Joanna Krupa, czyli demokracja o hipnotyzujących oczach

W artykule, który napisałem do Warszawskiej Gazety i który ukaże się tam w najbliższy piątek, a następnie – zgodnie z tradycją – tu na blogu, próbując jakoś odnieść się do prezydenckich wyborów na Białorusi i akcji ‘oburzenie’, jaka w związku z tymi ich ruskimi obyczajami, została rozpętana w Polsce, a przy okazji też nieco w Europie, napisałem, mówiąc bardzo krótko, żeby owa banda tak zwanych europejskich demokratów, czy to w Brukseli, czy w Warszawie, odpieprzyła się od Białorusi i zajęła sobą. I to, broń Boże, nie dlatego, że od Białorusi odpierzyć się należy, ale dlatego, że pouczanie innych, jak ma wyglądać demokracja, w wykonaniu tak drastycznych gwałcicieli demokraci., i to na poziomie jak najbardziej podstawowym., jak choćby Jerzy Buzek tam, czy Donald Tusk tu, jest kpiną, jeśli nie bezczelnością. Napisałem swój tekst, żeby niektórym pokazać, a innym tylko przypomnieć, jak wygląda demokracja, jeśli za swoich przedstawicieli bierze ludzi, których cała kariera i sukces opiera się wyłącznie na kłamstwie, manipulacji i politycznej przemocy.

Tekst jest długi, i w co wierzę, wystarczająco starannie napisany, by każdy mógł sobie przy okazji tę moją opinię skonfrontować. Natomiast dziś, nie mogłem się powstrzymać, by przedstawić tu coś, co – w ten bardzo pokręcony sposób – dopisze do tamtych refleksji swego rodzaju aneks. Bo jest otóż często tak, że wystarczy tylko stwierdzić fakt, by nagle na jego potwierdzenie zaczęło się pojawiać całe mnóstwo najróżniejszych zdarzeń, zupełnie jakby ktoś nam chciał powiedzieć, że tak, mieliśmy jak najbardziej rację, bo popatrzmy chociaż na to, czy na to, czy jeszcze na tamto.

A więc od kilku dni myślę o tej Białorusi i przy okazji o Polsce, a wokoło kotłuje się wspomniana demokracja, o której minister Sikorski, czy sam pan Premier zapewniają, że dopóki Białoruś nie zadeklaruje woli jej przyjęcia, nie ma co marzyć, by mogła dołączyć do wielkiej rodziny demokratycznych państw demokratycznej Europy, na czele z Polską oczywiście. I oto zaglądam dziś do Wirtualnej Polski, z której trochę korzystam niekiedy, i z miejsca wali mnie po oczach następująca informacja: „Rekordowe poparcie dla Platformy Obywatelskiej”. Okazuje się, że Rzeczpospolita zamówiła sobie w Gfk Polonia sondaż, i wyszło z niego, że na PO głosować będzie dziś już aż 54% obywateli, co ustawia tę partię na poziomie od dawna niespotykanym.

Zaglądam na wp.pl po jakimś czasie, a tu już jest kolejna informacja, pod równie dramatycznym tytułem, co poprzednio: „Platforma ma problem – ostro traci poparcie”. Przypominam, to jest ta sama Wirtualna Polska co godzinę, czy półtorej wcześniej, w dokładnie w tym samym miejscu, z również dokładnie z tą samą bezczelną pewnością siebie, tyle że tym razem informująca – w ramach demokratycznie zadekretowanego prawa do informacji – że poparcie dla PO raptownie zjechało i jak na dziś, osiąga 35%, a wiadomo to stąd, że sama Wirtualna Polska złożyła zamówienie na sondaż w firmie o nazwie Gemius, i tam akurat wyszło tak.

Działalność ośrodków badania opinii publicznej jest przedmiotem najróżniejszych kpin od dawna bardzo, z tym że można odnieść wrażenie, że nigdy dotąd nie było tak źle, jak w ciągu minionych paru lat. Śmiejemy się więc z sondaży, niekiedy łapiemy się za głowę, czasem już tylko machamy ręką, ale w efekcie coraz bardziej akceptujemy to co się dzieje, dokładnie tak, jak stopniowo akceptujemy każdy najbardziej przykry i absurdalny idiotyzm, na który codziennie już niemal wpadamy. A jeśli ktoś nas zapyta, co sobie myślimy o tym szaleństwie, to powiemy najwyżej, że no tak, te sondaże zwyczajnie kłamią. Ale że przecież zawsze tak było, więc nie ma się czym przejmować. To powiemy na pewno, natomiast tak samo na pewno, niewielu z nas w tym samym momencie uświadomi sobie, że w sytuacji, kiedy całe nasze życie społeczne i polityczne zostało w ogromnej części zawładnięte przez popularną kulturę medialną, a to w co wierzymy, co sobie myślimy, i jak układamy sobie nasze relacje ze światem, zależy w bardzo dużym stopniu od tego, co nam ta kultura powie i co nam zaproponuje, że w tej sytuacji przekaz, o którym dziś piszę, jest najczystszą agresją skierowaną przeciwko społeczeństwu. I to co tu piszę wcale nie jest tylko moją fanaberią. Fakt wyjątkowo silnego wpływu, jaki media i kultura popularna, mają dziś na zachowania społeczne jest potwierdzony zupełnie oficjalnie przez najbardziej miarodajne ośrodki badawcze. Udało się oto doprowadzić do sytuacji, kiedy obywatelowi ma wystarczyć duże kolorowe zdjęcie i nie więcej niż jednozdaniowy podpis poniżej.

I oto dziś, nasze demokratyczne społeczeństwo otrzymuje informację – proszę zwrócić uwagę, to jest tak zwana informacja – że tak naprawdę nic nie wiadomo, poza jednym: nie macie nic do gadania. Nie macie nic do gadania, a to co będzie, albo to, czego nie będzie, zależy tylko od nas. Ktoś mi powie, że przesadzam. Że w końcu społeczna materia jest tak wrażliwa, ze bardzo ciężko się bada ludzi pod kątem tego, co sobie myślą i jak oceniają świat. No i dobrze. Niech będzie i tak. Tyle że skoro dochodzi do sytuacji, że zarówno Rzeczpospolita, jak i Wirtualna Polska mogłyby zacząć zamawiać sondaże u mnie, albo u pani Ewy ze sklepu na dole, przy okazji zdecydowanie zaoszczędzając, to upór z jakim ten proceder jest wciąż realizowany musi zastanawiać. Przypomnijmy sobie wieczór wyborczy, podczas którego mieliśmy się dowiedzieć, kto został prezydentem RP. Przecież tam już dochodziło do takiego pomieszania, że gdyby TVP zleciła podanie tych wyników komukolwiek, to ten właśnie ktokolwiek też by ją poinformował, że wygrał Komorowski, albo Kaczyński, albo jednak Komorowski, o ile nie Kaczyński, ale wszystko i tak naprawdę okaże się, jak się ostatecznie policzy głosy. Kto je policzy? Cicho tam! Nie pyskować. Marsz do łóżka! A przypomnijmy sobie, tam nie chodziło o jakieś paręset głosów, ale o 10%.

Napisałem, że z mojego punktu widzenia, system jaki w tej chwili jest realizowany w Polsce na każdym możliwym poziomie, poczynając od kwestii tak poważnych, jak smoleńska katastrofa, a kończąc na zabawie w słupki, nie ma nic wspólnego z demokracją. Nie jest bowiem demokracją sytuacja, w której człowiek jest w sposób systematyczny oszukiwany i manipulowany, a na wszelkie pretensje może najwyżej usłyszeć, że jak mu się nie podoba, zamiast interesować się polityką, niech sobie robi coś innego, co mu sprawi większą satysfakcję. To nie jest demokracja. To jest terror, wbrew pozorom równie potężny, jak pałowanie ludzi na placu w Mińsku. Tyle że bardziej subtelny i wyrachowany.

A więc mamy te druga ofertę. Kto niezadowolony, niech poogląda sobie w telewizji na przykład Joannę Krupę. W ramach jak najbardziej demokratycznego dostępu do informacji. Może nawet sobie przeczytać coś na temat tej oto kobiety w tej samej Wirtualnej Polsce. Nie tylko zresztą o niej. Choćby to:

„Ten, kto nie zetknął się w 2010 r. z fenomenem ‘forfitera’, albo nie z korzysta internetu, albo nie ma głośników. Zamieszczone na YouTube nagranie ‘Alligator Attack in Illinois!’ przedstawiające rzeczną przygodę Polaka z amerykańskimi naleciałościami zrobiło zawrotną karierę. I wcale nie dlatego, że pokazuje, jak aligator zjada kurczaka.
Kluczem do sukcesu okazało się umiejętne, a właściwie nieumiejętne, połączenie słów polskich i swojsko brzmiącego języka angielskiego. Poszukiwacz przygód na rzece w Illinois, w przeciwieństwie do Krupy, wydaje się lepiej posługiwać językiem polskim niż angielskim. Wystarczy zacytować, co mówi do szwagra po rzuceniu aligatorowi kawałka kurczaka: - No, bierz tą, k**wa, kurę. K**wa, forfiter. Predator, k**wa. Piękny, its bjutiful. O k**wa, płynie mi do, do... Uciekaj, k**wa, stąd. Gierary hirr. Fak. Men. Patrz, jaki, k**wa, szwagier. Popatrz, jaka franca! K**wa, chce mi wskoczyć na tego... Uciekaj! Fak. Gary muwaut. Gary muwaut. Kipym at bej, k**wa! Hej, wskoczyłby mi do tego, hold on, aj gara wyłączyć na chwilę.
Oryginalne nagranie zamieszczone na YouTube, ‘Alligator Attack in Illinois!’, obejrzano ponad dwa miliony razy. Wrzucone przez innego użytkownika ‘Polak w USA karmi aligatora’ miało ponad milion wyświetleń. ‘Forfiter’, czyli aligator o długości czterech stóp, stał się tak popularny, że ma swoją stronę internetową, doczekał się specjalnej aplikacji na Facebooku ‘Co Ci powie Forfiter?’, koszulek z nadrukami ‘Gierary hirr’ i ‘Popatrz, jaka franca!’, a nawet bluesowej piosenki na jego cześć. Swojego Forfitera ma nawet warszawskie zoo - nazwano tak krokodyla zaadoptowanego przez pewną firmę reklamową.
’Popatrz, jaka franca!’, ‘Gierary hirr’ i ‘Gary muwaut’ weszły już do języka potocznego. Znajomy Anglik spytał mnie nawet, czy "forfiter" to po polsku ‘aligator’, bo tak na aligatory mówią Polacy, z którymi pracuje. Joanna Krupa sprawiła z kolei, że zamiast programu ‘Top Model’ mamy ‘Tap Madl’, witamy się, mówiąc ‘czesz’, a oczy określamy słowem ‘hipnotajzin’”.

I to też jest informacja. Ale i demokracja. Demokracja w wydaniu hardcore. Przepraszam bardzo, ale mam jedną drastyczną bardzo, ale w moim szczerym przekonaniu ważną uwagę do braci Białorusinów, z takim poświęceniem walczących o wolność i demokrację. Jeśli na końcu Waszej walki stoi to co już dla Was naszykowała Europa, to nie macie się gdzie spieszyć. I jest też całkiem możliwe, że – analizując dokładnie zyski i straty – lepiej dla Was będzie nawet parę razy oberwać po pysku od jakiegoś napitego milicjanta, niż nagle otworzyć buzię ze zdziwienia, widząc jak od dziś czas zaczął bardzo przyspieszać.

No i znów lezą

Od czasu jak Wojciech Sadurski opublikował swój intelektualny żart w Salonie24, a ten blog na ów żart odpowiednio zareagował, minęło trochę czasu, natomiast u Sadurskiego wciąż pojawiają się nowe komentarze. Z prawdziwą przykrością i rozczarowaniem zauważam, że duża część owych opinii, mimo że kierowanych bardzo dobrą wolą, trafia niezmiennie w płot. Wśród nich, niezmiennie pojawia się kwestia użycia przez Sadurskiego słowa ‘whom’. Część komentatorów zarzuca Sadurskiemu, że on użył jakiegoś ‘whom’, które w języku angielskim nie istnieje, podczas gdy druga część wyjaśnia, że owo ‘whom’ jest jak najbardziej poprawne i przytacza na potwierdzenie tej opinii szereg cytatów. I tak ta wymiana trwa, nie wiadomo jeszcze jak długo. Ponieważ sytuacja dla kogoś takiego jak ja, a więc dla osoby, która może i nie wie nic, ale akurat na języku angielskim się zna, jest niezwykle irytująca, czuję się zmuszony do poświęcenia sprawie – a niestety przy okazji też samemu Sadurskiemu – jeszcze jeden wpis. Tym samym, sprawa, mam nadzieję, zostanie ostatecznie wyjaśniona, a Wojciech Sadurski otrzyma swój drugi wpis, a tym samym zostanie awansowany do poziomu Andrzeja Mleczki.

W swojej przedostatniej notce próbowałem sprawę językowych kompetencji Sadurskiego odpowiednio naświetlić, jednak mam wciąż obawy, że czegoś w tych objaśnieniach brakuje. Wprawdzie napisałem bardzo wyraźnie, że cały problem nie sprowadza się do tego, że Sadurski nie zna języka, albo że go zna po łebkach – bo to nieprawda – ale że on jest człowiekiem na tyle mało inteligentnym, że z tą swoją znajomością języka nie wie co zrobić. A efekt tego jest taki, że w momencie kiedy on pragnie się swoimi talentami popisać, robi z siebie pośmiewisko. Czego więc zabrakło? Otóż mam wrażenie, że tego mianowicie, czego chciałem uniknąć, a więc konkretów. Kiedy pisałem swój tekst, nie miałem zamiaru wytykać Sadurskiemu błędów, które popełnił, ani tym bardziej wyjaśniać, na czym one polegały i udowadniać swoje racje teoretycznie. Bo po co ludziom zawracać głowę? Sądziłem, że wystarczy pokazać problem.

Niestety, jak się okazuje, człowiek potrzebuje dowodów, a więc wiedzy. Zajrzałem wczoraj pod wieczór na blog Sadurskiego, by zobaczyć, czy on po raz trzeci napisze, że nie wie, kto to jest Toyah, i zobaczyłem, że tam dyskusja na temat języka angielskiego trwa w najlepsze. A już najbardziej, jeśli idzie o to nieszczęsne ‘whom’. W tej sytuacji, mam bardzo poważne przekonanie, że tak gdzie zwyczajnie wystarczyłoby splunąć, należy tłumaczyć. A więc proszę bardzo. Wytłumaczę. I proszę tylko, żeby nikt nie traktował tego, jako wyłącznie kolejnej lekcji języka angielskiego, lecz przede wszystkim jako jeszcze jedną refleksje na tematy ogólne. Bo taki, i tylko taki mam plan. Powiedzieć coś o sprawach uniwersalnych.

Zajrzyjmy do podręcznika gramatyki angielskiej autorstwa W. Stannarda Allena. To jest tak zwany ‘Allen’. Kto się uczył angielskiego w miarę poważnie wie, o czym mówię. Otóż Allen, w rozdziale dotyczącym użycia zdań podrzędnych – a dokładnie tak zwanych relative clauses – pisze, że przy budowaniu, znów tak zwanych, ‘defining reative claues’, „do używania whom należy zdecydowanie zniechęcać”. Dalej pojawia się informacja taka mianowicie, że ‘whom’ „nigdy nie mógłby się pojawić w języku angielskim”, o ile nie jest to oficjalny i formalny język pisany. Dalej napisane jest, że ‘whom’ pojawia się wyłącznie w tak zwanych ‘non-defining relative clauses’, z tym jednak zastrzeżeniem, że owe zdania podrzędne nie-definiujące „nie występują w mówionym języku angielskim”. W innym miejscu kwestia ‘whom’ u Allena pojawia się w takim kontekście: „Forma ta praktycznie nie występuje już w mowie angielskiej. Można ją znaleźć wyłącznie w najbardziej oficjalnym języku pisanym”. Szukamy ‘whom’ w indeksie. Jest. Obok tytułu, pojawia się w nawiasach informacja – „zanikające”.

Ktoś mi powie, że Allen nie musi być autorytetem, albo że – co może bardziej sensowne i rozsądne – Sadurski właśnie sparodiował list oficjalny. List służbowy, pisany na poziomie premierów, rządów i takich tam. Pierwszy argument zlekceważymy, jako nieistotny. Co do drugiego, to fakt. To co spłodził Sadurski, to list jak najbardziej służbowy, pisany rzekomo przez premiera rządu, a więc coś, co według Allena zezwala na użycie języka najbardziej oficjalnego, i w zwykłym mówionym angielskim sztucznego. Oczywiście, mógłbym tu powtórzyć to co i sam sugerowałem w swoim wpisie, a na co też dokładniej zwrócił uwagę Orjan. To mianowicie, że pastisz Sadurskiego nie ma najmniejszego sensu, choćby z tego względu, że list Camerona do Kaczyńskiego był listem pisanym nie przez premiera rządu – którym Cameron wówczas nawet nie był – lecz osobistym, w dodatku kondolencyjnym, listem kolegi do kolegi. No ale co to da, skoro mamy do czynienia z cymbałami?

A więc na ten potencjalny argument dotyczący języka oficjalnego chciałem zareagować. Otóż podręcznik Allena to nie jest podręcznik nowy. On był napisany wiele lat temu. Kiedy Allen przekazywał swoje uwagi na temat funkcjonalności formy ‘whom’, język angielski wyglądał zupełnie inaczej, niż dzisiaj. Kiedy Allen pisał o ‘whom’, mógł na temat tej formy jedynie stwierdzić, że ona „zanika”. Dziś forma ‘whom’ w języku angielskim praktycznie nie istnieje. Nie istnieje w mowie i nie istnieje w piśmie. Ktoś powie, że jak to, nie istnieje w piśmie? Jak ktoś będzie chciał, to jej użyje, i kto mu co zrobi? I zgoda. Jeśli ktoś chce dziś używać ‘whom’ to może sobie go używać, tyle, że jeśli usłyszy śmiech, lub – w najlepszym wypadku – ujrzy uniesione brwi, niech się nie dziwi. Podobnie jak niech się nie dziwi ktoś, kto w języku polskim ni stąd ni z owąd uzna za wyszukaną elegancję użycie formy ‘któregoż to’, lub ‘jakowoż’, czy ‘niejakoż’, i zostanie wykpiony. Bo nie uratuje go nawet to, że jakiś stary podręcznik języka polskiego powie mu, że te formy są używane wyłącznie w pisanym języku oficjalnym.

Podpieram się tu tym Allenem, jednak wcale nie dlatego, że inaczej nie potrafię. Podpieram się nim, bo wiem, że tam gdzie można by było zwyczajnie powiedzieć jak jest, należy dostarczać tak zwanych dowodów. A zatem dostarczam. Sprawa jest jednak zdecydowanie bardziej prosta. Tekst, który sprokurował Sadurski nie mógł być napisany przez zwykłego Anglika. I widzi to każdy, kto zna język angielski lepiej niż trochę. Nie mógł być przez niego napisany nawet nie dlatego, że tam są rażące błędy merytoryczne – a są! – lub że on w ogóle nie jest napisany po angielsku, ale dlatego, że żaden normalny Anglik nie miałby najmniejszego powodu, żeby pisać takim językiem. A gdyby z jakiegoś powodu napisał coś w tym stylu, to wyłącznie dla żartu.

Jest jednak jeszcze jeden problem. I to jest problem dla nas dziś kluczowy. Sadurski uznał za stosowne skopiować tak zwany język urzędniczy. I to jest, moim zdaniem, bardzo ciekawe. Otóż Sadurski całym swoim sercem i duszą tkwi w PRL-u. Dla Sadurskiego świat składa się z PRL-u i z tego wszystkiego, co znajduje się w opozycji do niego. Państwo to dla Sadurskiego PRL, natomiast reszta, to on, Michnik, może jakiś Kołakowski. Diabli zresztą ich wiedzą. Sadurski nie zna normalnego świata. Sadurski to człowiek, który spędza swój zawodowy czas gdzieś we Włoszech, czy w Australii, a może akurat i w Warszawie, karmi się tą propagandą, której jest i ofiarą i już teraz też twórcą, a kiedy wróci do domu, to słucha Wojciecha Młynarskiego, jak spiewa o kartoflance, ogląda stare obrazy Jerzego Dudy-Gracza, a najdalej jak sięga w przód, to do Misia Barei. Sadurski tkwi całą swoją duszą, sercem i ciałem w PRL-u. I jedyne co ma nowego, to pieniądze i znajomość języka angielskiego. Nowa Polska dała mu tyle. Nauczyła go angielskiego i dała zarobić.

I nagle przyszedł ten moment, że trzeba się było wykazać, i padło na, z jednej strony, Sadurskiego rozbuchaną ambicję, a z drugiej na zwykły, cywilizowany świat, reprezentowany akurat przez Davida Camerona, premiera Wielkiej Brytanii. I nagle okazało się, że Sadurski nie jest w stanie przyjąć normalnej, obiektywnej perspektywy. On słyszy słowo ‘premier’ i widzi Cyrankiewicza. Widzi Cyrankiewicza i słyszy bełkot. Bo tyle akurat wie. Że premierzy bełkoczą. I w tym momencie przypomina sobie, że niedawno się nauczył mówić i pisać po angielsku, więc mówi i pisze. Mówi i pisze. Po angielsku. Najpierw mówi, później z satysfakcją nalewa sobie do kieliszka włoskiego wina, i to co mówi – zapisuje i wysyła z dumą w świat. No i wychodzi mu to, co mu wychodzi.

Jak więc nam dziś wypada zareagować na casus – bo tak naprawdę nie o niego tu chodzi., lecz o casus właśnie – Sadurskiego? Moim zdaniem jedyna sensowna reakcja jest taka, by go poinformować, że to jest niesamowite, jak on się świetnie nauczył języka angielskiego. Że w jego wieku, ten sukces, to coś, co wręcz graniczy z cudem. Że wielu ludzi o wiele od niego zdolniejszych i inteligentniejszych, nie jest w stanie osiągnąć nawet 10% tego, co mu się udało. Tyle że to akurat jest niczym, jeśli za tym czymś nie pójdzie coś, co niektórzy nazywają życiem, inni człowieczeństwem, a inni zwyczajnie mądrością. Bo jeśli tego zabraknie, to – szczególnie w przypadku kogoś takiego jak Wojciech Sadurski – zostanie tylko ów PRL-owski kompleks, uginający się pod ciężarem jeszcze innych, już całkowicie pojedynczych kompleksów, o których tu nie będziemy wspominać, bo przede wszystkim nie jest na nie pora, a poza tym, po ciężką cholerę? Prawda?

Napisałem wcześniej, że wcale nie chodzi dziś tak naprawdę o język angielski. Wcześniej też zasugerowałem, że nie chodzi również tak naprawdę o Wojciecha Sadurskiego. I swoje zdanie w obu kwestiach podtrzymuję. To jak kto zna język angielski jest sprawą całkowicie nieistotną. Natomiast to, co kto sądzi o Jarosławie Kaczyńskim, to problem osobisty i nie ma sensu z tym dyskutować. Jeśli ja dziś po raz drugi już wracam do Wojciecha Sadurskiego, to wyłącznie dlatego, ze między nim a mną istnieje bardzo poważny konflikt kulturowy, a on – z tą właśnie swoją, kulturą tak mi obcą – reprezentuje bardzo zdecydowanie stronę, która w stosunku do kultury, którą uważam za swoją, demonstruje bardzo silną agresję, a dodatkowo, w tej swojej agresji czuje się – najprawdopodobniej zresztą bardzo słusznie – całkowicie bezkarny. Dlatego mam ambicje Sadurskiego tępić.

By opisać kulturę, z którą walczę, muszę wrócić do oryginalnego tekstu Sadurskiego. Otóż on postanowił wyśmiać Jarosława Kaczyńskiego za to, że broniąc się przed zarzutami o to, że jego zachowanie po smoleńskiej katastrofie go kompromituje, wspomniał list, jaki otrzymał od Davida Camerona, w którym ten wyraził uznanie wobec postawy, którą Kaczyński zaprezentował w obliczu tej tragedii. Wrócę do czasów jeszcze dalszych. 10 kwietnia pod Smoleńskiem rozbił się samolot, którym leciał brat Jarosława Kaczyńskiego, jego bratowa i kilku najbliższych przyjaciół, i w wyniku tej katastrofy, wszyscy oni ponieśli śmierć. Ponieważ Jarosław Kaczyński nie ma rodziny, strata ta dla niego była szczególnie wyjątkowa. W dniu katastrofy, Jarosław Kaczyński przybył do Smoleńska zidentyfikować ciało brata i w sytuacji, którą zastał, uznał, że kiedy stoi nad szczątkami swojego brata, nie życzy sobie spoufalać się ani z Donaldem Tuskiem, ani, tym bardziej, z ruskim premierem. Jego wybór, jego sprawa. Z punktu widzenia kultury, z którą się czuję związany, jego wybór – jego sprawa. Szczególnie w takiej sytuacji. Tak się jednak złożyło, ze niemal od pierwszego dnia – z powodu wręcz tragicznych napięć politycznych – Jarosławowi Kaczyńskiemu nie dano żyć tą stratą. Od pierwszego niemal dnia, kultura z którą utożsamia się Wojciech Sadurski, a z którą ja walczę, postanowiła Jarosława Kaczyńskiego, z jego bólem i żałobą, wdeptać w ziemię. A zatem, jeśli walcząc z tą kulturą, zająłem się Sadurskim pod kątem jego PRL-owskich koligacji, to wyłącznie dlatego, że dał mi ku temu pretekst.

A zatem, co to za kultura, która stoi za tego typu zachowaniami? Jest to, moim zdaniem, przede wszystkim właśnie kultura PRL-owska. To właśnie o niej myślał Jarosław Kaczyński, kiedy mówił, że system, jaki tu do nas po II Wojnie Światowej przywieźli Sowieci, to system dla hołoty. To system, którzy wierzy w to, że jedyne autentyczne wartości, to siła i spryt. A skoro siła i spryt, to wszyscy ci, którzy cierpią, lub tylko w pewnym momencie swojego życia gdzieś się spóźnili, zasługują wyłącznie na pogardę. A skoro na pogardę, to powinni się liczyć z tym, że gdy w momencie porażki nie padną na kolana przed silnymi i sprytnymi, a co gorsza przyjdzie im do głowy demonstrować godność – zostaną zabici szyderstwem. Swoim tekstem na blogu tę własnie kulturę zademonstrował Sadurski. Ale nie tylko tym tekstem. Nawet zwracając się bezpośrednio już do mnie i szydząc z tego, ze nie mam pracy, i muszę prosić o pomoc pisząc te teksty, pokazał co go bawi. Jeśli komuś to nie mówi wystarczająco dużo, i potrzebuje czegoś bardziej pop, to w zupełnie innym wymiarze ten sam rodzaj kultury demonstrują dziś władze Białorusi wobec opozycji.

Czuję obrzydzenie do tej właśnie kultury. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego i nie chce nawet o niej myśleć. Jeśli wciąż z nią walczę, to tylko dlatego, że w swojej bezczelnej arogancji, jest ona wciąż i wszędzie tak okropnie obecna. Jeśli natomiast postanowiłem upaść tak nisko, że w pewnym sensie zgodziłem się rozmawiać z Wojciechem Sadurskim, to dlatego, że tak fantastycznie dał mi do tego okazję. Pisząc swój tekst, w dodatku się w tak żenujący sposób napinając, Sadurski przyjął na siebie rolę rzecznika całego tego dziwacznego pokolenia. Zupełnie jakby chciał powiedzieć: „Jestem człowiekiem PRL-u, a ponieważ jest nas dużo i mamy władzę, możecie nam skoczyć”. I w dodatku powiedział to po angielsku. I to jeszcze tak, jak mu kazał mięsień zwany sercem.

To co ja w tej sytuacji miałem zrobić?

Opakowanie zastępcze

Czytelnicy bloga, który prowadzę od paru już lat, znają tę moją wstydliwą tajemnicę, że jestem osobą kiepsko oczytaną i ten brak oczytania już tylko się pogłębia. Owo pogłębianie polega na tym, że o ile kiedyś, jeszcze w latach młodzieńczych, czytałem dużo, to w kolejnych latach zacząłem ograniczać się coraz bardziej do gazet, by ostatnio już nawet nie czytać nawet tych cholernych gazet. Wygląda na to, że ostatnio sytuacja stała się do tego stopnia dramatyczna, że jedyne teksty jakie przyjmuję, to te, które sam piszę, a i nawet to bardzo pobieżnie. I oto, proszę sobie jednak wyobrazić, ostatnio się ni stąd ni z owąd bardzo rozczytałem i dzisiejszy mój komentarz będzie swoistym przeglądem lektur.

Zaczęło się od tego, że otrzymałem zlecenie przetłumaczenia tekstu amerykańskiego autora Georga Friedmana, na temat geopolitycznej sytuacji krajów naszego rejonu, a więc Ukrainy, Rumunii, Mołdawii, Turcji, no i Polski. Friedman jest mi autorem oczywiście nieznanym, ale ponieważ, jak się dowiaduję, jego prace są przetłumaczone i do kupienia i w Polsce, muszę przyznać, że ta moja nieznajomość jest wyłącznie konsekwencją wcześniej wspomnianego nieoczytania. Zwiedza więc Friedman nasze okolice i w formie ni to dziennika, ni to historycznej rozprawki, ni to wreszcie rozprawy publicystycznej, przedstawia, jak on sobie wyobraża naszą obecną i przyszłą sytuację przy założeniu, ze wszyscyśmy się znaleźli w rosyjsko-niemieckich kleszczach i jest to stan, z którego prostego wyjścia nie ma. Niezwykle ciekawe są te teksty. Ja je tłumaczę na język polski, no i przy okazji sobie czytam.

Co więcej? A więc w międzyczasie, zdarzyło mi się też przeczytać artykuł w Rzeczpospolitej informujący nas o tym, że polski rząd, ze szczególnym uwzględnieniem ministra Rostowskiego, doprowadza Polskę do całkowitej finansowej zapaści, i że właśnie w związku z tym faktem, został ostatnio bardzo brutalnie zaatakowany przez trzech poważnych ekonomistów, na czele z Leszkiem Balcerowiczem. Akurat – muszą to tu zauważyć – jeśli idzie o niego, to dla mnie on jest poważnym ekonomistą o tyle o ile, ale ponieważ sprawa dotyczy środowiska, gdzie on poważnym ekonomistą oczywiście jest jak najbardziej, przyjmuję tu jego opinie poważnie.

Wreszcie, gdyby ktoś myślał, że ja wyłącznie albo czytam gazety, albo oglądam kolorowe fotografie z komentarzami poniżej, albo przeglądam jakieś teksty z Sieci, i się tym głupio chwalę, pragnę zauważyć jeszcze, że oprócz tego, przeczytałem coś prawdziwego. Mianowicie książkę. Otóż pani Toyahowa nagle sobie przypomniała o tym, że my chyba mamy w domu książkę Czesława Bieleckiego, wydaną jeszcze w roku 1990, a zatytułowaną „Z celi do celi – Listy do żony”. Po pewnych wytężonych poszukiwaniach, książka została odnaleziona, no i stąd się ostatecznie wzięło to, że ją wziąłem do ręki i przeczytałem.

A więc oto mamy trzy teksty, które jakimś niezwykłym trafem przeczytałem niemal w jednym czasie, i które, jeszcze jakimś bardziej niezwykłym cudem, sprowadziły się w mojej głowie do jednej ponurej i bardzo bolesnej refleksji. Refleksji o tym, że przyszedł czas, kiedy zacząć się wstydzić, to już i tak, jak na stan, do jakiego jako społeczeństwo daliśmy się doprowadzić, stanowczo za mało. A więc dziś o tym. O nas i o tym wstydzie, który udajemy wciąż, że nas nie dotyczy.

Zacznę od Rzeczpospolitej. Informacja podana przez ów dziennik, z powołaniem się i na tych trzech ważnych gospodarczych ekspertów, ale przecież nie tylko, mówi nam, że polski dług publiczny rośnie w bardzo szybkim tempie z dnia na dzień, a obecnie sięga już ponad 700, a może już prawie 800 miliardów złotych. Ja się kompletnie nie znam na tych sprawach, ale za to wiem, co to jest dług publiczny. Otóż dług publiczny to jest coś takiego jak dług osobisty, tyle że w skali państwa. Jeśli ja i moja rodzina jesteśmy zadłużeni w bankach, to dlatego, że w pewnym momencie zaczęliśmy wydawać więcej, niż zarabiać. Dopóki te kredyty spłacamy, nie jest najgorzej. Natomiast jeśli zamiast je spłacać, tylko ich sumę zwiększamy, zaczyna się robić niebezpiecznie, bo na końcu tej przygody jest zawsze już albo sznur, albo coś bardziej naturalnego. Jak się okazuje, Polska – jak twierdzą wspomniani specjaliści, z winy obecnego rządu – zmierza w stronę tego sznura, tyle że w skali całego narodu, a nie jednej biednej rodziny, zadłużonej przez nieroztropnego tatusia. Oto co przeczytałem w Rzeczpospolitej. Dla sprawiedliwości oceny i właściwego porządku, muszę dodać, że minister Rostowski twierdzi, że nie ma powodów do niepokoju, bo on ma na wszystko oko. Premier Tusk oczywiście się z tą oceną swojego ministra jak najbardziej zgadza.

Teraz o tym Amerykańskim publicyście. Otóż Friedman – powołując się na historię tej części świata i najróżniejsze precedensy – twierdzi, że nadzieje wyrażane przez niektórych, jakoby Niemcy nie miały w stosunku do Polski i innych krajów regionu złych intencji, natomiast Rosja była zbyt słaba, więc również wystarczająco łagodna, żebyśmy się mieli nią przejmować, to wyłącznie bezmyślna naiwność. Że bez silnej koalicji, o której kiedyś daremnie marzył Piłsudski, kiedy tworzył swoje plany odnośnie Międzymorza, zarówno Polska, jak i Ukraina, czy inne kraje skazane są na ostateczne skolonializowanie, tyle że w nowoczesnym, jak najbardziej politycznie akceptowalnym opakowaniu. Friedman zwiedził nasze kraje, spotykał się z ludźmi, dziennikarzami i z przedstawicielami władz i doszedł do wniosku, że sytuacja jest już naprawdę bardzo nerwowa. I że najwyższy już czas zacząć krzyczeć. Niezwykłe są te jego relacje. Kto ma ochotę, będzie mógł się z nimi zapoznać już niedługo na stronie http://www.geopolitics-europe.com/. Jeśli idzie o mnie, właśnie kończę tłumaczenie fragmentu o Polsce. Oto co pisze Friedman:

„W chwili obecnej Polska ekonomicznie radzi sobie niezwykle dobrze. Gospodarka się rozwija, i nie ma wątpliwości, że, jak na dziś, kraj ten jest liderem spośród wszystkich byłych państw satelickich. Jednak okres, gdy z Unii Europejskiej do Polski płynie strumień pomocy, nieuchronnie zbliża się ku końcowi, a już zza rogu wyłaniają się problemy choćby z systemem emerytalnym. Zdolność Polski do utrzymania swojej gospodarczej pozycji w skali Unii Europejskiej w najbliższych latach zostanie poddana poważnemu wyzwaniu. I wtedy może się zdarzyć, że kraj ten zostanie przesunięty do pozycji klienta.

Nie wydaje mi się, by Polacy mieli cokolwiek przeciwko temu, by zostać klientem, pod warunkiem, że będzie się ich dobrze i uczciwie traktować. Problem polega jednak na tym, że Niemcy, podobnie jak inne główne państwa Unii ani nie dysponują możliwościami, ani też nie bardzo im zależy na tym, żeby dbać o peryferie Unii akurat w stylu, który by owym peryferiom odpowiadał. Jeśli Polsce podwinie się noga, zostanie potraktowana przy użyciu dokładnie tych samych systemów kontroli, jakie zostały nałożone na Irlandię. W trakcie naszej rozmowy, pewien przedstawiciel polskich władz stwierdził, że dla niego tego typu perspektywy nie stanowią problemu. Kiedy wspomniałem o możliwej utracie przez Polskę suwerenności, odpowiedział, że są różne rodzaje suwerenności, i że na przykład utrata suwerenności budżetowej nie koniecznie musi oznaczać ograniczenia suwerenności państwowej.

Powiedziałem mu na to, że moim zdaniem on nie dostrzega wagi problemu. Zachowanie przez państwo prawa decyzji co do kształtu systemu podatkowego, czy dystrybucji pieniądza stanowi esencję państwowej niepodległości. Jeśli polskie państwo utraci te narzędzia, jedyne co mu pozostanie, to ewentualnie możliwość ogłaszania Ogólnopolskiego Miesiąca Kręcenia Lodów i podobnych obchodów. A wówczas inne kraje, zwłaszcza Niemcy, zajmą się za Polaków sprawami ich obronności, edukacji i całej reszty. Jeśli umieścimy budżet poza procesem demokratycznym, słowo ‘suwerenność’ można wyrzucić do kosza.”

A więc przetłumaczyłem ten fragment i na chwilę zaniemówiłem. Ktoś pomyśli, że pewnie z powodu tych lodów. To akurat też, bo to – przyznać trzeba – zbieżność niezwykła. Jednak to co na mnie zrobiło już autentyczne wrażenie, to ten „przedstawiciel polskich władz”. Ciekawe, prawda? Oto człowiek – jeden z tych ludzi, jeden z nich – przychodzi, i na uwagę o możliwej utracie przez Polskę suwerenności mówi, żeby mu nie zawracać głowy, bo przecież suwerenność suwerenności nierówna. Oni – Polak z Amerykaninem – sobie tam jeszcze przez jakiś czas rozmawiają, i jest nie mniej ciekawie, ale na razie to powinno nam wystarczyć. Resztę niedługo proszę czytać tam, gdzie prowadzi powyższy link.

No i wreszcie Czesław Bielecki. Ja o tym, kim jest Bielecki wiedziałem już znacznie wcześniej, jeszcze zanim on postanowił wystartować przeciwko Hannie Gronkiewicz-Waltz w wyborach na prezydenta Warszawy. I ta moja wiedza, mimo najróżniejszych kryzysów, kazała mi zawsze wierzyć, że jest on osobą wybitną. Dziś wpadliśmy na tę maleńką książeczkę z listami i oto czytam na okładce następującą informację: „Urodził się w 1948 r. w Warszawie. Architekt, grafik, publicysta, wydawca. Absolwent Politechniki Warszawskiej. Od 1979 r. współpracował z ‘Kulturą’ paryską, w której publikował pod pseudonimem Maciej Poleski. Autor ‘Ciągłości w architekturze’ i inicjator grupy twórczej ‘Dom i Miasto’. W 1982 r. założył podziemne wydawnictwo CDN. Będąc w konspiracji, założył z kolegami w 1984 r. spółkę projektową DiM’84. W 1986 r. przemycił z aresztu gryps z projektami na konkurs plakatu 40-lecia ‘Kultury’ i wygrał go. Więzień polityczny w latach 1968, 1983, 1985-86. W 1989 r. zainicjował powstanie spółki akcyjnej ‘Metropolis’, której celem jest rozwijanie terenów miejskich przez operacje nieruchomościowo-budowlane. Uczestnik Porozumienia Ponad Podziałami powstałego w 1989 r.”

No i są jeszcze różne osiągnięcia zawodowe i nie tylko, do roku 1990. O ewentualnej reszcie wiemy już skądinąd.

Ktoś powie, ze przecież to nic takiego. Weźmy takiego Lityńskiego, czy Wujca. Też mają nie byle jaką przeszłość. A Michnik? Ten to dopiero! Niech więc będzie i tak. Zajrzyjmy więc do środka. Cóż ten Bielecki tam pisze? To są, jak wskazuje sam tytuł, listy do żony, a więc w dużym stopniu osobiste adresy. Niemniej jest coś jeszcze. Bielecki w więzieniu czyta książki – strasznie dużo tych książek – uczy się języka angielskiego, tworzy jakieś słowniki, no i projektuje Warszawę. Nieustannie tworzy projekty architektoniczne Warszawy – „place, pasaże, rozbudowy budynków użyteczności publicznej”. Myśli wciąż o tej Warszawie i ją w swojej głowie i sercu zmienia. Żeby była piękniejsza i bardziej funkcjonalna. Warto wrócić do tej książki. Można w niej znaleźć człowieka niezwykłego. W pewnym sensie jedynego. Wyjątkowego. A ja sobie myślę, co z tego wszystkiego zostało w czasie niedawno przeprowadzonych wyborów na prezydenta Warszawy, w których Gronkiewicz –Waltz Bieleckiego rozgromiła? Rozpędziła go na cztery wiatry, jak jakiegoś przybłędę bez historii. Został tylko jakiś Czesław Bielecki – kandydat PiS-u. Człowiek – jakżeby inaczej! – Kaczyńskiego.

Warszawiacy uznali, że oni przyjmą wszystko – nawet tę kobietę; nawet ją; niech już będzie choćby i ona – byleby tylko nie jakiegoś pisiora. Niech szlag trafi wszystko. Niech to miasto diabli wezmą. Byle nie cholerny kaczysta. Mieszkam w Katowicach i mam swoje powody, żeby się za moje miasto wstydzić. Ale my tu mamy swojego Uszoka. On też był popierany przez Prawo i Sprawiedliwość. A tu, choć podobnie jak w Warszawie też się PiS-u nienawidzi – i tu uwaga do mojego kolegi Michała Dembińskiego – nikomu, poza najbardziej nieprzytomnej z nienawiści peowskiej młodzieży, nie przyszło do głowy o nim mówić, że to był kandydat PiS-u. Bo to nieprawda. Bo był Uszok, podobnie jak w Warszawie Czesław Bielecki, kandydatem niezależnym, tyle że przez PiS popieranym. Dlaczego? Bo zwyczajnie był najlepszy. I on wygrał, między innymi dlatego, że cokolwiek by mówić o Ślązakach, oni nie są samobójcami na gwizdnięcie. I my jakoś sobie z Uszokiem poradzimy. Warszawa natomiast przez kolejne cztery lata będzie musiała gnić pod rządami tej dziwnej kobiety. Warszawy sprawa. Mnie natomiast jest już tylko wstyd.

Podobnie jak mi jest wstyd za tych wszystkich, którzy już tak zgłupieli z tej durnej, bezdusznej propagandy, że im się stało już dokładnie wszystko jedno. Za tych, którzy, kiedy wyjdą któregoś dnia na ulicę i zostaną zaatakowani przez bandę pijanych żuli, którzy odbiorą im wszystko, co będą mieli przy sobie, a na dodatek każą im wrócić do domu po resztę, to oni posłusznie do domu wrócą, i za chwilę przybiegną i oddadzą im wszystko co mają. A jak któryś z nich powie „Przyprowadź pan jeszcze żonę i córkę”, to przyprowadzą. Byleby tylko ci żule ich zapewnili, że żaden z nich nie nazywa się Kaczyński, albo jakoś tak. Wstyd mi jak cholera. Czytam relację ze stanu polskiego wewnętrznego zadłużenia, słucham tego Amerykanina, jak mi opowiada, co się kotłuje w głowach przedstawicieli polskiego rządu, patrzę na tego Bieleckiego i na tę kobietę, która go rękoma Warszawiaków rozniosła w drobny mak, i wstydzę się.

Dziś dowiedziałem się, że polska prokuratura zbada sprawę niszczenia przez Rosjan wraku naszego samolotu. Tyle tylko, że – jak nas się lojalnie uprzedza – najpierw trzeba się będzie w tej sprawie skonsultować z prokuratorami rosyjskimi, żeby nam powiedzieli jak jest naprawdę. Rzeczpospolita doniosła, że Platformie wzrosło, a PiS-owi spadło. Igor Janke zameldował, że polska blogosfera się rozwija. Jest jak zwykle. Albo jeszcze lepiej – jak kiedyś. Szynka, panie. Szynka z drobiu. W opakowaniu zastępczym. Smacznego!

Powyższy tekst, tu w wersji nieco rozszerzonej, ukazał się w miniony piątek w Warszawskiej Gazecie

A teraz, Panowie i Panie, rżymy w języku angielskim

W ostatnich dniach miałem okazję zaglądać częściej do Salonu24, z którym się żegnam, żegnam i pożegnać nie jestem w stanie. Poszło o to, że, ponieważ nie znam sposobu, by swój blog stamtąd ostatecznie usunąć, poprosiłem Administrację o tę ostatnią już przysługę. Na to jakaś pani zwróciła się do mnie, bym na pożegnanie machnął tam parę słów, to oni po paru dniach mnie stamtąd skreślą. Machnąłem, parę dni minęło, a ten mój biedny, porzucony blog jak sterczał tam, tak wciąż sterczy. Lubią mnie, cholera! Ciekawe tylko za co?

Zajrzałem więc na Salon i wczoraj, by sprawdzić, co słychać, patrzę, a tam mój stary kumpel Sadurski popisuje się jak zwykle, tyle że tym razem znajomością języka obcego. Tak na marginesie, jeśli on czyta ten tekst – a w końcu, jak jego i jemu podobnych znam, oni mój blog czytają nałogowo – od razu zwracam się do niego z uprzejmą prośbą, by się nie rzucał o tego „kumpla”, bo będę go i tak, podobnie jak Wybranowskiego, Śmiłowicza, Leskiego, Warzechę i całą tę bandę podpiętych pod tak zwaną blogosferę dziennikarzy i takich tam, nazywał w ten sposób do końca dni moich. Dlaczego? Bo tak. Just because – że sobie też przyszpanuję. Bo mam taką chęć mówić na nich, że są moimi salonowymi kumplami. Mój kumpel Kuczyński. Mój kumpel Osiecki. Ja ich nie prosiłem, żeby wchodzili na mój blog. Sami się wepchali. To niech teraz mają.

Patrzę więc, a tu, jak mówię, mój kumpel Sadurski – profesor, panie! – zadaje szyku po angielsku. Ja z Sadurskim, jak niektórzy może pamiętają, miałem ostatnio do czynienia, kiedy jakiś czas temu rzucił się na mnie, że ja nie znam języka. Wytłumaczyliśmy mu wówczas, wspólnymi siłami, żeby się lepiej nie odzywał w tematach, w których jest kompetentny-inaczej, i skoro już musi robić show, to niech może lepiej pisze o włoskich winach, bo tu mu z całą pewnością będzie dużo łatwiej. Nie posłuchał i mamy co mamy – napisał Sadurski tekst w języku angielskim, i to nie taką zwykłą maturalną formę typu „zgubiłeś torbę; napisz jak wyglądała, co w niej było, i jak się z tobą skontaktować”, ale poważny tekst, jaki to niby piszą do siebie poważni ludzie w poważnych sprawach.

Czytelnicy tego bloga są ludźmi wrażliwymi, więc z całą pewnością zauważyli, że dziś będę się z Sadurskiego śmiał. Oczywiście mają rację, jednak tylko trochę. Bo ja się będę śmiał z Sadurskiego, ale nie tylko. Ja mam dziś zamiar pośmiać się też z całej bandy podobnych jemu bęcwałów, którzy nagromadzili sobie na kontach pełno jakichś strasznie mądrych tytułów, którzy napisali pełno strasznie mądrych tekstów, rzekomo naukowych, którzy wreszcie patrzą na otaczający ich świat wyłącznie z góry, tylko dlatego, że ktoś im kiedyś powiedział, że to jest ich nowa perspektywa, a oni w tę plotkę głupio uwierzyli. I nie będę się, wbrew pozorom, śmiał z nich przez to, że oni nie znają języków obcych. Bo oni je akurat pewnie i często znają. I to stosunkowo dobrze. Tyle że znają je dokładnie tak, jak znają całą resztę, a więc na poziomie wyłącznie, że tak powiem, kanapowym.

O czym mówię? Pamiętam jak kiedyś miałem okazję być w komisji egzaminacyjnej na rozszerzonej maturze z języka angielskiego w jednym z bardziej ambitnych katowickich liceów. I wówczas przyszedł pewien chłopak, i zaczął wygłaszać tzw. speech. To było autentycznie nie do zniesienia. On nie był w stanie jednego zdania powiedzieć normalnie. Od samego początku było widać, że to jest ktoś, dla kogo w nauce języka jedyną ambicją było zebranie jak największej liczby długich, trudnych i rzadko używanych wyrazów i wyrycie ich na pamięć. Oczywiście, on popełniał przy tym zwykłe błędy, bo to akurat jest często nie do uniknięcia, ale nie o te błędy chodziło. On najzwyczajniej w świecie nie potrafił mówić po angielsku.

Podobna sytuacja jest z Sadurskim. On postanowił, że zabłyśnie na dwóch na raz frontach. A więc przede wszystkim, pokaże wszystkim jaki niego satyryk, ale przy okazji zabłyśnie znajomością języków obcych. I teraz ktoś mnie może zapytać, skąd ja wiem, że on, pisząc ten swój tekst, nie chciał sparodiować urzędowego stylu dyplomatycznych wymian? No, takiej możliwości raczej nie ma. Gdyby jemu chodziło o to, to by przyjrzał się, jak był napisany list Camerona do Kaczynskiego, zaczynając od tego „Dear Jarosław”, a kończąc na zamykającym wszystko „David”, i napisał coś podobnego. Problem jednak jest taki – i tu zakładam wersję łagodniejszą dla Sadurskiego – że on przede wszystkim listu Camerona nawet nie czytał, bo mu się nie chciało, tyle że zwykłego tekstu w języku angielskim napisać nie potrafi. On bowiem prawdopodobnie pisze, jak mówi. A więc bełkocze. Jak 90 procent jego kolegów intelektualistów z bożej łaski. W czym ta wersja jest łagodniejsza? No w tym, że jeśli to nie jest jedyna przyczyna tego, ze jemu wyszło coś takiego, to druga musi być dla niego bardziej bolesna. Otóż możliwe, że on list Camerona do Kaczyńskiego przeczytał, ale go nie zrozumiał. Że jemu się, w jego typowym dla tego gatunku ludzi umysłowym lenistwie, nawet nie chciało zastanowić, z czym ma do czynienia. Dowiedział się czegoś od kolegów i walnął to swoje jajo. A więc, kiedy żartował, to nawet nie wiedział z czego żartuje.

Jak widać, nie cytuję tekstu Sadurskiego? Dlaczego? Przede wszystkim, nie mam po co tego robić, bo on jest zbyt językowo trudny, żeby większość tu czytających była w stanie rzecz właściwie oceniać. Po drugie, oczywiście, nie mam też najmniejszego powodu, żeby zaśmiecać ten blog tanim kabaretem. Jak ktoś koniecznie chce, niech sobie zajrzy na blog Sadurskiego w Salonie i się odpowiednio zabawi. Nie będę też cytował tu błędów językowych, jakie on zrobił, bo akurat to on ma tu kompleksy, a nie ja. A jest tych błędów – jeśli komuś ta informacja sprawi przyjemność – wcale niemało. Natomiast, żeby przekazać to co Sadurski napisał w taki sposób, żeby wszyscy to zrozumieli, zadam sobie trud i przetłumaczę to coś na język polski. Trochę się pośmiejmy z jeszcze jednego napuszonego balwana z tytułem profesorskim.

Szanowny Panie Kaczyński!

W imieniu rządu Jej Królewskiej Mości, pragnę przekazać Panu najgoręciejsze i najszczersze gratulacje z powodu Pańskiego bohaterskiego aktu niezaakceptowania kondolencji składanych przez premiera Putina. Mój rząd, wszystkie jego służby, a szczególnie Ministerstwo dla Zagranicy, jak również i ja osobiście, śledzimy z wielką atencją i zainteresowaniem Pańskie działania, z których nieakceptowanie kondolencji składa się być może na najbardziej emblematyczną i znaczącą egzemplifikację. W rzeczy samej, śmiem twierdzić, że jakakolwiek kwestia nie jest kwestią o większym znaczeniu dla strategiczno-politycznej równowagi w Europie, niż decyzja podjęta przez lidera głównej opozycyjnej partii, w odniesieniu do tego, od kogóż to owe kondolencje pochodzą, i czyjeż to kondolencje wolno nam akceptować.

To, niechże zechce Pan mi pozwolić, stanowić może kamień węgielny naszej polityki zagranicznej i naszych relacji strategicznych z Rosją, a Pańska rola w rzeczonych relacjach jest centralna. Ale też istotność Pańskiego momentalnego aktu niezakceptowania kondolencji nie może ulec przeszacowaniu. Jeśli wolno mi być absolutnie szczerym, pojawił się moment w trakcie kampanii poprzedzającej wybory prezydenckie, kiedy to co poniektóre elementy naszej polityki zagranicznej, musiały wyrazić niejaki niepokój spowodowany faktem, że przyjął Pan ekscesywnie koncylatoryjne podejście w stosunku do potężnego i niebezpiecznego sąsiada ze Wschodu. Znalazło to swoje miejsce w czasie, kiedy to wystąpił Pan w telewizji z expose skierowanym do Rosjan. Od tego jednakowoż czasu, doznałem niejakiej ulgi, odnotowując fakt, że Pańskie akcje należało było raczej przypisać przedawkowaniu leków.

Jeszcze raz, panie Kaczyński, proszę przyjąć moje najbardziej z głębokości serca płynące gratulacje z powodu Pańskiego mężnego aktu niezaakceptowania kondolencji, ale także samo proszę zachować przekonanie, że może Pan zawsze liczyć na nasze pełne i bezwarunkowe poparcie w tym, a także samo w odniesieniu do wszelkiego tego typu braku akcji w przyszłości.

Proszę pozwolić mi na skorzystanie z tej możliwości, panie Kaczyński, by życzyć Panu i Pańskiej Partii wszystkiego najlepszego z okazji zbliżającej się Gwiazdki.

Z poważaniem,

David Cameron

I znów, ktoś może powiedziec, że to nieprawda. Że ja przesadzam. Że Sadurski zna język angielski na wyższym poziomie, niż to co można przeczytać powyżej. Że ja jestem nieuczciwy. Otóż nie. Tłumaczenie tekstu Sadurskiego przeprowadziłem najuczciwiej i najwierniej jak tylko potrafiłem, kierując sie jednocześnie całą moją wiedzą. W moim odczuciu Sadurski mówi po angielsku właśnie tak. To jednak nie jest takie ważne. Jak już wcześniej wspomniałem, to nie ja mam kompleks, lecz on. Problem polega na tym, co się kotłuje w głowie takiego Sadurskiego i jemu podobnym. Przypomnijmy sekwencje zdarzeń. Jarosław Kaczyński, na zakończenie wywiadu dla Newsweeka – jak się okazuje nawet nie autoryzowanego – w reakcji na bardzo konkretne pytanie wspomniał o tym, że David Cameron pogratulował mu postawy w Smoleńsku 10 kwietnia. Żeby dostarczyć na to jakiegoś dowodu, opublikował ten list, z podkreślonym słowem „dignity”. Czemu to zrobił? Też nie wiem. Domyślam się, ze jedno i drugie było reakcją na zarzuty, że w Smoleńsku zachował się jak wiejski burak. I że cały świat o tym wie. I że się z niego śmieje. I co się dzieje teraz? Ktoś taki jak Sadurski wspina się na wyżyny swojego dowcipu i erudycji, żeby Kaczyńskiego wyśmiać. Za co? No, nie bardzo wiadomo. Staram się do tego dojść, ale jedyne co mi do głowy przychodzi, to to, że on źle zrozumiał słowa Camerona. Że zareagował przesadnie. Że wziął do siebie coś, czego nie było.

Ktoś powie, że Sadurski chciał przy okazji też wykpić Camerona. Że sam Cameron pisze, jakby był idiotą. Myślę jednak, że tej koncepcji obronić się nie da.

Pozostajemy przy liście Camerona, stracie Jarosława Kaczyńskiego i samopoczuciu jednego intelektualisty z tytułem. W pewnym momencie swojego listu – oryginalnego tym razem – Cameron pisze tak: „Nie ma słów, by wyrazić ból, jaki musisz czuć z powodu straty swojego brata bliźniaka, swojej bratowej, i tylu przyjaciół i kolegów. Godność i odwaga, z jaką się zachowałeś zarówno w Rosji, jak i podczas uroczystości w Warszawie, zrobiły na mnie autentyczne wrażenie.”

Z litości dla Sadurskiego wcześniej założyłem, że on listu Camerona nie czytał. To go ratuje. Nienawidzi Kaczyńskiego – jego sprawa, jego mózg. Jeśli jednak czytał, i przeczytał te słowa, i je zrozumiał, to jego reakcja robi wrażenie jeszcze większe niż mogło nam się dotychczas wydawać. Bo przeczytać te słowa, zrozumieć je, i wybuchnąć czystym, ordynarnym rżeniem, to wyczyn nie lada. Mniej więcej taki, jak zamiast powiedzieć „jestem idiotą” człowiek jest w stanie z siebie wydusić jedynie „zaobserwowałem u siebie niejakie zakłócenia na poziomie intelektualnej percepcji i umiejętności jej emocjonalnego przetworzenia”.

Spieprzajcie dziady!

W zamieszaniu ostatnich dni i tygodni, uciekła nam tu na blogu pewna informacja, która tylko z pozoru jest nieistotna. Uciekła przede wszystkim dlatego, że dzieje się wiele, a nawet jak się nie dzieje, tyle myśli kotłuje się w głowie, że naprawdę nie wiadomo, na czym się skupić. Ale też uciekła, bo została przykryta czymś przynajmniej z pozoru ważniejszym, a mianowicie zachowaniem Donalda Tuska na spotkaniu z rodzinami ofiar. Jak większość z nas wie, trzy panie reprezentujące pamięć po zamordowanych w Smoleńsku Przemysławie Gosiewskim, Januszu Kochanowskim i Zbigniewie Wassermannie, w proteście przeciwko – jak to wynika z ich relacji – bardzo niegrzecznemu zachowaniu Premiera, opuściły spotkanie, i ten gest wywołał najpierw odpowiednią wymianę wypowiedzi z jednej i drugiej strony, a w konsekwencji dyskusję w mediach. I to był temat, który zdominował przekaz na wiele, wiele dni. Nawet wczoraj, sprawie tej poświęcona została wieczorna rozmowa Rymanowskiego w TVN24.

W tym całym zamęcie uciekł nam chyba jeden drobny szczegół. Otóż kilka dni temu u Moniki Olejnik wystąpił Janusz Palikot i zapytany o tę scysję, powiedział, że dla niego sprawa jest jasna. Donald Tusk zachował się po chamsku dlatego, że mu to doradzili specjaliści od wizerunku. Że on nie jest na tyle nieprzytomny, żeby się tak bezsensownie podkładać i że – co jak co – ale udawać uprzejmość on umie świetnie. A zatem, jeśli nagle wobec tych trzech kobiet wpadł Tusk w taką wściekłość, wściekłość ta z całą pewnością musiała być kontrolowana. Olejnik przez pewną chwilę próbowała się dopytywać o sens takiego postępowania, ale nie na tyle długą, żeby wyciągnąć od Palikota więcej, niż tylko wyjaśnienie, że skoro wszyscy gadają przez ileś tam dni o obrażonych przez Premiera paniach – w dodatku, wcale nie na pewno obrażonych – to rząd może w dalszym ciągu spokojnie, bez przykrej obecności kamer, zajmować się niszczeniem państwa.

Ktoś powie, ze to co mówi Janusz Palikot nie ma najmniejszego znaczenia, i do pewnego stopnia będzie miał rację. Z pewnego punktu widzenia, to co mówi Janusz Palikot rzeczywiście nie ma znaczenia. Może na przykład się okazać, że on wcale nie ma racji, kiedy nas informuje, że chryja jaką Donald Tusk wywołał na spotkaniu z rodzinami pomordowanych w Smoleńsku osób, była zaplanowana. Może być tak, że Donald Tusk jest w ostatnim czasie w stanie takiego psychicznego rozbicia, że już jest tylko wrakiem człowieka, którym był jeszcze pięć lat temu. Że to czego on się w miesiącach poprzedzających katastrofę smoleńską dopuścił, efekt tych działań, a już – w naturalnej tego konsekwencji – wszystko to co nastąpiło potem, zrujnowało go psychicznie tak, że dalej jest już tylko sznur. Tyle że to nie jest w gruncie rzeczy takie istotne. To co mnie w wypowiedzi Palikota zafrapowało, to fakt że on w ogóle publicznie przedstawił taką opcję. Że oto Donald Tusk zachowuje się jak bydlę, między innymi dlatego, że jego wizerunkowi doradcy tak mu kazali.

Jeśli to prawda, to mamy do czynienia z sytuacją zupełnie nową. Bo oto, może się okazać, że ów Nowy Wspaniały Świat, który nam System w ostatnich latach zgotował, w jeszcze większym stopniu, niż to dotychczas bywało, stanowi antytezę tego, co nazywamy normalnością, tradycją, czy tylko życiem. Może się okazać, że już niedługo występek nie tylko nie będzie wywoływał naturalnego potępienia, grzech, głupota, czy błąd nie tylko przestaną się kojarzyć się ze wstydem, wreszcie zbrodnia nie tylko przestanie sprawiać człowiekowi naturalną przykrość, ale to zło stanie się swojego rodzaju bonusem, premią, przepustką do kolejnych sukcesów. Może już wkrótce być tak, że wejdziemy w świat, gdzie jeśli będziemy chcieli, żeby nas szanowano czy wręcz kochano, będziemy musieli się popisać jakimś bardzo szczególnym zbydlęceniem, i konkurencja na tym polu może być jeszcze bardziej zawzięta, niż to bywało w czasach tak zwanych normalnych. I jedyną jakąś pozostałością po starej tradycji będzie to, że wszystkie te skurwysyny będą musiały być młode, ładne, pachnące perfumą i wyszczotkowane.

Chociaż i to też już niekoniecznie. Absurdalność tego, co nam przedstawia Janusz Palikot jest i tak już wystarczająco egzotyczna, żeby można było ją rozciągać w nieskończoność. No bo powiedzmy, czemu nie może być tak, że któregoś dnia Donald Tusk, czy prezydent Komorowski, zostaną znalezieni pijani i zarzygani w jakimś burdelu w Tajlandii, u boku starej ruskiej dziwki, lub małego miejscowego chłopczyka, i kiedy resztki w miarę normalnie reagującego społeczeństwa wybuchną z jednej strony oburzeniem, a z drugiej satysfakcją, że wreszcie tym razem te buce się nie wywiną, już za chwilę okaże się, że ani jeden ani drugi nie byli na żadnej Tajlandii, natomiast całą scenę zaaranżowali ich spin doktorzy, bo im z obliczeń wyszło, że korzyści z tego zabiegu będą znacznie przewyższały straty?

Jakkolwiek to co tu piszę brzmi jak żart, czy ponura fikcja, jest na tym poziomie tak strasznie dużo możliwości manipulowania ogłupiałym społeczeństwem, że drastyczność rozwiązań może być jedynie kwestią doraźnych wyborów. Weźmy minione zamieszanie na kolejach. Z tego co się dowiadujemy, wynika, że Polska wykorzystała bardzo mały procent unijnej pomocy przyznanej na reformę PKP. W związku z tym, za karę, w przyszłości otrzymamy tej pomocy znacznie mniej, niż mogliśmy się spodziewać. Wszystko wskazuje na to, że w wyniku tego bałaganu, skompromitowani są i prezesi spółek, i odpowiedzialni ministrowie, ale też i sam minister Grabarczyk, a może i nawet cały rząd. Sejm od samego rana grzmi śmiechem i złością, media mieszają z błotem i rząd i poszczególnych ministrów, a tu nagle wyjdzie na to, że to wszystko, co się ostatnio zdarzyło z pociągami, było bardzo starannie zaplanowaną pijarowską akcją, mająca na celu… co? No, coś. Wszystko jedno. W końcu nie musimy wszystkiego wiedzieć, skoro za nas już myślą od nas lepsi i mądrzejsi, a na szali leży przyszłość Polski wieku XXI.

No a co, jeśli Janusz Palikot kłamie i Donald Tusk w swoim chamstwie nie został ustawiony? Co, jeśli się okaże, że chaos na kolei był wynikiem zaniedbań, a nie wręcz przeciwnie – wzmożonej czujności Systemu? Co mamy myśleć, jeśli się dowiemy, że jednak cała ta kompromitująca polskie władze i polskie państwo coraz straszniejsza tajemnica wokół smoleńskiej katastrofy, to nieszczęsne zamieszanie wokół ekshumacji zwłok poległych w tamtej katastrofie, że to wszystko jest w istocie skandalem i kompromitacją, a nie pijarowskim zabiegiem na rzecz ostatecznego zniszczenia duszy narodu? Z tego, co możemy ostatnio obserwować, wynika, że mamy sobie myśleć dokładnie to samo, co myślimy dziś. A więc, że i tak wszystko jest bez znaczenia i wszystko ma i tak ten sam efekt. A więc stały wzrost notowań rządu, rządzącej partii, i jej szefa.

Wspomniałem wcześniej o wczorajszej rozmowie Rymanowskiego w TVN-ie. W studio obecni byli adwokaci reprezentujący rodziny ofiar Smoleńska. Jeden od nich, jeden od nas. Ktoś mi powie, że to nieprzyzwoite z mojej strony tworzyć taki podział. Że wszyscyśmy ucierpieli podobnie. Otóż nie czuję się winny. Tam faktycznie było ich dwóch – jeden od nich, a jeden od nas. A za nimi stały też dwie grupy rodzin. Oni i my. Po czym to poznałem? Otóż, kiedy słuchałem słów mecenasa od nas, pojawiały się wciąż dwie kwestie: pierwsza, że my chcemy wiedzieć, co się w Smoleńsku stało, a druga, że Rosjanie kręcą. Kiedy mówił mecenas od nich, również pojawiały się dwie kwestie: jedna, że po co nam dziś cokolwiek wiedzieć, a druga, że Rosjanie – nawet jak kręcą – to i tak robią dla nas więcej niż muszą. I że powinniśmy to docenić. Słuchałem obu adwokatów i nagle przyszło mi do głowy, że to z czym mamy do czynienia, to zmowa. Zwykła, najbardziej standardowa zmowa. A za tą zmową stoi Rosja po tamtej stronie, i Polska po tej. Ofiarami tej zmowy padają zwykli, Bogu ducha winni, ludzie. Ludzie wystraszeni, zrezygnowani, ogłupieni. Wspomniany w poprzednim tekście na tym blogu Joachim Brudziński użył wobec naszego państwa słowa: dziadowskie, na co System zakrzyknął pełen oburzenia, że on obraża Polskę.

W tej sytuacji – jeśli to wszystko, co wyżej napisałem, ma jakieś podstawy – to ja jestem gotów, zwracając się do tej Polski, Polski, która została nam tak brutalnie skradziona i doprowadzona do takiej moralnej ruiny, tylko zakrzyknąć, cytując naszego nieodżałowanego, wielkiego, wspaniałego prezydenta, śp. Lecha Kaczyńskiego, którego źli ludzie zabili, próbując tym samym zamordować Polskę – Spieprzaj dziadu! I będę wierzył, że ona czmychnie, a z tego kurzu wyłoni się ta prawdziwa, która tu była zawsze, przez wieki. Nasza Polska.

O dziadostwie niezwyciężonym. Niezwyciężonym?

Mimo pewnego urwania głowy, jakie ostatnio cierpię z powodu zbliżających się Świąt i ciężkiej finansowej niepewności co do naszej przyszłości, nie mogłem nie zauważyć, że na naszej scenie politycznej pojawił się kolejny czarny charakter w osobie Joachima Brudzińskiego. To znaczy, jest tak, że akurat Joachim Brudziński ma już swoje, przyznane mu przez System, miejsce w tej przestrzeni od dawna, natomiast ostatnio, wobec całego ciągu kolejnych przypadków dramatycznego upadku polskiego państwa i jego elit, ktoś wymyślił, że wyciągając własnie Brudzińskiego, będzie można uzyskać parę dni dodatkowego oddechu.

Ciekawe w tym jest przede wszystkim to, czy za tą nową akcją stoją rzeczywiście słowa Brudzińskiego o dziadostwie Donalda Tuska i jego rządów, które tak bardzo oburzyły zainteresowanych, czy w obecnej chwili System działa już kompletnie chaotycznie, i tak jak gdzie indziej szuka pieniędzy na dalsze niszczenie Polski, tu bierze, co podleci. A więc w tym wypadku akurat Brudzińskiego. Mam poważne powody, żeby przypuszczać, że tu doszło do zachowań całkowicie pozamerytorycznych. System doskonale wie, że przede wszystkim Brudziński powiedział prawdę, a poza tym, że ta prawda nie jest jakoś szczególnie szokująca. Jeśli od paru dni odbywa się sabat nad prawie już politycznymi zwłokami posła ze Szczecina, to wyłącznie dlatego, że w tej kumulacji zdarzeń kompromitujących Polskę w sposób wcześniej nieznany, akurat pojawił się Brudziński i odpowiednie służby powiedziały: „Dobra. Brać go, skurwysyna!”.

Ciekawi mnie w tym wszystkim tylko jedna sprawa. Kiedy Brudziński w rozmowie z Moniką Olejnik wspomniał o tym, że Donald Tusk i jego rządy tworzą idealne dziadostwo, on w jednej sekundzie zaczęła drzeć mordę, że jak on śmie, że ona jest Polką i sobie nie życzy, żeby on obrażał jej kraj, który ona kocha i z którego ona chce być dumna. To mnie zaskoczyło, bo – jak już wspomniałem wcześniej – owo dziadostwo jest faktem powszechnie znanym i akceptowanym i, gdyby nie pisobolszewickie zagrożenie, już dawno zostałoby potraktowane z należytą powagą. Jak to się więc stało, że Olejnik zareagowała tak błyskawicznie? I to nie byle kto, ale własnie ona. Ktoś kto Polskę ma od wielu lat w - pardon my French - dupie. Czyżbym przegapił ów moment, kiedy im wszczepiono w mózgi maleńkie chipy, skutecznie zwiększające ich poziom reagowania? Jak było tak było, fakt jest faktem. Brudziński stwierdził całkowitą oczywistość dziadostwa premiera i wszystkiego tego, co wychodzi spod jego brudnych rąk, Olejnik wrzasnęła, a dalej już poszło z górki. Wczoraj jakiś podrzędny tefauenowski bałwan posunął się do tego, że zaczął niemal łkać, że jak to może być, że Brudziński – poseł i w ogóle – tak ciężko obraża Polskę i Polaków.

A ja się wciąż zastanawiam – dokładnie tak jak mój świętej pamięci Ojciec – czy oni wiedzą, że kłamią. Od kilku już lat, to co rząd i wszystko to co go otacza i dba o to, by mu się nie stała żadna krzywda, robi, rujnuje ten nasz piękny i wielki kraj na wszystkich możliwych poziomach. Prowadzi go do nieuchronnej zguby gospodarczej, niszczy przyszłość tego społeczeństwa, demoralizuje naród w stopniu niemal niespotykanym wcześniej, i wreszcie – co może już nie tak ważne, ale jednak ważne – kompromituje nas w oczach tak zwanego świata. Pół roku temu w katastrofie pod Smoleńskiej został zaatakowany polski samolot z Prezydentem, jego małżonką i z dziesiątkami najwybitniejszych przedstawicieli polskich elit, i skutkiem tego ataku wszyscy oni ponieśli śmierć. Pierwszą reakcją polskich władz na to wydarzenie było całkowite scedowanie zainteresowania tym wydarzeniem na Rosję. Od dnia katastrofy, prawdopodobnie sprawcy tego nieszczęścia z jednej strony wykazują całkowity brak zainteresowania, z a drugiej w najbardziej haniebny sposób bezczeszczą zwłoki poległych i wyszydzają tę śmierć. Upłynęło własnie pól roku od katastrofy i wedle oficjalnych informacji, wciąż nie ma pewności, czy szczątki znajdujące się w trumnach to szczątki tych osób, których nazwiska na tych trumnach są umieszczone. Mija pół roku od katastrofy, i pojawia się oficjalna wiadomość, że jest bardzo prawdopodobne, że to mięso znajdujące się w sarkofagu na Wawelu, to nie są zwłoki Prezydenta RP. I nic. Tylko zegar umieszczony gdzieś w Warszawie wybija kolejne miliardy zadłużenia.

Nowowybrany prezydent jedzie z oficjalną wizytą do Waszyngtonu i na spotkaniu z dziennikarzami, kongresmanami i diabli wiedzą z kim jeszcze robi z siebie durnia na skalę dotychczas niespotykaną, w tym czasie ogólnopolskie media jak gdyby nigdy nic podają informację, ze prezydent Komorowski ma wcale nie mniej wpadek, niż zamordowany w Smoleńsku Lech Kaczyński. Lech Kaczyński. Człowiek, który w popularnej kulturze tego skolonializowanego społeczeństwa, na poziomie faktów, zasłynął, jako ktoś kto raz pomylił imię pewnego psa, ktoś kto niezgrabnie rozkładał piłkarski szalik, no i wreszcie ktoś, kto niewyraźnie wymówił nazwisko bramkarza polskiej piłkarskiej reprezentacji. Natomiast na poziomie czarnej, podłej nienawiści, jako ktoś kto cierpi na przewlekłą sraczkę i jest ciężkim alkoholikiem. Dziś otacza nas państwo, które przyznaje, że obecny prezydent również ma parę wpadek na koncie.

Ale dziś też otacza nas państwo, gdzie zainstalowany przez Leszka Balcerowicza zegar odmierza rozrastający się jak rak dług publiczny, autentyczni gangsterzy przejmują resztki terenów, do których dotychczas nie mieli dostępu, żona Prezydenta RP ni stąd ni z owąd okazuje się być kimś całkowicie innym, niż to w najbardziej szalonych głowach mogło się narodzić w postaci najbardziej chorych myśli, a Premier już w ogóle tylko od czasu do czasu pojawia się przed kamerami, by szybko czmychnąć i pograć w piłkę. Ludzie tracą pracę wyłącznie z powodów politycznych, zbliżają się kolejne smutne Święta. A co mamy po przeciwnej stronie? Biedną, rozerwaną na najdrobniejsze krwawe strzępy Marię Kaczyńską, wyszydzoną przez zimne, bezlitosne kobiety w bucikach za ciężkie tysiące, tylko za to, że któregoś dnia swojemu mężowi spakowała śniadanie do taniej reklamówki. I teraz nagle oni podnoszą ciężki raban, że obraża się ich patriotyczną wrażliwość? Kurwa jego mać!!!! To jest nasza Polska!!!!

Joachim Brudziński rzucił w telewizyjnym wystąpieniu całkiem oczywistą, i wręcz nudną swoją oczywistością, opinię, że Donald Tusk to dziadowski premier, a polskie państwo zarządzane jest w sposób dziadowski. Nagonka trwa. Niedługo się skończy, jak wszystko co było wcześniej. Dziś jednak nagonka trwa. Rymkiewicz twierdzi, że nie jest źle. Żyjemy wprawdzie w kraju skolonializowanym, gdzie ludzie już nie wiedzą do końca, co się dzieje, ale że jest to coś, czego nam nikt nigdy nie odbierze, i to coś jest tak cenne, tak wielkie, że powinniśmy Bogu dziękować, że to coś wciąż mamy. System jednak trzyma się mocno. A nagonka trwa. Cóż można w tej sytuacji dodać? Chyba tylko to co już wcześniej powiedział Joachim Brudziński. Donald Tusk to dziadowski premier. Prezydent Komorowski, to dziadowski prezydent. Jego żona to fizyczne i intelektualne dziadostwo. Polskie elity stanowią już najczystszej wody dziadostwo. Polska kultura staje się powoli zwykłym dziadostwem. Polski sport, polski film, polska literatura – to wszystko idzie w stronę kompletnego dziadostwa. Telewizja, gazety, polskie szkoły, uniwersytety, szpitale, sądy, koleje, drogi – wszystko to, to straszliwe, rozpaczliwe dziadostwo. Oto do czego nas doprowadzono przez te trzy lata. Oto ten sukces. A jego czas odmierza ten balcerowiczowski zegar.

I tylko wciąż widać ten płomyk. Płomyk, który nigdy nie zgaśnie,. W tym całym dziadostwie, o którym Joachim Brudziński wspomniał tak bardzo przecież delikatnie, wciąż tli się ten płomyk. On nie zgaśnie. Bo on jest jak skała. Której całe zło tego świata nie skruszy. To Polska.

Roman to do ciebie - czyli jak tragedia zmieniła się w farsę

Ci starsi, jak ja – z doświadczenia, a młodsi – z opowiadań starszych, znają pewien stary dowcip jeszcze ze schyłkowego Gierka, jak to w gabinetach partyjnych towarzysze zadręczali się wyborem Karola Wojtyły i któryś z nich powiedział z oburzeniem, że jak to tak! Tylu dobrych, mądrych ludzi, a tu jakiś Wojtyła. Czy nie można było wziąć… no choćby towarzysza Babiucha? Babiuch akurat tam był nie bez powodu, bo choć w sposób oczywisty, żaden z nich na papieża się nie za bardzo nadawał, to Edward Babiuch nie nadawał się wyjątkowo. Dlatego tamten dowcip był bardzo śmieszny.

Przypomniał mi się on ostatnio dwukrotnie. Raz, kiedy doszła do mnie informacja, że Bronisław Komorowski zainterweniował na najwyższym szczeblu, bo u samego Nuncjusza Apostolskiego, przeciwko powołaniu na stanowisko Biskupa Polowego księdza Sławomira Żarskiego. Było tak, że w czasie uroczystej mszy z okazji Święta Niepodległości ksiądz Żarski wygłosił bardzo patriotyczne kazanie, które Prezydenta rozgniewało, a w związku z tym nakrzyczał on najpierw na samego Księdza, a potem wezwał Nuncjusza i mu powiedział, że on sobie nie życzy, żeby Żarski został Biskupem Polowym. Nuncjusz naturalnie nie miał wyjścia i uprzejmie przyjął uwagi pana prezydenta. Historia niemal więc zatoczyła koło.

Drugi raz pomyślałem o tym dowcipie – może już bardziej ze względu na postać Edwarda Babiucha, a nie na kwestię różnych nominacji – niedawno bardzo, kiedy któreś z moich dzieci przyszło do mnie z wiadomością, że prezydent Komorowski, będąc w Ameryce, podczas swojego wystąpienia-wykładu przed zaproszonymi gośćmi, z całkowicie dobrą wolą zacytował Feliksa Dzierżyńskiego z jego słynnym „ufać, ale sprawdzać”. Że niby to jest takie znane rosyjskie przysłowie i Komorowski bardzo się go chce trzymać. I tu pojawia się pewien ciekawy aspekt tego zdarzenia. Otóż z tego co mi mówiły moje dzieci wynika, że Komorowski powołał się na swojego mistrza podczas spotkania z Obamą. Z tego co wiem już dziś, nie było to spotkanie z Obamą, lecz właśnie ten okropnie długi wykład dla specjalnego zaproszonego towarzystwa. Dlaczego zwracam na to uwagę? Otóż, jak się okazuje, wykład ten obfitował w takie przypadki, że ten poślizg z Krwawym Feliksem to przy nich kompletny drobiazg. Jeśli wschłuchać się w to, co Komorowski tam wygadywał nie przez te czterdzieści minut, ale choćby w dowolnej minucie tego wystąpienia, to to jest właśnie poziom Edwarda Babiucha z Grabocina pod Będzinem. A i to w wersji sparodiowanej. Bronisław Komorowski wygłosił poważny wykład przed poważnym towarzystwem, zrobił z siebie podczas twego wykładu kompletnego matoła, a informacja o tym pojawiła się w polskich mediach wyłącznie w odniesieniu do jakiegoś drobnego lapsusu, i to z kompletnie nieodpowiednim odniesieniem. O czym to świadczy? Że to co się stało, zostało potraktowane jako wydarzenie zwyczajnie nieważne.

Na szczęście ja już bardzo mało korzystam z publicznych mediów, a wszystkie konieczne informacje otrzymuję głównie od moich dzieci, a więc i tę o owym kataklizmie podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych dowiedziałem się od nich. Komorowski, nasz prezydent i mąż wspominanej tu niedawno swojej żony, wystąpił 9 grudnia w instytucji o nazwie German Marshall Fund of the United States, no i zwyczajnie popłynął. Jak mówię, tu nawet nie chodzi o całość tego wystąpienia, czy o jego wybrane fragmenty. Że ono jako przemówienie było złe, czy że niektóre jego fragmenty wzbudziły zdziwienie. Ono jest tak straszne, że każde – dosłownie każde jego zdanie, każdy ustęp, każdy najmniejszy fragment – stanowi bełkot szaleńca. Z tego względu nie ma tu nawet sposobu, żeby powoływać się na jakieś przykłady. Tu trzeba by było przepisać cały zapis tej mowy, w której nic nie jest ani lepsze ani gorsze. To jest kompletny, monotonny, równy bełkot. Kto chce, niech sobie wejdzie tu.

Ja tylko pozwolę sobie na parę refleksji, możliwe, że tylko odrobinę podpartych drobnymi cytatami. Przede wszystkim jednak muszę tu wprowadzić pewną poprawkę. Napisałem, ze całe te czterdziestominutowe wystąpienie prezydenta Komorowskiego było kompromitujące. Otóż to nie jest prawda. Pierwsze kilkanaście minut jest zupełnie okay. On ma przed nosem jakąś kartkę i dość spokojnie z niej czyta. Jednak już po chwili okazuje się, jak się zdaje, że tekst mu się skończył, a gadać mu się spodobało, więc gada. I gada już całkowicie od siebie. I od tego momentu kiedy oficjalny tekst się skończył, nastąpiła cała reszta. W tym ten Dzierżyński. Kiedy czytałem fragmenty wystąpienia Prezydenta, natychmiast pomyślałem sobie, że on musiał być pijany. I to pijany nie tak sobie, ale pijany kompletnie. Tak mniej więcej jak kiedyś Aleksander Kwaśniewski w Katyniu, czy na tym ukraińskim uniwersytecie. Ponieważ wszystko wskazywało na to, że to wystąpienie było długie, wystraszyłem się, że to musiało wyglądać autentycznie strasznie. Że on prawdopodobnie się chwiał, żeby się nie przewrócić czepiał się mównicy, i że w trakcie tej gadki ludzie, płonąc ze wstydu, uciekali z sali na szybkiego drinka. I oto okazało się, że on pijany wcale nie był. Bronisław Komorowski, jak widać wyraźnie na tym zapisie, jest idealnie trzeźwy. A to świadczy o tym, że on już nawet nie musi pić. On już tak ma na stałe. On jest już dziś w sposób naturalny nieprzytomny. Tyle że jak go wprowadzają na scenę, on przez pierwsze kilka minut jest jeszcze skutecznie nakręcony, nastawiony, uszykowany, tyle że po chwili coś się zaczyna z nim dziać. Albo przestają działać środki, albo dzieje się tam coś innego. Nie wiem. W każdym razie przychodzi ten moment, kiedy jego już tylko by należało zabrać i gdzieś schować, bo będzie tragedia.

Co to się z nim dzieje? Mam tu pewną teorię. Otóż wydaje mi się, że Bronisław Komorowski doskonale zdaje sobie sprawę z tego, kim jest i co on w rzeczywistości może. Skąd on się wziął, komu ma zawdzięczać swój los, i kto mu może ten los zakończyć jednym krótkim uderzeniem? On doskonale pamięta każdy dzień, kiedy to wobec jego osoby przez kilkanaście ostatnich lat były podejmowane decyzje. I on z tą świadomością bycia pionkiem musi się czuć fatalnie. On musi wiedzieć, że każdy jego krok jest uważnie obserwowany i że każdy nowy dzień może być tym ostatnim. A więc od rana do wieczora Bronisław Komorowski jest pogrążony w strasznym, niewyobrażalnym stresie. A zatem w każdym swoim publicznym wystąpieniu on przez parę chwil jest nawet w stanie się spiąć i realizować polecenia, natomiast każda chwila, kiedy on się poczuje swobodniej, go natychmiast uspokaja i wtedy już tylko pozostaje ten obłęd. I tak to właśnie było w tej Ameryce. Zaczął w miarę normalnie, ale kiedy tylko zobaczył, że go słuchają i nikt się szyderczo nie uśmiecha, poczuł moc i to wtedy nagle zaczęły się pojawiać te równe „Słuchaj Roman, to będzie do ciebie”, czy te farmazony o bigosie i dowcipy spod celi. Te ruskie wstawki, te grepsy z lasu. Kiedy zastanawiam się nad fenomenem naszego prezydenta Komorowskiego, myślę sobie, że z nim właśnie musi tak być. On intelektualnie był zawsze tam gdzie był, na stałym dla Platformy Obywatelskiej i tego towarzystwa poziomie, a więc na poziomie magistra historii bez jakiejkolwiek zawodowej praktyki. Dziś w dodatku jest ciężko chory. Głównie z przerażenia.

Mieliśmy kiedyś tego Babiucha. To była postać! Z tego co obserwujemy niemal każdego dnia, wygląda na to, że Bronisław Komorowski stanowi współczesną odpowiedź na tamto zjawisko. Tyle że zgodnie z teorią Marksa, że tragiczna historia powtarza się jako farsa, on jest już tylko farsą. Babiuch, o czym dziś mało kto chce pamiętać, był w pewnym momencie nawet premierem. Komorowski został prezydentem. Babiuch tym premierem był pół roku. Zobaczymy, jak długo pociągnie to dziwadło.