Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Botoks. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Botoks. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 19 kwietnia 2018

O zbawiennej funkcji ławeczki i kamyka


     Daje słowo, że miałem szczere przekonanie, że wczorajszy wypadek z książką wybitnego dziennikarza śledczego Piotra Krysiaka pod tytułem „Dziewczyny z Dubaju” i klaką, jaką jej urządził Onet, „Fakt”, tygodnik „Wprost”, no ale również sieć EMPiK, pozostanie tylko wypadkiem, jednak w momencie gdy zastanawiałem się nad tym, o czym tu by dziś opowiedzieć, zajrzałem na portal tvn24.pl, a tam, absolutnie na samej górze, jako news wieczoru znalazła się informacja, że wywiadu Monice Olejnik udzielił sam Jerzy Stuhr. Wiadomość zatytułowana jest „Jestem wyczulony na to, że mna zarządzaja amatorzy”, a jako ilustracja do niej, załączony jest klip z następującym fragmentem wypowiedzi owego wybitnego intelektualisty:     
      „Mam ciągle poczucie, że… i co mnie najbardziej tak uwiera, to nawet nie to, że ktoś mnie wykorzystuje, tylko ja jestem strasznie uczulony na… na… na to, że mną zarządzają amatorzy. Nie po to jakby zdobywałem ostrogi zawodowe przez całe życie, e… e... żeby  teraz jakby… bo to jest dla mnie są działania amatorskie, czyli pozbawione jakiegokolwiek ruchu do przodu, prawda… hm… eee…. hrrr… Nawet jak ja, pamiętam, piastowałem kierownicze stanowisko na małej naszej szkolnej… po… po… artystycznej uczelni, to zawsze przecież coś przewidywałem, na coś się ubezpieczałem… eee… eee… eee… już nie mówię o dbaniu o dobre imię, o szkoły, swoje…”.
     Tego, co to takiego owo „swoje”, już się niestety nie dowiemy, bo w tym momencie portal tvn24.pl wypowiedż Jerzego Stuhra uciął, ale domyślać się możemy, że dalej z całą pewnością mogło być już tylko gorzej. W końcu, jeśli oni zdecydowali się wybrać ten akurat fragment, żeby namówić nas na to, byśmy się postawili rządom Prawa i Sprawiedliwości, to ja rozumiem, że to też był fragment wypowiedzi pana Jurka najmocniejszy.
      No i znów, jak sądzę, w tym momencie podniesie się rejwach, że tu w ogóle nie ma o czym gadać, bo Jerzy Stuhr, podobnie jak jego syn i ich koledzy aktorzy, to banda durniów, którzy jedyne co potrafią, to udawać kelnera, kurwę, czy milicjanta, a i to im idzie raczej słabo. Otóż, przepraszam bardzo, ale znów muszę zaprotestować. My tu jesteśmy strasznie przyzwyczajeni do bardzo subtelnych dyskusji na jeszcze bardziej subtelne tematy, wydaje nam się, że to co sobie pomyślimy, a następnie wypowiemy, ma tak wielkie znaczenie dla przyszłości Polski i nas w niej żyjących, że taki Stuhr, czy ten wczorajszy jeszcze Krysiak, nie są w stanie nas choćby dotknąć swym oddechem. Otóż nie. Oni są częścią naszego życia, choćbyśmy się nie wiem jak tego wypierali, a ów atak postępuje z każdej strony sceny. Oto proszę sobie wyobrazić, że własnie telewizja zaczęła pokazywać najnowszy film tak zwanego Vegi, zatytułowany „Botoks”, który, przyznaję, że wyłącznie na podstawie jednego zwiastuna, mieliśmy okazję tu gnoić. A ja, sterroryzowany przez moje dziecko, chcąc nie chcąć, obejrzałem dłuższe jego fragmenty. I proszę sobie wyobrazić, że on jest jeszcze gorszy niż obejrzany przez nas zwiastun. Ten film to wyłącznie ciąg parominutowych epizodów, nie pozwiązanych ze sobą jakąkolwiek fabułą, gdzie albo jakaś kobieta jest dupczona przez psa, albo kobieta w śpiączce karmiona spermą skorumpowanego lekarza, albo wreszcie chore dziecko obrzygane przez nawalongo sanitariusza. Wszystko w dodatku z aktorami, którzy bełkoczą tak, że w większości wypadków nie można zrozumieć jednego słowa. I to jest najlepiej w minionym roku sprzedawany polski film, autorstwa najlepiej sprzedającego się polskiego reżysera, wyprodukowany za pieniądze jednego z najpopularniejszych ogólnopolskich dziennikow.
      Oto zatem mój apel. Nie oszukujmy się, proszę, i dajmy sobie to wreszcie powiedzieć: znaleźliśmy się w pułapce, z której jedyne wyjście to to, co nas ratowało zawsze. Mam na myśli mianowicie naszą tępą, wieśniacką zawziętość, odporną na wszystko, co przychodzi z odległości dalszej niż ów kamyk, który leży przed nami na drodze i w który z odpowiednio umiarkowanym zainteresowaniem wpatrujemy się z naszej ławeczki, a kiedy obok będą przechodzić Jerzy Stuhr z Partykiem Vegą, wystarczy, że lekko kopniemy go w ich stronę, z nadzieją, że się o niego wypieprzą. Wszystko co ponadto, musi nas zaprowadzić do zguby.
      Post Scriptum: Już po napisaniu powyższej notki, otrzymałem od naszego kolegi Onyxa link do całości rozmowy, jaką Monika Olejnik przeprowadziła z Jerzym Stuhrem, i z satysfakcją informuję, że moje podejrzenia, iż zacytowany przeze mnie fragment, to jedyne, co nadaje się do publikacji, były jak najbardziej słuszne. Przy okazji wyjaśniła się zagadka. Otóż "swoje" to już koniec wypowiedzi Mistrza. Nie wiadomo więc, co "swoje". Tym bardziej apeluję, by nie spuszczać oka z naszego kamyka.

Niezmiennie zapraszam do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie można kupować moje książki. Mam też po kilka egzemplarzy z każdego tytułu tu u siebie, a zatem, jeśli ktoś ma pragnienie otrzymać coś z dedykacją, zapraszam pod adresesm k.osiejuk@gmail.com.   

poniedziałek, 16 października 2017

Nowe technologie (repryza)

     Pisałem tu niedawno parę razy o najnowszym filmie Patryka Vegi pod tytułem „Botoks” i powiem szczerze, że starałem się jak mogłem, by przedstawiając problem, wobec którego zostaliśmy postawieni, zrobić wszystko, by nie wspominać o antyaborcyjnym wątku, który się pojawił przy okazji promocji owego filmu. Trochę dlatego, że problem zabijania dzieci poczętych uważam zbyt poważny, by go dyskutować przy okazji omawiania przekrętu dokonanego przez owego Vegę, ale głównie przez to, że ja zwyczajnie nie wierzyłem, by ktoś taki jak Vega faktycznie poważył się na to, by między te swoje przekleństwa wcisnąć szczątki tych biednych, pomordowanych dzieci. Tymczasem ostatnio jeden z kolegów zdał mi relację z filmu Vegi, który, owszem, od poczatku do końca obejrzał, i, jak się okazuje, jest tak, jak się jakoś tam obawiałem, a więc Vega rzeczywiście nakręcił film antyaborcyjny, w dodatku, jeśli wierzyć temu, co mówi kolega, ów głos jest niemal tak samo dźwięczny, jak te wszystkie „kurwy”, którymi on zabawia swoją publiczność.
    W tej sytuacji uznałem, że, skoro oni zaczynają sobie żartować na tym poziomie, to nie pozostaje mi nic innego, jak odwołać się do historii tego bloga i przypomnieć tekst, jeszcze z roku 2009, który zrobił takie wrażenie, że właściciele Salonu 24 uznali go za niecenzuralny i on na swoją publikację musiał czekać do czasu aż założyłem swój prywatny blog. Zapraszam więc gorąco. Oto zło osobowe.

      Bardzo nie chciałem pisać o Alicji Tysiąc – ani wtedy jeszcze, kiedy ona zaczynała swoją karierę, ani teraz – z kilku powodów, a wszystkie bardzo ważne. Pierwszy z nich jest kompletnie irracjonalny. Ja po prostu nie mogę uwierzyć, że ona faktycznie ma na nazwisko Tysiąc, a przez to jest mi okropnie trudno uwierzyć, że ona istnieje.
      Oczywiście, oglądam czasem tę kobietę w tych jej karykaturalnie grubych szkłach, jak ją prowadzą z miejsca na miejsce i każą wykonywać najróżniejsze gesty, słyszę jej głos, jej historię, ale – pewnie właśnie przez to kompletnie komiksowe nazwisko – mam nieustanne poczucie, że ona jest częścią fikcji, wymyślonej na potrzeby pewnych bardzo niedobrych interesów. Że przyjdzie taki dzień, gdy „Gazeta Wyborcza”, lub TVN, na przykład, ogłoszą, że to wszystko był tylko taki projekt, który miał coś tam udowodnić, lub choćby tylko sprowokować dyskusję. A Alicja Tysiąc okaże się jakąś dziennikarką, która zgodziła się na parę lat poświęcić dla tego eksperymentu, natomiast my wszyscy jego ofiarami.
      Drugi powód jest już nieco inny, choć w pewien sposób z tym pierwszym połączony. Otóż cała historia tej Alicji Tysiąc (no, co za nazwisko; powiedzcie sami – co to za nazwisko!) jest tak absurdalna, tak nie do uwierzenia, tak – znów – komiksowa, że przez te wszystkie lata, zwyczajnie nie byłem w stanie poważnie się skupić nad kolejnymi wydarzeniami, które nam gazety i telewizja relacjonowały. No bo proszę pomyśleć logicznie. Mamy kobietę. Prostą, niewykształconą kobietę, gdzieś z Polski, jak się zdaje bez rodziny, bez męża, która ma bardzo zniszczony wzrok i która nagle zachodzi w ciążę. Z kim? Tego nie wie nikt. Chce usunąć tę ciążę, bo ktoś jej powiedział, że jej słaby wzrok może dostarczyć jej tu pewnego alibi, jednak państwo jej na tę aborcję nie pozwala. Rodzi więc to dziecko – dziewczynkę, ale ponieważ w wyniku porodu, wzrok popsuł się jej jeszcze bardziej, ona żąda odszkodowania za to, że musiała rodzić to dziecko i dziś gorzej widzi. Kolejne lata, to już historia równoległa. Historia dziecka i pieniędzy. Alicja Tysiąc walczy o pieniądze, które jej wynagrodzą to, że musiała urodzić dziecko, a w tym samym czasie jej córka rośnie, rozwija się, jest coraz większa i wreszcie dochodzi do sytuacji, że z jednej strony jest to żywe dziecko, a z drugiej strony, za to życie odszkodowanie. Powstaje cały system, wręcz organizacja, której jedynym celem i jedynym sensem działania jest wyciąganie od państwa pieniędzy, które będą odszkodowaniem za to, że Alicja Tysiąc urodziła dziecko.
       I widzimy tę Alicję Tysiąc po latach. Jest zadbana, ma elegancko zrobione włosy, jest elegancko ubrana, i jedyne co ją przypomina z tamtych lat to te potwornie grube szkła i ta twarz osoby nie rozumiejącej ani kim jest, gdzie jest i po co jest. A wokół niej tłum polityków, dziennikarzy, adwokatów i, z jednej strony, nieustanny entuzjazm, a z drugiej – przerażenie. I wciąż te pieniądze. Dziesiątki tysięcy pieniędzy za to, że musiała urodzić swoje dziecko, a przy okazji – oczywiście – i za to, że tak chętnie zgadza się pisać kolejne odcinki tego komiksu właśnie. Bo z całą pewnością nie telewizyjnego serialu. Powstaje więc coś na kształt jakiegoś upiornego projektu, który od początku do końca jest czystym wymysłem, a jednocześnie – przez swoją kompleksowość i profesjonalizm wykonania – każe nam wierzyć, że to wszystko autentycznie dzieje się tuż obok nas.
      Więc to byłby kolejny powód, dla którego nie chciałem pisać o Alicji Tysiąc. Przekonanie, że ta cała historia nie może być prawdziwa i jednoczesny strach, że co, jeśli okaże się, że się jednak mylę. I że to się faktycznie dzieje. Jest też trzeci powód mojej niechęci do zajmowania się sprawą kobiety – istniejącej, czy wymyślonej – która urodziła dziewczynkę, wychowała ją, dziewczynkę z którą najprawdopodobniej mieszka, widzi codziennie, daje jej jeść i prowadzi do lekarza, gdy ona zachoruje, sprawdza jej zeszyty, gdy ona wraca ze szkoły, a jednocześnie, gdyby ktoś się tej dziewczynki spytał, z czego mamusia żyje, to ona – gdyby tylko umiała ładnie wyrażać swoje myśli – nie miałaby innej możliwości, jak odpowiedzieć, że „z kolejnych odszkodowań za to że się urodziłam i żyję” i ze stałej pensji za to, że „obie zgodziłyśmy się sprzedać światu nasze wspólne życie”. Prowadząc ten blog, staram się zawsze dbać o to, by nie popadać w trywializm i nie zasypywać jego czytelników refleksjami zbyt prostymi i oczywistymi. A cóż mądrego można powiedzieć na temat czegoś tak upiornie jednoznacznego? Mam powtarzać za politykami prawicowymi to samo wciąż pytanie: „Jak można?” Po co?
      A jednak zdecydowałem się dziś napisać ten tekst. Dlaczego? Otóż wczoraj, z jakiegoś powodu, nagle pomyślałem sobie, że Alicja Tysiąc nie jest postacią fikcyjną. Że najprawdopodobniej to jej nazwisko też jest prawdziwe, ta dziewczynka jest prawdziwa i cała ta historia jest też prawdziwa. Te pieniądze są prawdziwe, ta sędzia, to pełne podniecenia serce Moniki Olejnik, gdy wypowiada słowo ‘aborcja’. To wszystko się dzieje. Nie wiem, dlaczego tak sobie pomyślałem, ale przespałem się z tym swoim podejrzeniem i, kiedy się rano zbudziłem, wciąż czuję, że to nie jest żaden eksperyment. To właśnie nadeszły dawno zapowiadane czasy. I uznałem, że o tym warto dziś powiedzieć.
      Historia Alicji Tysiąc to znak czasów i jednocześnie znak ich końca. To wszystko się wreszcie stało i – jak się zdaje – powinniśmy to wszyscy przyjąć do wiadomości i naprawdę zacząć się przygotowywać. Nie umiem sobie wyobrazić, co może się stać w dalszej kolejności, ale wiem, że to może być coś bardzo poruszającego. Jestem gotów i czekam.

Tak się kończy tamten tekst, a my dziś mamy te kina wypełnione tłumem zarykujących się ze śmiechu durniów. Z tego co słyszę, liczba widzów oglądających film Vegi siega powoli dwóch milionów, organizacje typu Ordo Iuris cieszą się, że ruch pro-life zyskał dwa miliony zwolenników, no a ja się domyślam, że i dla samego Vegi ów wynik jest powodem do satysfakcji, choćby i finansowej. Walka o życie zakończyła się sukcesem. No nie wiem, co powiedzieć, ale przyszedł mi do głowy pewien plan. Zanim jednak go przedstawię, zwrócę tylko uwagę na fakt, że, wbrew temu, co część z nas sądzi, ten Vega tak naprawdę nie nazywa się Vega, lecz normalnie, Krzemieniecki, tyle że po obejrzeniu filmu Tarantino „Pulp Fiction” postanowił dokleić sobie ten wąsik i tak mu zostało. A teraz mój najnowszy projekt. Oto wszyscyśmy mieli okazję zapoznać się, względnie przypomnieć sobie, tekst o Alicji Tysiąc i jej córeczce. Mamy rok 2009, ten blog, tamten zakaz, no i ten tekst, jeden z 232, jakie napisałem w owym roku. Gdyby tak trzeba było zmierzyć jego wartość rynkową, ile mógłbym za niego dostać? Odpowiedzi proszę przesyłać na numer konta: Krzysztof Osiejuk 50 1050 1214 1000 0092 2516 8591. Obiecuję, że wynik opublikuję tu na blogu.


czwartek, 12 października 2017

Czy Patryk Vega załatwi nam u Pana Boga sukces Dobrej Zmiany?

        Jeszcze w lipcu ukazał się w sieci pierwszy zwiastun nowego filmu Patryka Vegi pod tytułem „Botoks”, ja go obejrzałem i to co zobaczyłem zrobiło na mnie takie wrażenie, że napisałem, a następnie opublikowałem tu na blogu tekst, któremu nadałem pełen zimnej wściekłości tytuł „Dobra zmiana, czyli fajny, kurwa, film wczoraj widziałem”, a w którym podjąłem wysiłek, by niemal słowo w słowo zrelacjonować to, co co przez owe cztery minuty z małym hakiem, oraz równe jedenaście scen trwania wspomnianej prezentacji dzieje się na ekranie. Pozwolę sobie tu przypomnieć kluczowy fragment tamtej notki:
      „Zwiastun filmu ‘Botoks’ trwa ponad cztery minuty, a tam już jest wszystko co trzeba.
      Scena pierwsza: - Wezwanie do męzczyzny bez kontaktu. Leży na ulicy. Powtarzam, mężczyzna bez kontaktu.
   - Jaki on jest, kurwa, bez kontaktu?
   - Kurwa, dostał wpierdol, zajebali mu komórkę, nie ma z nim kontaktu”.
      Scena druga:  - Proszę pani, słyszałem, że można tego palca przyszyć.
   - Nie będę tego palca szukać. W chuj masz cztery. Ci wystarczy.
      Scena trzecia: - Boję się, że za karę urodzi mi się chore dziecko.
   - Nie podoba ci się, to wypierdalaj.
      Scena czwarta: - Ja nie wiem, co mam pisać?
   - To co się pisze, jak jest zjebany poród.
      Scena piąta:  - Nie zwolnisz mnie, jestem najlepszym chirurgiem w tym szpitalu.
   - Dla mnie najlepszy chirurg sika do umywalki.
      Scena szósta:  - A z czego będą te leki?
   - A chuj wie. Z cukru pudru.
      Scena siódma: - Kurwa, co tu się dzieje, kurwa? Chirurg jak baba zapierdala po tym oddziale.
      Scena ósma: - Kurwa, co za zajebiste buty. Mój rozmiar. Biorę.
      Scena dziewiąta: - Synuś, matka, kurwa, nam jebnęła.
   - Tatuś, kurwa, wypijemy dzisiaj.
      Scena dziesiąta: - Ty nie boisz się, że on po tym zejdzie?
   - Przestań, kurwa, ty wiesz, ile ja tu ludzi zabiłam?
      Scena jedenasta:  - Kurwa, ciężko się tu pracuje w tym szpitalu”.
      Kiedy pisałem tamten tekst, film „Botoks” jeszcze nie był całkiem ukończony, jednak dzień premiery został już ustalony, no a przede wszystkim sam autor zdążył go już zapowiedzieć, jako swoje „najmocniejsze” dzieło. Dziś, kiedy już jesteśmy po premierze, a film, jak słyszymy obejrzało już ponad półtora miliona widzów, zdecydowałem się wrócić do tematu z dwóch, a właściwie trzech, przyczyn. Po pierwsze chciałem się pochwalić, że ów w zamierzeniu czysto ironiczny tytuł mojej notki odwołujący się do czegoś, co przywyklismy nazywać „dobrą zmianą” okazał się naprawdę proroczy. Jak się okazuje, przez te trzy miesiące, Patryk Vega, a więc ktoś, kto na poziomie etycznym nie wyszedł nigdy poza trójkąt, którego boki oznaczone są słowami „kurwa”, „chuj” i „spierdalać”, zaczął być nagle w rzeczy samej przedstawiany, jako tajna broń wspomnianej „dobrej zmiany”. Oto wczoraj, jak rozumiem w reakcji na bardzo poważny protest w służbie zdrowia, Telewizja Polska – oczywiście, biorąc pod uwagę nastroje, jakie panują wśród lekarzy, szalenie inteligentnie – zaprosiła do studia wspomnianego Vegę i poprosiła go o fachowy komentarz na temat tego, na ile lekarze mają moralne prawo się w ogóle o cokolwiek upominać. Vega, całą mocą swego autorytetu stwierdził, że takowego prawa, jako banda zdeprawowanych morderców, lekarze nie mają, a następnie ogłosił, że on sam jest człowiekiem głęboko wierzącym, a jego sztuka, to misja od Boga. Żeby nikt mi nie zarzucił, że zmyślam, proszę, oto cytat. Chodzi oczywiście o film „Botoks”:
      „Dla mnie to jest film misyjny. Robiąc ten film, miałem poczucie, że to jest film, który rozszerza światło w świecie ogarniętym ciemnością. Uważam, że ja ten film dostałem z góry, że w jego przypadku byłem tak naprawdę tylko narzędziem”.
       Mało tego. Film „Botoks”, o którym mogliśmy dotychczas sądzić, że jest zaledwie bardziej bezkompromisowym rozwinięciem tego, czego mogliśmy doświadczać w poprzednich filmach Vegi, jest w rzeczywistości, jak się dowiadujemy, proklamacją świętego prawa do życia. Oczywiście mógłbym tu teraz wyszydzać ów bezczelny przekręt, cytując Vegę, kiedy opowiada o tym, jak to on ledwo uszedł z życiem z wypadku swojego terenowego mercedesa i w związku z tym dziś codziennie oddaje się codziennemu czytaniu Pisma Świętego, ale to by było rozwiązanie zbyt proste. Przejdę zatem do drugiego powodu, dla którego musiałem wrócić do tego, czym nam próbuje zawrócić w głowie ten dziwny człowiek. Oto, jak już wspomniałem, Patryk Vega stał się jedną z twarzy „dobrej zmiany”, a więc tym samym rozumiem, że informacja, jaką dziś dostajemy od Prawa i Sprawiedliwości, jest taka – i tu pozwolę sobie ironicznie bardzo odwołać się do estetyki artystycznych produkcji Patryka Vegi – że owo robienie nas w chuja, które od pewnego czasu musimy cierpliwie znosić, będzie się od dziś odbywało przy użyciu środków znacznie mniej wyrafinowanych, niż dotychczas. Oczywiście – i tu przchodzę do trzeciego powodu, dla którego wyszedłem dziś z tym tekstem – ja biorę pod uwagę, że służby propagandowe Prawa i Sprawiedliwości bardzo dokładnie przebadały rynek, a widząc w dodatku te półtora miliona widzów szturmujących kina w celu obejrzenia filmu Patryka Vegi, nadzwyczaj słusznie doszły do wniosku, że mają do czynienia z bandą idiotów. Tym sposobem, doszły do jakżesłusznego wniosku, że aby utrzymac nas w stanie odpowiedniego pobudzenia, wystarczy użyć zwykłego ruskiego paralizatora.
      Brawo wy! Ja jednak, biorąc pod uwagę aktualny stan rzeczy, pragnę publicznie ogłosić, że gdyby wybory miały się odbyć w najbliższą niedzielę, to zostaję w domu.

Post Scriptum: Na wypadek, gdyby ktoś mi chciał powiedzieć, że może zanim zacznę krytykować, obejrzał film Patryka Vegi, chciałbym dodać, że poza zwiastunem, obejrzałem jeszcze jeden jego fragment i uważam, że to już daje mi wszelkie powody, by gratulować Dobrej Zmianie komercyjnego, artystycznego, moralnego, no i oczywiście politycznego sukcesu:










Na szczęście, książki są wciąż te same i w tym samym miejscu: www.basnjakniedzwiedz.pl.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...