Wobec Zamętu

 

Nasze ciało składa się z około 30 bilionów komórek, które współżyją z 38 bilionami bakterii. Każda komórka ma własne życie i swoje zadania. Organizm, to wspólnota wszystkich komórek. Zdrowe komórki, kiedy dotykają innej komórki, szanują jej przestrzeń, „nie wchodzą jej w paradę”. Całość jest zaprogramowana na współpracę i dzielenie się zasobami dla dobra całości – utrzymanie witalnego porządku. Nowotwory dążą do nieograniczonej i egoistycznej konsumpcji i rozrostu (zużywają do 200 razy więcej glukozy niż zdrowe tkanki). Generują silny stres. Układ obronny – policję organizmu - próbują przejąć na swój użytek.

Dotyczy to także organizmu społecznego. Kamuflaż, nowomowa, manipulacja informacją, kłamstwo, w sposób zorganizowany dewastują witalny porządek. Zdrada wspólnotowej solidarności może doprowadzić do wyniszczenia całego organizmu.

Na poziomie strukturalnym trwa przebudowa instytucji i ram prawnych tak, aby prawda stała się strukturalnie niemożliwa do obrony. Przykładem jest siłowe przejmowanie mediów, sądów, naukowa i polityczna cenzura. Tworzy się stałą architekturę, która nagradza konformizm i fałsz, a marginalizuje rzetelność.Na poziomie systemowym jest zatruwanie krwiobiegu informacyjnego (dezinformacja, fake newsy, polaryzowanie społeczeństwa, zastraszanie, prześladowanie). Manipulowanie procesami poznawczymi nie ma na celu przekonania do jednej konkretnej nieprawdy. 

Celem systemowym i strukturalnym jest zniszczenie samej wiary w istnienie obiektywnej prawdy i budowanie tożsamości opartej na iluzjach i ideologiach.

Tracąc punkt odniesienia „człowiek współczesny

spada we wszystkich kierunkach

równocześnie

w dół w górę na boki…” (Tadeusz Różewicz, 1963r,).

Społeczność zastraszana, skłócana, wybiórczo przekupywana, programowana na wyłączenie samodzielnego myślenia i zdrowych mechanizmów obronnych, staje wobec instytucjonalizacji bezsilności, cynizmu, sadystycznego kłamstwa. Wielu przestaje walczyć o godność, zadowalając się biologicznym przetrwaniem.

Projektanci chaosu dokonują diabolicznego aktu – wrogo odcinają się od wspólnoty. Czerpią z tego korzyści.

Korzyści Materialne: chaos i dewastacja społeczna są doskonałym parawanem dla ograbiania zasobów. W mętnej wodzie dezinformacji najłatwiej dokonuje się transferu majątków, korupcji, prywatyzacji dóbr wspólnych, niszczenia konkurencji. Ubożenie osłabia i zwiększa zależność od władzy.

Gratyfikacje Sadomasochistyczne (Wymiar Psychiczny i Duchowy): sprawowanie władzy opartej na destrukcji daje potężne paliwo narcystyczne. Komponent sadystyczny: satysfakcja płynąca z możliwości bezkarnego krzywdzenia, upokarzania i dezorientowania innych. Świadomość, że „ja znam prawdę, a wami manipuluję jak pionkami”, daje poczucie boskości i omnipotencji. To rozkosz z patrzenia, jak stary, naturalny porządek i ludzkie życia rozpadają się pod wpływem naciśnięcia jednego przycisku.Komponent masochistyczny: manipulatorzy często sami są niewolnikami większego systemu, czerpiąc chorą satysfakcję z upokarzającego podporządkowania się jeszcze potężniejszej sile (np. ideologii, organizacji) w zamian za odpowiednią działkę władzy nad stojącymi niżej.

Podczas gdy dezintegracja pozytywna korzysta z chaosu jako tymczasowego narzędzia do tworzenia lepszego bytu, zorganizowane kłamstwo używa chaosu jako trwałego narzędzia zniewolenia. Wąska grupa czerpie korzyści i satysfakcję z uśmiercania organizmu, którym zarządza.

Globalny proces antywitalny (agresywne kłamstwo, sadyzm, zniewolenie, destrukcja) ze swojej natury jest pasożytem – może istnieć tylko tak długo, jak długo ma siłę niszczyć zdrowe życie. Witalność natomiast ma w sobie zdolność do samoodnawiania oraz aspekt etyczny, mądrość i swój wyższy cel.

Aleksander Sołżenicyn: "Najprostszą i najbardziej dostępną drogą do wyzwolenia jest nie brać osobistego udziału w kłamstwie".

Gerard Warcok i Bogusława Penc

Tekst został napisany przy wsparciu Sztucznej Inteligencji.

Gdy Toyah się przeniósł do Elona na X

 Nie wiem, ile tu osób wciąż czeka na kolejny wpis, ale domyślam się, że jest Was niewiele. Ja już jakiś czas temu zorientowałem się, że o ile parę lat temu moje kolejne teksty czytało niekiedy nawet 1500 osób, to w ostatnim roku liczba ta spadła do może 40, czasem przy dobrych powiewach 100. Żeby ten blog jakoś ratować, w pewnym momencie otworzyłem go dla wszystkich bliskich znajomych, żeby publikowali tu co im wpadnie do głowy i mimo, że wielu z Was poprosiło mnie, żebym Wam otworzył dostęp, to tylko jedna osoba, mój znajomy psychoterapeuta Gerard, się zdecydowała, a poza nim nikt nawet nie spróbował. Listę wszystkich zaproszonych możecie znaleźć na głównej stroni. I zapewniam, każdy z nich może tu sobie publikować co chce. 

W tej sytuacji podjąłem decyzję, żeby kolejne teksty umieszczać na platformie X, a tu kierować wszystkich, którzy chcą sobie zajrzeć do starych moich tekstów z okresu niemal już 20 lat. I proszę sobie wyobrazić, że stał się ustny cud. Moje wpisy na ❎ czytają tysiące, a tu przy okazji statystyki wskazują, że codziennie zagląda tu nawet 4 czy 5 tysięcy osób. Tylko po to, żeby zibaczyc, co ja tu pisałem rok, pięć, czy 15 lat temu.

Bardzo więc proszę, jeśli ktoś ma możliwość, niech zagląda na moje konto na ❎. Ja tam występuje pod pełnym imieniem i nazwiskiem i niekiedy wrzucam nawet dwa czy trzy komentarze dziennie.

A tu, jak sami widzicie, też jest co czytać. Niemal 5 tys. tekstow. Zapraszam. 

Czekając na ruską brzozę

 

Dziś już niemal 15 lat temu zamieściłem tu tekst zatytułowany „Józek, czyli Polska w budowie”, o pewnym moim znajomym, tak zwanym fachowcu od wszystkiego, dodam, że znakomitym fachowcu, który znalazł się na bezrobociu. Czemu tak, tego już nie pamiętam, ale pewnie dlatego, że budowlana firma, która go zatrudniała splajtowała, no i nasz Józek trafił na tak zwany bruk. Ponieważ Józek mieszkał w pobliżu, a ja parę razy dziennie musiałem wychodzić z psem na spacer, spotykałem Józka bardzo często i słuchałem jak mi mówi, że dzień w dzień chodzi w różne miejsca pytając o pracę, ale bez rezultatu. Któregoś dnia opowiedział, jak to przez trzy miesiące pracował na którejś z budów, ale gdy za trzecim razem mu nie zapłacono, obiecując, że może w przyszłym miesiącu, rzucił tę robotę i znów wstawał wcześnie rano, chodził wszędzie gdzie widział, że coś się buduje, aż któregoś dnia się pochorował i umarł.

Minęły lata, nadszedł rok 2015 i wszystko zaczęło się powoli zmieniać w taki sposób, że w pewnym momencie specjaliści w rodzaju Józka nie wiedzieli w co ręce włożyć, tym razem jednak już bez Józka, który niestety nie na ten swój pociąg nie zdążył.

Dziś jesteśmy w nowych, szczerzących do nas w uśmiechu swe zęby, czasach i, jak czytam w Onecie, bezrobocie w Polsce jest największe od pięciu lat. Oczywiście Onet nie byłby sobą, gdyby pod koniec swojego tekstu nie zagmatwał całego przekazu, sugerując, że tak naprawdę, to mimo że owo bezrobocie urosło, to właściwie też spadło, i sobą też nie byliby komentujący ów donos, pisząc, że ono w ogóle nie wzrosło, tylko w roku 2025 zmieniły się kryteria określające, czym tak naprawdę jest bezrobocie i w ten sposób mnóstwo ludzi, którzy rejestrują się w urzędach pracy tylko po to, żeby mieć darmowa obsługę medyczną, chcą tylko uśmiechniętą Polskę postraszyć.

A więc przeczytałem wspomniany tekst i pomyślałem sobie, że opowiem pewną historię. Otóż, jak część z nas wie, moja młodsza córka, dwa lata temu została zdiagnozowana z tzw. glejakiem 3 stopnia, co sprawiło, że musiała udać się na bardzo poważne leczenie, włącznie z operacją wycięcia guza i konsekwentnie radioterapią, chemioterapią i czym tam jeszcze. Dzięki niewątpliwym talentom i pełnej poświęcenia pracy lekarzy, ale też nieustannym błaganiom kierowanym do Pana Boga o uzdrowienie, i dzięki Jego miłosierdziu, dziecko moje wróciło do domu i po odpowiedniej rekonwalescencji wróciło też do zdrowia.

Wróciło więc do zdrowia i zgłosiło się oczywiście do swojej dotychczasowej firmy, gdzie była doceniana, lubiana i szanowana, no i tam ją poinformowano, że jej stanowisko zostało już zajęte przez kogoś innego, no i że powinna się rozejrzeć za czyś nowym.

I teraz jest tak, że ona od kilku dobrych miesięcy dzień w dzień, jak swego czasu wspomniany Józek, wysyła CV – podkreślam, że CV bardzo, bardzo dobre – i wszystko jak grochem o ścianę. Dosłownie jak grochem o ścianę, bo mimo że tych maili wysłała już paręset, otrzymała odmownych odpowiedzi może trzy czy cztery. Wszystkie pozostałe spotkał los wspomnianego przysłowiowego grochu. Jednego zdania, jednego słowa. Zero reakcji. Co ciekawe, w większości wypadków ona słała tę swoje zgłoszenia w odpowiedzi na publikowane oferty – i tu też niemal za każdym razem, żadnej nawet odpowiedzi, typu dziękujemy, ale nie, bo oferta już nieaktualna. W swojej desperacji, ona była gotowa przyjąć pracę gdziekolwiek, choćby jako pani rejestratorka w ośrodku zdrowia – bez reakcji.

A zatem, jeśli mam skomentować informacje na temat sytuacji na rynku pracy, w tym ów pokrętny tekst Onetu, gdzie, co szczególnie zabawne, oni piszą, że akurat wśród ludzi młodszych bezrobocie faktycznie spadło, a gorzej mają osoby w średnim i starszym wieku, to nie pozostaje mi nic innego jak zapewnić wszystkich Państwa, że polskie państwo znajduje się na kursie i ścieżce i tylko czekać, jak na horyzoncie pojawi się odpowiednio wyrośnięta już odpwiednio po latach ruska brzoza.

Czy Donald Tusk wierzy w Boga?

 

      Gdy chodzi o kardynała Rysia, czy wielu innych księży, biskupów, arcybiskupów i kardynałów, to często bywa tak, że czuję rozczarowanie tym, co oni mówią, czy jak się zachowują i się zaczynam krzywić. Staram się jednak publicznie na nich za bardzo nie narzekać, a tym bardziej nie obrzucać ich obelgami. Postępuję tak z dwóch powodów. Pierwszy to ten, że oni wszyscy, a już zwłaszcza biskupi są objęcia szczególną ochroną Kościoła i każda próba przełamywania owej ochrony stanowi bardzo ciężki grzech. Drugi jest już czysto osobisty. Otóż ja mam świadomość, że Kościół Powszechny, jest tak naprawdę jedyne co mam i nieopisaną tragedią by było, gdybyśmy nagle ich wszystkich stracili. Wielokrotnie przez wszystkie te lata, jak prowadzę swój blog, wyrażałem opinię, że Kościoła trzeba zawsze bronić, a skoro Kościoła, to jak najbardziej powołanych przez Niego osób duchownych. A dziś, w tych szczególnych czasach, gdy mój Kościół jest narażony na niespotykaną chyba wcześniej agresję Szatana, czuję się w obowiązku by Go bronić. Nie krytykować, nie wzywać do opamiętania, nie ogłaszać konieczność zmian, a to dlatego, że jestem głęboko przekonany, że jeśli się weźmiemy tu za łby, to wspomnianemu Szatanowi bardzo by się spodobało.

      Ale, jak się można już było domyślić, chciałem dziś mówić o kardynale Grzegorzu Rysiu i przedstawionej przez niego u Bogdana Rymanowskiego nauki w temacie Boga i naszej chrześcijańskiej wiary. Na początek może przytoczę możliwie wiernie słowa jakie kard. Ryś wypowiedział w odpowiedzi na pytanie Rymanowskiego: „Czy ma Ksiądz Kardynał czasem wątpliwości, że Pan Bóg istnieje?”:

„Chyba aż tak to nie, bo to jest bardzo poważna teza, że Pan Bóg nie istnieje. Myślę jednak, że dla chrześcijanina to nie jest najważniejsze pytanie. Nie chodzi bowiem o to, czy Bóg jest czy Go nie ma, tylko czy się objawił w  Jezusie Chrystusie, lub czy się w ogóle objawił i czy ma dla nas Słowo. Kluczowe w wierze jest to by wierzyć Bogu na Słowo  i to tak, by ku temu Słowu iść. To jest dopiero wiara chrześcijańska. A ona nie polega na tym, by wierzyć że Bóg istnieje. W liście św. Jakuba jest taki fragment: „Czy wierzysz, że jest Bóg?” „Wszystkie Diabły wierzą i drżą”.

A więc Diabeł nie wierzy w Boga w takim sensie jak tego wymaga od nas wiara chrześcijańska. W Ewangelii jest takie wydarzenie, gdy Jezus spotyka ludzi opętanych i oni dokładnie wiedzą, kto to jest i mówią: „Przyszedłeś nas zgubić”. I to jest niewiara. Że spotykam się z Bogiem w Jezusie i mam przekonanie, że On mnie  zgubi. Nie chodzi więc w wierze tylko o to by wierzyć, że On istnieje. Jest milion powodów, żeby nawet bez żadnej  wiary tak twierdzić.

Spotkaliśmy się w Łodzi z prof. Meissnerem, wielkim fizykiem teoretycznym i on mówił, że kiedy uprawia tę swoją niesłychaną dziedzinę nauki, to musi wstrzymać sąd, czy Pan Bóg istnieje czy nie, bo to nie jest kompetencja wprost nauki, ale gdyby miał się wypowiadać, to raczej byłby na tak, niż na nie.  Piśmie Świętym jest mowa o tym, że nawet w oparciu o same rozumowanie można dojść do przekonania, że Bóg istnieje, a nawet do opisania kliku Jego cech. Ale do tego nie jest potrzebna wiara, która jest oparta o Objawienie”.

       Nie wiem, jak na powyższe słowa Kardynała zareagował załóżmy taki Donald Tusk, który dopiero co spotkał się z Leonem XIV i z całą pewnością ma dużo do powiedzenia w kwestii chrześcijańskiej wiary, ale bardzo bym się zdziwił, gdyby on na nie nie dostał cholery, i to nie dlatego, że dostrzegł w nich próbę zakwestionowania istnienia Pana Boga, ale wręcz przeciwnie: Donalda Tuska  - człowieka, który z całą pewnością jest przekonany, że Bóg istnieje -  wypowiedź Kardynała musiałaby doprowadzić do furii, dlatego, że on w niej poinformował Tuska bardzo czytelnie, że on sobie tę swoją wiarę w Boga może wsadzić w tę bezzębną paszczę, jeśli jednocześnie nie wierzy w to, że On objawił się w Jezusie Chrystusie i ma dla nas Słowo. Bo jego wiara w Boga jest niczym, jeśli on w Niego wierzy i drży. A zatem, myślę sobie, że Donald Tusk, jeśli tych słów kard. Rysia wysłuchał, zaczął drżeć jeszcze bardziej. Zaczął drżeć jak jasna cholera.

    No ale tego, choć się domyślam, oczywiście nie wiem. Wiem natomiast, jak na słowa Kardynała zareagowali wszyscy ci, którzy zwłaszcza ostatnio zaczęli się zastanawiać, kto jest gorszy: Tusk czy Ryś? Otóż o ile się zdążyłem zorientować, zdecydowana większość prawe sceny uznała Rysia za Antychrysta. I to jest dla mnie czymś niepojętym. Kardynał Ryś, stając wobec jakże trywialnego dylematu Rymanowskiego, czy istnieje pewność, że Bóg istnieje, postanawia i jemu i przy okazji nam udzielić bardzo głębokiej nauki na temat tego, czym jest nasza wiara, w dodatku robi to, tak jak biskupom się to raczej nie zdarza, a więc bardzo przejrzyście i co najważniejsze krótko. Tłumaczy mianowicie, że  w to iż Bóg istnieje, poza skrajnymi ateistami wierzą dosłownie wszyscy, włącznie z liberałami, socjalistami, nazistami, żydami, masonami, okultystami, czy wreszcie z samymi satanistami. O Donaldzie Tusku akurat nie wspomniał, ale też i po co? Zwracając się do Rymanowskiego jak do dziecka, wyjaśnia, że jeśli chcemy uważać się za chrześcijan, nie wystarczy nam powiedzieć, że wierzymy w Boga, ale musimy w naszych sercach rozważyć, czy wierzymy w to, że On, by nas odkupić, przyjął ludzkie ciało, zszedł na Ziemię, został umęczony i pogrzebany i zgodnie z zapowiedziami proroków, trzeciego dnia zmartwychwstał i przyjdzie powtórnie, by tych którzy przyjęli Jego Słowo, zabrać do wieczności.

       Wydawałoby się, że to jest takie proste! Co ja mówię, proste? Jestem pewien, że tak naprawdę to co nam powiedział kardynał Ryś, wielu z nas tak naprawdę zawsze wiedziało, tyle że nie potrafiliśmy może tego sobie tak mocno uświadomić. A mimo to nagle zaczynamy się zachowywać, jak wypisz wymaluj znani nam tak dobrze bezbożnicy.

Krew w piach, czyli humanizm hula, a diabła nie ma

 

Jak się należało spodziewać, wczorajszy mój tekst na temat humanistycznego dobroczynienia, choć pewne zainteresowanie, owszem, wzbudził, ze szczególnym zrozumieniem się nie spotkał. Większość reakcji skupiała się albo wokół pobożnych życzeń, by po odejściu Jerzego Owsiaka powstało coś naprawdę uczciwego, albo zwykłej radości, że nawet jeśli powstanie znów coś na kształt WOŚP-u, to przynajmniej będzie to nasz, prawicowy, WOŚP, a nie to lewackie nieszczęście w czerwonych spodniach i okularach. Niemal nikt nie zdawał się pojmować całego sedna poruszonej kwestii, a mianowicie wydawałoby się oczywistego faktu, że w dziejach świata, wszelkie filantropie zawsze ponosiły i musiały ponosić klęski. Gwoździem do trumny muszę jednak nazwać dziesiejsze wystąpienie na platformie X znanego z internetowych nauk jezuity Łukasza Sośniaka, który, owszem, słusznie zauważył, że z ewentualnego upadku Jerzego Owsiaka nie ma się co cieszyć, jednak z tym zastrzeżeniem, że jak pisze Ojciec, WOŚP „przez lata nie tylko zbierała pieniądze, ale uwrażliwiała na pomaganie”.

Odpisałem ojcu Sośniakowi, że, jako osoba wykształcona, powinien znać Łukaszowy fragment o grzesznym trąbieniu, ale ponieważ nie był on chętny, by mi wyjaśnić zawiłości Ewangelii, uznałem, że może przydałoby się nie tylko jemu, ale kto wie, czy nie wielu z nas, opowiedzieć o różnicy między pojęciami humanitas i charistas. Proszę więc posłuchać.

Z powszechnie znanym wyznaniem rzymskiego cesarza Juliana Apostaty, że „nie ma dobroczynności poza Kościołem” – jakże słusznym z perspektywy czasów – wiąże się pewne nieporozumienie. Otóż Julian, jak mówią fakty, nie wypowiedział swoich słów jako pochwały Kościoła, lecz skargi na rozpowszechnioną wówczas jak najbardziej pogańską filantropię, która w porównaniu z Chrystusową charytatywnością robiła na masach bardzo marne wrażenie. Julian Apostata bowiem, jak wskazuje jego przydomek, nawrócony poganin, miał pełną świadomość, że chrześcijanie, czy, jak ich nazywał, Galelijczycy, opiekują się nie tylko tymi, którzy dzielą ich wiarę, ale również poganami i miejscową biedotą, przez co wiara Jezusowa staje się coraz bardziej popularna wśród ludzi porzucających pogańskie kulty, tym samym naraża na problemy religijny system Rzymu.

W przedchrześcijańskim Rzymie pomoc publiczna była skierowana wyłącznie w stronę pełnoprawnych obywateli, zasadniczo po to by nie wszczynali buntów, podczas gdy chrześcijanie pomagali wszystkim cierpiącym, i to wyłącznie z dobroci swych serc. I to w efekcie doprowadziło do tego, że w końcu to Kościół, a nie państwo stał się szafarzem społecznej opieki. W świecie pogańskim opieka medyczna była wyłącznie prywatna, a przez to w sposób naturalny droga; i to Kościół właśnie stworzył wzór dla dzisiejszej publicznej służby zdrowia i to Kościół właśnie, o czym wielu zdaje się nie mieć pojęcia, zbudował pierwsze szpitale. Jeśli w tym momencie ktoś się zastanawia, dlaczego państwo rzymskie w ogóle na to pozwoliło, odpowiedź jest prosta: w obawie bowiem przed utratą władzy. A ona była w pewnym momencie już na tyle realna, że Rzym dopuścił zmiany, które stanowią centrum naszej dzisiejszej cywilizacji, nie bez przyczyny określanej jako chrześcijańska: nie dość że wdowy i sieroty zaczęli być ewidencjonowani, podobnie jak osoby porzucone i kalekie, to niewolnicy przestali być traktowani jak pozbawione duszy przedmioty, a ludzi zmarli w wyniku chorób i wojen zaczęli nagle być zwyczajnie chowani jak Boże dzieci.

Julian to wszystko widział, a jako ktoś kto zdążył poznać w życiu chrześcijaństwo, również rozumiał i stąd w pewnym momencie uznał, że jako przedstawiciel państwa traci grunt pod nogami i wypowiedział swoją słynną sentencję, że dobroczynność jako projekt państwowy tak naprawdę nie istnieje. Ale w tym momencie warto wspomnieć o czymś jeszcze ciekawszym być może. Otóż kiedy po latach cesarz umierał w wyniku ran poniesionych podczas bitwy, miał w pewnym momencie włożyć rękę do jednej z ran, wyrzucić w niebo garść własnej krwi i wypowiedzieć swoje jeszcze bardziej pamiętne słowa „Galilaee vicisti!” przyznając tym samym zwycięstwo Jezusowi. Ów śmiertelny okrzyk został wprawdzie natychmiast zakwestionowany przez pogańskich historyków, natomiast jak najbardziej przyjęty przez tradycję Kościoła i dziś powszechnie traktowany jako autentyczne wyznanie Wiary przez człowieka kończącego swój nędzny ziemski żywot. A ja nie widzę powodu by nie wierzyć, że owa proklamacja Chrystusa Zwyciężającego musiała mieć miejsce. W końcu, całym swoim życiem Apostata pokazywał, że może i popełniał tragiczne błędy, to nie był na tyle głupi, by nawet przed śmiercią nie zauważyć prawdy.

Jakakolwiek jednak owa prawda jest, faktem też jest to, że Julian Apostata był ostatnim pogańskim władcą Rzymu. Po jego śmierci Europa, a za nią świat cały, zaczęły opierać swój rozwój na chrześcijaństwie i dopiero współczesne czasy zapragnęły wrócić pod skrzydła tzw. humanizmu, gdzie już nie tylko współcześni niewolnicy nie mają duszy, ale skórą i kośćmi jedynie są wszyscy pozostali ludzie, z tą różnicą, że owa skóra i pokrywane przez nią kości w przypadku niektórych są znacznie lepiej zadbane i obwieszone piękniejszymi ozdobami. Mówię o czasach, które wszyscy bardzo dobrze rozpoznajemy i na które wielu z nas patrzy z coraz większym przerażeniem: czasy nowego i nowoczesnego pogaństwa. A to są też czasy, gdzie w powszechnej perspektywie dawny podział między pogańską filantropią, czyli tzw. humanitas, a chrześcijańskim charitas powoli zanika, na korzyść niestety tego pierwszego.

A ja już tylko mam nadzieję, że te moje dzisiejsze refleksje pomogą zwrócić uwagę, na coś co próbowałem opowiedzieć we wczorajszym wpisie, a co najwidoczniej nie tylko my tutaj, ale i wielu duchownych zdaje się albo zapominać, albo czego zwyczajnie nie chce wiedzieć.

Czyżby Jerzy Owsiak - Reaktywacja?

 

Tak się, proszę Państwa, stało, że syn mój z żoną udali się na wycieczkę do Nowego Jorku i w związku z tym zostawili nam pod opieką troje z naszych wnucząt. A skoro tak, to mogą się Państwo domyślić, że przez ostatnich kilka dni jesteśmy tak tą niezwykłą sytuacją zaaferowani, że przynajmniej ja straciłem niemal całkowity kontakt z tym co się dzieje w Polsce i na świecie. Owszem, słyszałem o próbie zamachu na prezydenta Trumpa, ale poza tym zero.

I oto wczoraj właśnie dotarła do mnie wiadomość, która mnie niemal zwaliła z nóg, taka mianowicie, że gdzieś tam uznano wreszcie, że nie ma co czekać na to, że Jerzy Owsiak się wykopyrtnie,i ostatecznie zakończyć projekt pod nazwą Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Żeby jednak nie pojawiła się bardzo niebezpieczna pustka na polu systemowej dobroczynności, wypatrzono odpowiednią osobę, która będzie mogła skutecznie zastąpić Jurasa i dmuchnąć w nowe, tym razem już nie budzące niecnych podejrzeń, trąby.

Jak słyszę, pojawił się człowiek podpisujący się nazwą Łatwo Gang, dotychczas znany tu i ówdzie jako internetowy influencer, czy jak to się tam nazywa, uruchomił akcję zatytułowaną po angielsku Cancer Fighters i w ciągu kilku dni zorganizował tłumy różnego rodzaju celebrytów z kraju i ze świata, którzy przekazali na jego projekt, ponad 250 mln złotych, a tym samym, jak się zdaje pobił wszystkie dotychczasowe rekordy ustanowione przez WOŚP. Z tego co widzę, presja na owo ratowanie chorych na raka dzieci – bo oczywiście chodzi o dzieci – jest tak silna, że do akcji dołączyli już wszyscy, poczynając od piłkarzy Szczęsnego i Yamala, przez znany dotychczas głównie z hejtowania prezydenta Nawrockiego duet piosenkarski Kwiat Jabłoni, po samą Monikę Olejnik. Powtarzam: presja jest tak wielka, że tam już chyba są naprawdę wszyscy, a najzabawniejsze z tego wszystkiego jest to, że coraz więcej z wyłowionych „filantropów” postanowiła się solidarnie z tymi dziećmi ogolić na łyso. Zabawne, choć nie dziwne: dla ogromnej większości z nich prawdziwe nieszczęście związane z rakiem to to, że człowiekowi wypadają włosy i wygląda głupio. Nie wiem, czy to była inicjatywa otoczenia prezydenta Trzaskowskiego, czy któregoś z jego fanów, ale w Sieci pojawiło się nawet przerobione stare zdjęcie Rafała, jak siedzi u fryzjera i łeb ma ogolony na równo. Że niby on też.

I teraz może zwrócę uwagę na dramatycznie przegapiony aspekt tego wszystkiego i jednocześnie wyjaśnię, o co mi chodzi. Otóż podczas gdy ów Łatwo Gang zbierał swoje setki milionów, po prawej stronie opinii publicznej wybuchł entuzjazm porównywalny chyba tylko z tym co od 20 lat obserwujemy każdego stycznia na ulicach naszych miast. Z jednej strony oczywiście peany na część autora akcji i jej udziałowców, a z drugiej satysfakcja z tego, że wróg został spektakularnie pokonany. Łatwo Gang stał się niemal z dnia na dzień bohaterem prawicowej świadomości, jako człowiek przede wszystkim całkowicie wolny i niezależny, a poza tym skromny i całym sercem oddany służbie bezinteresownemu dobru – a więc przede wszystkim tak różny od Jerzego Owsiaka – a uruchomiony przez niego projekt, który pokazuje dobitnie, że jeśli pomaganie nie ma wymiaru państwowej propagandy, to może być naprawdę piękne i skuteczne.

I oczywiście chyba nikt nie zauważył, że nie ma i nigdy nie było ludzkiej siły, która by była w stanie niemal na pstryknięcie palcami zgromadzić tłumy, jakie udało się zebrać tej jednej w gruncie rzeczy kompletnie nieznanej osobie. Jeśli zasięg owej zbiórki przekroczył granice Polski i dotarł nawet do klubu piłkarskiego w Barcelonie, to znaczy, że w te trąby zaczęli dąć „inni szatani”. I proszę zwrócić uwagę, że nagle chyba nikomu z nas nie przechodzi przez myśl ani to, że w budżecie NFZ-u brakuje nie dwieście, ani trzysta, ani nawet pięćset milionów złotych, ale równe 18 miliardów, a na koniec roku wygląda na to, że mimo akcji Łatwo Gang, ów deficyt wyniesie grubo ponad 20 miliardów. A deficyt całego budżetu też raczej się powiększy niż zwiększy. A skoro tak, to dotychczasowe zarzuty kierowane pod adresem Owsiaka, nie przestaną być aktualne tylko dlatego, że nowyym bohaterem naszego uwielbienia nie będzie stary, zepsuty do szpiku kości dziad w czerwonych spodniach i okularach, a sympatyczny dwudziestoparolatek z internetu. No i oczywiście, wcale tym samym nie straci na aktualności fragment, jeszcze niedawno tak często przywoływany przez wielu z Ewangeli Św. Mateusza o dawaniu jałmużny.

No i jeszcze na chwilę wróćmy do tego bezimiennego herosa od akcji Cancer Fighters. Wielu z nas strasznie się ekscytuje tym, że on jest taki ładny, młody, niezależny, nie liczy na pomoc wielkich państwowych spółek oraz ministerstw, prezydentów miast i wielkich biznesów. Proponuję się zatem zastanowić, ileż to lat miał Jerzy Owsiak, kiedy jeszcze był tylko skromnym dzieckiem milicjanta i radiowym komikiem z chińskim ręcznikiem zarzuconym na jeszcze nie tak łysy łeb. Czy on przypadkiem wtedy gadał coś o polityce? Czy spotykał się z możnymi tego świata? Czy kandydował do Nagrody Nobla?

Oczywiście, jest mi bardzo miło patrzeć, jak ktoś wciska guzik wyłączający Jerzego Owsiaka. Naprawdę trudno było go już znosić, wyłażącego z każdej okolicznej nory. A bardzo liczę na to, że kiedy ów filantrop bez nazwiska pokaże prawdziwą swoją moc, ja już będą na tyle stary, żeby się tym wszystkim nie przejmować.

Czy premier Magyar wie jak upiec w mikrofalówce psa?

 

Wczorajsze zwycięstwo Brukseli na Węgrzech, choć w żaden sposób nie zaskakujące, stanowi oczywiście wiadomość ponurą i pewnie ja sam uległbym temu niemiłemu nastrojowi, gdyby nie parę refleksji, które stawiają moim zdaniem to co się stało w szczególnym świetle i dają nadzieję na to, że prędzej czy później, nawet jeśli premier Orban się nie ogarnie, to ogarną się Węgrzy i po raz kolejny głupców z siebie zrobić nie dadzą.

Przede wszystkim, gdy chodzi o same wybory i przegraną Orbana, chciałbym zauważyć, że to że przez te w sumie już dwadzieścia lat jak on stoi na czele Fideszu, nie potrafił, lub nie chciał znaleźć choćby jednego polityka, który poza nim mógłby reprezentować partię jako premier, świadczy o nim jak najgorzej. Dziś dużo się mówi o tym, że głosując na Magyara, Węgrzy nie odebrali nauki, jaką przez ostatnie prawie trzy lata tak dobitnie przekazywała im Polska, natomiast dla mnie ciekawsze jest co innego. Dla zdecydowanej większości osób, czy to w Polsce czy na Węgrzech, to co się dzieje w Europie, a często nawet we własnym kraju, jest kompletnie nieinteresujące, a przez to zwyczajnie obce. Trudno więc się po większości wyborców spodziewać jakichkolwiek politycznych refleksji. Natomiast kompletnie nie rozumiem, dlaczego Orbanowi nie przyszło do głowy, by wziąć przykład ze swojego jak by nie było dobrego znajomego, Jarosława Kaczyńskiego i w pewnym momencie zająć się kierowaniem partią, a do rządzenia przygotować inne, nowe twarze. Czy on naprawdę wierzył, że po tych szesnastu latach ludzie mogą nie mieć już go zwyczajnie dość? On naprawdę nie zauważył, że jeśli się chce przez dwadzieścia lat utrzymywać osobistą władzę w kraju otoczonym przez bezwzględnych wrogów i poddanym równie bezwzględnej propagandzie, to trzeba tę władzę sobie zagwarantować przy pomocy co najmniej tak samo bezwzględnych środków, czyli stworzyć autentyczną dyktaturę. A jeśli tak się nie da, to jedyne co pozostaje, to stworzyć sobie silne kadrowe zaplecze. Tak jak to zrobił Kaczyński właśnie. Aż boję się myśleć, że Orban w pewnym momencie zwariował i uznał, że będzie żył wiecznie.

No ale kto wie? Może i tak było. Może jemu się przytrafiło to samo co Donaldowi Tuskowi, który jak mu przyszło któregoś dnia wyjechać z Polski do Brukseli, jedyne kogo znalazł na swoje miejsce to tę nieszczęsną kobietę z ruskiego prosektorium? No ale stało się jak się stało i mamy co mamy, więc dobrze jest się zastanowić co dalej. Jak się wczytać w komentarze w internecie, to można odnieść wrażenie, że nastał czas wiecznej szczęśliwości i Donald Tusk z Magyarem utworzą wkrótce tandem, który zrobi nie tylko ostateczny porządek w Polsce i na Węgrzech, ale wręcz swoimi wpływami sięgnie do Waszyngtonu. I ja się nie dziwię, że owa euforia ogarnęła niedzielnych komentatorów: jak już wspomniałem wcześniej większość ludzi, na całym świecie zresztą, jest zwyczajnie głupia. Ale tego, że w reakcji na porażkę Orbana bezmyślne szaleństwo ogarnęło tzw. profesjonalistów, nie rozumiem. Co oni sobie wyobrażają? Że Magyar postawi się Putinowi i przestanie sprowadzać od niego ropę, że zgodzi się na brukselskie sankcje wobec Rosji, że podpisze z Zeleńskim traktat o wiecznej przyjaźni? Naprawdę? No ale kto wie? Może rzeczywiście ci mądrale reprezentują gmin w znacznie większym stopniu niż nam się wydaje.

Ale jest jeszcze coś, co w pewnym sensie stanowi pierwszą przyczynę, dla której ten tekst dziś powstaje. Otóż może niektórzy z nas zauważyli, że w Sieci pojawiło się całe mnóstwo komentarzy, gdzie zarzuca się Magyarowi, alkoholizm, ćpanie i zwykłe kurewstwo, a wszystko to podparte rzekomą książką jaką napisała jego była żona Judit Varga i opisała wszystkie jego bezeceństwa, włącznie z tym, jak to on podobno ugotował pieska w mikrofalówce. Wszystkie te doniesienia są systematycznie kwestionowane przy pomocy argumentu ostatecznego, że Varga nigdy nie napisała żadnej książki, a tym bardziej o relacjach ze swoim mężem, z przywołaniem oświadczenia samej kobiety, że historia z książką to fejk, który ukazał się na oficjalnej stronie jakiegoś węgierskiego portalu, a który najwyraźniej powstał tylko po to, by podać tę bzdurę. Tyle że bzdurę o książce, nie o ćpunie, pijaku i kurwiarzu. A tego akurat, z tego co nam wiadomo, ona nigdy nie zdementowała. Bo gdyby to zrobiła, to musiałaby zarzucić też kłamstwo znanemu nam skądinąd prof. Grzegorzowi Górskiemu, który w tych dniach na Facebooku dokładnie opisał swoje dwa osobiste spotkania z ową kobietą, w czasie których ona mu wszystko opowiedziała.

A ja zdążam już do końca i chcę tylko zwrócić uwagę na to, że ze swojego wystarczająco głębokiego doświadczenia mogę podejrzewać, że wspomnianej strony z fejkiem o książce nie założyła kampania Orbana, ale Magyara właśnie, żeby skierować atak w bok, i to skierować jak widzimy bardzo skutecznie. No i konsekwentnie, skoro tak, to wiele wskazuje, i tu nie tylko świadectwo Górskiego, że przynajmniej część informacji, jakie na temat Magyara funkcjonują w publicznej przestrzeni, to prawda. Może on faktycznie w stanie ciężkiego zaćpania pieska nie ugotował, ale to że jest pijakiem, ćpunem i kurwiarzem jest bardziej niż prawdopodobne. A skoro tak, to jest też bardzo duża szansa na to, że on, podobnie zresztą jak Tusk, kolejnych wyborów nie doczeka i nie znajdzie się nikt kto mógłby go zastąpić. Bo jeśli to on jest ten najlepszy, to dalej jest przepasć. Co daj nam Bóg.