Wyborcze strzępy, etc.

Wypadałoby jakoś posumować to co się wczoraj wydarzyło, a ja mam wrażenie, że większą część tego, czego czytelnicy tego bloga po mnie mogą dziś oczekiwać, powiedziałem w dwóch poprzednich wpisach. A więc przede wszystkim to, ze dopóki Jarosław Kaczyński żyje i stoi na czele tego wielkiego, wspaniałego ruchu, jesteśmy bezpieczni, ale też i to mianowicie, że w skali lokalnej polska polityka jest tak straszliwie nędzna, że jeśli jest coś, czym się można ekscytować, to wyłącznie kolejne wynaturzenia. Dziś mogę najwyżej do tego dodać dwa uzupełnienia. Wygląda na to, że odejście Jarosława Kaczyńskiego w jakiejkolwiek formie zamknie dla Polski wszelką nadzieję, i że w związku z tym przed nami dwa bardzo doraźne zadania – przede wszystkim przygotowanie się do uzyskania dobrego wyniku w przyszłorocznych wyborach parlamentarnych i wzmocnienie PiS-u pod kątem przywództwa.

Wypadałoby jakoś podsumować wczorajszy dzień, a wszystko co mi chodzi po głowie, to strzępy obrazów, wypowiedzi i parę bardzo chaotycznych refleksji. Mam jednak nadzieję, że jakoś sobie i dziś z tą materią poradzimy. W końcu, jak słusznie zauważył Perry w cudownym filmie Fisher King, w śmieciach zawsze można znaleźć coś naprawdę ważnego.

Z informacji, jakie do nas docierają, duże miasta nie poszły do wyborów, a Platforma niebezpiecznie zbliżyła się do trzydziestoprocentowego poparcia. O czym to może świadczyć? Jak to zwykle bywa, o wszystkim i o niczym, ale dla kogoś kto im tak jak ja życzy jak najgorzej, są tu do odnalezienia co najmniej dwa dobre tropy. Pierwszy to taki, że najbardziej solidny i tępy elektorat PO jest już nimi ciężko znudzony. Nie sądzę przy tym, żeby ta umysłowa nędza powszechnie określana jako „młodzi, wykształceni z dużych miast” nagle znalazła w sobie dość intelektualnej siły, żeby uznać, że Donald Tusk ze swoją Ekipą to kompletne kłamstwo i porażka. Aż tacy sprytni to oni nie są. Po prostu się znudzili. Można mieć więc nadzieję, że przynajmniej do ponownej legalizacji dopalaczy, oni mogą pozostać w tym stanie. Drugi natomiast dobry ślad to ten związany już z formą w jakiej znajduje się stały elektorat Prawa i Sprawiedliwości. Widać dziś bardzo jasno, że 30 procent to poziom, jaki dla PiS-u jest jak najbardziej dostępny. My czasem spadamy do tych 23 czy 24, czasem podchodzimy do 30 i może trochę więcej, natomiast zlecieć z 50, czy niekiedy nawet 60 procent społecznego poparcia na 30, to jest, że tak to brutalnie określę, upadek na ryj.

I to jest refleksja pozytywna. Cała reszta niemal niestety jest już bardzo smutna. Otóż wczoraj wieczorem w którejś z telewizji miałem okazję słuchać i oglądać Michała Kamińskiego, i powiem zupełnie uczciwie, że w pewnym momencie poczułem na plecach ten zimny podmuch, jaki się pojawia, kiedy nagle doświadczamy czegoś całkowicie obcego, a jednocześnie w żaden sposób przyjemnego. Na Kamińskiego mam oko od czasu, gdy jeszcze sam osobiście nie miałem pojęcia, co on kombinuje i czym się zajmuje po godzinach, ale zobaczyłem go w jego nowym wizerunku. Pisałem tu kiedyś o tym, że pani Toyahowa nie może się nadziwić patrząc na tę z jej punktu widzenia jawną niesprawiedliwość, polegającą na tym, że jest cała grupa publicznie uznanych, a czasem i hołubionych mężczyzn, którzy wyglądają tak parszywie, że gdyby jakakolwiek kobieta pojawiła się w telewizyjnym studio choćby w jednym procencie w takim jak oni fizycznym stanie, to by ten występ był jej występem ostatnim. Nawet Magdalena Środa, która jak wiemy potrafi wiele, ma przynajmniej umyte włosy i się nie poci. Nawet minister Kopacz, nawet jak nie umyje włosów i śmierdzi papierosami, założy na siebie jakiś elegancki kostium. Ludzie tacy jak Daukszewicz, Semka, Najsztub, czy właśnie Kamiński robią wrażenie wyłącznie wypudrowanych i spryskanych dezodorantami meneli. I teraz nagle pojawia się ten Kamiński z łysą pałą, jakby chciał powiedzieć, że owszem, do dziś wizerunek PiS-u nie był najlepszy, ale teraz już będzie okay.

Zobaczyłem więc jakiś czas temu tego Kamińskiego i pomyślałem sobie, że do jasnej cholery, co ten człowiek musi mieć w głowie, że on jest w stanie wymyślić coś takiego! Jak on musi być strasznie nieprzytomny – a może tylko zakochany w sobie – żeby odstawić coś tego typu. Jak ja mam szanować i wierzyć człowiekowi, który nagle doprowadza się do takiego stanu, i robi to najwidoczniej w głębokim przekonaniu, że tak będzie lepiej dla wszystkich! Czy przypadkiem nie jest tak, że jemu się coś stało w głowę? No ale niech będzie. Wygląd jest czymś, czym akurat ja nie powinienem aż tak bardzo się podpierać, żeby komuś dokuczać. W końcu mi też by się tu wiele przydało. Ale, jak wspomniałem, słuchałem Kamińskiego wczoraj w tym przedziwnym wieczorze wyborczym i nagle – kompletny szok. Kamiński mówi o Jarosławie Kaczyńskim i wygłasza coś takiego: „Jarosław Kaczyński wraca do swojego starego języka nienawiści”.

JĘZYKA NIENAWIŚCI! Oto przychodzi nie kto inny, jak Michał Kamiński i zaczyna nam opowiadać o Jarosławie Kaczyńskim, używając argumentu z językiem nienawiści. A ja sobie myślę, że ja naprawdę wiele rozumiem. Ja wiem, czym jest polityka, czym są odejścia i na co można sobie pozwolić przy okazji niektórych politycznych zwrotów. No ale w wypadku Michała Kamińskiego mamy do czynienia z sytuacją, gdzie on prawdopodobnie już za tydzień zacznie używać terminu „kaczyzm” i gadać coś o „Borubarze” i „Irasiadzie”. Nie minął dobrze tydzień od czasu jak Michał Kamiński zaczął coś przebąkiwać o tym, że on już nie lubi Jarosława Kaczyńskiego – i proszę! Mamy już nienawiść. Co to za ludzie tam się kręcili przez ostatnie lata? Czym oni się zajmowali, kiedy nikt nie patrzył? Czy to możliwe, ze oni dzień i noc krążyli obok biednego Lecha Kaczyńskiego, robili nieustanne wrażenie, a za jego plecami szykowali coś, co można dziś uznać za ostateczne rozwiązanie? Nie do wiary! Miałem okazję słuchać w ostatnich miesiącach Migalskiego bredzącego o tym, że Kaczyński źle kieruje partią, czytałem wypowiedzi Kluzik, która posuwała się do tego, by sugerować, że z głową Prezesa faktycznie jest coś nie w porządku, ale NIENAWIŚĆ? JĘZYK NIENAWIŚCI??? Czy to już jest opętanie, czy może jemu zwyczajnie pękły szelki?

A więc ten fragment wypowiedzi Michała Kamińskiego jest jednym z najmocniejszych przeżyć, jakie mnie spotkały od wczoraj. Ten właśnie fragment jego wypowiedzi budzi we mnie tak strasznie dużo refleksji, że myślę sobie, że będę chyba musiał poświęci osobny wpis czemuś, co już dziś na swój prywatny użytek nazwałem ‘anatomią prowokacji’. Próbuję sobie wyobrazić przede wszystkim Lecha Kaczyńskiego, ale też i Jarosława i wszystkich działających przez te minione lata w ramach Prawa i Sprawiedliwość, tak bardzo zaangażowanych w budowanie lepszej Polski ludzi, i nagle widzę twarz Michała Kamińskiego, która tworzy do tego wszystkiego potężny billboard, i słyszę tę jego gadkę o „języku nienawiści”. Pięknie. Doprawdy pięknie. Będzie z całą pewnością trzeba jeszcze nad tym pomyśleć.

Ale jest jeszcze coś, już naprawdę same strzępy, o czym chciałem dziś opowiedzieć. Otóż myślę o nas. O ludziach, którzy mieszkają obok nas. W Olsztynie najlepszy wynik uzyskał człowiek (sic!) nazwiskiem Małkowski. Warszawiacy uznali, że Gronkiewicz-Walc będzie lepszym prezydentem niż Bielecki, no i w ogóle że nie ma jak pani Hania! W Opolu i okolicach mniejszość niemiecka otrzymała więcej głosów niż PSL. U nas w Katowicach cała kupa ludzi postanowiła głosować na coś co się nazywa Ruch Autonomii Śląska, a więc na bandę najzwyklejszych wariatów. W Łodzi mieszkańcy doszli do wniosku, że Witold Waszczykowski – człowiek, który jaki jest, każdy wie – jest gorszy od wszystkich, w tym od jakiegoś Darka z SLD. W Mysłowicach wyborcy uznali, że już lepiej glosować na niejakiego Osyrę, którego sława określa w sposób wręcz karykaturalny, byle nie na kogoś kto kandyduje z ramienia PiS-u. Przyglądam się mapie tych wyborów, i co chwilę natrafiam na informację, która poraża nie na poziomie sporu PO – PiS, ale zwyczajnie, po ludzku. I myślę sobie – ależ oni nas załatwili! Co oni z nas zrobili! Tak chyba jeszcze nie było.

Wypada w tej sytuacji jakoś się pocieszyć. Otóż oczywiście dobrze jest wiedzieć, że Polska Wschodnia stoi niewzruszona. Piękna, niepokonana, wielka. Patrzymy na tych ludzi, myślimy o nich, i możemy mieć pewność, że cokolwiek się stanie, oni tam zostaną i będą dawać to swoje świadectwo.

No i jeszcze jedno. Wczoraj, kiedy doszły mnie pierwsze informacje o frekwencji, zacząłem grzebać w Internecie, żeby zobaczyć jak to było podczas wcześniejszych wyborów. No i trafiłem na Poznań i Województwo Wielkopolskie podczas wyborów prezydenckich. Dwie rzeczy. W tej nieszczęsnej Wielkopolsce, na jej wschodnich granicach zupełnie nie wiadomo skąd znalazły się cztery skromne powiaty, skromnie skupione: kolski, kaliski, turecki i koniński. Jak oni tam przetrwali! Jacy tam muszą żyć mili ludzie! Jak miło jest sobie o nich dziś pomyśleć!

I już prawie na sam koniec. Sam Poznań. Trzy obwody, w których najwięcej głosów otrzymał Jarosław Kaczyński:

- Dom Pomocy Społecznej, ul. Mińska 14 - 80,88 proc.

- Dom Pomocy Społecznej, ul. Sielska 13 - 79,37 proc.

- Dom Pomocy Społecznej, ul. Ugory 18/20 - 48,48 proc.

Trzy obwody, w których najwięcej głosów dostał Bronisław Komorowski:

- Areszt Śledczy w Poznaniu, ul. Młyńska 1 – 95,26 proc.

- Oddział Zewnętrzny Aresztu Śledczego w Poznaniu, ul. Nowosolska 40 – 89,68 proc.

- Siedziba Rady Osiedla Lotników Wielkopolskich, ul. J. Nagórskiego 16 – 86,48 proc.

No i apel do tych, którzy jak zawsze w takich razach będą potrzebowali mi powiedzieć coś strasznie złośliwego. Nie wysilajcie się. Ja znam każde Wasze słowo. Każde Wasze wzruszenie. Każdy Wasz grymas.

I jeszcze pozdrowienia dla Rady Osiedla Lotników Wielkopolskich. Swoją drogą, co Wam strzeliło do głowy z ta nazwą? Robicie sobie jakieś jaja?

Samotność długodystansowca... raz jeszcze

Nawet jeśli od tygodnia nie śledzi się zbyt uważnie wydarzeń, jakie otaczają naszą scenę polityczną, ze szczególnym uwzględnieniem Prawa i Sprawiedliwości, nie sposób nie zauważyć i przyznać, że – owszem, mamy kryzys. Skoro z partii odchodzi grupa polityków, może akurat nie najważniejszych, ale też nie byle jakich, i uruchamia projekt, którego jedynym celem jest tę jeszcze niedawno swoją partię unicestwić – to bardzo dobrze nie jest. Przyznając ten fakt, muszę jednak zaapelować do wszystkich tych, którzy załamują ręce nad tym, co się dzieje, żeby może trochę, jak to mówią młodsi od nas – wyluzowali. Naturalnie, nie dlatego, że jest lepiej niż się zdaje, ale paradoksalnie z powodów o wiele bardziej znaczących. Z takich mianowicie, że to się nie dzieje ani po raz pierwszy, ani po raz drugi, ani nawet po raz trzeci. A więc tego potwora już akurat dobrze znamy.

Napisałem kiedyś na swoim blogu tekst, poświęcony Jarosławowi Kaczyńskiemu, a będący reakcją na artykuł nikogo innego jak Piotra Semki, w którym Semka, z jakiegoś powodu – dziś już, co tu akurat bardzo istotne, kompletnie bez znaczenia – postanowił nas trochę postraszyć tym, że oto nastaje koniec wszystkiego tego, co reprezentowali Jarosław Kaczyński i jego świętej pamięci brat. Napisałem, że powody dla których Semka opublikował wówczas swój tekst są bez znaczenia, ale to nie do końca prawda. Pośrednie – owszem, natomiast powody bezpośrednie, przez swoją porażającą typowość, wcale nie. Poszło bowiem, jak zawsze o sondaże. Zobaczył Semka sondaże i uznał, że już po Kaczyńskim. A ja wówczas tę jego histeryczną reakcję zauważyłem, a dziś wciąż bardzo dobrze pamiętam.

Podobnie jednak jak wówczas nie bardzo chciałem pisać o Semce, tym bardziej nie chcę pisać o nim dziś. Ale podobnie też, jak wówczas moim celem było przedstawienie refleksji na temat „wiary, wytrwałości, ale również najbardziej podstawowego poczuciu szacunku do samego siebie”, tym bardziej właśnie dziś pragnę głosić potęgę wiary, wytrwałości i szacunku do tego co robimy i co nam pozawala chodzić z podniesionym czołem. Pozwolę sobie więc dziś – choćby przez to, że moja biedna córka chodzi ponura jak nie wiem co i powoli traci wiarę – nawiązać troszkę do tamtego, tak już dziś starego tekstu, żeby może ją pocieszyć, a przy okazji wszystkich tych, którzy lubią nie pamiętać.

Każdy z nas dokonał w pewnym momencie jakiegoś wyboru i - ufam głęboko - ten wybór nie był spowodowany tym, że nam się akurat tak opłacało, albo że byliśmy głupi, czy po prostu naiwni. Wybraliśmy tę drogę, a nie inną, bo byliśmy przekonani, że to jest droga słuszna i na tej drodze będziemy potrafili zachować nasze człowieczeństwo, a jeśli ktoś uważa, że ten ton jest zbyt patetyczny, to niech będzie, że uznaliśmy, że tu nam będzie po prostu wygodnie. Bywało rożnie. Pamiętam, że bywało bardzo różnie. Trzymaliśmy się jednak tej drogi, bo, cokolwiek się działo, wiedzieliśmy, że są rzeczy podstawowe i nawet jeśli od czasu do czasu spadniemy na pysk, to jest to w sumie drobiazg, jeśli porównać to z całością. Więc trwaliśmy i - mam wciąż bardzo silne wrażenie - nie było nam wcale tak źle. A bywało przecież fatalnie.

Dziś, tak jak kiedyś czytałem artykuł Semki, który deklarował utratę wiary, bo zobaczył parę sondaży i uznał, że już wszystko wie, ze wszystkich stron słyszę głosy, że już po Kaczyńskim, bo Joanna Kluzik - Rostowska z paroma kolegami i jedną koleżanką, postanowiła robić polityczną karierę na własną rękę. I to mnie zadziwia, powiem szczerze, jeszcze bardziej, niż wtedy. Przede wszystkim dlatego, że wszyscy mamy swoje doświadczenie, które powinno nas już było czegoś nauczyć, a poza tym mamy najbardziej żywy i cudownie mięsisty przykład Janusza Palikota, polityka, co by o nim nie mówić, znacznie bardziej utalentowanego od wszystkich tych zdrajców razem wziętych, który postanowił wykonać gest dokładnie taki sam, jakiego właśnie jesteśmy świadkami, i poległ nie wydając z siebie nawet piśnięcia. No ale fakty są jakie są, więc zamiast machnąć ręką, trzeba przypominać i wyjaśniać. No to wyjaśniam.

W innym, też już dziś bardzo starym tekście, wyraziłem pretensje do Rafała Ziemkiewicza, że on, człowiek, który, dzięki pewnemu zbiegowi okoliczności, ale również - o czym nie wolno zapominać - przez swoje własne talenty i dzielną pracę, miał szansę naprawdę na wiele, szansę te zmarnował. Zamiast niego, pewne sprawy musieli kontynuować ludzie od niego dzielniejsi, mądrzejsi, bardziej odważni, bardziej cierpliwi i bardziej zdeterminowani. Oni to zadanie pociągnęli i doszli tu, gdzie doszli. Jednak się ani nie poddają, ani nie wątpią, bo wiedzą, że tego talentu i tej szansy marnować nie wolno. W dawnych, bardziej normalnych czasach, było tak, że ci, którzy zostali w tyle, stali cierpliwie i cierpliwie przyglądali się rozwojowi wypadków. Ani nie pomagali, ani nie przeszkadzali. Stali i czekali. W pewnym momencie jednak, z jakiegoś powodu, uznali oni, że dość już tego czekania. Nie wiem, czy to dlatego, że zaczęli mieć jakieś nowe pomysły, czy przez te lata bezczynności nabrali nowej energii i poczuli gotowość, żeby spróbować jeszcze raz, czy może zmądrzeli i chcą nam zaproponować pewne nowe, lepsze rozwiązania. Może i tak. Wątpię jednak,. Z tego co widzę, mam wrażenie, że oni chcą nadal stać i czekać, tyle, że postanowili czekać na coś bardziej interesującego. Coś bardziej ekscytującego. Sami jeszcze do końca nie wiedzą, co to takiego, ale czują, że tak jak jest, jest jakoś nudno.

Jak tu powszechnie wiadomo, jestem bardzo żarliwym zwolennikiem projektu symbolizowanego przez Jarosława Kaczyńskiego. Od osiemnastu lat Jarosław Kaczyński jest dla mnie jedynym politykiem, który potrafi najbardziej skutecznie reprezentować moje pragnienia i moje nadzieje. Był już kiedyś taki czas, że Jarosław Kaczyński był na krawędzi niebytu. Porozumienie Centrum nie istniało, a Jarosław Kaczyński był posłem wyłącznie dzięki wsparciu Jana Olszewskiego i jego kanapowej partii. Brat Jarosława, Lech, był całkowicie poza polityką – o czym dziś już mało kto pamięta przez pięć lat! – i nie było żadnych nadziei na to, że sytuacja może się w jakikolwiek sposób odwrócić. Ani na moment nie zwątpiłem w Jarosława Kaczyńskiego. Wiedziałem, że nie ma nikogo, kto - jak mówię - może skuteczniej wyrażać moje nadzieje i moje ambicje. Ponieważ ja się do tego nie nadawałem, pozostawał on. Jestem wciąż tu gdzie jestem i nie mam ani przez moment poczucia, że coś po drodze spaprałem.

Szczerze powiem, że, tak jak to już bywało wiele razy wcześniej, i dziś nie wiem, jak to będzie dalej. Mam głębokie przekonanie, że zarówno PiS, jak i sam Jarosław Kaczyński, wrócą do władzy Mogę się mylić. Może się okazać, że to może okazać się zbyt wiele, jak na siły jednego w gruncie rzeczy, i to tak ciężko zmasakrowanego człowieka. Ale wierzę, że mu się uda. Zdaję sobie sprawę – tak jak to bywało już wielokrotnie – że sytuacja nie jest lekka. Nie chce mi się nawet powtarzać wszystkich tych słów, które tu już wielokrotnie padały. Ale sytuacja nie jest lekka i, cokolwiek różni specjaliści od objaśniania nam spraw oczywistych powiedzą, jest jasne, że najmniej temu wszystkiemu winny jest Jarosław Kaczyński. Jeśli popełnił on jakiś błąd, którego można by mu było pamiętać, to tylko ten, że w pewnym momencie nie machnął na wszystko ręką i nie przyłączył się do silniejszego. Niewykluczone, że dziś byłby ministrem w rządzie Platformy Obywatelskiej, a może nawet szanowanym powszechnie Marszałkiem Sejmu. A kto wie, czy nawet nie popieranym przez cały naród prezydentem. Bo jest wielkim politykiem i zasłużył na wszelkie honory. Jest jednak jak jest. Kaczyński balansuje na krawędzi, a ja - i jeszcze oprócz mnie całe masy - też balansujemy na krawędzi.

Więc nie wiem, jak będzie dalej. Możliwe, że to, co dziś wydaje mi się oczywiste, czyli nieuchronny i ostateczny upadek tego wielkiego kłamstwa, jakim jest Platforma Obywatelska, jest jedynie złudzeniem. Może ja kompletnie źle zdiagnozowałem stan społecznych nastrojów i ogólny kształt świadomości wyborców. Możliwe, że się fatalnie pomyliłem. Jeśli tak, będzie mi przykro, a najróżniejsi eksperci będą tryumfowali u boku kogoś znacznie silniejszego niż Jarosław Kaczyński. Może nawet u boku kogoś tak niewielkiego jak Joanna Kluzik – Rostowska.

Może jednak się okazać, że mój polityczny węch i moje wyczucie nie zawiodło mnie na moment. Może się okazać, że ta cała zmasowana nagonka na Jarosława Kaczyńskiego, a wcześniej też na jego brata, te nieustanne modlitwy o śmierć dla obu, to nie była taka tylko zabawa emocjami, ale dowód strachu i w gruncie rzeczy pewności, że nic jeszcze nie jest rozstrzygnięte. Że to, z czym kolejny już raz mamy dziś do czynienia, czyli między innymi te przedziwne i zasmucające gesty zwątpienia, to wynik tego strachu, że jeszcze nic do końca nie wiadomo. I że ten strach był jak najbardziej uzasadniony.

W roku 2005 PiS wygrał wybory parlamentarne, a Lech Kaczyński, w powszechnym głosowaniu, został wybrany prezydentem. Od tego czasu, nie ma dnia, żeby ktoś mi tłumaczył, że wystarczy jeszcze parę tygodni, by notowania PiS-u spadły do 7% poparcia. Nie ma jednego dnia, od pięciu już teraz lat, by banda ekspertów nie przekonywała mnie, ze moje oddanie dla PiS-u jest kompletnie irracjonalne. A ja wiem tyle, że od czasu, jak PiS wygrał w roku 2005, sondażowe poparcie dla mojej partii, mimo, że się ciągle waha, utrzymuje się mniej więcej na tym samym poziomie. Wiem jednak coś jeszcze. To mianowicie, ze w roku 2007 na PiS głosowało niemal 2 mln. wyborców więcej, niż przy poprzedniej okazji. Wiem też, że w kolejnych wyborach uzupełniających na Podkarpaciu, PiS wlał swoim kontrkandydatom w sposób absolutnie bezprecedensowy. Ja rozumiem, ze Podkarpacie to Podkarpacie, a nie Sopot, czy Warszawa, na przykład. Ale ja też nie oczekuje, że w Warszawie, lub w Sopocie, co drugi człowiek będzie szanował Jarosława Kaczyńskiego. Wiem wreszcie, że na Jarosława Kaczyńskiego – nie na Kluzik, nie na Migalskiego, nie na tego bufona Poncyliusza, ale na Jarosława Kaczyńskiego – w ostatnich wyborach prezydenckich głosowało 8 milionów ludzi. I wiem, że oni na niego głosowali wcale nie dlatego, że zakochali się w jego łagodności i utrapieniu, ale dlatego, że to własnie oni stworzyli ruch, który został nazwany jak najbardziej słusznie Solidarnymi 2010! A Jarosława Kaczyńskiego uznali za swojego ambasadora.

Ale wiem jeszcze coś. Że im więcej będzie głosów wbijającym nam do głowy, że Platforma Obywatelska jest projektem na wieczność, a Prawo i Sprawiedliwość to był zaledwie eksces w historii, im głośniejsze będą te głosy i im większy w nich udział będą mieli ludzie tacy jak Joanna Kluzik – Rostkowska i wszyscy ci, dla których ona nagle stała się wzorem politycznej skuteczności i politycznego bohaterstwa, tym bardziej te miliony ludzi, dla których PiS pozostaje jedyną ofertą, będą milczeć, i z tym większym hukiem odezwą się któregoś dnia, przy okazji kolejnych wyborów. I wtedy wielu się zdziwi.

I gdzie wtedy będą oni wszyscy? Przyjdą tu znowu i powiedzą, że bardzo się cieszą? Czy tu możliwe, że już jutro?

Powyższy tekst ukazał się w miniony piątek w Warszawskiej Gazecie.

Ścieżki

Jutro wybory lokalne, a ja w żaden sposób nie jestem w stanie w sobie znaleźć odpowiedniego poziomu emocji. Oczywiście kibicuję Prawu i Sprawiedliwości, co więcej mam bardzo poważne podejrzenia, że tym razem osiągniemy lepszy wynik niż nam się marzyło, a jednocześnie choćby codziennie patrząc na te wszystkie plakaty, które ozdabiają ulice mojego miasta, myślę sobie, że nie ma się absolutnie z czego cieszyć.

W poprzednim tekście wspomniałem o polityku SLD, niejakim… niech no sprawdzę… Kalicie, pisząc o nim, że wygląda jak każdy z tych tysięcy kandydatów do lokalnych władz, jacy zostali wystawieni przez nasze partie. A przecież tak naprawdę nie chodzi o wygląd, ale o to, co za tym wygładem stoi, a co ta twarz wyłącznie symbolizuje. Mam tu na myśli kompletną, bezlitosną miernotę. Bo prawda jest właśnie taka, że Polska jest całkowicie i w sposób dramatycznie rozpaczliwy pozbawiona czegoś, co się nazywa elitami politycznymi. Prawda jest taka, że jeśli ktoś się nadawał choćby w minimalnym stopniu, to już dawno albo poszedł do polityki na szczeblu centralnym, albo zmęczony czekaniem znalazł sobie miejsce gdzieindziej. I dziś albo zarabia jakieś lepsze pieniądze w jakiejś lepszej lub gorszej w firmie, albo jest jednym z tych kilkuset parlamentarzystów, o którym i tak pewnie nikt, poza jego znajomymi i rodziną, kiedykolwiek słyszał.

Jutro będę glosował w wyborach lokalnych i nawet nie bardzo wiem, kto tam w ogóle może liczyć na mój głos. PiS miał z początku wystawić swojego kandydata na stanowisko prezydenta Katowic, ale – jak najbardziej słusznie – uznał, że nie ma co wydziwiać i lepiej poprzeć Uszoka, z którym jest jak jest, ale z pewnością mogłoby być znacznie gorzej, zwłaszcza gdyby miał wygrać ten dupek, którego nazwiska nawet nie jestem w stanie zapamiętać, a który świetnie wie, ze jeśli ktokolwiek – podkreślam KTOKOLWIEK – poza jego żoną i dziećmi na niego zagłosuje, to tylko dlatego, że nienawidzi tego PiS-u. Poza tym, na pierwszym miejscu listy na radnych jest mój osobisty znajomy i człowiek w tak oczywisty sposób najlepszy, ze w ogóle nie ma o czym gadać. W wyborach do Sejmiku jest kobieta, o której wcześniej nie miałem bladego pojęcia, ale ponieważ była ministrem u Lecha Kaczyńskiego – muszę na nią głosować. I to jest wszystko. Reszta, to kompletne fantomy, jacyś pierwsi z brzegu panowie i panie, którzy równie dobrze mogliby obsługiwać mnie na poczcie, lub wozić busem dwa razy w tygodniu do Mysłowic.

Proszę mnie źle nie zrozumieć. Ja nie mówię, że wszyscy z nich są głupi i niekompetentni. Absolutnie! Znam na przykład dwie osoby – akurat z list Platformy – które szanuję, cenię i uważam za bardzo dobrych kompanów. Ale oni nie mają szans w politycznej konkurencji nawet z kimś takim jak poseł Nitras, by już nie mówić o pośle Kłopotku. To jest jak Niebo i Ziemia. Chcę tylko powiedzieć, że o ile mi wiadomo, nikt z nich nie stanowi dobrego przykładu na coś, co się nazywa polityczna elitą przyszłej Polski. Będę głosował na Uszoka, Piotra Pietrasza i tę panią od prezydenta Kaczyńskiego, której nazwiska nawet nie pamiętam, bo głosuję nieprzerwanie od roku 1989, a poza tym nie darowałbym sobie, gdybym nie przyłożył palca do tego, co mi dziś wygląda na dobry wynik PiS-u. Mojej partii. Partii, która daje nadzieje na to, że zanim umrę, spotka mnie coś jeszcze w tym zewnętrznym życiu przyjemnego.

Ale fakty są bardzo smutne. Nie mamy elit. Od czasów, jak Polska jakoś podniosła się po II Wojnie Światowej i zaczęła żyć nadzieją na to, że przyjdzie ten dzień, kiedy wszystko będzie tak jak być powinno, nie mamy elit. Paradoksalnie, mam wrażenie że w taki bardzo przewrotny sposób zauważyła to Platforma Obywatelska – tak na marginesie zbieranina ludzi absolutnie najbardziej przypadkowego sortu, wymyślając dla tej kampanii hasło, które w dość dowolnej, ale jednak bardzo uczciwej trawestacji brzmiałoby: „Nie trzeba nam ludzi, trzeba fachowców”. Nie mamy elit. Wydawało się na przełomie lat 80 i 90, że coś się tworzy, ale wystarczyło tylko łypnąć okiem na tych nieudaczników, żeby wiedzieć, że nawet nie ma co marzyć. Przez te dwadzieścia lat udało się mimo to zebrać maleńką grupę ludzi zdolnych i – mimo różnych poglądów i życiowego że tak powiem podejścia – wybitnych. 96 z nich, a więc niewykluczone, że znaczna większość, zginęło 10 kwietnia w zamachu. Zostało paru wojowników po wszystkich stronach sporu. Jutro wybieramy resztę. Po co? Bo taki jest porządek rzeczy. Trzeba obsadzić to co jest do obsadzenia. W końcu żyjemy w nowoczesnej, demokratycznej Europie.

A ja się tylko boję, że co będzie, jeśli dojdzie do tego, że zgodnie z zapowiedziami Systemu, ostatecznie cała władza zostanie stopniowo przesunięta na poziom lokalny? Że co się stanie, gdy ostatecznie za nas się wezmą jacyś miejscowi aspiranci? Ci dla których nie starczyło miejsca tam gdzie się coś dzieje, a że z pracą też nie jest łatwo, więc próbują tu na dole. Co będzie, jak o naszym życiu zaczną decydować jacyś figuranci sterowani przez lokalny biznes i miejscowe koterie, natomiast państwo będzie się zajmowało już tylko występami w telewizji i ściąganiem podatków? Dlatego też idę jutro głosować. Bo mam nadzieję, że w ten sposób przyłożę rękę do przyszłego sukcesu Prawa i Sprawiedliwości – jedynej siły politycznej, dla której słowo Polska ma jeszcze jakąś wartość, a pojęcie silnego państwa cokolwiek znaczy.

Byłem, jak wiadomo, niedawno w Londynie. Tak jak pisałem, Wielka Brytania – z całą swoją urodą, czarem i wyjątkowością – zmierza ku upadkowi. A mimo to trafiłem na coś, co daje nadzieje bardzo nierealną, wręcz ulotną, wręcz nierzeczywistą. Otóż pewien nasz znajomy zwrócił nam uwagę na coś, co się nazywa ‘footpaths’, a więc po prostu ścieżki dla pieszych. Opowiadał nam ten nasz znajomy, ze kiedyś, przed wielu laty, ktoś w Anglii wymyślił, żeby cały teren kraju pokryć tymi ścieżkami, które będą stanowiły wyznaczone miejsca, gdzie każdy człowiek będzie miał święte prawo dowolnie się poruszać. I do dziś na każdym kroku można spotkać tabliczki, na których jest napisane „footpaths”, a strzałka pokazuje albo typową ścieżkę, albo wyłącznie wydeptany kawałek trawy, gdzie tylko baczne oko może wypatrzeć jakikolwiek kierunek, ale każdy wie, że tam własnie jest ta ścieżka. I każdy wie, że może sobie tam pójść i to jest jego miejsce. I nikt go stamtąd nie może przegonić. I opowiadał nam ten nasz znajomy, ze parę lat temu piosenkarka Madonna postanowiła wybudować sobie w Anglii posiadłość. Wybudowała więc tę posiadłość, ale nagle okazało się, że tuż za płotem jest jedna z tych ścieżek i tam łażą ludzie. Więc zażyczyła sobie artystka Madonna, ze ona wykupi tę ścieżkę, żeby jej nikt się pod domem nie kręcił. I Anglia ją poinformowała, ze – przepraszam za język – ona może się walić. Ścieżka jest nie do ruszenia nawet za wszystkie skarby tego świata.

Ktoś się spyta: Cóż to za nadzieja? A ja odpowiem: Każdy ma nadzieję taka na jaką sobie zasłużył. Ta jest moja.

Wciąż lezą

Parę dni temu przeczytałem wypowiedź chyba rzecznika prasowego SLD, jakiegoś Kality, czy Kulity, który powiedział, że Jarosław Kaczyński nie rozumie świata i że prawdopodobnie już „odpłynął”. Właśnie takiego określenia ten człowiek użył. Kaczyński „odpłynął”. Kiedy piszę, że nie wiem do końca kim jest ten działacz i jak on się nazywa, nie żartuję. Ja autentycznie nie pamiętam jego nazwiska, i nie mam pewności, czy on jest ich rzecznikiem, czy może kimś innym. Natomiast jest ze mną tak, że ja mam pamięć do twarzy i, nawet jeśli kogoś nie znam, to wystarczy, że kilka razy zobaczę twarz i do tego usłyszę nazwisko, to później jest mi już bardzo łatwo na dźwięk samego nazwiska, przypominać sobie te oczy, ten nos, czy to czoło – obojętne. Wiem więc, jak on – dla ułatwienia, niech będzie Kalita – wygląda. To jest taki ładny chłopak, jakich w ostatnich dniach jest pełno na wyborczych plakatach. A więc on mógłby być wszystkim i wszędzie. Pracownikiem GS-u gdzieś na wsi, albo urzędnikiem w Urzędzie Skarbowym w Katowicach, a nawet człowiekiem sprzedającym znaczki na poczcie, albo karty kredytowe dla Citi Banku. No ale przede wszystkim, gdyby chciał kandydować dziś na radnego, nie trzeba by mu było nic ani dorysowywać, ani doklejać. Krawat, przedziałek, uśmiech… i tylko jeszcze to hasło: „Stawiam na przyszłość!” No… taki mniejszy Tusk. Ja myślę, że gdyby ten Kalita występował w Szkle Kontaktowym, to by od emerytowanych nauczycielek telefony się nie urywały.

Czemu tak dużo miejsca poświęcam wizerunkowi tego Kality? Otóż chodzi o to, że kiedy ja widzę takiego kogoś i słyszę, jak on mówi, z tym swoim plakatowym uśmiechem, że Jarosław Kaczyński jest obłąkany, to czuję pewien niepokój. Miałem coś takiego jeszcze ze zmarłym już dziś niestety Sebastianem Karpiniukiem, czy też może trochę z komunistą Olejniczakiem. Nie wiem, jak to określić, ale ja jestem gotów wytrzymać nawet Sławomira Nowaka, nie mówiąc już o jakimś Palikocie, czy tym bardziej Bartoszewskim. Natomiast kiedy widzę coś takiego i słyszę tego rodzaju wypowiedź, to robi się jakoś dziwnie. Wspomniałem biednego Karpiniuka. Napisałem tu kiedyś poświęcony jemu i Nowakowi tekst, w którym obu strasznie zgnoiłem. No a zwłaszcza Sebastiana Karpiniuka. Nie chcę tu do tego wracać, no bo sytuacja jest jak wiemy nie najlepsza, ale właśnie chodzi mi o coś takiego, że ten Kalita występuje przed kamerą w telewizji, mówi, ze Jarosław Kaczyński „odpłynął”, a jego mama, tata, siostra, brat, sąsiedzi i dziewczyna i rodzice dziewczyny aż łapią się za serce i mruczą: „Ale ten nasz Sebek, Tomek, czy Wacek ma gadane! No, no!”

Wspominam więc tego Kalitę w ten, a nie w inny sposób, bo myślę, ze dobrze jest sobie móc wyobrazić, co stoi za tymi słowami. Natomiast w rzeczywistości chodzi właśnie tylko o słowa. A dokładnie o każde słowo, jakie, zwłaszcza od minionych wyborów prezydenckich, zostało wypowiedziane w Polsce i na zewnątrz Polski na temat Jarosława Kaczyńskiego, a sugerujące, że on faktycznie i realnie zwariował. Tak strasznie łatwo jest dziś obrażać Jarosława Kaczyńskiego właśnie na tym poziomie. O każdym polityku powiedziano już w Polsce wszystko, nie wyłączając z tego najbardziej grubych, a nawet często kryminalnych zarzutów. O każdym z nich mówiono, ze jest durniem, głupkiem, kanalią, pijakiem, złodziejem, draniem, idiotą, mordercą – do wyboru, do koloru. Nie przypominam sobie jednak, żeby z taką intensywnością, tak oficjalnie i tak dobitnie kogokolwiek z nich oskarżano o chorobę psychiczną. Kiedyś pamiętam jak Gabriel Janowski wszedł na mównicę sejmową i zachowywał się bardzo dziwnie. Pojawiły się wtedy opinie, ze on albo się czegoś najadł, albo zwyczajnie z tej polityki zwariował. No ale to były luźne opinie, które zresztą szybko zostały wyparte przez inne, ciekawsze. No a poza tym, nikt nie sugerował, że Janowski zwariował, bo mu ktoś w rodzinie zmarł – ha, ha, ha!

Jarosław Kaczyński nie zachowuje się dziwnie, nie wykrzykuje jakiś absurdalnych zdań, nie wymachuje rękoma, krótko mówiąc, nie robi nic szczególnie różnego od tego, co robił przez wszystkie lata swojej politycznej obecności. Tak naprawdę jedyne co go różni od Jarosława Kaczyńskiego sprzed powiedzmy roku, to to, że nosi wyłącznie czarny krawat i że my wiemy, skąd ten krawat. Poza tym, on jest dokładnie taki sam. Ani nie mówi głośniej, ani ciszej, ani się nie zaczął jąkać, ani nie gestykuluje mniej czy więcej. Zero. To jest wciąż ten sam Jarosław Kaczyński – tyle że wszyscy wiedzą, że spotkało go ostatnie niewyobrażalne nieszczęście. A niektórzy z nich wiedzą jeszcze coś – to mianowicie, że siła tego nieszczęścia jest tak wielka, że ona kogoś słabszego niż Jarosław Kaczyński byłaby w stanie psychicznie zdemolować. A jeszcze niektórzy z tych wiedzą – i tu pojawia się główna myśl tych refleksji – że gdyby jednak Jarosław Kaczyński tego swojego nieszczęścia psychicznie nie pokonał, to by było FANTASTYCZNIE!

Myślę, ze każdy z nas, w ten czy inny sposób doświadczył albo osobiście, albo bardziej pośrednio, nieszczęścia, o którym może powiedzieć, że jest wielkie i trudne do zniesienia. Znamy – albo bezpośrednio, albo z opowiadań znajomych – ludzi, którzy z rozpaczy stracili zdrowie psychiczne. Każdy z nas pewnie jakoś tam wie, co to znaczy na przykład „oszaleć z rozpaczy”. Każdy z nas jednocześnie, kto czuje się częścią współczesnej cywilizacji, w stosunku do tego typu zdarzeń i historii musi odczuwać wyłącznie współczucie. Nie wyobrażam sobie, żeby na wieść o tym, że komuś zmarł brat, siostra, żona, czy dziecko, ktokolwiek zacząłby natychmiast dopingować, by ofiara tej utraty postradała zmysły. Ja jestem w stanie zrozumieć, ze się kogoś bardzo nie lubi i czasem się mu nawet złorzeczy. Jestem w stanie nawet sobie wyobrazić taką sytuację, że ktoś jest tak na kogoś zły, że kiedy ten z rozpaczy oszaleje, to ten ktoś na tym jego nieszczęściem się pochyli i powie: Ma na co zasłużył. Natomiast nie umiem sobie wyobrazić, że ta nienawiść przenosi się jeszcze dalej. Na to wszystko co następuje już po. Wydaje mi się, ze musi w końcu przyjść moment, że człowiek się zatrzyma i powie: „Okay. Wystarczy.”

Kiedy słyszę tego Kalitę, jak z nieskrywaną radością i satysfakcją ogłasza, że Jarosław Kaczyński „odpłynął”, myślę sobie, ze to jest coś bardzo interesującego, z punktu widzenia historii człowieka. Oczywiście nie można zapominać, że Kalita wcale nie jest jedyny, ani nawet pierwszy. Sugestie – sugestie pełne satysfakcji, przebierania nogami, zacierania rąk – że Jarosław Kaczyński zwariował z rozpaczy są powtarzane powszechnie i jak najbardziej oficjalnie przez wielu. Można wręcz odnieść wrażenie, że wszystkie najbardziej wyświechtane obelgi, takie jak idiota, kłamca i złodziej, w przypadku Jarosława Kaczyńskiego sprowadziły się do jednego i tylko jednego zarzutu – że on stracił rozum przez śmierć swojego brata. I teraz już tylko pozostaje wymyślić, czy w stosunku do niego użyjemy słowa „odpłynął”, „odleciał”,. „przeszedł na coś silniejszego”, czy „odpadł”. A wtedy już tylko można się do rozpuku śmiać.

Pozostaje jeszcze tylko jednak kwestia i akurat w tym przypadku najważniejsza. Należy się zastanowić, czy to z czym mamy do czynienia to pełny i najbardziej chyba dramatyczny upadek białej cywilizacji, czy może to tylko taka gra. Otóż nie ulega wątpliwości, że jeśli faktycznie ci wszyscy ludzie są przekonani, że Jarosław Kaczyński rzeczywiście uległ psychicznej chorobie po śmierci swojego brata i to co on dziś mówi i robi, to obłąkanie, jest bardzo niedobrze. Bo świadczyłoby to, że przekraczamy kolejną granicę. Jeśli Kalita i inni autentycznie uważają, ze jest czymś bardzo zabawnym gonić po okolicy Jarosława Kaczyńskiego i obrzucać go szyderstwami, korzystając z tego, że on z rozpaczy stracił rozum, to właściwie można już tylko dokupić kolejny zamek do drzwi i się zamknąć w swoim mieszkaniu. Natomiast jest też taka możliwość – a ja akurat jestem głęboko przekonany o jej prawdziwości – że i Kalita i cała reszta tej bandy doskonale wie, że Jarosław Kaczyński wcale nie zwariował. Oni bardzo na to liczyli, bardzo w to wierzyli i wciąż nie mogą się pogodzić z tym, że on z tego nieszczęścia wyszedł wyłącznie wzmocniony. Ich ta świadomość uwiera jak kamień w bucie i każde ich słowo skierowane przeciwko niemu świadczy wyłącznie o ich frustracji. A jeśli frustracji, to też i strachu. Ale też bez względu na to, czy mam tu rację, czy nie, to tak czy inaczej to co oni robią jest dowodem ich kompletnego i ostatecznego upadku.

Pojutrze wybory lokalne. Z tego co czytam w różnych miejscach wynika, że Platforma Obywatelska podeszła do tych zawodów wyjątkowo zdeterminowana. Mają rząd, mają Parlament, mają prezydenta, media, służby, wymiar sprawiedliwości, kulturę popularną – potrzebują już tylko zejść do regionów i tam się rozpanoszyć. Nie pamiętam i nie chce mi się szukać danych, ale z wyliczeń wychodzi, że to co Donald Tusk wydaje na kampanię, przekracza parokrotnie wszystko to, co wydadzą pozostali konkurenci, włącznie z PiS-em. Jeszcze więc tylko ten jeden krok i będzie git.

Z powodów, o których już tu wspominałem, rozglądamy się za czymś co się nazywa tomografem. Sytuacja jest taka, że wszystkie dostępne urządzenia są popsute (sic!), albo stoi do nich potężna kolejka. Podobno, jak słyszymy, jest jakiś działający w Suchej Beskidzkiej, więc można by było pojechać i się dowiedzieć. Oczywiście w niektórych szpitalach – choć tylko w niektórych – można wykonać badanie odpłatnie, jednak – słuchajmy, słuchajmy – należy skorzystać z usług nie szpitala, lecz spółki o nazwie Helimed. To oni – ów Helimed – w nowych dzielnych czasach, oferują – jak głoszą na swojej stronie internetowej – „wysoką jakość usług, którą osiągnęli poprzez wieloletnią, konsekwentną pracę z pacjentami i środowiskiem medycznym.” Kto chce, niech sobie wygugluje i poczyta. Ja nie mam nerwów. Ale zapewniam – jest pięknie. Ja tylko – już wyłącznie w ramach dobrych usług – powiem, że Helimed ma jednego właściciela. Nazywa się Josef Lubojanski. Właśnie tak. JOSEF LUBOJANSKI. Ciekawe, czy skoro on działa na moim terenie, będzie mógł głosować. A jeśli tak, ciekawe na kogo? I czemu?

Do roboty! Do roboty!

W zeszłym tygodniu wspomniałem o wrażeniu, jakie na mnie zrobił billboard nalepiony gdzieś na kamienicy mojego miasta, a przedstawiający Donalda Tuska z łagodną twarzą Starszego Brata z powieści Orwella, informujący mnie o tym, że oto nastał koniec polityki i zaczęło się prawdziwe i piękne budowanie. Od tego czasu zmieniło się tyle, że tych billboardów wyskoczyło nam jeszcze więcej, z identycznym przesłaniem i z dokładnie tą samą przerażającą estetyką, tyle że z różną, ze tak powiem, fabułą. Okazuje się, że Donald Tusk buduje nam nie tylko drogi, ale też mosty i inne obiekty, gdzie, jak tylko zechcemy, będziemy mogli rozstawić grilla, a może nawet poodbijać piłkę. Bylebyśmy już tylko nie politykowali.

A więc zaczął się czas budowania. I powiem zupełnie szczerze, że gdy słyszę tę wiadomość, ogrania mnie dwojakie uczucie. Z jednej strony przypomina mi się najbardziej mięsisty PRL, z jego naturalną pogardą i obrzydzeniem do wszelkiej polityki uprawianej bez koncesji, a z drugiej czuję autentyczny strach, że przy znanej nam determinacji tej ekipy, oni faktycznie mogą zamienić Polskę w wielki plac budowy, który nie skończy się ani z Euro 2012, ani z rokiem 2020, kiedy nam przestanie spływać z Brukseli, ani nawet w roku 2032, kiedy to minister Boni ma zamiar przedstawić nam jakieś niespodzianki, ani w ogóle już nigdy. Każdy z nas będzie musiał raz w miesiącu, a może nawet co tydzień, coś wybudować. I to niekoniecznie most, czy drogę, ale cokolwiek. Bylebyśmy mogli zająć czymś umysł w taki sposób, by już nie myśleć o polityce. My będziemy budowali, a zza okna będzie na nas spoglądał Donald Tusk i ten napis: „Nie politykuj. Buduj”.

I myślę sobie, że to chyba jednak o to chodziło, kiedy trzy lata temu Platforma Obywatelska przejmowała rządy. Nie o miłość, nie o czyste szpitale, dobrze opłacanych nauczycieli. Nawet nie o porachowanie się z tak zwanym kaczyzmem. Chodziło o to, żeby doprowadzić do reaktywacji kolektywu, tyle że w bardziej nowoczesnym krajobrazie. Żadnej polityki, żadnego filozofowania, żadnych dyskusji. Będzie się już tylko budować.

Czy to znaczy, że o polityce w ogóle nie będzie wolno gadać, ktoś się zaniepokoi? Właśnie tak. O polityce ani słowa. Można będzie najwyżej krytykować bumelantów. Ewentualnie obmyślać jakieś dla nich kary. Choć to akurat może już nie będzie konieczne. Sama krytyka może wystarczyć. Jak to będzie wyglądało? Trudno powiedzieć, ale myślę, że już dziś możemy obserwować pewne do tych nowych czasów przymiarki. Kiedyś już o tym pisałem na tym blogu, ale nic nie zaszkodzi przypomnieć. Zwłaszcza, że okazja jest ku temu dobra.

Pisałem o tym już kiedyś, ale myślę, że nie jest zły moment, żeby to przypomnieć. Otóż parę lat temu byliśmy nad morzem w Kuźnicy. Któregoś dnia na plaży pojawił się człowiek z rodziną i telefonem komórkowym. Najpierw przez telefon pozałatwiał bieżące sprawy biznesowe (chodziło o ustawienie programu artystycznego na dyskotekę, czy jakieś wesele), a później, zgodnie ze wskazówkami Donalda Tuska poszedł grać ze swoim małym synkiem w piłkę. Wszystko odbywało się tradycyjnie. Pan Tato wrzeszczał, pokazywał żółte kartki, wywalał się, groził kartką czerwoną. W pewnym momencie dziecko zapytało, jak się nazywa w ich drużynie bramkarz. W tym momencie pan Tato uśmiechnął się porozumiewawczo do współplażowiczów i powiedział: "Borubar".

Pomyślałem sobie wówczas, że nie jest wykluczone, że człowiek ten jest wybitnym gitarzystą basowym, albo klarnecistą, albo świetnym tzw. dyrektorem artystycznym do spraw organizacji letnich imprez muzycznych. Możliwe też, że dobrze gra w piłkę nożną. Nie ulegało dla mnie jednak wątpliwości, że politycznie pan Tato zorientowany był na tyle tylko, na ile wymagała od niego chwila. On wiedział akurat tyle ile miał wiedzieć. A więc na przykład, że na dowolną kwestię może odpowiedzieć - tak jak w tej grze o nazwie pomidor - jedynie "Borubar". I dziś sobie myślę, że to jest właśnie ów dopuszczalny zakres politykowania, na który będziemy mogli liczyć. Człowiek o którym piszę, to – jak można prognozować – typowy budowniczy przyszłości. Czy on będzie budował scenę i tworzył nagłośnienie dla występu jakiegoś artysty estradowego, czy może będzie inżynierem na budowie, będzie przede wszystkim budował, a w przerwie na kanapkę, spróbuje jedynie ocenić postępy prac.

Byle w tym nie było za dużo polityki, a przynajmniej nie polityki w sensie tradycyjnym. Coś może bardziej jak przed laty u Tuwima. Czyste, histeryczne zainteresowanie obrazami i gestami, bez broń Boże jakiejkolwiek próby syntezy i wyciągania wniosków. Coś takiego:

Od rana bełkot. Bełkocą, bredzą,

Że deszcz, że drogo, że to, że tamto.

Trochę pochodzą, trochę posiedzą,

I wszystko widmo. I wszystko fantom.

***

Sprawdzą godzinę, sprawdzą kieszenie,

Krawacik musną, klapy obciągną

I godnym krokiem z mieszkań - na ziemię,

Taką wiadomą, taką okrągłą.

***

I oto idą, zapięci szczelnie,

Patrzą na prawo, patrzą na lewo.

A patrząc - widzą wszystko oddzielnie

Że dom... że Stasiek... że koń... że drzewo...

***

Jak ciasto biorą gazety w palce

I żują, żują na papkę pulchną,

Aż papierowym wzdęte zakalcem,

Wypchane głowy grubo im puchną.

***

I znowu mówią, że Ford... że kino...

Że Bóg... że Rosja... radio, sport wojna...,

Warstwami rośnie brednia potworna...

Gdyby Julian Tuwim pisał dziś, a chciałoby mu się nie daj Boże wpaść w tandetną publicystykę, to pewnie zamiast tego "Że dom... że Stasiek... że koń... że drzewo..." napisałby, że Kluzik... że Kaczory... że Ziobro... że rura... No i może Borubar. Bo akurat on jest zawsze dobry.

I tyle by było tej polityki. Reszta, to by już było tylko budowanie. A gdyby spróbował – mówię o Tuwimie – komukolwiek objaśniać, o co mu chodziło, to by się go skierowało na inny odcinek robót i tam by już znalazł sobie odpowiednie zajęcie. A gdyby w chwilach refleksji, podniósł głowę, zobaczyłby billboard z Donaldem Tuskiem i usłyszał ten głos: „Nie gadać! Budować!” – i znów by się wziął do roboty.

Powyższy tekst został wcześniej opublikowany w Warszawskiej Gazecie.

O Londynie, o humanistach, i o pewnej puszce

Nie było mnie przez parę dni w Polsce, wracam sobie spokojnie wczoraj wieczorem do domu, a tu okazuje się, że moja partia Prawo i Sprawiedliwość przestała istnieć. Co tam „przestała istnieć”! Została starta w proch. Unicestwiona. Wdeptana w błoto. A Jarosław Kaczyński znalazł się, może nie na śmietniku historii – bo jak wiemy tam już jest od dawna – ale na samym tego śmietnika dnie. To znaczy prawie. Za chwilę. Lada dzień. Czyli jak zwykle od dwudziestu już niemal lat, w odstępach paromiesięcznych. A zatem – bez rewelacji.

Ponieważ w związku ze wspomniana nieobecnością, przez kilka dobrych dni niespecjalnie dbałem o ten blog i o potrzeby jego czytelników, to co piszę dziś powinno zasługiwać na coś szczególnego, w tym sensie, że nie może to być wpis ot taki sobie. Jeden z wielu. Wiem to i czuję to bardzo mocno,. A mimo to mam w tym miejscu problem, który sprawi, że prawdopodobnie będzie mniej więcej jak zawsze. A więc tak jakby przez te kilka dni jakościowo nic się nie zdarzyło. Świat się kręci jak kręcił, a my staramy się zachować na tej karuzeli równowagę. I tyle. No ale próbujmy.

Problem o którym wspominam jest dwojakiego rodzaju. Otóż chodzi o to, że byłem od środy w Londynie, a Londyn – jak może niektórzy wiedzą – ma to do siebie, że jest nieprawdopodobnie emocjonalnie wciągający. Kilka dni spędzonych w Londynie, dla kogoś, kto tam nie mieszka na stałe, zmienia perspektywę do tego stopnia, że później przez jakiś czas człowiek jest nieustannie i obrzydliwie nonszalancki, by nie powiedzieć zblazowany. A jeśli w dodatku jest to ktoś, kto prowadzi blog o pewnych ambicjach, owo zblazowanie może być bardzo zgubne.

Tu pozwolę sobie na pewną dygresję. Ktoś kiedyś powiedział – wiem nawet kto, ale nie chce mi się przywoływać jego nazwiska – że to czego najbardziej na świecie nie lubi, to ludzi, którzy, kiedy on chce sobie najzwyczajniej w świecie ponarzekać, zaczynają albo wszystko racjonalizować, albo lekceważyć. A więc ludzi, których w pewnych sytuacjach jedyne na co stać, to takie pełne wyższości: „E tam! Że też nie masz większych problemów…” I powiem uczciwie, że ja też czasem najbardziej ze wszystkiego nie lubię, jak chcę sobie pomarudzić, a ktoś potrzebuje się wtedy akurat pomądrzyć. I tego własnie się boję. Że w ciągu tych dni wielu z nas poczuło znów ten powiew rozpaczy i bezradności, a ja na to wchodzę i wesoło powiadam: „To ja Wam lepiej opowiem o Londynie”.

No i to jest jeden z powodów, dlaczego trochę się boję dziś pisać. Druga przyczyna natomiast jest taka, że, o ile mi wiadomo, wśród osób, które czytają to co tu się rodzi, jest conajmniej kilka takich, które na temat Londynu wiedzą znacznie więcej ode mnie. Weźmy takiego Michała Dembińskiego i AtTheLada, którzy są autentycznymi, urodzonymi, Londyńczykami i oni też są tu znacznie większymi ekspertami. Na tyle większymi, że każde moje słowo jest narażone na zarzut ignorancji i bezmyślności. No a tego byśmy tu nie chcieli, prawda?

No ale co robić? Byłem z młodym Toyahem przez cztery ni w Londynie i muszę o tym parę słów. Po co tam pojechaliśmy, jak i dlaczego, jest tu kompletnie nieistotne, więc wystarczy tylko powiedzieć, że polecieliśmy tam i z powrotem samolotem, co dla mnie było wydarzeniem o tyle liczącym się, że dotychczas jedyny raz jak siedziałem w samolocie, to w Wesołym Miasteczku chyba w Chorzowie, i pamiętam, że później było mi słabo. Sam Londyn znałem już wcześniej ze szkolnych wycieczek i owszem – jestem pod nieustannym wrażeniem. Już kiedyś pisałem na tym blogu, że ja mógłbym w Londynie mieszkać. Umrzeć chciałbym w Polsce, ale mieszkać w Londynie jak najbardziej. A więc choćby z tego względu uważam Londyn za swoje miasto.

Co mi się w Londynie podoba? Przede wszystkim Londyńczycy. Lubię patrzeć na Londyńczyków, i myślę sobie, że gdybym umiał fotografować i miał więcej odwagi w robieniu portretów, to robiłbym wyłącznie zdjęcia tym ludziom. Ktoś się zapyta, skąd to mianowicie bym wiedział, że w obiektywie mojego aparatu jest Londyńczyk, a nie jakiś Polak, Turek, Chorwat, Łotysz, Słowak, czy Niemiec? W końcu tam mieszka – wedle różnych szacunków – od 8 do 12 milionów ludzi, a całe miasto jest większości obsługiwane przez wszystkich, tylko nie Brytyjczyków. Brytyjczycy siedzą w biurach, firmach i diabli wiedzą gdzie jeszcze, natomiast sklepy, muzea, puby, restauracje, teatry, kina, autobusy, pociągi, metro i w ogóle ulica, to Polacy, Hindusi i reszta. Albo jako turyści, albo jako ci, którzy sprawiają, że miasto funkcjonuje. I zgoda. To fakt. Pomylić się można. Tyle że zgadnąć też. Londyńczycy rzucają się w oczy. Nawet gdyby się nie odzywali słowem, też by się nie ukryli. Ich widać na każdym kroku i – przynajmniej z mojego punktu widzenia – robią wrażenie wyjątkowe. Czy to jak ta elegancka kobieta, która późnym popołudniem wraca z pracy do domu i siedzi sobie w metrze, z torebką i parasolem i czyta książkę i wygląda tak pięknie i czysto, jakby nie była po całym dniu pracy, lecz właśnie wychodziła z domu. Czy jak ten uczeń wracający ze szkoły w T-shircie, gdy leje, a temperatura jest bardziej zimowa niż letnia. Czy jak ci mężczyźni w garniturach jedzący lunch pod pubem, lub pijący piwo. Czy jak te dziewczyny biegające wzdłuż Tamizy w krótkich spódniczkach i podkoszulkach, gdy na zewnątrz bardziej zima niż jesień. Czy też jak ci wszyscy ludzie – i młodzi i starsi, i kobiety i mężczyźni – którzy są tak dziwacznie ubrani, jakby ostatnią rzeczą nad jaką się zastanawiali to wygląd. A ja na nich patrzę i widzę, że to wszystko są Londyńczycy. Z makami wpiętymi w klapy marynarek, bo mają swoje święto, z gazetami i książkami czytanymi wszędzie i bez przerwy, uprzejmi, uśmiechnięci, zawsze gotowi do pomocy, dowcipni, zawsze z tym dodatkowym, zupełnie przecież niepotrzebnym słowem, które ma nam pokazać, że jest dobrze. Nigdy wściekli, zawsze cierpliwi. Pijani, trzeźwi, hołota i establishment, kibice wracający z meczu, eleganccy, bylejacy, grubi, chodzi, czarni, biali – zawsze nieprawdopodobnie grzeczni i radośni.

I zawsze kompletnie zamknięci w swoim własnym kole.

Więc Londyn, to dla mnie przede wszystkim ludzie. Oczywiście, Tamiza i elektrownia w Battersea i Tower Bridge i metro i cmentarz w Highgate i Hampstead Heath i Greenwich… owszem, to wszystko się liczy. Ale przede wszystkim ci ludzie. Ludzie, którzy robią wrażenie, jakby byli zainteresowani tylko sobą, a z drugiej strony są najmilsi i najgrzeczniejsi i najweselsi na świecie. Wszyscy.

I cały czas kompletnie sami.

Oto Londyn, taki jakim go widzę. Te 8 do 12 milionów ludzi, z czego znaczna część to nie-Brytyjczycy. To ogromne miasto, działające całkowicie bez zarzutu. To metro z pociągami kursującymi we wszystkich kierunkach co dwie minuty i jego obsługa, gotowa do pomocy w każdej chwili i w nadmiarze, te napisy wszędzie i zawsze i na każdy temat, i to wszystko co nad ziemią, te puby, te autobusy, pracujące 24 godziny na dobę, te taksówki, ta noc i ten dzień, i ta Tamiza, i te samoloty startujące z tych wszystkich lotnisk we wszystkich kierunkach i na tych wszystkich lotniskach nieustannie lądujące, i te pociągi wożące pasażerów, turystów i tych ludzi jadących do pracy i wracających z pracy do domu. I ci joggujący ludzie, których można tam zobaczyć częściej niż znak Coca-Coli. I te dzieci w mundurkach na lekcjach w Natural History Museum. I ten football i ta muzyka. Najlepsza na świecie. Nawet w amatorskim wykonaniu w przejściach podziemnych.

I to jest ten Londyn. I ta Anglia. Anglia, gdzie dopuszcza się aborcję w 24 tygodniu ciąży, a samo przerwanie ciąży jest czymś równie ważnym jak splunięcie. Gdzie już w tej chwili niemal każde małżeństwo się rozpada. Gdzie między rodzicami a dziećmi nie ma praktycznie kontaktu. Gdzie rodzina jest coraz bardziej przeżytkiem. Gdzie do kościoła chodzą już tylko albo bardzo starzy ludzie, albo imigranci. Gdzie bez mrugnięcia okiem dopuszcza się i eutanazję i wszelkie najbardziej chore pseudomedyczne eksperymenty. Anglia, gdzie nauczyciel nie może nosić na szyi krzyżyka z Jezusem. Gdzie według różnych danych panuje największe na świecie obżarstwo. Gdzie miasta są opanowane przed młodocianych morderców z nożami. I te upiorne freski na ścianach metra w Paddington chyba (czy tak, Michale?). Gdzie w momencie gdy konserwatyści wygrywają wybory, środowiska uniwersyteckie wzywają oficjalnie do masowych aktów przemocy, w jednym wyłącznie celu – żeby nie czekając do kolejnych wyborów, doprowadzić do upadku rządu. Bo za Partii Pracy, jak było, tak było, ale przynajmniej był spokój i można się było za darmo nażreć pizzy.

Miałem nie mówić, co mnie tam przywiodło. Ale jednak powiem, bo tak mi wychodzi z tego tekstu. Otóż niedawno mieliśmy szczęście i zaszczyt poznać człowieka, który dzierży stanowisko tak zwanego Ambasadora Kent. Poza tym, ma on na swoim koncie jeszcze inne sukcesy i osiągnięcia. Wśród nich i taki, że jego dwie córki śpiewają w chórku u Leonarda Cohena. Kto zna Leonarda Cohena w jego aktualnym programie, wie, o czym mówię. Poza tym ma syna, który jest perkusistą w zespole artysty o nazwisku Jamie Cullum. Kto zna, ten wie. Otóż tak wyszło, że ów pan zaprosił nas, żebyśmy przyjechali do niego na wieś, to nam pokaże swój dom – a dom to nie byle jaki – i nas ugości. A więc pojechaliśmy tam do niego na wieś pod Londynem. I on jest bardzo typowym Londyńczykiem. Przemiłym, fantastycznie dowcipnym, elokwentnym, czarującym, hojnym człowiekiem. Pytał dużo o Polskę, więc mu opowiadaliśmy i on nam w końcu powiedział, że on to wszystko bardzo szanuje, natomiast sam jest „humanistą”. Tak się wyraził. On nie wierzy w Boga, ale wie, że trzeba być człowiekiem dobrym, uczciwym, porządnym, grzecznym. A więc jak idzie o moją londyńską miłość – pełny standard. Plus może jeszcze ten eksces, że jako człowiek już ponad sześćdziesięcioletni ma wciąż tę samą żonę – kobietę, którą kochał gdy miał dopiero16 lat. I tak się przedstawił: „I’m a humanist”.

A więc taka jest sytuacja. Nie jest łatwo. Nie jest łatwo. Byliśmy w sobotę wieczorem w kościele w Soho na Mszy Świętej. Mała kapliczka wypełniona była po brzegi. Brytyjczyków tam było bardzo mało. Paru było, ale mało. Większość to tacy różni, w tym my. Świat na zewnątrz wypełniony był turystami, tymi którzy pracują, by miasto działało i żeby to wszystko w jednej chwili nie stanęło w płomieniach… no i ci cudowni ludzie. Dziś już wiem, że to są tak zwani „humaniści”. A zatem nie jest łatwo.

Polityczny jest ten nasz blog, więc wypadałoby przynajmniej zakończyć czymś lżejszym, no i koniecznie w standardzie. Mam coś takiego. Szliśmy sobie z moim synem przez Wembley. Kto nie wie, tam oprócz stadionu jest jak wszędzie. Pięknie, kolorowo, czysto, tyle że może więcej Czarnych i Hindusów. Pięknie, czysto, spokojnie i grzecznie. Grzecznie jak jasna cholera. I nagle w tym wszystkim widzimy coś takiego:

A więc zimny Lech. Od pewnego czasu mówię, że tego nie wolno brać do ust. Ani tego, ani jakichkolwiek produktów tej firmy. Kretyn, który rzucił tę puszkę na londyńskim Wembley, pokazuje bardzo dobitnie, że produkty Kompanii Piwowarskiej szkodzą. Szkodzą na mózg i niewykluczone że na całą resztę również. To jest trucizna. Jestem pewien, że gdyby on się napił normalnie jakiegoś angielskiego piwa, albo i choćby zwykłego Żywca, do tej hańby by nie doszło. A to przecież nie jest takie trudne. Angielskie piwo jest bardzo dobre. Żeby to wiedzieć nawet nie trzeba być humanistą. Nawet nie trzeba być Londyńczykiem.

Panie, zabieraj Pan tę piłkę i zejdź mi Pan z oczu!

I znów przychodzi ten dzień, kiedy trzeba powiedzieć co się czuje, a nie ma jak. A sytuacja jest jeszcze bardziej szczególna i niezwykła. I ręce opadają. I brakuje słów. A więc:

Annie z Olsztyna

Pawłowi z Warszawy

Jakubowi z Warszawy

Piotrowi z Warszawy

Traubemu

Edwardowi z Miasta P.

Dorocie z Gniezna

Oli z Opola. Lubelskiego.

LEMMINGOWI

Joli z Sieprawa

Marylce

Krzysztofowi ze Szczecina

Marii z Conrada

Danucie z Grzybowskiej

Kozikowi

Sławkowi z Sosnowca

Zbigniewowi z Aplikacji

Arturowi z Warszawy

Michałowi z Piastowa

Przemkowi z Warszawy

Tomkowi z Pabianic

Pawłowi z Lublina

Sławkowi z Warszawy

Państwu Wieczorkom

Nieznanym Ludziom ze Skoczylasa

Leszkowi z Krakowa

Kobiecie Mojego Życia z Melomanów

Kobiecie Mojego Życia z Dobrowolskiego

Jackowi z Oświęcimia

Wojtkowi z Pięciolinii

Jackowi z Literackiej

Amsokowi, który czyta

Piotrowi z Bielin

Naszemu człowiekowi w Tychach!

Piotrowi z Krakowa

Michałowi z Piastowa

Grzegorzowi z Warszawy

Piotrowi spod numeru 1182

Dechowi z Krakowa

Jakubowi od Tomcia Palucha

Joli z Warszawy

Małgosi z wrzecionem

Szymonowi z gwiazd

Dorocie z wąwozu

Krzysztofowi od Królowej Jadwigi

A także wszystkim nieocenionym i jak zawsze niedocenionym Paypalowiczom.

Zgodnie z tradycją tekst dla Was wszystkich. Ten jeden, który wydaje się być na tę chwilę najbardziej zasłużony. W chwili gdy wiele na to wskazuje, że skoro postawiono Orliki i naród już wykazał odpowiedni poziom usportowienia, nadszedł czas na budowanie, warto sobie przypomnieć, jak hartowały się te młode mięśnie. Bardzo proszę. I jeszcze raz dziękuję.

Kiedy władza nasza, pod czujnym okiem premiera i pani minister Pitery, stworzyła już odpowiednie warunki prawno-karne, żeby posadzić za kratkami dziennikarza Wojciecha Sumlińskiego i w ten sposób ochronić Ojczyznę przed zagrożeniem ze strony sił szpiegostwa i destrukcji, poczułem się autentycznie zrelaksowany i pomyślałem, że mogę choć na chwilę oderwać od spraw poważnych i zająć się czymś bardziej ogórkowym.

Przychodzi mi to z tym większą łatwością, że dziś w telewizorze, na własne oczy ujrzałem pana premiera Tuska, jak wspólnie z ministrem Drzewieckim, tym razem już po, a nie przed dzienną porcją ogórków, otwierają boisko piłkarskie, które, już absolutnie na poważnie, ma otworzyć nową erę w historii tego umęczonego brakiem boisk do nogi kraju.

Pozwolę sobie tu na małą dygresję. Ponieważ chciałem się porządnie przygotować do tego tekstu, pomyślałem sobie, że wpadnę na onet, i sprawdzę, czy przypadkiem nie dają tam jakiś bardziej mięsistych fragmentów tuskowego Przemówienia na Boisku. Nie dawali, natomiast była informacja o tym, że prezydent Karnowski chce już bardzo do pracy. Coś mnie podkusiło, żeby dać jakiś komentarz, normalny, troszeczkę kąśliwy, ale generalnie takie tam byle co, jednak mimo wielokrotnych prób, onet dawał mi do zrozumienia, żebym ich w d... pocałował.

Przeprowadziłem więc eksperyment. Po odpowiedniej uwiarygodniającej edycji, napisałem następujący tekst: "Widzicie, wy pisowskie gnidy! Prezydent wraca do pracy, żebyście mogli w naszym pięknym Sopocie wasze mordy sobie opalać i chodzić na pice. A premier Tusk otworzył piersze boisko, A to tylko jest piersze, a będą jeszcze następne. I będziecie się wstydzić." Podpisałem sopot i proszę, co za niespodzianka! Na koncie mam kolejną publikację, a wolne i niezależne media mogą się popisać żywą dyskusją na odpowiednim poziomie.

No, ale, jak mówię, to tylko dygresja. Natomiast faktem pozostaje to, że sprawa tego boiska w Konstantynowie Łódzkim wymaga osobnego potraktowania. I nawet nie chodzi mi o to, że jest to tylko jedno boisko, a premier zachowuje się, jakby właśnie strzelił bramę Hiszpanom. Bo w sumie, po tych szarych miesiącach, ma to swoje boisko, więc niech się już cieszy.

Chodzi mi o co innego. Otóż Donald Tusk, po raz kolejny mówi mi i innym obywatelom, że mamy grać w piłkę i mamy to robić z sercem. Mało tego. Nie dość, że mamy grać w piłkę z sercem, to mamy też uczyć grać w piłkę nasze dzieci i mamy to robić najlepiej od rana do nocy. On nam załatwił stadion, załatwił na tym stadionie światło, więc nic nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy siedzieli na boisku nocą i kopali się na oświetlonej trawie.

Niestety nigdzie nie znalazłem tekstu tego wystąpienia, ale sam widziałem, jak Donald Tusk stał przy linii bocznej i z każdą minutą popadał w taką egzaltację, że bałem się, że jeszcze chwila i zacznie wrzeszczeć, a później wpadnie na tę zieloną murawę i zacznie odbierać piłeczkę bawiącym się dzieciom.

Nie znalazłem wystąpienia, ale na jednej ze stron trafiłem fragment z następującym przekazem: "prawdziwy sport wymaga poświęcenia i traktowania tego zajęcia bardzo serio". Ja oczywiście kompletnie nie wiem, o co premierowi chodziło. Nie mam pojęcia, o co chodzi w "prawdziwym sporcie", to znaczy, czym się różni sport "prawdziwy" od "nieprawdziwego", a tym bardziej nie wiem, dlaczego dla tego sportu należy się "poświęcać" i dlaczego należy go traktować "bardzo serio".

To znaczy nie do końca tak jest. Z moich dotychczasowych doświadczeń na poziomie premiera Tuska i jego kompanii, wnioskuję, że prawdziwy sport to piłka nożna, a to, że piłkę nożną należy traktować serio, to się rozumie samo przez się. Zresztą wystarczyło uważnie słuchać wystąpienia Donalda Tuska i jednocześnie obserwować jego uroczyście postawione w słup oczy, żeby wiedzieć, że tu żartów nie ma.

Nie pamiętam, jak to szło dokładnie, ale była mowa o walce do upadłego, o grze tak długiej i zaciętej, że widok rozpalonej wściekłością prawdziwie męskiej przygody, w świetle reflektorów osiągnie wymiar prawdziwej sztuki. Była mowa o miłości, której początek utworzyło właśnie boisko, była mowa o przyjaźni i o rywalizacji.

I wreszcie była mowa o komputerach. Otóż nie tylko będziemy wszyscy grać do upadłego w piłkę. Wszyscy również będziemy siedzieli przed komputerami i patrzyli, jak w piłkę grają inni, we wszystkich miastach i miasteczkach Polski i Świata, a nawet (nie bardzo tu akurat wiem, jak) sami też będziemy grali w piłkę przez te komputery.

Wszystkie boiska będą monitorowane. Na boiskach nasze dzieci będą grać w nogę, a my będziemy patrzeć w ekran komputera, który nam oczywiście załatwi Donald Tusk, i będzie git.

O co mi chodzi? Nie o to, że to wszystko brzmi, jak jakaś kompletnie chora obsesja. Że ten widok nocnych boisk, po których, jakieś stado opętanych szaleństwem osobników biega za piłką, jest kompletnie nierzeczywisty. Że te tysiące komputerów, na których dorośli obserwują tysiące boisk do wyboru, do koloru na całym świecie, jest raczej przerażający, niż choćby zabawny.

Problem w tym, że premier mojego rządu - wszystko na to wskazuje - zwariował i z tego nadmiaru stresu, czy jedynie pracy, nie jest w stanie się uspokoić, o ile raz na jakiś czas - ostatnio, obawiam się częściej, niż rzadziej - nie kopnie sobie porządnie piłki.

Ja, przyznam, że znam tego typu ludzi dość dobrze. Miałem okazję w swoim życiu obcować z tego rodzaju osobnikami, najczęściej cholerycznie usposobionymi osobami na kierowniczych stanowiskach, którzy kiedy idą do pracy są już odpowiednio naładowani złymi emocjami, w pracy są nieustannie wściekli, na wszystkich wrzeszczą, na biurku trzymają zdjęcie żony i dzieci, bo wierzą - złudnie, jak się okazuje - że to zdjęcie ich uspokaja, więc następnie złoszczą się jeszcze bardziej i już nie marzą o niczym innym, jak o tym, żeby pójść pograć w cokolwiek: ping ponga, kosza, siatę, albo po prostu w piłkę nożną.

Oni nie biegają, nie jeżdżą na rowerze, nie chodzą na siłownię. Oni muszą walczyć, kopać się po kostkach, wrzeszczeć, pluć złością, kląć - tak, kląć przede wszystkim - muszą mieć poczucie, że są lwem, tygrysem, mordercą, czystą nieposkromioną energią.

I wtedy, gdy już się umordują, jak należy, kiedy już wyplują z siebie całą tę złą energię, która im towarzyszyła od rana, mogą spokojnie wrócić do domu i położyć się spać. Tak wygląda ich życie, i - co najgorsze - tak wygląda ich recepta na życie. Są tacy i uważają, że inni też są dokładnie tacy sami, ale ponieważ ci inni właśnie nie uprawiają sportu, to ta zła energia ich trawi i dlatego oni osobiście nie mogą ich znieść.

Ci obsesyjni sportowcy nienawidzą ludzi. Uważają, że każdy napotkany człowiek jest zły, głupi i niesympatyczny. Są przekonani, że tylko oni potrafią sensownie zagadać, uprzejmie się odezwać, ciekawie wypowiedzieć, bo tylko oni tak naprawdę potrafią kochać. A miłość tę mają, bo wiedzą, że "prawdziwy sport wymaga traktowania tego zajęcia bardzo serio".

Oto obsesja, oto autentyczna fiksacja, niestety dziś na poziomie władzy. Pamiętam - wspominam o tym zresztą nie o raz pierwszy - jak któryś z tych piłkarzyków powiedział, że oni zamiast do kościoła, w niedzielę walą prosto na boisko.

A ja tymczasem, ciekawy jestem, co by było, gdyby na czele rządu, któregoś dnia stanął człowiek, który oznajmiłby wszem i wobec, że jego zdaniem, tylko prawdziwa pobożność potrafi zapewnić osobisty sukces. Człowiek, który, opierając się na własnym doświadczeniu, zaapelowałby do budowania wszędzie kaplic i kapliczek, do stawiania przydrożnych ołtarzyków, a wszystkich ludzi zacząłby wzywać do codziennej modlitwy.

Co by się stało, gdyby któryś premier nagle powiedział, że "prawdziwa wiara wymaga poświęcenia i traktowania tego przeżycia bardzo serio". Osobiście wcale nie uważam, żeby tego typu deklaracja była głupsza od tego, co dziś powiedział premier Tusk. Wręcz przeciwnie, moim zdaniem, jak komuś jest źle, jeśli ktoś jest zmęczony, jeśli w życiu mu się nie układa, modlitwa działa o wiele lepiej, niż kopanie piłki.

Ale nigdy bym nie odważył się zaproponować obywatelom takiego rozwiązania z premierowskiego stołka. A gdyby któryś premier, czy minister, z czymś takim wyskoczył, to bym mu powiedział, żeby się puknął w czoło.

Tym bardziej więc dziś mogę z absolutnie czystym sumieniem ten apel skierować pod adresem premiera Donalda Tuska.