Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MTV. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MTV. Pokaż wszystkie posty

środa, 15 kwietnia 2015

Obrastają w pióra kurwy i złodzieje, czyli czas na dobrą zmianę

Kiedy Bob Greene w roku 1982 opisywał owo zjawisko, które w Stanach Zjednoczonych już od kilku lat kwitło pod nazwą „party hardy” u nas w Polsce tak zwane „ostre imprezowanie” nie dość, że nie było nawet w powijakach, to wręcz nie miało nawet szans, by być potraktowane, jako plotka z szerokiego świata. Od tego czasu jednak zmieniło się bardzo wiele, pojawiły się nawet galerie handlowe, a z nimi ambicja, by nawet tę część zachodniej kultury, która ze względu na naszą obyczajowość wygląda tu dość dziwnie, choćby i na siłę oswoić. No i mamy wolność.
Jak mówię, Bob Greene już w roku 1982 zwrócił uwagę na ową niezwykłą wręcz językową sztuczkę, która sprawiła, że słowo „party” przestało przede wszystkim oznaczać prywatkę, konfetti, balony, tańce i torcik dla wszystkich, a przede wszystkim zaczęło funkcjonować, jako czasownik (Wanna party?) i nieść ze sobą wszystkie te tak niezwykłe elementy, jak alkohol, narkotyki i ewentualnie na koniec seks, by jakoś zasnąć, jednak musiało minąć grubo ponad dwadzieścia lat i nastać rok 2009, kiedy stacja MTV zdecydowała się wyprodukować ów niezwykły „reality show” pod nazwą „Jersey Shore”, w którym to wszystko zostało przemielone na pop kulturę i zmusiło Amerykanów do zaakceptowania faktu, że już nic nigdy nie będzie takie jak kiedyś. Gdy chodzi o Polskę, nikt już na nic ani nie czekał, ani nie uważał, że może nie wypada, i zaledwie rok po tym, jak Amerykanie po trzech latach owego eksperymentu postanowili jednak korzystać z bardziej subtelnych środków wprowadzania nowej cywilizacji i program „Jersey Shore” zwyczajnie zlikwidowali, myśmy od nich ów pomysł kupili i pojawiło się coś, co dziś możemy oglądać pod nazwą „Warsaw Shore”. Nie Jersey, ale swojsko – Warsaw.
Krótko może powiem, o co chodzi. Otóż mniej więcej tak samo, jak przed laty w tak zwanym „Domu Wielkiego Brata”, i tu mamy grupę dziewcząt i chłopców, którzy są zamknięci we wspólnym domu, tyle że w odróżnieniu od tamtego programu, nie starają się razem gospodarzyć, lecz spędzają czas na bardzo typowej imprezie, gdzie, mówiąc brutalnie, wszyscy nawzajem się pieprzą i chleją. Obejrzałem niedawno duży fragment jednego z tych odcinków i w pierwszej chwili pomyślałem sobie, że to jednak musi być fikcja. Skoro mamy takie czasy, że nawet w filmach – choćby i z gatunku science-fiction, czy fantasy – nie wolno na przykład palić papierosów, a w telewizyjnym studio zaproszonym gościom nie wolno pić jakiegokolwiek alkoholu od shandy w górę, to wydawałoby się, że tym bardziej jakakolwiek telewizja nie może wynajętych przez siebie aktorów realnie upijać i kazać im się łajdaczyć, tylko dlatego, że taki oto ma pomysł na rozrywkę. Nie potrafiłem sobie wyobrazić, by realizatorzy owego „Warsaw Shore” sprowadzili te dziewczęta i chłopców, najpierw ich upili, a potem płacili im za uprawianie seksu przed kamerami i żeby to wszystko działo się naprawdę.
Tymczasem moja córka przyniosła mi informację, że pewna jej koleżanka ma z kolei swoją koleżankę, która wygrała casting do owego programu, jest już po kilku sesjach i twierdzi, że tam nie ma mowy o żadnym udawaniu: tam faktycznie jest wyłącznie chlanie i kurestwo. A MTV za to płaci.
Czy to prawda? Nie wiem. Wciąż mam swoje wątpliwości. Biorę wręcz pod uwagę, że to dziecko albo musi tak opowiadać, bo to jest element umowy, albo zwyczajnie się nakręca i po prostu nas buja. Jednak parę dni temu zamówiliśmy sobie za drobna opłatą w telewizji Cyfra + kanał muzyczny Mezzo i któregoś dnia tuż obok owego Mezzo trafiliśmy niechcąco na autentyczną, najtwardszą z możliwych, pornografię, całkowicie bezpłatną, nadającą 24 godziny na dobę, bez jakiegokolwiek ostrzeżenia, poza znaczkiem w górnym lewym roku z liczbą 18. Ponieważ wydawało mi się, że pornografia w Polsce jest póki co zakazana, sprawdziłem zapisy Kodeksu Karnego i okazało się, że już nie. Odpowiedni zapis został ostatnio zdjęty, w miejscu gdzie był paragraf 2 stoi informacja „uchylony”, i tym sposobem zakazana jest już wyłącznie pornografia dziecięca. Gdy chodzi o wszystko co poza tym, mamy pełną wolność. Jest wprawdzie zastrzeżenie, że nikt nikogo do oglądania pornografii nie może zmuszać, jednak biorąc pod uwagę, że nikt też nikogo nie może zmuszać do oglądania programu „Szkło Kontaktowe”, a nawet transmisji z obrad Sejmu, owa troska wydaje się być bez najmniejszego znaczenia.
A zatem refleksja na środek tygodnia jest taka, że poza salonami gier, które – o czym miałem okazję informować bardzo niedawno – jak grzyby po deszczu powstają w każdym polskim mieście, miasteczku i wiosce, mamy też już w powszechnie dostępnej telewizji twardą pornografię i oficjalnie sponsorowane kurestwo, chlanie i nie wykluczam, że i narkotyki. W końcu, czemu nie?
Popatrzmy, proszę, co w tych dniach znalazłem na ten temat. Oto wzorem braci Czechów, w Katowicach otwarta została pierwsza w Polsce tak zwana „Konopna Farmacja”. Właściciel owej inicjatywy, Mirosław Tarnawski zapewnia, że to, co on sprzedaje, to ani narkotyki, ani nawet lekarstwa; to wszystko są zaledwie kosmetyki z jak najbardziej europejskim atestem. I, wszak reklama, to jak wiemy, tylko reklama, nie zmienia tego faktu nawet treść odpowiedniej ulotki: „Oferujemy produkty dermokosmetyczne oraz BIO produkty spożywcze z konopi gatunku botanicznego Cannabis sativa. Niezwykłą cechą naszych produktów jest połączenie BIO oleju z konopi z ekstraktem z całej rośliny konopi, które razem posiadają nadzwyczaj szerokie spektrum działania na ludzki organizm. Zalecane są dla osób z wieloma zaburzeniami zdrowotnymi, w tym z dolegliwościami związanymi ze zmianą kondycji skóry"
Powtórzę jeszcze raz: pornografia, kurestwo, przemoc, wóda, narkotyki, kłamstwo, a wszystko pod czujnym okiem polskiego państwa. Wiem, że się już robię nudny, ale uważam, że nie wypada mi zobojętnieć. Otóż zbliża się maj, a z nim czas, gdy będziemy decydować o tym, co z nami dalej będzie. Niech nas Dobry Bóg ma w Swojej opiece i da nam odwagę powiedzenia „Dość!”

Przypominam, że w sobotę i w niedzielę będę podpisywał książki w Warszawie na Targach Wydawców Katolickich. Jeśli ktoś się jednak nie wybiera, zachęcam do odwiedzania księgarni pod adresem www.coryllus.pl. Ustalony został też ostateczny temat debaty blogerów przed wyborami. Odbędzie się ona 7 maja o godzinie 18.00 na Uniwersytecie Opolskim w Opolu oczywiście. Organizatorem debaty jest Wszechnica Solidarności, a udział w niej wezmę ja, Coryllus i nasz kolega Dr.Wall.

środa, 11 stycznia 2012

Choinka dla Miłych Państwa

Nie wiem, czy ów program MTV wciąż emituje, a tym samym, czy wciąż istnieje na niego odpowiednie zapotrzebowanie, ale kilka lat temu wśród naszej, a pewnie i nie tylko naszej, młodzieży szkolnej niezwykłą popularnością cieszyło się coś, co nazywało się „Jackass”. W języku angielskim, słowo „Jackass” oznacza osła – obecnie już tylko w znaczeniu potocznym – a pomysł programu, mówiąc bardzo krótko, polegał na tym, że grupa uczestników miała systematycznie robić sobie jakąś krzywdę, i to w taki sposób, żeby to wyglądało bardzo śmieszne. A więc tam albo ktoś walił z rozpędu łbem w betonowy mur, albo zeskakiwał z trampoliny na brzuch, albo wieszał się na języku… można wymieniać. Powiedziałem, że można wymieniać, bo w istocie rzeczy, tych rozwiązań było całe mnóstwo. Dość powiedzieć, że realizatorzy programu przez kilka dobrych lat, kolejne jego odcinki sprzedawali z sukcesem na płytach DVD.
O programie tym dowiedziałem się, pracując w szkole. Moi uczniowie oglądali ten program z prawdziwym zamiłowaniem, po każdym nowym odcinku wymieniali się wrażeniami, a w wolnych chwilach sami próbowali wymyślać najróżniejsze tego typu zabawy. Ja dziś akurat przypominam sobie z nich zaledwie parę, w tym na przykład walenie się pasem po gołym brzuchu, i rozwalanie sobie palców pięciozłotową monetą, ale naturalnie, ich było znacznie więcej, domyślam się, że wiele z nich odpowiednio przede mną ukrywanych.
Czemu oni to robili? Nigdy się nie dowiedziałem. Oczywiście pytałem ich o to, ale każdy z nich niezmiennie odpowiadał mi, że to jest taka zabawa, i właściwie to było wszystko. Daję słowo, że tę zagadkę próbowałem rozwikłać wielokrotnie, no bo z punktu widzenia kogoś takiego jak ja, jest czymś zupełnie niezwykłym zadawanie sobie bólu, czy w ogóle sprawianie przykrości wyłącznie dla zabawy, ale, jak mówię, niezmiennie okazywało się, że tak jak jest, jest dobrze, a ja i tak tego nie zrozumiem. Raz pamiętam, jak pewien Piotrek opowiedział mi, że w szkole się zrobiło trochę nerwowo, bo któryś z kolegów założył się z innymi o sto złotych, że w ciągu minuty wypije butelkę płynu hamulcowego na czysto, wypił i tę stówę wygrał, tyle że tu akurat chodziło o pieniądze, a poza tym, dla wielu z nich już wtedy rzyganie („party till you puke”) stanowiło niemal cotygodniową rozrywkę, więc nawet jeśli tu nastąpiło coś nieco gorszego, i tak nie stało się nic bardzo szczególnego.
Przypomniało mi się to MTV i moi uczniowie sprzed lat, przy okazji wydarzenia związanego z przestrzeleniem sobie policzka przez prokuratora pułkownika Mikołaja Przybyła. Kiedy już umilkły pierwsze okrzyki podniecenia, że oto ważny prokurator od Smoleńska, w proteście przeciwko ruskim kłamstwom, chciał dokonać publicznego samobójstwa, i okazało się, że tu publiczne nie było nic – ani samobójstwo, ani ten policzek, ani w ogóle cały ten teatr, choćby z tego względu, że to nie my byliśmy adresatem tego przedstawienia, tylko ktoś, o kim ani nie mamy pojęcia, ani pojęcia mieć nie powinniśmy – pozostał już tylko jeden problem. Mianowicie taki, że no dobrze, wiemy wszyscy, że to była taka tylko gra, gra dla nas niezrozumiała, ale włożyć sobie do ust pistolet i przestrzelić policzek, to nie jest chyba taka prosta sprawa? Przecież to jest i dziura w tym policzku, i ból i krew, później ta rana, ta blizna… no, jak by nie patrzeć, jakoś głupio tak zwyczajnie wziąć i dać się tak fatalnie zmasakrować. To już chyba lepsze są tunele w uszach. Owa niezdolność do przyjęcia takiej oto opcji, że dorosły człowiek, wedle wszelkich danych, sprawny umysłowo, zajmujący poważne stanowisko w służbie państwowej, w dodatku oficer Wojska Polskiego, nagle strzela sobie w policzek, nie po to by się zabić, ale żeby zrobić sobie w nim dziurę, w pewnym momencie stała się tak dojmująca, że niektórzy wręcz zgodzili się przyjąć jednak oryginalną wersję o nieudanym samobójstwie. No bo wprawdzie to samobójstwo jest podejrzane jak jasna cholera, no ale owa „Akcja Dziura” jest jeszcze mniej wyobrażalna.
Ktoś mnie pewnie spyta, czy ja sugeruję, że płk. Przybył odstrzelił sobie ten policzek w ramach jakiegoś zakładu z kolegami, dokładnie tak jak kolega Piotrka wypił tę flaszkę płynu hamulcowego? No właśnie, nie bardzo. Nie sądzę, żeby od tego czego się od nich po Smoleńsku wymaga, owi prokuratorzy dostali już takiego obłędu, że wpadli w nastrój w jakim parę lat temu były ich dzieci. Nie wydaje mi się jednak też, by ktoś prokuratora Przybyła do tego ruchu zmusił. Ja oglądałem w Internecie film z ostatnich sekund przed tym strzałem i z niego wynika dobitnie, że Przybył wcale nie jest jakoś do tego co robi zmuszany. On się ani przez moment nie zachowuje jak ktoś, kto za chwilę sobie wsadzi w usta pistolet i wpakuje sobie kulę w policzek. Wręcz przeciwnie – utrzymuje się w dość luźnym nastroju, nawet sposób, w jaki się porusza wskazuje na to, że jemu jest zwyczajnie lekko i radośnie. A więc, wygląda na to, że dla niego wpakowanie sobie kuli w policzek, to tyle co splunięcie. W dodatku splunięcie długo oczekiwane. Oczywiście, mogę się mylić. W tego typu sytuacji, w gruncie rzeczy całkowicie zamkniętej, możliwości jest dużo. Może się na przykład okazać, że Przybyła wcześniej ktoś tak nastraszył, że, wiedząc z jakiego to sznurka się właśnie urwał, mogąc wreszcie sobie strzelić, poczuł ów człek autentyczną ulgę. Może też być tak, że całe to strzelanie od początku do końca stanowiło kompletną fikcję, i tam nie było ani krwi, ani dziury, ani w ogóle nic, tylko banda przekupnych dziennikarzy i czyjeś nieznane interesy. No ale wtedy w ogóle nie ma o czym gadać, więc zakładam, że ta dziura jest jednak autentyczna.
Otóż mam na tę okoliczność pewną swoją teorię i z każdym kolejnym dniem odnoszę wrażenie, że jest ona stuprocentowo celna. Pozwolę sobie na chwilę wrócić do programu „Jackass”. Nie ulega wątpliwości, że większość współczesnej rozrywki, czy w ogóle tak zwanego popu, wyrasta intelektualnie i estetycznie z kultur patologicznych. Pisałem tu kiedyś o tych galach obfotografowywanych przez reporterów „Vivy” i publikowanych w błyszczących kolorach ku satysfakcji obywateli, że jeśli się im przyjrzeć – im i ich bohaterom – całe to towarzystwo robi wrażenie jakieś wspólnego kongresu ukraińskiego kurewstwa z ukraińskim sutenerstwem. Wszystkie te sesje fotograficzne, te pozy, ta cała oprawa – stanowi coś, co przypominać może najwyżej reklamę ekskluzywnych burdeli, wykupioną przez lokalnych gangsterów. A więc wygląda na to, że powszechnie dziś obowiązujący styl w znacznym stopniu został oparty na estetyce tradycyjnie kojarzonej z tak zwanym półświatkiem. I teraz, ja pamiętam jak kiedyś czytałem pewną książkę, która – dziś już nie wiem dokładnie – albo była napisana przez kogoś, kto spędził pewien czas w więzieniu, czy może tylko sobie na ten temat fantazjował, i on tam opisywał cały system związany z samookaleczeniem się szczególnie ciężkich przestępców. Pamiętam, że szczególne wrażenie – na tyle szczególne, że pamiętam to do dziś – zrobiła na mnie tak zwana „choinka”. Chodziło mianowicie o to, by skonstruować z ostrych elementów coś na kształt choinki i to połknąć. Oczywiście tym gładkim końcem, by to lekko weszło, ale za to, by już nie dało się łatwo tego czegoś wyjąć. Po co oni to robili? Dokładnie nie wiadomo, ale pierwszym celem było to, by trafić do szpitala. A tam – diabli wiedzą? – może kogoś zabić, albo załatwić jakiś interes, albo zwyczajnie uciec.
Myślę sobie więc, że ten cały „Jackass” został też oryginalnie pomyślany tak, by zaapelować do tego czegoś, co niewątpliwie stanowi współczesne poczucie estetyki, a jest jakoś tam związane z kulturą przestępczą. Autorzy tego programu prawdopodobnie przeprowadzili wcześniej jakieś badania rynku i doszli do wniosku, że prawdziwie może poruszyć młode emocje tylko coś co będzie pochodziło prosto stamtąd. Nie wiem, czy wśród tych wszystkich grepsów na tych dziesiątkach płyt DVD jest też owa „choinka”, ale myślę, że jest to bardzo prawdopodobne. No i wiem jeszcze coś, że zarówno dla bohaterów tego programu, jak i dla tych wszystkich okaleczających się więźniów, zrobienie sobie krzywdy nie stanowiło jakiegokolwiek problemu. Takie życie. Taka zabawa. A na tle tego wszystkiego przestrzelenie sobie policzka naprawdę nie robi szczególnego wrażenia.
Chciałem więc powiedzieć, że, jak sądzę, za tym co zrobił prokurator Mikołaj Przybył stoi jego przynależność do owej nowej grupy społecznej, która, wedle dziś obowiązujących kryteriów, stanowi zwykły, socjologicznie standardowy zespół ludzi i postaw, tyle że przez ostatnie lata – w pewnym szczególnym procesie, którego omawiać tu nie mam dziś możliwości – zajęła miejsce rozumiane jako establishment państwowo-rzadowy, i która cywilizacyjnie i kulturowo powtarza schemat znany nam z kultury przestępczej. Ja nie sugeruję, że oni są przestępcami. Ani mi w głowie! Niektórzy z nich może i tak, ale dokładnie na tej samej zasadzie, jak część czytelników "Vivy" to pewnie kurwy i złodzieje. Chodzi mi tylko o to, że dla członków owej grupy publiczne wsadzenie sobie pistoletu w usta i przestrzelenie policzka tylko po to, by sobie go przestrzelić jest czynnością może i nie codzienną, ale mieszczącą się stanowczo w estetycznym standardzie.
No i znów musi wrócić pytanie, czemu płk Mikołaj Przybył zrobił to co zrobił? Tego niestety nie wiemy i myślę, że nie dowiemy się nigdy, dlatego, że o ile sam akt strzelania odbył się niemal publicznie, to wszystko to co się działo później i dzieje wciąż, jest nie moją i nie naszą sprawą. Tyle wszystkiego, że prezydent Komorowski powiedział, że nic się w sumie nie stało. Ale to akurat my świetnie wiemy. Bez jego łaskawej pomocy.

Tradycyjnie zachęcam do kupowania książki o siedmiokilogramowym liściu, i do wspierania tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

piątek, 29 sierpnia 2008

Donald, odpicuj mi brykę

Chyba wczoraj, a może przedwczoraj, w telewizorze mignęły mi obrazki z konwencji amerykańskich Demokratów w Denver, gdzie senator Obama uzyskał oficjalną już nominację do startu w wyborach prezydenckich. Widok był zwyczajny, czyli tłumy, balony, tabliczki z napisami, no i oczywiście mnóstwo łez. Dziś w Rzeczpospolitej czytam komentarz Piotra Gillerta, w którym ceremonia w Denver została skutecznie wyśmiana i zapowiedziana kolejna już, tym razem w wydaniu republikańskim. Red. Gillert, oczywiście jak najsłuszniej, sugeruje, że wszystko, co stanowi oprawę takich widowisk i ich faktyczny sens, jak konwencja w Denver, jest głupie, tandetne i w gruncie rzeczy nawet nie warte tych wszystkich łez. Niestety jednak, po raz kolejny okazuje się, że problemy poruszane przez polskie, a pewnie i nie tylko polskie, mainstreamowe media, kończą się tam, gdzie prawdziwe problemy się zaczynają. Więc dziś ja o tym właśnie, gdzie się zaczyna mój, w tym wypadku, problem.
Widziałem więc fragmenty tej konwencji i to co mnie uderzyło, to przede wszystkim więcej łez, niż w latach poprzednich. Oczywiście biorę pod uwagę, że beczeli ci, co beczeć mieli, a kamera pokazywały akurat też te łzy, które pokazywać należało. Myślę jednak, że łzy były autentyczne, ale nawet jeśli się mylę, nie zmienia to faktu, że łzy były i były bardzo eksponowane. Dlaczego? W tym właśnie tkwi to, co nazwałem prawdziwym problemem. Otóż znaczna część tego, co nazywamy tradycyjnie kulturą popularną, było zawsze mocno związane ze wzruszeniem. Czy mieliśmy do czynienia z książką, czy z piosenką, czy z filmem, czy z przedstawieniem teatralnym – zawsze wartość danej oferty podskakiwała automatycznie wraz z pojawieniem się łez.
Popatrzmy na relacje z minionych igrzysk w Pekinie. Najbardziej ulubionymi obrazkami serwowanymi nam przez media był ten beczący wioślarz, becząca Otylia i bęcząca Monika Pyrek. W momencie więc, gdy wszystko staje się powoli towarem, gdy powoli otacza nas coraz mniej rzeczy, które są nie na sprzedaż, powoli też coraz większa część całego naszego świata, siłą rzeczy musi przechodzić na stronę kultury pop. Bywa też groźnie.
Na przykład parę dni temu, też w Rzepie, pojawiła się bardzo oczywiście przejmująca informacja, że ordynariusz siedlecki, biskup Kiernikowski jest ciężko chory na raka i że wiadomo to, bo on sam napisał o tym na swoim blogu. Oczywiście informacja podana przez Rzepę jest bardzo przejmująca, wzruszająca, a przez to oczywiście staje się wiadomością wartą omawiania i dyskutowania. Zwróćmy uwagę na pewien fakt. To że biskup Kiernikowski – jak mi akurat wiadomo, biskup szczególny, bardzo lubiany i szanowany przez wiernych – jest ciężko chory, jest wiadomością bardzo smutną. Jest też właściwie wiadomością jedyną. Informacja o tym, że biskup Kiernikowski może umrzeć jest wiadomością samą w sobie porażającą i nie wymagającą ani dodatkowych słów, ani obrazów.
Artykuł w Rzeczpospolitej nie jest jednak o tym. On jest o tym, że chory biskup ogłosił swoją chorobę publicznie i w ten sposób dołączył do całej rzeszy ciężko chorych artystów, aktorów, dziennikarzy, polityków – jednym słowem gwiazd. Obawiam się, że jeśli parcie opinii publicznej na pop jeszcze się troszkę zwiększy, to o biskupie Kiernikowski niedługo przeczytamy w Gali, albo w jakim innym piśmie dla kobiet, a może nawet obejrzymy jakieś migawki w MTV.
Skoro mowa o MTV, popatrzmy więc i na to coś. Każdy kto się choć trochę interesuje socjologią kultury popularnej, pamięta czym było MTV na początku swojego istnienia. Była to stacja telewizyjna puszczająca teledyski. Jeśli ktoś chciał posłuchać piosenek, a jednocześnie mieć i obraz, włączał MTV i było ‘cool’. Oczywiście, każdy z nas, który miał bardziej rozwinięte ambicje muzyczne, lekceważył MTV, no ale, tak czy inaczej, była to kiedyś zwykła muzyczna telewizja. Obecnie, MTV już dawno odeszło od kształtu, który Jello Biafra opluwał z takim przejęciem. MTV już nie gra piosenek. MTV rozdaje ciuchy, ‘odpicowuje ci brykę’, albo odmalowuje mieszkanie, ewentualnie pokazuje, jak jacyś kretyni rzucają się z czegoś wysokiego na swoje durne pały. MTV wybiera sobie jakiegoś idiotę, lub idiotkę, ciągnie ich do Croppa, kupuje mu ciuchy za 1000 zł., albo 5000 zł. – wszystko jedno – a później pokazuje w telewizorze łzy szczęścia i puszcza odpowiednio nagłośnione wrzaski czystej histerii.
Co to wszystko ma wspólnego z konwencją demokratów w Denver i w ogóle z polityką? Otóż ma wspólnego bardzo wiele. Bowiem jest tak, że od pewnego czasu polityka też się stała towarem. Kiedy niektórzy komentatorzy wykpiwają Donalda Tuska, porównując go do proszku do prania, to za tym nie stoi czysta złośliwość. Jest to przede wszystkim bardzo trafny opis rzeczywistości. Pisał nawet o tym nawet czołowy propagandzista naszej obecnej władzy, Eryk Mistewicz, kiedy ględził coś na temat 'story', którą się opowiada ku uciesze ogłupiałych pożeraczy kolorowych magazynów. A nie ma wątpliwości, że 'story' będzie najlepsza, jeśli przy okazji poleje się trochę łez. Niestety, obok tych łez, jest jeszcze coś, mianowicie absolutnie najwyższe emocje. Emocje takie, jakie obserwowaliśmy na zdjęciach z Denver, ale też emocje, z którymi mamy do czynienia na co dzień tu w Polsce. Mówię o emocjach, którym na imię miłość i nienawiść. W momencie, jak polityka została zakwalifikowana do kultury pop, los polityków, ich życie osobiste, ich miny, ich stroje, ich samochody i ich kochanki stały się naszą sprawą i to sprawą na poziomie absolutnie podstawowym. Jeśli więc Obama w jesiennych wyborach przegra, wszystkie emocje, które cały ten system supermarketu stworzył, będą musiały znaleźć jakieś ujście. A wtedy obok miłości musi się pojawić nienawiść. I wtedy zaczną się samobójstwa, emigracje, a może i zabójstwa. Stanie się tak, ponieważ każda porażka takiej naszej miłości i takiej naszej nadziei, to jednocześnie porażka naszego człowieczeństwa zanurzonego po uszy w fikcji o nazwie pop.
Tak samo, jak mówię, mamy w Polsce. Niektórzy twierdzą, że to jest tak zwana post-polityka. Znów sięgam do dzisiejszej Rzeczpospolitej. W środku wywiad z Piotrem Naimskim. Naimski opowiada o nadziejach i zagrożeniach związanych z sytuacją na Kaukazie. Zwraca uwagę na fakt, że Rosja właściwie nie zajmuje się krajami bałtyckimi. Litwa, Łotwa, Estonia – wydaje się – mają z Rosją całkowity spokój. Całe strategiczne myślenie Rosji jest nakierowane na rejon Morza Kaspijskiego, w tym oczywiście ostatnio, na Gruzję. Dlaczego? Ze względu na kwestie energetyczne. Jeśli Kaukaz stanie się niezależnym od Rosji dostawcą energii na zachód, Rosja odczuje to, jako osłabienie, więc do tego stara się nie dopuścić. Wysiłki prezydenta Kaczyńskiego w związku z tym są skupione na tym, by Gruzja jak najszybciej stała się członkiem NATO i żeby w ten sposób ten rejon uzyskał jakieś gwarancje ze strony Zachodu.
Czy kogokolwiek, poza oczywiście osobami szczególnie zainteresowanymi, to co mówi Naimski, w ogóle obchodzi? Jeśli ktokolwiek się dowie o wywiadzie Naimskiego, pierwsze, co będzie chciał wiedzieć to, dlaczego ten Naimski taki brzydki, no i czy przypadkiem nie jest on z PiS-u. Jeśli z kolei komuś innemu będzie zależało na bardziej pogłębionej informacji, to otrzyma ją może od Krzysztofa Daukszewicza, który, jeśli idzie o poziom intelektualny i świadomościowy nie różni się absolutnie niczym od przeciętnego idioty. Tyle, że jest trochę znany, występuje w telewizji i nie ma przy tym tremy.
Po co więc ludziom polityka? Czyżbyśmy się mogli bez niej zupełnie odbyć? Oczywiście, że dla wielu ludzi o wiele ważniejsze jest kontemplowanie nowych dzieci Brada Pitta, czy nosa Michaela Jacksona, czy nawet – dla tych bardziej odchamionych – osobiste uczestnictwo w projekcji filmu Testosteron, niż zastanawianie się na losami jakiejś ustawy i jej autorów. Ale na tym właśnie polega post-polityka, że nawet z premiera rządu można wycisnąć parę bardzo kolorowych i mięsistych ujęć. Mieliśmy już Rokitę z niejaką Kasią Cerekwicką i Tuska z Dodą. Oto właściwy kierunek. Następnym razem może będzie ten sam układ, tyle że wszyscy będą beczeć. A jeśli się to uda przeprowadzić kilka razy, to może się okazać, że i minister może się stać postacią na miarę gwiazd Bollywood. Tylko patrzeć, jak w TVN-ie pojawi się poseł Nowak, a zgromadzona przed telwizorami publicność będzie chlipać z miłości. A później, kiedy Nowaka na jego stanowisku zastąpi jakiś Karpiniuk, też będą chlipać, tyle że z rozpaczy. Wtedy też wybory przestaną być potrzebne. Politycy będą dostawali telekamery, a ten, kto dostanie ich najwięcej zostanie prezydentem.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...