Gdy Pan buduje dom

      Przed wyjazdem do Poznania zamieściłem tu swój stary tekst, w którym opisałem, jak to w pewien cudownie zimowo-wiosenny dzień w opuszczonym i zrujnowanym kościele w Ludomach spotkałem grupę miejscowych chłopaków, którzy ten kościół próbowali umyć z wieloletniego zapuszczenia.To było cztery lata temu. Dziś ów kościół jest nie tylko umyty, ale i pięknie odremontowany i gotowy do oddawania chwały Panu Bogu, a ja sobie pomyślałem, że króciutko opowiem, jak to się wszystko zaczęło i jak doszło do tego, czym dziś się możemy radować.

      Kościół w Ludomach w roku 1910 postawili  niemieccy osadnicy. Po roku 1945 kościół został poświęcony jako publiczna kaplica, otrzymał tytuł Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej i zaczął pełnić funkcję kościoła pomocniczego w stosunku do zwykłego, parafialnego. Miejscowy proboszcz podjął starania, by przy kościele otworzyć szpitalik parafialny dla osób starych, chorych, a w dalszej kolejności postawić tam dom księży emerytów, niestety w roku 1952 został aresztowany przez komunistyczne służby, wtrącony do więzienia, kościół został opuszczony przez siostry, które się nim zajmowały, następnie zapomniany, by ostatecznie, już na początku lat 90. zostać przekształcony w kostnicę.

      Kiedy tam zaszedłem w marcu 2015 roku nie było jeszcze planu odbudowania tego miejsca, ale zaledwie chodziło o to, by kościół został obmyty z wieloletniego brudu. Zaledwie chwilę przed moją wizytą pewien dobry, mieszkający w okolicy człowiek zorganizował ową grupę dzieci i namówił ich by w pierwszy dzień ferii przyszli tam i spróbowali zmierzyć się z tym nieszczęściem, a oni przyszli i zaczęli skrobać tę podłogę.

      W maju 2015 roku arcybiskup Gądecki wizytował ludomską parafię i przy tej okazji zażyczył sobie zajrzeć do porzuconego kościoła. Widząc reakcję Arcybiskupa na widok kościoła, ludomski proboszcz zaproponował, by może oddać ten kościół w ręce któregoś z duszpasterstw, tak by oni zajęli się odbudową tego miejsca i to wtedy właśnie ksiądz arcybiskup zwrócił się do Pomocników Matki Kościoła, by się zastanowili, czy dadzą radę, a oni, nie mając grosza przy duszy, powiedzieli „tak”.

      W lipcu grupa zwróciła się do swojego przyjaciela z Duszpasterstwa, doświadczonego budowlańca, a przy tym inżyniera z wszystkim potrzebnymi uprawnieniami, by dokonał technicznych oględzin kościoła oraz przedstawił wstępny kosztorys. No i wtedy właśnie okazało się, że koszta wyniosą jakieś „kilkaset tysięcy złotych” i Pomocnicy po raz drugi powiedzieli „tak”.

      W sierpniu 2015 roku abp. Gądecki wydał dekret mianujący księdza Krakowiaka Diecezjalnym Duszpasterzem Pomocników Matki Kościoła, a we wrześniu Pomocnicy wystosowali do Kurii adres zaczynający się od słów:

      Prześwietna Kuria Metropolitalna

      Ostrów Tumski 2

      61-109 Poznań

      W związku ze złożoną pod adresem tzw. Grupy Rodziców Pomocników Matki Kościoła i SOLI DEO – Fundacji na rzecz pomocy rodzicom i dzieciom propozycją, by zaopiekować się kościołem filialnym p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP w parafii p.w. św. Jana Chrzciciela w Ludomach, niniejszym deklarujemy, że jesteśmy gotowi podjąć się tego zadania

     Ja wiem, że w to jest trudno uwierzyć, ale od kiedy jesienią 2015 ruszyły prace, budowniczy tego kościoła nie otrzymali ani z pieniędzy Kościoła, ani z pomocy publicznej jednego grosza. Wszystkie prace, jakie przez te trzy i pół roku zostały wykonane w Kościele zostały sfinansowane albo z prywatnych zbiórek, albo z dobrego serca takich ludzi jak choćby ów człowiek, który sam jeden przeprowadził całą instalację elektryczną kościoła, również nie biorąc za swoją pracę złamanego grosza. Całe wyposażenie kościoła zostało albo kościołowi podarowane, albo zakupione przez Fundację po cenach na Ziemi nieistniejących. Mogę oczywiście czegoś nie wiedzieć, ale osoby pracujące przy odbudowie kościoła, w ogromnej większości za swój wysiłek otrzymali jedynie modlitwę.

      Kiedy dziś rozmawiam czy to z księdzem Krakowiakiem, czy ludźmi, którzy tym niezwykłym projektem kierowali, słyszę, że oni autentycznie nie są w stanie uwierzyć, że to się udało niemal do samego końca tak pięknie przeprowadzić. Kiedy ich pytam, kto to wszystko tak naprawdę sfinansował, odpowiadają, że w głównej mierze Matka Boża. Innego bowiem logicznego wyjaśnienia tego co się stało nie ma.

      Mamy więc ten piękny kościół gotowy do pełnienia Służby Bożej,  ja wszystkich zapraszam, by kiedy będą w okolicy zechcieli tam zajrzeć, a na koniec przedstawiam jedno zdjęcie, oraz fragment kazania Księdza Arcybiskupa. 

  

 

Jeżeli Pan domu nie zbuduje...

       No i stało się. Kościół w Ludomach został uroczyście konsekrowany, a ja dziś, po powrocie z Wielkopolski, mam trzy odpowiednio istotne refleksje.

       Pierwsza z nich jest pozornie kompletnie bez znaczenia, którą moglibyśmy zostawić prezydentowi Poznania, jednak mimo to nie mogę się powstrzymać. Miałem to już okazję widzieć kilka razy, dziś jednak wydaje mi się, że to coś zaczyna przybierać wymiar wręcz karykaturalny. Dworzec kolejowy w Poznaniu to jest coś, co z mojego jak najbardziej nieobiektywnego punktu widzenia stanowi wręcz symbol władzy tego idioty. Dworzec kolejowy w Poznaniu to jest kompleks chaotycznie porozrzucanych torów kolejowych, rozciągających się na terenie dla normalnego człowieka nie do ogarnięcia i przykrytych czymś co nosi popularną nazwę „Galerii Handlowej”. Mógłbym o tym czymś opowiadać długo, jednak dziś, ze względu na kilka spraw poważniejszych, pozostaje mi powiedzieć, że z punktu widzenia osoby podróżującej i nie będącej poznańskim wyborcą, lepiej wziąć taksówkę. Zwłaszcza gdy do naszego pociągu została nam zaledwie godzina. Obcokrajowcom w ogóle nie polecam. Niech robią interesy w każdym innym mieście.

       Pierwszym jednak powodem mojego wyjazdu do Poznania była podróż do wioski Ludomy, gdzie po czterech latach nadzwyczajnej więc pracy – i jak najbardziej modlitwy – udało się doprowadzić do konsekracji pewnego niepozornego kościoła. O tym co mnie tam spotkało mógłbym pisać długo, i podejrzewam, że nie tylko w jednej notce. Dziś jednak bardzo króciutko chciałem poinformować wszystkich, że uroczystość konsekracji jakiegokolwiek kościoła, to jest wydarzenie na całe życie. Nie muszę tu wspominać, że ja nigdy wcześniej nie miałem, i najprawdopodobniej nigdy już więcej nie będę miał okazji przeżyć owego rytuału. Wystarczy że powiem, że również księża, z którymi miałem okazję rozmawiać w miniony poniedziałek, debiutowali tak jak ja. Nawet nasz ksiądz Krakowiak przyznał, że ta konsekracja to zaledwie druga w jego duszpasterskiej działalności, i to po dwudziestu latach.

      Scena gdy po uroczystościach, jakich ja osobiście nawet sobie nie wyobrażałem, ołtarz zostaje przykryty białym suknem, a następnie zostają zapalone wszystkie światła, jest nie do opisania. A zatem, nie pozostaje mi nic innego jak życzyć wszystkim, by choć raz w życiu udało się nam wszystkim doświadczyć owego wiatru. Bo to był właśnie ten wiatr.

      Ponieważ jednak ten blog, to nie jest jakaś Polonia Christiana, lecz zwykła polityczna nawalanka, na koniec mam do opowiedzenia historię wręcz pierwszorzędną. Otóż, ponieważ uroczystość konsekracji kościoła w Ludomach, choćby ze względu na jego historię, miała charakter w pewnym sensie zamknięty, liczba gości była mocno ograniczona. Wśród osób zaproszonych znalazł się, obok księdza Krakowiaka, oczywiście abp. Gądecki, Pomocnicy Matki Kościoła, oraz wszyscy ci, których zaangażowanie doprowadziło do ostatecznego sukcesu... i oto w momencie gdy już się zaczynało uroczyste nabożeństwo, do kościoła wjechał na wózku senator Jan Filip Libicki. Z tego powodu że Senator w żaden sposób ani nie został o uroczystości poinformowany, ani tym bardziej na uroczystość zaproszony, konsternacja była potężna. Wjechał jednak senator Libicki niemal pod ołtarz i odpowiednio tam przycupnął. Kiedy nadszedł czas Komunii, to on właśnie ruszył do Arcybiskupa jako pierwszy, tak, by nikt nie miał wątpliwości, kto ich uroczystość zaszczycił swoją obecnością.

       Najciekawsze jednak przed nami. Otóż, zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, po Mszy Świętej zaproszeni goście mieli wziąć udział w specjalnym przyjęciu. Ponieważ osób w ten czy inny sposób zaangażowanych w odbudowę kościoła w Ludomach było bardzo dużo, większość, w tym cała kupa zwykłych księży, została posadzona przy klasycznych stołach, natomiast abp. Gądecki, ksiądz Krakowiak, oraz osoby bezpośrednio zaangażowane w odbudowę kościoła, znalazły się przy stole osobnym, ozdobionym specjalnymi wizytówkami. I nagle okazało się, że senator Libicki – który dla wielu osób był kimś kompletnie nieznanym – zażyczył sobie, by i dla niego znalazło się tam miejsce. Konsternacja była tak wielka, że organizatorzy nie mieli innego wyjścia jak zrobić specjalne miejsce dla tego dziwnego człowieka, na tyle odpowiednie, by jego asystent mógł mu zrobić kilka zdjęć w towarzystwie kościelnej władzy . W końcu, wybory już niedługo.

      A ja już tylko pozwolę sobie na dwie uwagi. Przede wszystkim, tak się złożyło, że kiedy goście się zbierali, wózek senatora Libickiego pojawił się tuż obok mnie, a z niego wyskoczył następujący tekst: „Ile tu jedzenia! Jednak warto było przyjechać”. I słowo daję, że nic nie zmyślam. Tak było.

      Druga refleksja jest już bardziej ogólna. Wygląda na to, że, w zdecydowanej większości wypadków, nic gorszego nie może spotkać człowieka, jak wybranie zawodu polityka. Przy odpowiednim układzie gwiazd, to jest prosta droga do piekła.