Survival, czyli o "Braciach" raz jeszcze

Poniższy tekst został oryginalnie napisany na zamówienie naszego kolegi jazgdyni i opublikowany przez niego - w minimalnie innej niż ta wersji i pod nieco innym, tytułem - w Nowym Ekranie. Ponieważ on tam już przeszedł odpowiednią kwarantannę, treści jakie niesie w żaden sposób się nie zdezaktualizowały, no a poza tym, co by nie mówić, to jest po prostu bardzo dobry tekst, wklejam go tutaj dla wspólnej korzyści i wspólnego dobra.
No i jeszcze jedno. Ja już za niego dostałem 100 zł. i myślę sobie, że gdyby jeszcze miało mi coś wpaść, byłoby bardzo dobrze. Jakby co, to bardzo dziękuję.

Wygląda na to, że ta nasza, choćby niewiadomo jak irytująca w swojej bezmyślności, potrzeba, by w tym złym i tak wobec nas nieprzyjaznym świecie wypatrywać wszędzie sojuszników, jest jednak czymś całkowicie naturalnym. Z jakiegoś powodu – a ja mam coraz silniejsze przekonanie, że w tle tego wszystkiego stoi nasza naturalna wiara w to, że człowiek jest jednak dobry – to nasze pragnienie, by było nas jak najwięcej, jest tak silne, że nawet w sytuacji gdy przed nami stają osobnicy w najwyższym stopniu podejrzani, witamy ich z otwartymi ramionami, wyłącznie z tego powodu, że każdy z nich bardzo szczerze i serdecznie obiecał nam swoją solidarność.
Jeśli ktoś myśli, że ja w tej chwili się zajmę obywatelskim protestem w sprawie najnowszych rozporządzeń dotyczących Internetu, jest w dużym błędzie. Ten aspekt naszej bieżącej historii interesuje mnie w stopniu minimalnym, a poza tym proszę ode mnie nie wymagać, bym za swoich sojuszników uważał jakieś kompletnie mi nieznane i kulturowo kompletnie obce grupy facebookowej młodzieży. Ja swoją uwagę, nawet jeśli w sposób mocno bezsensowny, wolę skupiać na kwestiach przynajmniej jakoś tam realnych. Ostatnio, jak już tu wspominałem, systematycznie kupuję i czytam tygodnik „Uważam Rze”. Powiem uczciwie, że nie wiem, czemu to robię. Na pewno przyczyną tego nie jest moja wiara w to, że magazyn ów – wedle zresztą oryginalnej zapowiedzi jego autorów – gromadzi całą śmietankę tak zwanych „dziennikarzy niepokornych”, bo owej wiary w najmniejszym stopniu nie posiadam. Nie jest też spowodowane to tym, że ja dziennikarzy pracujących dla „Uważam Rze” uważam za autorów zdolnych i interesujących, że ich artykuły czytam z zainteresowaniem i satysfakcją, bo, szczerze powiedziawszy, w większości ich nie czytam, a te co czytam, to dość pobieżnie. Myślę, że mogę to robić przede wszystkim przez to, że to co tam czytam, jakoś mnie jednak inspiruje. Nawet jeśli zdecydowanie bardziej negatywnie, niż życzliwie.
W jednym z ostatnich numerów „Uważam Rze” znalazłem tekst podpisany przez dwóch znanych mi aż nazbyt dobrze dziennikarzy – Reszkę i Majewskiego. Samego akurat tekstu jednak ani nie przeczytałem, ani nawet nie zapamiętałem jego tematu. Wystarczyły mi te dwa nazwiska. Reszka i Majewski… no i świadomość, że oto i oni dołączyli do owej elitarnej grupy „autorów niepokornych”. Ja ów dziennikarski tandem pamiętam jeszcze z ostatniego okresu działalności „Dziennika”, kiedy to jego linia redakcyjna zmieniła się w taki sposób, że głównym zadaniem „Dziennika” stało się niszczenie prezydentury Lecha Kaczyńskiego i rządu Prawa i Sprawiedliwości, a Reszka i Majewski stanowili szpicę tak zwanych redakcyjnych cyngli. Zapamiętałem tych dwóch jako ludzi, którzy tę politykę reprezentowali i aktywnie realizowali. Dziś obaj należą do stronnictwa jednoznacznie nam sojuszniczego. Pisałem już o nich zresztą, więc w pewnym stopniu ten tekst jest trochę też i wspomnieniem.
Właśnie w tamtych dniach, kiedy losy rządu Jarosława Kaczyńskiego powoli się rozstrzygały, i kiedy tworzyły się podwaliny pod to, co miało nastąpić 10 kwietnia 2010 roku, dziennikarze Reszka i Majewski przedstawili na łamach swojej gazety pięciostronicowy reportaż ukazujący tak zwane sekrety Pałacu Prezydenckiego, z których to sekretów trop wiódł prosto do konstatacji, że Lech Kaczyński to całkowicie nieodpowiedzialny pajac w rękach swojej żony-idiotki, otoczony przez pozbawionych skrupułów cwaniaków, a Polska to państwo wystawione na łaskę i niełaskę owego zorganizowanego obłędu. Przypomnijmy sobie ten zamysł i ten styl:
Gdy robi się bardzo późno, na dół schodzi małżonka prezydenta. Pani Maria dba bardzo o Lecha:
No i co się dzieje? Jak schodzi prezydentowa, to nie ma wina na stole? Wino jest tylko, gdy jest tu Michał Kamiński? – pyta w żartach.
Potem pani Maria zaczyna rugać prezydenta, że jej nie odwiedził przez cały dzień:
- Na kolana. Dziś na dwa!
- Tak przy wszystkich?
- Tak, niech się uczą dobrych zachowań.
W końcu pani Maria zabiera męża na górę.
- Już idę, babusiu - odpowiada potulnie prezydent”.
Otóż ja naprawdę bardzo dobrze przypominam sobie tamten czas i dni, które w naszej przestrzeni publicznej mijały nam na dyskutowaniu owej pracy springerowskiego dziennikarstwa śledczego. Pamiętam te dni i pamiętam też owo przekonanie, że akcja przygotowana przez gazetę „Dziennik” przeciwko Prezydentowi jest właśnie akcją. Akcją w sensie spisku, akcją w sensie planu, który ma określony cel. A jeśli jest akcją, to nie zwykłą dziennikarską misją, ani tym bardziej nie życzliwą próbą oczyszczenia prezydenckiego pałacu z chwastów. Ponieważ zapoznałem się wtedy z głównymi fragmentami pięciostronicowego dzieła panów Reszki i Majewskiego, już wówczas czułem, że mogę postawić jak najbardziej racjonalną i usprawiedliwioną tezę, że ze wszystkich ówczesnych politycznych i medialnych ataków wymierzonych w Prezydenta, tamten był najbardziej solidny i najlepiej przygotowany. Ale miałem przy tym wręcz pewność, że, uwzględniając tak nieprawdopodobny ciężar uderzenia, nieporównywalny z jakąkolwiek dotychczasową krytyką poprzednio urzędujących prezydentów, czy premierów, należy podejrzewać, że na tego typu posunięcie musiała być wydana zgoda na poziomie daleko wyższym od dziennikarskich ambicji dwóch panów na redaktorskich pensjach, czy nawet ich bezpośrednich przełożonych. A jeśli było tak, jak mówię, to uważam, ze wówczas zarówno Reszka jak i Majewski wzięli udział w czymś na kształt zamachu stanu. Bo, przepraszam bardzo, ale jakie były perspektywy dalszej służby Lecha Kaczyńskiego na swoim urzędzie, gdybyśmy przyjęli, że to co piszą Reszka i Majewski jest prawdą?
Ja oczywiście rozumiem, że dla wielu tak zwanych weekendowych obserwatorów sceny politycznej, teza, że skoro właściwie wszystko już było, a między kompromitacją, a kompromitacją nie ma różnicy i czy to jest Beata Kempa, czy Marek Suski, czy Bronisław Komorowski, to przy odpowiednim spiętrzeniu negatywnych emocji i odpowiednio przetrawionej propagandowej sieczki, tak naprawdę to wszystko jest bez znaczenia, brzmi kusząco. Może więc i tak. Może to była tylko zabawa. Wszyscy bowiem zdajemy sobie sprawę, że przy właściwie skumulowanemu negatywnemu myśleniu, różnica między autentycznym oskarżeniem, a propagandowym wesołym miasteczkiem, dla niektórych po jakim czasie może się wyzerować.
Myślę jednak przy tym, że jeśli mocodawcy „Dziennika” i tych dwóch ponurych nieszczęśników, faktycznie postanowili się tylko zabawić dla ratowania upadającego interesu, to powinni jednak byli pamiętać, że ktoś może ich kalkulacje wziąć na serio. Dziś, kiedy patrzymy na tamto wydarzenie już z perspektywy, którą nam stworzyła choćby Katastrofa Smoleńska, widzimy, jakie to jednak wszystko było poważne. I słowa o zamachu stanu mogą dziś naprawdę brzmieć złowieszczo.
I oto ni stąd ni z owąd, zarówno Reszka jak i Majewski, dokładnie w tym samym ustawieniu i z zachowaniem swojego pełnego wizerunku, piszą w „Uważam Rze”, tym razem jednak ujawniając sekrety już zupełnie innej alkowy. Jednak nie trzeba też szczególnie się naprężać, by zauważyć jeszcze jedną różnicę między tym co oni robili wtedy, a co robią dziś. Ich słowa wydają się tym razem być kierowane wyłącznie do czytelników „Uważam Rze”. O ile wtedy gdy oni pisali w „Dzienniku”, każde ich słowo, każdy kolejny smaczek, każdy szczegół były dyskutowane na forum ogólnopolskim, a ich teksty inspirowały całe środowiska i kreowały opinię w jak najbardziej szerokim spektrum, to Dziś oni zajmują się wyłącznie tą jedną niszą. dziś oni zajmują się już tylko nami. Czego zatem oni od nas chcą? Niestety nie wiem, ale nie miejmy co do tego wątpliwości, że oni akurat swoje zadanie doskonale znają i świetnie je rozumieją.
Wszyscy pamiętamy czasy – nie tak przecież dawne – kiedy to prezydentem był Aleksander Kwaśniewski, a na czele rządu stał Leszek Miller. Pamiętamy lata tryumfu tego duetu, ale też pamiętamy dni, kiedy nagle, niemal z dnia na dzień, ta cała budowla zaczęła się rozsypywać. Kiedy niemal w jednym momencie i jeden i drugi zaczęli tracić niemal wszystko, co przez tyle lat całkowicie bezkarnie zgarniali. I myślę, że wielu z nas potrafi skojarzyć ten czas ze zdarzeniem znanym nam jako „afera Rywina”. I jestem też przekonany, że wielu z nas poważnie bierze pod uwagę taką oto możliwość, że za odsunięciem Millera od władzy, a tym samym za aferą Rywina i za ostatecznym – jak teraz widzimy – upadkiem postkomunistycznej lewicy w Polsce mógł stać spisek. I znów, zastanówmy się, jak to ostatecznie jest z tym Rywinem u Michnika? Jak to jest, że Rywin wolał siedzieć przez tak długie miesiące w więzieniu, niż pisnąć choćby słówko? Może panowie Reszka i Majewski, wybitni dziennikarze śledczy kiedyś ich „Dziennika”, a dziś naszego „Uważam Rze”, znają odpowiedź? Otóż ja myślę, że znają. Nawet jeśli nie zna jej nikt od nich niżej, to oni znają na pewno. Nawet jeśli się jej tylko domyślają. A mają się czego domyślać. Właśnie oni.
Jaka jest z tego nauka dla nas? Co my z tego wszystkiego wiemy. Szczerze powiedziawszy – niewiele. My akurat jak zawsze poruszamy się w kompletnych ciemnościach i jedynie nasłuchujemy życzliwych głosów. Przypomnijmy sobie jeden z nich. To głos naprawdę życzliwy i, z paru różnych względów, o których nie musimy dyskutować, niezwykle kompetentny. Jego autorem jest pewien nasz blogowy kolega, który właśnie wtedy – jeszcze wtedy, gdyśmy się nawet nie spodziewali, co nas czeka w niedalekiej przyszłości – komentując jakieś bieżące podmuchy, przysłał do mnie takiego esemesa. Kiedyś go tu cytowałem, dziś te zupełnie fantastyczne słowa powtórzę:
Kołodko! Co za tragedia! Co za oszust! Już jest po Millerze. Bracia się za niego wezmą. Czy to przez Agencję Wywiadu, czy przez ABW – obojętne”.
To był rok 2000. Zajęło to „Braciom” trochę czasu, prawda? Ale sprawa została poprowadzona skutecznie, prawda? Módlmy się, by Dobry Bóg nie pozwolił nam stracić tego, co często najcenniejsze, a mianowicie skarbu doświadczenia.
I przynajmniej nie dajmy sobie grzebać w głowach.

Komentarze

  1. Fajnie, że nie ma w tytule żadnych słów niecenzuralnych. Tak jest dużo lepiej. Poważnie.

    OdpowiedzUsuń
  2. @redpill
    Też tak uważam. Kiedy napisałem ten poprzedni test i tam wpadło to "jebać", słowo daję, że aż mi się zrobiło głupio. No ale nie miałem wyjścia. Mam nadzieję, że kolejnych tysiąc tekstów znów będzie czystych jak łza.
    Przy okazji, przepraszam wszystkich, którzy się poczuli dotknięci.

    OdpowiedzUsuń
  3. Po prostu uważam, że powinniśmy trzymać poziom. I tak w sumie wolę w tytule "jebać", niż "Hołys:".

    OdpowiedzUsuń
  4. @toyah

    Użycie słów niecenzuralnych jako cytatów jest w pełni uzasadnione, bo oddaje istotę problemu. To jedno słowo w tytule poprzedniej notki charakteryzuje idealnie całe to środowisko i doprawdy nie da się go zastąpić niczym innym.
    Ja zawsze uważałam, że jesteś mistrzem w wymyślaniu tytułów i dobrze, że nie idziesz tutaj na ustępstwa.

    Co do treści aktualnej notki, to ja dobrze pamiętam tych dwóch wybitnych dziennikarzy z akcji po wyborach 2007 pod tytułem "Drugą część raportu Macierewicza w sprawie likwidacji WSI można kupić na bazarku". I pamiętam też dokładnie skutki tamtego artykułu.
    Dlatego obecność tych cyngli w "Uważam Rze" skutecznie mnie odstręcza od tego pisma, podobnie jak obecność tam Mistewicza, komucha Rolickiego i rynsztokowe żarciki Mazurka i Zalewskiego.

    OdpowiedzUsuń
  5. @Marion
    To dobrze, że się nie gniewasz. Ja po prostu nie umiałem wymyślić nic innego. Ani za pierwszym, ani za drugim razem.
    Jak idzie natomiast o tych "niepokornych", to co się ostatnio dziej z Mazurkiem idzie w stronę kompletnego upadku. Wygląda na to, że on już w tej chwili potrafi się śmiać wyłącznie z nazwisk i z wyglądu.

    OdpowiedzUsuń
  6. A co powiesz Kochany Toyahu na stwierdzenie p.Kurskiego.że sprzedajni politycy podpisali traktat lizboński?

    OdpowiedzUsuń
  7. @kryska
    Tak. Ja to już słyszałem jakiś czas temu. Tyle że onn wtedy bezpośrednio oskarżył o to Prezydenta. Szkoda jak cholera.

    OdpowiedzUsuń
  8. @Toyah

    Pozwolę się nie zgodzić z redpillem.
    Jak powyżej napisano, a ja się przyłączam, jesteś mistrzem w nadawaniu tytułów. Kto pisze, ten wie jaka to ciężka praca.
    I jak trzeba czasami tekst podeprzeć mocnym słowem, które przecież, bez hipokryzji i wyniosłości, jest w powszechnym obiegu, to trzeba to zrobić.

    OdpowiedzUsuń
  9. @toyah

    Ja myślałem, że "bracia" - to jest dopiero słowo niecenzuralne par excellence!

    Już nie?

    OdpowiedzUsuń
  10. @orjan
    Oczywiście, że jest. Tyle że jego niecenzuralność jest głęboko ukryta. Tak jak oni sami.

    OdpowiedzUsuń
  11. Jaka jest z tego nauka dla nas? Co my z tego wszystkiego wiemy. Szczerze powiedziawszy – niewiele. My akurat jak zawsze poruszamy się w kompletnych ciemnościach i jedynie nasłuchujemy życzliwych głosów.

    Byle uważać na głosy syrenie! Wtedy - jak od dawna wiadomo - lepiej sobie uszy zatkać, albo przywiązać się do masztu.

    Trochę później nauczono nas na wyższym poziomie syntezy, że co od złego, złe jest i już.

    Ale człowiek głupi i słaby bywa, więc jakiś wosk i maszt dobrze mieć pod ręką, gdy psy przebierają się za syreny.

    Zatem, pożądana nauka dotyczy odpowiedzi na pytanie: gdzie ten wosk i maszt?

    OdpowiedzUsuń
  12. @Toyah

    Fajnie, że to tutaj opublikowałeś, bo na Ekranie, jakiś chwilowy zastój intelektualny panuje.

    OdpowiedzUsuń
  13. @orjan
    Miejmy nadzieję, że trochę tu.

    OdpowiedzUsuń
  14. @jazgdyni
    Obawiam się, że on wcale nie jest chwilowy.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy Rafał Trzaskowski zaprosi Miley Cyrus na uroczyste otwarcie nowej oczyszczalni ścieków?

"Für Deutschland", czyli o metodzie skutecznego uprawiania polityki

A więc Trump, czyli białe Święta?