~przemsa~ Wirus korwinizmu

Jak poinformował mnie wczoraj kolega, szef MEN zdymisjonował łódzkiego kuratora oświaty, który stwierdził, że wirus LGBT jest gorszy od koronawirusa. Odwołania go domagała się oburzona opozycja i minister Piontkowski najwyraźniej żądaniom tym zadośćuczynił. Donoszący mi o tym kumpel był bardzo wzburzony twierdząc, że zawiódł się na PiS i Morawiecki powinien natychmiast odwołać ministra edukacji narodowej, gdyż tylko w taki sposób jest w stanie uratować ciągle jeszcze nietęczową twarz tego rządu.

W pierwszym odruchu przyznałem mu rację.

Pomyślałem, że faktycznie nie powinno ulegać się presji i pokazać, że tu każdy ma prawo wyrażać swoje poglądy, a zwłaszcza takie, czyli de facto zgodne z tym, co deklaruje prawica. Na tym zakończyłem ten temat zajmując się innymi sprawami. Coś jednak nie dawało mi spokoju i wracałem do niego myślami. Z braku lepszych zajęć próbowałem sobie wyobrazić, co sam w tej sytuacji zrobiłbym na miejscu ministra edukacji i premiera. Ku swojemu - lekkiemu, ale jednak - zaskoczeniu uświadomiłem sobie, że mimo wszystko postąpiłbym tak samo. Także wywaliłbym bez zbędnej zwłoki łódzkiego kuratora, dodatkowo wcześniej jeszcze besztając go tak, żeby się nie pozbierał. Do wniosku takiego doszedłem w momencie, gdy zadałem sobie pytanie, jaką korzyść z wypowiedzi o "wirusie LGBT" odniósł rząd Zjednoczonej Prawicy, szerzej Polska, a jeszcze szczerzej tudzież ogólniej wspólna sprawa, jaką jest powstrzymywanie pochodu tęczowych rewolucjonistów.

Jedyna odpowiedź, jaka przyszła mi do głowy to ta, że żadną.

Gdy dodatkowo przypomniałem sobie, że dotąd ze zlepkiem słów "łódzki kurator oświaty" miałem mniej więcej tyle samo skojarzeń, co z "przewodniczący rady dzielnicy centrum miasta Łabiszyn", wszelkie moje wątpliwości zostały rozwiane.

Z czym bowiem tak faktycznie mamy tu do czynienia?

Raczej niespecjalnie szerzej znany urzędnik ds. edukacji uznał za stosowne stwierdzić, że LGBT porównać można do wirusa groźniejszego nawet od tego korona. Super, być może nawet się z nim zgadzam, ale co z tego? Czy naprawdę rolą kogoś piastującego to może nie podrzędne, ale jednak niezbyt istotne z punktu widzenia polityki kraju stanowisko jest dzielenie się ze światem tego rodzaju przemyśleniami? Nie wiem, może się mylę, ale wydaje mi się, że ktoś taki powinien był się domyślać, że zostanie to skwapliwie wykorzystane przez opozycję do tego, by uderzyć w rząd z całą zaciekłością na jaką tylko stać tych ludzi. Czy więc płynie z tych słów urzędnika szczebla wojewódzkiego jakakolwiek - wymierna lub chociażby tylko wizerunkowa - korzyść? Czy może takowa zaistniałaby, gdyby Piontkowski z Morawieckim przeszli nad sprawą do porządku dziennego co najwyżej wydając jakiś lakoniczny komunikat na temat tego, że stanowisko łódzkiego kuratora oświaty nie jest tożsame ze stanowiskiem rządu? Naprawdę coś dobrego, pozytywnego miałoby wtedy szanse wyniknąć? Poza tym oczywiście tym, że skompromitowana mniej lub bardziej bezpośrednim poparciem udzielonym w drugiej turze wyborów prezydenckich Trzaskowskiemu Konfederacja straciłaby okazję do rwania szat i biadolenia, że PiS tak naprawdę jest tęczowy i może jeszcze jakiś procent elektoratu Prawa i Sprawiedliwości piałby z zachwytu wołając: "Ależ tym gejom dowalił! Zuch kurator! Takich potrzebujemy!"?

No nie sądzę, jak dla mnie to trochę mało.

Tym bardziej, że larmo, którego na całą Europę narobiłaby opozycja wrzeszcząc, że rząd chce tępić LGBT niczym malarię byłoby dobrze słyszalne i propagowane. I nieważne, że malaria nie jest chorobą wirusową. Wydźwięk, styl i poziom retoryki chyba każdy potrafi sobie wyobrazić.

Dlatego nie tylko uważam, że Piontkowski słusznie pozbawił stanowiska nadgorliwego, bezrefleksyjnego kuratora z Łodzi, ale też mam nadzieję, że sam Morawiecki poparł go w tej decyzji. Wierzę bowiem, że jest on człowiekiem pragmatycznym, do bólu rzeczowym i nastawionym na rzeczowe, długofalowe działania, a nie na czczą retorykę na użytek rozhisteryzowanych teoretyków rządzenia, dla których buńczuczna gadanina jest wyznacznikiem realnych działań.

Gdy takie dęte pustosłowie zacznie mi imponować, zagłosuję sobie na aktualną, patriotyczną kanapę Korwina. Szczęśliwie jednak na razie ten wirus mnie nie opanował.

przemsa

O starciu cywilizacji... na bardzo smutno

Właśnie się dowiedziałem o tragedii jaka wydarzyła się pod Gliwicami i przypomniałem sobie poprzedni tak straszny przypadek, jeszcze w roku 2010, kiedy to pod Nowym Miastem zginęło aż 18 jadących do pracy osób. Niby te 10 lat zmieniły to, że nikt sie nie odważy już zapakować do jednego busa aż tyle osób, jednak owe busy pozostały. Szkoda, że przypomniano nam o tym w tak okropny sposób. Poniżej mój tekst z jesieni 2010 roku.Nie warto było pisać nowego. Można było własciwie tylko zmienić parę szczegółów i wyszłoby na to samo. Nie warto.

      Symboliczna moc tego co się wczoraj wydarzyło pod Nowym Miastem i co się wokół tej katastrofy wciąż dzieje, poraża w stopniu trudnym do opisania. Dla przypomnienia. Właśnie wczoraj, kiedy dla wielu z nas dzień jeszcze nie zdążył się na dobre zacząć, samochód wiozący okolicznych mieszkańców do sezonowej pracy przy zbieraniu jabłek zderzył się z ciężarówką i wszyscy pasażerowie samochodu zginęli. W sumie 18 osób. 18 biednych ludzi, którzy z samego rana zapakowali się do tego ni to busa, ni to samochodu osobowego, stłoczyli się w środku, przysiadając gdzie się dało, na swoich pustych skrzynkach, i w porannej mgle zginęło zgniecionych w tym smutnym wnętrzu. Ci którzy zbierają tego typu informacje twierdzą, że była to największa drogowa katastrofa w najnowszej historii Polski.

      Wbrew temu co można wczoraj i dziś usłyszeć w mediach, bardzo łatwo jest się tu – właśnie ze względu na wspomnianą symbolikę zdarzenia – pokusić o zbyt łatwe refleksje i wyjątkowo oczywiste wnioski. Piszę „wbrew” dlatego, że gdybyśmy mieli podejść do medialnego przekazu w sposób zupełnie świeży, możnaby było sądzić, że stało się zaledwie coś co jest tylko jeszcze jednym smutnym przypadkiem z całej serii niefortunnych katastrof drogowych. Tu gdzieś nie zmieści się w zakręcie autokar, tu gdzieś zaśnie zmęczony kierowca, gdzie indziej znowu jakiś zaćpany mądrala wjedzie z przystanek pełen ludzi. Tak samo też było i w tym Nowym Mieście. Nie do końca wprawdzie wiadomo, czy to zawinił kierowca samochodu, czy może kierowca ciężarówki, czy może tylko mgła, a może całe nieszczęście spowodował fakt, że ci ludzie byli nie przypięci pasami, lub że ich było tam dużo za dużo. Fakt jest taki, że znów dostaliśmy kolejną lekcję tak zwanej kultury jazdy i miejmy dziś tylko nadzieję, że następnym razem wszyscy będziemy mądrzejsi. Tak choćby jak Szwedzi, gdzie za nadmierną prędkość można pójść do pudła.

      Od wczoraj cały niemal publiczny przekaz dokonuje najbardziej chorych piruetów, żeby coś co jest śmiertelnie proste i właściwie może być albo relacjonowane bez żadnego komentarza na okrągło od rana do nocy, albo pokazywane jako przerażająco surrealistyczny portret Polski i Polaków w dobie rozpasanego postępu, pokazać jako kolejną nauczkę adresowaną do tych, którzy wciąż się nie potrafią przystosować. Ja oczywiście rozumiem, że zupełnie przypadkowa czasowa zbieżność wydarzenia tak medialnie nośnego jak wydobycie uwięzionych w Chile górników z tym co się stało na tamtej drodze, stanowi dla współczesnych mediów nie lada kłopot, jednak to co mnie w tym wszystkim zadziwia i poraża – mimo wszystko – to to, jak łatwo one sobie z tym kłopotem poradziły. Oglądałem wczoraj wieczorem telewizję i z prawdziwym przerażeniem zobaczyłem, jak ten świat sparszywiał. Pytanie pozostaje tylko – dlaczego?

      Wczoraj, w komentarzach pod poprzednim wpisem na tym blogu, pojawiło się wspomnienie refleksji jakimi dość niedawno podzielił się ze mną i jeszcze paroma osobami nasz kolega LEMMING. Opowiadał on, jak to jechał samochodem z Warszawy do Katowic i na całej swojej drodze widział nieustannie albo grzybiarzy, albo prostytutki. I mówił też nam, jak to ten obraz przypomniał mu Afrykę, którą jako człowiek szczęśliwie zamożny, miał okazję jakiś czas temu zwiedzać. Opowiadał nam nasz kolega jak dla niego, kiedy on od czasu do czasu przejeżdża swoim samochodem przez nasza Polskę, nie może się oprzeć wrażeniu, że widzi kraj ludzi biednych, żyjących z tego co im da słońce i deszcz, niekiedy niewolników, często kompletnych nędzarzy – opuszczonych przez państwo i zapomnianych przez świat. Pamiętam jak opowiadał mi jeszcze wcześniej, jak w czasie urlopu gdzieś w Polsce podjechał swoim samochodem pod miejscowy sklep, zaparkował go pośród innych, równie szykownych samochodów, wszedł do środka i akurat trafił na dwoje dzieci, które miały ze sobą 2, 60 zł i kupowały kilogram kartofli i dwa jajka.

      Musiało być tak jak on mi mówił. Ziemniaki po dwa złote za kilogram i jajka po 30 gr. za sztukę. Akurat. W sam raz.

      Ale wspominał on też Afrykę, gdzie wszędzie się widzi te busy wożące ludzi tam i z powrotem. Busy wypełnione ludźmi do nieprzyzwoitości, ale tanie, więc dla wielu stanowiące podstawowy środek transportu. Tu zresztą niepotrzebny nam przyjaciel i jego afrykańskie refleksje. Busy, autobusy, pociągi i cholera wie co tam akurat mają, z ludźmi stłoczonymi w środku, lub jeżdżącymi na dachach znamy z pięknych, geograficznych filmów dokumentalnych, które nam serwują lepsze i bardziej ambitne kanały telewizyjne, czy to o Afryce, czy o Indiach, czy może o Ameryce Południowej. Wczoraj, pod Nowym Miastem – tu w samym środku nowoczesnej i niezwykle aspirującej Europy – rozbił się jeden z tych pojazdów. Przez straszny zbieg okoliczności – obok tego szczęśliwego wydobycia górników w Chile – w zupełnie innym wypadku zginęły, mniej więcej w tym samym czasie, dziesiątki osob w zaprzyjaźnionej z nami już na wszelkie możliwe sposoby Ukrainie. Euro 2012 już w przyszłym roku. Będzie pięknie!

      Wczoraj w programie Bogdana Rymanowskiego przez ułamek chwili, zanim przeszliśmy do spraw znacznie poważniejszych, i zanim nadeszła godzina 23 i rozpoczął się czas spraw już poważniejszych najbardziej i przy tym jak najbardziej międzynarodowych, pojawiła się ta katastrofa. Nie mam słów, by opisać wysiłek, jaki zarówno sam Rymanowski jak i zaproszony do udziału w programie Jarosław Gowin włożyli, by nie wspominać, lub wspominać w zakresie minimalnym, ów kulturowy aspekt całej tej tragedii. Gadano coś o drogach, o prędkościach, o busach, o przepisach i ich egzekwowaniu, a kiedy któryś komunistyczny poseł próbował coś wspomnieć o naszej pięknej polskiej nędzy, został natychmiast uspokojony przez prowadzącego redaktora, bo to akurat jest jasne dla wszystkich – że w Polsce jeszcze są miejsca biedniejsze – natomiast dobrze by było się zastanowić, dlaczego u nas nie jest jak w Szwecji. Albo gdzieś.

      Dziś jechałem busem do Mysłowic. Mam tam dwa razy w tygodniu pracę i sobie jeżdżę. Busem, dlatego, że one jeżdżą częściej i są tańsze, no i szybsze. Bus, jak zwykle był zatłoczony, a więc z ludźmi również stojącymi, i naturalnie nikt nie był przypięty pasami, których tam nawet chyba nie ma. Kiedy zbliżaliśmy się już do Mysłowic, zobaczyliśmy jak po przeciwnej stronie drogi patrol policyjny zatrzymuje samochody jadące w stronę Katowic. Nic dziwnego. W końcu jest akcja. Policzyliśmy się z dopalaczami, teraz się weźmiemy za busy. Jak idzie o mnie, być może, kiedy już rząd uzna, że trzeba ten rodzaj transportu zlikwidować, będę tam jeździł dalej, tyle że już publicznymi autobusami. Dalej często na stojąco, a jeśli uda mi się usiąść, to też bez pasów. A jak któregoś dnia zmęczony kierowca, albo mojego autobusa, albo jakiejś nadjeżdżającej ciężarówki zaśnie i dojdzie do katastrofy, to będzie mi już to czy jechałem busem, czy autobusem, czy – tak jak to było w Nowym Mieście – tym nie wiadomo czym, kompletnie obojętne. I to akurat chyba jest jasne nawet dla Jarosława Gowina.

Bo tu w ogóle chodzi o coś zupełnie innego, niż jakieś idiotyczne bezpieczeństwo jazdy. Akurat w tym wypadku mgła, prędkość, bezmyślność kierowców, zły stan dróg jest na dziesiątym miejscu. Nie chodzi ani o to, ani nawet o ten kapitalizm, do którego Gowin, Rymanowski i ich kumple tak tęsknią. To co się liczy najbardziej, to te 18 osób, ten senny poranek i te skrzynki. I te rodziny czekające na te 2,60, żeby można było kupić dwa jajka i kilogram ziemniaków. Te rodziny, które dziś już wiedza, że tych pieniędzy przynajmniej na razie nie będzie. I że nie będzie jeszcze czegoś. I, przepraszam bardzo, ale ja nie mówię o autostradach na Euro2012.

      I myślę, ze oni też to wiedzą. Chyba jednak to wiedzą. Że tu chodzi o coś zupełnie innego, niż o bezpieczeństwo jazdy i wolną przedsiębiorczość. W końcu nie codziennie rozbijają się samochody dostawcze, które zamiast kapusty i buraków wożą ludzi, a jak idzie o wolną przedsiębiorczość, to własnie z czymś mniej więcej tego rodzaju mieliśmy własnie wczoraj do czynienia, czyż nie? Więc oni, kiedy zamiast wzruszać nas losem tych biedaków, postanawiają poświęcić czas na akcję ratunkową w San Jose, doskonale wiedzą co robią i po co. Oni muszą na sto procent wiedzieć, że każda kolejna chwila poświęcona temu samochodowi wiozącemu przez sam środek Europy tych nieszczęsnych biedaków w poszukiwaniu kolejnej złotówki na kartofle i dwa jajka, to gwóźdź do ich trumny. Ich trumny. Skoro jednak tak zdecydowali, to mam nadzieję, że wezmą też pod uwagę fakt, że nazwa tej chilijskiej miejscowości oznacza imię pewnego świętego, a wyciągani po kolei górnicy, pierwsze co robią po wyjściu na powierzchnię, padają na kolana i się modlą do Boga Najwyższego. I że jeśli oni od wczorajszego wieczora postanowili być tacy światowi i pokazują tych bogobojnych ludzi, to tez kopią sobie grób. Sobie. Grób. Bo to są naczynia połączone.

Gdy Netflix dostał wzwodu

        Dawno dawno temu, kiedy nikt z nas nie miał bladego pojęcia o tym, że gdzieś na świecie istnieje, czy zaledwie się rodzi, projekt o nazwie LGBT, lesbijki w Polsce wprawdzie się skutecznie ukrywały, natomiast, owszem, działało publicznie trzech homoseksualistów, Legierski, Niemiec i Biedroń. Trudno było wówczas stwierdzić, który z nich rokował najlepiej, zwłaszcza że każdy miał coś ciekawego do zaoferowania: Legierski był Murzynem z Węgierskiej Górki, Niemiec miał długie włosy i był przystojny, a Biedroń był grzeczny. Z tamtych czasów szczególnie jednak zapamiętałem nie Legierskiego czy Niemca, lecz właśnie Biedronia, jak udzielał wywiadu którejś z telewizji a w tle miał plakat z mężczyzną w tak zwanym „full frontal nudity”. Pomyślałem sobie, że to jest coś naprawdę niezwykłego. Gdybym bowiem ja z jakiegoś powodu trafił okazję by wystąpić w telewizji i, jako osoba heteroseksualna, zażyczył sobie, by mnie filmować na tle gołej baby z cyckami, to po pierwsze nikt by mi na to nie pozwolił a jeśli już, to ja bym się ostatecznie i nieodwołalnie skompromitował. Biedroń miał natomiast w tle tego faceta ze zwisającą pałą i nikt nawet okiem nie mrugnął. Mało tego, jak się okazało już wkrótce, ów Murzyn przepadł w gąszczach historii, Niemiec założył jakiś kościół którego mianował się biskupem, a Biedroń, jak wiemy, został bardzo ważnym lewicowym politykiem, a dodatkowo posłem do Europarlamentu, i nawet nie przyszło mu do głowy, by Legierskiego, czy Niemca nająć tam do jakiejś roboty za parę Euro.

       Czemu sobie nagle przypomniałem o dawnych przedtęczowych czasach? Otóż, jak pewnie niektórzy z nas słyszeli, Francuzi – jakże by inaczej – nakręcili film o 11-letniej dziewczynce, która odkryła swoją seksualność i... powiem szczerze, że nie wiem, co dalej, natomiast ponieważ film został wyprodukowany przez słynny Netflix, ów Netflix uruchomił odpowiednią promocję i niefortunnie oparł ją na plakacie, gdzie grupa małych dziewczynek tańczy na scenie w seksualnych pozach. Jak można się było spodziewać, bardziej przytomna część owego środowiska szybko się zorientowała, że ów plakat trąci pedofilią i to może środowisku zaszkodzić, a w tej sytuacji Netflix natychmiast plakat wycofał, za błąd przeprosił... no i tu nie wiem, co dalej, i powiem szczerze że mnie to niekoniecznie interesuje.

      Rzecz bowiem w tym, że to iż oni w pierwszym odruchu wrzucili te kręcące pupami dzieci, to w żaden sposób nie błąd, lecz odruch właśnie. Jestem pewien, że dla czytelników tego bloga nie jest to jakimś szczególnym odkryciem, ale powtórzę to, co już tu parokrotnie ogłaszałem: na końcu każdej seksualnej obsesji jest przemoc, a skoro przemoc, to ktoś bezbronny, a skoro ktoś bezbronny, to w sposób absolutnie doskonały dziecko. Ja nie mam i nigdy nie miałem najmniejszych wątpliwości, że w momencie gdy człowiek zostaje uwiedziony przez seksualny popęd, to owo uwiedzenie musi prowadzić do przemocy, bo to tylko przemoc – włącznie z zabójstwem, najlepiej zabójstwem kogoś idealnie bezbronnego – stanowi pełne wypełnienie. I całe szczęście, jeśli jest to samobójstwo.

        Mieliśmy tu ostatnio powtarzające się akcje z atakowaniem ciężarówek jeżdżących po Warszawie i głoszących, że LGBT to również pedofilia. Szczerze powiedziawszy, gdybym miał ciężarówkę, to bym jej używał do innych celów niż wożenie się po Warszawie zwłaszcza i ogłaszanie, że „pedały macają małe dzieci”, co jednak nie zmienia faktu, że moim zdaniem znaczna część owych „pedałów”, owszem, maca małe dzieci, a w najlepszym dla siebie wypadku, oni sobie owo macanie z wielką przyjemnością sobie w dzień wyobrażają.

         Skąd to moje przekonanie? Przede wszystkim stąd, że mam już swoje lata, swoje obserwacje, swoje przemyślenia i dokładnie to właśnie wychodzi mi z moich rachunków. Na końcu każdej seksualnej obsesji stoi bezbronne dziecko. A zatem również dziś, kiedy słyszę, jak Netflix przeprasza wszystkich tych, którym sprawił przykrość za to, że tak nieopatrznie ujawnił ich najbardziej skryte marzenia, to wiem, że ów ich błąd w żaden sposób nie wynikał z niewłaściwego rozeznania sytuacji, czy też z chwilowego intelektualnego kryzysu. Nic podobnego. Oni wrzucili ten plakat w zupełnie autentycznym odruchu serca. No, powiedzmy serca. Nie chciałem być zbyt wulgarny.

       

    

Czy Rafała Trzaskowskiego opętał zły duch?

Ponieważ niniejszy tekst pisałem jeszcze w poniedziałek, tak by on dziś się mógł ukazać w „Warszawskiej Gazecie”, a cały czas się boję, że zanim to się stanie, Rafał Trzaskowski zasiądzie na nowo za swoim prezydenckim biurkiem i zacznie udawać, że nic się nie stało, pomyślałem, że nie ma co czekać i dzisiejsza notka ukaże się zaledwie chwilę po tym jak kolejny numer „Warszawskiej” trafi do kiosków. A zatem, bardzo proszę i życzę miłej zabawy.        

      Gdy Rafał Trzaskowski przegrał walkę o prezydenturę kraju, sądziłem, że po paru nerwowych ruchach wróci do Ratusza, spróbuje się jakoś doprowadzić do porządku, no i stamtąd podejmie pierwsze próby ataku na pozycję szefa całej opozycji. Tymczasem nastąpiło coś czego chyba nie przewidział nikt, a mianowicie nie dość, że on machnął ręką na całą tę politykę, to puścił samopas owo ratuszowe towarzystwo i wyjechał z kraju. Nie dość więc, że nie pokazał się ani na zaprzysiężeniu Andrzeja Dudy, ani na uroczystościach 100-lecia Bitwy Warszawskiej, ani na protestach LGBT, to nawet nie potrafił wysłać tam któregoś z licznych zastępców, jak choćby – zwłaszcza w ostatniej z wymienionych okoliczności – Pawła Rabieja.

      Cała Polska zachodzi dziś w głowę, co takiego się stało, że w końcu prezydent stolicy i główny kontrkandydat prezydenta Dudy pozwolił sobie na tak ciężką wizerunkową wpadkę, a ja znalazłem na to odpowiedź pewnego dnia, gdy już po wyborczej porażce Trzaskowski pojawił się na uroczystości nadania imienia Wojciecha Młynarskiego pewnemu skwerowi i tam postanowił wyrecytować tekst słynnego przeboju „Niedziela na Głównym”. Wyjaśnię może krótko o co chodzi w owej piosence. Otóż w Sali Kongresowej występuje francuski piosenkarz Gilbert Becaud, śpiewa o jakimś paryskim komuniście, który w każdą niedzielę udaje się na lotnisko Orly, by słuchać zapowiedzi odlatujących z kapitalistycznego piekła samolotów, a polska publiczność słucha tych francuskich słów i płacze ze wzruszenia. W pewnym momencie Młynarski śpiewa tak: „A jeśli ktoś posiadał język obcy, to tak się zachowywał mniej więcej jakby chciał powiedzieć ‘Popatrzcie na mnie chłopcy’” i recytuje po francusku ów tekst zapowiedzi. A my już wiemy, że piosenka Młynarskiego to przede wszystkim szyderstwo z owego „posiadacza języka obcego”, ale też i to, że Trzaskowski tak się uparł, by ją odczytać właśnie po to, by się popisać swoim francuskim.

       Patrzyłem na ten popis z szeroko otwartymi ustami, słuchałem wypowiadanych w kompletnym amoku słów i nagle sobie uświadomiłem, że on autentycznie oszalał. Przegrał wybory i z tego zwyczajnie zwariował. Dlaczego? Oto zatem druga część mojej teorii ostatecznego upadku Trzaskowskiego. Pamiętam bowiem jak on podczas spotkania z wyborcami w Katowicach powiedział do ludzi coś takiego: „Nie jestem człowiekiem zazdrosnym, ale przyznaję, że dziś cholernie wam wszystkim zazdroszczę, że już niedługo będziecie mieli tak fantastyczną pierwszą damę, jak Gośka”. Słuchałem tego wrzasku i jeszcze nie wiedząc, że za nimi stoi czyste szaleństwo, pomyślałem, że on, jeśli nagle przegra te wybory, dozna tak strasznego szoku, że w wyniku tego postrada zmysły.

       Dziś wszystko wskazuje na to, że miałem rację. Najpierw ten Młynarski po francusku, teraz ucieczka z kraju na Bałkany... Nawet jeśli on się tu znów pojawi, to podejrzewam, że pierwsze co się stanie, to on po pierwszym dniu w Ratuszu zostanie zabrany do szpitala i stamtąd już nie wyjdzie.

O ministrze który zaraził nas koronawirusem i zbiegł bez słowa

      Od czasu gdy nasze życie zostało wzbogacone od początku do końca przez coś co otrzymało nazwę COVID-19, moje emocje odnośnie tego czegoś utrzymują się na poziomach możliwe najniższych, w tym sensie, że gdyby nie moja żona, to ja bym, owszem nosił tę maseczkę tam gdzie ona jest wymagana, ewentualnie mył ręce tam gdzie mi każą, poza tym jednak ów COVID nie zajmowałby mojej uwagi bardziej niż choćby walka o władzę w Platformie Obywatelskiej, którą jakoś tam zauważam, niemniej bez szczególnego zainteresowania. A zatem chciałbym dziś zadeklarować, że ów koronawirus interesuje mnie tylko wtedy, gdy już nie mam wyjścia i zainteresować się muszę. Wiem oczywiście że on jest, i to w sposób w jaki nigdy nic dotychczas w naszym świecie się nie objawiło, natomiast przez to, że na temat tego co się parę miesięcy stało, mam wiedzę wyjątkowo marną, a ona z każdym kolejnym dniem staje się coraz marniejsza, ja o owym wirusie i wywołanej przez niego pandemii nie myślę w ogóle, przynajmniej od czasu gdy po raz pierwszy przyszło mi do głowy że on się skończy dokładnie w momencie gdy w Stanach Zjednoczonych zostaną ogłoszone wyniki wyborów prezydenckich.

       A zatem, kiedy już tę część mamy załatwioną, chciałbym odnieść się do dymisji jaką złożył nasz minister zdrowia prof. Szumowski. Otóż gdy chodzi akurat o niego, to obserwując go uważnie od kilku miesięcy, nie mogłem przestać myśleć, że ja na jego miejscu bym już dawno tym wszystkim pieprznął i wrócił do normalnego życia, a skoro on tego nie robi, to musi oznaczać, że to jest osoba o takim formacie, z jakim przez minione trzydzieści lat zwyczajnie nie mieliśmy do czynienia. A zatem też dziś, gdy on został poddany fali aż tak niewyobrażalnego hejtu, również – a kto wie, czy nie przede wszystkim – z prawicowej strony sceny, uważam że powinienem zabrać głos.

       Otóż gdy myślę o ministrze Szumowskim, ale też jednocześnie o Polsce, to nie jestem w stanie zapomnieć o tym, jak owa Polska sobie poradziła z tą tak zwaną pandemią. Gdy patrzę na najbardziej dziś wiarygodny wykres opisujący świat w objęciach wirusa, dowiaduję się, że, gdy chodzi o liczbę zachorowań na liczbę mieszkańców, Polska na świecie znajduje się na 98 miejscu, natomiast w Europie na miejscu 33. Gdy natomiast chodzi o liczbę zgonów na milion mieszkańców, Polska na świecie znajduje się na 76 miejscu, w Europie natomiast zajmuje miejsce 35.

       Co ja z tego wiem? Otóż przede wszystkim to, że Polsce udało się z tej pułapki wywinąć naprawdę zgrabnie. Kto za ów sukces odpowiada? Przede wszystkim oczywiście rząd i minister Szumowski wraz ze swoimi współpracownikami, ale też z całą pewnością i my Polacy, którzy jak zawsze pokazaliśmy, że nas nie za bardzo pociągają różnego rodzaju ekscesy. Ale jest coś jeszcze. Otóż patrząc na ten wynik, wiem też że te wszystkie ataki kierowane od pewnego już czasu w stronę ministra Szumowskiego to wynik czegoś, co ja osobiście mogę nazwać albo zwykłą dywersją, albo czystym zidioceniem. Ponieważ dywersja mnie dziś absolutnie nie interesuję, chciałbym napisać parę słów na temat owego zidiocenia, a zatem przy okazji na temat tak zwanych „prawych”.

      Otóż to co jest z mojego punktu widzenia dziś najbardziej ciekawe, to to, że główny atak na byłego już dziś ministra Szumowskiego idzie ze strony ludzi, którzy na co dzień żyją w głębokim przekonaniu, że ów koronawirus to efekt światowego spisku, którego cel jest nieznany, ale który skutecznie zdołał zaangażować w sprawę niemal wszystkie kraje na świecie. Są to ludzie, którzy będąc głęboko przekonani co do tego, że żadnego wirusa nie ma, cały ten cyrk z maseczkami i zamykaniem parków to wymysł światowej masonerii, mają jednocześnie pretensje do polskiego rządu, że on, zamiast z honorem się temu złu postawić, jak choćby Szwedzi, którzy lekką ręką poddali swoistej eutanazji parę tysięcy pacjentów swoich domów szczęśliwej starości, przez tyle miesięcy coś nieustannie kręcił i w tym krętactwie oszukiwał Polaków.

      Przepraszam bardzo, ale jeśli uznamy że faktycznie ów cały COVID to wymysł Chińczyków w porozumieniu z Rządem światowym, to jakie ja mam kierować pretensje pod adresem ministra Szumowskiego oraz polskiego rządu? Jakie oni mieli szanse w tym starciu, jeśli pominiemy dbałość o to, by w owej przedziwnej tabeli zająć miejsce jak najlepsze? A tu, jak już wykazałem, Polska dała radę.

      Mimo to, od paru dni nie słyszymy nic innego jak tylko zarzuty, że minister Szumowski nie dość że bez słowa porzucił pracę i wrócił do domu, to jeszcze nie wytłumaczył się z tego co wcześniej spieprzył. Otóż moim zdaniem on nie spieprzył absolutnie nic. On – podobnie zresztą jak i cały rząd – w tym czymś co ja mam ochotę nazwać napadem Marsjan, odnalazł się wręcz idealnie i to dzięki niemu właśnie możemy patrzeć z nadzieją w przyszłość. A jeśli ktoś mi w tym momencie wspomni o jakimś handlarzu bronią i lewych maseczkach, to ja go już odstawiam z zimną pogardą.

         

Satyra, czyli zabić bobra

      Dzisiejsza notka czekała na swoją kolej już dłuższy czas, jednak przez to, że zawsze brakowało odpowiedniej okazji, zwlekałem z nią długie miesiące, no i wreszcie przyszła pora by powiedzieć coś, jak sądzę, dotychczas tu nie wspominanego. Zacznijmy jednak od początku. Otóż tak się złożyło, że w ostatnich dniach telewizja TVN24 wyrokiem sądu zmuszona była do opublikowania następującej informacji:

„W programie ‘Szkło kontaktowe’ ministrowi kultury przypisano wypowiedź, która miała paść w rozmowie z brytyjską prasą. Co takiego Gliński miał powiedzieć, czego w rzeczywistości nie powiedział? ‘Jeżeli trochę artystów wymrze z powodu koronawirusa, to zostaną tylko ci najlepsi’ - te słowa miał według TVN24 wypowiedzieć Gliński.

Przypisywane wicepremierowi Piotrowi Glińskiemu stwierdzenie w rzeczywistości nigdy nie zostało przez niego wypowiedziane”.

      Gdy chodzi o kolejną sprawę, dotychczas żadne sprostowanie się nie pojawiło, natomiast rzecz jest w toku i należy się spodziewać, że i tu dojdzie do przeprosin. O co poszło tym razem? Otóż aktorka Krystyna Janda na swoim profilu na Facebooku poinformowała o skierowaniu przez MEN do szkół podręcznika, gdzie niejaka prof. Maria Ryś rzekomo przekonuje, że „źródłem szczęścia dla katoliczki jest usługiwanie mężowi – robienie posiłków, prania, sprzątanie domu, etc.” i do tego dodaję następującą refleksję: „Nie włączam telewizji, ponieważ płynący z niej jad i bezeceństwo mogłyby zatruć wspaniałą atmosferę naszej katolickiej rodziny. Mój mąż szybko spełnia swój obowiązek małżeński, ja zaś przeczekuję to w milczeniu, ze spokojem i godnością prawdziwej katoliczki, modląc się w myśli o zbawienie tych nieszczęsnych istot, które urodziły się kobietami, ale którym lubieżność Szatana rzuciła się na mózg”.

      Ponieważ tu akurat też okazało się, że nie mamy do czynienia z pełną fikcją, lecz istnieje zarówno prof. Ryś jak i jej podręcznik, tyle że bez zacytowanych przez Jandę fragmentów, Janda dziś ma problem, z którego w jaki sposób wyjdzie, to się dopiero przekonamy.

        Jak by tego było mało, tygodnik „Newsweek” ma przeprosić ministra Glińskiego za aż trzy kłamstwa zamieszczone w jednym splunięciu, a ja mam pewien problem. Nie jest nim jednak dobre imię ani ministra Glińskiego, ani prof. Ryś, lecz to, że zarówno informacja podana przez telewizję TVN24, jak i przez Krystynę Jandę, i na doczepkę przez „Newsweeka”, nie zostały wymyślone tam na miejscu, lecz zostały wyszukane w Sieci i potraktowane przez jednych i drugich z całym dobrodziejstwem inwentarza. A tym samym, martwi mnie też to, że to właśnie na internetowych portalach tworzone są tego typu informacje, których jedynym celem jest przede wszystkim szczuć, szczuć i jeszcze raz szczuć, a w drugiej kolejności doprowadzić do tego, by druga strona, przez te kłamstwa,  dostała na nich jeszcze większej cholery i by napięcie jakiego jesteśmy świadkami od tylu lat, nigdy nie opadło.

       No ale to akurat rozumiem. Tak zwana „totalna opozycja” od wielu już lat ma świadomość tak wielkiego zagrożenia, że im naprawdę nie pozostało wiele ponad owo kłamstwo, dzięki któremu udaje się skutecznie podtrzymywać wściekłość swoich wyznawców. A w tej sytuacji jest czymś oczywistym że część z nich tworzy tego typu fałszywe informacje, następnie je rozpowszechnia, a cała reszta kolportuje je dalej, w przekonaniu, że wreszcie chwycili byka za rogi. I tak się jak najbardziej zachowała w opisanym przez mnie wypadku stacja TVN24 oraz Krystyna Janda. Oni uwierzyli w coś, w co normalny człowiek by nie uwierzył.

     I tu pojawia się nowy, i o wiele bardziej zaskakujący, szczegół. Otóż, jak się okazuje, po naszej, tak zwanej „prawej”, stronie dzieje się coś wręcz identycznego. Wspominałem tu już o tworzonych to tu to tam przez prawicowych śmieszkach memach, gdzie na przykład zamieszcza się zdjęcie, niech to będzie znów Janda, i dopisuje się jej jakąś absurdalną kompletnie, nawet jak na jej możliwości, wypowiedź, w stylu że wszystkie kalekie dzieci trzeba dusić jak koty, lub że Polska powinna zostać przez sąd w Strasburgu pozbawiona swojej państwowości. Wygląda na to, że owa prawicowa propagandowa myśl rozwija się w tempie przyspieszonym. Proszę sobie wyobrazić, że po prawicowej części Tweetera ogromną karierę robi pewien człowiek, podpisujący się „Człowiek Bóbr” i zajmujący się głównie tworzeniem fałszywych kont różnych znanych polityków antypisowskiej opozycji i zamieszczaniem tam wymyślonych przez siebie, a mających ich kompromitować, komentarzy. Ponieważ ów Człowiek Bóbr swoje zadanie wykonuje nadzwyczaj profesjonalnie, jego tweety są odbierane powszechnie i zupełnie poważnie, jako wypowiedzi oryginalne i  tym samym w jednej chwili generują tak nieprawdopodobny hejt, że cała prawa strona internetu wręcz się unosi z nienawiści.

        Czemu ów dziwny człowiek to robi? Z informacji zamieszczonej na jego profilu dowiadujemy się, że to jest „satyra”, a zatem możemy się też domyślić, że on nas chce rozśmieszyć. Przyjmuje on więc postać powiedzmy Joanny Kluzik Rostkowskiej, publikuje jej rzekomy apel o powszechny udział w uroczystym paleniu książek z wierszem Tuwima o Murzynku Bambo, jednak zamiast śmiechu jest już tylko zbiorowe plucie w stronę Bogu ducha winnej posłanki Rostkowskiej przez ludzi, którzy zwyczajnie nie zorientowali się, że to była tylko taka „satyra”. A skoro plucie, to oczywiście coraz większa nienawiść i coraz większe pragnienie śmierci. Dokładnie takie samo, z jakim mamy do czynienia po drugiej stronie. Wystarczy rzucić okiem na Twittera.

       No i znów pada pytanie, czemu on to robi? Tak jak mówiłem, biorę pod uwagę taką możliwość, że przeciwna strona, w swojej desperacji, uznała że możliwości uczciwej walki zostały im odebrane i im nie pozostaje już nic innego jak zastosować metody wyjątkowe. Czemu jednak ów Człowiek Bóbr – dziś już posiadacz jednego z najbardziej popularnych prawicowych profilów na Twitterze – produkuje ów hejt? Otóż ja mam na to jedną odpowiedź. On nie walczy ani o niczyje zwycięstwo, ani niczyją porażkę. Ale on  nie uprawia też zwykłej satyry – tam gdzie nie ma śmiechu, tam też nie ma i satyry, prawda? – natomiast, owszem, wygląda na to, że jego jedynym celem jest podtrzymanie – po obu zresztą stronach – owego poziom wściekłości, jak nas zabija od niemal trzydziestu już lat. Jestem przekonany, że kiedy on czyta te wszystkie komentarze ludzi, którzy w sposób oczywisty nie zorientowali się, że mają do czynienia ze zwykłą prowokacją, i zanurzyli się w swoim codziennym pragnieniu śmierci, jego satysfakcja wcale nie jest związana z tym, że znów mu się udało nabrać paru znajomych, ale jest wynikiem owej kolejnej fali nienawiści, jaką udało mi się stworzyć.

        Po raz więc trzeci, zadaję to samo pytanie, tym razem już wcale nie czemu oni to robią, ale czemu robi to on? I wychodzi mi na to, że to nie jest żaden Człowiek Bóbr, polski prawicowy wesołek, ale zwykły ruski troll, którego jedynym celem jest czuwanie, by owa nienawiść nigdy nie zgasła. No i właściwie, skoro doszliśmy aż tak daleko, to ja biorę również mocno pod uwagę taką możliwość, że również ci wszyscy, którzy podrzucają Krystynie Jandzie swoje ciekawostki, to są owego Człowieka Bobra koledzy z korporacji umieszczonej gdzieś w Kaliningradzie.

          Prowadzę ten blog już grubo ponad 10 lat i właściwie za każdym razem gdy pojawiał się jakiś temat, a wraz z nim jego bohater, zastrzegałem się, że oni tu są wyłącznie pretekstem do szerszych refleksji. Tym razem przyznaję: bohaterem mojego dzisiejszego tekstu jest publikujący na Twittterze Człowiek Bóbr. Mam nadzieję, że go zniszczę.

O spragnionym wrażeń zimnym lechu po latach

Parę dni temu pewien kolega napisał na Twitterze, że obejrzał właśnie przygotowany przez Antoniego Macierewicza i jego zespół najnowszy raport dotyczący kwestii wyjaśnienia Katastrofy Smoleńskiej i on się zastanawia, czy cisza, jaka wokół owej prezentacji zapanowała świadczy o tym, że nastąpił przełom, czy może on będzie musiał uznać te półtorej godziny za zmarnowane. Otóż mam dla mojego kolegi smutną wiadomość pozyskaną z bardzo zaufanych źródeł: owszem, te półtorej godziny może uznać za stracone.

A ja po tych wszystkich latach wspominam stare emocje i myślę sobie, że nie byłoby źle zebrać razem wszystkie tamte notki, tyle że poświęcone wyłącznie nienawiści, która do tego nieszczęścia doprowadziła i je spróbować wydać. Po co? A po to, że wobec faktu, że zapewne już nigdy się nie dowiemy, co się tam wtedy stało, pamięć o początku tego wszystkiego będzie wszystkim co nam z tego zostanie. I dobrze by było, żeby ona została zapisana na papierze. 

Zajrzałem do owych starych tekstów i pomyślałem sobie, że sprawdzę, co się tam pojawiło niemal dokładnie 10 lat temu 19 sierpnia. I trafiłem niemal w dziesiątkę. Proszę posłuchać.

      Poza ogólnym wstrząsem i natychmiastową powszechną medialną wrogością, nie pamiętam dziś już, w jaki sposób System rozpoczął na dobre i oficjalnie niszczenie osoby Lecha Kaczyńskiego. Czy temu debiutowi towarzyszyła sprawa owego szaleńca z Łodzi chyba, który oświadczył, że właśnie uruchomił procedurę rezygnacji z polskiego obywatelstwa, czy może informacja, że za tym niefortunnym wynikiem wyborów stało poparcie Samoobrony i komunistów, czy może jakaś starannie zaprojektowana wypowiedź któregoś z politycznych komentatorów, czy może jeszcze coś, czego już dziś nie pamiętam? Jakkolwiek by te początki wyglądały, wiemy dziś jedno, i jest to wiedza powszechna, że to się zaczęło natychmiast i to z takim impetem, że już na całe kolejne lata ustabilizowało całą przestrzeń publiczną.

      Co ciekawe, nienawiść jaką System uruchomił w stosunku do Lecha Kaczyńskiego, w żaden sposób nie przypominała tego, co jednocześnie wyprawiano z jego bratem, Jarosławem. O ile bowiem Jarosław Kaczyński był niszczony jako polityk, człowiek bezwzględny, żądny władzy, kłamca i despota, Prezydenta traktowano bardziej osobiście. Skupiano się raczej na tym, by pokazać go jako półprzytomnego idiotę, który osiągnął tak wysoką pozycję właśnie dzięki przemyślanej grze swojego brata. Od samego początku nikt nie twierdził, że Lech Kaczyński to człowiek zły i groźny, ale zwykły głupek, całkowicie uzależniony od swojego otoczenia i tej maszkary, swojej żony.

       Ktoś zaprotestuje, że nieprawda! Prezydentową wszyscy kochali i szanowali i nikt nawet marnego słowa na nią nie powiedział. Otóż nie. Z jakiegoś powodu, dopiero w późniejszych okresach tej tak fatalnie zakończonej prezydentury, ktoś postanowił, by zacząć panią Kaczyńską przeciwstawiać jej mężowi. To że ona jest sympatyczna i grzeczna, świetnie wykształcona, że zna języki, że się pięknie i gustownie ubiera, Polska dowiedziała się dopiero po jakimś czasie. Wcześniej było tak, że on był małym, grubym, bezrozumnym bratem swojego brata, natomiast ona głupią, brzydką wieśniara noszącą za nim kanapki. Do dziś pamiętam ten prześmieszny dowcip o tym, że Jarosław Kaczyński się nigdy nie ożenił, bo najbrzydszą dziewczynę wyrwał mu jego brat.

       A zatem ton owej kampanii nienawiści został ustalony już na samym początku, a reszta, to już zwykły efekt domina. Tak to własnie zostało zorganizowane, że kiedy pojawił się Irasiad, ten niemiecki „kartofel”, ów odwrócony szalik, pamiętny „Borubar”, czy wreszcie cała wieloletnia, trwająca zresztą do dziś kampania Palikota związana z rzekomym alkoholizmem Prezydenta, grunt już był dawno przygotowany. Kiedy ten ktoś – jak bardzo bym chciał wiedzieć, kto – wpadł na pomysł z „Borubarem”, i kiedy Palikot zaczął coś przebąkiwać o alkoholu, ale też o rzekomych kłopotach żołądkowych Prezydenta, czy wreszcie wręcz o chorobie Alzheimera, wielu nawet się nie dziwiło, ale przeciwnie – traktowało każdą nową wiadomość, jako potwierdzenie czegoś, co wiadomo było od dawna. Proszę jeszcze raz zwrócić uwagę na fakt, że nikt by się pewnie nie odważył, by spróbować szydzić z Jarosława Kaczyńskiego, że on, głupek, musi co chwilę obsrany biegać do ubikacji. W to nikt by nie uwierzył, bo Jarosław to był zawsze tylko bezwzględny morderca.. Inaczej było z Lechem. Przez fakt, że on przez tyle lat stał trochę z boku polityki i kojarzył się z wszystkim, tylko nie walką, jego zaatakowano bardziej bezpośrednio. Plując mu zwyczajnie w twarz.

      Był taki moment, kiedy nienawiść do Lecha Kaczyńskiego przybrała rozmiary wręcz karykaturalne. Kiedy zaczęto już nie tylko z niego kpić i zastanawiać się kiedy wreszcie „ta niezguła” – takiego oto epitetu użyto na okładce jednego z popularnych magazynów – spadnie ze schodów i skręci sobie kark, ale nawet pierwszoszeregowi politycy i komentatorzy zupełnie poważnie zaczęli rozważać możliwość formalnego usunięcia Prezydenta ze stanowiska. Przyszedł wreszcie czas, wraz z ostatnimi już miesiącami życia Lecha Kaczyńskiego, gdy, mimo że, jak to dziś lubią powtarzać liczni przeciwnicy jego prezydentury, nie miał on najmniejszych szans na zwycięstwo w wyborach, nawet wtedy nie dano mu spokoju, ale ze zwielokrotnioną siłą postanowiono przedstawić go publiczności, jako kogoś, kto nie tylko nie zasługuje na to, by być prezydentem, żeby posiadać choć skromny tytuł naukowy, żeby nawet się cieszyć zwykłym ludzkim szacunkiem, ale nawet, żeby mieć prawo do życia. Jeśli ktoś ma tu jeszcze wątpliwości, niech sobie przypomni choćby aktywność Janusza Palikota, aktywność jak najbardziej autoryzowaną przez jego partię, w trakcie ostatnich już miesięcy życia Prezydenta. Ów finał był bowiem zaledwie o jeden stopień niższy pod względem emocji od tego, co nam już po ostatecznej śmierci Lecha Kaczyńskiego zafundowali ci klauni od „zimnego Lecha” i „krwawej Mary”. Ledwie minimalnie niższy, natomiast dokładnie w tym samym nastroju.

         Będę więc juz zawsze miał ich wszystkich w swojej mam nadzieję że bardzo długiej pamięci, natomiast co do wspomnianych tu dziś tak boleśnie Lecha Kaczyńskiego i biednej Marii Kaczyńskiej, konającej obok niego i wtedy, w tym samolocie, ale i wcześniej, w każdej sekundzie tej przeklętej prezydentury, niech Dobry Pan Bóg wejrzy na ich cierpienie i zechce ich przyjąć do Swojego Królestwa.