Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smierć. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smierć. Pokaż wszystkie posty

piątek, 6 listopada 2015

Jerzy Urban vs. Czesław Kiszczak - prowadzenie na punkty

Umarł Czesław Kiszczak, a ponieważ przed nim jeszcze odeszli Wojciech Jaruzelski i Florian Siwicki, należy stwierdzić, że z najbardziej że tak powiem kultowych bohaterów schyłkowej komuny, został już tylko Jerzy Urban, A ja, choć zdaję sobie sprawę z tego, że powinniśmy się wszyscy cieszyć, muszę zauważyć, że przynajmniej w naszej rodzinie nastroje są bardzo różne. Moja najmłodsza córka choćby jest akurat przerażona, a to, proszę sobie wyobrazić, z tego powodu, że wczoraj przed południem czytała jakiś tekst w tygodniku „W Sieci” wspominający komunistyczne zbrodnie lat 80. I nagle krzyknęła: „Żeby ten Kiszczak wreszcie zdechł!” No a on natychmiast wziął i zdechł, a ona się już tylko boi, że jest czarownicą.
Z kolei moja żona, kiedy już późnym wieczorem zrobiła mniej więcej porządek z wszystkim szkolnymi papierami i jakoś doszła do siebie po kolejnym dniu tej harówy, przyszła do mnie, uśmiechnęła się szeroko i zapytała: „Słyszałeś, że umarł Kiszczak? Jak fajnie!”. No a ja jej na to mówię, że moim zdaniem nie stało się nic szczególnego. W końcu wszyscy umieramy, niektórzy wcześniej, niektórzy później, jedni w wielkim bólu, inni spokojnie we śnie, część z nas w kompletnej samotności, inni z kolei otoczeni miłością najbliższych, a zatem, jeśli się zastanowić przez krótką choćby chwilę, to cóż takiego spotkało Kiszczaka? Zwłaszcza w porównaniu z losem, jak spotkał pewną moją koleżankę z pracy, cudowną, śliczną Monikę, u której pewnego dnia, jeszcze zanim zdążyła wyjść za mąż i założyć rodzinę, stwierdzono guz mózgu i lekarzom nie udało się jej z tego wyciągnąć. Cóż takiego spotkało Czesława Kiszczaka? Dożył późnej starości i umarł plewiąc grządki w swoim ogródku, jak nie przymierzając Don Vito Corleone. Tyle wszystkiego, że musiał jeszcze dostać cholery widząc, jak Jarosław Kaczyński odzyskuje władzę. Tu zresztą mam drobną uwagę na marginesie do części z nas, czytających dziś ten tekst. Jeśli Wy też dostaliście cholery widząc, jak Jarosław Kaczyński odzyskuje władzę, pamiętajcie, że nie jesteście samotną wyspą.
Umarł więc Czesław Kiszczak i powoli odchodzi do historii pewien bardzo ważny okres w naszym życiu. Już zostało postanowione, że jego akurat nie będziemy ani żegnać na Powązkach, ani też władze nie zorganizują mu kompanii honorowej, i to jest wiadomość oczywiście dobra. A ja mimo to ani się nie śmieję, ani nie płaczę, bo jak powiedziałem – i cóż takiego wyjątkowego się stało? Czy może rozległo się wycie Złego? Nic podobnego. Umarł zaledwie jakiś staruszek. Kolejny staruszek – przy okazji przepraszam Stanisława Kociołka, że o nim zdarzyło mi się zapomnieć – przeszedł na drugą stronę, a my się rozglądamy i widzimy, że w gruncie rzeczy pozostał już tylko jeden z nich, a reszta to już ci z drugiego rzutu – sami bohaterowie naszej wolności.
Został więc już tylko ostatni z nich, Jerzy Urban. A ja, przepraszam bardzo, ale ja w żaden sposób nie jestem w stanie wzbudzić w sobie owej szczególnej emocji związanej z oczekiwaniem na jego śmierć. Jeśli dziś już za chwilę media poinformują, że Jerzy Urban dostał ciężkiego zawału serca w trakcie wizyty w którymś z ekskluzywnych warszawskich burdeli, mój puls nie przyspieszy ani o jedno uderzenie. Ja mam wymagania znacznie bardziej ambitne. Skoro więc mówimy już o burdelach, niech się przynajmniej okaże, że on trafił na jakieś niedoświadczone dziecko, które nie zdążyło mu na czas ściągnąć z ryja tej folii.
To, proszę państwa, nazywa się namiastka satysfakcji, a nie wiadomość, że umarł 90-letni staruszek.

Już za chwilę wychodzę na targi książki, które przez najbliższe trzy dni będą się odbywać w Centrum Kongresowym w Katowicach. Będę ja, będzie Gabriel Maciejewski, będą nasze książki. Stoisko ma numer 23. Żyć nie umierać! A kto ma za daleko, niech zajrzy do księgarni na stronie www.coryllus.pl i też będzie mógł sobie poużywać. A już za miesiąc, po kolei – Opole, Warszawa i Wrocław. Jesteśmy wszędzie.

czwartek, 7 października 2010

Integracja, czyli o czarnej pielgrzymce

Od dawna wyczekiwana tak zwana ekumeniczna pielgrzymka do Smoleńska już za progiem. Jeszcze tylko piątek, jeszcze tylko sobotnia integracja… i – jak z dumą zapowiadają media – 170 pielgrzymów wyleci dwoma pięknymi, świeżo zakupionymi przez nasz rząd samolotami prosto na miejsce kwietniowej kaźni, by tam już w odpowiedniej atmosferze i w jak najbardziej odpowiednich okolicznościach miejsca i czasu, odprawić równie odpowiednie rytuały.
To będzie niedziela. Sam dzień trochę naszym pielgrzymom nie wyszedł. Biorąc pod uwagę, jakie to wszystko piękne, symboliczne, wzruszające i na swoim miejscu, z całą pewnością sobota byłaby lepsza. A gdyby jeszcze udało się ustalić faktyczny czas katastrofy, to nawet można by było zaryzykować jakiś dodatkowy element, który jeszcze bardziej przyozdobiłby tę zabawę.
Ale – jak już zostało wspomniane – sobota się nie zmarnuje. Organizatorzy eventu na ten dzień zaplanowali coś, co jeśli idzie o samą symbolikę, może nawet przebić niedzielny marsz wśród brzóz. Mam na myśli spotkanie integracyjne. Pielgrzymi spotkają się gdzieś wszyscy razem i dokonają aktu integracji. Przy okazji jednak samego spotkania dojdzie również do, jak to obiecuje organizator przedsięwzięcia, demokratycznego głosowania w takiej oto sprawie, czy wykradziony sprzed Pałacu na Krakowskim Przedmieściu krzyż poleci, czy zostanie w Kaplicy. Jeśli większość zadecyduje, ze krzyż leci – krzyż poleci. Ale wróci. Kiedy już wszystko zostanie należycie załatwione – wróci. I wtedy już się nim zajmą odpowiedni ludzie.
Ale to jednak będzie już niedzielny wieczór. Mnie natomiast wciąż chodzi po głowie to integracyjne spotkanie. Bardzo chciałbym wiedzieć, jak ono zostanie zorganizowane. Czy oni wszyscy będą się integrować przy ognisku, czy może jakoś inaczej. Czy te 170 osob chwyci się za ręce i coś zadeklamują, czy może będą śpiewać piosenki. A może będą jakieś gry? Może będzie rożno? A może każdy opowie, co czuje? Tego nie wiemy. Podobnie jak nie wiemy, czy to będzie impreza wystawna, czy skromna. Czy będzie catering? A może Prezydent zafunduje cos lepszego do picia? No i przede wszystkim, czy będzie telewizja? Czy przyjedzie TVN24 i wszystko nam pokaże? Najpierw panią Komorowską nr 1 z okolicznościowym przemówieniem, następnie panią Komorowską nr 2 z jakąś wzruszającą refleksją. One będą przemawiać, a tłum w rytm ich słów będzie się delikatnie kołysać i w zadumie patrzeć na czule obejmującą ich Rosję.
To dobrze, że oni się zintegrują. W końcu 170 osób to nie byle co. A jeśli uwzględnimy fakt, że z nich zaledwie kilkanaście to znajomi, reszta mogłaby się czuć zaniedbana. A tak, kiedy już uroczystość dobiegnie końca, każdy z nich będzie dla każdego bratem, siostrą i przyjacielem. I jak już nadejdzie ta niedziela i ten marsz wśród drzew, to zobaczymy jak potężna potrafi być pamięć. I co znaczy prawdziwe wzruszenie.
Niedziela. 10 października. Dokładnie pół roku, jak ten straszny wybuch zmienił historię Polski i świata. Dokładnie pół roku, jak ta biało-czerwona szachownica spłynęła krwią w to przeklęte smoleńskie błoto. Pół roku jak całe zło tego świata zapłakuje się ze śmiechu nad szczątkami tych ludzi. Pół roku jak biedne ciało Przemysława Gosiewskiego na zawsze już zabarwiło te brzozy.
Pójdą więc wszyscy przez ten las, wśród tych drzew i będą dokładnie tak samo piękni jak ta śmierć. Pani Komorowska nr 2 mówi, że plan jest taki, by oni wszyscy przeszli z jednej strony brzozy, w którą huknął rządowy Tupolew, na drugą stronę tej brzozy. Że to będzie dokładnie tak, jak to się działo z tym samolotem. Że kiedy on zbliżał się do tej brzozy, to był jeszcze w całości, a kiedy tę brzozę minął, to już leciały z niego strzępy – stalowe i ludzkie. I że to też będzie takie symboliczne. I piękne. I znów się zastanawiam. Jak to będzie wyglądało, kiedy tych 170 zintegrowanych jak należy pielgrzymów będzie szło przez ten las i będą wypatrywać tej brzozy… a tu ani jej śladu. Bo, jak wszyscy wiemy, ona już dawno – podobnie zresztą jak cała reszta okolicznych drzew – została ścięta porządną ruska piła. Piłą znacznie mocniejszą od bylejakiego samolotu. No ale może Rosjanie ustawią tam jakieś drzewo, odpowiednio wcześniej wymodelowane, żeby wszystko ładnie się pokazało na ekranie telewizorów. Znaleźli jakąś szmatę, to i znajdą drzewo. Ja rozumiem, ze to i koszta i tak dalej… no ale pamięć zobowiązuje. No i w końcu ma być też sama pani Miedwiediewowa.
Czy ona też coś powie?Do dziś pamiętam, jak to pół roku temu, kiedy już Donald Tusk w lesie katyńskim wczepił się w premiera Putina, by po tym upiornym pocałunku tryumfalnie wrócić do Kraju, a ja czekałem już tylko na tę sobotę. I pamiętam jak nasza przyjaciółka Agnieszka Moitrot napisała na tym blogu, że i ona czeka aż przyjdzie sobotni ranek, a ona siądzie przed telewizorem i posłucha prezydenckiego wystąpienia. I ona wie, ze te słowa będą wielkie i ważne. I ja też na nie czekałem i też wiedziałem, że one będą wielkie. I ważne. I – jak wszyscy doskonale widzimy – te słowa nie padły. Mijają miesiące i zamiast tych słów mamy wyłącznie szyderczy śmiech i diabelskie pozy.
No i teraz też czekam. By ich wszystkich zobaczyć, jak lezą przez ten las, niosą ten krzyż, prowadzeni przez tę nieszczęsną kobietę i tego dziwnego człowieka i tamte dwie panie. A wśród nich mają być i harcerze i księża… I jestem pewien, że jeśli tylko się dobrze przyjrzymy, w tym tłumie ujrzymy jeszcze jedną twarz. Twarz Tego Który Nigdy Nie Opuszcza Podobnych Okazji.
Mój Boże! Boże Jedyny! Jakie to wszystko upokarzające. Zmiłuj się nad nami grzesznymi. Zmiłuj się nad nami.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...