Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WSI. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WSI. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 18 listopada 2019

Generał Wilecki kontra Kaja Godek - nokaut w pierwszej.


      Ponieważ kontakt z tak zwanym „Szarym Człowiekiem” siłą rzeczy mam ograniczony do tych parunastu znajomych, no i do osób, które, jak to w życiu bywa, pojawiają się w okolicy i znikają, a wszystko co poza tym, to propaganda, której staram się przeciwstawiać jak tylko potrafię, muszę przyznać, że tak naprawdę jedyna realna socjologiczna wiedza, jaką posiadam, to ta wynikająca z wyników kolejnych wyborów i moich bieżących i odpowiednich analiz. Tak też zresztą było zawsze. Nawet w głębokim PRL-u, mimo że moje życie towarzyskie było wówczas znacznie bogatsze niż dzisiaj, to i tak na temat tego, co sądzi w tej czy innej kwestii ów „Szary Człowiek”, miałem pojęcie wręcz żadne. A jak bardzo żadne, mogłem się skutecznie przekonać wtedy, gdy się dowiedziałem, że wyborami w czerwcu roku 1989 zainteresowanie wykazało zaledwie 62,70% obywateli w pierwszej turze, natomiast w drugiej już tylko 25,31%. Co oczywiście nie zmienia faktu, że żadne mądre analizy mądrych ludzi nie dały mi tyle, co własnie owa sucha informacja odnośnie frekwencji.
Co zatem takiego wiem, że czuję się mimo wszystko w potrzebie jakoś na to co widzę i słyszę reagować i to reagować publicznie? Otóż przede wszystkim naprawdę dużo pamiętam i z tych nielicznych w rzeczy samej informacji potrafię, jak sądzę, wyciągać wnioski. Co takiego interesującego zatem dostrzegłem ostatnio i jakie wnioski z owej obserwacji wyciągnąłem, już wyjaśniam. Oto śledząc to co się dzieje w Internecie, nie mogłem nie zauważyć, że w sposób nadzwyczaj energiczny zaktywizowała się ta część opinii, która rozczarowana bardzo tym wszystkim, co nam proponuje dzisiejsza polityka, ze szczególnym uwzględnieniem oferty Prawa i Sprawiedliwości, głosi powstanie nowej siły, która najpierw rozkurzy w drobny pył całe to oszukańcze towarzystwo, a chwilę potem pokaże całej Polsce, czym jest autentyczna prawica – prawica wierna Bogu i Ojczyźnie i Honorowi – i z sukcesem poprowadzi Polskę ku dumnej światłości. Do jakiego stopnia owa internetowa aktywność przekłada się na emocje wspomnianego „Zwykłego Polaka”, nie mam naturalnie pojęcia; nie wiem nawet, czy „Szary Człowiek” w ogóle wie, co to za dziwadło... no może z wyjątkiem Janusza Korwina Mikke, który odniósł przynajmniej ten jeden realny sukces, że nawet moja świętej pamięci ciocia ze wsi wiedziała, kim jest ten wariat. No ale faktem jest, że przynajmniej gdy chodzi o Internet, to owi patrioci radzą sobie nadzwyczaj dobrze i jest całkiem prawdopodobne, że gdyby tak wybory parlamentarne były przeprowadzane wyłącznie na Twitterze, to oni by mieli większość konstytucyjną. Jakiej zatem wiedzy dostarcza ów fakt nam, czyli, jak mówię, ludziom, którzy wiedzą bardzo mało, natomiast mają dobrą pamięć i potrafią jakoś tam analizować wszystko to co z owej wiedzy i pamięci wynika?
      Otóż ja bardzo dobrze pamiętam, że już na samym początku wspomnianego marszu ku wolności, rozpoczętego wyborami roku 1989, obok oczywistego i pewnie że bardzo umownego podziału na Solidarność i Komunę, a więc Polskę i Bolszewię, w jednej chwili ujawniła się też trzecia siła, czyli tak zwani „Patrioci”. Z początku trzymali się oni oczywiście Solidarności, jednak już po krótkim czasie zaczęli coraz częściej demonstrować swoją autonomię, do tego stopnia, że pojawiły się również i odpowiednie etykiety. Kto tam się wyróżniał szczególnie mocno? No przede wszystkim oczywiście Konfederacja Polski Niepodległej oraz ZChN, a w tym takie postaci, jak – wymieniam ich zupełnie z tak zwanej „czapy” – Jan Łopuszański, Marek Jurek, Stefan Niesiołowski, Henryk Goryszewski, Leszek Moczulski, Michał Kamiński, Krzysztof Król, Adam Słomka, Jerzy Kropiwnicki, Marian Piłka, czy – tak, tak – Kazimierz Marcinkiewicz. I ja również bardzo dobrze pamiętam, że kiedy oni tylko zdecydowali się usamodzielnić, to ich głównym wrogiem nie stała się Bolszewia, lecz właśnie Polska. Oni, gdy tylko poczuli się odpowiednio mocno, natychmiast zaczęli demonstrować swoje nadzwyczajne wręcz kompetencje patriotyczno-kościelne, a przez nie naturalnie – państwowotwórcze. Dziś po owych dwóch organizacjach oczywiście, jeśli w ogóle pozostał jakikolwiek ślad, to w osobach Marcinkiewicza, Niesiołowskiego, Kamińskiego, Króla, no i być może jeszcze Słomki, choć tego ostatniego zaledwie lokalnie. Lata mijały, jedni znikali, inni się z mroków polityki wyłaniali, zawsze z tym samym hasłem na sztandarach: „Bóg, Honor, Ojczyzna”, zawsze z zapewnieniem, że tylko oni są prawdziwą prawicą, no i za każdym razem nieco inna nazwą, a więc jako Młodzież Wszechpolska, Liga Polskich Rodzin, Ruch Odbudowy Polski, Ruch dla Rzeczpospolitej, Ruch Katolicko-Narodowy... można wymieniać.
      I oto w tym momencie chciałbym zwrócić uwagę Czytelników na pewną niezwykle fascynująca prawidłowość. Otóż wszystkie te partie aktywizowały się zawsze wtedy, gdy pojawiała się realna szansa na to, by władzę w Polsce uzyskała owa symboliczna Polska. Pierwszy raz na to zwróciłem uwagę przy okazji wyborów w roku 1991, kiedy to obok Porozumienia Centrum startowały takie partie jak KPN, UPR, Wyborcza Akcja Katolicka, czy Partia Wolności z jej ówczesnym szefem, dziś już świętej pamięci Kornelem Morawieckim. Niedługo potem to wszystko się odtworzyło, kiedy pojawił się plan, by z jednej strony uniemożliwić Wałęsie drugą kadencję, a z drugiej, nie dopuścić do władzy Kwaśniewskiego. Myślę, że każdy może sobie dokładnie sprawdzić listę kandydatów, jaka pojawiła się przy tamtej okazji, a przy okazji zwrócić uwagę na fakt, że to wtedy właśnie, widząc aktywność prawdziwych patriotów, z Janem Olszewskim, Hanną Gronkiewicz-Waltz, oraz Januszem Korwinem-Mikke wycofał się z udziału w wyborach zgłoszony przez Porozumienie Centrum Lech Kaczyński.  
      Przy tej okazji, pragnę zwrócić uwagę, jakie to partie popierały kandydatury Jana Olszewskiego i Hanny Gronkiewicz Waltz, wówczas jeszcze bardzo pobożnej patriotki: Stronnictwo Ludowo-Chrześcijańskie, Zjednoczenie Polskie, Partia Konserwatywna, Koalicja Konserwatywna, Ruch Chrześcijańsko-Narodowy Akcja Polska, Ruch Trzeciej Rzeczypospolitej, Polskie Stronnictwo Ludowe Mikołajczykowskie, Polskie Forum Ludowo-Chrześcijańskie „Ojcowizna”, Stronnictwo Wierności Rzeczypospolitej, oraz, last but not least, Polskie Forum Patriotyczne. To tam też zaczynał się kręcić być może największy patriota z nich wszystkich, gen. Tadeusz Wilecki, dziś, jak głoszą okoliczne ptaki, związany mocno środowiskowo z Konfederacją. Daję słowo, że nie zmyślam.
     I tak też dokładnie samo było w latach kolejnych: ile razy panował spokój, a więc rządziła Unia Wolności, PSL, komuna, czy nawet ten nieszczęsny AWS, a po latach Platforma, Polska Katolicka i Narodowa siedziały cicho jak mysz pod miotłą. Podnosili oni natomiast głowę natychmiast jak tylko pojawiała się szansa, że – cóż ja zrobię, skoro nigdy nie chciało być inaczej – Jarosław Kaczyński ze swoim projektem spróbuje zdobyć, odzyskać, czy wreszcie, tak jak dziś, utrzymać władzę. I oczywiście wcale nie po to, by wspólnie z nim wywalić w kosmos ludzi złych, głupich i występnych. Cel był niezmiennie taki, by zachęcić wyborców czy to Porozumienia Centrum kiedyś, czy później Prawa i Sprawiedliwości do głosowania na prawicę „prawdziwą”. Powtarzam, tak było zawsze i owa regularność mnie zastanawia bardzo.
      I dziś jest nie inaczej, a kto wie, czy nie jeszcze bardziej radykalnie. Niekiedy odnoszę wrażenie, że  owi „patrioci” nie mają już żadnego wroga poza Prawem i Sprawiedliwością, no a już z całą pewnością nikt tak jak PiS nie jest z ich punktu widzenia bardziej odrażający i godny zniszczenia. Takie to mam dziś myśli, jak sądzę głęboko słuszne, a co więcej gotów się jestem założyć – a mam nadzieję, że ten zakład nigdy nie zostanie rozstrzygnięty – że jeśli jakimś cudem Prawo i Sprawiedliwość utraci władzę i obejmie ją jakiś dziwny sojusz Platformy, Kukiza, PSL-u i komunistów, nikt nie będzie bardziej szczęśliwy, jak chłopaki z Konfederacji i ich wierni zwolennicy z Twittera. No i oczywiście sam generał Tadeusz Wilecki.
      I tylko w tym wszystkim żal tej biednej, głupiutkiej Kai Godek.


       

sobota, 27 stycznia 2018

Bertold Kittel, człowiek z ukrytym guziczkiem

      Decydując się na to, by już wczoraj wrzucić tu swój felieton z „Warszawskiej Gazety”, poświęcony kwestii nazizmu, który, wedle doniesień stacji TVN, wraz z objęciem władzy przez Prawo i Sprawiedlwość, złapał Polskę za gardło, kierowałem się podejrzeniem, że kwestia owej prowokacji jest już tak zużyta, że jeszcze chwila, a jakakolwiek wzmianka na ten temat będzie automatycznie wywoływała już tylko ziewanie. Minął jednak kolejny dzień, a ja widzę, że sprawa, nie dość, że nie zdycha, jak na to od samego początku zasłużyła, to jeszcze się w najlepsze rozwija.  W tej sytuacji, zatem, zaryzykuję i jeszcze parę słów na ten temat powiem, tyle że może w tym o tyle szczególnym ujęciu, że bohaterem owych refleksji nie będzie ani ta szóstka leśnych przebierańców, ani cała skierowana przeciwko rządowi polityczna propaganda, lecz jeden tylko człowiek, autor owego szczególnego doniesienia, dziennikarz nazwiskiem Bertold Kittel.
       Ja biorę naturalnie pod uwagę, że w momencie gdy pojawiło się już owo nazwisko, większość czytelników tego bloga, a więc ludzie doświadczeni i doskonale poinformowani, zawoła: „O nie! Tylko nie Kittel! My o nim wiemy wszystko!”, ponieważ jednak, jak obserwuję medialną dyskusję na wspomniany temat, nie mogę nie zauważyć, że kwestia owego autorstwa jest notorycznie pomijana, pomyślałem sobie, że nie zaszkodzi przypomnieć parę, to tu to tam zapomnianych, faktów.
     Otóż wspomniany redaktor to człowiek, który, swego czasu, w wyniku bardzo perfidnej prowokacji, a niewykluczone, że na zamówienie Służb, zniszczył karierę wiceministra obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka, Romualda Szeremietiewa. Szczerze powiedziawszy, szczegółów tamtej afery ja ani nie znam, ani też mnie one nie interesują, natomiast zdecydowanie wystarczy mi wiedzieć to, że mieliśmy wówczas rząd Jerzego Buzka, Ministrem Obrony Narodowej w owym rządzie był Bronisław Komorowski, jego zastepcą Szeremietiew, i któregoś dnia ów Szeremietiew z dnia na dzień został przez Komorowskiego wyrzucony na zbity pysk, bo wspomniany Kittel wraz z niejaką Anną Marszałek napisali tekst w „Rzeczpospolitej”, z którego wynikało, że Szeremietiew to złodziej, kłamca i aferzysta, by po wielu, wielu latach, w wyniku prawomocnego wyroku sądu, oboje musieli Szeremietiewa przepraszać.
      Mnie Szeremietiew w najlepszym razie nic nie obchodzi, a gdybym miał się jednak nad nim jakoś szczególnie zatrzymywać, dodałbym jeszcze, że on mi jest absolutnie do niczego niepotrzebny. Natomiast ile razy o nim myślę, to od lat natychmiast przypominam sobie nazwisko dziennikarza Bartolda Kittela, który – o czym zadecydował sąd – w sposób absolutnie bezpodstawny, zniszczył mu życie, a przy okazji polityczną karierę, a niektórzy twierdzą, że na zamówienie Służb, których – wedle tych samych żródeł – stałym przedstawicielem w polskiej polityce był Bronisław Komorowski. Tak już mam i nic na to poradzić nie mogę. Ile razy słyszę nazwisko Bertold Kittel, natychmiast pojawiają mi się w głowie Szeremietiew i Komorowski, no i owa złowieszcza nazwa – WSI.
       Dziś Szeremietiew jest niemal nikim, o Annie Marszałek, diabli wiedzą gdzie się aktualnie udzielającej, mówi się, że jak najbardziej współpracowała, a Bertold Kittel pracuje w telewizji TVN i ogłasza, że oni mają nagrania, jak ci jego kumple z lasu pod Wodzisławiem zapowiadają, że zabiją Donalda Tuska, jednak owe zapowiedzi są tak drastyczne, że zdecydowano się ich nie upubliczniać. No cóż. Jesteśmy oczywiście wstrząśnięci i zmieszani, chcielibyśmy jednak przy tym podziękować Bertoldowi Kittelowi, że nam zaoszczędził niepotrzebnego stresu. To musi być bardzo dobry człowiek.

Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do kupienia moje książki.


czwartek, 21 maja 2015

Dlaczego w Ruskiej Budzie nie ma trzepaków?

Jak czytelnicy tego bloga wiedzą, od paru już lat, w każdy piątek, publikuję w „Warszawskiej Gazecie” felieton na tematy bieżące, na 444 słowa. I tym razem, już jutro, czytelnicy owego niezwykłego wręcz tygodnika będą mogli sobie poczytać odpowiednie refleksje. Ponieważ jednak wszystko ostatnio staje się tak intensywne, tak się też złożyło, że wczoraj, już pod koniec dnia, trafiłem na coś na tyle inspirującego, a jednocześnie nie zabierającego zbyt dużo miejsca, że postanowiłem szybko napisać kolejny tekst, tej samej dokładnie długości, tyle że z wyłącznym przeznaczeniem na ten blog. A zatem zapraszam. Dziś parę słów dla nas, a jutro piątek, a więc kolejny tekst od Piotra Bachurskiego. A potem już tylko cisza.

Już na sam koniec dnia, bardzo późnym wieczorem zajrzałem do Onetu i trafiłem na rozmowę z najbardziej chyba celebrowanym dziś polskim gangsterem, a obecnie świadkiem koronnym, czyli tak zwanym „Masą”. Zdaję sobie oczywiście sprawę z tego, jak z reguły reagują osoby kulturalne i przyzwyczajone do pewnego rodzaju etykiety, kiedy ktoś nagle w debacie o stanie państwa zacznie się powoływać na głos gangsterów. Jako zagorzały jednak badacz świata opisanego w zekranizowanej przez Francisa Forda Copollę powieści Mario Puzo „Ojciec Chrzestny”, owymi pogardliwymi gestami się nie przejmuję i mówię, co mi tak naprawdę leży na sercu. Mamy więc wywiad z owym Masą i pada następujące pytanie:
„W czasie rządów Lecha Kaczyńskiego doszło do likwidacji WSI. Służb, do których ‘Pruszkowa’ nawet nie chciał Pan porównywać. Mówił Pan: ‘przy nich to my byliśmy mafia trzepakowa’”.
Na co gangster Masa odpowiada:
„Cała ta esbecja, ludzie z WSI... [mają dziś wpływy] nieograniczone. Tylko dziś nie latają jako wywiad, tylko jako biznesmeni. Kliki układowe, kolesiostwa, przyjaźnie zawarte w wojsku, na szkoleniach, wyjazdach. Z pełnym dostępem do służb, CBŚ, CBA. Dziś mówimy o nich ‘szara strefa’, a w następnym dziesięcioleciu powiemy wprost: mafia. Mają haki na wszystkich. Ta cała stara esbecja, WSI, może roztoczyć przed każdym czerwony dywan do gigantycznej kariery. Haki na polityków, którzy przecież są upier... w tym gównie od karku po pięty. Czemu oni nie chcieli weryfikacji? Rozliczeń komuny? Wchodzimy już w politykę, ale przynajmniej wiem, dlaczego krzyczano o Okrągłym Stole, że to zdrajcy. […] Nie chcę z nimi zadzierać. Uwierzcie mi, żaden program świadka koronnego by mi nie pomógł. Pewnie komuś się kiedyś wszystko znudzi i powie, jak to wyglądało. Zanim go upier..., to będzie sensacja na całą Polskę. Wspomnicie moje słowa”.
Ktoś powie, że człowiek ten to ani autorytet, ani nawet ktoś, kogo my tu możemy traktować, jako osobę choćby w minimalnym stopniu wiarygodną. I ja, choć akurat mam na ten temat inne zdanie, gotów jestem na rzecz dzisiejszej dyskusji ową opcję zaakceptować. Masa to cwany bandzior, który gada, co mu akurat pasuje i nie ma co go traktować poważnie. Rzecz jednak w tym, że ja mam dziś coś zupełnie innego w głowie, niż to, co nam opowiada współpracujący z władzą były szef pruszkowskiej mafii. Mnie zastanawia bardziej to, co jest powodem tego, że trzy dni przed wyborami firma o takiej pozycji jak Onet publikuje tę rozmowę, i przychodzą mi do głowy dwa rozwiązania: jedno takie, że chodzi o skompromitowanie Dudy, jako kandydata mafii nr1, a drugie, że celem tego ataku (bo to jest oczywisty atak) jest sam pan Prezydent, a więc kandydat mafii nr 2. Tej, o której gangster Masa mówi, że pokaże swoje prawdziwe oblicze dopiero za 10 lat.
A Wy co o tym myślicie?

Przypominam, że wszystkie moje książki można kupować w księgarni na stronie www.coryllus.pl. Poza tym, nawet nie warto się rozglądać.

piątek, 18 lutego 2011

Już nie lezą. Teraz pełzną.

Muszę się przyznać do pewnego grzechu. Otóż jeszcze na samym początku roku, po obejrzeniu pierwszych dwóch wydań nowego programu Tomasza Sekielskiego pod tytułem ‘Czarno na białym’, doszedłem do przekonania, że właściciele ITI postanowili wieczorną ofertę stacji przestawić, nawet jeśli tylko pozornie, bardziej w kierunku modelu demaskatorskiego. Oczywiście wiedziałem przy tym świetnie, że za tym gestem w żadnym wypadku nie stoją szczere intencje, lecz wyłącznie jakieś ciemne kalkulacje, polegające na przykład na tym, by Tuska zastąpić przez Schetynę, lub może zmusić do odejścia Monikę Olejnik, a na jej miejsce z powrotem przyjąć Lisa, czy diabli wiedzą co jeszcze. Niestety już po paru następnych wydaniach audycji, okazało się, że ów ruch programowy miał cel wręcz odwrotny i oznaczał wyłącznie powrót do najbardziej modelowego dziennikarstwa peerelowskiego. A więc – dla mnie wstyd.
Ja wiem, że w ostatnich dniach zdecydowanie zbyt często poświęcam nasz wspólny czas na śledzenie tego, co wyprawia Tomasz Sekielski, i zdaję sobie naturalnie też przy tym sprawę z tego, że ten typ uwagi może irytować jeszcze bardziej, niż przyglądanie się obsmarkanemu rękawowi prezydenta Komorowskiego. Jest też jednak faktem, że ostatnie dni przynoszą nam tak strasznie dużo ruchów po tamtej stronie, świadczących o tym, że niechybnie szykują się nam jakieś zmiany, że trudno je lekceważyć. Ktoś powie, że czemu nie? Ileż to roboty, machnąć na ten cały syf ręką i zająć się czymś bardziej normalnym? Może i jest w tym jakaś myśl, tyle że ja jednak wciąż wierzę, że lepiej mieć na nich oko. Lepiej tego co oni wyprawiają nie przegapić. Bo kto wie, ile to jeszcze potrwa? A zatem, skoro już przyszło nam się na nich gapić i komentować te podrygi, to nie ma sposobu, by się przy tym nie upaprać.
A więc wczoraj znów rzuciłem na ten koszmar okiem i pomyślałem sobie, że nie ma sposobu, by nad tym co ujrzałem przejść do porządku dziennego. Tym razem Sekielski i jego banda wzięli się za tak zwaną Komisję Majątkową. Dla porządku, przypomnę tylko, że poszło o to, że wybrani przedstawicie polskiego Kościoła, w porozumieniu z jakąś post-peerelowska hołotą, przez minione 20 lat łupili polskie państwo na ciężkie pieniądze, no i wreszcie ten przekręt stał się tak bezczelny – albo może, przy okazji tych wałków, o kimś nagle zapomniano – że jakaś państwowa agentura położyła na wszystkim łapę i interes został zamknięty.
Ja oczywiście, jako dumny członek Kościoła, a przy okazji ktoś, kto mniej więcej się orientuje na co stać przeciętnego księdza, czy biskupa, jeśli tylko jest on odpowiednio głupi, lub chciwy, czuję z powodu tego, co się stało ciężki ból i wstyd. Tym bardziej cierpię, kiedy widzę w telewizji przemykających po jakichś korytarzach biskupów, jedną ręką ściskających wiszący na szyi krzyż, a drugą odganiających się od – swoją drogą, ani trochę od nich nie lepszych – wywiadowców. I od razu wszystkich informuję, ze nie mam zamiaru żadnego z nich usprawiedliwiać, czy tłumaczyć, natomiast nie zgodzę się na to, żeby na czele owego ruchu moralnego potępienia stali ci, którzy dotychczas zrobili wszystko, by nie dość żeby tę chorą sytuację wykreować, to jeszcze ją skutecznie zakonserwować.
Jeszcze przed laty, na tym blogu postanowiłem – narażając się oczywiście na ciężkie oskarżenia o moralną dupowatość – wystąpić przeciwko całej bandzie zakłamanych łobuzów, kiedy ci rozpętali kampanię na rzecz samooczyszczenia się Kościoła z zarzutów o współpracę z komunistycznym aparatem bezpieczeństwa. Argumentowałem, że – jakkolwiek paskudne były zachowania poszczególnych księży i biskupów wobec peerelowskiego ucisku, i jakkolwiek nędzne ich postępki dziś, już wobec stawianych im zarzutów – to nie Kościół stworzył System i to nie Kościół go zdeprawował, lecz przeciwnie, to ci, którzy dziś najwięcej krzyczą przeciwko księżom, najpierw ów System stworzyli, następnie go umocnili, i to oni ostatecznie zdeprawowali społeczeństwo, a wraz z nim – Kościół. Pisałem też, ze jest czymś absolutnie porażającym, że w sytuacji kiedy nie można zmusić do, nawet nie samooczyszczenia, ale zwykłego przyznania się do winy, ani autorów tej antynarodowej podłości, ani jej beneficjentów, wielu postanowiło – prawdopodobnie licząc na to, że Kościół będzie, jak to Kościół, głupi i naiwny – zwrócić się do biskupów, żeby to oni dali ludowi satysfakcję.
Dziś po latach ta bezczelność jest jeszcze większa i jeszcze bardziej uderzająca, niż kiedykolwiek wcześniej. Tym razem jednak nie chodzi już o PRL, lecz o III RP, i w moim odczuciu jest to skandal to dziesiątej potęgi. Od dwudziestu lat, a więc od pierwszego dnia, kiedy to post-komunistyczne elity, przy pomocy nowo-dokooptowanych zdrajców, przejęły nasz biedny kraj na wyłączną własność, i rozpoczęły nigdy wcześniej nieobserwowany proces grabienia wszystkiego, co się zgrabić uda, przerażony naród otrzymywał jedną i tę samą informację: że ma siedzieć cicho i pozwolić działać mądrzejszym od siebie. Cały podły mechanizm tego szalbierstwa oparty był na jednej zasadzie: należy brać wszystko co się nawinie pod rękę, a każdemu kto będzie w jakikolwiek sposób wobec tej sytuacji marudził, zamknąć usta przy pomocy mediów, kultury pop, a jak trzeba będzie, to i przy pomocy środków bardziej bezpośrednich. Żeby ten proces mógł się toczyć bez przeszkód, System najpierw dał ludziom coś do zabawy, następnie stworzył pod-system tak zwanych autorytetów, by wreszcie skorumpować media, politykę, kulturę, sztukę, a na końcu nawet naukę i poczuć ów piękny swąd bezkarności.
I naturalnie nie było przy tym takiej możliwości, żeby z tego planu został wyłączony Kościół. Wykorzystując bezwzględnie stare, jeszcze peerelowskie uwikłania księży i biskupów, ale też naturalną ludzką skłonność do dbania o to, by człowieka lubiano i szanowano, skorumpowano również polski Kościół. Nie trzeba być ani szczególnie czujnym ani pamiętliwym, żeby w jednej chwili przypomnieć sobie nazwiska całych dziesiątków nazwisk tak zwanych autorytetów Kościoła – bardzo często jednocześnie dawnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa – którzy byli zawsze gotowi, by bronić parszywego Systemu przed tymi, którzy zaledwie ostrzegali i prosili o opamiętanie. I tu muszę znów zaznaczyć bardzo mocno: to nie ksiądz Tischner, nie ksiądz Sowa, nie biskup Pieronek, nie arcybiskup Życiński, nawet nie tzw. ludzie Kościoła w osobie Szymona Hołowni, stworzyli System. To System stworzył ich. Przy aplauzie mediów, kultury pop i części społeczeństwa. To wreszcie nie oni – i tu przechodzę do spraw jak najbardziej bieżących – zwrócili się do Systemu, żeby im pozwolił się utuczyć na zagrabionym Kościołowi majątku. To System przyszedł do nich i pokazał, jakie ich czekają przyjemności, jeśli nie zgodzą się uznać przywódczej roli różnych generałów i mecenasów.
Siedzę sobie wczoraj przed telewizorem i patrzę cały osłupiały, jak telewizja TVN24 rozprawia się z Kościołem za jego chciwość i zdradę ideałów. A to co mnie poraża najbardziej, to ten nieszczęsny Sekielski, który – zupełnie jakby zwariował – mówiąc o tym jakimś mecenasie Piotrze Cośtam, w jakimś beznadziejnym zaplątaniu, wciąż powtarza: „były esbek, były esbek, były esbek, były esbek…”. Co to – przepraszam – do kurwy nędzy ma znaczyć???? A od kiedy to TVN-owi przeszkadzają byli esbecy???? Każdy średnio inteligentny człowiek wie, że z każdej złotówki jaką Walter z rodziną i z kumplami zarobili przez minione dwadzieścia lat, muszą się oni wszyscy rozliczyć wobec byłych esbeków i obecnych generałów i lejtnantów, a tu nagle się okazuje, że oni nie potrafią zmieść myśli, że jeden z ich kolesi to były esbek. I pokładają się ze śmiechu, że biedni księża, na których oni tego mądralę wypuścili, dali się mu uwieść. I aż się turlają po tym zagnojonym studio, nie mogąc się nadziwić, jak to się stało, że tylu niby porządnych ludzi, połasiło się na ich pieniądze.
Siedzę sobie wczoraj przed telewizorem i patrzę osłupiały jak jakaś walterowska lala ściga po jakiś korytarzach jakiegoś generała, którego odpowiednio wcześniej jej szefowie odziali, nakarmili i dali mu zajęcie, i woła za nim: „Panie generale, panie generale, a czemu pan coś tam coś tam?” I oczywiście wszyscy – włącznie z zaczajonym w studio Sekielskim – świetnie wiedzą, że wszystko jest odpowiednio zabezpieczone, bo przecież on jej nie powie, żeby po odpowiedź zgłosiła się do swojego szefa. Bo każdy chce żyć. Zwłaszcza gdy to życie jest takie fajne. A na tle tej żenady cały czas widzimy jakieś biednego księdza Nowoka i nieco dalej biskupa Liberę – zaszczutych kompletnie, i zero z tego wszystkiego rozumiejących – których jedyną winą było to, że głupio uwierzyli, że nowe czasy wymagają nowego podejścia, a których TVN pokazuje nam, jako tych, w których możemy sobie bezkarnie i do woli porzucać kamieniami.
Jest jednak coś jeszcze, co uważam, że jest nie dość że znacznie ważniejsze od tego cyrku to znacznie bardziej interesujące. Otóż, jak pewnie wielu z nas zauważyło, od pewnego czasu zapanował w publicznej domenie zwyczaj przeprowadzania rozmów z ludźmi, którzy mają jakieś ciekawe informacje, ale w taki sposób, że albo nie widać ich twarzy, albo ich głosy są zniekształcone, albo ewentualnie sama rozmowa jest przeprowadzana w jakimś zakazanym miejscu, gdzie nikt nigdy nie zagląda. A wszystko to dla tak zwanego bezpieczeństwa świadków. Słuchamy więc tych ludzi z komputerowo zmienionym głosem, lub z zamazaną twarzą i aż drżymy z emocji, że oto pojawił się ktoś, kto „zgodził się mówić”, tyle że musi uważać, żeby ktoś go zwyczajnie za to co on gada nie zabił. Podobnie też było wczoraj u Sekielskiego. Żeby pogadać na temat tych księży, biskupów i ich procederu, z człowiekiem, który przez całe lata w owym biznesie siedział po uszy, Sekielski udał się do jakieś starej kotłowni, czyli elektrowni, i tam dopiero – z zachowaniem wszelkich środków ostrożności – z tym człowiekiem pogadał.
A ja bym bardzo chciał, żeby swój następny program, gdzie oczywiście nikt nie udaje, że białe jest czarne, a czarne jest białe, nadawany przez stację, gdzie cała prawdą jest nadawana przez całą dobę, redaktor Sekielski poświecił wyjaśnieniu takiej oto kwestii: jak to jest, że ci ludzie się boją? Czego oni się mianowicie boją? A cóż to takiego niebezpiecznego się na nich czai w kraju, jak wszyscy wiemy, praworządnym i demokratycznym? Co się do cholery dzieje? To polskie państwo nie jest w stanie zapewnić bezpieczeństwa ludziom, kotrzy byli świadkami przestępstwa? Czyżby było tak, że wszyscy żyjemy w jakiejś mafijnej atmosferze, gdzie w każdej chwili można oberwać nożem pod żebro, dostać kule w łeb, zostać powieszonym w celi… albo wbić się samolotem w jakieś drzewo? Niech no mi to prezes Walter wyjaśni, czego to ja się mam tu bać? I niech mi tylko nie mówi, że najbardziej powinienem uważać na biskupa Liberę. Bo wówczas pomyślę sobie, że to jednak on osobiście się na mnie czai.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...