Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jacek Kucharczyk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jacek Kucharczyk. Pokaż wszystkie posty

piątek, 11 stycznia 2013

O gałach, paszczach i flaszce dla pana docenta

Ojciec mój, być może przez to, że nigdy nie miał szczególnego wykształcenia, i do wszystkiego doszedł sam, bez pośrednictwa tak zwanych „ludzi nauki”, zawsze wykazywał, moim zdaniem, nadmierny i niekiedy wręcz niezrozumiały, szacunek dla ludzi, którzy pokończyli te swoje uniwersytety i w ten sposób uzyskali jakieś tam tytuły. Oczywiście, nie oznacza to, że on nie umiał rozpoznać zwykłego chama, czy idioty, bo z tym akurat radził sobie wyjątkowo dobrze, jednak z tego co pamiętam, mogę powiedzieć, że jeśli ktoś był docentem, czy nie daj Boże, profesorem, otrzymywał od mojego taty natychmiast ogromny kredyt zaufania.
Jak idzie o mnie, z kolei, ja – daję słowo, że nie wiem, skąd mi się to wzięło – jak sięgam pamięcią, stałem zawsze po przeciwnej stronie owego sporu, i do akademickiego wykształcenia miałem stosunek głęboko nieufny. W pewnym momencie swojego życia, posunąłem się wręcz do tego, że jeśli przede mną stawał jakiś choćby magister, że nie wspomnę już o docencie, przyjmowałem postawę agresywną. Kulminacją tego wszystkiego były oczywiście studia, kiedy to już tylko z każdym dniem nabierałem coraz większego przekonania, że ci wszyscy mądrale, którzy się tam kręcą po tych korytarzach, to albo durnie, albo agenci, albo jakieś niedobitki, którym nie udało się osiągnąć nic więcej. Do dziś pamiętam dzień, kiedy stamtąd wychodziłem po raz ostatni, i jedyna moja refleksja była taka, że oni wszyscy muszą tam zostać i gnić, a ja – proszę bardzo – ruszam w świat.
A mimo to, kiedy dziś patrzę wokół siebie, zaczynam czuć swego rodzaju wyrzuty sumienia i jest mi naprawdę przykro, że tamto towarzystwo oceniałem aż tak surowo. Co by bowiem o nich wszystkich nie mówić, jedno chyba trzeba im przyznać bez dyskusji – oni przynajmniej mieli poczucie pewnego obowiązku, jaki na nich spoczywa przez to, że stają przed nami jako ci lepsi. Obowiązku oczywiście bardzo nieokreślonego, ale każącego im przynajmniej przed wypowiedzeniem kolejnego zdania się zastanowić, albo przynajmniej zrobić mądrą minę. To z czym mamy do czynienia dziś, przypomina mi sytuację, o której niedawno pisałem w odniesieniu do szeroko rozumianej sztuki. Kiedyś, jeśli ktoś był pisarzem, aktorem, muzykiem, czy filmowym reżyserem, zachowywał się trochę tak, jakby zdawał sobie przynajmniej sprawę z tego, że to jest jego życie i los; i że tego się już musi trzymać do końca. Dziś już nawet sposób w jaki oni patrzą, wskazuje na to, że dla nich liczy się tylko to co jest dziś. Wczoraj się było politykiem, dziś się jest naukowcem, a jutro może człowieka wciągnie literatura, albo jakaś dealerka. Diabli raczą wiedzieć.
Refleksje te przyszły mi do głowy w sytuacji, w jakiej one się pojawiają najczęściej, a więc podczas czytania codziennych gazet. Przyznaję, że w ostatnich tygodniach prowadzenie tego bloga było dla mnie wielkim utrapieniem, a to przede wszystkim z tego względu, że w pewnym momencie, z własnej i nieprzymuszonej woli, dałem się odciąć od prasy i telewizji, i w ten sposób straciłem bezwzględnie najlepsze źródło inspiracji. I oto wczoraj, zmuszony do tego, by udać się do warszawskiej prokuratury, wsiadłem w pociąg, a tam już na mnie czekała świeża „Rzeczpospolita”, a tam nie jeden, ale aż dwóch naukowców pełną panie gębą.
Pierwszy z nich, to znany nam właśnie z „Rzeczpospolitej”, która go od lat, i niezależnie od tego, kto w kraju rządzi, wynajmuje do tego, by coś tam skomentował, ale też trochę z telewizji, gdzie również zajmuje się komentowaniem bieżącej polityki, doktor nazwiskiem Kucharczyk. Poszło o to, że „Rzeczpospolita” postanowiła zająć się Edwardem Gierkiem i wrzawą, jaka ostatnio wokół niego powstała, poprosiła Kucharczyka o opinię na temat niezwykłej ostatnio popularności tego człowieka, a Kucharczyk na to powiedział, co następuje:
„Idealizowanie dekady Gierka po części jest winą prawicy, która po 1989 roku nieustannie powtarzała ludziom, że PRL to samo zło. Tymczasem ich wspomnienia, przefiltrowane przez szok transformacji, były zupełnie inne, dlatego wielu z nich odrzuciło tę narrację”.
Ja wprawdzie nie jestem doktorem, ale magistrem, w dodatku zaledwie trójkowym, ale pozwolę sobie powtórzyć tę niezwykłą myśl tak, by ją zrozumieli inni idioci. Otóż zdaniem Kucharczyka jest tak, że prawica – domyślam się, że pod kierunkiem braci Kaczyńskich – opowiadała ludziom, że za PRL-u było do bani, w co Polacy nie uwierzyli i, jakby na przekór, uznali, że Gierek to był fantastyczny gość. Zło Kaczyńskich polegało więc na tym, że oni mieli mówić, że za PRL-u było świetnie, bo wtedy – również na przekór – społeczeństwo żyłoby w przekonaniu, że komuna była zła. Tego jednak nie zrobili, no i mamy to co mamy. Miller z Jaruzelskim tryumfują.
Do Kucharczyka wrócimy jeszcze pod sam koniec tych refleksji, natomiast teraz poznajmy kolejnego naukowca, tym razem autentycznego prof. dr hab. nazwiskiem Ciborowski. Ciborowski aktualnie jest zatrudnionym na uniwersytecie w Białymstoku ekonomistą i ten z kolei, negatywnie komentując zakaz handlu w niedzielę, mówi tak:
„Istnieje wybór stanowiska pracy […]. Już przy podejmowaniu zatrudnienia wiemy, czy będzie ono skutkowało pracą w niedzielę, czy nie. A każdy ma wolną rękę przy wyborze zawodu czy miejsca pracy. Jednym odpowiada praca w weekendy i to jest ich wolny wybór. Stawki godzinowe są wtedy wyższe (lub dodatkowo płatne), co dla niektórych stanowi najważniejszy argument. Natomiast inni wolą niedzielę spędzać z rodziną (swego rodzaju koszt alternatywny)”.
W czasach kwitnącego PRL-u przez pewien czas pracowałem w lokalnym domu handlowym „Społem”, jako sprzedawca na stoisku RTV. To był PRL, a więc kompletny syf i komuna, więc spędzanie niedzieli z rodziną nie było wtedy jeszcze dla mnie „kosztem alternatywnym”, ale zwykłym przymusem. Któregoś więc – powszedniego jak najbardziej – dnia, na stoisku pojawił się klient, chcący zareklamować zepsuty gramofon pod nazwą Mister Hit. I wtedy, moja koleżanka, niejaka Irka, prawdopodobnie zestresowana faktem, że „stawki godzinowe” nie są tak wysokie, jak by były w niedzielę, a w niedzielę Gierek pracować nie pozwala, odpowiedziała mu na jego żale, co następuje: „Widziały gały, co kupowały”.
Trochę śmy się z niej śmiali, ale generalnie każdy przecież rozumiał, że to tylko jest Irka, i ona czasami inaczej nie potrafi. Tym razem jednak nie mamy do czynienia z Irką, ale z prof. dr hab., wprawdzie z uniwersytetu zaledwie w Białymstoku, a nie gdzieś w Singapurze dajmy na to, ale jednak. I mąż ów – w publicznej wypowiedzi, dla ogólnopolskiej prasy – tym wszystkim biednym dziewczynom, za ten marny tysiąc miesięcznie, zdychającymi na tych smutnych kasach w niedzielne wieczory w jakimś Tesco mówi: „Widziały gały co brały”. I z tej satysfakcji, że z niego taki mędrzec, zapewne aż coś tam popuszcza. A obok niego stoi inny akademik, kiwa mądrze głową, i mówi: „Bo to wszystko, panie profesorze, przez tę prawicę. Niepotrzebnie tak tego Gierka atakowali”.
Inna sprawa, że to tak oficjalnie. W końcu trzeba się umieć pokazać. Ja bym natomiast chciał ich obu zobaczyć, jak się spotykają po pracy, gdzieś na grillu. Tam się musi dopiero dziać! Kucharczyk wpycha sobie w otwór gębowy kawałek karczku i mówi: „Za tego Gierka, to kurwa, nawet grilla nie mielim”, a na to Ciborowski w swój z kolei otwór wlewa porcję żołądkowej gorzkiej i rzuca z dumą: „Czy jo wim? Mje tam, kurwa, źle nie było”.
Przepraszam. Rozmarzyłem się. Ale już więcej nic nie powiem, bo ledwo wczoraj straciłem parę stów na to by świadczyć w obcej sprawie, i nie mam za bardzo ochoty, by już za chwilę zeznawać w swojej.

Mam nadzieję, że o tym iż Gabriel ustalił bardzo wyjątkowa promocję na moją nową książkę, plus dwie poprzednie, kto chce wiedzieć, ten wie. Natomiast zmuszony jestem prosić o wsparcie tego bloga w sposób doraźny i bezpośredni. Ja ledwo ciągnę. Między innymi właśnie przez tę książkę. Dziękuję.

czwartek, 23 kwietnia 2009

O dziennikarzach, dziennikarzach i o ludziach

Przedstawiając wczoraj w Salonie swój tekst o radykalizmie i tchórzliwej elegancji, wspomniałem o dziennikarzu Piotrze Zarembie i jego występie w telewizji, w programie Teraz my. Uwaga moja dotyczyła faktu, że Zaremba, poproszony o opinię na temat najnowszego wybryku Janusza Palikota, nie potrafił z siebie wydusić jednego zdania, którego by natychmiast nie skontrował zdaniem następnym. Byłem poruszony faktem, że Zaremba – dziennikarz, który wielokrotnie udowodnił, że posiada poglądy i potrafi ich bronić – nagle zachował się, jakby poglądów nie miał, albo przynajmniej nie był w stanie ich zwyczajnie sformułować. I to w dodatku na temat pozornie tak prosty, jak postępki Janusza Palikota. I to, w dodatku, w towarzystwie Sławomira Sierakowskiego, młodego komunisty, który – w odróżnieniu od Zaremby – wykazał się piękną i niewzruszoną wolnością przekonań.
Od wczoraj minęło już te kilkanaście godzin i kilkadziesiąt komentarzy na moim blogu i blogach innych, a ja wciąż myślę o Zarembie, o Sierakowskim i w ogóle o odwadze i szansach jakie ma każdy z nas, żeby być wiernym. Zastanawiam się, jak to jest, że w niektórych środowiskach tak trudno jest spotkać prawdziwą i niezakłóconą dziwnymi kalkulacjami debatę? Jak to jest, że są miejsca, gdzie radykalne przekonania i szczerość opinii nie są w najmniejszym stopniu źle widziane, tyle że są ograniczone do pewnych tylko opinii i pewnego rodzaju radykalizmu? I dlaczego ci, od których moglibyśmy oczekiwać tego minimum wielkości, nagle robią się tak strasznie mali?
Myślę tu dziś o Piotrze Zarembie. Ale również nie potrafię zapomnieć o wielu innych dziennikarzach, którzy zbudowali swoją pozycję na walce o wolność opinii i swobodę wypowiedzi, a dziś tak bardzo się boją, że ktoś mógłby ich oskarżyć o to, że mają własne zdanie i że do tego zdania są za bardzo przywiązani. Nie myślę przy tym w ogóle o dziennikarzach, którzy wprawdzie zawsze byli związani z pomysłem ograniczania wypowiedzi do pewnych, wcześniej zaakceptowanych kanonów, a dziś pokazują, jak bardzo są wolni i bezkompromisowi. I jak bardzo oni gardzą wszelkim kunktatorstwem. Jestem bowiem przekonany, że między jednymi a drugimi, w tym miejscu nie ma żadnej różnicy. I jedni i drudzy dbają przede wszystkim o swój osobisty komfort i w momencie gdy poziom tego komfortu zaczyna wyglądać niewyraźnie, tracą całą pewność siebie.
A więc problemem nie są ludzie, lecz sytuacja w jakiej się znaleźli. A zatem chodzi o tę wygodę i o to poczucie bezpieczeństwa. Myślę o Piotrze Zarembie. Oto dziennikarz. Dziennikarz ważny, uznany, powszechnie szanowany, przez wielu szanowany bardzo. A jednocześnie ktoś, kto jest od samego początku częścią pewnego systemu. Ktoś kto – będąc dziennikarzem – ma dziennikarzy za kolegów, wspólnie z innymi dziennikarzami ma pewne, bardzo ścisłe interesy i kto, w gruncie rzeczy, nie ma żadnego innego miejsca, poza swoim naturalnym środowiskiem, gdzie mógłby bezpiecznie działać. Oto ktoś, dla którego towarzystwo w którym się obraca, status, który uzyskał, pozycja jaką sobie wywalczył determinuje go w stu procentach.
Do czego zmierzam? Problem jaki mnie nurtuje jest związany z ogólną atmosferą, jaka wytworzyła się w polskim życiu, nawet nie politycznym, lecz publicznym. Ja tu niedawno pisałem o tym, jak ja sam, utrzymując rodzinę, ucząc najróżniejszych ludzi języka angielskiego, muszę dbać o to, żeby z ludźmi którzy zapewniają mi pracę, mieć w miarę ludzkie stosunki. Problem polega na tym, że ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że jedyna rzecz, która może stworzyć między mną, a ludźmi którzy są moimi klientami takie napięcie, że dalsza współpraca będzie niemożliwa – to polityka. Dlatego staram się bardzo unikać w rozmowach z nimi tematów politycznych. A unikanie to sprowadza się, siłą rzeczy, do tego, że oni nie znają moich politycznych poglądów. Mówiąc krotko, oni nie wiedzą, że ja jestem kaczystą.
Otóż ja uważam, że moja sytuacja jest bardzo komfortowa. Ja, o ile tylko nie będę wkraczał w moje kontakty z uczniami z polityką, mogę z nimi rozmawiać o wszystkich sprawach świata. Oni mogą mi opowiadać o swoich emocjach, ja mogę im mówić o tym, co mi się podoba, a co nie – i jest pięknie. Oni nawet mogą mi posyłać nieustanne szyderstwa z Kaczorów, a mnie to nie ruszy. Bo ja szczycę się tym, że posiadam odpowiedni poziom świadomości i nie mam z tym najmniejszych problemów. Nie ma więc absolutnie takiego tematu, który mógłby nas podzielić w taki sposób, że nie bylibyśmy w stanie się dalej spotykać. I nie chodzi tu o to, że ja się boję zaprezentować moje poglądy i nie wiem, jak ich bronić. Ci co mnie czytają, świetnie się orientują, że to akurat nie jest mój kłopot. Natomiast ja absolutnie nie mam ochoty tworzyć napięcia między mną, a ludźmi którzy są mi z jednej strony obcy, a z drugiej powiązani ze mną, że tak powiem, biznesowo. Bo wiem, że takie napięcie na tym poziomie relacji jest nie do opanowania. Takie napijecie zawsze kończy się katastrofą. Ale też nie chodzi akurat tylko o nas. To jest sprawa jak najbardziej powszechna. W dzisiejszej Polsce polityka jest w stanie sprawić, że ludzie w jednej chwili tracą rozum i gotowi są się pożreć.
Piotr Zaremba, podobnie jak Piotr Semka, Michał Karnowski, Igor Janke, Rafał Ziemkiewicz i wielu, wielu innych wybitnych dziennikarzy i uczciwych ludzi, znaleźli się w sytuacji nieporównanie gorszej. Przez rodzaj wykonywanej pracy, oni nie są w stanie wycofać się z polityki również na płaszczyźnie towarzyskiej. Każdy doskonale się orientuje, jakie są ich sympatie, jakie dylematy, co sądzą dziś, jakie mieli zdanie na różne tematy wczoraj, co ich złości, co ich cieszy. A to, w dzisiejszej społecznej atmosferze, tworzy sytuację bardzo niedobrą. Dla całego dziennikarskiego mainstreamu, oni są dziennikarzami-degeneratami. Dla swoich kolegów-dziennikarzy oni symbolizują to co wśród intelektualnej elity „tego kraju”, oznacza wstyd i hańbę. Dla środowiska, w którym żyją na co dzień oni są wyłącznie trądem i pośmiewiskiem.
Więc walczą. I walczą w jedyny możliwy sposób. Jeśli nie chcą skończyć na peryferiach dziennikarstwa, a mają do wyboru albo radykalizację swojego wyboru, albo próbę kompromisu, wybierają oczywiście kompromis. I w tym momencie stają się niewolnikami okoliczności. Od momentu, w którym postanowili udowodnić swoim lepiej umocowanym towarzysko kolegom, że przecież nie są tacy nieprzemakalni, tacy niewyuczalni, tacy zamknięci, stracili jedyne co mieli. Swoją wiarę i swoją wolność. Czy to jest tchórzostwo? Czy to jest zdrada? Nie sądzę. Uważam, że oni w gruncie rzeczy nie mają wyboru. I tak już, przez swoje niezależne poglądy, zostali naznaczeni. Każdy kolejny ruch w głąb będzie ich prowadził jedynie do pełnego wykluczenia. Więc się bronią. I krzyczą do swoich oprawców: „My nie jesteśmy tacy jak myślicie! Z nami się da rozmawiać!”
Niestety, przeciwko sobie nie mają ludzi dzielnych, szlachetnych, życzliwych, gotowych ich przyjąć do siebie, jeśli ci tylko zrozumieją swoje błędne ścieżki. Przeciwko sobie mają osoby przede wszystkim nieskończenie bardziej tchórzliwe, a przede wszystkim głupsze i mniej inteligentne. Przeciwko sobie mają kogoś, kto jest mocny wyłącznie dlatego, że od zawsze był na tyle zły, sprzedajny i bezideowy, że w odpowiednim momencie znalazł się tam gdzie jest wygodnie i bezpiecznie. Przeciwko sobie wreszcie mają na przykład człowieka, który na tym blogu już jakiś czas temu znalazł swoje zasłużone miejsce, mianowicie niejakiego Jacka Kucharczyka, reprezentującego coś, co się nazywa Instytut Spraw Publicznych. Człowieka, który nie ma wątpliwości. Który poproszony przez Rzeczpospolitąo ekspercką ocenę polskiej sceny politycznej http://www.rp.pl/artykul/293483.html, przemawia na poziomie najbardziej prymitywnego słuchacza Szkła Kontaktowego i oczywiście jest z siebie przy tym dokładnie tak samo dumny, jak ten wspomniany telewidz. On się nie wykręca, on nie próbuje pokazać, jaki jest obiektywny, nie udaje, że to co on pisze to wynik jakiś obserwacji i rozmyślań. On ma bardzo zdecydowane poglądy, bardzo radykalne, bardzo jednoznaczne i je w bardzo jednoznaczny sposób prezentuje. Ale też on się nie boi, że ludzie z jego otoczenia powiedzą mu, że jest ‘opinionated’, że ktoś mu zarzuci, ze się zaangażował po jednej ze stron konfliktu, a więc wykluczył się z debaty. Ależ skąd! Bo o jakiej to debacie mowa? Z kim? Z Migalskim może??? Ale też można się spytać, czy Kucharczyk jest odważny? Oczywiście, że nie. Jego odwaga jest dokładnie na tym samym poziomie, co odwaga innego bohatera dzisiejszych potyczek, Piotra Stasińskiego. Którego eksplozję obywatelskiej i czysto ludzkiej postawy mogliśmy wczoraj poznać również w Rzeczpospolitej. Nie będę opisywał sprawy, bo – szczerze powiem – nie chce mi się. Niektórzy znają choćby z bloga Kataryny, a kto nie zna, niech sobie zalinkuje tu http://www.rp.pl/artykul/2,294522.html. Oto kolejny z całego szeregu tych, którzy stanęli naprzeciwko Piotra Zaremby i jego zniewolonych kolegów. Również człowiek o szczerej wierze i o szczerym przekonaniu o swojej wiary potędze. Ktoś, kto tym świńskim truchtem dobiegł do tego miejsca, w którym jest dziś i w którym to miejscu jest mu tak ciepło, przytulnie i przyjemnie. Powiem Stasińskiemu, że oto dotarł w swojej walce do samych bram faszyzmu i co z tego? Jakie to ma znaczenie, skoro jemu jest ciepło i dobrze? A i koledzy chwalą.
Oto towarzystwo, które sterroryzowało Piotra Zarembę, podobnie jak wielu z jego kolegów, i terroryzując nie obiecało nic, poza szczyptą spokoju na dziś i może też na najbliższą przyszłość. W komentarzu pod moim poprzednim wpisem, mój przyjaciel Gembaopowiedział mi, jak to w stacji o nazwie chyba TOK FM, Jacek Żakowski i Tomasz Lis regularnie, bezwstydnie i bez najmniejszej litości znęcają się nad Tomaszem Wołkiem, traktując go jak szmatę. Czemu oni to robią komuś, kto przecież wielokrotnie, i to z nawiązką, udowodnił, że on zrobi, powie i napisze wszystko co oni mu każą? Że on jest w stanie, na każde ich skinienie, zademonstrować każdą możliwą podłość i zejść tak nisko, jak sytuacja będzie tego wymagała? Otóż dlatego, że choćby on zaczął im śpiewać ruskie piosenki na dobranoc, oni i tak już do końca świata będą go traktować jak prawicowe ścierwo. Bo Żakowski, Lis, Najsztub, Stasiński nigdy nie wybaczają. Oni wyłącznie dają szansę nawrócenia i w nagrodę michę z kartoflami, żeby niewolnik się nażarł.
Więc jaki wybór ma Piotr Zaremba, który – tak się złożyło – został przypadkowym bohaterem mojego tekstu? Może oczywiście robić to co robi, czyli starać się przekonać Stasińskiego, że on ma poglądy wyważone i pełne otwartości. Może próbować udowodnić Kucharczykowi, że on nie jest taki jak dziennikarze z Naszego Dziennika. Może wygłosić pean na cześć cudownej nieokreśloności wszelkich rzeczy, tak by Piotr Najsztub zechciał się do niego przy najbliższej okazji zwrócić bez tego przykrego, pogardliwego uśmiechu. I ostatecznie liczyć na to, że oni wszyscy zaczną go traktować z minimum szacunku. Ale przy tym, może być pewny, ze dopóki nie stanie się jak Wołek, nie dadzą mu spokoju. Dopiero wtedy, kiedy już jak ten biedny Winston zobaczy pięć palców i oświadczy, ze on właściwie nie wie, ile ich jest, dostawią mu jakieś byle jakie krzesło i pozwolą łaskawie na chwilę się dosiąść.
Może więc iść drogą, na którą ostatnio najwyraźniej wszedł. Ale może też zachować się jak Sierakowski, czyli jak człowiek wolny. A więc spojrzeć im wszystkim prosto w twarz, uśmiechnąć się z pogardą i powiedź im, że są tandetni. I nie bać się. Powtarzać to im przy każdej okazji. Oni go oczywiście znienawidzą. Ale przynajmniej nie będą nim gardzić. Oni oczywiście załatwią mu to, że się stanie dziennikarzem niszowym, ale on sobie na pewno znajdzie jakieś miejsce, gdzie będzie mógł się wypowiadać i znajdzie sobie takich, którzy będą go chcieli słuchać. Myślę, że jeśli tylko będzie miał oryginalne i szczere poglądy i będzie gotów je głosić bez strachu – tak jak to robi Sierakowski – tak jak Sierakowski będzie zapraszany do ich głoszenia to tu, to tam. I będzie mógł zawsze spojrzeć sobie bezpiecznie rano w lustro, a w ciągu dnia, kiedy spotka gdzieś na swojej drodze Żakowskiego, czy Najsztuba, poczuje, co to znaczy bym dziennikarzem prawdziwie wolnym i niezależnym.

środa, 15 października 2008

Numer 465 - zpodniesionym czolem, na plecach

Sprawa jest właściwie poranna, ale ponieważ cały dzień głowę miałem zajętą nową kuchenką, to trzeba się zabrać za pewne rzeczy dopiero pod wieczór. Na szczęście, pod pewnymi względami, czas jednak płynie wolno i są zjawiska na naszej polityczno-społecznej scenie, które aktualne będą niestety jeszcze przez jakiś czas. To co mam ochotę właśnie przedstawić, wydaje się spełniać warunki tej smutnej aktualności, szczególnie ambitnie. Mam na myśi sondaże.
Jeszcze wczoraj, zostaliśmy mocno poruszeni informacją podaną przez portal TVN24, jakoby większość internatów biorących udział w rozpisanej przez TVN ankiecie wyraziła pogląd, że w sporze Premier - Prezydent, ośmiesza się Premier. Oczywiście, ja osobiście, słysząc tę wiadomość, miałem odpowiednią satysfakcję, jednak od początku uważałem, że sprawa jest wyjątkowo mało czysta. Nie ma możliwości, żeby klientela TVN24 nagle poszła po rozum do głowy i zaczęła rozpoznawać, co słuszne, a co nie.
Inna sprawa, że rzeczywiście fakt totalnej kompromitacji Donalda Tuska i jego ministrów jest w ostatnich dniach na tyle jednoznaczny, że aż głupio by było go nie dostrzegać. Ale, jak mówię, bez przesady. Aż tak szybko rozum nie wraca. Owszem, gdyby to same pytanie zadać zwykłym ludziom, siedzącym w swoich domach i zaśmiewających się przed telewizorami, myślę, że Kaczyński dostałby nawet znacznie więcej, niż te marne 56, czy ileś tam, procent. No, ale w sondzie internetowej udział brali prawdziwi pasjonaci, więc, nie należy przesadzać.
Więc, jak mówię, rozum aż tak szybko nie wraca, natomiast chętnie wracają interesy. Otóż nie ulega najmniejszej wątpliwości, że od kilku dni, kierownictwo telewizji TVN24 robi wrażenie, jakby uznało, że panu Premierowi przyda się trochę oberwać po łbie. Oczywiście, niektórzy młodsi, mniej doświadczeni dziennikarze, jakoś zmiany sytuacji nie zauważyli, ale główny nurt zdecydowanie skręca. Widać to szczególnie mocno choćby na przykładzie ostatnich wydań Szkła Kontaktowego, gdzie red. Sianecki wręcz musi upominać nadwornych pajaców, żeby swoje kpiny zachowali na lepsze czasy, a w stosunku do nic nieczujących telewidzów jest po prostu nieuprzejmy. Ja to rozumiem. Jak to się mówi, może to i łobuzy, ale głupi to oni akurat nie są.
Myślę zatem, że te wczorajsze wyniki są najzwyczajniej szyte i mają na celu wyłącznie pokazanie Platformie, że powinna bardziej uważać i się nie wygłupiać bez potrzeby. Bo ten wstyd uderza nie tylko w paru przyplatformianych głuptasków, ale w całe grupy poważnych interesów. Oczywiście imperium pana Waltera może pomóc, może nawet załatwić kilka istotnych spraw, no, ale też nie może być tak, że Platforma sypnie pół milionem na stadion Legii i już uważa, że może odlecieć. Pracować muszą wszyscy, a jak kto głupi, to powinien być na dodatek bardzo czujny.
Jednak, jak mówię, TVN to służby, i to służby nie pierwsze z brzegu. Więc oni nie mogą zapominać, jak się sprawy mają. Pozostała większość pasjonatów polityki, oczywiście tkwi na starych pozycjach i dalej wierzy, że jeśli prezydent Kaczyński jest ostatnio wyrelaksowany, jak dawno nie był, a ministrowie Platformy odpowiednio roztrzęsieni tak, jak też im się od dawna nie zdarzyło, to jakieś przykre złudzenie i, że w gruncie rzeczy nic się nie stało. Więc walą po staremu. Choćby sondażami.
Dziś z samego rana właśnie, Rzeczpospolita opublikowała swoje własne badania, które zleciła sprawdzonym specom z Gfk Polonia, i z których, jak Rzepa triumfalnie donosi, wynika jednoznacznie, że „większość Polaków winą za konflikt obarcza Prezydenta". Pod tą informacją znajdujemy wspomniane już wyniki i co tam czytamy? Otóż Gfk Polonia postawiła 500 obywatelom następujące pytanie - "z czego wynika spór między Premierem, a Prezydentem". Proszę zwrócić uwagę - nie, kto ma rację w sporze, ale z czego ten spór wynika. Możliwości odpowiedzi są następujące: „z chęci poprawy wizerunku prezydenta", „z chęci poprawy wizerunku rządu", „z troski Lecha Kaczyńskiego o Polskę", „z troski Donalda Tuska o Polskę" i ostatecznie, można było odpowiedzieć „nie wiem".
Ja, jak wszyscy zainteresowani wiedzą, jestem bardzo zażartym zwolennikiem prezydentury Lecha Kaczyńskiego i bardzo krytycznym recenzentem rządów Platformy. Myślę jednak sobie, że gdyby do mnie przyszedł ktoś z Gfk Polonia i poprosił, żebym coś na ten temat powiedział, jest bardzo prawdopodobne, że odpowiedziałbym, że ten spór ma na celu poprawę wizerunku Prezydenta. Oczywiście możliwe, że Prezydent w tym wypadku, jak zwykle, troszczy się o Polskę, ale myślę, że przede wszystkim chodzi tu o to, żeby wreszcie ta bardziej niekumata część społeczeństwa zobaczyła w Kaczyńskim przywódcę z prawdziwego zdarzenia. Taki, moim zdaniem jest główny cel działań otoczenia Prezydenta i jego samego, i - co stwierdzam z wielką satysfakcją - ten cel udaje im się realizować wyjątkowo skutecznie.
Co odpowiada te pięćset dorosłych osób zapytanych przez ankieterów wysłanych przez Rzeczpospolitą? Oczywiście, tych, którzy mówią, że obecna awantura wynika z chęci poprawy wizerunku rządu jest bardzo niewiele. I nie ma się czemu dziwić. W poprawianie wizerunku rządu, w stylu, jaki obserwujemy w tych dniach, naprawdę jest ciężko uwierzyć. Jeśli idzie o troskę o Polskę, to - owszem - w Kaczyńskiego za bardzo nikt nie wierzy, ale w Tuska wpatrzonych jest niewiele więcej. Dokładnie tyle samo uważa, że Tusk dba o Polskę, co twierdzi, że nie wie, o co w ogóle chodzi, czyli 17 procent. I to jest bardzo ciekawa informacja - że tylko 17 procent z tych badanych uznało, że Tusk się troszczy o Polskę. To zdecydowana nowość. Najwięcej, oczywiście, twierdzi, że tu chodzi o poprawę wizerunku Prezydenta. I słusznie. Bo jest oczywiste, że oto bardzo aktywnie obserwujemy poprawę wizerunku jednego polityka - Prezydenta mianowicie.
I na to wszystko przychodzi Rzeczpospolita ze swoim nadwornym komentatorem od spraw wielkiej polityki, potraktowanym już tu odpowiednio przeze mnie socjologiem Kucharczykiem ,z niejakiego Instytutu Spraw Publicznych, i wspólnie informują czytelników, że rząd, jak zwykle, rulez!
To jest pierwszy poważny - nie bardzo, ale jednak poważny - sondaż dotyczący bieżącej sytuacji. Niedługo pojawią się kolejne. Proszę się nie dać zwieść. Specjaliści od budowania fikcji już próbują ułożyć zestaw kolejnych pytań, które, odpowiednio zadane, potrafią jednak sprawić, że stanie się cud i że ludzie zobaczą coś, czego w rzeczywistości nie ma. Czyli to, na przykład, że, jeśli ktoś z siebie robi ewidentnego idiotę, to tylko dlatego, że tak naprawdę, jest pierwszym odpowiedzialnym politykiem i mężem stanu.
Gdyby ktoś się troszkę zmęczył to mam parę propozycji:
„Czy uważasz, że gdyby Prezydent nie przeszkadzał, minister Sikorski mógłby skuteczniej prowadzić swą bardzo dobrą politykę zagraniczną?" - 90% TAK.
„Czy zgadzasz się z opinią, że Prezydent stargał nerwy premierowi Tuskowi i tym samym utrudnił mu pracę dla dobra Polski?" - 99% TAK.
„Czy uważasz, że prezydent Kaczyński jest największym prezydentem wszystkich czasów?" - 100% NIE.
„Czy Prezydent słusznie zrobił, że nie wziął ze sobą Premiera do samolotu?" - 70% NIE WIEM, 16% NIE, 14% TAK.
Proponuję, żeby Rzeczpospolita zleciła kolejne badania swojej zaufanej sondażowi, żeby państwo socjologowie skorzystali z moich propozycji pytań, a, jak coś nie będzie grało, to Jacek Kucharczyk wszystko odpowiednio wyjaśni.

czwartek, 31 lipca 2008

Panie Kucharczyk, zapraszamy do Salonu!

Po raz pierwszy ujrzałem go jeszcze minionej jesieni, w stacji TVN24, podczas kampanii do jesiennych wyborów parlamentarnych. Kto chce, to pamięta, jak wyglądała informacyjna oferta telewizji państwa Walterów w tamtych miesiącach.
Dzień za dniem, TVN24 zapraszał do studia polityków z wszystkich stron politycznej sceny, najpierw kazał im się kłócić przed kamerami, następnie podawać sobie rękę, a później już tylko komentował każdy ich gest i każde słowo, albo w programie Szkło Kontaktowe, albo ustami swoich dziennikarzy, albo przy pomocy ekspertyz wygłaszanych przez zaproszonych do studia "niezależnych" socjologów, czy politologów.
Klasyczny wieczór w telewizji TVN24, wyglądał w tamtych dniach następująco. O godzinie 20 Monika Olejnik zapraszała do siebie posła Brudzińskiego, którego przez kolejne 25 minut, albo sama, albo w towarzystwie, powiedzmy, Julii Pitery, próbowała wyprowadzić z równowagi. O godzinie 21, w studio pojawiało się trzech polityków, powiedzmy Jerzy Wenderlich, Tadeusz Cymański i Antoni Mężydło, którzy przez następne 20 minut, pod czujnym okiem i uchem red. Rymanowskiego, dokuczali sobie nawzajem.
Kolejne dwadzieścia minut, upływało na spokojnej rozmowie z kimś spoza polityki, czyli na przykład, albo z Kazimierzem Kutzem, lub ze ś.p. Bronisławem Geremkiem, a pod koniec programu, w studio pojawiało się dwóch ekspertów, czyli najczęściej pani Bobińska i ktoś drugi, którzy już do końca wyjaśniali widzom zawiłości życia politycznego. Po 22 jeszcze przez godzinę zabawiało nas Szkło Kontaktowe, z całym swoim opakowaniem, i właściwie to tyle.
To właśnie wtedy, podczas końcówki programu 24 godziny, pierwszy raz zobaczyłem i usłyszałem Jacka Kucharczyka w działaniu.
Kim jest Jacek Kucharczyk? Otóż, według informacji, które z niepokojącą regularnością dostarcza nam Rzeczpospolita. Pan Jacek to "socjolog, dyrektor programowy warszawskiego Instytutu Spraw Publicznych".
Kim jest poza tym to już nie wiem, ponieważ całą swoją wiedzę na jego temat czerpię z tego, co Rzepa uznaje za stosowne publikować co kilka dni na swoich łamach. Przede mną cztery artykuły Jacka Kucharczyka (brak tytułu naukowego przed nazwiskiem nie jest z mojej strony złośliwością; po prostu Rzepa tej informacji nam oszczędza): Rząd PO nie zawiódł, Rząd się trzyma, Lepszy nudny Tusk niż obrażony Kaczyński i wreszcie dzisiejszy, Nie strzelać do PSL-u.
Na czym polega fenomen Jacka Kucharczyka? Można by sądzić, że w tak nieprawdopodobnym zalewie socjologów, politologów, specjalistów, specjalistów od wizerunku, historyków i filozofów, z których 99 procent, wszystkiego, co jest związane z PiS-em i Kaczyńskim, całym sercem nienawidzą, taki ktoś, jak dyrektor programowy warszawskiego Instytutu Spraw Publicznych, powinien w sposób naturalny zniknąć.
Jednak nie. Pan Jacek Kucharczyk jest postacią szczególną. I to z dwóch powodów. Po pierwsze reprezentuje coś, czego natura i przedmiot działania pozostają dla nas całkowitą tajemnicą. Bo cóż to jest ten Instytut Spraw Publicznych? Ja choćby w tej chwili, jestem w stanie ułożyć kilka podobnych nazw, które będą tak samo nicniemówiące, a jednocześnie tak samo robiące wrażenie na przeciętnie durnej głowie.
Proszę Was bardzo: Centrum Analiz Systemowych, Zakład Badań Społecznych, Pracownia Analiz Obywatelskich, Instytut Zjawisk Socjologicznych, Zespół Kształtowania Postaw Obywatelskich, Biuro Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, Powszechny Ośrodek Społeczny... Każda z tych instytucji, jak komu się spodoba, może dodatkowo być poprzedzona słowem warszawski, względnie krakowski.
ięc to jest pierwszy powód, dla którego zainteresowała mnie postać socjologa Kucharczyka. Drugi powód, i powód najważniejszy, to ten, który już wynika z samej zawartości i charakteru jego pisarstwa.
Jest tak, że niemal każdy ze znanych mi specjalistów, których telewizja TVN24 zaprasza od lat do swojego studia, a gazety drukują na swoich stronach, choć, niemal bez wyjątku, w sposób oczywisty jest na usługach partii Donalda Tuska, stara się tę swoją przynależność jakoś tam ukryć.
Każdy z nich, kiedy tłumaczy nam, że tylko Platforma Obywatelska zasługuje na zaufanie społeczeństwa, tylko Platforma Obywatelska potrafi komunikować się ze społeczeństwem, tylko politycy Platformy Obywatelskiej potrafią zagwarantować nam w miarę sensowny rozwój, przynajmniej robi przy tym mądra minę i potrafi tak modulować głosem, czy samym językiem wypowiedzi, żeby przeciętny odbiorca doszedł do wniosku, że to co dany ekspert mówi, jest wynikiem jego własnych, zupełnie świeżych przemyśleń i refleksji, a nie obsesji i politycznych wyborów.
Z Jackiem Kucharczykiem jest inaczej. On z jednej strony przedstawia się, jako "dyrektor programowy warszawskiego Instytutu Spraw Publicznych", a jednocześnie każdym swoim słowem, każdym swoim spojrzeniem udowadnia, że w rzeczywistości jest tylko jakimś panem Jackiem, który lubi Donalda Tuska, a nienawidzi Kaczyńskiego.
O ile, czy to pani Bobińska, czy nawet Eryk Mistewicz, który niemal oficjalnie funkcjonuje, jako osoba na rządowej pensji, potrafią robić wrażenie, że jak mówią to myślą. Jacek Kucharczyk klepie swoje zdania , jakby jedyne co miał, to swoją miłość i swoją nienawiść. Oto kilka przykładów:
"Wyborcy Platformy nie oczekiwali cudu. Dlatego też dziś nie czują się rozczarowani, że po trzech miesiącach go zabrakło. Ale czekają na rozliczenie PiS, które, o dziwo, nie nastąpiło".
"Spoglądając z perspektywy mijających 100 dni urzędowania gabinetu Donalda Tuska, do jego niewątpliwych sukcesów należy zaliczyć wszystko to, co wydarzyło się w polityce zagranicznej. Na tym polu najlepiej da się zaobserwować spełnianie obietnic wyborczych odnośnie do poprawy stosunków z naszymi zagranicznymi partnerami. I to szybciej, niż można by się tego spodziewać".
"Jedynym rozczarowaniem jest wyraźny brak determinacji w rozliczaniu rządów PiS. Tylko Zbigniew Ćwiąkalski próbuje walczyć".
"Dlatego rząd powinien być rozliczany z tego, ile udało mu się usunąć bzdurnych przepisów, a nie z tego, ile ich dodał, powiększając bałagan. Z tego, co wiemy, tym właśnie zajmuje się obecnie komisja pod przewodnictwem Janusza Palikota".
"Obserwując prace poszczególnych ministrów, myślę, że opinia publiczna nie doceniła jeszcze pomysłów minister Barbary Kudryckiej odpowiedzialnej za szkolnictwo wyższe. To osoba, która ma wizję zmian".
"Rozliczenie PiS powinno być priorytetem tego rządu i po 100 dniach powinniśmy mieć już pierwsze rezultaty tych działań. Mam jednak nadzieję, iż to, że ich jeszcze nie mamy, nie oznacza, że działania te zostały całkiem zaniechane".
"Na razie jednak, mimo wszystko, rząd ma nadal bardzo silną pozycję. Bo na pewno o jej osłabieniu nie świadczą przegrane wybory uzupełniające do Senatu na Podkarpaciu - jak usiłuje wmówić nam opozycja".
"Tymczasem nie wydaje mi się, żeby media się jakoś specjalnie zawzięły na PiS czy szczególnie sprzyjały Platformie. Media kierują się własną rynkową logiką - muszą przyciągnąć widza, czytelnika i słuchacza i dlatego chcą, aby coś się w kraju działo".
"Ostatnio, przy okazji ujawnienia przez jedną z gazet instrukcji dla posłów PO, zaczęły pojawiać się opinie, jakoby był to ostateczny dowód, iż rząd Platformy Obywatelskiej jest produktem wyłącznie PR-owskim. Moim zdaniem jednak - jeśli już mamy mówić o produktach - to gabinet Donalda Tuska prędzej nazwałbym produktem ostrej konkurencji politycznej, dzięki której PO wygrała wybory".
"Niewielkie efekty przynosi sprzątanie po Kaczyńskim, a dziedzictwo rządów PiS w CBA, IPN czy telewizji publicznej trwa w najlepsze. Powoli toczy się wyjaśnianie okoliczności prowokacji w Ministerstwie Rolnictwa i innych spraw, które w latach 2005 - 2007 bulwersowały opinię publiczną".
"Nawet pomijając kwestie zasad, PO strzeliłaby sobie w stopę, eliminując z polityki PSL, które stanowi i w dającej się przewidzieć przyszłości stanowić będzie tamę dla wyborczej ekspansji PiS na wsi".
Tak to właśnie, korzystając życzliwych łam Rzeczpospolitej "analizuje" polityczną sytuację w kraju niezależny socjolog. A ja sobie myślę, że gdybym ja powołał do życia ciało o nazwie, powiedzmy, Społeczny Instytut Świadomości Obywatelskiej i dalej publikował swoje salonowe teksty w tej samej formie i z tym samym ładunkiem obiektywizmu, tyle że nie pod nazwą toyah, lecz pod własnym nazwiskiem, jako dyrektora SIŚO-u, nie tylko sam Salon, ale i wszyscy czytelnicy moich tekstów, powiedzieliby mi, żebym się opanował i przestał robić z siebie durnia.
W przypadku socjologa Kucharczyka, wszystko wydaje się być w jak najlepszym porządku. Rzeczpospolita publikuje jego niby-analizy, których merytoryczna wartość pozwala im co najwyżej kandydować do sporadycznej publikacji w dziale "Listy do Redakcji", lub w telefonach do Szkła Kontaktowego, sam Kucharczyk odhacza sobie w notatniku kolejną publikację, a biedni czytelnicy drapią się po swoich umęczonych głowach próbując zgadnąć, co ten ktoś tu w ogóle robi.
Mam prośbę do administracji Salonu, czy może nawet do samego pana Igora. Pracuje Pan w Rzepie. Przy najbliższej okazji, kiedy pan Kucharczyk zadzwoni, czy przyjdzie z nowym tekstem, niech Pan, albo ktoś, mu powie, żeby swoje teksty sms-ował w odcinkach do Szkła Kontaktowego.
A jeśli zależy mu na szerszej popularności, to niech może wymyśli sobie jakiś wesoły nick, powiedzmy hizpański szewczyk i zacznie pisać w Salonie. Wprawdzie jego umiejętność formułowania myśli zatrzymuje się na poziomie akapitu, ale i tak znalazłby tu sobie odpowiednie towarzystwo, a może nawet po kilkunastu wpisach mógłby się stać dla niektórych swego rodzaju guru.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...