Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pis. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pis. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 września 2022

O naszych polskich głowach i o tym co się w nich potrafi zmieścić

 

         Rozmawiałem niedawno z pewnym Brytyjczykiem i powiedział mi on coś, co pewnie i mnie samemu mogło było już dawno przyjść do głowy, a mianowicie to, że w takiej Wielkiej Brytanii, a prawdopodobnie i wszędzie na świecie, znaczna część obywateli o wszystko zło jakie się wydarzy – zło choćby najbardziej politycznie neutralne – będzie zawsze oskarżać aktualną władzę. Irytacja mojego znajomego była tak wielka, że w pewnym momencie wyznał on, że jego zdaniem najlepszym rozwiązaniem na to szaleństwo byłoby to, żeby któryś z brytyjskich premierów, czy choćby ministrów, wystąpił z publicznym adresem do publiki i powiedział „Listen you cunts!”.

      Jak już wspomniałem, refleksja ta jest tak oczywista, że aż nie rozumiem, jak sam mogłem ją w swoim czasie przegapić, ale i tak faktem pozostaje to, że w istocie rzeczy tak to własnie wygląda: o całe zło tego świata, niezależnie od długości i szerokości geograficznej, powszechnie oskarżana jest aktualna władza.

      Moje spotkanie ze wspomnianym Brytyjczykiem zbiegło się z wydarzeniem z jednej strony absolutnie szczególnym, a jednocześnie zamykającym wspomniany problem ostatecznie, tyle że tu, na naszym polskim podwórku. Oto w minioną sobotę umówiłem się na spotkanie w nieodległej Dąbrówce Małej z dawnym, a przy tym bardzo wieloletnim kolegą, a ponieważ akurat przez miasto, z pełnym zabezpieczeniem, przechodził tak zwany Marsz Równości, uznałem że bezpieczniej będzie się do owej Dąbrówki udać taksówką. I proszę sobie tu wyobrazić, że o ile prawdopodobnie autobusy podczas przemarszu nie jeździły wcale, to na taksówkę czekałem ponad pół godziny. I oto, kiedy już się doczekałem i zadysponowałem kurs, pan kierowca – człowiek w żadnym stopniu fizycznie czy umysłowo nie wyróżniający się w jedną czy drugą stronę ode mnie czy od czytających ten tekst – wygłosił następujący tekst:

„Można dostać kurwy z tymi pedałami. Wszystkie drogi zablokowane żeby im się te flagi nie połamały. ALe czego się można spodziewać po tym pierdolonym pisowskim państwie. Jebany PiS, za co się weźmie to musi spierdolić”.

      Powiem szczerze, że tak mnie ów wybuch zidiocenia zaskoczył, że zaniemówiłem i już do końca się słowem nie odezwałem, tymczasem taksówkarz cały czas coś mruczał na temat jebanych pedałów i pierdolonego „pisowskiego państwa”, które mu kazało bez sensu objeżdżać całe miasto. Tymczasem mijają dni, i tu nagle okazuje się, że któryś z ośrodków badających poglądy Polaków zwrócił się do nas z pytaniem, co sądzimy na temat aktualnie bardzo żywej sprawy niemieckich reparacji, i okazało się że16 procent uważa, że Polsce żadne reparacje się nie należą, a kolejne paręnaście procent ma całą tę sprawę w nosie. W związku z owym badaniem, mądrzy komentatorzy zachodzą w głowę, jak to jest możliwe, że tak wielu z nas postanowiło nagle z taką pogardą potraktować swoją narodową tożsamość. Ja natomiast z kolei nie mogę uwierzyć, jak to możliwe, że ponad 60 procent społeczeństwa wciąż zachowuje jakąś tam przytomność i gdy przyjdzie odpowiedni moment, potrafi niezbadanym cudem rozpoznać co, kto, gdzie i jak. Jak to możliwe, że wciąż, mimo tych wszystkich zasadzek, jakie na nas czychają, ponad 60 procent polskiego społeczeństwa potrafi rozpoznać, kto Polak, a kto Niemiec. Uważam to za wielki sukces.

      Przeżywamy aktualnie bardzo trudny czas, a powodów tego stanu jest mnóstwo. Wielu z nas zastanawia się, jak nam się uda przetrwać tę zawieruchę i jaka nas czeka przyszłość. Mając w pamięci rozmowę z moim sobotnim taksówkarzem, i jednocześnie patrząc na ów wynik gdzie ponad 60 procent ludzi na pytanie, czy Niemcy powinni zapłacić Polsce za to co jej swego czasu zrobili, odpowiada, że owszem, jak najbardziej, jest czymś co nastraja nadzwyczaj optymistycznie, zwłaszcza w kontekście przyszłorocznych wyborów, przynajmniej do czasu gdy znów trafimy na kogoś, kto nam opowie o tym jak to „jebany PiS” chce Polskę sprzedać Niemcom.



wtorek, 6 lipca 2021

Czy przed nami walka w kisielu między sędzią Żurkiem a ministrem Ziobro?

 

      Ledwo co wróciliśmy z nad morza, a już jedziemy w góry, tyle tylko że na zaledwie trzy dni. Będzie to jednak miało wpływ na kondycję tego miejsca, bo dzisiejszy tekst będzie jedynym przed piątkiem, a ja, jeśli mam być całkiem szczery, to i tak podejrzewam, że niewiele więcej jak parę osób odbierze to jako stratę. Tak czy inaczej, wracamy w czwartek, a potem, z niewielką przerwą, wszystko będzie mniej więcej przez cały rok tak jak wcześniej. Dziś jednak chciałbym podzielić się refleksją, która przyszła mi do głowy, gdy się dowiedziałem, że Donald Tusk, który właśnie został wysłany na kolejną placówkę, wygłosił takie mniej więcej słowa:

„Rząd Prawa i Sprawiedliwości najpierw zabrał wszystkim wszystko, a następnie wybranym grupom rzucił jakieś ochłapy”.

        Bezczelny idiotyzm tego zdania jest, jak zapewne wiemy tu wszyscy, tak porażający, że skomentować się go zwyczajnie nie da, ja jednak chciałbym się zadumać nad tym, czemu Donald Tusk w ogóle postanowił owe słowa wypowiedzieć. My oczywiście mamy świadomość wszelkich deficytów, jakie tego nieszczesnika zdążyły nawiedzić, mimo to ja akurat nie wierzę, by on w owej ocenie był do końca szczery. Już pierwsza jej część jest kompletnie pozbawiona sensu, bo w koncu cóż oznacza to, że PiS zabrał „wszystkim wszystko”? Przecież nawet gdyby PiS bardzo pragnął zabrać wszystko wszystkim, to z czysto praktycznych wzgledów nie byłby w stanie tego zrobić i nawet ktoś o móżdżku wielkości tuskowej, wie to znakomicie. A zatem – czemu? Odpowiedź na to pytanie jest jedna. Otóż ten sam móżdżek obmyślił sobie, że osób do których on ów przekaz zaadresował, z nadzieją, że ci akurat go zaakceptują, jest wystarczająco dużo, by to zrobiiło różnicę.  A zatem, tę zagadkę mamy wyjaśnioną. Tusk – sam poważny bałwan – jest niezmiennie i od lat przekonany, że na przeciwko siebie ma ludzi jeszcze głupszych od siebie i że to wystarczy.

        W tym jednak momencie pojawia się kwestia dodatkowa. Oto przynajmniej ja bardzo bym chciał wiedzieć, jakie przeciwko temu właśnie Donaldowi Tuskowi argumenty może przedstawić Jarosław Kaczyński i jego ludzie. Gdy chodzi o mnie, ja tu nie mam najmniejszych problemów. Gdy chodzi o mnie, wystarczy mi choćby świadomość, że dzięki Karcie Dużej Rodziny, razem z żoną mogliśmy się przejechać pociągiem do Kuźnicy na Helu w 5 godzin za 160 zł, i w ten sam sposób z powrotem do Katowic, i że w owej Kuźnicy oraz okolicach spotkaliśmy dziesiątki młodych małżenstw z dziećmi, a często i z psami – pięknych i szczęśliwych. 

       To jednak jestem tylko ja, i mam poważne obawy, że sam nie dam rady. Oto bowiem, proszę sobie wyobrazić, ledwie co wczoraj pewna moja uczennica opowiedziała mi historię o tym, jak przed laty kupiła mieszkanie od Zbigniewa Ziobry i jego brata, którzy, jak się okazuje, swego czasu postanowili działać na tak zwanym „rynku”. I wcale nie chodzi ani o mieszkanie, ani jego faktyczny standard, ani nawet cenę, bo tu wszystko było na miejscu, ale o sprawy jak najbardziej przyziemne. Otóż kiedy już transakcja została sfinalizowana i pozostała już tylko kwestia kluczy, okazało się, że Ziobrowie nie mają czasu, by owe klucze mojej znajomej przekazać. Po dłuzszych staraniach, któregoś dnia do znajomej zadzwonił brat Zbigniew, poinformował ją że dzwoni w sprawie kluczy i że aktualnie przebywa na lotnisku w Krakowie. Znajoma odpowiedziała mu oczywiście, że ona w Katowicach, więc nie bardzo wie, co ma z tą informacją zrobić. Zbigniew Ziobro dał jej do zrozumienia, że ona powinna albo przyjechac po te klucze do Krakowa, albo wyjść przed dom i czekać aż przyjedzie taksówka z kluczami. Znajoma zapytała oczywiście wówczas,  jeszcze zaledwie posła do europarlamentu, kto za tę taksówkę zapłaci, a kiedy usłyszała że jak najbardziej ona, poradziła Ziobrze, żeby sobie ten swój klucz wsadził w dupę, a następnie wezwała ślusarza, który zamki wymienił i wszystko zakończyło się szczęśliwie.

        I pewnie faktycznie sprawa miałaby bardzo pozytwny finał, gdyby nie fakt, że znajoma moja jest dziś głęboko przekonana, że Ziobro i całe to towarzystwo, w imieniu którego on się dziś udziela, to banda idiotów.

      A ja nie mam już nawet siły żeby jej tłumaczyć że sędzia Żurek podobnie, że już nie wspomnę o Donaldzie Tusku.




wtorek, 23 czerwca 2015

Kto się boi PiS-u i czy jest na to jakaś maść?

Przyznaję się zupełnie uczciwie, że ponownie, po wielu miesiącach, czy może i latach przerwy, ponownie oglądam telewizję TVN24. Ktoś się zapyta, czemu – skoro już uznałem za stosowne się tak pogrążyć – nie wybrałem Polsatu, czy TVP, a ja na to mam gotową od dawna odpowiedź, że to dlatego, że tamci są od TVN-u znacznie, znacznie gorsi. Tu relacja jest mniej więcej taka, jak w przypadku, gdy ja zwyczajnie – skoro już muszę – wolę słuchać Justina Biebera niż Dawida Kwiatkowskiego. Jest jeszcze gorzej. Otóż ja wolę oglądać TVN24 znacznie bardziej niż Telewizję Republika, na takiej samej zasadzie, by się już trzymać kultury popularnej, jak wspomnianego Justina Biebera przedkładam nad film o pułkowniku Kuklińskim.
A zatem włączam ten TVN i proszę sobie wyobrazić, że dziś znów oglądałem program prowadzony przez Andrzeja Morozowskiego, w którym nagle wystąpili Seweryn Blumsztajn i Piotr Semka. W pewnym momencie, widząc, że spada coraz niżej, Blumsztajn oświadczył, że on „wcale nie jest z Platformy”. A kiedy na to Semka żartobliwie wspomniał, że Blumsztajn za to zachowuje „pewną ambiwalencję”, gdy idzie o PiS, Blumsztajn w charakterystycznym dla siebie stylu wyskoczył z deklaracją, że on PiS-u „nie znosi”. Właśnie tak: „Ależ ja ich nie znoszę!”
I ja w tym momencie uświadomiłem sobie, że tak naprawdę podział, jaki dziś w Polsce mamy, nie jest podziałem między zwolenników Platformy Obywatelskiej, a Prawa i Sprawiedliwości, z tego prostego powodu, że Platformy już nikt nie lubi. Dziś podział w Polsce – a przy tej okazji owa straszna, dewastująca całe społeczeństwo, nienawiść – to podział na tych, co popierają PiS i tych, co PiS-u nienawidzą. Platforma Obywatelska, a tak naprawdę i cała reszta, od wielu już lat nie ma tu żadnego znaczenia.
A zatem, kiedy my mówimy o tym, że w Polsce media są reżimowe, to jest to nieprawda. W Polsce media są absolutnie niezależne, obiektywne i antypisowskie. Dokładnie tak samo jak Seweryn Blumsztajn, człowiek, który, gdyby mu zarzucić, że on i jego „Gazeta Wyborcza” są nieobiektywni i związani z władzą, zupełnie słusznie by się oburzył. Dla niego nie ma znaczenia, czy na tak zwanej tapecie jest Platforma, SLD, Palikot, PSL, czy nawet Ryszard Petru z wynajmującymi go bankami – on wobec nich wszystkich pozostaje całkowicie neutralny. Wyjątkiem jest PiS, no ale przecież wiadomo, że PiS to faszyzm, a faszyzm to kategoria pozostająca poza doraźna polityką, bardziej nawet, niż gwałcenie małych skośnookich chłopców.
Otóż nie. Oglądałem występ Blumsztajna i zdałem sobie sprawę z tego, że po tych ośmiu już latach po raz pierwszy z taką przejrzystością mogliśmy zaobserwować, jak Blumsztajn ze swoim kumplem Morozowskim – a przy okazji całe to towarzystwo, które najwidoczniej wciąż nie zrozumiało, co się dzieje – robią z siebie idiotów. I to że oni robią z siebie idiotów widzą już wszyscy. Nawet większość z ich znajomych z pracy.
Ktoś mnie spyta, czemu, moim zdaniem, oni w takim razie jeszcze nie odebrali programu Morozowskiemu, a jego samego nie wypieprzyli stamtąd na zbity pysk. Otóż nie wiem, ale biorę pod uwagę to, że oni naprawdę bardzo uważają na to, by trzymać obiektywizm, prezentować bardzo różne opinie, od Rymanowskiego po Morozowskiego i odwrotnie, i zachowywać światowe standardy. Zawsze to lepsze niż sztubackie popisy Samuela Perejry i jego koleżanki z „Wprostu” na trasie „Szydłobusa”.

Przypominam, że nakład książki o liściu wprawdzie został już wyczerpany, jednak wciąż mam tu u siebie paręnaście egzemplarzy. Jeśli ktoś wcześniej nie zdążył, proszę o kontakt na adres toyah@toyah.pl. Z tego co słyszę, kończą się też już Elementarz, oraz Marki i dolary. Proszę się spieszyć, bo tu akurat jest tego zaledwie parę sztuk, a dodruk na razie nie jest planowany.

niedziela, 16 listopada 2014

Lawina


Oczywiście, to co mamy w tej chwili, to wyłącznie sondaże, które, jak wiemy choćby z cudownego rysunku Niewolnika, wciąż są w rękach Ewy Kopacz i jej szefów, a zatem tego, co się stanie jutro, nie wiemy, jednak już dziś można powiedzieć, że mamy lawinę.
Gdyby ktoś nie wiedział, lawina to coś co działa na zasadzie domina. A gdyby ktoś nie wiedział, co to takiego domino, to ja już tylko powiem, że to taka zabawa, gdzie jedna kostka przewraca drugą, druga, trzecią, a nastepne resztę.
Jak mówię, nie mam żadnego sposobu, by wiedzieć już teraz co się dzieje, a zatem biorę bardzo mocno pod uwagę, że już jutro się okaże, że Platforma jednak minimalnie wygrała. Jednak tak to już jest, że choćby te smutne sondaże tworzą lawinę. A lawina to coś absolutnie strasznego. Raz miałem okazję ją usłyszeć. Choćby tyle.

Na szczęście, zawsze są książki. Adres jest bardzo prosty: www.coryllus.pl. Szczerze zachęcam.

czwartek, 27 marca 2014

Dla Ginewry - with love and squalor

Jest w blogowaniu coś, o czym chyba wcześniej nie wspominałem, a co uważam za zjawisko niezwykle ciekawe. Otóż przez to, że teksty te – jeśli tylko to zajęcie traktujemy poważnie – pojawiają się z pewną, niekiedy dość intensywną, regularnością, przychodzi taki moment, kiedy człowiek myśli sobie, że to już chyba będzie owego pisania koniec. Przy tej ilości tekstów i tak przecież ograniczonej liczbie tematów, musi się w pewnym momencie dojść do przekonania, że nie ma takiej możliwości, by nie chcąc się powtarzać, znane nam źródła inspiracji dało się wciąż traktować jako niewyczerpalne. A mimo to lata mijają, a każdy dzień przynosi kolejną refleksję – refleksję naprawdę świeżą i niekiedy nawet całkiem głęboką.
Jak to się dzieje? Otóż, pomijając źródła oczywiste, a więc życie i wszystko to co je otacza, bywa tak, że zainspirować potrafi nawet kolejna notka, czy kolejny stanowiący na nią reakcję komentarz. Dokładnie to przydarzyło mi się wczoraj i dziś. Napisałem tekst o tym, jak to moim zdaniem Michał Kamiński nie był nigdy, a tym bardziej nie jest dziś, jakimkolwiek zdrajcą, ale, wręcz odwrotnie, człowiekiem od początku do końca wiernym swoim przekonaniom i tym, którym owe przekonania mają służyć. Ciekawe w tym było dla mnie to, że mnie by jeszcze dzień wcześniej nawet nie przyszło do głowy, że będę miał ochotę na komentowanie tak zwanego „przypadku Kamińskiego”, a tu nagle wziąłem do ręki najnowszy numer tygodnika „W Sieci”, przeczytałem zamieszczony w nim tekst Stanisława Janeckiego… i hop! Wszystko nagle nabrało nowych barw.
Mało tego. Napisałem tamten tekst, i kiedy wydawało mi się, że sprawa jest ostatecznie zamknięta, moja koleżanka Ginewra napisała komentarz, w którym zwróciła uwagę, że z tymi narodowymi katolikami musi być coś nie tak, skoro praktycznie każdy z nich, wcześniej czy później okazał się albo agentem, albo idiotą. Powtarzam – każdy. No i w ten oto sposób wiedziałem już, co zresztą natychmiast Ginewrze zapowiedziałem, że zaczynam pisać tekst kolejny. Ten oto, który w tej chwili jest przed nami.
Otóż nie wiem, ilu z nas wie, kim jest Jan Bodakowski, ale ponieważ domyślam się, że takich jest bardzo niewielu, powiem może, że Bodakowski to niezależny publicysta narodowo-katolicki, który sam o sobie na swoim blogu pisze w następujący sposób: „Katolik. Polak. Publikuje artykuły popularyzujące wiedzę o historii i świecie współczesnym. Brzydki. Biedny. Niedoceniony. Nielubiany”. I powiem uczciwie, że ja się tu zgadzam niemal z całością tego wyznania, z wyjątkiem może dwóch punktów: otóż ja miałem okazję z Bodakowskim zamienić dwa słowa i uważam, że po pierwsze on wcale nie jest brzydki, ale wręcz przeciwnie, no i nie wyobrażam sobie, by go ktokolwiek nie lubił, bo z tego co zdążyłem zauważyć, to jest bardzo miły człowiek, a miłych ludzi wszyscy z reguły – no może z wyjątkiem ludzi niemiłych, ale my tu takimi gardzimy – lubią.
Natomiast jest coś, co z całą pewnością Bodakowskiemu podczas tej prezentacji umknęło. On zdecydowanie powinien był do tej listy dodać przymiotnik „głupi”. Normalnie, powinien był choćby zastąpić owo w oczywisty sposób kokieteryjnie nieprawdziwe „brzydki” słowem „głupi”.
Czemu uważam, że Bodakowski to dureń? Otóż dziś właśnie przeczytałem w Salonie24 rozmowę, jaką przeprowadził on z kobietą nazwiskiem Anna Raźny, profesorem Uniwersytetu Jagielońskiego, kierownikiem Katedry Rosyjskiej Kultury Nowożytnej w Instytucie Rosji i Europy Wschodniej na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych tamże, kiedyś związaną z Radiem Maryja, Ligą Polskich Rodzin i Marszem Niepodległości, a dziś chyba już tylko z ambasadą Federacji Rosyjskiej w Warszawie. Przeprowadził Bodakowski ową rozmowę, fragmenty jej najpierw opublikował – jak najbardziej! – w „Najwyższym Czasie”, a całość już na blogu w Salonie24, a my z niej dowiadujemy się, że pozwolę sobie dokonać odpowiedniego skrótu, że Prawo i Sprawiedliwość to partia zdrady, z Jarosława Kaczyńskiego i jego kumpli katolicy, jak z koziej dupy trąba, na to że w Smoleńsku był zamach nie ma żadnych dowodów, a PiS (niemal cały wywiad jest poświęcony PiS-owi) zamiast poświęcić się krzewieniu przyjaźni między Polską a Rosja, tylko judzi i dzieli oba oddane Bogu i swoim przywódcom społeczeństwa.
Ktoś powie, że ta Raźny to może faktycznie jest jakimś ruskim szpiegiem, a może i nawet osobą psychicznie niezrównoważoną, tyle że co ma do tego biedny Bodakowski, który, jak sam zresztą o sobie napisał, zaledwie „publikuje artykuły popularyzujące wiedzę o historii i świecie współczesnym”? Spotkał Bodakowski na swej publicystycznej drodze kogoś, kto mu się wydał ruskim agentem, a że jest autorem świadomym swoich obowiązków, skorzystał z okazji i dokonał wspomnianej popularyzacji wiedzy o świecie współczesnym. Otóż nic z tego. Z rozmowy, jaka została przez Bodakowskiego opublikowana w Salonie24 wynika, że między nim a Raźny panuje pełna zgodność poglądów. Powiem nawet, że gdyby Bodakowski zapomniał swoją kwestię wytłuścić, można by było sądzić, że to nie jest żaden wywiad, tylko zwykły artykuł na temat odwiecznego braterstwa kościołów rzymskiego i wschodniego, które jest brutalnie niszczone przez cynicznych szatanów z Prawa i Sprawiedliwości.
Pyta Bodakowski: „Czy PiS jest partią reprezentującą elektorat katolicki, czy jest partią cynicznie pasożytującą na elektoracie katolickim?” Pasożytującą, odpowiada Raźny.
Bodakowski: „Na ile zaślepienie wyborców PIS jest to wynik technik manipulacyjnych PiS, a na ile przejaw demoralizacji katolików którzy zadowalają się tylko frazesami?” Problemem jest tak zwana szara manipulacja, w której stosowaniu PiS jest mistrzem, wyjaśnia Raźny.
Czy działania PiS są nie tylko formą manipulowania wyborcami w celu osiągnięcia sukcesu politycznego, ale co gorsze, są kreacją fałszywej świadomości katolików, wyuczaniem katolików do akceptowania stanu w którym deklaracje maja się nijak do realnych działań?”, chce wiedzieć Bodakowski. „To partia, która manipuluje nie tylko wartościami chrześcijańskimi, ale również narodowymi, patriotycznymi”, kontynuuje rozpoczętą przez Bodakowskiego myśl Raźny.
„Czy dokonywana przez PiS demoralizacja katolików, sprawia, że dla katolików normalnym staje się stan gdy katolik postępuje niezgodnie z nauczaniem kościoła”, podpowiada temat Bodakowski. „Każda demoralizacja jest naganna, nade wszystko ta, która ma szeroki zasięg – w tym wypadku społeczny i polityczny”, ciągnie przy pomocy swego profesorskiego autorytetu Raźny.
„Czy demoralizowani przez PIS katolicy, ze złamanymi przez PiS kręgosłupami moralnymi, są pootwierani na przyjęcie nowych destruktywnych ideologii takich jak gender? […] Czy Kaczyńskiemu udało się to co nie udało się ani PZPR ani Gazecie Wyborczej?” chce wiedzieć Bodakowski. Ależ oczywiście. „Od kiedy istnieje ludzkość, przykład idzie z góry”.
„Czy rząd PiS od początku popierał Traktat Lizboński, który zakładał budowę Unii na fundamencie odrzucenia chrześcijańskiego dziedzictwa i uprzywilejowaniu mniejszości kosztem chrześcijan?” Od samego początku! Mało tego. To tak naprawdę PiS stoi za promocją tego całego dżender i innego pedalstwa i eutanazji.
Mam nadzieję, że wszyscy mniej więcej wiemy, do czego zmierzam. Mamy tu mianowicie tę całą Raźny z Uniwersytetu Jagielońskiego oraz biednego Janka Bodakowskiego i cóż oni nam takiego przynoszą, czego dotychczas nie przyniósł ani Michnik, ani Tusk, ani Leszek Miller, ani nawet Palikot? Otóż każde jedno słowo, każda jedna myśl wypowiedziana przez Bodakowskiego i odpowiednio rozwinięta przez Raźny stanowi w stosunku do wszelkich znanych nam wcześniej ekscesów jakość zupełnie unikalną. Ani Palikot, ani Miller, ani nawet, podejrzewam, Anna Grodzka, nie byliby w stanie osiągnąć tego poziomu upodlenia. Nawet przy całkowitej utracie zmysłów. A pamiętajmy, że tamci nie dość, że nie są nawet w jednym procencie tak pobożni jak Bodakowski i Raźny, to w ogóle nawet nie wierzą w Pana Boga. Żeby zobaczyć ten rodzaj upadku – wszystko mi na to wskazuje – trzeba było nam dopiero sprowadzić prawdziwych Polaków i katolików. I to jest coś, co mnie wręcz przyprawia o dreszcze.
I nie oszukujmy się. Tu przecież tak naprawdę nawet nie chodzi o tę Raźny, która, jak już wspomniałem, najpewniej jest ruskim agentem, ani o Bodakowskiego, który – bardzo na to liczę – uwzględni i doceni fakt, że jego akurat za agenta nie uważam, ale zaledwie za durnia, ale mam tu na uwadze całą tę formację byłych czy obecnych narodowych katolików, których polityczną reprezentację określają takie postacie, jak Niesiołowski, Goryszewski, Giertych, Zawisza, Piłka, Jurek, obaj Libiccy, Łopuszański, czy dziś też Kamiński… i pewnie mógłbym wymieniać kolejnych, gdyby tylko mi się chciało grzebać w pamięci. Otóż wiele wskazuje na to, że Ginewra, zwracając uwagę na tę czarną prawidłowość, ma jak najbardziej rację. To jest wszystko albo od początku do końca agenturą, albo dowodem na to, że diabłu najwygodniej jest działać w okolicach ołtarza. Albo i jedno i drugie.
Szalenie to wszystko jest moim zdaniem ciekawe, i odpowiednio inspirujące, by zacząć na ten temat poważniejsze rozmowy, a ja już chyba te refleksje zakończę taką w sumie pozytywną refleksją. Bardzo mianowicie dobrze, że my Polacy, choć oczywiście pobożni i jak należy przywiązani do Kościoła, tak bardzo się znowu tym wszystkim nie przejmujemy. Tyle tylko żeby za dużo nie nagrzeszyć i od czasu do czasu się z tego cośmy nabroili wyspowiadać. W przeciwnym wypadku mogłoby się to wszystko skończyć tak, że przy tej pieprzonej demokracji Raźny by została prezydentem, a Bodakowski premierem i wtedy dopiero byśmy dostali do wiwatu.

Proszę bardzo o wsparcie dla tego bloga. Jest wyjątkowo źle i bez Waszej pomocy nie damy rady. Dziękuję.

poniedziałek, 9 września 2013

Końcówka, czyli nie drażnić gangów

Tradycyjnie już, przedstawiam swój najświeższy felieton, jaki napisałem dla "Warszawskiej Gazety". Osobiscie uważam, że dość kluczowy.

Przedłużający się stan odcięcia od głównych mediów, w jakim znajduję się od wielu miesięcy, doprowadził ostatnio do tego, że o tym, że trzy główne kanały informacyjne, a więc TVN24, TVP Info, oraz Polsat News, przez siedem bitych godzin transmitowały na żywo mowę obrończą w procesie Katarzyny Waśniewskiej, rezygnując nawet ze zwyczajowych wpływów z reklamy, dowiedziałem się z parodniowym poślizgiem. I powiem szczerze, że owo lekceważenie dla kwestii biznesowych mnie zaintrygowało. Ja oczywiście rozumiem, że niekiedy dzieje się coś na tyle szczególnego, że przy pewnych dalekosiężnych kalkulacjach, zwłaszcza w biznesie z najwyższych półek, można sobie pozwolić na przelotne straty, by po pewnym czasie się odpowiednio odkuć. To jednak wydaje się już grubą przesadą. Cóż to może być za perwersyjny plan?
Ktoś powie, że to jest wszystko proste. Oni – tak jak to już miało miejsce wielokrotnie w naszej, zwłaszcza tej najnowszej, historii – w obliczu nieubłaganie nadchodzących zmian, chcą nas maksymalnie otumanić i przez to zwyczajnie zdekoncentrować. Tyle że ja w to nie wierzę. Wiem oczywiście, że są sytuacje, kiedy przy braku chleba jedyną nadzieję brutalnym reżimom dają igrzyska, tyle że takie sztuki oni mogli robić może jeszcze dwa lata temu, ewentualnie w zeszłym może roku, ale dziś? Nie żartujmy. Kogo obchodzi mowa obrończa w procesie tak zwanej „Mamy Madzi”? I to jeszcze siedmiogodzinna. I nie ma takiej możliwości, żeby oni tego nie wiedzieli.
Otóż ja tu mam pewną teorię, która wydaje mi się bardzo sensowna. Moim zdaniem oni zorganizowali nam ten dzień w taki właśnie sposób, nie po to, by nas zabawić, ale by nas jeszcze bardziej zirytować; żeby nikomu z nas nawet do głowy nie przyszło myśleć, że wszystko jest w porządku; że co jak by nie było ciężko i niepewnie, to przynajmniej jest ciekawie. Takiej możliwości nie ma. Jeśli gdziekolwiek jeszcze jakimś cudem snują się jakieś niedobitki owego czasu wiecznej miłości, to nawet oni nie dadzą się już nabrać na coś tak taniego, jak „Mama Madzi”. Nawet oni zareagują na ten cyrk w najlepszym wypadku skrajnym znużeniem. A w efekcie rezygnacją.
I znów można się spodziewać, że ktoś wykrzyknie, że cóż ja takiego wygaduję? Czy ja chcę powiedzieć, że System gra na zmianę władzy? Że oni już skreślili Donalda Tuska i jego ferajnę? A niby jaki oni w tym mogą mieć interes? Już odpowiadam. Interes jest taki, że nawet gangi muszą mieć stworzone podstawowe warunki do działania. Nawet gangi muszą mieć gwarancję pewnego cywilizacyjnego komfortu. A już szczególnie gangi nie mogą sobie pozwolić na to, by im organizowali warsztat pracy jacyś skończeni durnie, w dodatku najwyraźniej psychicznie niezrównoważeni.
A więc co? Wybieramy PiS? Owszem. I trudno. Nie ma wyjścia. Przynajmniej wiadomo, czego się spodziewać. A jak się sprawy ułożą, to się zobaczy. Trzeba ryzykować.

Bardzo proszę o wspieranie tego bloga - przede wszystkim oczywiście finansowe, ale też to zwykłe, przejawiające sie w stałej tu obecności. Bez tego, nie byłoby ani tego bloga, ani pewnie i nas. Dziękuję.

piątek, 17 sierpnia 2012

O tym co zakrywa noc

Jest taki film, zrealizowany przez brytyjskiego reżysera Stephena Frearsa, a znany w Polsce pod tytułem „Niewidoczni”. Jest to film o pewnej już pozycji, choćby przez fakt, że wyreżyserował go właśnie Frears, no i przez to też, że swego czasu scenariusz ten był nawet nominowany do Oscara. Filmów bardzo dobrych i pozostających w pamięci jest bardzo dużo, i trzeba powiedzieć, że „Niewidoczni” zajmują tam miejsce szczególne. Mówiąc bardzo krótko, jest to bardzo inteligentnie zrobiony film sensacyjny, którego akcja dzieje się w Londynie, a bohaterami ludzie uwikłani w nielegalny proceder handlu organami. Co dla nas, z punktu widzenia niniejszego tekstu, szczególnie interesujące, owi bohaterowie to głównie biedni, czarni, nielegalni emigranci z Afryki. I to jest oczywiście zrozumiale. Trudno bowiem sobie wyobrazić, by w roli tego mięsa w tak porządnym i wiarygodnie przedstawionym scenariuszu, mieli występować biali Brytyjczycy, prawda?
Oczywiście, co wielokrotnie tu już podkreślałem, film tego typu, na tym poziomie artystycznego mistrzostwa u nas w Polsce by nie powstał, i myślę, ze nie warto tej prawdy już więcej uzasadniać. Wystarczy może, że z prawdziwym bólem serca wspomnę tylko niedawno postawione przez panią Toyahową pytanie: czy jest jeszcze jakiś kraj na świecie, gdzie wszystko – dosłownie wszystko – jest do dupy? A zatem, film „Niewidoczni” w Polsce by powstać nie mógł ze względów oczywistych, a najciekawsze w tym jest to, że owa oczywistość wcale nie jest związana z podejrzeniem, że u nas proceder nielegalnego handlu organami, choćby przez brak odpowiednio szerokiej emigracji z Afryki, nie istnieje. To bowiem akurat jest nieprawda. Jak ledwo co, chyba już po raz kolejny ostatnio, poinformowała nas stacja telewizyjna TVN24, ów biznes w Polsce ma się dobrze, a swoich ofiar nie musi sprowadzać ani z Mołdawii, ani z Afryki, bo ma ich odpowiednią ilość na miejscu. Ot tu, zaraz za rogiem.
Czytelnicy tego bloga są z reguły osobami bardzo wrażliwymi, zarówno duchem jak i myślą, więc domyślam się, że każdy mniej więcej już wie do czego może ta dzisiejsza refleksja zmierzać. Kto bowiem z nas mógł się znaleźć w takiej sytuacji, że nie pozostało mu już nic innego, jak dać ogłoszenie, czy to na Allegro, czy może gdzieindziej w Internecie, że sprzeda swoją nerkę za 20, czy 30 tysięcy złotych, licząc na to, że ktoś odpowiedni się z nim skontaktuje, zawiezie go gdzieś w jakieś ustronne i dyskretne miejsce, i mu po tym wszystkim uczciwie już za wszystko zapłaci? No, kto z nas? A więc my świetnie wiemy, o kim mowa. Komentarz redakcji TVN24 skierowany jest już więc nie do nas, ale do tych, którzy niczego się nie domyślają. No i widzą oni tych biedaków z zamazanymi twarzami i zniekształconymi głosami, i słyszą jak opowiadają podstawionemu dziennikarzowi o swojej niedoli, która im kazała uciec się do rozwiązania być może ostatecznego. No i mówią o pracy, którą właśnie stracili, o dziecku w gimnazjum, o niepracującej żonie, i jakimś kolosalnym długu, którego spłacić nie są już w stanie, no i oczywiście niemal za każdym razem pojawiają się te pytania – czy ta operacja jest bezpieczna, no i przede wszystkim może, czy za nią stoją uczciwe zamiary? Jest ten człowiek, który mówi, że sytuacja w jakiej się znalazł tak go dusi, że właściwie już był gotów popełnić samobójstwo, ale kiedy mu córka powiedziała, że jeśli on umrze, to ona zaraz za nim, zdecydował się dać jeszcze to ogłoszenie.
A więc nam te historie do niczego nie są potrzebne. My to wszystko potrafimy sobie wyobrazić bez tej jakże profesjonalnie przeprowadzonej dziennikarskiej prowokacji. Uważam, że nas może tu zainteresować coś znacznie głębszego. Coś, o czym dziennikarze TVN24 nie wspominają i wspomnieć nie mogą, bo gdyby to zrobili, mielibyśmy już do czynienia z bezczelnością, przy której ta, która właśnie przed nami, wyda się ledwo skromnym nieporozumieniem. O jakiej bezczelności mówię? Otóż mam na myśli bezczelność, którą już troszkę miałem okazję wspomnieć w zakończeniu wczorajszego wpisu, a zaprezentowanej przez owego radykalnego zwolennika Platformy Obywatelskiej, który doradza mojemu synowi, by emigrował z Polski, bo tu się nie da się żyć. Prawdopodobnie z powodu wciąż się tu panoszącej, jak się to ktoś już akurat inny inteligentnie wyraził, „moralnej” władzy PiS-u. Tym razem jednak chodzi mi o bezczelność wyrażającą się w epatowaniu nas Polaków opowieściami o tym, jak to się powoli stajemy prawdziwą kolonią, a wszystko to na tle owego tefauenowskiego błękitu, od którego dobrzy ludzie już od wielu lat nie mają siły, by się odpowiednio porzygać.
A więc oni posunęli się już nawet do tego. A dalej – wraz z dalszą profesjonalizacją medialnego przekazu – po nadaniu tego typu programu, pojawi się pewnie grupa wynajętych przez państwa Walterów ekspertów, którzy zupełnie szczerze będą załamywać ręce nad tym, jak to się to fatalnie ułożyło, że im się tak dobrze powodzi, podczas gdy większość ich rodaków musi zdychać gdzieś w jakichś lewych klinikach na piętrze. A po ekspertach przyjdą politycy, i też dorzucą swoje trzy grosze. A zatem, Roman Giertych powie, że jak kto gapa, niech ma pretensje tylko do siebie, a Tadeusz Cymański pochyli się nad problemem w skupieniu i wykrzyknie, że no wie pan, panie mecenasie, naprawdę nie wypada, a potem pokaże się reklama kolejnego meczu politycy-dziennkarze na rzecz wsparcia fundacji Bożeny Walter „Nie jesteś sam”.
A więc to wszystko my akurat świetnie wiemy. I co w związku z tym nam zostaje? Dokładnie to co już parokrotnie mówiłem, cytując Zbigniewa Herberta. Dajemy świadectwo i wiernie idziemy przed siebie. Niestety, wszystko wskazuje na to, że z polityką możemy sobie dać – przynajmniej na razie – święty spokój. Wszystko wskazuje na to, że w Smoleńsku oni jednak zabili obu, i zostaliśmy kompletnie sami. A co przed nami? Mam tylko marną nadzieję, że nie dojdzie do eksplozji.

Tradycyjnie przypominam o tym, że ten blog, poza wszystkim innym, pomaga mi utrzymywać rodzinę. Jesli ktoś jest w możliwościach, będę zobowiązany. Dziękuję i przepraszam za obcesowość, ale jakie czasy taka obcesowość.

czwartek, 9 lutego 2012

Znów lezą?

Jak doniosła spółka „Agora”, a za nią część mediów i znaczna część politycznie ukierunkowanych, indywidualnych komentatorów, w dniu wczorajszym Jarosław Kaczyński pochwalił komunistyczną Służbę Bezpieczeństwa za jej profesjonalizm i pełną poświęcenia pracę. Powiem zupełnie, że jeśli mnie ta reakcja być może dziwi, to wyłącznie z powodu jej stosunkowo marnego zasięgu. Na przykład, nie zauważyłem, żeby sprawą zajął się Onet, a skoro nie zauważyłem, oznaczać to musi, że nawet jeśli się zajął, to ze zdecydowanie mikroskopijnym zaangażowaniem. Telewizję oglądam w ilościach szczątkowych, więc nie potrafię autorytatywnie stwierdzić, czy wydarzenie to otrzymało wczoraj wieczorem zasłużoną porcję uwagi, ale, podobnie jak w przypadku Onetu, ośmielam się zgadywać, że nawet jeśli coś tam było, to dużo poniżej oczekiwań.
Ktoś powie, że moje zdziwienie jest mało uprawnione, bo Kaczyński przecież wcale nie pochwalił Służby Bezpieczeństwa, lecz wręcz przeciwnie – wyraził parokrotnie i bardzo dobitnie satysfakcję z tego że ona już należy do historii. Natomiast twierdząc, że dzisiejsza policja, jak idzie o skuteczność i profesjonalizm w działaniu, niestety w najmniejszym stopniu nie może się równać z tamtą organizacją, stwierdził akurat fakt. Powiedział coś tak trywialnie oczywistego, że zamiast się oburzać, powinniśmy się raczej zastanawiać, czemu Prezes nagle stał się taki nudny. I zgoda. Patrząc na sprawę bez uprzedzeń, można by było faktycznie machnąć na cała sprawę ręką, tyle że uprzedzenia są tu akurat kluczowe. Ja na przykład wciąż pamiętam, jak kiedyś, dawno już temu, kiedy Jarosław Kaczyński był w polityce już tylko jedną nogą, jego partia nie istniała, premierem był mistrz Buzek, a Polska politycznie wahała się gdzieś tak między mafiami Rosji i Ukrainy, w jednym z wywiadów, które wtedy już pewnie tylko ja czytałem, pożalił się, że to jego posłowanie nie ma najmniejszego sensu, bo jeśli uczciwy polityk nie ma na nic wpływu, nic nie może i wszystko wskazuje na to, że przyszłość wygląda dokładnie tak samo szaroburo, to kontynuacja tej zabawy tylko po to, by raz na miesiąc pobierać pensję, jest beznadziejna. I wówczas „Gazeta Wyborcza” zacytowała tę wypowiedź, jako horrendalną, edytując ją jednak do następującej formy: „Jedynym sensem uprawiania polityki jest to, by raz na miesiąc odebrać poselską pensję”.
To jednak było dawno. Od tego czasu, mieliśmy okazję obserwować wiele innych dziennikarskich popisów na tym poziomie. Wszyscy z pewnością pamiętamy, jak Jarosław Kaczyński, zapytany, czy jest za prawną możliwością głosowania przez Internet, powiedział, że nie, bo wybory to jest zbyt poważny akt, by można było go realizować z piwkiem przed komputerem. To wtedy właśnie rozpoczęła się, trwająca praktycznie do dziś, kampania potępiająca Kaczyńskiego za to, że zarzuca internautom pijaństwo. Pamiętamy na pewno, jak Jaroslaw Kaczyński, zaraz po Katastrofie Smoleńskiej, wygłosił adres do narodu rosyjskiego, by im powiedzieć, że on, jako brat poległego Prezydenta, nie ma do nich żalu jako do Rosjan i im akurat może tylko podziękować za te kwiaty, te świeczki tę pamięć. To wtedy właśnie rozpoczęła się, trwająca praktycznie do dziś, kampania wyszydzająca Kaczyńskiego, że on od czasu jak się nażarł prochów, nie może się zdecydować, czy ma do Rosjan jakieś pretensje, czy nie. Jestem pewien, że wciąż każdy z nas pamięta, jak Jarosław Kaczyński wyraził dość oczywistą opinię, że Śląsk jest Polski, a Ślązacy są Polakami i polskimi patriotami, natomiast każdy kto twierdzi inaczej, nie reprezentuje ani polskich, ani śląskich interesów, lecz interesy Niemiec. To wtedy właśnie miała swój początek, trwająca praktycznie do dziś, kampania nienawiści do Kaczyńskiego pod hasłem obrony dobrego imienia Ślązaków, których Jarosław Kaczyński rzekomo chce wyrzucić poza nawias polskości. I ona jest wciąż tak silna, że nawet w przyjaznym Kaczyńskiemu tygodniku „Uważam Rze” ostatnio pojawiła się sugestia, że owa wypowiedź Prezesa była „niezręcznością”. Oto potęga nacisku!
Co więc się stało dziś, że tej dzisiejszej gloryfikacji peerelowskich służb represji, uczepili się właściwie tylko najbardziej zaczadzeni internauci? Czemu tę niezwykłą wręcz okazję do poznęcania się nad Jarosławem Kaczyńskim i przy okazji odwrócenia społecznej uwagi od spraw z punktu widzenia Systemu nieistotnych, tak beztrosko wypuszczono z rąk? A w jaki to niby sposób dzisiejsza wypowiedź Kaczyńskiego jest mniejszą „wpadką”, niż każda z dziesiątek poprzednich jego autorstwa? A nawet jeśli jest, to co z tego? A niby komu to przeszkadza? I co to zmienia? Czyżby zmieniły się priorytety? Otóż sprawa polega na tym, że z jakiegoś powodu System dostrzegł różnicę i ją zaakceptował. A ja, przyznaję ze wstydem, tego akurat nie rozumiem. Ale, powiem też uczciwie, nie bardzo mnie to interesuje. To znaczy, wołałbym oczywiście wiedzieć, niż nie wiedzieć, natomiast jestem pewien, że to co się tam naprawdę dzieje, jest dla nas bez większego znaczenia. Może oni postanowili się jednak wziąć za Tuska, a może uznali, że z Kaczyńskiego i tak już niewiele zostało, a może są zajęci w ogóle czymś innym, i nam nic do tego? Diabli ich wiedzą, a ja nie zamierzam dociekać.
Natomiast przy tej okazji, a dokładnie rzecz biorąc, czytając niektóre z tekstów blogerów, poświęconych owej wypowiedzi Jarosława Kaczynskiego, zwróciłem uwagę na coś, co właściwie od samego początku stanowi stały element owej agresji, ale w tym akurat kontekście wydało mi się szczególnie interesujące. Otóż po wszystkich właściwie stronach politycznego mordobicia, po raz kolejny pojawił się argument, że przy takiej opozycji, jaką jest PiS, Platforma Obywatelska będzie rządzić wiecznie. Sens tej prognozy, jak pewnie wszyscy możemy zgadnąć, jest taki, że choćby Donald Tusk, czy jego ministrowie, zrobili coś absolutnie najgłupszego, coś najbardziej kompromitującego, choćby popełnili najgorszą zbrodnię, ta ich wina zostanie natychmiast zneutralizowana przez jakąś głupią wypowiedź, czy jeszcze głupszy gest ze strony Jarosława Kaczyńskiego. Że oto cały naród jest pod wrażeniem kolejnego wybryku Platformy Obywatelskiej w osobie, czy to premiera, czy któregoś z jego ludzi, upadek tego projektu jest już tuż-tuż za rogiem, a tu nagle Jarosław Kaczyński zwołuje konferencję prasową, i cała niechęć społeczeństwa natychmiast przenosi się właśnie na niego. Oto komfort rządzenia, jaki w prezencie od opozycji dostaje rząd Platformy Obywatelskiej i osobiście premier Tusk. Można wręcz odnieść wrażenie, że hasło: „Rząd Platformy Obywatelskiej jest silny słabością opozycji” stało się czymś na kształt aksjomatu.
Każdy kto zna ten blog bliżej, wie, że od pewnego czasu mój stosunek do Prawa i Sprawiedliwości jest bardzo krytyczny. Uważam, że od wielu już miesięcy przywódcy PiS-u pogrążają się w coraz większym marazmie. Z każdym niemal dniem, odnoszę coraz bardziej dojmujące wrażenie, że zarówno Jarosław Kaczyński, jak i władze Partii, zachowują się, jakby uznali, że Platforma Obywatelska osiągnęła tak dramatycznie niski poziom, że w tej chwili jest już tylko kwestią czasu, by sobie od nich tę władzę wziąć zupełnie za darmo. A zatem, ja osobiście mam wrażenie, że wyżej przedstawioną zasadę, że słabość opozycji stanowi siłę władzy, można jak najbardziej uczciwie odwrócić, i zakomunikować, że to słabość władzy psuje opozycję. Że w tej chwili, Donald Tusk i jago Platforma są tak zdegenerowani, że cała scena polityczna scena zwyczajnie zasnęła z nudów. I że w tej sytuacji, cała władza przechodzi w ręce mediów, które oczywiście są jeszcze słabsze, tyle że będąc całkowicie poza kontrolą, mogą sobie pozwolić na wszystko. Zwłaszcza że w naprawdę krytycznej sytuacji, zawsze im zostanie możliwość puszczania jeszcze więcej seriali i programów rozrywkowych.
Popatrzmy na to, jakie najnowsze osiągnięcia ma rząd. Na początku roku, cała Polska wpadła w chaos związany z refundacją lekarstw, i wedle wszelkich dostępnych ocen, wina rządu jest tu niedyskutowalna. Jeszcze się nie skończyło zamieszanie z lekami, gdy pojawiły się te ACTA i całe towarzyszące im zamieszanie. I tu również opinia, że jedynym i oczywistym winowajcą tego kryzysu jest rząd, jest czymś oczywistym. Nie ma praktycznie dnia, żeby któryś z ministrów Platformy nie zrobił, lub nie powiedział czegoś kompromitującego to towarzystwo ostatecznie i na zawsze. Weźmy panią minister Joannę Muchę i zatrudnienie przez nią swojego fryzjera. Weźmy reakcję na to zdarzenie ze strony Premiera. Gdyby coś takiego zdarzyło się za rządów PiS-u ten rząd prawdopodobnie przestałby istnieć, a już na pewno pisowski minister musiałby się podać do dymisji. A więc – kompromitacja. Oto ledwo co słyszę, że na wieść o tym, że mecz na Stadionie Narodowym między Legią Warszawa a Wisłą Kraków został odwołany, ta sama minister Mucha pyta publicznie, kto wpadł na pomysł, by na ten finał ustalić taką, a nie jakąś inną parę drużyn? Wcześniej, w reakcji na atak hakerski na strony rządowe, rzecznik rządu Graś oświadcza, że to nie był żaden atak, ale naturalny wynik rosnącego zainteresowania obywateli tymi stronami. Cała Polska wybucha szyderczym śmiechem, który nawet nie zdąży ucichnąć, bo oto nagle się okazuje, że Hanna Gronkiewicz-Waltz przyznała ciężkie nagrody dla zaprzyjaźnionych z nią politycznie burmistrzów. Wszyscy, jeden przez drugiego, prześcigają się w kopaniu w Waltz i niszczeniu jej reputacji, los Platformy Obywatelskiej wydaje się być przesądzony… i nagle się okazuje, że nic z tego, bo PiS jest jeszcze gorszy? Bo Jarosław Kaczyński znów coś chlapnął? Czy może wciąż chodzi o tamte wieśmaki?
Ktoś powie, że to głupie z mojej strony po tych wszystkim tak bardzo poważnych refleksjach na tak różne szlachetne tematy, zajmować się czymś tak nędznym, jak jakieś chore rozważania antypisowskiej propagandy, i to jeszcze z tej niższej półki. Może i to prawda, tyle że z całą pewnością nie do końca. Ja już wcześniej zwróciłem uwagę na artykuł w „Uważam Rze”, w którym jego autor w najgłupszy na świecie sposób przyznaje, że słowa Jarosława Kaczyńskiego o RAS-iu były „niezręcznością”. A przecież to wcale nie jest wyjątek, ale reguła. Atmosfera powszechnej zgody co do tego, że Jarosław Kaczyński w istocie rzeczy jest mistrzem niezręczności, a dziadostwo PiS-u utrzymuje Platformę przy władzy, nie ulega wątpliwości. Tego typu opinie słyszymy codziennie i z każdej strony. Że wystarczy by PiS przestał popełniać nieustanne głupstwa, a jego Prezes ostatecznie się usunął ze sceny, wystarczy parę kolejnych wpadek Platformy i wszystko zostanie pozamiatane.
Otóż nie. System nie pozwoli Platformie utracić władzy dopóki na jej miejsce nie pojawi się ktoś godny zaufania i odpowiednio mocny. Nawet jeśli Prawo i Sprawiedliwość się rozpadnie, a Jaroslaw Kaczyński umrze, dalej będzie rządzić Platforma. Bo nikt nie podejmie ryzyka, by władzę w Polsce przekazać SLD, czy PSL-owi. Nawet Palikot wciąż nie jest odpowiednio autoryzowany. Tu są zbyt duże pieniądze zaangażowane w ten biznes, żeby można było sobie tak lekko dokonywać roszad. Może za kilka lat. To jest oczywiście możliwe. Na razie, nie ma o czym mówić. Biorę bardzo mocno pod uwagę, że ostatnie zlekceważenie wybryku Jarosława Kaczyńskiego może być spowodowane tym, że System szykuje jakąś nową kontrpropozycję. Czy to opartą na dawnej Platformie, czy może na jakiejś reaktywacji starej Unii Wolności, czy może wreszcie toczą się prace nad ucywilizowaniem Palikota – nie mam i mieć nie mogę pojęcia. Natomiast wiem, że możemy znajdować się w bardzo ważnym momencie i jeśli Jarosław Kaczyński chce odzyskać władzę, powinien przede wszystkim zrobić porządek we własnych szeregach i zmobilizować tę bandę nierobów do zwiększonej aktywności. Na początek może intelektualnej.

Jak wiemy, ja z pisania tych tekstów żyję. Proszę więc o wspieranie tego bloga wedle możliwości. Inaczej to wszystko będzie musiało się skończyć. Książka oczywiście jest do kupienia i tu i w Warszawie i w Katowicach i w Poznaniu pod wielokrotnie już podawanymi adresami. Bardzo zachęcam. Daję słowo, że to nie są teksty doraźne, których sens się dawno zdezaktualizował. Ja tego wyboru dokonałem tak, by to można było sobie je czytać do końca świata. Dziękuję.

wtorek, 23 listopada 2010

Don Paddington: Słowo o pewnym krajobrazie

Niniejszy tekst został napisany w formie cyklów komentarzy przez naszego Księdza. Stanowił reakcję trochę na mój apel o próbę socjologicznej analizy polskiego krajobrazu, ale też trochę odpowiedź na – uwaga, uwaga! – zaproponowany nam do czytania przez komentatora Devila tekst blogera Matki Kurki. Niezwykła, nawet jak na Don Paddingtona, wybitność tego komentarza, każe mi potraktować go wyjątkowo i opublikować, jak osobny wpis na blogu. Żeby nikomu nie przyszło do głowy go przegapić. Zapraszam.

W latach 70-tych, był w telewizji program dla dzieci p.t. „Pora na Telesfora”. Ów Telesfor był smokiem (kukiełką animowaną przez ś.p. Huberta Antoszewskiego), który poprzez rozmowę z Maciejem Damięckim, a w późniejszym okresie Zygmuntem Kęstowiczem, łagodnie indoktrynował PRL-owską dziatwę. Uwielbiałem ten program.
Pamiętam, że jeden z odcinków traktował o polskich miastach, a mówiąc ściśle, o ich charakterystycznych cechach. Wszystkiego dobrze nie pamiętam, ale była chyba Warszawa z Syrenką i PKiN, był Kraków z mariackim hejnałem i Wawelem, był Gdańsk z Neptunem i stocznią, były Katowice z hutami i kopalniami, był Toruń z Kopernikiem i piernikami. Był też Poznań…
Poznań został przedstawiony w sposób odmienny od innych miast. Żadnych charakterystycznych budynków czy zakładów pracy. Ot po prostu pokazano Telesfora na tle zwyczajnego ulicznego chodnika, poczym smok kręcąc z niedowierzaniem głową powiedział mniej więcej coś takiego: „Jak tu czysto! Nie widać żadnych śmieci.”
Jako ówczesny 10-latek bardzo się tą charakterystyką Poznania przejąłem. Miałem pretensje do Telesfora, że zamiast pokazać poznański ratusz, koziołki, „ceglorza” itp., gadał o jakichś śmieciach, a mówiąc ściśle o ich braku. Bo czy brak śmieci na ulicach może się równać z PKiN, albo gdańską stocznią?
Z biegiem czasu zrozumiałem, że twórcom programu udało się powiedzieć – zapewne przypadkiem – coś ważnego o esencji Poznania, tzn. o jego rdzennych mieszkańcach. Tym telesforowym zdaniem „Jak tu czysto! Nie widać żadnych śmieci”, opisali zrozumiały dla dzieci, dość stereotypowy, ale przecież prawdziwy model Poznaniaka, który dba o porządek, ponieważ sam jest porządny.
Bardzo mi to utkwiło w pamięci, co skutkuje u mnie przykrym nawykiem, by wartość jakiejś miejscowości oceniać ilością i dostępnością koszy na śmieci.
Piszę o tym dlatego, ponieważ owego Poznania z dziecięcego programu już nie ma. Skończył się w momencie, gdy ludziom przestały przeszkadzać śmieci na ulicach. Te śmieci pojawiły się na poznańskich chodnikach chyba już w latach 80-tych, a ludzie przywykli do nich w kilka lat później. Dlaczego przywykli? Moim zdaniem dlatego, ponieważ zaczęli w Poznaniu dominować ludzie, dla których wartości („dbam o porządek, ponieważ jestem porządny”) i ich kultywowanie stało się czymś kompletnie bez znaczenia: „Ulice są zaśmiecone? Trzeba wynająć jakąś firmę, która coś z tym zrobi”.
Ten jakże pragmatyczny sposób podejścia do rozwiązywania codziennych problemów, zaskutkował zabiciem w ludziach pewnej potrzebnej życiu społecznemu wrażliwości. Mówiło się o komunie, że wprowadziła omnipotencję państwa: „Państwo wszystko załatwi – od żłobka do nagrobka”. Dzisiaj wahadło poszło w drugą stronę i mówi się nie tyle o potrzebie państwa (Boże broń!) i jego omnipotencji, co raczej o potrzebie tzw. środków i ich omnipotencji: „Masz kasę? To wszystko załatwisz – od żłobka do nagrobka”. Różnica polega na tym, że w komunie normalny człowiek nie brał omnipotentnych przechwałek niewydolnego państwa poważnie i chcąc jakoś żyć, brał miotłę i śmieci zamiatał. Obecnie natomiast, normalny człowiek mówi sobie: „Z jakiej racji mam się przejmować jakimś syfem, za którego sprzątnięcie ktoś wziął pieniądze? I to w dodatku moje pieniądze!” (Nota bene, stary Poznaniak tak czy siak posprząta, ale młody ma to już gdzieś.)
Piszę o tym wszystkim po przeczytaniu tekstu Matki Kurki (http://tiny.pl/hwp7r). To bardzo dobry tekst, choć z punktu widzenia zwolenników Jarosława Kaczyńskiego mało odkrywczy, wręcz banalny w swej oczywistości. No i nie zbliża nas do odpowiedzi na pytanie Toyaha: „Co oni z nas zrobili?”
Snobizm, zapatrzenie w tzw. Zachód, zanik poczucia własnej wartości, „wykluczenie” tych, do których szyn nie dociągnięto itd., są zjawiskami wskazującymi na chorobę, ale nie są samą chorobą. Toyah pyta zaś o to, jaką chorobę nam zaszczepiono, a nie o to, czy mamy temperaturę.
Sądzę, że ową chorobą jest pewien sposób myślenia – sposób, który stał się dominującym wśród tzw. elit opiniotwórczych i małpujących te elity „mas”, a który swoim początkiem sięga czasów ruskich czołgów, dzięki którym zainstalowano w Polsce komunistyczną władzę. Otóż, czasy owe odznaczały się następującymi cechami:
-argument siły jest decydujący;
-cel uświęca środki;
-należy podporządkować się dziejowym i geopolitycznym koniecznościom.
Owe cechy czasów rewolucji, skutkowały pojawieniem się wzmiankowanego sposobu myślenia, którego determinantami stały się: przyzwolenie na kłamstwo, przyzwolenie na oportunizm, przyzwolenie na pogardę do słabych, przyzwolenie na zazdrość, bierność, egoizm, bezwzględność i chamstwo. Normalnie myślący w Polsce ludzie, musieli ten sposób myślenia potraktować jako rewolucyjny i z gruntu obcy, ale ponieważ normalni w ówczesnej Polsce byli albo bardzo prości, albo uwięzieni bądź martwi, bardzo szybko zaczęto ich traktować jako nienormalnych, zacofanych, bezwartościowych. Owi nienormalni i bezwartościowi kultywowali swoje tradycje i wartości (np. poznaniacy dbając o czystość swego miasta), ale z punktu widzenia rewolucji było to kompletnie bez znaczenia.
Dzisiaj ruskich czołgów już nie ma (bo są godnie zastępowane przez miraż kasy, władzy i rozkoszy medialnych pięciu minut), ale sposób myślenia ukształtowany przez nie pozostał, ma się dobrze i ciągle się multiplikuje, czego dowodzi np. casus pana Kamińskiego.
Z tego co wyżej powiedziałem wynika, że problem nie tkwi w tym, że ktoś odmawia wartości weselu w remizie, a zachwyca się Oktoberfestem. Nie jest problemem także to, że cała tzw. wschodnia ściana ma mniej linii kolejowych niż Śląsk. A i lekarstwem nie jest to, by przestać śmiać się z moherów, a w Drohiczynie wybudować fabrykę BMW. Problem przed jakim naprawdę stoimy, to odbudowanie w ludziach szacunku do wartości uosobionych przez prawdę, honor, bezinteresowność, wielkoduszność, rzetelność, solidarność, uprzejmość.
Właśnie dlatego Kaczyński mówi od czasu do czasu o potrzebie rewolucji moralnej, a mówiąc ściśle, potrzebie kontrrewolucji. Bez owej kontrrewolucji, Polska A i B, będzie ciągle Polską A i B (mimo fabryk BMW i Adidasa na wschodniej ścianie), a nie po prostu Polską.
I właśnie dlatego, działania PO prowokujące postawy lekceważące wspomniane wyżej wartości, są działaniami anty-modernizacyjnymi (czyli są wbrew polskiej racji stanu), a wspierające te działania poczynania pisowskich secesjonistów - noszące w sobie znamię kapitulacji wobec rewolucji ruskich buców - są pożałowania godne (niniejsze określenie można zamienić na bardziej dosadne).

sobota, 6 listopada 2010

Może trochę świeżego powietrza dla miłych państwa?

To co zainspirowało powstanie niniejszego tekstu, nie jest, jak to zwykle bywa, związane z jednym wydarzeniem, ale z ich całą serią. Poszło mianowicie o to, że w ciągu minionych parunastu dni, doszły do mnie informacje o pojawiających się pretensjach, a dotyczących tego, co nie jest niczyją sprawą jak tylko moją i ludzi związanych z moją wiarą i poglądami. Co mam na myśli? Otóż weźmy choćby zdarzenie najświeższe. Prawo i Sprawiedliwość, a więc partia z którą czuję związek intelektualny i emocjonalny wyrzuciło ze swoich szeregów dwie działaczki – Joannę Kluzik Rostowską i Elżbietę Jakubiak. I od razy podniosła się wrzawa – o nie, nie po stronie członków Prawa i Sprawiedliwości, ale przeciwnie, po stronie jego przeciwników. Że jak to tak można? Kto to widział? Czy PiS zdaje sobie sprawę z tego, co znaczą takie błędy? Doszło do tego, że wczoraj w telewizorze pokazał się polityk Platformy Obywatelskiej Adam Szejnfeld i ogłosił z prawdziwym bólem, że to co się stało, to ostateczny upadek PiS-u. Mało tego. Głos zabrał nawet sam Prezydent RP i też wyraził swoje rozczarowanie. A ja bym chciał wiedzieć, co im do tego?
Parę dni temu któraś z sondażowi przeprowadziła badania wśród obywateli, w których to badaniach zadała pytanie, czy oni uważają, że Jarosław Kaczyński powinien być nadal prezesem Prawa i Sprawiedliwości. Okazało się, że obywatele tego nie chcą, i wszystkie głównie ośrodki medialnie poczuły natychmiastowy obowiązek poinformować o tym wydarzeniu również mnie.
Wczoraj czy przedwczoraj z kolei, dowiedziałem się, że Wojciech Olejniczak polazł pod Pałac Prezydencki na Krakowskim Przedmieściu, zapalił znicz tylko po to, by go za chwilę uroczyście zgasić i ogłosić koniec żałoby. A ja bym chciał wiedzieć, jaki to jest jego zasmarkany interes. Że co? Że w tym zamachu zginęło paru jego znajomych? To ja w takim razie mogę powiedziec, że moją znajomą była pani Anna Walentynowicz i prezes Sławomir Skrzypek, a do głowy by mi nie przyszło, żeby nagle publicznie ogłaszać przedłużenie, czy koniec żałoby. Gdzie on się więc, za przeproszeniem, ryje?
Coryllus, o czym pisałem wczoraj, wysłał mi informację o tym, że jakieś trzy idiotki w telewizyjnym kanale TVN Style uznały za stosowne ględzić o tym, że gdyby wszyscy księża przestali pajacować i zdjęli swoje koloratki, a zamiast tego założyli rozpinane pod szyją bluzeczki i zakręcili loczki, to ludzie by chętniej chodzili do spowiedzi. Założę się, że żadna z nich nie dość że nie chodzi do spowiedzi w ogóle, to jeszcze w kościele bywa tylko na Pasterce, żeby albo wytrzeźwieć, albo zrzucić z siebie te parę kilo po wigilijnej kolacji, natomiast nagle okazuje się wszystkie trzy mają strasznie dużo do powiedzenia na temat tego, jak powinni wyglądać księża. Bo do ich ciemnych łbów nagle wpadła myśl, że mi w ten sposób pomogą szczerzej i prawdziwiej uwierzyć?
O ile to co się dzieje wokół PiS-u jestem w stanie jakoś zrozumieć – w końcu toczy się wojna polityczna i wiem że te wilki aż się oblizują na samą myśl, że oto po0jawia się nowa szansa na to, że w końcu tych „pisobolszewików” trafi ostateczny szlag, a Kaczyńskiego wywiozą do jakiegoś zamkniętego zakładu – troskę ludzi nie dość że niepobożnych, to w dodatku niewierzących, a często Kościołowi więc wrogich o to, co się w ramach tego Kościoła dzieje, uważam za całkowite szaleństwo. Ja wiem, że są na świecie grupy i organizacje, które żyją z tego by Kościół skutecznie osłabiać i prowadzić go do ostatecznej zguby, a więc to, że oni się tak bardzo interesują nawet tym, w czym księża chodzą na co dzień jest zrozumiale. Natomiast nie da się ukryć, że wszędzie jest całe mnóstwo zwykłych, codziennych wrogów Kościoła, dla których Kościół jest wyłącznie obiektem kpin i żartów, i oni też, jak najbardziej, szalenie się troszczą o to, by na mszy na którą ja chodzę co tydzień, było ciekawiej, weselej i przede wszystkim „fajniej”. I to właśnie nazywam obłędem.
W zeszłą niedzielę byliśmy na własnie takiej mało fajnej mszy i – jak to się zwykle dzieje przed Wszystkimi Świętymi – ksiądz ogłosił, że każdy kto odmówi odpowiedni zestaw modlitw, przyjmie Komunię Świętą i odwiedzi groby, dostąpi odpustu. Pani Toyahowa, która jak wiedzą wszyscy stali czytelnicy tego bloga, potrafi wiele, szepnęła mi oburzona do ucha: „A co to ma znaczyć? Czy on sugeruje, że jak ktoś nie pójdzie na grób, to już nie może dostać odpustu? A niby dlaczego to? A cóż to za terror???”
Ona oczywiście żartowała, ale my wiemy, ze to wszystko wcale nie jest takie śmieszne. Słowa, które Toyahowa wypowiedziała, idealnie wkomponowują się w to, o czym piszę wyżej. Nagle się okazuje, że już nic nie jest moje, Twoje, nasze. Nagle się dowiadujemy, że to co jest ich – to jest oczywiście ich. Natomiast co dotychczas wydawało się być nasze – z dnia na dzień stało się wspólne. Kaczyński jest waszym prezesem? No a co, jeśli on mi się nie podoba? W końcu żyjemy w jednym kraju i nikt mnie nie zmusi, żebym go oglądał w telewizji. Wasi księża chodzą na czarno i nudzą? Dawać nam tu kogoś fajnego. W końcu nie może być tak, że tylko wy decydujecie o tym, jak ma być w kościele. Macie jakiś odpust? Ja też chcę! Nie może być tak, że wy macie, a ja nie! Wam wolno brać ślub w kościele, a nam nie? A z jakiej to racji? Mamy demokrację chyba, prawda? Ja też chcę się najeść komunii.
Ona żartowała i ja oczywiście cały czas robię sobie żarty, bo istotnie to o czym piszę, choć jest upiornie prawdziwe, ciągnie za sobą ową aurę śmieszności. Ale tak, to prawda – to wszystko jest i prawdziwe i upiorne. Pamiętam jak jedno z naszych dzieci szło do Sakramentu Bierzmowania. Nagle okazało się, że podczas uroczystości, w dwóch ławkach zebrała się cała kupa dzieci wyjątkowo niegrzecznych. One były niegrzeczne do tego stopnia, że zaczęły podpalać specjalne kartki, które w momencie przyjmowania Sakramentu należało pokazać Biskupowi. W tej sytuacji księża, czy siostry zakonne – nie pamiętam – którzy pilnowali, żeby wszystko odbywało się jak należy, zablokowali tym dzieciom wyjście z ławek, tak by nie mogły podejść do ołtarza i by w efekcie nie otrzymały bierzmowania. Uroczystość trwała nadal, a tymczasem w tych dwóch ławkach trwała cały czas wrzawa, podczas której co sprytniejsi próbowali się wymknąć i podejść do ołtarza. Bez efektu. Wreszcie, kiedy już wszyscy zostali obsłużeni, zadecydowano, że ci młodzi bandyci też dostaną to po co przyszli. No i dostali. Koniec. Tak się skończył ten uroczysty dzień.
Nie muszę tu wspominać, że bardzo mi było przykro z powodu tego jak się cała ta sprawa zakończyła. Miałem wielką nadzieję, że te dzieci nie zostaną dopuszczone do bierzmowania i że zostaną z tego mojego kościoła wyprowadzone za uszy, razem ze swoimi rodzicami, wujkami i dziadkami i kolegami taty. I że w ten sposób wszyscy ci, którzy dotychczas nie wiedzieli, o co w Kościele chodzi – się tego dowiedzą. I będą o tym pamiętać. Niestety. Ktoś spanikował i wszystko licho wzięło. W sensie przenośnym i co gorsze również w dosłownym. Dlaczego użyłem słowa „spanikował”? Otóż wczoraj rozmawiałem ze znajomym księdzem i o tym wydarzeniu mu opowiedziałem. Okazało się, że on tego typu sprawy zna. I też opowiedział mi historię, jak to kiedyś w przeddzień bierzmowania, zapowiedział całej bandzie takich właśnie młodych bandytów, że zostają do tego sakramentu nie dopuszczeni i ich wywalił z kościoła. Niestety już w chwilę później proboszcz zmienił jego decyzję i wszystko odbyło się zgodnie z planem. Czemu? Sprawa jest jak najbardziej prosta i oczywista. Proboszcz wystraszył się, że jeśli cała grupa dzieci nie zostanie dopuszczona do bierzmowania, ktoś poinformuje o tym albo Gazetę Wyborczą albo TVN24 i zrobi się z tego afera. Że tu małe dzieci, że biedni rodzice, że tam tort i zaproszeni goście, że garnitury, że Jezus kocha wszystkich, a tu ten cholerny Kościół ze swoimi przesądami. No i uznał, ze dla zachowania dobrej opinii, można nie tylko przystać na fikcję, ale dopuścić do świętokradztwa.
I tak to się kręci. Z jednej strony napiera na nas cały przemysł, zbudowany wokół tego jednego zadania. Żeby nas najpierw zneutralizować, a następnie unicestwić. Z drugiej z kolei strony, tłumy głupców, którzy nie wiedząc gdzie się w swoim marnym życiu zatrzymać, ubzdurali sobie, że wreszcie znajdą ten punkt zaczepienia, jeśli wszystko wokół pozmieniają według wzoru, który im mądrzejsi od nich podsuną.
Bo tak to właśnie wygląda. Trochę sobie wcześniej pożartowaliśmy, ale przychodzi czas na parę słów jak najbardziej poważnych. Tak to właśnie wygląda. To jest wojna cywilizacji. I tylko jedna z nich niesie z sobą prawdę. I wszyscy to wiedzą. A jak nie wiedzą, to czują. I bardzo by chcieli przejść na tę stronę, ale coś ich trzyma i szepce im do ucha, że jeszcze chwila, jeszcze tylko parę ruchów i droga będzie wolna. A oni – jak barany prowadzone na rzeź – przyjmują te wszystkie kłamstwa i powtarzają za tym czymś, jak za panią matką, że tak, że jeszcze chwila. I dlatego wciąż tu przychodzą, kręcą się pod drzwiami, i próbują nam mówić, jak oni sobie wyobrażają, że będzie lepiej te nasze wnętrza przebudować. Wiedzą przy tym, że tam gdzie oni są, już wszystko skutecznie zniszczyli, wszystko zmarnowali, doprowadzili swój świat do takiej ruiny, że tam się zwyczajnie nie da żyć. Wiec leżą tu. I wciąż nam proponują jakieś rozwiązania.
Napisałem kiedyś na tym blogu tekst o mniej więcej o tym, co wyżej, zatytułowany „Może księdza dla miłych państwa?”. Zakończyłem go apelem do jednego z blogerów, ale tak naprawdę do wszystkich tych, którzy walczą o to by zrobić nam dobrze tak, byśmy się nie pozbierali. Brzmiał on tak: „My, Szanowny Kolego, nie mamy fioła. My nie żyjemy naszymi kompleksami. My mamy luz. Niech się Kolega nie boi. Jak trzeba będzie, będzie mógł Kolega przywołać zarówno siostrę zakonną w szpitalu, jak i księdza z kropidłem na cmentarz. Nawet może Kolega zagwizdać”.
Dziś mogę to tylko powtórzyć i może ewentualnie dodać – jak przyjdą wybory możecie też zagłosować na ludzi normalnych. Na ludzi. A my ten głos docenimy. A skoro mowa o Kościele, to jak już poczujecie swąd siarki, to – jak już zostało powiedziane – wystarczy że zagwiżdżecie. Zobaczymy co się da zrobić.

środa, 20 października 2010

Parę słów o prywatnej inicjatywie

Moja umowa z Warszawską Gazetą, gdzie co piątek ukazuje się mój komentarz, jest taka, ze ja co tydzień, do środy powinienem im przysłać tekst, oni go publikują w piątek, a ja w poniedziałek puszczam go na tym blogu, z informacją, że on wcześniej ukazał się właśnie w Warszawskiej Gazecie. Tyle. Bardzo wygodnie. Ponieważ wiem, że oni w środę mają kolegium i nie wolno mi się spóźnić, bardzo się staram, żeby już w poniedziałek mieć przynajmniej szkic, a najlepiej całość tego, co następnego dnia będę im wysyłał, bo kto wie, w jakim stanie będę we wtorek, no i czy zdążę. Podobnie było w tym tygodniu. Tekst, który wysłałem, a który ukaże się w najbliższy piątek, był praktycznie gotowy już w poniedziałek wieczorem. We wtorek rano wprowadziłem jeszcze pewne poprawki, a wieczorem posłałem go do Warszawy. Zanim jednak to zrobiłem, dopisałem jedno zdanie na samym końcu: „Jest wtorek 19 października. Pierwszego już mamy”.
O kogo mi chodziło, kiedy pisałem o tym pierwszym, którego już mamy? No i co się takiego stało między poniedziałkowym wieczorem, a wieczorem następnego dnia, że można było bezpiecznie dopisać coś tak doraźnego, nie ryzykując chaosu myśli? Otóż, jak wszyscy dziś wiemy, pewien straszy obywatel, we wtorek przed południem wszedł do biura Prawa i Sprawiedliwości w Łodzi, jedną osobę zastrzelił, drugiej poderżnął gardło, a następnie oddał się w ręce policji, informując wszystkich przy okazji, że żałuje, że nie miał lepszej spluwy, bo by ”powystrzelał ich wszystkich”. Dlaczego? Bo ich nienawidzi. W jaki sposób ta kończąca mój artykuł refleksja o pierwszym, którego już mamy wpisuje się w sens całego tekstu, który przecież powstawał dzień przed tym nieszczęściem, a więc kiedy ten człowiek zaledwie kładł się spać? Otóż jakimś zupełnie kosmicznym zbiegiem okoliczności, tekst który napisałem dla Warszawskiej Gazety dotyczył dokładnie tego wtorkowego wydarzenia. On traktował ni mniej ni więcej, jak tylko o tym, że w czasach rozpasanej post-polityki państwo wycofuje się już nie tylko ze swoich podstawowych wobec społeczeństwa obowiązków, ale nawet przekazuje na ręce społeczeństwa wszelkie uprawnienia – jeśli tylko takie sobie nadało – związane z całym systemem totalitarnej represji. Że w czasach, które nadchodzą, a może i już są za rogiem, nie trzeba będzie opłacać ani cenzury, ani wprowadzać praw, które będą pozwalały na wyrzucanie ludzi z pracy, czy szukać usprawiedliwienia dla wyprowadzania ludzi z domów na ulice i podrzynania im gardeł nożem do ryb. Tym wszystkim zajmą się już sami obywatele, a państwo będzie pełniło wyłącznie funkcję moderatora. Żeby ta moja jakże przykra myśl zabrzmiała mocniej, zatytułowałem cały tekst hasłem: „Cała władza w ręce ludu”. Polecam. Piątek. Warszawska Gazeta.
Czemu o tym piszę dziś tu na tym naszym blogu? Chodzi mianowicie o to, że wczoraj przez cały dzień, kiedy byłem poza domem, otrzymywałem esemesy (blokada jednostronna) z informacją o łódzkim morderstwie, często z uwagą, że wykrakałem. I wtedy właśnie uświadomiłem sobie, że ja rzeczywiście wiedziałem, ze do tego co się stało wczoraj w Łodzi, musi w końcu tak czy inaczej dojść. I że jeśli miałbym w jakikolwiek sposób podsumować wszystkie teksty, które tu powstają od niemal już trzech lat, to łączą je dwie rzeczy – zawodzenie nad powszechnym i niepojętym kłamstwem, oraz właśnie strach przed nowym modelem totalitarnego państwa bez państwa, gdzie bez udziału policji, skorumpowanych urzędników, bezwzględnych polityków, brutalnych tajnych służb, sami weźmiemy się za twarz i wprowadzimy właściwy porządek. A zrobimy to znacznie skuteczniej od całego aparatu urzędniczej represji. Bo jak uczą podręczniki, nie ma to jak obywatelska inicjatywa i ambitna samorządność.
Obawiam się bardzo że wczorajsze morderstwo w łódzkiej siedzibie PiS-u w sposób bardzo symboliczny otworzyło ów nowy rozdział. I myślę, że moje obawy są jak najbardziej uzasadnione nawet nie dlatego, że ten człowiek zrobił to co zrobił, lecz ze względu na reakcje, jakie ten czyn wywołał. A dokładnie jakikolwiek brak reakcji. Problem polega na tym, że wbrew temu co się może wydawać, w publicznej przestrzeni, poza zwyczajowym już narzekaniem Jarosława Kaczyńskiego i jego politycznych przyjaciół, oraz równie zwyczajowym pluciem ze strony Systemu, nie stało się nic. O ile jeszcze pół roku temu, tuż po smoleńskiej katastrofie, musiało minąć kilka dni zanim Kuba Wojewódzki z Michałem Figurskim odśpiewali swój hymn na cześć śmierci Lecha Kaczyńskiego, dziś nie dano nam nawet sekundy.
Na czym więc polega nowość tego rozdziału? Otóż chodzi o to, że on został napisany już wcześniej, tyle że wczoraj dokonała się jego oficjalna prezentacja. Już wcześniej to o czym pisałem w artykule dla Warszawskiej Gazety, a wcześniej zwiastowałem w wielu tekstach na tym blogu, a więc przesunięcie całego systemu represji ze strony oficjalnej na stronę że tak powiem lokalną, zostało bardzo dokładnie zaplanowane i wreszcie skutecznie przeprowadzone – czysto i niepostrzeżenie i bardzo spektakularnie. Bardzo się boję, patrząc choćby na dzisiejszy komentarz na pierwszej stronie darmowego dziennika Agory o nazwie Metro, gdzie samemu zdarzeniu poświęcone są zaledwie trzy krótkie zdania wstępu, natomiast dalsze 90% tekstu, to klasyczne rozprawianie się z Jarosławem Kaczyńskim, że to już jest równia pochyła, i to pochyła tak bardzo, że nie ma zwyczajnie sposobu, żeby się tu ktokolwiek zatrzymał. Boję się, słuchając Witolda Waszczykowskiego, kiedy tak porażająco naiwnie – i jakże absurdalnie – prosi Polaków, żeby darowali mu życie, lub Jarosława Kaczyńskiego zapowiadającego, że każdy nowy przejaw systemowej agresji pod adresem PiS-u będziemy musieli traktować, jako wezwanie do morderstwa, a z drugiej strony potrafię zaobserwować wyłącznie ścianę zimnej, wciąż tej samej co zawsze, nienawiści, i słyszę zapewnienia o tym, że mam sobie wszelkie rewolucje wybić z głowy, że wstrząs na który wciąż niektórzy z nas czekają jest niemożliwy wręcz z powodów fizycznych. Tu się po prostu nawet nie ma czego złapać. I że w dalszym ciągu, dokładnie tak samo jak zaczęliśmy to robić w kwietniu pół roku temu, i dziś pozostaje nam tylko jedno – bardzo starannie liczyć siły. Tyle że tym razem musimy bardziej uważać. Bo otaczają nas wilki.
Wczoraj wieczorem, z pewnym oczywistym opóźnieniem, oglądałem telewizyjny występ posła Platformy Obywatelskiej Antoniego Mężydły, człowieka, który naprawdę wiele przeżył i naprawdę ma wiele powodów, żeby – wbrew wszystkim swoim niepowodzeniom – być polskim bohaterem. Przede wszystkim jednak człowieka, który w takiej sytuacji, jaką dziś mamy – akurat on – ma przed sobą drogę prostą jak strzała. I z coraz większą rozpaczą patrzyłem, jak i on też przekroczył już tę czerwoną, cienką linię, która dzieli opętanie od prostej równowagi. A jeśli on, to nie ma powodu sądzić, że komukolwiek innemu się udało.
A więc stoimy, skupieni, nieruchomi, na jednej nodze, gotowi do skoku. Jak już parę razy wcześniej.

wtorek, 19 października 2010

Szkło kontaktowe - rozwiązanie ostateczne

Cóż można powiedzieć w sytuacji, kiedy jedyne co przychodzi do głowy, to ta stara, przerażająca refleksja: „A nie mówiłem?” No ale jak można na tym właśnie blogu, gdzie każdy dzień krzyczy pełnym rozpaczy jękiem, i każdy z nas chce powiedzieć coś więcej, godzić się na coś tak oczywistego?
Tyle myśli, i jakoś trudno wybrać tę najczystszą, najbardziej w temacie. Tak trudno w ogóle się odzywać. A milczeć nie wolno.
„Mamy kolejny telefon. Panie Ryszardzie, słuchamy pana. Proszę mówić. Proszę mówić. Jest pan na antenie. Słyszymy pana. Niech pan mówi. Prosimy.”
„Halo? Czy mnie słychać?”
Słychać.

wtorek, 19 stycznia 2010

Czy ktoś się przestraszył?



Zbliża się czas wyborczy, i z każdym dniem, jeśli tylko zechce nam się rozejrzeć, zobaczymy, że może być jeszcze lepiej, niż się nam mogło jeszcze niedawno wydawać. I prezydent Kaczyński, jak wszystko na to wskazuje – wbrew pozorom nawet te sondaże, które dostały małpiego rozumu na to wskazują – zostanie wybrany na drugą kadencję, a i też sam PiS ma wszelkie powody, żeby wrócić do formy sprzed lat. I to, paradoksalnie, dokładnie z tego samego powodu, dla którego dwa lata temu władzę w Polsce objął Donald Tuskk ze swoją ferajną. Czyli nie przez swoje szczególne zasługi, tylko skutkiem zmęczenia rywali. A to że Platforma dziś jest już wyłącznie zmęczona, by nie powiedzieć, wytarta na glanc, jest faktem. Po prostu – faktem. Tam już w tej chwili nie ma zupełnie nic. Z nimi jest tak mniej więcej, jak z tymi biegaczami z Monty Pythona, którzy z powodu chorobliwego braku wyczucia kierunku, zaraz po starcie rozbiegli się we wszystkie strony. Biegli, owszem, szybko, tylko co z tego, skoro bez sensu?
Stało się jeszcze coś, co świadczy prawdopodobnie o tym, że establishment czuje pismo nosem. Otóż Michał Kamiński udzielił dużego wywiadu, w którym w jednym miejscu, naprawdę króciutkim i dla całości w ogóle nieistotnym, przyznał, że w nie dającej się przewidzieć przyszłości, nie ma możliwości wykluczenia koalicji PiS-u z SLD. Zwłaszcza jeśli ta ewentualna koalicja zostanie obwarowana najróżniejszymi warunkami. No i w tym momencie się zaczęło. Histeria rozhulała się tak wielka, że nawet biedny Marek Migalski od niej zgłupiał i zaczął cichutko popłakiwać. Nie mówię już o innych, znacznie od niego mniej rozumnych i rozsądnych osób. A mnie się podoba i to co powiedział Kamiński, i cała ta głupkowata reakcja establishmentu. Dlaczego? Zawsze z tego samego powodu, co wcześniej. Oni nawet jak się schowają w samym środku lasu, to i tak, pierwsze co zrobią, to rozpalą ognisko, żeby wszyscy wkoło zobaczyli ten dym.
A więc co widzimy? Widzimy mianowicie scenariusz, który – czując, że Platforma jednak przy okazji kolejnych wyborów straci władzę – źli ludzie przygotowali dla PiS-u. Otóż PiS wygrywa wybory, najprawdopodobniej jednak nie na tyle mocno, by rządzić samodzielnie. Co jest nowością, i to nowością decydującą, do Sejmu poza PiS-em i Platformą dostaje się jeszcze tylko SLD, bo tym razem już prawdopodobnie nawet członkowie Ochotniczych Straży Pożarnych z rodzinami nie wystarczą. I teraz właśnie zostaje uruchomiony następujący scenariusz. Ponieważ PiS jest głupi jak był, i z komunistami nie chce nawet negocjować, do akcji wkracza Platforma Obywatelska, bez najmniejszych skrupułów dogaduje się z SLD i wspólnie tworzą rząd. Prawo i Sprawiedliwość, wystrychnięte na dudka, mimo zwycięstwa wyborczego przechodzi do opozycji, a na oskarżenia kierowane pod adresem Platformy, że układają się z czerwonymi, słyszy, że od czasu kiedy Lepper został przez Kaczyńskiego autoryzowany jako część mainstreamu, świętości już nie ma, komunistów już nie ma, polityka jest już wyłącznie zlepkiem interesów, a jedyne zło to wyłącznie Gosiewski, Brudziński i sam PiS. Oczywiście w tym pluciu najbardziej aktywny udział mają media i z Jarosława Kaczyńskiego i jego partii nie zostaje mokra plama. Polskę na najbliższe lata przejmuje Tusk z Kwaśniewskim, i można otwierać szampany. I to jest właśnie ten dym, o którym wspomniałem wcześniej.
Niektórzy mają pretensje do Kamińskiego, że nawet jeśli miał dobre intencje, to powinien był siedzieć cicho i nie prowokować. Że takie gadanie, nawet jeśli wyrwane z kontekstu, zostanie wykorzystane, zwolennicy PiS-u uwierzą, że PiS ciągnie do komuny i się zniechęcą. A ja uważam, że nic bardziej błędnego. Przede wszystkim jest bardzo fajnie, że Kamieński powiedział to co powiedział, bo tych, którzy już mieli gotowy plan, porządnie nastraszył. A widzieć tę bandę, jak się boją – to przyjemność nie do przeceniania. Poza tym, o elektorat PiS-u nie ma się co bać. My mamy swój rozum i doskonale wiemy, że P to znaczy Prawo a S - Sprawiedliwość. I że to jest prawo i sprawiedliwość naprawdę, a nie dla fasonu. I że my jesteśmy zawodnikami autentycznie twardymi.
PS - Jeszcze do czwartku można głosować. Bardzo proszę o poparcie. C00026 na numer +487144

piątek, 21 sierpnia 2009

Oczywiście, że wróci...

Kiedy człowiek amatorsko zajmuje się pisaniem tekstów publicystycznych, i ma za sobą już tych tekstów ponad czterysta, można by sądzić, że nie ma takiego tematu, którego by już jakoś tam nie poruszył i że wszystko o czym pisze, to właściwie od dłuższego czasu, już tylko zwykłe wariacje na temat kilkunastu tych samych motywów. Oczywiście, jest też tak, że każdy dzień przynosi nowe plotki i nowe sensacje, więc nudno nie powinno być ani przez moment. Jednak, jak idzie o kwestie bardziej uniwersalne, sprawy wydają się być właściwie zamknięte. W tej sytuacji, autor niniejszego bloga, który mieści już aż tyle tych tekstów, a wciąż, szczęśliwie, cieszy się pewną popularnością, musi oczywiście czuć satysfakcję, ale i, tym bardziej też, pewien obowiązek. Obowiązek przedstawiania nowych tematów. Zasiadając do dzisiejszego tekstu, czuję się troszkę schizofrenicznie, opleciony z jednej strony przez zwykłe, normalnie towarzyszące tego typu aktywności, emocje, a z drugiej najczystsze zażenowanie. O emocjach nie ma co mówić, natomiast, jak idzie o zażenowanie, kilka słów wyjaśnienia zdecydowanie się należy. Nie ma bowiem najmniejszych wątpliwości co do tego, że tekst niniejszy by nie powstał, gdyby nie pewne zjawisko, z którym od pewnego czasu mamy wszyscy do czynienia tu w Salonie24. Idzie mi o blog sygnowany nickiem PiS wróci.
Blog prowadzony przez osobę podpisującą się w ten właśnie sposób, zatytułowany Dla nas dla Polski, a opisany słowami Jestem fanką PiS i jestem z tego dumna! jest miejscem szczególnym. Szczególnym z tej prostej przyczyny, że – wedle mojej orientacji – jest to jedyne miejsce w Salonie, gdzie mamy do czynienia z czystą prowokacją. Nie żartem, nie szyderstwem, nawet nie teatrem. Ze zwykłą prowokacją. I wydawałoby się, że nawet w tym nie ma nic szczególnego. W końcu nawet tu, na tym blogu, a także w komentarzach podpisywanych przez tego bloga autora, pojawiały się zaczepki noszące wszelkie znamiona właśnie prowokacji. Jednak zawsze, po krótkiej chwili, jeśli wręcz nie natychmiast, ów cały podły zamysł wychodził na wierzch. Blog pisany przez osobę podającą się za dumnego przyjaciela PiS-u jest bardzo starannie zakryty. Tu nawet śladu nie widać kpiny, czy jakiejś gry. Tu słuchamy słów skromnej, młodej osoby, która wprawdzie kocha PiS i jest z tego dumna (prawdę mówiąc, nigdy nie dowiedzieliśmy się, za co i dlaczego), jest przy tym przekonana, że jej partia ostatecznie wróci do władzy, tylko że, w tym całym swoim oddaniu, przychodzi tu ze swoimi refleksjami, wyłącznie po to, żeby się poskarżyć na to wszystko, co jej zakłóca tę piękną harmonię.
PiS wróci pisze dużo. Przynajmniej jeden tekst dziennie. Pomijając Krzysztofa Leskiego, to zdecydowany salonowy rekord. Pisze o czym? Mniej więcej o tym samym, co wspomniany Leski, czy którykolwiek z pozostałych tzw. niezaangażowanych blogerów, czyli o tym, że ani PiS nie jest tak zły, ani tak dobry, podobnie jak Platformabywa równie kiepska, co niekiepska. A poza tym, że dobrze by było, gdyby było dobrze. Jedyna różnica, jaka jest między pisaniem zawodowo bezstronnych dziennikarzy, a blogerem o nicku PiS wróci, jest taka, że nasz dzisiejszy bohater (podobno bohaterka) pisze od nich znacznie lepiej, no i przede wszystkim jest oficjalnym, bezwstydnym i dumnym fanem PiS-u.
Wspomniałem o zażenowaniu. Dlaczego zdecydowałem się na osobny wpis, poświęcony wyłącznie jednemu blogowi, i to blogowi, według wszelkich dostępnych pozorów, prowadzonemu przez jedną średnio-zdolną studentkę, która bardzo by chciała wziąć udział w debacie, tyle że, jak idzie o poglądy, przezywa kompletny chaos? Z dwóch powodów. Pierwszy to taki, że ja mam o wiele lepsze mniemanie o blogerze podpisującym się PiS wróci, niż wielu moich znajomych uczestników Salonu i sama Administracja. I tu wracamy do wspomnianej już prowokacji. Mam już bardzo dużo lat, większość z tych lat przeżyłem intelektualnie bardzo aktywnie, i z tych moich doświadczeń, i intelektualnych i czysto ludzkich, wynika jednoznacznie, że osoba podpisująca się PiS wróci, w rzeczywistości ani PiS-u nie lubi, ani, tym bardziej, nie liczy na to, że ten PiS rzeczywiście wróci do władzy. Ktoś, być może, spyta, skąd mam takie przekonanie? Stąd mianowicie, że biorąc pod uwagę, z jednej strony, intensywność ukazywania się i profesjonalny poziom tych wpisów z jednej strony, a z drugiej ich całkowity merytoryczny chaos, całe to zdarzenie – logicznie i ideologicznie – zwyczajnie się nie sumuje. Ten blog, w ten sposób pisany, w ten sposób opisany, w ten sposób podpisany, nie jest prowadzony, przez naiwną, nieśmiałą studentkę, która „jest fanką PiS-u i jest z tego dumna”. Ten blog, to blog pisany przez kogoś, kto doskonale wie, jaka jest sytuacja, o co toczy się gra, i ma przy tym na tyle emocjonalnej swobody, by sobie pozwolić na ten żart. Bo to jest oczywisty żart. I to żart, którego nie zauważyli ci, którzy powinni sobie świetnie w podobnych sytuacjach radzić.
Znając docielkliwośc czytelników niniejszego bloga, mogę się spodziewać, że jednak, mimo tych moich objaśnień, znajdzie się ktoś, kto zażąda mocniejszych dowodów. Proszę więc bardzo. W jednym z ostatnich wpisów (trudno powiedziec „w ostatnim”, bo, jak już wspomniałem, bloger PiS wróci jest wyjątkowo pracowity), czytamy o tym, że Jarosław Kaczyński jest skończony – to oczywiste, w końcu mamy do czynienia z opinią szczerego i dumnego fanatyka PiS-u – i ile razy pojawia się jakiekolwiek nazwisko, jest ono poprzedzone tytułem „pan”. A więc nie ma Kamińskiego i Bielana. Jest pan Michał Kamiński i pan Adam Bielan. Nie ma Lecha Kaczyńskiego i Jarosława Kaczyńskiego. Są panowie Lech Kaczyński i Jarosław Kaczyński. Bloger PiS wróci, w polemice pod moim wpisem, udowodnił wyraźnie, że doskonale orientuje się w zasadach rządzących językiem polskim Powinien zatem wiedzieć, że tego typu używanie formy „pan” brzmi sztucznie i nie jest uzasadnione niczym innym, jak tylko potrzebą demonstracji. Jakiej demonstracji? Tej mianowicie, która towarzyszy omawianym wpisom od samego początku. Pokazanie wszystkim, że mają do czynienia nie z wyrachowanym graczem, lecz ze skromną grzeczną, pełną pokory młodą damą. Po co? Tego już niestety nie wiem. Może być tak, że cel jest jeden. Zamieszać. Jak zawsze.
Jest jeszcze coś, coś znacznie ciekawszego. Otóż PiS wróci, w swojej polemice z Infidelem, a więc zdecydowanie nie byle kim, owego Infidela rozwalił w sposób bezprzykładny. Nie pozostawił z Infidelajednej nawet mokrej plamy. Co w tym dziwnego? To mianowicie, że PiS wróci (co za nick; pomyślcie tylko, co za nick), od początku nie robi nic, jak tylko próbuje kompromitować PiS, a poza tym wyłącznie przeprasza, przeprasza i przeprasza… za wszystko, głownie za swoją śmiałość i brak skromności. Wstawia tekst, w którym gnoi Toyaha. Za chwilę ten wpis usuwa, bo jakże taki mały żuczek śmie krytykować „kogoś tak zasłużonego”? Publikuje zupełnie kuriozalne życzenia dla Anny Walentynowicz, by za chwilę przepraszać na kolanach w osobnym wpisie Igora Janke za tę śmiałość i bezczelność. A Infidela PiS wróci załatwił jednym szybkim gestem. Bez najmniejszej litości. Prostym kopem w twarz. Infidela!
Więc niewątpliwie coś się dzieje. W skali niewielkiej. Ale, jak na nas, zupełnie wystarczającej. W odniesieniu do naszego Salonujest to skala wystarczająca na osobny wpis, po to tylko choćby, żeby odnotować pewne przegrupowanie po stronie przeciwnika. I to jest pierwszy powód, dla którego wziąłem się za to coś. Drugi powód jest dużo poważniejszy. PiS wróciprzedstawił tekst, w którym napisał, że Radio Maryja, ojciec Rydzyk i sojusz PiS-u z ojcem Rydzykiem i Radiem Maryja, PiS-owi szkodzi. Merytorycznie, nic szczególnego. Trudno tam znaleźć nawet skromną argumentację. Taka, zwykła paplania, dla celów innych, niż proste przekonywanie. Ale został, po raz kolejny, uderzony ów ksiądz, owo radio i owa idea. A mi przyszło do głowy, że może pora, by napisać coś – po raz pierwszy – o Radiu Maryja.
Jednak, przez szacunek dla tego projektu i tej sprawy, na to przeznaczę już osobny wpis. Następny.

środa, 17 grudnia 2008

Dlaczego lubimy mieszać w tym co już pomieszane

Rafał A. Ziemkiewicz, ponownie zabrał się za Kaczyńskich. W dzisiejszej Rzepie, pod tytułem Dlaczego nie lubimy lubić Kaczyńskich http://www.rp.pl/artykul/9157,235281_Dlaczego_lubimy_nie_lubic_Kaczynskich_.html. Tytuł przemyśleń Ziemkiewicza jest ważny podwójnie. Przede wszystkim warto się mu przyjrzeć w kontekście całego artykułu, który stanowi tak nieprawdopodobny zbiór niekonsekwencji, że właśnie ten tytuł doskonale oddaje całą nielogiczność wywodu Ziemkiewicza i ją doskonale ilustruje.
Drugi powód jest może jeszcze ciekawszy. Otóż niedawno, pozwoliłem sobie w którymś z moich wpisów na dość nieuprzejme stwierdzenie, że moje problemy zaczynają się tam, gdzie problemy wielu się kończą. Ja mam wrażenie, że Ziemkiewicz, od pewnego czasu bardzo próbuje pokazać coś podobnego. Że, mianowicie, każdy coś tam wie, ale on wie jeszcze coś i w ten sposób jest zawsze o ten krok do przodu. Chodzi o to, że ci najbardziej prostaccy komentatorzy twierdzą, że Kaczyńscy są do niczego. Z kolei ci bardziej zaawansowani mówią, że może oni znowu tacy źli nie są, ale ludzie ich nie lubią. Na to przychodzi Ziemkiewicz i proponuje pójść nieco dalej - ludzie lubią nie lubić Kaczyńskich.
W tej sytuacji, ja dla Ziemkiewicza mam wiadomość nienajlepszą. Moim zdaniem Ziemkiewicz lubi pisać, że ludzie lubią nie lubić Kaczyńskich. A, co ciekawsze, jestem pewien, że moja diagnoza jest zdecydowanie bardziej zaawansowana badawczo, nawet nie w kontekście samego Ziemkiewicza i jego refleksji. Ale tak w ogóle.
Jednak wrócę na chwilę do pierwszej mojej uwagi odnośnie tytułu artykułu Ziemkiewicza. Mam wrażenie, że on - siadając do tego tekstu - zrobił tak, że najpierw sobie wymyślił fajny tytuł, a potem napisał wszystko to, co mu się wydaje. Myślę, że tak to właśnie było, bo w samym tekście nie ma niemal słowa o tym, że ludzie lubią Kaczyńskich nie lubić. Owszem, Ziemkiewicz pisze, że Kaczyńscy są nielubiani, próbuje nawet - bez ładu i składu - tłumaczyć, dlaczego tak jest, przedstawia nawet bardzo nieprzyjemne dla Kaczyńskich prognozy na przyszłość. Natomiast o tym, że ludzie lubią ich nie lubić, nie ma w tekście Ziemkiewicza prawie nic. A szkoda, bo ja bym chętnie poczytał jakąś ciekawą diagnozę na temat tego, dlaczego tak wielu ludzi nie dość, że nie lubi kogoś takiego jak Kaczyńscy, to jeszcze uważają ten rodzaj smaku za powód do dumy.
A teraz sam tekst i jego pokrętność. Oczywiście z Ziemkiewiczem ciężko polemizować, bo on nauczył się tak pisać, że właściwie każdy fragment jego wypowiedzi jest przede wszystkim bardzo ładnie napisany, a poza tym bezwzględnie słuszny, tyle że jako całość, jeśli się tylko uważnie przyjrzeć, to co on przedstawia, nie pokazuje nam dokładnie nic. Tak, między innymi było z jego książką o beznadziejnych Polakach. Nie było tam jednego fragmentu, do którego można by się było przyczepić, ale co chwilę, czytając te strony, człowiek dostawał cholery, bo to co czytał na stronie 67, absolutnie mu się nie zgadzało z tym, co stało jak byk na stronie 34.
Tu jest podobnie. Ze wszystkich tez Ziemkiewicza, pewna i nie do podważenia jest tylko jedna. Że Kaczyńskich wielu bardzo nie lubi. Że ich nie lubią kabareciarze, salonowi inteligenci i ludzie, którym zaczęło się ostatnio powodzić i nie lubią słuchać tego, kto przynosi złe wieści. Cała reszta już się tak kołysze, że można dostać choroby morskiej. Pisze na samym początku Ziemkiewicz - i pisząc to nawet sugeruje, że to mógłby być zarówno początek i koniec całego artykułu - że niechęć do Kaczyńskich i jej demonstrowanie jest „modne". Okay. Rozumiem. Moda. Tylko w takim razie, po co, parę zdań dalej, zaczyna pan Rafał tę niechęć racjonalizować?
W pewnym momencie, powtarza Ziemkiewicz swą ostatnio ulubioną tezę o społeczeństwach post-kolonialnych i występującej w tych społeczeństwach wzajemnej nienawiści między elitami a motłochem. W pewnym momencie sugeruje on chyba, że toj uż dłużej Polski nie dotyczy. Ale chyba mi się zdaje, bo o to bym akurat Ziemkiewicza nie podejrzewał, że on uznał, że wystarczyły dwa lata, żeby Polska przestała byc krajem post-kolonialnym. Więc w takim razie, ja bym bardzo chciał, żeby Ziemkiewicz mi dokładnie pokazał, gdzie są te elity, które nienawidzą motłochu i gdzie stoi ten post-kolonialny motłoch, którego elity irytują. Czy elity to tylko tzw. „salon", czy może wszyscy politycy, artyści, pisarze i Radzio Majdan? A może to „salon" jest tym nienawidzącym motłochem? Załóżmy, że wszystko jest rozłożone tradycyjnie. To znaczy elity to i Majdan i Maria Peszek i Daniel Olbrychski i Maria Janion, a hołota, to reszta. Ale w takim razie, kto kogo nienawidzi? Peszek mnie, a ja Peszek? To właściwie by się zgadzało? Ale gdzie w tym wszystkim jest Rafał Grupiński, na przykład? Czy on jest elitą, której hołota nienawidzi, czy on jest hołotą, która nienawidzi elit? No i gdzie w tym wszystkim się mieści Jarosław Kaczyński? I kto go nienawidzi?
Rafał Ziemkiewicz sugeruje (chyba), że w roku 2005 Kaczyński był lubiany. I to by się zgadzało. Ja pamiętam bardzo dobrze, że Jarosław Kaczyński, a jego brat, jeszcze bardziej, byli bardzo lubiani. Ale wtedy Polacy byli w nastrojach rewolucyjnych, więc szli na te kaczorowe hasła. Jednak już w roku 2007, poziom życia wyraźnie się podniósł i ludzi te brutalne okrzyki zaczęły już tylko irytować. Czyli wynika z tego, że PiS wygrał wybory w roku 2005, kiedy było fatalnie, ale po dwóch latach tych wspaniałych i skutecznych rządów, Polska się ucywilizowała, wyszła z tego post-kolonialnego dołka i obróciła się przeciwko swoim wybawcom. No więc, niech będzie. Nie brzmi to najgorzej. Sukces pożarł swojego ojca. Bywa.
Ale dalej pisze Ziemkiewicz tak: „Tymczasem wybory roku 2007, jak już pisałem, były znakiem zasadniczej zmiany w tym, co nazwałem tu ‘profilem psychologicznym' Polski. Jak każda poważna zmiana, tak i ta ma wiele przyczyn. Jedną z ważniejszych jest wejście w życie publiczne pokolenia, które ukształtowało się już w III RP. Pojawienie się przy urnach 3 milionów nowych wyborców, głównie młodych i wielkomiejskich, nie mogło nie zmienić politycznego pejzażu".
Bardzo pana Rafała przepraszam, ale żeby w tak niemądry sposób wyciągać te 3 miliony „nowych wyborców", to ja naprawdę nie potrzebuję aż Ziemkiewicza. Każdy w miarę sprytny człowiek, choć trochę interesujący się losami Kraju, doskonale wie, ze te 3 miliony nie świadczą o niczym więcej, jak tylko o tym, że profesjonalizm pewnych ośrodków sterowania społeczeństwem, bardzo w ostatnich latach się usprawnił. I jeżeli w tym nieszczęsnym roku 2007 cokolwiek zmieniło cokolwiek, to nie ci „młodzi i wielkomiejscy" (co za snobizm!) pejzaż, ale pejzaż to stado bezwolnych, bezideowych ludzików. Ja wiem, że Pan, panie Rafale, pewnie mi nie uwierzy, ale oni nawet nie znają języka angielskiego na poziomie pre-intermediate. Dokładnie tak samo, jak minister Sikorski - wbrew temu, co napisał ten dziwny pan w Newsweeku - wcale nie mówi po angielsku bez polskiego akcentu. To są wszystko mity, które, gdyby tylko chcieli, bez problemu obaliliby ci dwaj mili panowie z programu w Discovery Channel. A Pan tymczasem aż drży na dźwięk słowa ‘wielkomiejski'.
Oczywiście, nie byłby Ziemkiewicz rzetelnym analitykiem, gdyby nie wspomniał o Wałęsie. I bardzo słusznie. Fenomen poparcia dla Wałęsy na wszystkich etapach jego nędznej kariery jest wart uwagi. W latach osiemdziesiątych społeczeństwo miało Wałęsę w nosie. Dopiero po telewizyjnej debacie z Miodowiczem trochę mu ‘skoczyło'. Co nie zmieniło faktu, że do wyborów w roku 1989 nie poszedł co trzeci uprawniony. W czasie kampanii prezydenckiej w roku 1990 Wałęsa był, według wszelkich oficjalnych sondaży i analiz, zakałą tego narodu. Co oczywiście nie zmieniło faktu, że Mazowieckiemu - absolutnemu faworytowi tej rozgrywki - wlał bez najmniejszych kłopotów. I co oczywiście z kolei, nie zmieniło faktu, że z tej trochę ponad połowy uprawnionych, w pierwszej turze na Wałęsę zagłosowało nawet nie 40%. Przez cały okres swojej fatalnej prezydentury i przez kolejne lata, Wałęsa był niemal nikim, jeśli idzie o poziom społecznego poparcia. W drugiej połowie lat 90, jeśli ktokolwiek wspominał Wałęsę, to jednocześnie spluwał przy tym przez ramię. Później przyszedł okres tryumfu PiS-u i obu braci Kaczyńskich, a od ponad dwóch lat znów bohaterem zbiorowej świadomości jest nagle Wałęsa, a Kaczyńscy, jak to zgrabnie sugeruje Ziemkiewicz, mogą sobie najwyżej pomarzyć.
Tyle że Ziemkiewicz o Wałęsie wspomina w tym zakresie, w jakim mu to pasuje, natomiast cały powyższy obraz jest mojego autorstwa. A on się ma nijak do wszystkich tych wygibasów, które przedstawia Ziemkiewicz.
Ja bym naprawdę bardzo chciał, żeby Rafał A. Ziemkiewicz, publicysta wybitny, przedstawił mi w tej mierze jakąś w miarę poukładaną propozycję. Niech on mi w sposób logiczny przedstawi sytuację polityczną Kaczyńskich, powie mi dlaczego jest tak jak jest i - wciąż trzymając się uczciwie linii wywodu - pokaże co dalej. Ja tymczasem dowiaduję się, że ludzie Kaczyńskich nie lubią, bo taka jest moda. Z czego wynika, że nawet gdyby ich mieli za co lubić, to i tak by ich nie lubili. Że Kaczyńscy są do niczego, bo nie umieją zadbać o wizerunek. Że nawet gdyby zadbali o wizerunek, to i tak wszystko na nic, bo oni już są tym, jak to ładnie określają Anglicy, ‘starym kapeluszem'. Że Kaczyńscy mają pretensję do mediów, a to jest bez sensu. A wszystko to po to, żeby w każdym kolejnym zdaniu znaleźć coś, co wszystkiemu temu po kolei zaprzeczy.
Ja bardzo serdecznie panu Rafałowi Ziemkiewiczowi - i wszystkim innym publicystom mającym ambicje wyższe, niż zwyczajne podlizywanie się władzy - proponuję po raz chyba kolejny, żeby przestał kombinować. Oczywiście, w miejscu gdzie zaczynają się nasze problemy, a innych się kończą jest całkiem przyjemnie. Niemniej kombinować nie trzeba nawet tu. Bo i tu wszystko jest proste. Mniej więcej połowa uprawnionych ludzi do głosowania ma wszystko, co się dzieje na poziomie wyższym niż sklep i telewizor, w dupie. Tak naprawdę nawet dużo więcej niż połowa, ale tylu od czasu do czasu potrafi ruszyć głową. Z tej połowy, zdecydowana większość nie jest w stanie pozwolić sobie na jedną samodzielną myśl. Jeśli coś wiedzą, to tylko dlatego, ze ktoś im wcześniej powiedział, co mają wiedzieć. Nawet jeśli idą tę swoją wiedzę raz na cztery lata zademonstrować, to też tylko dlatego, ze ktoś ich do tego namówił.
Tu mała dygresja. Chętnie oglądam teleturniej pod nazwą Milionerzy. Przy niskich sumach, czasem TVN postanawia zaskoczyć grających pytaniem typu: „Jak się nazywał pies Lecha Kaczyńskiego?", albo „Jak Ludwik Dorn nazwał widzów Szkła Kontaktowego?", czy „W co Ludwik Dorn chciał ubrać lekarzy?", ewentualnie „Jak według Prezydenta RP nazywa się polski bramkarz?", czy choćby, „Co dziennikarze RMF-u wręczyli Ludwikowi Dornowi na konferencji prasowej?" Czy myślicie, że ktokolwiek powie, że ‘irasiad', że ‘wykształciuchy', że ‘kamasze', że ‘Borubar', że ‘wieśmaki'? W życiu! Siedzą na tym stołeczku ludzie mądrzy, wykształceni, oczytani, gotowi wygrać ten pierwszy milion - i żaden z nich nie ma najmniejszego pojęcia, o czym jest mowa.
Bo to jest, panie Rafale, cała odpowiedź. O tym, co będzie, a czego nie będzie; o tym jak myśleć, a jak - broń Boże - nie myśleć; o tym kogo lubić, a kogo nie lubić - decyduje jakieś 10 procent społeczeństwa. Wśród nich jest ogromna większość tych ludzi, którzy Jarosława i Lecha Kaczyńskich bardzo lubią, tyle, ze nie lubią o tym mówić, bo są łagodni, mili i nienawidzą się kłócić. A Pan mi coś truje o tym, że „Donald Tusk dostrzegł zmianę", a Kaczyński nie. Jak mówię, żeby czytać takie głupstwa, Pan akurat mi nie jest za bardzo potrzebny.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...