Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Parulski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Parulski. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 17 stycznia 2012

Moskwa - Pietuszki. Warszawa - Moskwa.

Kiedy jeszcze w zeszłym tygodniu wszyscy emocjonowaliśmy się wybrykiem pewnego pułkownika ze stajni prezydenta Komorowskiego, aniśmy się pewnie nie spodziewali, że sprawa ta pohula sobie po medialnej rzeczywistości przez parę dni i zginie w gąszczu innych, mniej czy bardziej ważnych, czy choćby tylko ciekawych zdarzeń. To jest fascynujące – a jednocześnie właściwie jak najbardziej straszne – jak bardzo postać owego pułkownika przez te wszystkie dni stała się kompletnie nieistotna. Przecież nawet gdyby się nagle okazało, że on od tej dziury w policzku nagle zwariował, czy choćby i nawet umarł, dziś już nie obejdzie to niemal nikogo. Więcej – obawiać się należy, że dziś nikt już nawet nie pamięta, co to za jeden ten Przybył.
No bo zastanówmy się. Jeszcze tydzień temu wszyscyśmy debatowali, co to się stanie z gen. Parulskim. Czy on zostanie zdymisjonowany, czy sam odejdzie, czy może dostanie jakąś inną robotę? Okazało się, że nie stało się nic. I czy cokolwiek to zmieniło? A czy gdyby jego tamtego dnia jasny szlag trafił? Czy może to miałoby dla nas jakiekolwiek znaczenie? Zero. Byłoby dokładnie tak samo jak jest dziś. A więc Edmund Klich mówiłby to co mówi dziś, Stefan Niesiołowski podobnie, a treść telefonów do „Szkła Kontaktowego” nie zmieniłaby się ani o jotę. Ani w jedną, ani w drugą stronę.
A może wszystko dopiero przed nami? Tyle że cóż to zmieni w naszej sytuacji, że gen. Parulski zostanie usunięty ze stanowiska, a na jego miejsce zostanie posadzony ktoś, kogo nazwiska dziś jeszcze nawet nie znamy? Co zmieni w sytuacji, w której tkwimy od wielu już bardzo lat, jeśli za parę dni dowiemy się, że płk. Przybył wcale się nie chciał zabić i tak naprawdę nawet sobie w ten policzek nie strzelił, tylko ktoś głośno zamknął drzwi, a nam wszystkim się zdało, że to był huk wystrzału? W jaki sposób nasza sytuacja ulegnie poprawie, lub pogorszeniu, jeśli prezydent Komorowski nagle zwariuje, zapomni o swoich zobowiązaniach, i jednak uniesie się takim gniewem na to co się wydarzyło, że wszystkich tych prokuratorów powywala ze stanowisk? Nie stanie się nic.
Przepraszam bardzo, ale co się zmieni, jeśli on nagle ogłosi, że ponieważ prokurator Seremet nie potrafi zapanować nad interesem, jego miejsce zajmie od jutra pani Anna Komorowska, a jak komuś to nie pasuje, to on w tej sprawie zorganizuje specjalną konferencję prasową, na której prof. Nałęcz wszystko wyjaśni. Nie ma najmniejszej wątpliwości, że jeśli coś tego typu jeszcze nie nastąpiło, to wcale nie dlatego, że ktoś tu uważa, że tak nie wypada. Tu w tej chwili już chodzi wyłącznie o brak pomysłów. Lub o ich nadmiar. W końcu co by szkodziło, żeby Tusk z Komorowskim nagle się zamienili miejscami – jak Putin z Miedwiediewem – i Premier przeniósł się na Krakowskie Przedmieście? Wyrzucą nas za to z Unii. Jakiś bloger się wścieknie i nawróci? Nie żartujmy.
A może coś się zmieni, jeśli nagle zarówno wojskowi prokuratorzy, jak i telewizja TVN24, a obok tego wszystkiego, politycy Platformy Obywatelskiej, nagle oświadczą, że są bezpośrednie dowody na to, że gen. Błasik jednak nie mógł być w kabinie pilotów, by na nich naciskać, bo przez cały ów tragiczny poranek w alkoholowym upojeniu spał na kolanach innego pijaka – Kaczyńskiego i że w tej sytuacji oni wszyscy serdecznie panią Błasikową przepraszają? Jak mówię – zero. Najwyżej ekspert Hypki powie: „A nie mówiłem?”
Nie zmieni się nic. A przede wszystkim nic nie zmieni faktu absolutnie porażającego, że oto właśnie, po raz pierwszy chyba z taką wyrazistością, zostało nam pokazane, że kraj, w którym się urodziliśmy, spędziliśmy nasze życie i pokochaliśmy jak matkę, to już w praktyce Rosja. I o tym dziś chcę mówić. O tym, że Polska to już Rosja.
Już w chwilę po tym jak ów Przybył się podobno postrzelił, cała nasza przestrzeń publiczna została wypełniona debatą na temat tego, kto w tym wszystkim jest ten dobry, a który to ten zły. Czy Seremet to jednak, jak by nie było, nominat prezydenta Kaczyńskiego, a Pasionek to jego ukryty druh. Czy może to jednak Przybył jest dobry, a Pasionek nie lubił Parulskiego z powodów osobistych, bo ten się przyjaźnił z Seremetem, którego Przybył nie znosi jeszcze ze szkoły? Czy te bilingi to zwykła zasłona, mająca przykryć prawdziwy problem zamachu w Smoleńsku, czy może, jak idzie o Smoleńsk, wszyscy panowie zgadzają się całkowicie, tyle że poszło o jeden konkretny numer telefonu i wszyscy na wszystkich się obrazili? No i oczywiście, co to teraz będzie? Czy Parulski będzie w stanie współpracować z Seremetem, i czy Seremet będzie tego chciał? No i kogo poprze Komorowski?
No i co powie Tusk? Co powie Premier, kiedy wróci z urlopu? Czy przeprosi? I kogo? Panią Błasik, czy może pułkownika Przybyła?
A ja wciąż mam przed oczyma tamtą scenę sprzed tygodnia, kiedy to ten Przybył najpierw podskakuje sobie wesoło, by za chwilę z równym weselem przestrzelić sobie policzek, i w tym momencie, zupełnie, jakby im ktoś coś nasypał do dzbanka z kawą, w zwolnionym tempie, na sali pojawiają się ci dziennikarze, i ten jakiś Jurek, i wszyscy znudzeni jak cholera wyjmują swoje telefony i aparaty fotograficzne, znów jakgdyby ktoś im powiedział, że tu gdzieś się coś ciekawego wydarzyło, tylko nie za bardzo wiadomo, jak ciekawego, no i przede wszystkim – gdzie. Dziewczyny, zamiast normalnie piszczeć i biegać w kółko, poprawiają sobie włosy i nieprzytomnie rozglądają się po scenie, jakby chciały się spytać: „Juuuurek? A co się staaaało?”
Oto konferencja prasowa jakiegoś bardzo ważnego prokuratora – konferencja i prokurator na tyle ważni, że trzeba ich pokazywać na żywo – nagle prokurator wszystkich wyrzuca z sali, otwiera okno, żeby kula nie odbiła się o szybę i kogoś, nie daj Boże, nie zabiła, strzela sobie w łeb. Później nagle okazuje się, że zamiast tego, trafia go w policzek, a później się okazuje, że on miał na pieńku z gangami, że za tę jego ocaloną głowę źli ludzie wyznaczyli milion złotych, czy może dolarów, nagrody, że Prokuratura Wojskowa prowadziła cały szereg śledztw mających na celu rozbicie mafii, która oplotła Polskę od morza po Tatry, od Niemiec po Białoruś, no i że teraz, kiedy Seremet tak fatalnie potraktował tych rycerzy, gangsterzy tryumfują. Patrzymy na tę niedokończoną konferencję prasową, słuchamy kolejnych komentarzy, czekamy, co powie Prezydent, dowiadujemy się, że Prezydent uznał sprawę za standardową i nie wartą szczególnej uwagi, a ja już wiem, że prawdopodobnie jutro Parulski i Seremet wystąpią na wspólnej konferencji prasowej, a Przybyłę albo zamknie się w zakładzie, albo mu się zmieni tożsamość i obejmie ochroną świadków, Donald Tusk wróci z kolejnego urlopu i ponownie spotka się z tym staruszkiem, którego kiedyś zapomniał zabrać na obiad. No i go jeszcze raz przeprosi. W końcu, to przepraszanie ostatnio dobrze stoi na giełdzie.
I to jest właśnie to, co nazywam Rosją. Wszyscy strasznie denerwujemy się, że ten nasz biedny samolot rdzewieje w smoleńskim błocie, a Rosjanie nam mówią, żeby się od niego odpieprzyć, bo to jest ich sprzęt i nam nic do niego. Poza tym, jak się okazuje, oni tam będą nad nim budować jakiś poważny dach. Ze szkła i stali. A ja dziś jestem niemal pewien, że gdyby on jakimś cudem nagle wrócił do Polski, to przede wszystkim ta banda durniów przez pół roku by go trzymała gdzieś na jakimś wysypisku śmieci, nie mogąc ustalić, co z nim zrobić, potem by go gdzieś zabrali, pod drodze pogubili kawałki, a wreszcie by się okazało, że ktoś go ukradł i policja z prokuraturą prowadzą dochodzenie, kto? Następnie by się okazało, że te kawałki ukradła artystka Nieznalska, żeby zrobić jakąś fantastyczną instalację, a sąd by ją z tej kradzieży uniewinnił, tłumacząc, że to był taki gest artystycznej ekspresji. A my wszyscy byśmy patrzyli tępo na to wszystko, ani nic nie rozumiejąc, ani nawet nie chcąc nic zrozumieć, a kiedy to nasze znudzenie osiągnęłoby stan krytyczny, to komuś by znów zorganizowano konferencję prasową ze strzelaniną w roli głównej, a Monika Olejnik zaprosiłaby Janusza Palikota, żeby wyraził na ten temat swoją opinię.
Bo – strasznie mi przykro to mówić – nie jest tak, że tam jest Rosja, tu jest Polska, a między jedną a drugą, kręcą się jacyś źli ludzie, którzy chcą nas sprzedać i wpuścić tu ludzi jeszcze gorszych. Tę parę scen z konferencji prasowych tych kosmitów, i wszystko to, co się dzieje przez każdy kolejny dzień, przez każdą kolejną sekundę każdego dnia, pokazuje nam już jak najwyraźniej, że to już są właśnie ci gorsi. To są już ci absolutnie najgorsi. Niedawno ktoś mi kazał rzucić okiem do Internetu i obejrzeć sobie filmik, na którym Grzegorz Miecugow, w studio telewizyjnym, najwyraźniej kompletnie pijany i półprzytomny, próbuje coś powiedzieć i nikt nie wie, co, bo to ani jednego słowa nie można zrozumieć, ani też doczekać się kolejnego zdania, a my już wiemy, że to przecież zaledwie początek. Włączamy telewizor, i powinniśmy już mieć świadomość, że tam dziś już się może zdarzyć wszystko. Albo ktoś się schleje, albo przyniesie świński łeb do studia, albo zacznie strzelać z pistoletu – do siebie lub do innych – a jak już nabierze pewności, że na obywatelach to już nie robi żadnego wrażenia, pojawi się załoga bardziej wyszukana i odstawi nam coś, co znaliśmy dotychczas wyłącznie ze sceny w „Peweksie” w Mistrzu i Małgorzacie.
Bo to już jest właśnie Rosja. Tydzień temu – a może to było wczoraj? – jakiś ważny prokurator podobno postrzelił przed kamerami i, jak nam mówią, akurat badają go psychiatrzy. TVN go broni, „Gazeta Wyborcza” atakuje. Niezależna blogosfera twierdzi, że ani się nie postrzelił, ani nie jest w szpitalu, tylko chodziło o to, żeby ktoś coś tam mógł na spokojnie załatwić. Ale czemu tak? A któż to może wiedzieć? Robią i wiedzą, co robią. A robią co robią. Niedługo Tusk wróci z wakacji to nam opowie. Już chyba wspominałem o Tusku? I cóż z tego? Co to zmienia? Mogę jeszcze raz powtórzyć: Tusk wciąż na urlopie, ale Graś powiedział, że niedługo wróci.
Rosja, moi państwo. To jest Rosja.

Jeśli ktoś ma ochotę poczytać sobie tego typu teksty w wydaniu papierowym, zachęcam do kupowania książki o siedmiokilowym liściu, która jest dostępna tuż obok, u góry po prawej, ale również – nieco taniej – w Katowicach w księgarni „Wolne Słowo” na ul. 3-maja. Jednocześnie proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Za każdy dotychczasowy gest wszystkim bardzo dziękuję.

wtorek, 10 stycznia 2012

Jak zbaranieć demokratycznie

Nie wiem, czy wszyscy wciąż to jeszcze pamiętają, a więc dla pewności przypomnę. Otóż jakiś czas temu, na „Nowym Ekranie” pojawił się poseł Artur Zawisza i zaczął blogować. Nie wiem, czy ten jego blog jest wciąż aktywny, czy może w międzyczasie interesy skierowały Zawiszę do innych zadań, w każdym razie owo wejście było niezwykle spektakularne. Mówiąc „spektakularne”, absolutnie nie mam na myśli treści owego pierwszego wpisu, bo ta akurat ograniczała się do jednego wyłącznie zdania: „Do boju!” Spektakularny natomiast był styl tego wezwania. Artur Zawisza, stawiając się na „Nowym Ekranie”, wygłosił fantastycznie pustą orację, która, gdyby ktoś chciał ogłosić konkurs na parodię mowy patriotycznej – tekst Zawiszy wygrałby tę konkurencję w cuglach. We wspomnianym tekście nie było jednego zdania, które możnaby uznać za poważne i refleksyjne. To był wyłącznie jakiś przerażający bełkot, połączony z cytatami z mistrzów polskiej literatury historycznej. A więc mieliśmy tam wszystko: sztandary z wyszywanymi orłami, białe szaty polskich świętych, czerwoną krew męczenników… no i na tym tle samego Czarnego Zawiszę.
Sam tekst i przyjęcie z jakim się spotkał Zawisza boleśnie mnie zaszokowały. Wydawałoby się, że każdy w miarę przytomny obywatel, spotykając na swojej drodze kogoś takiego jak Artur Zawisza, powinien wykazać minimum dystansu i przynajmniej dać mu się wypowiedzieć na poziomie konkretów, a nie jakiejś najtańszej retoryki spod latarni, i że ktoś taki jak Artur Zawisza powinien się naprawdę znacznie bardziej napracować, by zdobyć sobie serca polskich patriotów, niż przyjść pod ich okno i pomachać kawałkiem szmaty z jakimś nabazgranym ptaszydłem. Tymczasem, przynajmniej w pierwszym momencie, zdecydowana większość komentarzy pod notką Zawiszy zaczynała się od słów: „Szanowny Pani Pośle”, a kończyła tradycyjnym zawołaniem „Z Bogiem, ku chwale Ojczyzny, Panie Pośle!” Może zresztą było trochę inaczej, niemniej zapewniam, że kierunek opisałem bardzo dokładnie.
W reakcji na tę manifestację najbardziej żałosnego szaleństwa, napisałem na tym blogu bardzo smutny tekst, w którym wyraziłem opinię, że polski ruch, jak go niektórzy nazywają, konserwatywno-patriotyczny, składa się z osob tak niemiłosiernie naiwnych, by nie powiedzieć głupich, że każdy najbardziej prymitywny prowokator jest w stanie – jeśli tylko znajdzie w sobie odrobinę chęci i świadomości celu – zniszczyć go w ułamku chwili. Że przeciętny polski patriota jest tak spragniony, nawet nie czasów, kiedy Ojczyzna będzie wolna i boża, lecz sytuacji, kiedy ktoś do niego podejdzie, pogłaszcze go po plecach i powie „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus, Bracie”, że nawet jeśli ten ktoś będzie zwykłym szubrawcem spod ciemnej gwiazdy, ten przygarnie go do swej piersi, jak z dawna wyczekiwanego gościa. A może nawet tym bardziej, jeśli ów Polak okaże się Polakiem nawróconym – Polakiem, który dotychczas trzymał z Niemcami i Rosją i nagle doznał olśnienia. W końcu cuda nawrócenia były zawsze w cenie. Napisałem tamten tekst, by przestrzec wszystkich, którym ta przestroga może się przydać, że jeśli się nie opamiętają i nie pójdą po rozum do głowy, wystarczy jedna krótka akcja, by polska prawica, polski Kościół, polski patriotyzm, Polska – zostały wystawione na pośmiewisko, a następnie, ku radości tłumów, zdewastowane. Napisałem… i tyle wszystkiego.
Wczoraj cały Kraj obiegła wieść, że któryś z wojskowych prokuratorów usiłował popełnić samobójstwo, ale przeżył i jest w szpitalu. I mimo że dokładnie wszystko co stanowiło treść i oprawę tego wydarzenia – i to niemal od samego początku – przynosiło znacznie więcej wątpliwości, niż odpowiedzi, obywatele zawrzeli. Mimo, że każda kolejna wątpliwość i każda kolejna próba odpowiedzi coraz mocniej wskazywała na to, że jedyne co każdy szanujący się komentator powinien zrobić, to zająć się czymkolwiek innym, choćby i sprzątaniem w łazience, byle nie tą sprawą, bo raz że z niej dokładnie nic nie wiemy, a poza tym widać cudownie wyraźnie, jak bardzo cała atmosfera jest nakręcana przez tych, którzy wiedzą, obywatele rzucili się do komentowania. Jak idzie o opinie tak zwanych „naszych”, okazało się nagle, że ten niby-samobójca jest też oczywiście i jak najbardziej „nasz”. Bardzo tu charakterystyczny okazał się wpis naszego kolegi Roleksa w Salonie24. Otóż Rolex, jak tylko dowiedział się, że nasz prokurator postanowił popełnić spektakularne samobójstwo, i to samobójstwo oczywiście jak najbardziej honorowe, natychmiast wygłosił mowę, w której zasugerował, że ów desperacki krok tego dzielnego oficera stanowił reakcję na naciski ze strony Prokuratora Generalnego – ruskiego kacyka i zdrajcy – i protest przeciwko próbom fałszowania prawdy o smoleńskiej katastrofie. Jeśli się weźmie pod uwagę naszą polityczno-medialną rzeczywistość i wszystkie okoliczności, jakie towarzyszyły temu szczególnemu zdarzeniu, idiotyzm jaki niosła ze sobą refleksja Roleksa był, owszem, potężny, jednak wciąż nie tak potężny, jak słowa, którymi zakończył on swój tekst. Pozwolę sobie je tu zacytować.
„Dzisiaj usłyszeliśmy drugi głos, chyba nawet mocniejszy. Huk strzału samobójczego człowieka, który nie potrafił znieść sytuacji, w której się znalazł, świadczy, że wbrew intencjom większości sprawy się nie da zamieść pod dywan, a komentując ziemkiewiczową tezę o ‘życiu z dziurą w potylicy’ dodam jedynie, że jest nieprawdziwa w tym sensie, że nie da się żyć z dziurą w potylicy – konieczna jest natychmiastowa reanimacja. Panu prokuratorowi Mikołajowi Przybyłowi życzę powrotu do zdrowia, Jego Rodzinę mogę tylko zapewnić o duchowym wsparciu”.
Proszę zwrócić uwagę co ten człowiek wyprawia. Dowiaduje się, że jeden z najbardziej eksponowanych członków rządzącej Polską sitwy próbuje się zastrzelić, wszystko co o tym wydarzeniu wie, wie z doniesień oficjalnych mediów, a i to niemal kompletnie ukryte w idealnie bezrozumnym jazgocie, i natychmiast uznaje, że ten Przybył to z pewnością nasz człowiek. Nasz człowiek, nasz bohater i nasz męczennik! Skąd mu to przyszło do głowy? No, jak to, skąd? Przecież tylko prawdziwy polski patriota mógłby się porwać na taki krok. I proszę spojrzeć na ostatnie zdanie: „Panu prokuratorowi Mikołajowi Przybyłowi życzę powrotu do zdrowia, Jego Rodzinę mogę tylko zapewnić o duchowym wsparciu”. Przecież to już jest jakiś obłęd! Jeszcze brakuje na samym końcu okrzyku: „Niech Matka Boża będzie z Panem, Pułkowniku!”
Jest w tym wszystkim niestety jeszcze jedna rzecz – kto wie, czy nawet nie jeszcze bardziej przykra. Otóż oczywiście, jak się zresztą należało spodziewać, Rolex już po chwili zorientował się, że się skompromitował. I oczywiście, ja bym mu to wszystko nawet darował, gdyby on powiedział, że no tak, trochę wstyd, ale człowiek ostatnio już ma taki bigos w głowie, że sam nie wie, co jest prawdą, a co manipulacją. Tymczasem nic podobnego. Rolex to prawdziwy mistrz. Owszem, jak się okazuje, teza o tak zwanej „zmowie milczenia”, istotnie wygląda na przedwczesną, natomiast nie oznacza to wcale, że Rolex ma się wycofać ze swoich słów o „duchowym wsparciu”. Teraz one nawet są jeszcze bardziej aktualne, no bo jeśli ten Przybył to jednak kanalia, to przecież „Jego Rodzina” tym bardziej będzie go potrzebować!
Ja nie żartuję. To jest Rolex. Tak właśnie się walczy na pewnym szczególnym poziomie.
A ja sobie myślę, że to jest całe nasze szczęście, że ta banda gangsterów ma najwyraźniej jakieś swoje pilne sprawy, bo gdyby akurat mieli wakacje i im się nudziło, mogliby pięknie się zabawić nie tylko kosztem Roleksa, ale wielu innych jeszcze nas prawdziwie wrażliwych i czujnych Polaków. Mogę tylko sobie wyobrazić, jakie by to było zabawnie, gdyby oni tego Przybyla dla żartu wydelegowali do nas jako nawróconego patriotę, żeby sobie trochę poużywał na naszych emocjach i kompleksach. Już widzę te wywiady na Nowym Ekranie, te teksty na blogach, te artykuły w Gazecie Polskiej o tym, jak to pułkownik Przybył chciał nam powiedzieć, co to się tak naprawdę wydarzyło pamiętnej kwietniowej soboty, ale mu Seremet i Tusk nie dali. A kto wie, czy i nie Macierewicz. Na szczęście to nas już nie spotka. Widać, że tam się wszystko aż kotłuje i państwo sa bardzo zajęci. Co się dzieje? Nie mam pojęcia, ale że się dzieje – nie mam wątpliwości. W każdym razie na żarty oni już czasu nie mają.
Jest w tym jeszcze jednak pewna rzecz pocieszająca. Mniej więcej w tym samym czasie kiedy Rolex opublikował swoje idiotyzmy na swoim blogu, po drugiej stronie tego płotu zabrała głos pani Rudecka. I ona też utuliła do swego serca pułkownika Przybyła. Ona też uznała, że dzieją się rzeczy ważne i dobre. Nieco inne jednak już było ich wyjaśnienie. Otóż Przybył, owszem, był naciskany przez Seremeta, nominata Lecha Kaczyńskiego – tu wszystko jak u Roleksa – tyle że Seremet to oczywiście pisowbolszewicki agent, który, wiedząc, że Wojskowa Prokuratura jest już bliska postawienia zarzutów Jarosławowi Kaczyńskiemu o sprokurowanie katastrofy w Smoleńsku, postanowił zniszczyć dwóch uczciwych prokuratorów – Przybyła i Parulskiego. No i Przybył – oczywiście człowiek honoru – w tej sytuacji uznał, że niech go lepiej spotka śmierć, zamiast hańby.
Ktoś powie, że, zgoda, początek i koniec u Roleksa i Rudeckiej jest podobny, natomiast nia da się ukryć, że jak idzie o środek, to ona jest głupsza. A ja powiem tylko, że może i tak. Może i ona jest faktycznie durniejsza, a Rolex mądrzejszy. Tylko co z tego, skoro, cokolwiek by o niej nie powiedzieć, przyjaciół i wrogów rozpoznaje idealnie? W odróżnieniu od nas. A to boli.
Szczerze polecam kupowanie książki o liściu, z felietonami z tego bloga, jeszcze z czasów przed-smoleńskich, która od niedawna jest też dostępna w księgarni „Wolne Słowo” w Katowicach na ulicy 3-Maja. No i proszę też o zasilanie tego bloga wpłatami na podany obok numer konta. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...