Czy prezydent Łukaszenka w geście dobrej woli zalegalizuje małżeństwa jednopłciowe

Oczywiście nie mogę zaprzeczyć, że wynik wyborów na Białorusi jest dla nas o tyle korzystny, że dzięki niemu głosy porównujące sytuację w Polsce i na Węgrzech do sytuacji na Białorusi nieco przycichły i my tu, przynajmniej na pewien czas, możemy się zająć swoimi bieżącymi sprawami. Nie zmienia to oczywiście faktu, że to co się tam za Bugiem dzieje, nas wszystkich bardzo interesuje i bardzo kibicujemy, by ostatecznie głos narodu zwyciężył. No a przy okazji oczywiście mamy nadzieję, że i tu u nas właśnie głos narodu zostanie wreszcie uszanowany. Tymczasem przedstawiam swój najnowszy felieton z „Warszawskiej Gazecie”. Jak najbardziej aktualny.

      Ponieważ mieszkam na tyle daleko od Warszawy, by o tym co się tam dzieje być informowanym w stopniu niezbędnym do życia, nie wiem, czy początek tygodnia przyniósł tam jakieś zmiany w kwestii demonstracji w obronie ulicznego chuligana, który stworzył sobie doskonałe alibi, występując jako lesbijka o imieniu Margot. Ponieważ jednak przede wszystkim o nowych awanturach nie słyszałem, natomiast wiem, że dziś cały cywilizowany świat jest zajęty Białorusią, mogę zakładać, że cała ta kolorowa gówniażeria swoje tęczowe flagi zastąpiła flagami czerwono- zielonymi i przeniosła się pod ambasadę Białorusi. Mogę również przypuszczać, że tym razem nikt – ani minister Ziobro ze swoimi prokuratorami, ani tym bardziej Polska Policja – nie będzie im przeszkadzał w miotaniu obelg pod adresem prezydenta Łukaszenki, choćby one się składały wyłącznie ze słów powszechnie uważanych za nieprzyzwoite, a to dlatego, że niedzielne wybory na Białorusi w sposób wręcz zachwycająco skuteczny doprowadziły do ostatecznego zjednoczenia władzy z opozycją, choćby i tą najtwardszą. A kto wie, czy nie zwłaszcza z tą najbardziej twardą.

       A gdy chodzi o mnie, to jeśli cokolwiek mnie tu porusza, to akurat nie to, że wspomniane dzieci przeniosły się spod Świętego Krzyża pod białoruską ambasadę, ale to, że wraz z nimi udały się tam solidarnie polskie władze wraz ze swoimi mediami. Do tego bowiem, że liberalne lewactwo zapluwa się swoimi kompleksami na odcinku Kaczyński – Łukaszenka – Kim Dzong Un – Hitler, zdążyłem się przyzwyczaić; w końcu oni nigdy nie ukrywali, że dla nich między tymi trzema nie ma żadnej różnicy, więc mogą zupełnie spokojnie protestować przeciwko każdemu z nich, z Hitlerem oczywiście, jako wspólnym punktem odniesienia. Odsunięcie każdego z nich od władzy dla nich nie stanowi celu moralnego – bo słowo „moralność” w ich słowniku nie istnieje – lecz czysto polityczny, na którego końcu jest Wielka Tęczowa Rewolucja, która zmiecie z powierzchni Ziemi wszystko co miało odwagę kontestować świat przez nich budowany. I nie oszukujmy się. Dla nich, między Polską, Białorusią i Koreą Północną istnieje tylko jeden punkt wspólny – sprzeciw wobec nowego światowego porządku. Oni mają w kompletnym lekceważeniu to, że Kim zabija swoich przeciwników przy pomocy rakiet przeciwlotniczych, ale też i to, że Kaczyński zachowuje wszelkie cywilizacyjne standardy. Liczy się wyłącznie oddanie hołdu Nowemu Wspaniałemu Światu.

       A zatem zachowanie lewactwa mnie nie zaskakuje. Nie potrafię jednak pojąć, jak doszło do tego że ci co jeszcze niedawno byli w sposób tak strasznie brutalny oskarżani o sfałszowanie wyborów, lub w najlepszym wypadku o to, że ich prezydent został wybrany głosami wiejskiej hołoty, dokładnie to samo dziś zarzucają Białorusi.

       Nie mam pojęcia, co się tam stało, ale czuję, że oni nie musieli niczego fałszować, no i że ta jakaś Cichanouska to cwaniara na miarę naszej Margot. I to niezależnie od tego, co sądzę o tym ruskim bucu Łukaszence.

    

Gdy białe to białe, różowe to różowe, a wariat to wariat

Ja zdaję sobie oczywiście sprawę z tego, że to z czym dziś postanowiłem wyjść do czytelników tego bloga, stanowi temat tak kompromitujący, że się z niego mogę nie wygrzebać przez całe lata. A jednak, jak widzimy, staję wobec niego z odsłoniętą piersią i wierzę głęboko, że paradoksalnie właśnie przez to, że przed nami coś do tego stopnia żenującego, że normalny człowiek od razu w sposób naturalny przechodzi na drugą stronę ulicy, to co chcę powiedzieć będzie ostatecznie z korzyścią dla nas wszystkich. Otóż, jak być może część z nas zdołała usłyszeć, prawicowe media wygrzebały gdzieś w czeluściach Internetu tekst, jaki aresztowany niedawno Michał Sz. zamieścił jeszcze w styczniu tego roku na Facebooku tekst na temat swojej relacji towarzyskich z ikoną ruchu LGBT oraz jednym z głównych autorytetów środowiska „Gazety Wyborczej”, Klementyną Suchanow, pisarką i naukowcem. Tekst Michała Sz. jest nadzwyczaj długi, bo zawiera niemal 5 tysięcy słów, w znacznej części jest dla zwykłego białego człowieka kompletnie niezrozumiały, a w miejscach gdzie jakoś można się odnaleźć, stanowi obraz kompletnego zdziczenia, to jednak co w nim dla nas interesujące, to ogólny obraz świata, w którym żyją, spotykają się i organizują sobie wspólne życie tak zwane osoby LGBT. Oto z jednej strony mamy tego Michała, wedle jego własnych słów, „młodą anarchistkę, queera, osobę agender, aktywistkę społeczną”, z drugiej natomiast ową Klementynę, a więc kogoś na kogo Michał w swoim życiu towarzysko natrafił, i następnie doświadczył „znęcania się, lekomanii, misgenderowania i transfobii, przemocy o podłożu seksualnym, naruszania granic, deprecjonowania, gaslightingu, przemocy i gróźb, wyrzucania z domu i bezdomności” i wreszcie czegoś co oficjalnie nosi nazwę Zespołu Stresu Pourazowego, a w literaturze wojennej określanego mianem „shell shock”.

   Jak mówię, tekst Michała Sz. jest bardzo długi, niemal sześciokrotnie dłuższy od tych, które się tu zwykle ukazują, więc nie będę oczywiście zachęcał do jego czytania, natomiast pozwolę sobie na parę cytatów:

„Poznałyśmy się z Klementyną na protestach akademickich i zaczęłyśmy spędzać razem czas wolny. Była przez pewien czas moją najbliższą przyjaciółką. Gdy rozstała się ze swoim partnerem, przychodziła do mnie, tak jak inne moje przyjaciółki i bliskie osoby, które parokrotnie korzystały z mojego lokum jako schronienia. Gdy Klementyna trafiła do szpitala po obrażeniach zadanych przez policję, codziennie woziłam jej jedzenie. Gdy policjanci rozwalili mi nogę, ona pomagała ogarnąć fundusze na obdukcję i lekarzy. Brałyśmy udział w licznych akcjach – byłyśmy świetną ekipą.

Tak samo jak inne przyjaciółki i przyjaciele, Klementyna spała ze mną w moim łóżku. Miałam pewne wątpliwości, bo znałyśmy się krótko i nie wiedziałam czy rozumie ona dobrze czysto-koleżeński wymiar spania w mieszkaniu z tylko jednym wyrem. Gdy zadeklarowała, że ‘nie zrobi mi krzywdy’ postanowiłam jej zaufać i faktycznie, na początku wszystko było w porządku – granice zachowane. Klementyna mówiła, że dzięki temu może spać i nie musi brać leków nasennych.

Pod koniec wakacji złożyłyśmy ekipę do wspólnego wynajmu mieszkania pod miastem: Klementyna, jej córka, kolega z ulicznych aktywności i ja. Zamieszkałyśmy razem – każde miało swój własny pokój. Pomagałyśmy sobie przewozić rzeczy, ja nosiłam setki książek Klementyny, ona ogarnęła transport na moje bagaże.

Kiedyś poruszyłyśmy temat miłości. Klementyna mówiła o sobie, że wierzy, że uwagę można poświęcić tylko jednej osobie, która jest całym światem. Zupełnie się tu nie dogadywałyśmy – nie musiałyśmy. Powiedziałam Klementynie, że nie jestem zainteresowana związkami, że czuję się swobodnie tylko w otwartych relacjach, że na chwilę obecną, z powodu różnych spraw, identyfikuję się i funkcjonuję jako osoba aseksualna i aromantyczna. Byłyśmy mocno różniącymi się przyjaciółkami”.

       I oto w tym momencie okazuje się, że między kolejnymi antyrządowymi demonstracjami oraz starciami z policją, Michał nie dość że zaczyna się prowadzać z kimś innym, kogo określa mianem „osoby partnerskiej”, to jeszcze tego kogoś zameldowuje w tym samym łóżku, gdzie śpi Klementyna, no i w tym momencie  Klementyna popada w kompletne szaleństwo, które z kolei samego Michała doprowadza do ciężkiego nerwowego rozstroju.

      Powtórzę raz jeszcze, tekst Michała Sz, zamieszczony w styczniu tego roku na Facebooku, na stronie czegoś co się nazywa Warszawska Federacja Anarchistyczna, zawiera niemal 5 tysięcy słów, przy czym, pomijając to co powyżej zacytowałem, reszta to niemal wyłącznie napisana jakąś ciężką genderową nowomową, bardzo drobiazgowa relacja z tego, jak banda zboczonych szaleńców kotłuje się w jednym mieszkaniu na jednym łóżku, a w tym wszystkim Klementyna próbuje Michała gwałcić, a Michał się nie dawał, przez co był nieustannie narażony na szykany ze strony starszej przyjaciółki i ostatecznie jako bezdomny znalazł się na bruku. W tej sytuacji zatem przytoczę już tylko samą końcówkę poruszającej wypowiedzi Michała Sz.:

„Nie zmienia to faktu, że jestem wściekła na Klementynę za to co zrobiła i na to jak absolutnie bezkarna pozostaje. Wątpię czy ktoś jak dotąd odważył się jej powiedzieć jak bardzo zjebała. Czuję się zdradzona przez osoby, które deklarowały pomoc, jednak zamiatały nierozwiązany problem pod dywan. Nie podoba mi się, gdy Klementyna Suchanow zapraszana jest na wydarzenia równościowe w roli ekspertki, gdyż jest sprawczynią przemocy, również tej o podłożu seksualnym, za którą nigdy nie przeprosiła, którą ciągle wypiera i której próby naprawy nigdy nie podjęła. Najbardziej mnie boli, gdy samozwańczo nazywa się sojuszniczką osób LGBTQ+, bo jako Queer właśnie doznałam od niej wiele krzywd.

Oczekiwania:

Nie chcę się mścić na Klementynie. Uważam, że kultura calloutu może wyglądać inaczej i prowadzić do działań wspierających, a nie jedynie ostracyzmu. Wszystkie potrzebujemy sprawiedliwości naprawczej. Nie zaprzeczam, że Klementyna zrobiła w swoim życiu też coś dobrego – jednak nie o tym jest ten tekst i ta sytuacja. Również wylewanie nienawiści na jej osobę nie jest gestem solidarności, na który liczę. Boję się, że wiele osób zamiecie tę sprawę pod dywan, ale muszę wam zaufać.

Owszem – oczekuję, że to co zrobiła stanie się nam wszystkim znane – to dla bezpieczeństwa osób w podobnych sytuacjach co moja i dla niemarginalizowania problemu osób stosujących nieumotywowaną niczym przemoc.

Oczekuję, że zakończy to nieznośną hipokryzję jej krystalicznego ‘progresywnego, feministycznego, pro-LGBTQ+’ wizerunku – tak długo jak nie przyjmie ona odpowiedzialności za własne czyny i nie podejmie próby naprawy krzywd.

Oczekuję, że ten tekst i wyrazy solidarności z nim utną wszystkie okropne heteronormatywne, monogamiczne i pseudo-romantyczne opowieści konającej kultury gwałtu, w których ludzie są źli, jeśli odmawiają komuś romantycznych relacji,  seksualnych więzi, etc.

Oczekuję ponadto, że nasze społeczności podważą fakt, że Klementyna Suchanow miała prawo mówić w formie mnogiej usprawiedliwiając swoje przemocowe zachowania.

Oczekuję, że osoby które chcą z nią dalej działać będą dbały o to, by zrozumiała co jest, a co nie jest dopuszczalne w równościowych środowiskach i zatroszczyły się tak o nią, jak i osoby z którymi działa”.

       Jeśli ktoś ma ochotę, niech sobie wyszuka relację Michała Sz. z drogi jaką on przeszedł przez piekło, ja jednak nie polecam. Natomiast bardzo proszę się zastanowić, jak to jest z tymi wszystkimi kolorowymi ludzikami, których nam telewizja TVP niemal każdego dnia z prawdziwą satysfakcją pokazuje. Rzecz w tym, że, jak wiemy, do wszystkiego można się szybko i łatwo przyzwyczaić, a i też do tego, że nawet jeśli wśród nas znajdują się osoby jakoś tam zaburzone psychicznie, to należy je traktować przynajmniej jako część naszego wspólnego krajobrazu. Otóż dziś mam bardzo silną potrzebę poinformowania wszystkich czytelników tego bloga, że ci ludzie nie są w żaden sposób tacy jak my, tyle że może nieco bardziej... ekstrawaganccy. Otóż nie. To jest banda jak najbardziej autentycznych wariatów, których należy przede wszystkim leczyć, a nie wykorzystywać do politycznych manewrów.

       Problem jednak w tym, co będzie jeśli się okaże, że ci co z ich szaleństwa tak chętnie korzystają są równie chorzy jak oni.

Czy minister Gliński załatwi kolejnego polskiego Oscara Basi Pieli?

       Zwracałem na to uwagę tu na tym blogu wielokrotnie, kiedyś może nieco częściej, a dziś tylko w sytuacjach szczególnie dramatycznych, że podczas gdy publikowane tu refleksje nie mają najmniejszych szans na to, by wejść na tak zwany powszechny rynek idei, to owszem, one są jak najbardziej zauważane przez owego rynku uczestników, jako darmowe źródło inspiracji, i przez nich bez cienia wstydu wykorzystywane jako własne. Jak mówię, kiedyś owo złodziejstwo robiło na mnie wrażenie znacznie większe niż dziś, potem jednak uznałem, że inaczej nigdy nie było i pewnie już nie będzie i się do owego procederu pomału przyzwyczaiłem. Jeśli natomiast dziś postanowiłem do sprawy wrócić, to przez to że w ciągu minionych paru dni moja praca została przez tak zwanych „dziennikarzy niezłomnych” bezczelnie wykorzystana aż dwukrotnie, a w tym drugim wypadku w sposób wołający o pomstę do Nieba.

       Najpierw stało się tak, że już na drugi dzień po tym, jak porównałem propagandowy atak uruchomiony wokół sprawy Michała Szutowicza do sposobu, w jaki w roku 2005 wykorzystano pewnego dworcowego pijaczka Huberta H. do publicznego niszczenia prezydenta Lecha Kaczyńskiego, w TVP Info wystąpił jeden z redaktorów Karnowskich i jak gdyby nigdy nic zaczął wspominać owego Huberta H. i dzielić się z widzami rzekomo swoimi refleksjami. No ale pies tego cwaniaka drapał; w końcu i tak ważne było to, że owo wspomnienie zaistniało szerzej.

      Natomiast wczoraj w prowadzonym przez Karnowskich portalu wpolityce.pl ukazał się tekst jego naczelnej, Marzeny Nykiel, z następującym otwarciem:

„Media, firmy producenckie, agencje artystyczne, firmy fonograficzne, wydawnictwa, instytucje kultury, festiwale, teatry, organizacje pozarządowe – wszystkie te przestrzenie są dziś zdominowane przez wyznawców lewicowo-liberalnego nurtu. Biznes hojnie wspiera kulturalno-lewicowe inicjatywy, a strona konserwatywna pozostaje daleko w tyle. I choć przez lata właśnie ten nurt był uprzywilejowywany przez lewicowe i liberalne rządy, rośnie w siłę także za rządów prawicowych. Neomarksistowskie autorytety objęły panowanie nad stanem umysłu polskiej młodzieży. Konserwatywnej alternatywy wciąż nie ma. Czas wreszcie podjąć działania, które pozwolą popkulturę odzyskać. Jesteśmy spóźnieni o co najmniej dwa pokolenia”.

       W czym rzecz? Otóż gdy chodzi o opóźnienie, tu akurat może nie aż dwupokoleniowe, ale owszem bardzo znaczące, to rzecz polega na tym, że ja o owej kulturze pop, bez przejęcia której i jej utrzymania, nie ma możliwości ani zdobyć władzy, a już na pewno jej zachować, po raz pierwszy napisałem tu w roku 2008, a następnie powtarzałem tę prawdę z uporem wariata przez lata kolejne i, pomijając czytelników tego bloga, pies z kulawą nogą nie zwrócił na moje słowa uwagi. Przez całe długie lata biłem na alarm, apelując do kogo się da, by ci, którzy mają na to wpływ, zrobili coś, by czy to polska narodowa flaga, czy nasza historia, czy nasza Wiara stały się zwyczajnie modne. By ludzie, zarówno starzy jak i młodzi, na koszulkach i breloczkach przy kluczykach do samochodów, zamiast Che Guevary, czy brytyjskiego Union Jacka, zaczęli nosić flagę biało-czerwoną, czy wizerunki polskich bohaterów. Dlaczego? Bo tylko w ten sposób Polska z tym wszystkim co w niej najpiękniejsze trafi do popkultury, a w ten sposób pozwoli odbudować naszą tożsamość, tak okrutnie przez te wszystkie lata zniszczoną.

         No i wreszcie – i o tym też pisałem, zwracając uwagę na to, jak bardzo zmieniła się oferta sklepów z pamiątkami w wakacyjnych miejscowościach – nagle się udało. Ostatecznie po tych wszystkich latach okazało się, że choćby owa biel i czerwień stały się tak bardzo modne; wreszcie okazało się, że zamiast drzeć mordę, że „Radio ma Ryja”, zarówno młodzi i starzy postanowili się zakochać w znaku Polski Walczącej i w wizerunku rotmistrza Pileckiego. I wreszcie też, gdy chodzi o samą już rozrywkę, to większość z nas tańczy z zespołem Boys, a nie zapluwa się nienawiścią do Polski na koncertach Macieja Maleńczuka, czy kabaretowych występach trupy Ani Mru Mru. No i tak długo oczekiwane zwycięstwo nadeszło, a w konsekwencji też zostało zachowane na dłuższy – a mam nadzieję, że też bardzo długi – czas. I w tym momencie ni z gruszki ni z pietruszki wyskakuje Marzena Nykiel i zaczyna jak gdyby nigdy nic powtarzać w kółko słowo „popkultura”, tyle że nie dość że bez bladego pojęcia, czym ona jest i o co w niej tak naprawdę chodzi, to jeszcze z jakimś idiotycznym apelem o to, by Polskie Państwo sprawiło, że jedynymi właścicielami rynku owej „popkultury” będzie Nykiel wraz z jej kolegami z ferajny.

       Posłuchajmy tego bełkotu:

„Lewicowa popkultura budowana pieczołowicie przez lata ma swoją siłę przekazu i w żaden sposób nie ustąpi. Z roku na rok jest coraz silniejsza i jak na razie bezkonkurencyjna. Karmi młodych ludzi antykatolicką, tęczową narracją i wyznacza im rewolucyjne cele. Młodzi artyści wchłaniani są przez nią błyskawicznie. Dobrze wiedzą, że szanse na zrobienie kariery mają tylko wtedy, gdy popłyną z nurtem. Jeśli uderzą w nuty patriotyczno-katolicko-narodowe, zostaną wypluci przez mainstream. Niewielu ma siłę, by się temu oprzeć. To samo dotyczy doświadczonych twórców, ale i szefów instytucji kultury. Lewica zrobi wszystko, by dyrektorami teatrów, muzeów czy filharmonii byli ich przedstawiciele. Tylko wtedy będą przecież w stanie narzucić odpowiedni przekaz. Konserwatyści są więc regularnie sekowani. W efekcie mamy repertuary obfitujące w takie dzieła jak „Klątwa”, „Do Damaszku” czy inne eksperymentalne interpretacje. Ale to nie wszystko. Dzieje się coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Instytucje państwowe, które powinny zadbać o zagospodarowanie konserwatywnych artystów, promują twórców lewicowych.

Powstają oczywiście pojedyncze inicjatywy, filmy, wystawy czy koncerty, ale to wszystko ginie. Nie ma spójnego, przemyślanego systemu tworzenia popkultury. Nie ma myślenia długofalowego, strategicznego. Można odnieść wrażenie, że bożek oglądalności zawładnął myśleniem decydentów. Wolą odgrzewać bez końca stare, zagraniczne przeboje, niż budować nowy nurt, uwolnić nową energię, zagospodarować nowe talenty. Odtwórczość i banał wygrywają z dziejową odpowiedzialnością za odbicie popkulturowego przekazu, za wykreowanie nowego, silnego nurtu. Zenek Martyniuk z prymitywną treścią discopolowych rąbanek nie wypełni kulturotwórczej roli, jaka jest fundamentalnym wyzwaniem obecnych czasów.

To ostatni moment na oprzytomnienie. Czas postawić na mocną, atrakcyjną kulturę. Taką, która pociąga, podnosi i formuje. Taką, która porywa młodych ludzi, daje im mądre autorytety. Wystarczy już tych banalnych wymówek, że skazani jesteśmy na lewicową kulturę, bo taki jest mainstream, bo takie jest finansowanie. Od kilku lat pieniądze i media są po stronie konserwatywnej. Nie wolno tego zmarnować. Grzech zaniechania w tej kwestii jest grzechem śmiertelnym”.

        Mam nadzieję, że wszyscy rozumiemy, o co chodzi. Nie jest istotne, czy uda się nam z naszym przekazem dotrzeć do Polaków, a przynajmniej nie jest istotne dzisiaj. Obecnie, kiedy już Prawo i Sprawiedliwość rządzi drugą kadencję, a Andrzej Duda przez kolejne pięć lat będzie naszym prezydentem, to pierwszym zadaniem władzy staje się zastąpienie Kazika, Maryli Rodowicz i Zenka Martyniuka artystami, którzy nawet jeśli nie chodzą do kościoła, to przynajmniej biorą udział w galach organizowanych przez Tomasza Sakiewicza i braci Karnowskich. Te kilka najbliższych lat trzeba koniecznie poświęcić na to, by odebrać tygodniki „Newsweek” i „Polityka” komuchom i na naczelnych obu redakcji powołać odpowiednio Piotra Semkę i Krzysztofa Feusette. No i kwestią nie cierpiącą zwłoki jest takie obsadzenie Instytutu Sztuki Filmowej, by to nie Małgorzata Szumowska i Marian Opania kręcili filmy, ale sprawdzeni patrioci, tacy choćby jak Jerzy Zalewski czy Grzegorz Braun. No i z takimi wybitnymi aktorami, jak Ewa Dałkowska, Redbad Klynstra, czy Katarzyna Łaniewska. Koniecznie też trzeba coś zrobić, by za najwybitniejszego polskiego poetę nie był dłużej uważany Adam Zagajewski, lecz Wojciech Wencel. No i – last but not least – dyrektorem Teatru Powszechnego w Warszawie powinien zostać Marcin Wolski.

        To są absolutne priorytety, bo jeśli popkultura nie trafi w nasze ręce, to ów „grzech zaniechania stanie się dla nas grzechem śmiertelnym”.

        A ja już na koniec mam apel do tych wszystkich mądrych redaktorów, żeby może oni przestali przyłazić na ten blog i studiować moje notki, bo z tego co widzę, im się od tego nadmiaru informacji zdecydowanie we łbach miesza, i jeśli tak dalej pójdzie, to dojdzie w końcu do tego, że stanie się nieszczęście, minister Gliński nominację do Oscara załatwi Basi Pieli i jej „Plastusiom”, i ja wtedy dopiero będę miał grzech śmiertelny.

Czy praca dla Agnieszki Romaszewskiej to sprawa wagi państwowej?

Gdy na Białorusi odbyły się wybory, prezydentem ponownie został wybrany Aleksandr Łukaszenka, w Mińsku, jak zawsze przy tej okazji, ludzie wyszli na ulice, a nasze media podniosły wrzawę, że Białoruś jednak nie chce do Europy, zacząłem się rozglądać za Agnieszką Romaszewską i proszę sobie wyobrazić, że ona jakby się zapadła pod ziemię. No i kiedy uznałem, że tu na razie będziemy mieli na jakiś czas spokój, pokazał się Jarosław Guzy, no i już wiadomo było, że jeszcze chwila i będziemy mieli komplet. A zatem przez cały wczorajszy wieczór państwo Romaszewscy-Guzy udzielali się w stacji TVP24, a ja sobie pomyślałem, że jednak chyba będę musiał zabrać głos. Wprawdzie już w poniedziałek napisałem w kwestii Białorusi krótki felieton dla „Warszawskiej Gazety”, który tu się pojawi w najbliższy weekend, natomiast dziś, właśnie z powodu Romaszewskiej i jej męża, potrzebuję przypomnieć swój tekst sprzed grubo ponad trzech już lat, w którym, gdybym miał go pisać dziś, absolutnie niczego bym nie zmienił, poza jednym linkiem, który dziś jest już nieaktywny, a ja uznałem że on musi działać. A zatem zapraszam:

      Możliwe, że to się części z nas nie spodoba, ale gdyby ktoś mnie spytał, za co nie lubię prezydenta Łukaszenki, to bym odpowiedział, że przede wszystkim ja o nim wiem zbyt mało, by wygłaszać na jego temat jakiekolwiek opinie, ale jeśli skłonny jestem faktycznie przyznać, że go bardziej nie lubię, niż lubię, to ze względu na dwie, i tylko dwie, rzeczy. Otóż kiedyś widziałem jego zdjęcie jako prezydenta, a więc w oficjalnym stroju, oraz w oficjalnych wnętrzach, tyle że on na nogach, zamiast butów, miał zwykłe papcie, no a ponieważ on w ten sposób przypomniał mi Lecha Wałęsę, to mnie do niego zdecydowanie zraziło. Miało to miejsce wiele już lat temu i przyznaję, że od tego czasu osoba Łukaszenki mnie w żaden sposób nie absorbowała, dopiero niedawno pomyślałem sobie, że to jest jednak bałwan, kiedy zrobił sobie serię zdjęć z aktorem Stevenem Seagalem. Ja wprawdzie wciąż chcę wierzyć, że dając Seagalowi do zjedzenia marchewkę, Łukaszenko chciał z niego zakpić, jednak wciąż uważam, że szanujący się polityk w tak podejrzanym towarzystwie pokazywać się i tak nie powinien. Jednak poza tymi dwoma przypadkami, do Łukaszenki większych, w pełni uświadomionych i podpartych racjonalnymi argumentami, pretensji nie mam.

      Ktoś spyta, czemu, skoro Łukaszenko to nie jest mój problem, zdecydowałem się w ogóle na jego temat zabierać głos. Otóż powodem nie jest tak bardzo on, jak Białoruś, a więc kraj, w którym on pełni jak się zdaje władzę, którą my przyzwyczailiśmy się nazywać władzą dyktatorską, a z którym Polska sąsiaduje i z całą pewnością chciałaby dobrze żyć. Moją troską jest Białoruś, natomiast bez Łukaszenki się obejść nie jestem w stanie z tego prostego względu, że to on jest symbolem tego państwa i to symbolem jednoznacznie złym i podłym. A by zobaczyć, jak bardzo złym i podłym, wystarczy nam zauważyć, że ile razy tu w Polsce wysłuchujemy wyzwisk pod adresem Jarosława Kaczyńskiego, nazwisko Łukaszenki niezmiennie pojawia się tuż obok ludzi tak złych i podłych, jak Hitler i przywódca Korei Północnej, Kim Dzong Un.

      No i dobrze, ktoś powie. Łukaszenko w pełni sobie zasłużył na to, by się znaleźć w tym towarzystwie i w dalszym ciągu nie ma powodu, by go traktować z takim pobłażaniem. Otóż proszę sobie wyobrazić, że choć, jak mówię, na temat Białorusi i jego prezydenta mam wiedzę ograniczoną, to obejmuje ona akurat świadectwa paru moich znajomych, którzy na Białorusi byli i ani jednym słowem nie potwierdzają tej opinii, która jest nam dostarczana w popularnym przekazie. Daję słowo, że żaden z moich znajomych, którzy mieli okazję być na Białorusi nie zauważył, by ona tonęła w jakimś szczególnym nieszczęściu.

      No ale tu też od razu pewnie spotkam się z zarzutem, że ja jestem jak ci Francuzi, czy Amerykanie, którzy w czasie PRL-u przyjeżdżali do Polski i po powrocie do domu opowiadali, że nie widzieli ani terroru, ani głodu, ani jakiejś uderzającej nędzy. Wręcz przeciwnie, Polacy to szczęśliwy naród, cieszący się życiem, a w dodatku znaczna część robi wrażenie naprawdę dobrze odżywionych. W tej sytuacji, ja bym chciał przywołać świadectwo osoby, która, o czym jestem przekonany, jest wystarczająco nieuprzedzona, a jednocześnie kompetentna, by mi o Białorusi interesująco opowiedzieć, a mianowicie Izabeli Brodackiej – Falzmann, która w jednym zaledwie tekście przedstawiła wystarczająco, z mojego punktu widzenia, przekonujący obraz Białorusi, bym się przynajmniej miał prawo zastanowić. Nie będę tu dawał żadnych cytatów. Kto chce, niech się z owym świadectwem zapozna. To jest lektura obowiązkowa.       

       A zatem mamy tę Białoruś, a wraz z nią nasze głębokie przekonanie o naszej wobec niej zdecydowanej cywilizacyjnej, politycznej i moralnej przewadze, i na tym tle pojawia się nagle kwestia tak zwanej Telewizji Biełsat i niedawnej decyzji polskiego rządu, by ją przestać dofinansowywać. I tu znowu muszę się przyznać do dość dużej niekompetencji. Gdy chodzi o ów Biełsat, jedyne co wiem na temat tego projektu, to to, że za nim stoją Agnieszka Romaszewska z mężem i że jej celem jest do tego stopnia wzbudzić u Białorusinów poczucie obywatelskości, by oni wreszcie zrozumieli, że Łukaszenko to stary satrapa, którego należy obalić, w jego miejsce wstawił jakiegoś Europejczyka i w ten sposób doprowadzić do tego, że Białoruś stanie się częścią wielkiej brukselskiej rodziny. Z tego co zdążyłem też zaobserwować, zaangażowanie Romaszewskiej w ów projekt jest tak wielkie, że ja je mogę porównać już tylko do zaangażowania Tomasza Terlikowskiego w walce z watykańskim pedalstwem, Jerzego Owsiaka na rzecz pomocy chorym dzieciom, Stefana Niesiołowskiego gdy chodzi o niszczenie pisowskiego faszyzmu, ewentualnie Jana Hartmana w jego walce z Panem Bogiem. Chodzi mi o to, że, mimo wszelkich różnic, ich wszystkich łączy jedno, a mianowicie to, że gdyby nie te ich obsesje, oni nie mieliby jednego powodu, by istnieć publicznie, ale też przede wszystkim owego istnienia fizycznej możliwości. A fakt ten jest dla mnie wystarczającym argumentem za tym, by na działalność każdego z nich patrzeć podejrzliwie.

       Dlatego też od niemal samego początku, gdy przez obywatelską aktywność Agnieszki Romaszewskiej, w walkę o wolność i demokrację na Białorusi zaangażowało się również polskie państwo, niezmiennie głosiłem swój co najmniej w tej kwestii brak zainteresowania, a w porywach wręcz silną niechęć. Nie uważam bowiem, by z jednej strony za działalnością Agnieszki Romaszewskiej i jej znajomych stało coś więcej, jak prywatna obsesja – a i to w najlepszym wypadku – z drugiej natomiast, by sami Białorusini aż tak bardzo wyczekiwali naszego zaangażowania.

      Dlatego też, gdyby ktoś był w ogóle zainteresowany moim zdaniem na ten temat, chciałbym oświadczyć, że uważam za w pełni słuszny gest ministra Waszczykowskiego, by po tych wszystkich latach odciąć Telewizję Biełsat od budżetowych pieniędzy i w ten sposób pokazać Białorusinom nasz szacunek, a jednocześnie – choć to już jest naturalnie kwestia drugorzędna – zachęcić panią Romaszewską do tego, by zaangażowała się w coś, o czym będziemy mogli powiedzieć, że to coś działa na rzecz naszego wspólnego dobra, a nie organizowała swoich znajomych w obronie swojego osobistego interesu.

      Na koniec, gdyby ktoś wciąż nie mógł się otrząsnąć z oburzenia, zachęcam jednak do skorzystania z podanego wyżej linku i zapoznania się z relacją pani Falzmann.

O tym jak hartowały się panie Margot i Łania

         Nie wiem, ile z nas na to zwróciło uwagę, ale ja, owszem, nie mogłem nie zauważyć, że po stronie najbardziej wściekłego antypisu mnożą się ostatnio jak grzyby po deszczu opinie, że śp. Lech Kaczyński to był naprawdę fantastyczny gość, wielki polityk, wrażliwy i pełen empatii człowiek, który w życiu by nie pozwolił swojemu strasznemu bratu tak zniszczyć ten kraj i ten naród. Ja natomiast jestem osobą odpowiednio doświadczoną, a i pamięć mam też nie najgorszą, i na ten rodzaj zakłamania reaguję z zaciśniętymi pięściami. Otóż lata 2005-2010 to był czas tak strasznej nienawiści, skierowanej na wszystkich możliwych frontach polityczno-medialnej agresji, nawet nie w stronę Jarosława Kaczyńskiego, ale właśnie Lecha, że czasem wydaje mi się, że to jak dziś traktowany jest Andrzej Duda, to w porównaniu z tym co się działo wtedy, to dziecięca zabawa w kółko graniaste. Moim zdaniem intensywność tamtego ataku, była tak straszna, że jestem w stanie uwierzyć, że jest to jedyny wypadek w historii współczesnego świata, gdzie pojedynczy akt czystej, żywej nienawiści zmaterializował się w postaci śmierci – śmierci uproszonej, śmierci wręcz wymodlonej. Czegoś, co jakby pojawiło się ot tak, za jednym pstryknięciem palców.

      Wrzuciłem tu wczoraj swój najnowszy felieton napisany na zamówienie „Warszawskiej Gazety”, gdzie wspomniałem o Hubercie H. , menelu sprzed lat, który być może jako jeden z pierwszych z nich uruchomił ów atak. Ponieważ wraz z ową publikacją otrzymałem szereg próśb od młodszych czytelników, bym wyjaśnił, kto zacz ów Hubert, chętnie opowiem tamtą historię. Zwłaszcza że przy ostatnich protestach w sprawie aresztowanego Michała Sz. jego wspomnienie wydaje się być wybitnie aktualne. A stało się tak, że pewnego dnia w grudniu roku 2010, tuż po zaprzysiężeniu Lecha Kaczyńskiego na urząd Prezydenta RP, na Dworcu Centralnym w Warszawie pojawił się ów jakiś Hubert H., który zaczepiając ludzi, klnąc przy tym na czym świat stoi, ściągnął na siebie uwagę dworcowej policji, która postanowiła się nim zająć. Podczas owej konfrontacji, Hubert H. najpierw w odpowiednio wulgarny sposób zwymyślał policjantów, a następnie zarzucił im, że zostali na na niego nasłani przez tego – i tu pojawiły się kolejne wyzwiska – Kaczora. W tej sytuacji, Hubert H. został najpierw – nie bez kłopotów – doprowadzony na posterunek policji, przesłuchany, następnie zwolniony, a policja zgodnie z przepisami skierowała sprawę do sądu o awanturnictwo, agresję wobec policji, no i wreszcie obrazę Prezydenta RP.

        Przyszedł czas rozprawy, na której Hubert H. się oczywiście nie pojawił, został jednak namierzony przez śląską policję aż tu w Katowicach, no i doprowadzony na miejsce. I w tym momencie ruszyła akcja, której nawet w porównaniu z tym, z czym mamy do czynienia dziś, nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. Jako pierwszy zareagował dzisiejszy Rzecznik Praw Obywatelskich, a wówczas jeden z prezesów Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, Adam Bodnar, i wezwał sąd do natychmiastowego umorzenia sprawy wobec Huberta H., a swoje oczekiwania wyraził w następujący sposób:

„Można twierdzić, że słowa pana Huberta były rodzajem swoistej skargi obywatelskiej wyrażonej w języku, którym on się posługuje na co dzień, bo nie zna innego. Te wypowiedzi są naganne, ale powinny się skończyć zwykłym mandatem i odwiezieniem na izbę wytrzeźwień, a nie angażowaniem całego aparatu państwowego”.

        Kiedy okazało się, że ponieważ Hubert H wcześniej był wielokrotnie karany za kradzieże, rozboje, a także oczywiście alimenty,  takie rozwiązanie wobec niego akurat, jest niemożliwe z przyczyn formalnych, Adam Bodnar, zamiast się spalić ze wstydu, wraz z reprezentowaną przez siebie Fundacją opłacił dwóch adwokatów, którzy wzięli na siebie sprawę wywalczenia dla Huberta H. uniewinnienia.

       Podczas procesu Hubert H. twierdził, że ze zdarzenia nic nie pamięta, bo był pijany do nieprzytomności, ale jest mu bardzo przykro, przeprasza Prezydenta, którego wprawdzie nie lubi i na którego nie głosował, ale szanuje urząd i błaga, by go nie wsadzać do więzienia, z którego ledwo co wyszedł, ani też nie kazać mu płacić grzywny, bo jest biedny, natomiast chętnie wykona jakieś prace społeczne. Zeznający w sądzie policjant oczywiście poświadczył, że H.: „był bardzo agresywny, nie chciał pokazać dokumentów, używał wulgarnych słów, pochwalił nam się, że opuścił właśnie więzienie, przy legitymowaniu nie stawiał oporu, były natomiast problemy z doprowadzeniem go do komisariatu”, jednak co ciekawe dodał, że on w ogóle nie wyglądał na pijanego i owa linia obrony jest dla policji zaskoczeniem.

       No i wtedy, w czasie gdy prezes Bodnar ze swoimi ludźmi walczyli o honor Huberta H., do akcji ruszyły media, robiąc z owego menela wręcz bohatera narodowego, który odważył się sprzeciwić faszystowskiemu reżimowi. O wypowiedź proszono kolegów Huberta H. z dworca, ale i on sam udzielał wywiadów, występując we wszelkich możliwych telewizjach, a Piotr Najsztub w telewizyjnym studio TVN przeprowadził z nim długi wywiad, gdzie ten opowiedział o swoim życiu bezdomnego człowieka, zaszczutego przez faszystowskie państwo.

      „Gazeta Wyborcza” udała się oczywiście na Dworzec Centralny, przeprowadziła szereg rozmów z dworcowymi menelami, a na drugi dzień, pisząc o prezydencie Kaczyńskim per „kaczka”, zrelacjonowała stan rzeczy:

„Komentuje Sławomir, od pięciu lat mieszka na Dworcu Centralnym
  - Jak Lepper wyzywa polityków, to wszystko się rozchodzi po kościach. A jak chłopak powiedział kilka mocniejszych słów w nerwach, to od razu po sądach go ciągają. To znaczy, że już nikt już prezydenta nie może skrytykować? To jakie to wolne państwo.
Daniel, od dwóch lat mieszka na Dworcu Centralnym
  - Skoro żyjemy w wolnym kraju, to każdy ma prawo mieć swoje zdanie. Bez względu na to, czy jest bezdomnym, czy adwokatem. Ciekawe, czy tak samo policja zareagowałaby, gdyby ‘wiązkę’ na najpopularniejszych polskich bliźniaków powiedział jakiś lepiej ustawiony gość. Najłatwiej przyczepić się do bezdomnego. Jego nikt nie obroni”.

       Po „Wyborczej” oczywiście odezwał się też obecny na scenie od dziesięcioleci w roli Piotra Ikonowicza, Piotr Ikonowicz, by nazwać Huberta H. „człowiekiem bezdomnym i bezbronnym”, no i na koniec wreszcie wszedł na scenę się i sam Mieczysław Wachowski ogłaszając:

      „Za słowa ‘Muchy obesrały portret najjaśniejszego pana’ w ‘Szwejku’ szynkarz poszedł do więzienia. Dziś za słowa ma być skazany człowiek, który jest bezsilny wobec potęgi państwa. Boję się, że Kaczyńscy fundują Polakom uruchomienie najgorszych procedur z czasów głębokiej komuny. Zakaz wypowiedzi, zakaz zgromadzeń, wszystko ku temu zmierza. A przecież nie mógł pijany człowiek z dworca obrazić głowy państwa. Jeśli jest taka małostkowość, to współczuję temu państwu”.

      Ostatecznie, sąd uniewinnił Huberta H i umorzył sprawę. W ustnym uzasadnieniu sentencji sędzia podkreśliła, że „nietrzeźwy człowiek nie może realnie godzić w powagę urzędu głowy państwa, tym bardziej, że H. nie jest żadnym autorytetem” i dodała, że „w ocenie sądu, wypowiedzi oskarżonego nie wpłynęły na efektywność wykonywania zadań przez prezydenta, nie osłabiły też jego władzy”.

       Również prezes Bodnar wyraził zadowolenie z wyroku, zaznaczając jednak, że „ta sprawa w ogóle nie powinna trafić do sądu. Tak naprawdę powinna zostać umorzona na wcześniejszym etapie – a taką decyzję powinien podjąć prokurator lub wręcz policjanci, którzy nie zawiadamialiby i nie sporządzali tak poważnych notatek”.

       Kancelaria Prezydenta nie skomentowała wyroku, wyjaśniając, że od samego początku nie była stroną w sprawie.

       Hubert H. w sądzie się nie pojawił i przeniósł się na stałe do Katowic, gdzie przez kilka kolejnych lat można go było oglądać jak paraduje w ewidentnie sprezentowanych mu przez telewizję TVN24 ciuchach, i gdzie ostatecznie chyba zapił się na śmierć. A ja się tylko dziwię, że ci wszyscy, którzy dziś demonstrują w obronie tej lesbijki Michała Sz. nie wznoszą jego wizerunku na swoich tęczowych sztandarach. W końcu w Internecie bez większego kłopotu można znaleźć jeszcze jego zdjęcia. Tu by się naprawdę dało wyciąć coś fajnego.

Gdy strach pożera duszę

Ponieważ poważnie było wczoraj, dziś mogę sobie pozwolić na chwilę oddechu i wkleję tu swój ostatni felieton z „Warszawskiej Gazety”. O Hubercie H. ... Wróć. Pomyłka. O Andrzeju Stasiuku oczywiście.         

      Zanim przejdę do rzeczy, chciałbym podzielić się pewnym wspomnieniem. Rzecz miała miejsce kilka już dobrych lat temu podczas targów książki w Krakowie. Spotykałem się z Czytelnikami, czas nam mijał radośnie, gdy nagle na stoisku obok pojawił się pisarz Andrzej Stasiuk, a wraz z nim mniej więcej 30-osobowa kolejka łowców autografów. Zwróciłem na nich uwagę jako że oto zostałem skutecznie odgrodzony od handlu, i powiem szczerze, że w obawie, że kolejne dwie czy trzy godziny mam z głowy, nieco się zasmuciłem. Szczęśliwie jednak, już po chwili okazało się, że te 30 osób to było wszystko i już po chwili wokół Stasiuka, a przy tym też  wokół nas, zrobiło się bardziej przestronnie. Korzystając z okazji, zajrzałem do opuszczonego przez czytelników sławnego pisarza i ujrzałem go, samotnego i ponurego, dłubiącego w nosie.  Wróciłem do siebie, zająłem się swoimi sprawami i oto nagle zobaczyłem coś czego nigdy nie zapomnę. Oto przed moimi oczyma pojawiło się jakieś długowłose dziecko, dźwigające wypełnione książkami pudło, a za nim odpowiednio nadęty Stasiuk opuszczający teren targów.

        Przyznam, że się uśmiechnąłem, natomiast jeśli dziś sobie przypominam tamto zdarzenie, to dlatego, że wspomniany Stasiuk udzielił szeroko komentowanego wywiadu „Newsweekowi” i wypowiedział kilka kwestii, które dziś, z myślą o czytelnikach „Warszawskiej”, przytoczę:

„Wolność jest trudna. Wkurza mnie nie to, że lud wybiera, jak chce, bo ma do tego prawo, tylko, że wybiera skurwysynów, którzy nim manipulują”;

„Ćwierć wieku to jednak za mało, aby wydostać się z postsowietyzmu pomieszanego z naszą polską plemiennością, z naszym dworkowo-chałupowym samozadowoleniem i poczuciem wszechświatowej wyjątkowości”;

„Mówienie o Dudzie nie ma najmniejszego sensu. Oczywiście jest brzydki i okropnie mówi, ale to nie Duda jest problemem, tylko Jarek. Nie oszukujmy się. Człowiek, który na własnym narodzie odreagowuje osobiste kompleksy i mści się za to, że Bóg go stworzył takim, jakim jest”.

I wreszcie:

„Biologia jest nieubłagana. Wymiana pokoleń dokona tego, czego nie dało rady 10 mln popierających Rafała Trzaskowskiego”.

       Dziś poważne prawicowe media całkiem poważnie komentują słowa Stasiuka, plotąc coś na temat chamstwa i pogardy, a ja pragnę poinformować, że to nie Stasiuk jest problemem, ale przede wszystkim ci co go uwiarygadniają, choćby zauważając jego istnienie, ale też ci, którzy – o zgrozo! – uważają za stosowne wchodzić z nim w polemikę. Czytam zacytowane słowa i przypomina mi się pewien niegdysiejszy pijaczek sprzed lat, który pewnego dnia na Dworcu Centralnym w Warszawie zaczepiał ludzi, przeklinając na czym świat stoi prezydenta Lecha Kaczyńskiego i przez to na kilka dni stał się gwiazdą ogólnopolskich mediów.

        Otóż w przypadku Stasiuka mamy do czynienia ze zjawiskiem podobnym. Tyle że wtedy mieliśmy przed sobą klasycznego menela, dziś natomiast sławnego pisarza.  Źródło owego obłędu jednak zawsze było takie samo. Owa zżerająca duszę frustracja.

       Niech Pan Bóg ma nas w Swojej opiece. 

Jadą konie po betonie, czyli o tym jak Prawo i Sprawiedliwość zmieni nazwę na „Solidarność”?

        Mam nadzieję, że to są tylko kolory minionego dnia, faktem jest jednak, że po tym, co miałem okazję oglądać wczoraj w telewizji wpadłem w nastrój wyjątkowo podły. I wbrew oczekiwaniom, wcale najbardziej nie chodzi mi o to co odstawiły wczoraj na Krakowskim Przedmieściu te biedne dzieci. Gdy chodzi o nie, to ja właściwie zachowuję pełny spokój, z tego choćby względu, że ja je wszystkie bardzo dobrze znam. Tam bowiem widziałem bardzo wielu z moich uczniów, nawet jeśli nie ich osobiście, to w postaci bardzo zdyscyplinowanej reprezentacji. Widziałem ich i o większości z nich nie jestem w stanie powiedzieć jednego złego słowa poza tym, że oni są młodzi i tragicznie naiwni. Bardzo często natomiast są to dzieci grzeczne, dobrze ułożone, bardzo inteligentne, a nawet w pewien sposób mądre, tyle tylko że owa grzeczność, ułożenie i inteligencja potrafi się gwałtownie zamienić w kompletne zidiocenie, ile razy za nich się wezmą cyniczni politycy oraz funkcjonariusze mediów. Oczywiście, wśród nich pojawiają się też osoby z zaburzeniami, niekiedy nawet ze środowisk patologicznych, ale również grupki cwaniaków, którzy przy tego typu okazjach zawsze szukają okazji do podupczenia za friko, lub trafienia jakichś większych pieniędzy, jak choćby ów Michał i jego dziewczyna, którzy jak słyszę są w trakcie uruchamiana kolejnej zbiórki, większość z nich to jednak zwykłe dzieci z porządnych domów i często jeszcze bardziej porządnych szkół. Jak mówię, okrutnie i bezlitośnie zmanipulowane.

        Co zatem wywołuje u mnie dzisiejszy smutek? Otóż, choć przyznaję, że tego typu refleksje nachodziły mnie już wcześniej, wczoraj właśnie poczułem wyjątkowo mocno, że polityczna sytuacja, to nieszczęście w jakim znajdujemy już praktycznie od roku 1990 może już tylko przerwać z jednej strony śmierć Jarosława Kaczyńskiego, a z drugiej wycofanie się Kościoła do przestrzeni ograniczonych murami świątyń. A to co w tym najstraszniejsze, to to że owa rewolucja doprowadzi do jeszcze większego nieszczęścia, w postaci kompletnego już upadku Państwa i Narodu.

        Póki co, jak widzimy, Polska radzi sobie bardzo dobrze, by nie powiedzieć – wzorowo. Jednak moim zdaniem są to w znacznej mierze jedynie pozory, bo przez ów podział na dwa obozy, jakiego już nikt nie jest w stanie nie zauważyć, to coś, co nie dość, że jest w obecnym stanie rzeczy nie do ruszenia, to w dodatku on obejmuje również zmonopolizowaną kulturę, sztukę, no i oczywiście media. Z jednej strony mamy Tomasza Lisa, Macieja Knapika, oraz telewizję TVN24, z drugiej braci Karnowskich, Tomasza Sakiewicza oraz TVP; z jednej Zenka Martyniuka, a z drugiej Michała Urbaniaka; z jednej Szczepana Twardocha, z drugiej Rafała Ziemkiewicza; z jednej wreszcie Krystynę Jandę, a z drugiej Redbada Klijnstrę... że już nie wspomnę o biskupach Polaku i Jędraszewskim. A jedyna różnica między nimi to ta, że dla jednych lesbijka Margot to „ona”, a dla drugich „on”.

        To się, proszę Szanownych Gości, nazywa zabetonowana scena, na którą nikt obcy nie będzie miał wstępu już do końca świata. I ja oczywiście nie miałbym nic przeciwko temu, gdyby dla dobra Polski tak jak jest dziś jednak zostało jak najdłużej, niestety obawiam się, że ten plan nie wytrzyma próby czasu. Włączam po raz kolejny telewizor, widzę w nim najpierw ową bandę kompletnie nieprzytomnych, przebranych w tęczowe szmaty, szarpiących się z policją dzieci, a następnie Sakiewicza z Jachowiczem, potem któregoś z Karnowskich na zmianę z Wybranowskim, którzy się zastanawiają, czemu awanturników policja zwyczajnie nie pobiła, tak jak to się dzieje w cywilizowanym świecie, potem nagle zaczynają nas rozśmieszać Feusette z Łosiewicz, a ja już nawet nie muszę przełączać telewizora na TVN24, bo doskonale wiem, że tam już czekają Ryszard Kalisz, Włodzimierz Cimoszewicz oraz Marek Migalski, lub, nie daj Panie Boże, Kazimierz Marcinkiewicz. A wszyscy w programie prowadzonym na zmianę przez Grzegorza Kajdanowicza i Anitę Werner.

       I powtarzam, to jest beton, którego bramy niebieskie nie przemogą.

       Jest jednak oczywiście jeszcze taka możliwość – a wiele na to wskazuje, że jest to scenariusz wcale nie tak bardzo nieprawdopodobny – że już niedługo, pod warunkiem – co też jest niewykluczone – Prawo i Sprawiedliwość wygra kolejne wybory zachowując władzę i jego kandydat przejmie z rąk Andrzeja Dudy fotel Prezydenta RP, wszelka opozycja popełni zbiorowe samobójstwo i zostaną tylko te dwa: prawo i sprawiedliwość. I wtedy wreszcie uda się spełnić odwieczne marzenie Jacka Kuronia i Bronisława Geremka by w Polsce, na wzór meksykańskiej Partii Rewolucyjno-Instytucjonalnej, rządziła już tylko jedna partia i żeby nikt już nigdy nawet nie pomyślał o tym, by przy niej coś ruszać. A wtedy nawet będzie można wrócić do starej dobrej nazwy „Solidarność”, a bohaterem narodowym zostanie człowiek, który do tego wszystkiego w tak subtelny sposób doprowadził, czyli bokser Szczerba, ojciec Michała.