Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ofiary PRL. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ofiary PRL. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 9 lipca 2009

Kto się boi polityki?

Rok 1989 – jak już tu parokrotnie wspomniałem – był dla mnie rokiem bardzo ważnym. Przede wszystkim, bardzo mnie poruszyła taka oto perspektywa, że moje najbardziej gorące marzenia się spełnią i wreszcie ujrzę sprawiedliwość w pełnym wymiarze, a której symbolem będzie Wojciech Jaruzelski z Jerzym Urbanem rozstrzelani pod jakimś obdrapanym i zapomnianym murem. Oczywiście dziś wiem, że dla tej mojej niegdysiejszej naiwności nie ma żadnego usprawiedliwienia, ale i tak czuję się dość dobrze. W końcu, kiedy się spojrzy na wszystko, co się wydarzyło w Polsce przez te 20 lat, naiwność naprawdę nie wydaje się być grzechem największym.
Tamten czas był dla mnie jednak czasem uroczystym też z innego powodu. Wierzyłem mianowicie – i tu akurat wszystko mniej więcej wypełniło się nie najgorzej – że Polska wreszcie stanie się krajem mniej lub bardziej takim jak demokratyczne kraje europejskie, z w miarę normalną gospodarką, z pieniądzem, który ma swoją wartość i przede wszystkim ze zwykła polityką, a nie czymś co jest polityki zaprzeczeniem i obrazą. Bo tym, którzy albo tamtych czasów nie pamiętają, lub nie przyglądali się nim zbyt uważnie, dobrze by było wiedzieć, że komunizm, oprócz towarów w sklepach, wolności na ulicach i paszportów w domach, również zlikwidował politykę, jako taką. Rząd nie był rządem, parlament nie był parlamentem, wybory nie były wyborami, politycy politykami, a debata – choćby nie wiadomo jak źle mówić o tym, co mamy dziś – nie była debatą nawet w jednym procencie taką, jaką znamy dziś.
Jedna rzecz była jednak podobna, by nie powiedzieć – identyczna. Mianowicie, cały system bardzo się starał, żeby nie daj Boże, nikt nie pomyślał, że brak polityki jest brakiem w jakikolwiek sposób dokuczliwym. Żeby nikomu do głowy nie prysł, że polityka stanowić może jakakolwiek wartość, a polityk może być zajęciem równie honorowym, jak nauczyciel, lekarz, czy inżynier, czy dziennikarz. A zatem, z jednej strony mieliśmy to niby-państwo i reprezentującą je niby-władzę, albo obradującą w Sejmie, albo naradzającą się w partyjnych komitetach, czy wreszcie egzekwującą posłuszeństwo na ulicach, a z drugiej, namaszczoną przez to niby-państwo propagandę – najczęściej w postaci tak zwanego głosu opinii publicznej. To właśnie wtedy, tak bardzo popularne stały się żarty na temat Sejmu, który jest cyrkiem, bo jest okrągły, na temat wyborów, które są farsą, czy na temat polityków, że to świnie, które myślą tylko o własnym korycie. Jeśli ktoś pamięta tamte czasy bardziej dokładnie, niech sobie łaskawie przypomni, jak łatwo było zapomnieć o tym, co jest prawdziwym sensem tego naszego wspólnego nieszczęścia, za to z jakim podnieceniem człowiek czekał na kolejny kabaretowy skecz, który miał tylko jeden cel – utwierdzić wszystkich w przekonaniu, że tak jak jest dobrze, że wszystkie role zostały ostatecznie napisane i że nie pozostaje już nic innego jak to, by każdy zajął się sobą.
Dziś, z tymi doświadczeniami, które zostały i z perspektywą, która naprawdę pokazuje wiele, widzimy szczególnie ostro, jak bardzo ówczesnej władzy było na rękę, by przeciętny człowiek przez moment choćby nie uznał, ze to czego nam brakuje, to polityki w najbardziej uczciwym słowa tego znaczeniu. Po tych wszystkich latach, widzimy bardzo dokładnie, jak perfidnie i starannie został przygotowany grunt, na którym tak łatwo było już pod koniec, kiedy się pojawiła zinstytucjonalizowana opozycja, wszelką działalność na rzecz wolności, demokracji i obywatelskich swobód, określać pełnym pogardy słowem-kluczem: ‘polityka’. I to już pamiętamy chyba wszyscy, jak często, ile razy publicznie pojawiało się nazwisko Kuroń, czy Michnik, czy Wałęsa, czy nazwisko któregoś z innych, bardziej eksponowanych działaczy opozycji, nazwiskom tym najczęściej towarzyszyła obelga ‘polityk’, czy wręcz ‘politykier’. A głupi ludzie kiwali ze zrozumieniem głowami i mruczeli pod nosem: „Tak, tak, panie. Człowiek zastanawia się, co tu do garnka włożyć, a ci tylko bawią się w tę swoją politykę”.
Jaki był cel tego szczególnego przedsięwzięcia, które miało doprowadzić do tego, by ludzie dali się przekonać, że polityka to rzecz brudna, a politycy to ludzie po prostu źli? Otóż było ich kilka. Przede wszystkim – o czym już troszeczkę wspomniałem – chodziło o to, żeby w przeciętnym obywatelu wykształcić odruch, który mu będzie kazał nie interesować się czymś, choćby nawet tak jedynie karykaturalnie, przypominającym prawdziwą politykę. Drugim celem – wcale nie mniej istotnym – było jednak to, by w wypadku pojawienia się prawdziwej, autentycznej, poważnej polityki, wszelkie potencjalne zagrożenie móc bez większego wysiłku ośmieszyć już na samym starcie. Uważam, że plan ten, wbrew temu co można by sądzić, powiódł się w znacznym stopniu. A świadczyć o tym może choćby fakt, ze w pierwszych, w miarę demokratycznych wyborach parlamentarnych, wzięło udział zaledwie lekko ponad 60% uprawnionych do głosowania Polaków.
Wspomniałem wcześniej, że ówczesny propagandowy plan wykształcenia w społeczeństwie negatywnego odruchu na dźwięk słowa ‘polityka’, przypomina to, z czym mamy do czynienia dziś, w Polsce już całkowicie zmienionej, Polsce demokratycznej, Polsce jakże piękniejszej, a jednak Polsce wciąż tak bardzo pod wieloma względami niosącej całe to nieszczęsne brzemię post-komunizmu. Jestem pewien, że czytelnicy tego bloga wiedzą bardzo dobrze, o jakiego typu podobieństwo mi chodzi. Nie mam najmniejszych wątpliwości co do tego, ze każdy, choćby tylko trochę uważny obserwator tego, co się wyprawia na tej – że zacytuję poetę – „scenie tak marnej”, nie wskaże mi dnia, w którym choć raz nie zostanie gdzieś publicznie wspomniane, jakaż to brudna i ohydna rzecz ta polityka. Jacyż to głupi i podli ludzie są ci politycy. Czy wreszcie, jak to w tej naszej polskiej polityce nie ma miejsca dla ludzi porządnych i uczciwych. W dzisiejszej kulturze popularnej, szydzenie z polityków, ubolewanie nad jakością polityki, wyśmiewanie politycznego dyskursu, stało się być może nawet bardziej w modzie, niż codzienne plucie na Lecha i Jarosława Kaczyńskich. Oczywiście dwóch baaaaardzo typowych polityków.
W miniony poniedziałek moje dzieci wróciły z Gdyni z Open’er Festival. Wśród tych wszystkich barwnych i jakże pełnych satysfakcji relacji pojawiła się drobna – jak przystało na rangę wydarzenia, bardzo drobna – relacja z występu polskiego piosenkarza produkującego pod nazwą O.S.T.R. Jak się okazało, wymieniony artysta, w odróżnieniu od tzw. gwiazd festiwalu, zamiast starać się przedstawiać muzykę na odpowiednim poziomie, zajmował się przede wszystkim rozbawianiem publiczności w temacie ‘kaczyzmu’ i polityki jako takiej. A zatem, żartował ów intelektualista z branży pop, że ornitolodzy powinni się zająć likwidacją kaczek, albo że każdy musi dbać o to, by nie stracić środkowego palca, na wypadek spotkania jakiegoś polityka, i tak dalej i tym podobne.
Ktoś powie, że to co sobie mysli i jak te myśli formułuje jakaś gwiazdka z peryferiów kultury masowej, nie powinno mieć dla nas żadnego znaczenia. Proszę jednak zwrócić uwagę na następująca kwestię. To w żadnej mierze nie jest tak, że wspomniany artysta stanowi jakiś szczególny eksces. Przecież on w gruncie rzeczy głosi dokładnie to samo, co gdzieindziej słyszymy z ust takich „poważnych” komentatorów, jak Maria Peszek, Agnieszka Holland, a może nawet i Stefan Chwin. Przecież kiedy dziś dowiadujemy się, że najlepszym kandydatem na prezydenta naszego ukochanego Kraju, okazuje się być nie-polityk Jolanta Kwaśniewska, a już nawet nie piłkarz i „chłopak z Pomorza” Donald Tusk, to satysfakcję z tego faktu odczuwa już nie tylko raper Ostry, nie tylko piosenkarz Paweł Kukiz, nie tylko gitarzysta Zbigniew Hołdys, ale cała banda poważnych intelektualistów i politycznych ekspertów, którzy tę sytuację wręcz sobie wyśnili. Jeśli najmądrzejsze umysły zastanawiają się nad tym, jak to się stało, że projekt o tak nieprawdopodobnej sile i tak bezprecedensowym finansowym i propagandowym wsparciu jak Unia Wolności, poległ w sposób tak spektakularny, to z odpowiedzią, że dla tych ludzi, tak uczciwych i przyzwoitych, nie było miejsca w polityce, spieszą nie prości idioci, ale najpoważniejsi eksperci. I wreszcie, jeśli dziś minister z Platformy Obywatelskiej Aleksander Grad mówi bez śladu wstydu, że rząd planuje wprowadzenie do TVP kuratora, który będzie oczywistym autorytetem, a nie jakimś paskudnym politykiem, to tak naprawdę tylko my – ludzie, którzy nie dali się nabrać tanim, prowincjonalnym kanciarzom na tę starą sztuczkę – wiemy, że on kłamie. I to kłamie na takim poziomie, że normalny człowiek może się tu tylko zarumienić.
Bo to co przeżywamy dziś, jest jedynie kiepską parodią tego przekrętu sprzed 20 i więcej lat. Ktoś niedawno, w jednym z komentarzy na tym blogu, napisał, że ministerstwa są wyłącznie po to, by dzielić pieniądze. Idee natomiast powstają zupełnie gdzie indziej. I jest to prawda jak najbardziej oczywista. Do tego żeby ‘skroić’ społeczeństwo, polityka naprawdę nie jest potrzebna. Do skutecznego skoku wystarczy parę osób ze zdolnością do rachunków i grupką tzw. autorytetów. Oni załatwią wszystko bardzo skutecznie. Trzeba tylko jednego – by prezydentem został ktoś taki jak Jolanta Kwaśniewska, albo w najgorszym wypadku Jerzy Buzek, na czele rządu pozostawał Donald Tusk, a ludziom wbić do tych ich tępych łbów, że nie ma nic bardziej nieprzyzwoitego, niż polityka.*

___________________________________________________
*Informuję wszystkich niedzielnych komentatorów, że moja uwaga na temat 'tępych łbów' jest zabiegiem czysto retorycznym i stanowi opinię w takim samym stopniu, jak słynna uwaga Jacka Kurskiego na temat 'ciemnego ludu'.

wtorek, 28 kwietnia 2009

Więc wolę socjalizm - kłamstwo, niż was

Kiedy byłem młodszy, dawno, dawno temu, jeszcze za głębokiej i jeszcze głębszej bolszewii, kiedy dzieci w szkole uczyły się wierszyków o tym, że u Wowy, na przykład, mama jest milicjantką, a u Lowy mama kucharzem, ale to, że mama może być pilotem, to już jest grubsza afera., albo że dzieci wchodzą do ujutnej (pozdrowienia dla pani Joli), przestronnej klasy, a na tablicy stoi jak byk napisane: „Nie potrzebujemy wojny”, świat był zdecydowanie bardziej poukładany i oczywisty. Człowiek siedział przed telewizorem, oglądał film mistrza Wajdy Kiedy ty śpisz, później wysłuchał komentarza w Dzienniku na ten sam temat i wiedział, ze tam są oni, tu jesteśmy my, tam jest komuna, tu jest Polska i wiedział, co, gdzie i jak.
Były to czasy, kiedy słowo komuch miało znaczenie cudownie szerokie i swoją obelżywością zdecydowanie przekraczało wszystkie pozostałe epitety. Można oczywiście było ten język modyfikować i wtedy, na przykład, powstawały takie perełki, jak „chuje komuniści”, albo „pierdolona komuna”. Tam byli oni, tu staliśmy my i bez względu na to, czy mówiliśmy o nich, czy mówiliśmy o sobie, jeśli tylko chcieliśmy użyć bata, uciekaliśmy do tego niezwykłego języka obłąkanej ideologii. Człowiek wchodził do sklepu po słoik ogórków, pani sklepowa patrzyła na niego nieprzytomnym wzrokiem i odpowiadała: „Nie ma. Wyszły” i obywatel wychodził rzucając na pożegnanie jedno z tych wyżej wymienionych wyrażeń. A jeśli pani sklepowa była nieuprzejma i na prośbę o ogórki rzucała: „Daj mi pan spokój. Głowa mnie boli”, to ten ‘komunistyczny’ epitet był kierowany już bezpośrednio do niej.
I to naprawdę nie miało znaczenia, czy naprzeciwko tego znienawidzonego systemu stał zwykły obywatel, czy tego systemu funkcjonariusz. Wystarczyło, że poziom irytacji osiągnął poziom wystarczająco wysoki, a wszyscy pluli tą komuną. Nie dam głowy, ale sądzę, że nawet większość tych, którzy na tej naszym wspólnym nieszczęściu się paśli, też, jeśli tylko chcieli wyrazić swój ból – dowolny ból – wyrzucali ją z siebie, tak jak Ty i ja. Nie bardzo natomiast umiem sobie przypomnieć, czy jako obelgi używało się słowa ‘socjalizm’ lub ‘socjaliści’. Mogę się oczywiście mylić, ale mam wrażenie, że nie. Chyba było tak, że socjalista nie funkcjonował jako charakter bardzo czarny. A przynajmniej nie wydaje mi się, żeby w społeczeństwie krążyły określenia w stylu „pieprzeni socjaliści”. Była tylko komuna, komuniści i my.
Od tego czasu zmieniło się wiele. Można byłoby nawet powiedzieć, że zmieniło się wszystko. Ogórki są w nadmiarze, a jeśli człowiek trafi na ofertę specjalną, to może jej nawet trafić po niecałe 3 zł za słoik. Ale oczywiście ogórki to tylko symbol. Zmieniła się przede wszystkim ideowa podstawa tego słoika. Nie ma już komuny, nie ma komunistów, a tym bardziej, nie ma już ‘pierdolonych komunistów”. Jeśli chcemy wyrazić swoją niechęć do kogoś kogo nie lubimy, używamy albo pojęcia ‘liberał’, albo , w drugą stronę, ‘socjalista’, albo – i to może najchętniej – ‘faszysta’, ‘pisior’ ewentualnie ‘moher’.
Jak to się stało? Bardzo prosto. Kiedy upadła ‘pierdolona komuna’, dobrzy ludzie mieli nadzieję, że za tym upadkiem rozpocznie się zwykłe egzekwowanie sprawiedliwości. Że ci wszyscy, którzy tworzyli tamten system, a którzy przy tym tak naprawdę byli autorami tego niezwykłego językowego zjawiska, o jakim wspominałem wyżej, albo zostaną powieszeni, albo skazani na długoletnie wyroki, albo choćby odsunięci od jakichkolwiek wpływów. Starsi i doświadczeni ludzie doskonale wiedzieli, że nie ma na co liczyć, bo we współczesnym świecie, gdzie rządzi biznes i pieniądz, nie ma miejsca na tego typu gesty. Że, podobnie jak po II Wojnie Światowej teren państwa niemieckiego – wbrew nadziejom wielu – nie został zrównany z ziemią i obsadzony kartoflami, tak i Polska, przynajmniej częściowo, pozostanie już na zawsze w łapach tych, którzy sobie zwyczajnie nie zasłużyli.
Dziś więc, po tych wszystkich latach, komuny już nie ma, komuniści rozpłynęli się gdzieś w czasie, no i oczywiście zmienił się też wróg. Ja oczywiście nadal, kiedy oglądam sobie mój ulubiony TVN24, i widzę tam Leszka Millera, Józefa Oleksego, czy – ostatnio – Jerzego Wiatra, ogorzałego słońcem, pięknie posiwiałego, z tą rewolucyjna tęsknotą w oczach, której zapomnieć się nie da już nigdy, wciąż rzucam pod nosem: „Jebany komunista!”, ale jestem stuprocentowo przekonany, że należę już do gatunku wymierającego. Bo komunistów już nie ma, a i też wróg się zmienił. Czytam wczorajszą Rzepę i na pierwszej stronie widzę zdjęcia trzech najlepiej zarabiających prezesów banków. Z ich wszystkich znam tylko pierwszego. To Jan Krzysztof Bielecki, premier w rządzie przy prezydencie Wałęsie. Pod zdjęciem jest napisane, że Bielecki jest prezesem banku PKO SA i w zeszłym roku zarobił 4,5 mln zł. Jest to dużo, ale nie najwięcej. Jego kolega z pracy, wiceprezes tego samego PKO – Luigi Lovaglio, dostał 6 mln zł. Pozostałych dwóch prezesów, których zdjęcia publikuje Rzepa, jak mowię, nie znam. Są od Bieleckiego wyraźnie młodsi, pewnie i ładniejsi, jeden pracuje w banku, który się nazywa Noble, drugi w BZWBK i zarabiają ciut mniej od Bieleckiego. Wiem że Bielecki nie jest i nie był komunistą, ale zgaduję, że pozostali panowie też nie są i nie mogli nigdy być komuchami, choćby dlatego, że oni są po prostu na to za młodzi. Wiem, że komuchem jest Oleksy, Szmajdziński, Wiatr, Miller. Ale oni nie są prezesami banków. Ale wiem też, że oni nie muszą. No i tez im nie wypada. Trudno przecież sobie wyobrazić, żeby Don Vito Corleone na starość został prezesem giełdowej spółki. Raz że mu to do niczego niepotrzebne, a dwa – na starość? Nie te nogi. Nie te kości.
Czy Bieleckiego i tych dwóch pozostałych uważam za swoich osobistych wrogów? Nie. Czy oni mi w czymś przeszkadzają? Nie. Bezpośrednio nie. Czy jeśli dojdzie do sytuacji, której tak bardzo się boję i o której pisałem w moim poprzednim wpisie, że ludziom nie starczy pieniędzy na bieżące opłaty, na spłatę zaciągniętych przez lata kredytów i na pokrywanie bieżącego debetu na kartach, które przez całe lata sprzedawały im najróżniejsze, mniejsze i większe banki, i ci ludzie zaczną tych prezesów wyciągać zza ich biurek za uszy, czy ja się do nich przyłączę? Tak. Oczywiście. Pójdę tam z nimi, wejdę do jednego z tych wypasionych gabinetów i osobiście kopnę w tyłek pierwszego z brzegu prezesa, który mi się pod but nawinie. Dlaczego się w ten sposób zachowam? Otóż nie dlatego, że uważam ich za leni, darmozjadów i nieudaczników. Nie. Osobiście jestem przekonany, ze każdy z nich na te swoje miliony bardzo ciężko pracuje. Zrobię tak dlatego, że mam przekonanie graniczące z pewnością, że oni zarówno mnie, jak i tych wszystkich, którzy dziś budzą się w nocy i nie mogą już zasnąć uważają za leni, darmozjadów i nieudaczników.
Zresztą może oni akurat wiedzą dobrze jak jest. Może ja jestem w stosunku do nich niesprawiedliwy. Może oni faktycznie wiedzą. Sam, tak się składa, znam wielu pracowników tego sektora, nawet na stanowiskach kierowniczych, którzy są częścią tego systemu i są ludźmi niezwykle przytomnymi i zachowującymi w stosunku do tego własnie sytemu bardzo przedziwny dystans. Może więc jest tak, że zarówno Bielecki, jak i ci dwaj pozostali świetnie wiedza, ze ten świat jest okropnie zły i niesprawiedliwy, ale w to weszli i teraz już nie mają innego wyjścia jak to całe zło swoimi nazwiskami firmować. A więc może tu chodzi o co innego. Może to jednak jest ta klasyczna już myśl, którą też przedstawiłem w moim poprzednim tekście: „I don’t know what I want, but I know how to get it?” Może rzeczywiście sprawa polega na tym, że jeśli dojdzie do najgorszego, to właśnie jedyna możliwa odpowiedź na pytanie: „Czemu to robicie?”, będzie brzmiała właśnie tak?
Czytam wczorajszą Rzepę i dowiaduję się, że PFRON, fundusz będący na utrzymaniu budżetu i zajmujący się pomocą osobom niepełnosprawnym, nie przyznał fundacji księdza Zaleskiego która opiekuje się grupą chorych dzieci, potrzebnych na prowadzenie bieżącej działalności środków. Później w telewizorze, widzę pewną panią z zarządu tego Funduszu, która w sposób niezwykle niesympatyczny apeluje do wszystkich próbujących oskubać jej Fundusz, żeby przestali liczyć na jej naiwność. Może więc ostatecznie, jak już dojdzie do tego ciężkiego i dla nas wszystkich i dla samej naszej Ojczyzny nieszczęścia, przyjdziemy do niej, a nie do prezesa Augustyniaka.
Od czasu gdy się ostatecznie okazało, że Polska nie uwolni się już nigdy od tego zła, które ją przez tyle lat dręczyło, w tym naszym społecznym krajobrazie pojawił się szczególny gatunek obywatela. Najczęściej jest to osoba młoda, tak między 18 a 28 rokiem zycia, która uważa, że wszystko co się działo zanim oni się urodzili, to czasy na tyle egzotyczne, a na dodatek do tego stopnia zamierzchłe, ze nie warte nawet mrugnięcia okiem. Ich intelektualna sprawność ogranicza się jedynie do najbardziej wąskiego zakresu ich profesjonalnych obowiązków, a aktywność fizyczna do obejrzenia wieczornego programu informacyjnego, ze szczególnym naciskiem na wiadomości finansowe. Na polityce oni się nie znaja, polityka ich nie interesuje, a jeśli mają już coś na ten temat do powiedzenia, to właściwie tylko to, że w naszym zyciu społecznym i politycznym jest „zbyt dużo absurdów”. Oczywiście mają też swoje emocje. Nienawidzą tzw. kaczyzmu, uważają, że Platforma niestety nie dotrzymuje obietnic – i to jest bardzo niedobrze – i stosunkowo dużo szacunku mają dla Janusza Palikota, bo on jest „kontrowersyjny”, ale za to „diabelnie inteligentny”, a przede wszystkim sprawny. No i jeszcze na mnie mówią, ze jestem komunistą.
Jest jednak jeszcze coś, co ich stale irytuje i nie pozwala spokojnie zjeść swojej codziennej porcji sushi. Społeczeństwo i tego społeczeństwa nieustanne roszczenia. Oni wszystko co było do zrobienia, zrobili jak należy. Ukończyli dobre szkoły, skończyli świetne uczelnie, nauczyli się języków obcych, nauczyli się rozpoznawać dobre gatunki win, obejrzeli wszystkie polskie komedie, a tu, cholera, gdzie człowiek nie spojrzy, to się panoszy ten ludek w beretach i w tandetnych kurtkach. Polaczki, proszę państwa! I czego oni się spodziewają? A przecież wiadomo, że jak się nie zarobi, to się nie zje. Że nie można zarabiać więcej, jeśli się więcej nie pracuje. No i wreszcie, że w dzisiejszym zinformatyzowanym, pędzącym do przodu świecie nieograniczonych szans i nieograniczonej oferty, albo się człowiek przystosuje, albo… sorry, man. Jeśli ktoś nie zdążył, nie zmieścił się, albo biegnąc się przewrócił, to doprawdy powinien mieć pretensje tylko do siebie. Bo każdy dostał jednakowe szanse i dziś już nie ma czasu na wzruszenia.
W komentarzach pod tym, wspomnianym już, tekstem, pojawiło się paru takich szybkich, sprawnych i idealnie wyszykowanych na przyszłość obywateli. I jeden i drugi bardzo się irytowali na to, że ja tak dużo miejsca poświęcam protestom tzw. grup pokrzywdzonych. I jeden i drugi wciąż mi tłumaczyli, jak to jest na świecie, jak to wciąż w „tym kraju” jest zbyt dużo „absurdów”, jak to oni muszą „z własnych podatków” utrzymywać najróżniejszego autoramentu obiboków. I jak to, dopóki Polacy nie zrozumieją, że Europa na nich nie będzie czekać, nic nie osiągną. Jeden z nich, w pewnym momencie użył w stosunku do górników określenia „lenie”. Później coś tłumaczył, ze jemu chodziło nie o wszystkich górników, ale tylko o tych leniwych i że pielęgniarki pracują ciężej, a nie narzekają, a on sam, jak był w Anglii, to naprawdę harował jak wół po całych dniach (fizycznie!!!), więc wie. Tak ględził, aż wreszcie doszedł do tego, że: „zdrowy i silny trzydziestolatek, jeśli nie ma na czynsz to z własnej winy.”
I, powiem szczerze, że ja nie chcę z nim dyskutować, czy pielęgniarki pracują ciężej od górników, czy lżej. Czy on, jak był w tej Anglii, to harował bardzo ciężko, czy tylko mu się tak wydawało. Ja nawet nie chcę się z nim spierać, czy jeśli jedziemy autobusem i wokół widzimy tak dużo ludzi, którzy po prostu śpią, to dlatego że są zmęczeni, czy tylko za mało przypieprzali i im organizm się rozleniwił. Ja też nie bardzo chcę się zastanawiać, czy artykuł z Rzeczpospolitej, który jeden z nich mi przylinkował, a który mnie informuje, że górnik w Polsce przeciętnie zarabia ponad 6 tys. zł., napisał ten sam dziennikarz, który sugerował, że nauczyciel w tej samej Polsce zarabia ponad 4 tys. zł, czy oni pochodzą z dwóch różnych szkół. Powiem więcej, ja nawet nie mam ochoty go informować, że w kopalni, kilometr pod ziemią, jest kompletnie ciemno, że oświetlone jest tylko najbliższe sąsiedztwo maszyn, że powietrze jest tam takie, że, nawet nie pracując, się nie da oddychać, przy tym jest jednocześnie bardzo gorąco i bardzo wilgotno, a każdy górnik, żeby dojść do swojego „biurka”, dzień w dzień musi przejść, często na czworakach, w błocie, z sześciokilogramowym obciążeniem w postaci akumulatora obsługującego jego lampkę, aparatury ucieczkowej i podręcznych narzędzi, parokilometrowy odcinek wśród śmiertelnie czarnych tuneli i w nieustającej świadomości, że za chwilę to wszystko może razem z nim pieprznąć i zniknąć.
Ja nie mam ochoty tego wszystkiego powtarzać, bo on – podobnie jak jemu podobnie – i tak mi powie, że to wszystko wie, tyle że jak komuś się coś nie podoba, to niech zmieni pracę. Bo on na przykład, choć oczywiście sam wie co to ciężka praca, wybrał sobie inne, przyjemniejsze, choć równie ważne zajęcie jak, na przykład zaopatrywanie aptek, i jest bardzo zadowolony. Chcę natomiast powiedzieć, że wszyscy ci, co nie są w stanie wykrzesać z siebie minimum empatii dla ludzi, którzy są porządnymi obywatelami, niech się lepiej na chwile oderwą od swoich codziennych przyjemności i się zastanowią. Chcę bardzo mocno tu podkreślić, że wszyscy ci, którzy nie potrafią ukryć swojej pogardy dla ludzi, którzy solidnie przez całe lata wykonywali to czego się w życiu nauczyli, dzień po dniu chodzą do pracy, płacą podatki, zusowskie składki i nagle się dowiadują, że sytuacja się zmieniła i że trzeba się albo bardziej naprężyć, albo pakować, nie mogą liczyć również na moje zrozumienie. Bardzo was proszę, opamiętajcie się. Spróbujcie wykrzesać z siebie minimum współczucia dla tych, którzy najpierw uwierzyli temu waszemu nowemu systemowi, założyli te konta w waszych bankach, kupili te piękne karty kredytowe, obejrzeli te wasze reklamy w telewizji zachęcające ich do brania kredytu za kredytem, kupili wszystko coście im kazali kupić, a teraz tracą pracę. Bo dziś mogę wam wszystkim obiecać tylko jedno. Jeśli dojdzie co do czego, a wy odpowiednio wcześniej nie pójdziecie po rozum do głowy, to reguły gry po raz pierwszy będą ustalać własnie oni.

niedziela, 5 kwietnia 2009

O tym, czego nie widać z boiska do piłki nożnej w Sopocie

Obchody 20 rocznicy wyborów 1989 roku i wszystkiego, co bezpośrednio do nich doprowadziło, a tym samym powstania tzw. „Nowej Polski”, idą pełną parą. Kiedy patrzę na twarze uczestników tych uroczystości, słucham ich słów, kiedy za tymi słowami rozpoznaję zarówno historię tych ludzi, jak i ich teraźniejszość, myślę sobie, że cokolwiek bym dziś na ten temat przykrego nie powiedział, jedno muszę organizatorom tych obchodów przyznać. Dziś, oni są zdecydowanie bardziej uczciwi, niż byli przed 20 laty. W tamtych dniach, kiedy my wszyscy staliśmy tu, a oni wszyscy stali tam, niewielu z nas mogło podejrzewać, że tak naprawdę oni stoją i tu i tam, ale co najciekawsze i my stoimy tu i tam. I że sądząc, że oto się dzieje historia, mieliśmy rację o tyle tylko, że faktycznie działa się historia, tyle że kompletnie inna, niż nam się zdawało. Dziś patrzę na Stefana Chwina, Ireneusza Krzemińskiego, abp Gocłowskiego, ojca Macieja Ziębę, premiera Buzka, jeszcze jakiegoś księdza, ministra Rossattiego i widzę dokładnie ten projekt sprzed lat dwudziestu. Z tym że teraz już o wiele bardziej prawdziwy, bez zbędnego retuszu.
20 rocznica transformacji, czy – jak wolą niektórzy – przepoczwarzenia się bolszewii w pionierów europejskości i cywilizacyjnego postępu, obchodzona jest na tle bezprecedensowych starań na rzecz zniszczenia wszystkiego, co mogłoby zagrozić sukcesowi tej, wspomnianej już, niezwykłej transformacji. A więc zgodnie ze złowieszczą sentencją Orwella, głoszącą, że „Kto kontroluje przeszłość, kontrolujeprzyszłość; kto kontrolujeteraźniejszość, kontroluje przeszłość”, główny atak został skierowany na historię i na niezależne instytucje badające tę właśnie historię.
Wczoraj, podczas jakiejś narady władz Platformy Obywatelskiej, premier Donald Tusk wygłosił następującą opinię: „IPN ma ścigać zbrodnie hitlerowskie i komunistyczne, a mam wrażenie, że dziś ściga on kogoś, kto był największą ofiarą komunistycznych represji […]Oczernia się dzisiaj nie tylko legendę „Solidarności”, ale też żywego człowieka […] prostego człowieka, który swoje życie poświęcił dla Polski”. To o Lechu Wałęsie (cytat za:http://www.platforma.org/pl/aktualnosci/newsy/art1102,tusk-rybicki-niesiolowski-na-radzie-krajowej-o-ipn-bitwa-o-pamiec.html).
Jak wiemy, słowa – nawet nie to, że są tanie. Prawdę mówiąc, one nie kosztują dokładnie nic. A więc tu już słów nie będzie. Teraz to już tylko pójdą nazwiska. I losy. Tak naprawdę nigdy nieopisane. Nigdy tak naprawdę nie opowiedziane. Bo albo nie było czasu, albo woli, albo jednego i drugiego.
CZEKALSKI JÓZEF, l. 48. Zamordowany w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał klatki piersiowej i brzucha, ponadto postrzał lewej stopy;
GIZA JÓZEF, l. 28. Zamordowany w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał boczny szyi;
GNIDA JOACHIM, l. 28. Zmarł w dniu 25 stycznia 1982 r. w wyniku ran odniesionych w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał przeszywający głowę;
GZIK RYSZARD, l. 35. Zamordowany w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał przeszywający głowę;
KUPCZAK BOGUMIŁ, l. 28. Zamordowany w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał brzucha;
PEŁKA ANDRZEJ, l. 20. Zamordowany w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji w KWK Wujek, postrzał przeszywający głowę;
STAWISIŃSKI JAN, l. 22. Zmarł w dniu 25 stycznia 1982 r. w wyniku ran odniesionych w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał przeszywający głowę;
WILK ZBIGNIEW, l. 20. Zamordowany w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał w plecy i postrzał od tyłu w okolicy lędźwiowej;
ZAJĄC ZENON, l. 22. Zamordowany w dniu 16 grudnia 1981 r. podczas pacyfikacji strajku w KWK Wujek, postrzał przeszywający klatkę piersiową;
BROWARCZYK ANTONI, l. 23. Zamordowany strzałem w głowę podczas rozpędzania demonstracji w Gdańsku, w dniu 17 grudnia 1981 r.;
KOSECKI TADEUSZ. Zmarł na zawał serca pobity przez ZOMO w czasie pacyfikacji strajku na Politechnice Wrocławskiej w dniu 17 grudnia 1981 r.;
ADAMOWICZ MICHAŁ, l. 28. Zmarł w dniu 5 września 1982 r. w wyniku ran postrzałowych odniesionych w czasie demonstracji w dniu 31 sierpnia w Lubinie;
POŹNIAK MIECZYSŁAW, l. 26. Zmarł w dniu 31 sierpnia w Lubinie, w wyniku rany postrzałowej brzucha odniesionej w czasie demonstracji w Lubinie;T
RAJKOWSKI ANDRZEJ, l. 32. Zmarł w dniu 31 sierpnia w Lubinie, w wyniku rany postrzałowej głowy odniesionej w czasie demonstracji w Lubinie;
BARCHAŃSKI EMIL, l. 17. Uczeń, więzień polityczny. Zaginął w dniu 16 czerwca 1982 r. Ciało wyłowiono z Wisły. W trakcie śledztwa był bity, miał być świadkiem na rozprawie kolegów;
CIELECKI WOJCIECH, l. 19. Zastrzelony przez żołnierza LWP w dniu 2 kwietnia 1982 r., w Białej Podlaskiej;
CIEŚLEWICZ WOJCIECH, l. 29. Zmarł w dniu 2 marca 1982 r. w wyniku pobicia przez ZOMO podczas demonstracji w Poznaniu, w dniu 13 lutego 1982 r.;
DURDA WŁADYSŁAW, zmarł w nocy z 3 na 4 maja 1982 r. zatruty gazami łzawiącymi użytymi do rozpędzania demonstracji w dniu 3 maja 1982 r., w Szczecinie. Milicja odmówiła wezwania pogotowia;GRUDZIŃSKI ADAM, l. 36. Zmarł na serce po pobiciu w obozie internowania w Załężu, w październiku 1982 r.;
JURGIELEWICZ ZDZISŁAW, l. 29. Zmarł w dniu 21 września 1982 r. po pobiciu w dniu 12 września 1982 r. w KM MO, w Giżycku;
KAMIŃSKI WACŁAW, l. 32. Zmarł w dniu 28 listopada 1982 r., trafiony petardą w czasie demonstracji w dniu 11 listopada 1982 r., w Gdańsku;
KOŁODZIEJCZYK WANDA, l. 59. Przewieziona do szpitala w stanie agonalnym ze śladami pobicia z aresztu śledczego na ul. Rakowieckiej w Warszawie, zmarła w dniu 4 stycznia 1982 r.;
KOT STANISŁAW. Po pobiciu przez patrol ZOMO w dniu 31 marca 1982 r. zmarł w dniu 3 kwietnia 1982 r. w Rzeszowie;
KRÓLIK STANISŁAW, l. 39. Pobity w czasie demonstracji w dniu 10 listopada 1982 r. w Warszawie, zmarł w dniu 16 listopada 1982 r.;
LENARTOWICZ JOANNA, l. 19. Zmarła w dniu 5 maja 1982 r. po pobiciu w czasie rozpędzania demonstracji w dniu 3 maja 1982 r. w Warszawie;
LISOWSKI WŁODZIMIERZ, l. 67. Zmarł w dniu 13 lipca 1982 r. po pobiciu podczas demonstracji w dniu 13 maja 1982 r. w Krakowie;
MAJCHRZAK PIOTR, l. 19. Zmarł w dniu 18 maja 1982 r. po pobiciu przez ZOMO podczas demonstracji w dniu 13 maja 1982 r. w Poznaniu;
MAJEWSKI KAZIMIERZ, l. 46. Na skutek nagonki, inwigilacji, gróźb i nakłaniania do współpracy z SB popełnił samobójstwo w dniu 29 października 1982 r. w Jeleniej Górze;
MICHALCZYK KAZIMIERZ, l. 27. Zmarł w dniu 2 września 1982 r. w wyniku obrażeń poniesionych w czasie rozpędzania demonstracji we Wrocławiu w dniu 31 sierpnia 1982 r.;
RACZEK STANISŁAW, l. 35. Zmarł w dniu 7 września 1982 r. po pobiciu w czasie demonstracji w Kielcach w dniu 31 sierpnia 1982 r.;
RADOMSKI MIECZYSŁAW, l. 56. Zmarł w dniu 3 maja 1992 r. w czasie zajść ulicznych w Warszawie;
ROKITOWSKI MIECZYSŁAW, l. 47. Zmarł w dniu 3 kwietnia 1982 r. po pobiciu w areszcie śledczym w Załężu;
SADOWSKI PIOTR, l. 32. Zmarł w dniu 31 sierpnia 1982 r. trafiony petardą podczas demonstracji w Gdańsku;
SZULECKI ADAM, l. 32. Zmarł w dniu 9 maja 1982 r. po pobiciu w czasie demonstracji w dniu 3 maja 1982 r. w Warszawie;
WIŁKOMIRSKI EUGENIUSZ, l. 52. Zmarł w dniu 3 września 1982 r. po pobiciu przez ZOMO w czasie demonstracji w Częstochowie w dniu 1 września 1982 r.;
WŁOSIK BOGDAN, l. 30. Zamordowany z broni palnej przez funkcjonariusza SB w czasie demonstracji w Nowej Hucie w dniu 13 października 1982 r.;
WOZNIAK TADEUSZ, l. 49. Zmarł w dniu 1 września 1982 r. po pobiciu przez ZOMO podczas demonstracji w dniu 31 sierpnia 1982 r. we Wrocławiu;
ZDUNEK FRANCISZEK, l. 49. Przewodniczący Komitetu Budowy Kaplicy w Sobolewie w woj. lubelskim. Zastrzelony przez sierżanta MO;
BLESZCZYNSKI ZENON, l. 24. Zmarł w nocy z 13 na 14 stycznia 1983 r. po pobiciu w areszcie śledczym w dniu 28 grudnia 1982 r.;
DRABOWSKA JANINA, l. 63. Zmarła we wrześniu 1983 r. na skutek obrzęku płuc spowodowanego działaniem gazów łzawiących użytych do rozpędzania demonstracji w Nowej Hucie w dniu 31 sierpnia 1983 r.;
GRZYWNA ANDRZEJ, l. 62. Zmarł w nocy z 29 na 30 sierpnia 1983 r. po pobiciu pałką po głowie w milicyjnym areszcie;
KOWALSKI RYSZARD, l. 44. Przewodniczący KZ NSZZ "Solidarność" w Hucie Katowice, dwukrotny więzień polityczny. Zaginął w dniu 7 lutego 1983 r. Ciało wyłowiono z rzeki w dniu 31 marca 1983 r.;
LARYSZ JÓZEF, l. 41. Przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ "Solidarność" w zakładach ELWRO. Internowany, zwolniony z pracy. Zmarł w dniu 7 marca 1983 r. po kolejnym przesłuchaniu w KW MO;
LYSKAWA BERNARD, l. 56. Zmarł na zawał serca uciekając przed ZOMO po demonstracji w Krakowie w dniu 1 maja 1983 r.;
MIASKO ZDZISŁAW, l. 29. Zmarł w dniu 3 czerwca 1983 r. po pobiciu na posterunku MO w Nowej Miłosnej;
MARZEC JERZY, l. 21. Zaginął w dniu 21 czerwca 1983 r. po uroczystościach powitania Papieża. Ciało znaleziono nad Odrą w dniu 22 czerwca 1983 r. Powodem śmierci było zachłyśnięcie się krwią;
PODBORACZYŃSKI BOGUSŁAW, l. 21. Działacz NSZZ "Solidarność". Prawdopodobnie zatrzymany przez funkcjonariuszy MO, ciało wydobyto z rzeki w dniu 30 kwietnia 1983 r.;
PRZEMYK GRZEGORZ, l. 19. Zmarł w dniu 14 maja 1983 r. w wyniku obrażeń po pobiciu przez milicjantów na Komisariacie MO przy ul. Jezuickiej w Warszawie w dniu 12 maja 1983 r.;
STEFAŃSKI JACEK, l. 25. Zmarł w dniu 9 września 1983 r. Pobity w dniu 2 września 1983 r. na ulicy przez "nieznanych sprawców". Brata denata i świadków wydarzenia funkcjonariusze MSW nakłaniali szantażem do zaniechania wyjaśnienia sprawy;
SYMONIUK ZBIGNIEW, l. 33. Członek Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania. Internowany, więzień polityczny. Zmarł w dniu 8 stycznia 1983 r. Wg oficjalnej wersji popełnił samobójstwo w czasie odbywania kary 2 lat pozbawienia wolności w więzieniu w Białymstoku;S
MAGURA RYSZARD, l. 29. Zmarł w dniu 1 maja 1983 r. w Krakowie po trafieniu petardą w czasie demonstracji;
SZYMANSKI ZBIGNIEW. Zmarł w kwietniu 1983 r. po pobiciu przez Zomowców - R. Rudowczaka i J. Niemca;
WASILUK HENRYK, l. 28. Więzień polityczny. Zmarł w dniu 25 listopada 1983 r. Po zwolnieniu z więzienia popełnił samobójstwo przez samospalenie przed eksmisją z mieszkania;
WĘDROWNY JERZY, l. 28. Aresztowany za udział w manifestacji w dniu 31 sierpnia 1983 r. Zmarł w areszcie śledczym we wrześniu 1983 r. w niewyjaśnionych okolicznościach, przed terminem rozprawy;
WITKOWSKI WŁODZIMIERZ, l. 31. Zaginął podczas manifestacji w dniu 31 sierpnia 1983 r. we Wrocławiu. Zwłoki znaleziono w dniu 7 września 1983 r. wiszące na drzewie pod Oleśnicą;
ZIÓŁKOWSKI JAN, l. 56. Współpracownik Komitetu Budowy Pomnika Ofiar Czerwca 1956 r. Zmarł w dniu 5 marca 1983 r. pobity w czasie przesłuchania w V komisariacie MO w Poznaniu;
BARTOSZCZE PIOTR, l. 34. Działacz NSZZ "Solidarność" Rolników Indywidualnych. Zmarł w nocy z 7 na 8 lutego 1984 r. Ciało znaleziono w dniu 8 lutego 1984 r. w studzience melioracyjnej na polu ze śladami bicia i duszenia;
FRĄCZEK LECH. Zmarł w dniu 25 maja 1984 r. po pobiciu w dniu 5 kwietnia 1984 r. na posterunku MO;
FRAS TADEUSZ, l. 33. Nauczyciel, przewodniczący NSZZ "Solidarność" w szkole. Zmarł w dniu 7 września 1984 r. Ciało znaleziono na przedmieściu Krakowa. Wg oficjalnej wersji wyskoczył z II piętra. Sekcja zwłok ujawniła ślady bicia i duszenia;
GĘBOSZ ANDRZEJ, l. 31. Zmarł w dniu 26 października 1984 r. po pobiciu podczas przesłuchania w DUSW Łódź - Śródmieście;
HAC ALEKSANDER, l. 44. Przewodniczący KZ NSZZ "Solidarność" w Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie. Zmarł w dniu 18 października 1984 r. Znaleziony w dniu 16 października 1984 r. w piwnicy domu przy ul. Królewskiej z ciężkimi obrażeniami głowy;
HANT EDYTA, l. 8. Uczennica, Zmarła w dniu 29 marca 1984 r. Zginęła w parku od strzału oddanego z okien mieszkania przez sierżanta MO Halonia;
JASIŃSKI KRZYSZTOF, l. 25. Działacz NSZZ "Solidarność". Internowany. Zmarł w dniu 10 listopada 1984 r. Zwłoki znaleziono na przystanku PKS w Elblągu z silnymi urazami;
KULKA STANISŁAW, l. 47. W dniu 15 listopada 1984 r. został zastrzelony na szosie przez milicjanta Jana Żurka;
ŁAWRYNOWICZ HENRYK, l. 42. W dniu 8 listopada 1984 r. został zatrzymany na Komisariacie Kolejowym. Zmarł w dniu 9 listopada 1984 r. Lekarz stwierdził krwiaka skroni i liczne obrażenia;
LAZARSKI KAZIMIERZ, l. 58. Pobity we własnym mieszkaniu przez funkcjonariuszy MO. Zmarł w dniu 24 września 1984 r. Sąd Rejonowy w Oleśnicy skazał funkcjonariuszy Ryszarda Boryga, Zbigniewa Królaka i Józefa Jarosika na kary od 1 do 2 lat pozbawienia wolności;
POPIEŁUSZKO JERZY, l. 37. Kapelan NSZZ "Solidarność". Bestialsko zamordowany w dniu 19 października 1984 r. przez funkcjonariuszy MSW: W. Chmielewskiego, L. Pekalę, G. Piotrowskiego, A. Pietruszkę;
ROMANOWSKI JAROSŁAW, l. 23. Zmarł w dniu 12 maja 1984 r. Zatrzymany przez MO. Wg oficjalnej wersji powiesił się w areszcie;
STRUSKI KRZYSZTOF, l. 28. Zmarł w dniu 14 listopada. Zatrzymany przez funkcjonariuszy MO zostal wyrzucony z milicyjnego samochodu;
SZTENCEL PAWEŁ, l. 19. Zmarł w dniu 22 grudnia 1984 r. na astmę sercową w areszcie śledczym przy ul. Smutnej w Łodzi, po odmówieniu pomocy lekarskiej;
TOKARCZYK ZBIGNIEW, l. 31. Działacz NSZZ "Solidarność" i KPN. Internowany i szykanowany przez SB. Zmarł w nocy z 22 na 23 lutego 1984 r. Ciało znaleziono koło domu denata. Sekcja wykazała urazy wątroby i płuc oraz ślady ciosów;
WALCZAK BOGUSŁAW, l. 57. Zmarł w marcu 1984 r. Został zatrzymany przez patrol MO w dniu 8 marca 1984 r. Żonie wydano ciało w dniu 16 marca 1984 r. twierdząc, że znaleziono je na ulicy;
ANTONOWICZ MARCIN, l. 19. Zmarł w dniu 2 listopada 1985 r. Został zatrzymany przez patrol MO w dniu 19 października 1985 r. W milicyjnym samochodzie doznał śmiertelnych urazów głowy;
BUDNY JAN. Zmarł w dniu 14 lutego 1985 r. Zatrzymany przez funkcjonariuszy MO Witolda Jabłońskiego i Kazimierza Klonowskiego w dniu 11 lutego 1985 r. Pobity w czasie przesłuchania. W szpitalu stwierdzono krwiaka mózgu, który był przyczyną zgonu;
BULKO ZDZISŁAW, l. 30. Zmarł w dniu 17 grudnia 1985 r. Znaleziony w rowie pod Zamościem z ciężkimi obrażeniami. Zwolnieni przez niego z pracy za pijaństwo i kradzieże trzej Ormowcy grozili mu zemstą;
CZARNY MIKOŁAJ, l. 56. Zmarł w dniu 14 lutego 1985 r. Został zatrzymany przez MO.(...) Zmarł w wyniku urazów czaszki. Wg oficjalnej wersji spadł ze schodów;
FRANZ ROMAN, l. 32. Zmarł w dniu 8 stycznia 1985 r. Został zatrzymany przez milicję na Komisariacie Kolejowym. Znaleziony martwy na ławce koło dworca PKP. Sekcja wykazała stłuczenie mózgu;
KRAWIEC JAN, l. 22. Zmarł w dniu 30 października 1985 r. W dniu 30 października 1985 r. został zatrzymany na Komendzie MO w Miechowie. Wg oficjalnej wersji popełnił samobójstwo w areszcie przez powieszenie. Ciało nosiło ślady urazów piersi, brzucha i głowy;
KRZYWDA JACEK, l. 37. Zmarł w dniu 26 czerwca 1985 r. Został pobity w bramie domu, w którym mieszkał, przez patrol MO;
KASPROWSKI DARIUSZ, l. 23. Zmarł w dniu 9 grudnia 1985 r. Według oficjalnej wersji powiesił się, w ZK w Koronowie. Na zwłokach stwierdzono liczne urazy szyi, ramion i pleców;
MARTIN LESŁAW, l. 37. Członek Komisji Rewizyjnej Zarządu Regionu NSZZ "Solidarność". Zamordowany w dniu 23 stycznia 1985 r. Został zrzucony przez "nieznanych sprawców" z kładki dla pieszych nad ulicą, z wysokości 20m;
POPŁAWSKI PIOTR. Pop cerkwi prawosławnej w Narwi. Zaginął w dniu 15 czerwca 1985 r. Zwłoki znaleziono w dniu 20 czerwca 1985 r. w lesie koło Zabłudowa. Wg oficjalnej wersji popełnił samobójstwo;
PRZEPIÓRZYŃSKI WITOLD, członek NSZZ "Solidarność". Zaginął w dniu 9 maja 1985 r. Zwłoki znaleziono w dniu 17 maja 1985 r. w kanale portowym ze śladami silnych obrażeń;
SZUSTER ALEKSANDER, l. 25. Zmarł w dniu 30 stycznia 1985 r. po pobiciu na Komisariacie MO w Świdniku. Przyczyną śmierci było złamanie podstawy czaszki;
ŚLUSARSKI RYSZARD, l. 25. Zmarł w dniu 4 marca 1985 r. po pobiciu przez funkcjonariuszy MO w mieszkaniu, na ulicy i w komisariacie. Śmierć nastąpiła w wyniku zmiażdżenia wątroby, nerek i pęknięcia jelit.
BEDNAREK MARIAN, l. 35. Zmarł w dniu 27 grudnia 1986 r. po pobiciu na komisariacie MO;
SZKARŁAT ZBIGNIEW, l. 43. Działacz NSZZ "Solidarność", więzień polityczny. Zmarł w dniu 9 lutego 1986 r. Znaleziony na ulicy w dniu 2 lutego 1986 r. ciężko pobity, stwierdzono pęknięcie czaszki i uszkodzenie mózgu;
LUKS GRZEGORZ, l. 19. Zmarł w dniu 14 stycznia 1987 r. Został zbity i skopany przez patrol MO w nocy z 29 na 30 sierpnia 1986 r. Przy niedostatecznej pomocy lekarskiej, zmarł w wyniku powikłań po pourazowej torbieli trzustki;
KALINOWSKI WACŁAW. Zmarł w dniu 27 marca 1987 r. W dniu 22 marca 1987 r. został pobity w samochodzie milicyjnym;
STRZELECKI JAN, l. 69. Zmarł w dniu 11 lipca 1988 r. Znaleziony ciężko pobity nad Wisłą w dniu 30 czerwca 1988 r.;
NIEDZIELAK STEFAN. Proboszcz parafii Św. Karola Boromeusza. Zmarł w dniu 20 stycznia 1989 r. Ciało znaleziono w mieszkaniu denata. Sekcja wykazała liczne urazy i rozerwanie wiązadeł kręgu szyjnego jako przyczynę śmierci;
SUCHOWOLEC STANISŁAW. Proboszcz parafii Najświętszej Marii Panny na Dojlidach. Zmarł w dniu 30 stycznia 1989 r. Wg wersji prokuratury śmierć nastąpiła w wyniku zatrucia tlenkiem metali spowodowanego pożarem w pokoju powstałym z zapalenia się grzejnika;
ZYCH SYLWESTER, l. 39. Wikariusz parafii Św. Jakuba. Więzień polityczny. Zmarł 11 lipca 1989 r. Ciało znaleziono na dworcu PKS.
(listę podałem za: http://www.polonica.net/Lista_smiertelnych_ofiar_komuny_1981-89.htm).
I to tyle, jeśli idzie o ofiary mniejsze od „największych” i o ”poświęcanie życia”, tak jak to poświęcenie i to życie wygląda, gdy na nie spojrzeć spoza piłkarskiego boiska.

piątek, 3 kwietnia 2009

O szpiclach w Kościele, ludziach w kościele i końcu miłości

Myślałem, żeby już nie pisać o Kościele, a tym bardziej usprawiedliwiać Kościół z niechęci do uczestniczenia w organizowanej przez zepsute Państwo lustracji. Uznałem, że powiedziałem wszystko, co miałem na ten temat do powiedzenia, a ponieważ większość osób czytających mój blog, zna doskonale moje poglądy i wie pewnie nawet, co jadam na śniadanie i co piję na kolację, przynajmniej nikt mi nie zarzuci braku rozumu, a tym bardziej dobrej woli. Niestety, jak to często w życiu bywa, okazuje się, że tłumaczenia nigdy za wiele i nigdy też nie za wiele podejrzeń.
Polskę kocham równie szczerze i z równym zapałem, jak nasi najbardziej patriotyczni młodzi patrioci. Ale wystarczy mi wyrazić opinię, że chyba stać nas na to, by poprzeć prezydenta Kaczyńskiego w jego polityce wobec Ukrainy, a mam niemal obiecane, że część moich serdecznych przyjaciół mi powie, że najpewniej oszalałem. Nienawidzę „szpicli, katów i tchórzy” bardziej serdecznie i świadomie, niż wielu tu obecnych komentatorów, a wystarczy, żebym w sprawie agresji lustracyjnej wziął w obronę moich biskupów, natychmiast wielu zaczyna sobie rwać włosy z głowy, żem zdrajca, albo – w najlepszym wypadku – wariat. Każdy chyba też tu wie, jak bardzo gardzę wszystkim co się rusza i jest czerwone i jak wiele jestem w stanie poświęcić, żeby do Polski nie zawitała ponownie lewacka zaraza. Przyjdzie jednak taki moment, że wezmę w obronę słabych, biednych i pokrzywdzonych – czy to przez los, czy przez własną niezdarność – i spojrzę nieuprzejmym okiem na ludzi, którzy uważają, że do pełni szczęścia potrzebne im są wielomilionowe zarobki, a z miejsca dostanę w pysk informacją, że jestem komunistą i wiernym uczniem Trockiego.
Ten ostatni epitet akurat jest dość marnego gatunku, choćby z tego powodu, że – wedle moich najszczerszych podejrzeń – ci, którzy go wobec mnie używają, sami są czerwoni jak sowiecki sztandar. A nawet jak nie są, to dopiero od czasu, jak Platforma Obywatelska wygrała wybory i okazało się, że to jednak nie lewica jest en vogue, lecz prawica. Szczególna. Taka trochę na poziomie premiera Belki i ministra Kołodko, ale – oczywiście – prawica, jak jasna cholera. Reszta to komuniści.
No ale miało być o Kościele. Myślę, że było tego dużo więcej, ale dziś przypominam sobie dwie sytuacje, kiedy czułem szczególną Jego bliskość. Raz, było to jeszcze w czasach komuny, kiedy trzeba było się chować, więc schowaliśmy się w kościele i właśnie wtedy poczułem, jak tam jest bezpiecznie. Drugi raz, już za nowej władzy, kiedy przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania. Była sobota. Siedzieliśmy w tym zupełnie obcym miejscu, za oknem mieliśmy kompletnie obcy widok, w samym mieszkaniu było zimno i pusto, na środku stała kupa pudeł z rzeczami i szykowaliśmy się do spania. Przyszła niedziela i, zupełnie automatycznie, poszliśmy do naszego starego kościoła na poranną Mszę. I ja wtedy naprawdę, po raz pierwszy tak mocno, zrozumiałem, że gdziekolwiek w naszym życiu się znajdziemy, zawsze mamy ten kościół, gdzie możemy się poczuć jak w domu. Czy będziemy na wakacjach nad morzem, czy w górach, czy w naszym Przemyślu, czy u mnie na wsi, czy gdziekolwiek na świecie, w każdym kościele znajdziemy ten azyl i to niezwykłe – pewnie z niczym nie porównywalne – poczucie przynależności. I nie ma znaczenia, czy ludzi będzie tłum, czy zaledwie parę osób, czy to będzie jakaś koncelebrowana uroczystość, czy mszę będzie odprawiał jeden ksiądz, czy ten ksiądz będzie młody i głupi, czy stary i bardzo mądry – to poczucie domu będzie z nami do końca. Ale powiem coś jeszcze. Czy ten ksiądz będzie bohaterskim i niezłomnym duchownym, czy tchórzliwym i zakłamanym szpiclem, prawdopodobnie ze wszystkich tam obecnych osób, będzie informacją ciekawą wyłącznie dla mnie. Cała reszta bowiem będzie wyłącznie patrzeć na to, czy kazanie jest ciekawe i czy ksiądz ładnie, pobożnie i głośno tę mszę odprawia.
I wcale nie chcę przez to powiedziec, że ludzie z którymi spotykamy się codziennie w kościele to bezmyślna zbieranina, która przyjmie wszystko, byleby było ładnie opakowane i pięknie podane. W życiu. Tu chodzi o cos kompletnie innego. Chcę po prostu powiedziec, że ludzie potrzebują Kościoła dla zupełnie innego typu satysfakcji, niż ta, którą można uzyskać z zakupów, czytania gazet, czy studiowania mądrych książek. To jest wymiar tak kompletnie różny od wszystkiego co nas spotyka na co dzień, że jeśli ktoś chce w Kościele uzyskać inny rodzaj doznań od tych, które ten Kościół zwykle daje, to niech lepiej jednak włączy sobie telewizor albo kupi sobie coś fajnego.
Oczywiście, w tamtych starych czasach, których już nigdy – miejmy nadzieję – w ich pełnej krasie nie będziemy musieli oglądać, Kościół zgodził się nam służyć znacznie rozszerzoną ofertą. Ale też nie należy zapominać, że wtedy też mogliśmy tam spotkać nie tylko siebie nawzajem, ale również takich wybitnych Kościoła tego przyjaciół, jak Adam Michnik, Andrzej Celiński, czy Jacek Fedorowicz. Właśnie dlatego, że to były zupełnie inne czasy i tu też, chciałbym mieć nadzieję, że one już nie wrócą.
Po co to wszystko piszę? Przecież nie po to, żeby do znudzenia powtarzać to wszystko, co i tak już wielokrotnie powiedziałem. Jak się okazuje, ten zestaw argumentów na niektórych nie działa i ja to świetnie już dziś rozumiem. Dziś chcę powiedzieć coś, co mi przyszło do głowy dopiero teraz, po przeczytaniu komentarzy pod moim wczorajszym tekstem. Otóż ja mam wrażenie, że wielu z moich przyjaciół, kiedy tak strasznie użalają się nad tym Kościołem – Kościołem, zgadzam się, w zdecydowanie zbyt dużej części ludzi marnych i podłych – wychodzą z bardzo fałszywego założenia, że to co dla nich jest w nim najbardziej marne i podłe, jest również najbardziej marne i podłe dla wszystkich pozostałych. Mam wrażenie, że bardzo wiele osób, które wyrażają tu swoją szczerą troskę odnośnie kondycji i przyszłości Kościoła w Polsce, zachowuje się trochę tak, jakby oferta tego dzisiejszego Kościoła i powszechne oczekiwania wobec Niego, miały być prostą wypadkową naszych doświadczeń sprzed dwudziestu lat.
Ile razy prasa napisze, że kolejny biskup, czy inny duchowny, ma na koncie współpracę z dawnymi służbami, a Episkopat na to wszystko wzruszy swoimi purpurowymi ramionami, podnosi się ogólna histeria, że to już prawdziwy koniec Kościoła, że teraz to już Kościołowi pozostaje tylko powolny i ostateczny upadek i że jeśli nie zrobi się czegoś radykalnego już teraz, my ludzie prawdziwie pobożni, możemy się zacząć pakować. I wciąż wraca to jedno słowo: ludzie, ludzie, ludzie. A ja chciałbym wiedzieć, o jakich ludziach my mówimy? Czy może chodzi o tych wszystkich wiernych, którzy każdej niedzieli wypełniają kościoły w całej Polsce, od najmniejszych wsi do największych miast? Czy może tylko o nas samych – ambitnych, cholernie nakręconych emocjami, rozpolitykowanych bojowników o ostateczne wyplenienie z naszego Kraju resztek komunistycznej zarazy? A może nam się wydaje, że my to oni, a oni to my? W zeszłym tygodniu, w naszym kościele była msza, gdzie zaproszony ksiądz – rekolekcjonista wygłosił kazanie, które trwało niemal 40 minut i było tak nieprawdopodobnie nudne i głupie, że ja osobiście myślałem, że wstanie i wyjdę. Na dodatek, ksiądz miał tak irytujący sposób podawania tego swojego tekstu, że nie było sposobu, żeby się móc skupić choć na krótki moment. I muszę tu przyznać, że ile razy mam okazję słuchać czegoś podobnego, martwię się bardzo o tych, którzy przychodzą do kościoła już tylko raz na jakiś czas, a jeszcze bardziej o tych, którzy przyszli ten jeden jedyny raz, po długiej przerwie, tylko po to, żeby sprawdzić, czy coś się w tym „beznadziejnym miejscu” zmieniło. Martwię się, bo jestem pewien, że to własnie przez takich księży, ludziom do kościoła chce się przychodzić coraz rzadziej. Ale nie tylko takich. Kościoły, jeśli rzeczywiście pustoszeją, to pustoszeją również przez księży, którzy są leniwi, niestaranni, nadęci, niesympatyczni. Przez księży, którzy są zarozumiali, którzy nie potrafią sformułować prostego zdania, które każdy normalny człowiek zrozumie, a jak wygłaszają kazanie, to albo czytają jakiś beznadziejny tekst, który ściągnęli z Internetu, albo dzielą się swoimi spostrzeżeniami, które są tak fatalnie przeintelektualizowane, że nikt już nie ma ochoty ich słuchać. Czy ktoś może sądzi, że jak ludzie widzą, że kazanie będzie głosił arcybiskup Życiński to pędzą do najbliższego innego kościoła, albo do domu na telewizję, bo Życiński to komunistyczny kapuś, czy może dlatego, że boją się, że następne półtorej godziny spędzą na wysłuchiwaniu tekstów albo kompletnie nieciekawych, albo niezrozumiałych, albo i takich i takich?
Kościół Powszechny ma już dwa tysiące lat i te lata widziały wszystko. Widziały ten Kościół w chwilach tryumfu i w chwilach upadku. Te dwa tysiące lat widziały księży bohaterów i księży zdrajców. Księży kompletnie biednych i księży obleczonych w złoto i diamenty. Księży którzy czynili cuda i księży, którzy w cuda nawet nie wierzyli. Te lata widziały księży, ale i papieży. Papieży wielkich, ale i papieży kompletnie nędznych. Papieżyce i anty-papieży! Papieży – morderców. Papieży świętych! I co się stało? Czy Kościół upadł, czy może przetrwał i jest wciąż wielki? A Wy mi dziś przychodzicie i załamujecie ręce nad paroma agentami. Że jakież to okropne, bo przez jednego Hejno, jednego Czajkowskiego, jednego Życińskiego, jednego Wielgusa i jeszcze kilkunastu innych, mniej znanych agentów, ludzie przestaną chodzić do kościoła. Bo nie będą mieli co z sobą w najbliższą niedzielę zrobić. Dajcie spokój! To jest jakiś obłęd!
Parę dni temu, ktoś – nie mam pojęcia, kto tak naprawdę – zorganizował wiec poparcia dla Lecha Wałęsy. Impreza, której fragmenty miałem okazję obejrzeć w telewizji była spektaklem na miarę czegoś, co jeszcze kiedyś urządzano, gdy trzeba było kogoś potępić, albo komuś oddać hołd. Tyle że, wtedy, aby efekt był odpowiednio mocny, do tej roboty trzeba było wynająć odpowiednią liczbę tzw. zwykłych ludzi, a dziś wystarczy banda tzw. autorytetów, jeden przestraszony biskup i banda studentów. Patrzyłem na beczącego, jak zawsze gdy mu się słodzi, Wałęsę, stojących i robiących mu aplauz zwiezionych gości, te odpowiednio postawione twarze, oczy, usta i autentycznie się bałem. A później, zobaczyłem Aleksandra Kwaśniewskiego, jak głosi potrzebę zniszczenia IPN-u, a za nim stoi ojciec Maciej Zięba. I współbuduje to nieprawdopodobne zło. Dziś, w ramach dalszej akcji niszczenia Polski i wszystkiego, co jest tej Polski osiągnięciem i sukcesem, Platforma Obywatelska ogłasza, że rząd wysyła na Uniwersytet Jagielloński specjalną komisję kontrolną, która sprawdzi pracę Uniwersytetu pod względem politycznej poprawności. Dziennikarz pyta rektora krakowskiego uniwersytetu, co o tym sądzi, a ten ogłasza, że jest bardzo zadowolony z decyzji rządu i czeka na tę komisje z utęsknieniem i radością. A ja oczywiście sobie natychmiast przypominam, że to ten sam rektor, który – jak słyszałem – jesienią 2007 roku obiecał swoim studentom, ze poniedziałek powyborczy będzie dniem rektorskim, ale w niedziele wszyscy maja iść głosować.
I za chwilę, inny dziennikarz zwraca się do Donalda Tuska z pytaniem, dlaczego rząd ingeruje w autonomię badań naukowych, na co Premier wygłasza bardzo emocjonalne oświadczenie, w którym zapewnia, że dopóki on jest premierem, badania naukowe będą się w Polsce cieszyły największą wolnością. I on to gwarantuje osobiście swoją miłością i o to osobiście zadba. Natomiast przypadek pana Zyzaka jest absolutnie wyjątkowy, bo to co on napisał to nie praca magisterska, lecz najzwyklejszy paszkwil. A on – Donald Tusk – i jego rząd, nie dopuszczą do jakichkolwiek ataków na Lecha Wałęsę i naszą narodową pamięć! On każdą próbę zakwestionowania dorobku III RP rozdepcze w zarodku! On wszelkie przejawy nienawiści do Lecha Wałęsa będzie traktować nie jak błąd, ale jak grzech!!!
Ja wiem doskonale, co by się działo, gdyby za niedawnych jeszcze rządów PiS-u okazało się, że ktoś gdzieś napisał pracę magisterską, która byłaby paszkwilem na Lecha i Jarosława Kaczyńskich, albo na Annę Walentynowicz, albo na Antoniego Macierewicza i rząd skierowałby na jeden z uniwersytetów specjalną rządową komisję w celu zbadania sytuacji. Ja już sobie wyobrażam te falę strajków studenckich przeciwko zamachowi kaczyzmu na wolność i demokrację. Ja sobie wyobrażam, co by się dziś działo we wszystkich możliwych telewizjach i jak by wyglądały dzisiejsze gazety. Tymczasem – cisza. Nie dzieje się nic. Spokój. A rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego z uśmiechem ogłasza, ze on już się nie może tej kontroli doczekać. A Stefan Niesiołowski ponownie publicznie wzywa do wyrzucenia prof. Nowaka z pracy. Oto Polskie Państwo! Oto do czego doszliśmy po kilkunastu miesiącach rządów Platformy Obywatelskiej. Rozpoczyna się błyskawiczne, najbardziej bezczelne dławienie demokracji, a my praktycznie słyszymy tylko ciszę.
Oto Polskie Państwo w całej swej okazałości. I oto, kiedy ja piszę cały długi tekst właśnie o tym. O karykaturalnie bezwstydnych politykach, o nieuchronnie zbliżającym się upadku tej i tak bardzo karłowatej wolności i o księżach, którzy uczestniczą w niszczeniu tego, co jeszcze jako tako mamy dla siebie, nie jako pomocnicy w tym procederze, ale jego faktyczni organizatorzy, okazuje się, że tak naprawdę nikogo to nie interesuje. Bo nagle okazuje się, ze osoba biskupa Gocłowskiego i ojca Zięby jest tu ciekawa jedynie w kontekście tego, co w swoim życiu złego zrobił biskup Wielgus. I jak tyle razy wcześniej, część komentujących wyzywa mnie od socjalistów, a druga część od obrońców agentów. I oczywiście niemal nikogo nie interesuje to, o czym napisałem, lecz wyłącznie problem, kiedy to Kościół się wreszcie zlustruje, bo bez tej lustracji będzie w Polsce bardzo źle. I oto nagle okazuje się, że to nie Wałęsa, Kwaśniewski, Olechowski, Zięba, Niesiołowski, Tusk, Palikot i ta cholerna najbardziej czarna masoneria budzą największe, ale księża – agenci. No a przede wszystkim Episkopat, który nie chce wziąć udziału w odbudowie polskiego honoru. Jakież to okropne! Czemu jest tak, że tylu prawdziwie patriotycznie zorientowanych i wiernych Kościołowi osób wykazuje tak nieprawdopodobną naiwność. Tyle lat przetrwaliśmy z tym Kościołem. Tyle lat stali przy nim nasi ojcowie i nasi dziadkowie. Wbrew najróżniejszym kryzysom i wbrew wszelkim zawirowaniom. I ten Kościół zawsze zwyciężał. Mocą naszej wiary, mądrością swoich pasterzy i opieką Ducha Świętego. I teraz nagle, tylko dlatego, że nasze pragnienie sprawiedliwości zostało tak bardzo obrażone, a nasza zwykła ludzka wrażliwość wystawiona na taką próbę, tak wielu z nas tak lekko wzięło na siebie obowiązek pouczania Episkopatu, jak biskupi mają postępować, żeby nieopatrznie nie doprowadzić Kościoła do ruiny. Jeszcze chwila, a już nie tylko w Austrii, ale również i u nas powstanie coś, co się będzie nazywało My Jesteśmy Kościołem. I będzie super! Jestem pewien, ze wówczas może i nawet Magdalena Środa zechce od czasu do czasu wpaść do nas na Mszę Świętą.

piątek, 13 marca 2009

O księżach złych, glupich i leniwych

Muszę z radością stwierdzić, że moja salonowa sytuacja jest niezwykle sympatyczna. Piszę sobie co chcę, nikt mi nic nie narzuca, nagle – czego nigdy do końca nie zrozumiałem – okazuje się, ze mnóstwo ludzi moje teksty czyta, a wreszcie wygląda na to, że bardzo wielu z nich mnie wspiera i solidaryzuje. Wczoraj nawet zadzwonił do mnie ojciec Rachmajda i powiedział, że jest okay. Nawet ci, którzy z reguły mnie besztają, czasem okazują coś w rodzaju szacunku. Z wyjątkiem chyba już tylko red. Warzechy, nikt mnie demonstracyjnie nie lekceważy. To już raczej ja jestem ten wredny. Jest więc jak w niebie.
Dwa razy się zdarzyło, że moja błogość została ciężko zaatakowana, a ja sam ściągnięty zostałem gwałtownie na ziemię. Pierwszy raz przy okazji Wołynia, kiedy Prezydentowi, za jego koncyliacyjny gest pod adresem Ukrainy, zostało cofnięte poparcie, a ja je zachowałem. Drugi raz, w tych dniach, kiedy wziąłem w obronę Kościół przed lustracyjnymi żądaniami świata. Nie jest to sytuacja miła dla kogoś, kto się przyzwyczaił do zycia w komforcie, nawet drobna nawałnica może się okazać prawdziwym kłopotem. No, ale żyć trzeba i – co ważniejsze – trzeba wciąż gadać. Więc gadam. Ponieważ dobro Kościoła, jego wiernych i jego hierarchów bardzo mi leży na sercu, a mam wrażenie, że ja osobiście troszkę inaczej je rozumiem, niż wielu z moich przyjaciół tu w Salonie, chciałem dorzucić tu parę jeszcze słów właśnie na temat Kościoła, tak jak ja go widzę. Nie chcę przy tym nikogo dziś akurat do niczego przekonywać. Pragnę tylko jak najbardziej precyzyjnie przedstawić swoje uczucia w stosunku do Kościoła i kościelnej hierarchii. Tym razem też, od razu muszę ostrzec tych wszystkich, dla których Kościół jest wyłącznie jeszcze jedno kłamliwą instytucją, a księża bandą chciwych i zepsutych karierowiczów. Tym proponuję postawę Krzysztofa Daukszewicza, którą wyraził niedawno w Szkle Kontaktowym. Kiedy red. Sianecki chciał go wyciągnąć na komentarz na temat stanowiska Episkopatu, popatrzył na zdjęcia biskupów, jakby zobaczył podręcznik do gramatyki transformacyjno-generatywnej i powiedział: „Ja nic na ten temat nie mam do powiedzenia. To nie moja ekipa.”. Więc, machnijcie na ten mój dzisiejszy tekst ręką. To nie Wasza ekipa. Toyahowa ma wujka-księdza. Wujek przez wiele, wiele lat był proboszczem w pewnej podkarpackiej wsi. Ponieważ dziś ma już swoje lata i jest emerytem, już nie proboszczuje, ale wciąż mieszka sobie na tej plebanii i spędza sympatycznie czas. Ponieważ każdego roku jeździmy tam na wakacje, zdarza się, ze wujek-ksiądz zabiera nas na tzw. objazd okolicy, podczas którego odwiedza innych księży, swoich odwiecznych kolegów. Wszystko to są wiejscy księża, z całym bagażem tej swojej szczególnej ‘wiejskości’. Wielu z nich, to bardzo mili ludzie. Niektórzy bardzo skromni, niezwykle serdeczni, ale są też tacy, którzy nie są ani skromni, ani szczególnie serdeczni. Kiedy pokazują nam swoje tereny widać, że wielu z nich to osoby pełne pracwitosci i poświęcenia, inni z kolei to patentowane lenie. Są wśród nich księża bardzo mądrzy, ale są też wręcz modelowo głupi.
Wujek Toyahowej – podobnie zresztą jak i jego koledzy – ma też swoje wspomnienia. Opowiada nam więc o najróżniejszych księżach z przeszłości. Księżach bohaterach, księżach aniołach, ale również o księżach dziwkarzach, księżach pijakach i księżach agentach. O księżach skromnych, ale i księżach karykaturalnie chciwych. Opowiada nam o tym świecie, a my widzimy, że to jest zupełnie taki sam świat, jak świat wokół nas, w którym żyjemy na co dzień.
Jest jednak coś, co różni ten świat od naszego w sposób zdecydowany. Pamiętam, jak kiedyś pojechaliśmy do Ustrzyk, czy gdzieś, i okazało się, że tam jest jakieś przyjęcie dla całej kupy okolicznych księży. Siedzieli ci księża w dużej sali, przy długim stole i jedli obiad. Nas posadzili gdzieś obok i też nas poczęstowali. Patrzyłem przez otwarte drzwi na tych księży i widziałem, jak oni się śmieją, gadają, żartują i wszyscy są tak nieprawdopodobnie swobodni, a jednocześnie wyglądają tak nieprawdopodobnie dostojnie, że nie umiałem tego porównać z niczym podobnym. Był to czas schyłkowej komuny, więc dla mnie świat zewnętrzny w dużym stopniu dzielił się na milicjantów, urzędników, panie sklepowe, panów kelnerów i właśnie księży. Krótko mówiąc, na to co jest po stronie Państwa i wszystko to, co jest po stronie Kościoła.
Czytałem kiedyś taka książeczkę, kiedyś człowieka porządnego, Jacka Fedorowicza, zatytułowaną W zasadzie tak. Ogólnie rzecz biorąc, książeczka ta stanowiła swego rodzaju poradnik, jak żyć w państwie totalitarnym. Totalitaryzm opisany przez Fedorowicza wyglądał tak, że z jednej strony był obywatel, a drugiej stało Państwo. Państwo było reprezentowane przez milicjanta, kelnera, urzędnika, panią w kiosku ruchu, taksówkarza, a obywatel jedynie przez samego siebie. Fedorowicz sugerował, że w sytuacji jakiegokolwiek konfliktu, obywatel nie ma jakichkolwiek szans. Nawet jeśli zrobi awanturę sklepowej, to ona może zawołać milicjanta i obywatel jest automatycznie uziemiony. Oczywiście, ile razy obywatel był w pracy, to w jednej chwili on stawał się przedstawicielem Państwa i mógł się czuć znacznie bezpieczniej.
Na tym tle, księża, których obserwowałem przez otwarte drzwi gdzieś w Ustrzykach, a może gdzie indziej, jawili się jak jedna gwiazda na czarnym niebie. Ja wiedziałem, że każdy z nich, pojedynczo, z pewnością dźwigał na plecach swoje grzechy, z kórych wiele było prawdopodobnie równie ciężkich, jak grzechy pani sklepowej, pana kelnera, czy pana milicjanta. I zapewne wielu z nich, było równie głupich i małych, jak najbardziej mały i głupi taksówkarz, wrzeszczący do wsiadającego pasażera: „Dzieeee?” Ale, kiedy tak siedzieli w tej przykościelnej sali, ja nie miałem wątpliwości, że za nimi stoi 2000 lat niezwykłej tradycji i żadna siła nie jest w stanie tego przesłonić. Oni – jako całość – stanowili taką grupę, że, gdyby tam pojawiło się stu milicjantów i pięćdziesięciu kelnerów z papieroskami w psykach, to tych może dziesięciu wiejskich księży by ich swoim dostojeństwem przykryło. Tak właśnie ich widziałem. I tacy oni byli.
Podobne przeżycie miałem jeszcze, ile razy z pielgrzymką przybywał do Polski Ojciec Święty. Patrzyłem na powitalną uroczystość na lotnisku i widziałem najpierw tych komunistycznych, a później już tylko „naszych” urzędników, jak stoją w rządku, w tych swoich ciemnych garniturach, wielu z nich kompletnie bez pojęcia o tym, co się dzieje, i cali zesztywniali czekają, jak Papież podejdzie i poda każdemu z nich rękę. A później Papież podchodził do biskupów i aż czuć było ten wiatr wolności, a jednocześnie dostojeństwa. Stali ci biskupi, jedni grubi, drudzy chudzi, jedni mądrzy, drudzy głupi, jedni serdeczni, a inni jeszcze fałszywi, jak diabeł. A wiatr wiał i unosił ich czerwone płaszcze, a oni się śmiali i jedną ręką poklepywali się wzajemnie po plecach, a drugą przytrzymywali swoje czerwone czapeczki, żeby im ten wiatr ich nie zwiał. A Papież też się śmiał, żartował i ich poklepywał po plecach, a ja czułem, że oto prawdziwa siła, której „bramy piekielne nie przemogą”.
A później pojawiały się siostry zakonne, piszczące, chichoczące, biegające w kółko bez ładu, tylko po to, żeby być bliżej papieża. Uśmiechnięte, szczęśliwe i – również – tak bardzo pełne wolności i dostojeństwa.
I kiedy rozgrywały się wydarzenia, które miały naszą Ojczyznę popchnąć albo w jednym, albo w drugim kierunku, kiedy trzeba było się układać być może z najbardziej niebezpiecznym gangiem w historii świata, wiadomo było, że my sami, a wśród nas prawdziwi bohaterowie, prawdziwi mędrcy, wielcy artyści, wybitni profesorowie, cudowni literaci, mądrzy historycy, najsprytniejsi konspiratorzy, nie damy rady tego zła pokonać, bo po prostu brakuje nam tego podstawowego szacunku. I wówczas, zwróciliśmy się o pomoc do Kościoła, który łaskawie zgodził się nas w tym starciu reprezentować, co dziś niektórzy pogardliwie nazywają „żyrowaniem”. A trzeba pamiętać, że sytuacja, w której Kościół nagle zgadza się uczestniczyć w doraźnych potyczkach, nie jest wcale taka standardowa. To jest firma, która ma na uwadze perspektywę o wiele dłuższą niż – powiedzmy – pięćdziesiąt, czy sto lat. Zwróciliśmy się przy tym o pomoc do biskupów i księży nie dlatego, że oni byli od nas porządniejsi, mądrzejsi, bardziej światli, uczciwi, czy bardziej szlachetni. Zwróciliśmy się do niech właśnie mimo tego, że wielu z nich było równie złych i głupich i leniwych jak wielu z nas. Mimo że większość z nich o polityce wiedziała znacznie mniej od najmniej zorientowanego obywatela. Mimo że dla wielu z nich, ten świat, do którego ich postanowiliśmy wciągnąć, był znany tylko przez regularne kontakty z tzw. oficerem prowadzącym. Zwróciliśmy się do niech tylko dlatego, że oni byli na tyle dzielni, mądrzy i szlachetni, że w konflikcie z okupantem stanęli po naszej stronie, a myśmy wiedzieli, że to wielka siła, wielkie wsparcie i wielki sojusznik i że jeśli komuniści się kogoś tu naprawdę boją, to nie nas, ale własnie ich. Mimo że o wielu z nich wiedzieli wszystko, na wielu z nich mieli zastawione fatalne pułapki, wieloma z nich gardzili, bali się ich jako całości, jak tych czerwonych, rozradowanych żagli na wietrze na Okęciu.
Dziś, ci biskupi, ci księża, te siostry zakonne, nie są nam tak bardzo potrzebni. Oczywiście, kiedy się rodzimy, kiedy żenimy, umieramy, poprosimy księdza, żeby nam dał to, co tylko on nam może dać. Kiedy przyjmujemy komunię, idziemy do spowiedzi, ksiądz tam zawsze na nas czeka. Czasem poznamy jakiegoś mądrego księdza i się bardzo chwalimy, że „mamy jednego znajomego księdza, który jest super”. Na ogół jednak się z nich śmiejemy, albo narzekamy, że są grubi, albo nudni, albo ciemni, albo że mają fatalnie nieprzygotowane i nieciekawe kazania. A oni są dokładnie tacy sami, jak byli zawsze. Tyle że dziś już nie potrzebujemy ich tak bardzo, jak kiedyś,. Bo po co nam oni? Już nie musimy pędzić w kierunku najbliższego kościoła, żeby tam się schować przed milicją. Nawet nie za bardzo jest jak z nimi pogadać i ponarzekać na znienawidzonych polityków, bo każdy z nich – podobnie jak każdy z nas – albo lubi PiS, albo Platformę, a jeśli nawet się polityka interesuje, to i tak zna się na niej o wiele gorzej, niż każdy z nas.
Ale okazało się, że niektórzy z nas, wciąż bardzo ich kochają i wciąż bardzo na nich liczą. Głównie jednak pod jednym względem. Że ci z nich, którzy przez te wszystkie lata byli źli i podli jako ludzie, przyjdą dziś do nas i publicznie ogłoszą, że nabroili. I wierzymy, że oni to zrobią, nie dlatego że z jakiegoś powodu nabroili bardziej niż inni, ale dlatego, że nagle przyszło nam do głowy, że przecież oni powinni być najbardziej mądrzy, szlachetni, bohaterscy i honorowi. A tymczasem przed sobą mamy dokładnie tych samych ludzi, których ja spotkałem dwadzieścia lat temu na obiedzie w Ustrzykach (czy gdzieś w okolicy) i tych, o których opowiadał mi tyle razy wujek Toyahowej – pijaków, dziwkarzy, złodziei. Ale również tych, którzy dziś czasem idą sobie ulicą w swoich pięknych, biskupich płaszczach, a my do nich wołamy „Szczęść Boże!”, a oni się uśmiechają uprzejmie, czasem się zatrzymają, uścisną nam rękę i powiedzą coś mniej lub bardziej mądrego. A niekiedy i jeszcze innych – tych już bardzo starych księży, których rodzice, bracia i siostry już dawno nie żyją, a oni są samotni jak palec, bez domu, bez rodziny i jedyne co mają to ten jeden pokoik, który dał im Kościół i paru równie starych i samotnych kolegów. No i którzy, jeśli któremuś z nas strzeli do głowy, żeby nas wyspowiadali, to wyspowiadają. Za darmo i z pewnością zachowają tajemnicę.
Z których kilku, to zapewne paskudne kapusie. Tylko że mnie to naprawdę nie bardzo obchodzi.

wtorek, 29 kwietnia 2008

Homo sovieticus, czyli o skuteczności tresury

FYM umieścił tu niedawno niezwykle ciekawą refleksję, gdzie się zastanawiał nad tym, ogólnie rzecz ujmując, co system sowiecki zrobił z ludźmi, których uważał za swoich poddanych.
Temat jest tak obszerny, że umówić go skutecznie nie udało się ani FYM, ani nie uda się tego zrobić mi, ani nie sposób go omówić pewnie w ogóle, a co dopiero w tak krótkiej formie, jak zwykły skromny blog.
Na dodatek, temat ten, oprócz tego, że niezwykle złożony, jest okropnie śliski, bowiem wystarczy powiedzieć homo sovieticus , żeby do tego światła zaczęły się garnąć nie tylko osoby prawdziwie uczciwe i zatroskane, ale również, a być może nawet przede wszystkim, najgorszego autoramentu manipulatorzy, którzy, gdy tylko zwietrzą okazję, by dokopać komuś, kogo nie lubią, sięgają po ten argument z niezwykłą lubością.
Z tym drugim typem mieliśmy w ciągu tych kilku lat wolności do czynienia – i wciąż mamy – aż nazbyt często. Czy to jakiś światły publicysta, czy jakiś mądry polityk, czy któryś bardzo nowoczesny ksiądz, właściwie każdego dnia nachyla się nad tym marnym, głupim Polakiem i mówi mu ciepłym, zatroskanym tonem: "
“Jesteś jakże typową ofiarą systemu”.
"Ja nie - ty".
A system był, system działał i system nie próżnował. A ja dziś bardzo chciałby wtrącić swoje trzy grosze do tej niekończącej się rozmowy o tym, co osiągnął?
Mam tu jedno, bardzo interesujące wspomnienie.
Pewna dziewczyna studiowała w innym mieście i co tydzień wracała pociągiem do domu. Ponieważ pociąg przyjeżdżał na dworzec jej miasta późnym wieczorem, zawsze czekał na nią jej chłopak.
Któregoś dnia, pociąg z jakiegoś powodu się spóźniał. Ponieważ żadnej informacji o spóźnieniu i o czasie spóźnienia nie było, chłopak poszedł do odpowiedniego okienka. Pani nie było w okienku, za to stała w głębi, na zapleczu, i gawędziła sobie z koleżanką. Chłopak czekał cierpliwie, wreszcie zawołał: “Może by tak pani zechciała tu podejść”. Pani podeszła do okienka, wychyliła głowę na zewnątrz i zawołała do przechodzących milicjantów, żeby zrobili porządek z “tym awanturującym się pijakiem”.
Milicjanci przyszli, wsadzili chłopaka do swojej niebieskiej nyski, zawieźli na posterunek milicji, przesłuchali, a następnie skierowali sprawę do kolegium, które odpowiednio skazało chłopaka na bardzo wysoką grzywnę za awantury po pijanemu. Przyznać trzeba uczciwie, że go nie pobili, bo przecież mogli. Może oszczędzili go, bo się nie stawiał i nie pyskował.
I teraz przed nami trzech bohaterów tego zdarzenia. Wszyscy trzej żyli w ramach systemu i trzej podlegali obróbce, o której w swoim blogu pisał FYM.
Pani z okienka, pan milicjant i chłopak.
Powstaje pytanie. Która z tych trzech osób dała się wytresować systemowi? Pan milicjant, który napisał wniosek do kolegium, pani z okienka, która poczuła się częścią systemu i zadziałała, czy chłopak, który wszystko, co milicjanci kazali, wykonał bez protestu, mimo, że był całkowicie niewinny?
Gdybym pytanie to zadał komuś takiemu, jak na przykład red. Żakowski, to pewnie bym się dowiedział, że homo sovieticusa poznajemy nie po tym, co robił kiedyś, ale jak się prowadzi obecnie.
Gdybyśmy spytali o to jakiegoś komunistę, powiedziałby nam, że nikt tu nie zawinił, bo PRL był naszą wspólną ojczyzną i trzeba było jakoś żyć.
A my? Co na ten temat sądzę ja i Wy? Pozwólcie, że zanim ja wypowiem się jednoznacznie, jeszcze przez chwilę powspominam.
Kiedy byłem dzieckiem, chodziłem z moim Ojcem na pochody pierwszomajowe. Bardzo lubiłem te pochody i bardzo lubiłem, jak jest 1 maja, bo było wesoło, kolorowo, pod moim oknem jeździli kolarze, w parku sprzedawali watę na patyku i wiatraczki z plastiku i oranżadę.
Później przestałem je lubić i przestałem w nich brać udział. Zorientowałem się też, że nikt właściwie pierwszomajowych pochodów nie lubi, a już zwłaszcza ci, którzy na nie chodzą. Pochodów nikt nie lubił, komunistów każdy nienawidził, a gdybym historię chłopca z dworca opowiedział publicznie tym wszystkim obywatelom machającymi flagami, balonikami i chorągiewkami, prawdopodobnie ogromna większość splunęłaby symbolicznie, ale by się nie zdziwiła. Bo ogromna większość wiedziała, że komuniści to mordercy, których należy się bać.
Jednocześnie jednak, pewnie ta sama większość powiedziałaby, że po pierwsze chłopak dobrze zrobił, że się nie kłócił, że milicjant jakiś porządniejszy, bo chłopca nie pobił, a pani z okienka to zwykła ruska swołocz, ale może była pijana.
Czy można powiedzieć, że oni wszyscy - ci ludzie w komunistycznym pochodzie - byli psychicznymi ofiarami systemu? Czy może na odwrót. To właśnie dzięki ich zdrowemu rozsądkowi jakoś się nam udało?
Skłonny jestem przypuszczać, że owszem, wśród nas było dużo, bardzo dużo ludzi, którzy jakoś tam padli ofiarą tej wielkiej operacji pod nazwą “budujemy człowieka radzieckiego”. Niektórzy bardziej, inni mniej, jedni częściej, inni rzadziej. Ale na ogół nie mam pretensji. Uważam, że na ogół nie daliśmy się.
Może z wyjątkiem naprawdę nielicznych. Takich, jak na przykład artysta Janusz Józefowicz, który zamiast iść w pochodzie, jak przystało na normalnego obywatela, łaził po szwedzkich supermarketach i kradł wszystko, co uznał za ładne i przydatne, a o czym jakiś czas temu, w wywiadzie dla magazynu Pani, czy może Twój Styl z dumą opowiadał.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...