O blogerach z piórkiem w dupie

Przez minioną sobotę i niedzielę w Gdańsku odbywała się impreza zatytułowana Blog Forum Gdańsk, a ja mam dziś z nią pewien kłopot. Kłopot polega na tym, że mam dużą potrzebę przedstawienia swoich refleksji na jej temat, a nie bardzo mi wypada. Skąd ta moja potrzeba? Sprawa jest bardzo prosta. Potrzeba bierze się stąd przede wszystkim, że wszystko co się o tym forum dowiaduję jest dla mnie niezwykle inspirujące, a przy tym mam poczucie, że gdybym nie zabrał na jego temat głosu, ktoś mógłby pomyśleć, że jestem zarozumiały i nic mnie nie obchodzi to, co się dzieje w polskiej tzw. blogosferze, poza tym moim blogiem. A to przecież jest oczywista nieprawda. Skąd zatem podejrzenie, że mi nie wypada? Tu jest jeszcze prościej. Otóż jeśli mam wypowiadać się na temat tego, co się działo w Gdańsku i wszystkim, co za tym stoi, mam ochotę wyłącznie się wyzłośliwiać, a ponieważ na gdańską imprezę nie zostałem zaproszony, podejrzenie może być jedno – że pękam z zazdrości i rozżalenia. A to przecież jest też nieprawda, i to jeszcze bardziej oczywista. A więc jestem w pułapce. Na szczęście nie po raz pierwszy.

O spotkaniu w Gdańsku dowiedziałem się z telewizyjnych reklam. O tym, co się na nim działo z Rzeczpospolitej. Z Rzeczpospolitej też uzyskałem informację, że to własnie Rzeczpospolita zorganizowała całe wydarzenie. Na to, że skoro Rzeczpospolita, to z pewnością Salon24 i Igor Janke, wpadłem już sam. Też sam wpadłem na to, że skoro Salon24 i Igor Janke, to nie ma się co dziwić, że o samej imprezie dowiedziałem się z mediów, a nie z eleganckiego maila z zaproszeniem dla zeszłorocznego blogera politycznego roku.

Od razu muszę zapewnić wszystkich potencjalnie zaniepokojonych, że choć fakt, iż nie zostałem przynajmniej o tym spotkaniu poinformowany, mnie dziwi, to nie jest on dla mnie czymś przykrym. Wszyscy, którzy mnie znają, wiedzą, że tak jest. Ci co mnie nie znają, albo znać nie chcą – niech sobie myślą co chcą. Fakt jednak pozostaje faktem i nic go nie zmieni. Organizatorzy tej podobno bardzo pionierskiej dla polskiej blogosfery imprezy nie uznali za stosowne poinformować o niej autora politycznego bloga roku 2009. A to jest fakt moim zdaniem ciekawy. I wiele mówiący. I dziś między innymi o tym. Jak zawsze, wszystko pozostaje wyłącznie pretekstem.

Jak wspomniałem na samym początku, o Blog Forum Gdańsk dowiedziałem się z Rzeczpospolitej. Pani Toyahowa w każdą sobotę przynosi do domu weekendowe wydanie tego dziennika, a więc siłą rzeczy, właśnie w sobotę, na trzeciej stronie Rzepy znalazłem wielką, bardzo uroczystą zapowiedź owego wydarzenia. Tak na marginesie, zapowiedź autorstwa mojego kumpla blogera jeszcze z Salonu, W. Wybranowskiego. Co mnie w tej zapowiedzi uderzyło? Przede wszystkim jej skala, a więc niemal cała trzecia strona sobotniego wydania, no i kompletnie idiotyczny tytuł: „Polskie blogi: od miłości do polityki”. No i jeszcze oczywiście zawartość. Otóż, jak zapowiadał W. Wybranowski, cytując słowa współorganizatorki imprezy, niejakiej pani Aleksandry Sienkiewicz, Blog Forum Gdańsk miało być „konferencją idei tej wielkości, co konferencja TED, czy Forum Ekonomiczne w Krynicy”. Kto miał w tym niezwykłym wydarzeniu wziąć udział? To też jest bardzo ciekawe: „W imprezie zorganizowanej pod patronatem "Rz" wezmą udział nie tylko polscy autorzy blogów, ale także światowe sławy w tej dziedzinie, m.in. Brian Solis – amerykański analityk cyfrowy i futurysta, Sami Ben Gardhia – tunezyjski bloger monitorujący wolność słowa w sieci, i Arzu Geybullayeva – pisząca po angielsku blogerka z Azerbejdżanu”.

A kto jeszcze, skoro nie ja? Nie bardzo wiadomo, ale z treści relacji W. Wybranowskiego wynikało, że oczywiście Kataryna… tu następuje długa przerwa na nabranie oddechu… a poza tym pewien Grześ z Krakowa i bloger Bernardo. Czy tylko? Ależ skąd! W końcu to jest poważne forum polskich blogerów, a więc musi się pojawić pierwszy garnitur polskich blogerów, a więc „Krzysztof Kaźmierczak, dziennikarz śledczy "Głosu Wielkopolskiego" i bloger”, ale też „m.in. Witold Gadowski, Agnieszka Romaszewska, Bronisław Wildstein, Bartosz Węglarczyk, Marek Magierowski, Jerzy Jachowicz, Łukasz Warzecha, Rafał Ziemkiewicz, Piotr Śmiłowicz czy Piotr Kwieciński”. Czy będą jeszcze jacyś inni wybitni blogerzy? Naturalnie. Poza, jak się domyślam, W. Wybranowskim i Igorem Janke – Czesław Bielecki i Marek Migalski. No, pełna elita. Elita polskiej blogosfery.

Przepraszam bardzo, ale muszę coś powiedzieć. Kurwa jego mać! Rzeczpospolita – myślę o gazecie – rękami Igora Janke organizuje pionierskie spotkanie polskiej blogosfery i od pierwszego rzutu okiem wygląda na to, że greps polega na tym, że banda tzw. prawicowych lub tzw. niezależnych dziennikarzy urządziła sobie imprezę, na wszelki wypadek podpierając się paroma najbardziej wytartymi netowymi nickami, i trzema cudacznymi nazwiskami jakichś wariatów z Tunezji, Azerbejdżanu i – a jakże! – z samej USA. Czytałem tę sobotnią zapowiedź wielkiego wydarzenia i myślałem sobie, że prawdopodobnie wszystko się skończy tak, że Kataryna jak zwykle się wystraszy i – by broń Boże nikt nie zobaczył jak ona wygląda, a może cos jeszcze – tam nie pojedzie. A więc dojdzie do sytuacji, że najpierw zagai Janke, potem wygłoszą przemówienia zaproszone gwiazdy, a potem wszyscy pójdą się nażreć… i tylko biedny Grześ będzie chodził o jednego do drugiego i robił sobie zdjęcia. No ale na wyniki trzeba było poczekać do dziś.

Dziś więc wyjątkowo i osobiście kupiłem sobie Rzeczpospolitą. Że cała impreza skończyła się klapą przekonałem się widząc, że trzecia strona została już zajęta przez informację, że Polacy z Wysp rezygnują z powrotu na Święta do Ojczyzny, natomiast maleńka notka – wciąż autorstwa mojego byłego kumpla-blogera W. Wybranowskiego – trafiła dopiero na stronę 10. Co się okazało? Przede wszystkim, ze uroczystość się odbyła i futurysta z Ameryki, podobnie jak Sami Ben Gardhia z Tunezji, nie zawiedli. Nie ma dziś słowa o kobiecie z Azerbejdżanu nazwiskiem Arzu Geybullayeva, a więc niewykluczone, że albo nie dojechała, albo było tak nudno, że już wszyscy zatracili orientację, kto jest gwiazdą, a kto tylko aspiruje. Nic nie szkodzi. Reszta informacji jest znacznie ciekawsza. Otóż wygląda na to, że całości szefował Grześ – co, jak go znam od czasu gdy zaczął pisać o sobie w liczbie mnogiej, mnie nie dziwi – natomiast pojawili się inni. A wśród nich mój były kumpel z Salonu Rybitzky i ktoś, kogo nie znam, ale kto funkcjonuje jako ‘Kominek’. Reszty – ze względu na skromność wspomnianego artykułu – muszę się domyślać. Otóż wygląda na to, że główna część forum – najbardziej jak się zdaje fascynująca – dotyczyła dyskusji, podczas której Bartosz Węglarczyk, Piotr Śmiałowicz i Łukasz Warzecha żądali, by blogerzy podlegali takim samym etycznym zasadom, co oni, a Rybitzky i Kominek wzięli się za twarz w sprawie takiej oto, że Kominek dostaje za swoje pisanie pieniądze, a Rybitzky – choć oczywiście mógłby, gdyby tylko chciał, ale nie chce – nie.

Ktoś się zapyta, czemu ja się uparłem, żeby wyszydzić to spotkanie, skoro nie chodzi o to, że ja tam bardzo chciałem być razem z gw1990 i Piotrem Śmiałowiczem i dziś mi żal? Powiem. Sprawa polega na tym, że ja miałem w okresie swojej blogerskiej kariery taki moment, że myślałem sobie o tym, jak to blogerzy staną obok zawodowych dziennikarzy i stworzą nową medialną jakość. Że ta blogowa siła będzie tak duża, ze w pewnym momencie dojdzie do tego przesunięcia, i że blogerzy staną się częścią tego systemu. Gówno! Okazuje się, że w ogóle nie ma o czym mówić. System zgodził się, by to co się nazywa blogowaniem było reprezentowane wyłącznie przez Katarynę, a poza nią już tylko całą tę kupę polityków i dziennikarzy, którzy się na blogach próbują wyłącznie dowartościowywać. A żeby nikt nie zapomniał, że coś takiego jak ‘dziennikarstwo społeczne’ w ogóle istnieje, poprosi się Igora Janke, żeby się wokół tego zakrzątnął, a tego maturzystę z Krakowa, żeby powiedział parę słów do poważnej gazety. I wszyscy znakomicie rozegrają swoje role.

I znów ktoś powie, że przez mnie albo przemawia gorycz odrzucenia, albo zwykła potrzeba marudzenia. Że jednak to forum jakoś się odbyło i że już nikt dziś nie powie, że blogi to bzdura. Otóż nie. Z tego co przeczytałem w dzisiejszej Rzeczpospolitej wygląda na to, że blogi – takie jak one zostały zaakceptowane przez System – to kompletna fikcja i bzdura. To wyłącznie banda skorumpowanych dziennikarzy, paru mniej leniwych polityków, parę nicków z Salonu24… i to wszystko. Odbyło się to forum, na które, dla podkreślenia jego rangi, zaproszono jakiegoś tak zwanego ‘futurystę’, i na którym następnie doszło najpierw do eleganckiej dyskusji, czy blogerzy przypadkiem nie powinni stać się równie etyczni i transparentni, jak zawodowi dziennikarze typu Piotr Śmiłowicz, a następnie do chryi o to, czy bloger Kominek może żyć że swojego pisania, gdzie gwiazdą jednej nocy miał okazję się stać jakiś smutny działacz pisowskiej młodzieżówki sprzed lat.

Polska blogosfera nie istnieje. Tak jak nie istnieją media, polityka i demokracja. Jest tylko kolonia i gangi. Od dziś, jeśli ktoś spróbuje nazwać to co tu się dzieje blogiem, będę jako pierwszy protestował, że to nie jest żaden blog, ale już tylko zwykły skowyt. A jeśli ktoś poprosi o dowody, to mu zacytuje wypowiedz Igora Janke po zakończeniu Blog Forum Gdańsk: „Impreza pokazała, jak dynamicznie rozwija się blogosfera”.

Polska po wyborach, Polska po 10 kwietnia

Przebieg i zakończenie lokalnych wyborów, cały kontekst w jakim one się odbywały, ich wyniki, i wreszcie to co po nich zostało, budzą we mnie smutek… i właściwie tylko smutek. Oczywiście ktoś mi może natychmiast powiedzieć, że trudno się po mnie dziś spodziewać czegokolwiek innego, skoro moja ukochana partia Prawo i Sprawiedliwość dostała w tych wyborach oczywiste lanie. Muszę jednak od razu na taką sugestię odpowiedzieć, że owszem, ale nie do końca. Powiem więcej – wcale nie. Tu o PiS oczywiście trochę chodzi, jednak w bardzo małym stopniu. Jestem pewien, że gdybym dziś dowiedział się, że Prawo i Sprawiedliwość osiągnęło lepszy wynik w wyborach do Sejmików i zdobyło w więcej stanowisk prezydenta, nie byłbym ani trochę bardziej wesoły.

Oczywiście, można powiedzieć, że takie gdybanie nie ma sensu, bo gdyby akurat PiS wygrał – lub chociaż osiągnął wynik, o którym można by było powiedzieć, że był dobry – świadczyłoby to lepiej i o Polsce i o nas samych. A zatem, gdyby spojrzeć na sytuację od tego akurat końca, niewykluczone, że człowiek nazwiskiem Małkowski otrzymałby wówczas na przykład zaledwie 5% głosów, a w Wałbrzychu nie wygrałby ten skorumpowany peowiec, ale ktoś inny. Ktokolwiek inny. Tymczasem jest jak jest. PiS wypadł marnie, a my jeszcze marniej. O politykach nie mówię, bo o nich akurat ostatnio powiedziałem chyba wszystko, co powiedzieć trzeba było.

Odbyły się te wybory, do których poszło tradycyjne 30, 40, czy gdzieniegdzie 50 procent mieszkańców, i wybraliśmy władze lokalne na kolejne lata. Eksperci od nauk społecznych i politycznych cieszą się, że ludzie, jak zwykle „pokazali czerwoną kartkę partiom” natomiast wybrali przedstawicieli takich ugrupowań, jak Czas Gospodarzy, Kocham Moje Miasto, Szczecin dla Pokoleń, Miasto dla Pokoleń, Patrzmy w Przyszłość, Zasługujemy na Więcej, czy może nawet i Serce dla Mojej Dzielnicy. Ja natomiast widzę, że w Sopocie wygrał Jacek Karnowski – człowiek, wobec którego podejrzenia były tak wielkie, ze w pewnym momencie odsunęła się nawet jego własna partia. W Olsztynie bardzo dobry wynik uzyskał typ, którego jeszcze nie tak dawno mieszkańcy miasta usunęli z urzędu z powodu ciężkich zarzutów kryminalnych. W Wałbrzychu wygrał bohater największej ostatnio afery korupcyjnej. W Mysłowicach do drugiej tury wyborów wchodzi człowiek, którego nazwisko niczym żart znane jest już w całej Polsce, pokonując zarówno PiS, jak i Platformę Obywatelską. W Stalowej Woli prezydentem zostaje człowiek, który cztery lata temu wygrał, jako człowiek Prawa i Sprawiedliwości, a dziś jest kimś, kto bardziej by pasował do Ruchu Przyjaciół Janusza Palikota; i ci sami ludzie co wówczas, głosują na niego i dziś.

Czytam dziś w Sieci, że Opolem od 16 lat rządzą prezydenci z zarzutami. Właśnie w tym mieście na kolejną kadencję został wybrany aktualny prezydent miasta, niejaki Zembaczyński. Czytam dalej, że jeśli ów Zembaczyński przez kolejne lata pozostanie bez wyroku, który nad nim od lat wisi, będzie prezydentem Opola już 12 lat, a samo Opole będzie rządzone przez osoby z prokuratorskimi zarzutami od 20 lat. Wirtualna Polska – bo to tam czytam te wieści – zastanawia się, jak to się dzieje, że ludzie głosują na ludzi aż tak podejrzanych. I odpowiedzi nie znajduje. Bo trudno nazwać wyjaśnieniem kompletnie chaotyczne spekulacje zawodowych mądrali, zaczynające się od słów: „Być może mieszkańcy…”.

Patrzę na tę wyborczą mapę Polski, i Bóg mi świadkiem, że w ogóle nie myślę o Prawie i Sprawiedliwości. To natomiast co mnie dręczy, to ów socjologiczny obraz tego co się dzieje w moim kraju. A więc przede wszystkim, po co ludzie chodzą w ogóle do wyborów, dlaczego do nich nie chodzą, i oczywiście, co mają w głowach, kiedy podejmują swoje decyzje. I z tych moich myśli już po chwili zaczyna wyłaniać się tak okropny chaos, że myślę sobie, że jak to dobrze, że są gdzieś w Polsce miejsca, gdzie istnieją jeszcze ślady choćby marnego porządku. Gdynia, Gdańsk, Katowice, Wrocław, Poznań, czy mała Bogatynia, nagle w tym całym nieszczęściu jawią się jak oazy rozsądku, a nawet jeśli nie rozsądku, to przynajmniej jakiegoś w miarę stałego poczucia kierunku. Weźmy takiego prezydenta Gdańska Adamowicza. Z tego co o nim wiem, to jest ktoś, kogo ja bym nawet nie chciał na swojego dozorcę. Natomiast zakładam, że mieszkańcy Gdańska kiedyś go wybrali, uznali, że on jest po prostu świetny, lubią na niego patrzeć i słuchać jak do nich gada, są do niego przyzwyczajeni, w dodatku jeszcze cieszą się, że on jest z Platformy, którą oni uwielbiają, i że jest przy okazji kumplem Tuska, który z ich punktu widzenia jest w porządku gościem - i koniec dyskusji. Jestem pewien, że gdybym miał okazję rozmawiać z jakimś mieszkańcem Poznania, Wrocławia, czy Gdańska i spytał ich, dlaczego oni głosowali na tych swoich prezydentów, jestem pewien, że każdy z nich spojrzał by na mnie zdziwiony i zapytał: „A niby czemu nie? Przecież oni są najlepsi”. I miałby oczywiście głęboką rację.

Powiem więcej. Jestem przekonany, że gdybym nawet zapytał jakiegoś Warszawiaka, dlaczego on wolał, żeby prezydentem jego miasta była dalej ta nieszczęsna kobieta, a nie ktoś choćby i nawet minimalnie tylko kompetentny, jak Czesław Bielecki, a on by mi odpowiedział, że „to jest przecież nasza pani Hania, a poza tym nienawidzę PiS-u”, to za tym też by stała jakaś myśl, czy choćby emocja. Jeszcze więcej. Gdyby w moim mieście naprzeciwko Piotra Uszoka stanął mąż Barbary Blidy i by z Uszokiem wygrał, to też bym umiał dojrzeć w tym szaleństwie jakiś sens. No bo wiadomo – Blida to niemal Święta Barbara - Patronka Górnego Śląska, w dodatku męczenniczka za swoje umiłowanie tej ziemi, a jej mąż w tej sytuacji to prawie jak Józef. Natomiast, co mi może odpowiedzieć mieszkaniec Opola, który głosował na tego, wspomnianego wyżej Zembaczyńskiego, czy jakiś obywatel Wałbrzycha, głosujący na tego specjalistę od Dominikany, jeśli będę chciał się dowiedzieć, co im chodzi po łbach? Co się dzieje w głowach mieszkańców Stalowej Woli, którzy najpierw zrobili człowieka prezydentem za to, że jest łagodnym konserwatystą, a cztery lata później wybrali go ponownie za to, że tak pięknie walczy z Polską i Krzyżem? Przecież z ich ust może wypłynąć wyłącznie jakiś grzechot.

No i próbuje znaleźć odpowiedź. Jedna jest optymistyczna, druga mniej. Najpierw ta wesoła. Jest całkiem możliwe, że miejscowi – a już z całą pewnością ci, którzy interesują się życiem w okolicy – świetnie sobie zdają sprawę z tego, kto jest kto. A więc, kiedy mieszkańcy Opola z jednej strony mają tego Zembaczyńskiego, a z drugiej całą resztę, to wiedzą świetnie, że owa cała reszta, to banda idiotów, nie warta nawet splunięcia. I powiem szczerze, że ja nawet nie wiem, czy ten Zembaczyński to jest komunista, PSL-owiec, czy ktoś z PO, czy może jeden z tych "lokalnych niezwiązanych". A może to jakiś przedstawiciel mniejszości niemieckiej. Wiem, że z całą pewnością on nie jest z PiS-u, ale też wiem, że jest wcale niewykluczone, że PiS wystawił przeciwko niemu jeszcze większego cymbała. I ludzie to dobrze czują. Możliwe też, że ludzie wiedzą, że zarówno Jacek Karnowski, jak i ten jego niby rywal, to podejrzane typy, ale jeszcze lepiej się orientują, że PiS tam wystawił jakiegoś kompletnego durnia i dla nich sytuacja jest taka, że każdy, byle nie on.

To może być. I jeśli tak jest, to dobrze. Ład społeczny jest bowiem ważny przede wszystkim. Obawiam się jednak, że ja sobie tylko tak wmawiam. Obawiam się, że sytuacja jest taka, że nawet ci prezydenci Poznania i Gdańska nie zostali prezydentami, bo ludzie myślą i mają swoje plany. Dowodem na to jest i Łódź, gdzie Waszczykowski był o niebo lepszy od całej tej kupy nieudaczników, a mieszkańcy Łodzi go wysłali w cholerę. Dowodem na to jest Warszawa z Gronkiewicz i z Bieleckim. Dowodem może być tu nawet Kraków z Dudą i tymi dwoma. Mam bardzo poważne podejrzenia, że ludzie kierują się czymś zupełnie innym, niż uczciwością, rozumem i sercem. Obawiam się, że po 10 kwietnia , wbrew nadziejom formułowanym na tym blogu również, jako Polacy dramatycznie się obsunęliśmy. Myślę sobie, że to zło, jakie wówczas zaistniało, było tak ogromne, tak straszne, tak wyjątkowe, że ono zatryumfowało. A wszyscy wiemy, w jaki sposób przede wszystkim zło tryumfuje. Otóż ono zaraża grzechem. Jak wirus. Jak jakaś straszna dżuma. I to właśnie to zło, którego byliśmy wszyscy świadkami w tamten sobotni poranek i przez kolejne dni po nim, zniszczyło cały ten czas, który nastąpił już potem.

Po raz pierwszy przyszło mi to do głowy, kiedy dwa tygodnie temu stałem przed drzwiami lokalu wyborczego, w którym sam głosowałem i czytałem wyniki głosowania. Pisałem o tym na blogu. Patrzyłem na ten absurdalny dokument ludzkiego upadku, a obok mijali mnie ludzie, wszyscy pozornie dokładnie tacy jak ja, moi sąsiedzi, czasem i moi znajomi. A ja bezradnie patrzyłem na te mokre od pluchy kartki i nie wiedziałem co powiedzieć. I dziś nie wiem, co powiedzieć, kiedy czytam wyniki wyborów w całej Polsce i wiem, że tam już dziś wszędzie też wiszą jakieś ogłoszenia, stanowiące dokument właśnie tego, co nas spotkało 10 kwietnia. Myślę że przede wszystkim właśnie tego.

Rymkiewicz mówi, że nie należy się martwić. Wręcz przeciwnie. Że skoro mamy Jarosława Kaczyńskiego i te pięć, dziesięć, piętnaście, czy – dzięki Ci Panie! – dwadzieścia procent ludzi, którzy odwrócili się plecami do ucisku, jesteśmy już szczęśliwi. Już jesteśmy wybrani. Może ma rację. Mam nadzieję, że ma rację. Ale pomodlić się i tak nie zaszkodzi.

Tekst w miniony piątek opublikowany w Warszawskiej Gazecie.

O komórce z Bogiem i bez Niego

Wspominałem już tu z pewnością o pewnym moim koledze, który choć, jak idzie o wiek, mógłby być spokojnie moim synem, jest właśnie moim kolegą, i to kolegą nie byle jakim. Takim kolegą, z którym lubię się spotykać, a jak zaczniemy gadać, to właściwie możemy już nie kończyć. Siedzimy sobie więc od czasu do czasu z tym moim kolegą, otwieramy flaszkę za flaszką, słuchamy muzyki, albo oglądamy jakieś DVD, czas leci, a ja sobie myślę, ze to jest jedna z tych sytuacji, które Anglicy określając zwrotem „click in”. Poznajemy kogoś i od razu wiemy, że coś się stało. Coś co sprawia, że jest inaczej niż zwykle. I jest okay.

A więc – rzadko bo rzadko – ale spotykam się niekiedy z tym moim kolegą i sobie gadamy. Jest w tej relacji jeszcze jedna ciekawa sprawa. Otóż to co nazywamy ogólnie poglądami, on ma całkowicie inne od moich. To znaczy, i on i ja oczywiście zgadzamy się co do tego, że nie należy kraść, kłamać i dręczyć innych ludzi, że bycie uprzejmym to wartość, a nie obciach, że można prowadzić rozmowę, nie używając jako przerywnika słowa ‘kurwa’ i nie wspominając wciąż o tzw. dupach, no i jeszcze że polskie komedie są absolutnie beznadziejne. Poza tym jednak dzieli nas już niemal wszystko.

Weźmy takiego Kuczoka. Mój kolega uważa, że Kuczok jest pisarzem świetnym. Weźmy Jarosława Kaczyńskiego – Kaczyński jego zdaniem jest do niczego. Pan Bóg – oczywiście nie istnieje. Religia – kupa śmiechu. Polska, patriotyzm, Smoleńsk – w ogóle nie ma o czym gadać. Gdybym miał jednym zdaniem przedstawić pogląd na życie mojego kolegi, określiłbym, go jako klasycznego humanistę, z tych humanistów dla których na przykład to że senator Piesiewicz wybrał się na dziwki i kokę nie jest w ogóle tematem rozważań etycznych, a co najwyżej intelektualnych. Aha! On jeszcze lubi zespół Hej i uważa, że Nosowska jest dobrą piosenkarką.

Spędziliśmy wczoraj wieczór, i tak się jakoś złożyło, że kiedy już obgadaliśmy tego Kuczoka i nowe DVD Radiohead, i kiedy już obejrzeliśmy sobie krótki, zaledwie, dwudziestopięciominutowy, ale za to oscarowy - i to jaki! - film Six Shooter, kolega mój włączył koncert Nicka Cave’a i pozostałą część tego wieczoru przegadaliśmy, rozmawiając o Bogu jako czymś wyłącznie irracjonalnym i czymś całkowicie racjonalnym. Bardzo inspirująca to była rozmowa. Ja utrzymywałem, że ateizm jest zachowaniem dokładnie tak samo rozumnym, jak wiara w Tarota i w to, że Harry Potter to postać historyczna. No i jeszcze, że jeśli ja od czasu do czasu zaczynam drżeć przed Nieznanym, to do głosu dochodzi już tylko ta kompletnie bezmyślna część mojego człowieczeństwa. Kolega mój z kolei twierdził odwrotnie – że właśnie irracjonalna jest wiara w to, że Bóg istnieje. Ja mu mówię, że jeśli my tak siedzimy nad tą flaszką i sobie elegancko rozmawiamy, a na ekranie telewizora śpiewa Nick Cave, to w sposób absolutnie oczywisty za tym stoi On. Bo po prostu inaczej się nie da. I że dla mnie ten fakt jest oczywisty nie dlatego, że ja wierzę w duchy, ale wręcz przeciwnie – dlatego, że ja w duchy nie wierzę. I że jeśli czasem w nocy zrywam się z krzykiem myśląc, że Boga nie ma, to na tej samej zasadzie, jak czasem drętwieje mi na plecach skóra, bo mam dziwne wrażenie, że coś chodzi po pokoju. A on na to, że nieprawda. Że to są tylko komórki. A ja mu na to, że to bardzo ciekawe. Nie wierzy w duchy, natomiast wierzy w komórki. Co za bezsens! Toż to najbardziej wieśniacki zabobon. A on się ze mnie śmieje. I tak to mniej więcej sobie szło.

No i nagle zeszło na dzieci i in vitro. Kolega wygłosił kwestię z mojego punktu widzenia strasznie trywialną i jeszcze bardziej przewidywalną, że co ma zrobić para, która chce mieć dziecko, a z jakiegoś powodu tego dziecka mieć nie może, ja mu na to odpowiedziałem – równie trywialnie i przewidywalnie – że „chcenie” dziecka nie jest ani argumentem ani tym bardziej jakąkolwiek wartością, a ponieważ już obaj byliśmy odpowiednio nakręceni, dalej już było tylko ciekawiej. I w pewnym momencie przyszło mi do głowy coś tak niezwykłego, że mój biedny kolega zupełnie stracił głowę, ja się ucieszyłem, że już wiem, o czym muszę napisać kolejny tekst, a moje dzieci – kiedy z nimi jeszcze wczoraj w nocy tę swoją myśl skonsultowałem – stwierdziły, że się bardzo głęboko i w sposób oczywisty mylę. No ale ja już tak mam, że się do swoich mysli – szczególnie jeśli uważam je za bardzo oryginalne – bardzo mocno przyzwyczajam. Proszę posłuchać.

Było otóż tak, że w pewnym momencie mój kolega wspomniał o tej swojej ewentualnej chęci posiadania dzieci, ja go spytałem a po cholerę mu dzieci, on rzucił, że choćby po to, żeby kontynuować linię, ja mu na to powiedziałem, ze to jest powód wyjątkowo marny i nagle przypomniała mi się kobieta o nazwisku Szyszkowska i pewien z nią stary bardzo wywiad, kiedy ona wygłosiła następującą opinię. Ona jest bardzo mianowicie zrozpaczona sytuacją taką oto, że natura stworzyła człowieka, a więc byt wyposażony w rozum, a z nim w marzenia, pragnienia i tak zwany ból istnienia i świadomość nieuchronnego końca tego istnienia. Mówiła Szyszkowska, że natura wykazała się tu okrucieństwem wręcz nie do opisania. Jak można było stworzyć człowieka z jego pragnieniem zycia i powiedzieć mu, że umrze i że z niego nie zostanie nic?

A ja sobie wtedy pomyślałem, że skoro człowiek nie wierzy w Boga, w Jego słowa o tym by żyć i się rozmnażać, i w życie wieczne, po co do licha mu te dzieci? Jeśli spojrzeć na to całkowicie racjonalnie, to przede wszystkim on sprowadzając je na świat skazuje je wyłącznie na ów ból istnienia, a sobie ściąga na głowę wyłącznie kłopot. No bo – wciąż zachowując ten pozorny racjonalizm – posiadanie dzieci, to kiepska inwestycja. I to bez względu na to, czy się je ma z miłości, czy z przypadku. Można wręcz powiedzieć, że im bardziej one są wynikiem miłości, tym gorzej, bo wszelkie związane z nimi zmartwienia są już tylko większe. Ma człowiek te dzieci i od pierwszych dni musi się głownie o nie martwić. Że albo zachorują, albo stanie im się jakaś krzywda, albo umrą w wypadku, lub na jakąś chorobę. Musi wydawać na nie swój czas, swoją energię i pieniądze. Musi wciąż się martwić tym, czy one się dobrze uczą, czy są mądre, czy są grzeczne, a jeśli się uczą źle i są niegrzeczne – to już jest zmartwienie nie do przejścia. Później one dorastają i albo zaczynają chuliganić, albo wpadają w anoreksję. I tak przez dziesiątki lat, dzień w dzień. I z każdym rokiem jest coraz gorzej. Bo kiedy dzieci są małe, to jeszcze jakoś można je kształtować. Później one idą sobie w cholerę z domu i dobrze jeśli od czasu do czasu wpadną na obiad i nie powiedzą nam przy okazji czegoś przykrego.

Ktoś mnie spyta, a czy jeśli jest Bóg, to wszystko to co napisałem wyżej traci swoją moc? Odpowiem, że tak. Jeśli jest Bóg, to wszystko o czym napisałem wyżej, traci swoją moc. Właśnie tak. Dlaczego? Bo Pan Bóg nadaje temu jedyny sens. Tylko On.

Oczywiście, może być tak, że wszystko pójdzie dobrze. Że te dzieci i będą mało chorowały, i nie przydarzy im się w zyciu większa krzywda, i że kiedy dorosną, będą nas nadal kochały i chciały z nami spędzać czasem wspólnie czas. Że się nie będą kłócić , rozwodzić i wpadać w jakieś ciężkie kłopoty. I że same nie będą miały zmartwień związanych ze swoją pracą i z domem i ze swoimi z kolei dziećmi. I że wnuki, które nam dadzą też będą dobre i słodkie. A kiedy będziemy już starzy i bezradni, zechcą nas nadal kochać i nas wspierać. To oczywiście jest możliwe. Natomiast biorąc pod uwagę wszelkie szanse i zagrożenia, zyski i straty, wydaje mi się, że z całkowicie racjonalnego punktu widzenia – a więc z punktu widzenia kogoś, kto uważa, że są tylko komórki – dzieci, to nie jest żaden interes. Mówiąc językiem biznesu – ryzyko jest zwyczajnie dużo za duże.

I odwrotnie, jeśli żyjemy w jakimś luźnym związku bez żadnych ślubów i obietnic, ze świadomością tego bólu istnienia, o którym mówiła Szyszkowska, po co sobie dokładać dodatkowych wyzwań? I to w dodatku wyzwań, które wiążą się z jakimiś zobowiązaniami. Jeśli są pieniądze i coś co za te pieniądze można kupić, w tym wszystkim dziecko może stanowić najwyżej jeszcze jeden kaprys. Jak nowy samochód, czy ładna koszula lub kapelusz. Wprawdzie wczoraj słuchaliśmy tylko Nicka Cave’a i trochę Radiohead, i nie było mowy o Jaggerze czy Richardzie, czy Stewarcie, ale popatrzmy na nich. Ja nie wiem, ile oni mają sztuk dzieci i ile oni sobie w życiu poświecili wzajemnie czasu i emocji, ale podejrzewam że płodząc tych chłopców i te dziewczynki, wszyscy zorganizowali sobie wszystko tak, żeby ich to za dużo nie kosztowało. A więc domyślam się też, że z ich punktu widzenia, posiadanie dzieci to na ogół czysta frajda. No ale, jak wiemy, ta akurat sytuacja jest bardzo niestandardowa. Zwłaszcza że nie jest wykluczone, że każdy z nich wcale nie jest żadnym ateistą, lecz należy do jakiegoś fajnego kościoła.

A ja myślę o ateistach i o swoim przekonaniu, że ateizm jest czymś całkowicie irracjonalnym i bezrozumnym. Fikcją i zabobonem. Że jeśli przyjmujemy jako fakt to że Boga nie ma i że jest tylko ten krótki czas i już tylko gwiazdy, to ja za takie życie serdecznie dziękuję. Nie tylko dlatego, że ono jest zwyczajnie po żydowsku nieopłacalne, ale też dlatego, że jest czymś kompletnie nielogicznym. Powiedziałbym, ze wręcz nienaukowym. I myślę że mam tu bezwzględną rację. Że jeśli mamy do czynienia z kimś całkowicie przekonanym o absolutnej wyższości Nauki nad Miłością, w takim sensie że to pierwsze to humanizm, a drugie to przesąd, to mamy do czynienia z kimś całkowicie zaplątanym. Zaplątanym w taki gąszcz ciemności, że z niego jedyna już droga wyjścia to wiara w UFO, lub w Drzewo, lub w Śnieg. Albo w sznur na szyję. A więc w coś co pobożni wieśniacy określają słowem ‘Szatan’. I tym określaniem zamykają sprawę skutecznie i ostatecznie.

Wspomniałem tu o konsultacjach jakie przed napisaniem tego tekstu przeprowadziłem z moimi dziećmi. I o tym, że za moje myśli zostałem przez nie zrugany. Nie pokażę im tego, co napisałem, bo boję się, że mi powiedzą, że mam tego tekstu absolutnie nie publikować, bo sobie tylko narobię wstydu. Jednak zaryzykuję. Zobaczymy co będzie. Czekam z rozdartą na piersi koszulą.

O miłości, która jedno ma imię

Chodzi mi po głowie, że to co dziś tu piszę, jest powtórzeniem starego już wpisu na tym blogu. A przynajmniej powtórzeniem części starych argumentów. Ponieważ nie mam co do tego pewności, szukać mi się nie chce, a temat jest moim zdaniem dość istotny – no i mam nadzieję, że Marylka czeka – powiem to co mam w głowie może jeszcze raz. Otóż, jak wiemy, mam z panią Toyahową troje dzieci, sami jesteśmy dziećmi swoich rodziców, i Bogu dzięki nie narzekamy. Oczywiście nie ulega wątpliwości, że posiadanie dzieci, ale też i bycie tym dzieckiem, stanowi często wielkie wyzwanie, ale też własnie dlatego niesie za sobą wiele bardzo wielkich napięć. Intelektualnych i czysto ludzkich.

Jeśli mam szukać przykładu na to co napisałem wyżej, bardzo lubię wracać do bardzo, jak to mówią niektórzy, ładnego, choć już dość starego filmu pod tytułem Miejsca w sercu. Bohaterem jest kobieta grana przez podwójnie oskarową Sally Field, której zmarł mąż, zostawiając ją samą na farmie z czwórką dzieci. Dzieci jak dzieci, takie wiejskie zwykłe dzieci, ani grzeczne, ani niegrzeczne – raz tak, raz tak. I zdarza się pewnego dnia, że syn Sally Field narozrabiał tak, że w sposób oczywisty powinien dostać karę. Problem jednak polega na tym, że ponieważ kary zawsze wymierzał ojciec, a ona się kompletnie na tym nie zna, sytuacja jest patowa. Zwraca się więc Sally Field do syna z kluczowym pytaniem, jak by go ojciec ukarał za to co on zrobił? Chłopak bez mrugnięcia okiem odpowiada, że ileś tam kijów na tyłek. Wystawia dzielnie pupę, no i dostaje. Nie mam dziś pewności, bo jak mówię film widziałem dawno, ale o ile sobie przypominam, jest wręcz tak że kiedy ona go – jak to dziś się przyjęło mówić – bije, on jeszcze jej mówi, że ojciec lałby mocniej.

Scena ta wbrew pozorom nie ilustruje podłości życia na wsi w dawnej Ameryce. O ile sobie dobrze przypominam, ona nie stanowi też wstępu do wewnętrznej duchowej przemiany ludzi złych i okrutnych. To jak ten chłopak dostaje lanie, jest przedstawione jako obraz obiektywnie pozytywny i niosący nadzieję na to, że w świecie zasady, jest odwaga, jest prawda i wierność.

Czemu mi się wciąż przypomina tamten film? Wydaje mi się, że musi to być związane z nieustającym powrotem dyskusji dotyczącej przemocy fizycznej wobec dzieci. Jak wiemy, od wielu już lat problem ten systematycznie powraca i to powraca nie w formie dyskusji, lecz jako krzyk w obronie torturowanych i bezbronnych. A kiedy powraca, to nigdy nie ilustrowany klapsem, czy nawet klasycznym laniem przy pomocy pasa, ale połamanymi rączkami, posiniaczonymi oczami, rozkrwawionymi wargami i szpitalnym łóżkiem na oddziale reanimacyjnym. Gotów byłbym nawet i przyjąć informację, że ta wieloletnia już akcja spowodowana jest troską o los bezbronnych i poniewieranych, gdyby ona nie ograniczała się tylko do tzw. przemocy fizycznej. Gdyby zespoły psychologów, pedagogów i innego rodzaju autorytetów równie głośno co na temat znęcania się fizycznego nad dziećmi, mówiły na temat wszelkiego innego rodzaju krzywdzenia tych dzieci, bez użycia dłoni, paska, czy nawet kija. Jest jednak tak, że, wedle tradycyjnej szkoły, problem wyłącznie sprowadza się do lania.

Czym jest z reguły przemoc fizyczna wobec dzieci? Co stanowi problem, jeśli pominiemy patologie, w formie tych kabli i żelazek? Co nam pozostanie, jeśli uczciwie na chwilę przestaniemy korzystać z argumentów w postaci, że zacytuję Marylkę, duszenia kablem i przypalania żelazem? Jak będzie wyglądała nasza rozmowa, jeśli zechcemy rozmawiać wyłącznie o klasycznym fizycznym karaniu dzieci przez ich opiekunów? Obiecywałem sobie, że nie będę już o tym wspominał, ale jeszcze raz zrobię ten wyjątek, zwłaszcza, że tym razem mam wyłącznie dobre intencje. Otóż pani Toyahowa, ile razy nasze dzieci – najczęściej oczywiście syn – coś zmalowały, miała zwyczaj mówić: „W porządnym śląskim domu dostałbyś za coś takiego zwyczajnie w pysk”.

Proponuję zatrzymać się na chwilę nad tym „pyskiem”. Kiedy się słyszy coś takiego, można poczuć niepokój. No bo nie da się ukryć, że przy takich słowach bardzo łatwo jest sobie wyobrazić właśnie ów opuchnięty, zsiniały, czy wręcz spływający krwią policzek. Po krótkim jednak zastanowieniu nie da się nie dojść do wniosku, że sprawa wygląda bardzo inaczej. Wielu z nas, szczególnie osób już starszych, miało okazję w swoim życiu właśnie „dostać w pysk”. Mnie się to zdarzało jeszcze w latach szkolnych. Akurat nie od moich rodziców, ale od innych osób. Niestety, choć wiem, co to znaczy dostać w pysk, nie umiem dziś sobie przypomnieć jednego nawet z tych przypadków. O czym to świadczy? Albo o tym, że przez okrucieństwo tego doświadczenia, wyparłem je ze swojej pamięci, albo, że ta przygoda nigdy nie stanowiła dla mnie czegoś, co warto w ogóle pamiętać. Dziś mam skłonność przychylać się do tego drugiego wyjaśnienia. Dlaczego? Bo nie widzę możliwości, żeby za tym stało jakiekolwiek cierpienie, poza oczywiście zwykłym upokorzeniem. Jeśli ktoś mi w życiu dał w twarz, czego nie pamiętam, choć wiem, że z pewnością dał, z całą pewnością zdarzenie to nie wiązało się z fizycznym cierpieniem. Różne rzeczy bolą. Boli ząb. Boli oparzenie, boli czasem brzuch. Policzek nie boli.

Czy boli kopnięcie? Zgadzam się, że kopnięcie brzmi paskudnie, szczególnie jeśli zostanie zastąpione słowem ‘skopanie’. Czy jednak boli? Otóż wydaje się, że na ogół jeszcze mniej, niż wspominany wyżej policzek. Znów opowiem historię, którą obawiam się, że już też tu opowiadałem, ale nic nie zaszkodzi. Kiedy nasze wszystkie dzieci były jeszcze małe, chodziły ze mną do parku na spacer. Najmłodsza Toyahówna siedziała mi na plecach, ja ją trzymałem za nogi, natomiast starsza i Toyah mieli przykazane, by trzymać mnie za kieszenie i iść grzecznie obok. Staliśmy pewnego dnia na brzegu ulicy, czekając aż będzie można przejść i młody Toyah nagle bez sensu wyskoczył do przodu. Najpierw na niego wrzasnąłem, a potem, ponieważ obie ręce miałem zajęte trzymaniem nóg Toyahówny, dałem mu takiego eleganckiego, boczną częścią buta kopa w tyłek. Myślę, że on go nawet nie poczuł, tyle że ponieważ zorientował się, że właśnie coś nabroił i zezłościł tatusia, zrobił na następne 10 sekund swoją klasyczną, ponurą minę. Rozpłakał się dopiero po chwili, kiedy jakaś kobieta, która stała obok zaczęła na mnie krzyczeć, że ja torturuję dziecko. Wtedy dopiero się rozpłakał. Dopiero wtedy. Że jakaś obca kobieta krzyczy na jego tatusia.

Ktoś mi w tej chwili z pewnością może wypomnieć użycie chwilę wcześniej słowa ‘upokorzenie’. Dowiem się więc prawdopodobnie, że to właśnie nie o ból chodzi, bo możliwe że o większym bólu mowy nie ma, ale właśnie o to upokorzenie. O to upodlenie, o ten strach i o to zdeptanie. Że kiedy ja „skopałem” Toyaha, on wprawdzie fizycznie nie cierpiał, natomiast psychicznie doznał takich szkód, że do dziś się nie umie spod nich wygrzebać. A jeśli ja tego nie widzę, to tylko moja wina. Otóż nie. Ja takie gadanie odrzucam. Ja go nie upokorzyłem, bo w tamtej akurat sytuacji upokorzenie w ogóle nie wchodziło w grę. I on to świetnie tez wiedział. Jeśli podejdziemy uczciwie do sprawy, jak idzie o tzw. kary fizyczne, mowa może być tylko o cierpieniu fizycznym. Nie ma cierpienia fizycznego – problem jest już zupełnie inny.

W swoich wspomnieniach z lat szkolnych, Roald Dahl opisuje przemoc, jaka panowała w szkole do której chodził. Przemoc ze strony zarówno nauczycieli, jak i starszych uczniów. Otóż ona zawsze wiązała się z bólem i z fizycznym cierpieniem. Dyrektor bił dzieci, które coś zbroiły tak, że ich pupy spływały krwią, natomiast starsi koledzy dręczyli ich tak, że gdyby oni byli ludźmi starszymi, to pewnie by wszyscy poschodzili na zawał serca. Tam nie ma mowy o upokorzeniu. Tam jest wyłącznie straszny ból. A więc tortury. Upokorzenie, to jest zupełnie inny temat, niestety, ponieważ nie jest tak nośny, i źle wygląda na kolorowych obrazkach, o nim mówić nie chcemy.

A więc opowiem trochę o upokorzeniu. Ja moje dzieci, owszem wielokrotnie lałem, natomiast mam nadzieję, że nigdy nie dałem im zaznać czegoś, co z ich punktu widzenia stanowiłoby upokorzenie i pogardę. Biorę ze wstydem pod uwagę taką możliwość, że kiedyś byłem w stosunku do któregoś dni niepotrzebnie i okrutnie sarkastyczny, czy złośliwy, ale zawsze, tak na wszelki wypadek, spowiadałem się z tego grzechu, słowami „Byłem niedobry dla moich dzieci”. Wiem natomiast, że każde z moich dzieci wielokrotnie w swoim życiu było straszliwie upokorzone, i wciąż jest upokarzane, bez użycia buta i paska. Na zimno, na czysto, bez łez i krzyku, i to nie przez swoją rodzinę, lecz przez ludzi często zupełnie obcych. Upokarzane tak, że pewnie niekiedy dla nich było by lepiej dostać linijką po tak zwanej łapie, czy pasem w pupę. To było dopiero cierpienie. To był prawdziwy ból. Dlaczego więc o tym nie rozmawiamy?

Otóż to nie jest tematem przede wszystkim dlatego, ze sami jesteśmy tu grzeszni. Nie dlatego, żeśmy sobie takie życie wybrali, ale dlatego, że wbrew pozorom, to nie klaps, czy wspomniany już ‘strzał w pysk’ złym jest odruchem, ale zimna, z trudem skrywana wściekłość. Wściekłość nie wynikająca z moralnego oburzenia, czy pragnienia ładu i prawdy, ale wściekłość, której nie możemy się oprzeć albo ze względu na nasze kompleksy, albo po prostu tak zwaną złą naturę. Nie wściekłość na kogoś kto postępuje naszym zdaniem źle, ale na kogoś kogo zwyczajnie nienawidzimy. Dlaczego? Bo tak jakoś. Kogo to obchodzi? A gdy już kogoś zwyczajnie nie lubimy, to chcemy mu sprawić ból. Żeby samemu się poczuć lepiej. A sposobów zadawania bólu jest – jeśli ktoś nie wie – znacznie więcej niż jakieś tam lanie, czy nawet brzydkie słowo. I wcale nie mówię tu tylko o rodzinach, bo akurat rodziny są w sposób naturalny dość dobrze chronione przed wszelkiego rodzaju wynaturzeniami. Nie w pełni skutecznie, ale stosunkowo dobrze. Nie chciałbym tu schodzić na poziom zbyt trywialny, ale ile jest takich dzieci, które by bardzo chciały, żeby tata lub mama ich od czasu do czasu zwyczajnie sprały pasem, zamiast otaczać ich zimnym złem, kłamstwem, a w sytuacjach kryzysowych wystawiać na bezlitosną agresję tępych nauczycieli, głupich psychologów i jeszcze głupszych tzw. pedagogów szkolnych? A może nawet zamiast ciągać ich na sportowe treningi, wlec na wspinaczki górskie, kazać chodzić na korepetycje z wszystkich możliwych przedmiotów, czy nawet zmuszać ich do ćwiczenia gry na skrzypcach.

Bardzo łatwo jest zobaczyć jakieś obce dziecko, które stoi ze spuszczoną głową i zbiera reprymendę od swojego taty czy mamy, wzruszyć się i zawołać, że to skandal, że jak można być tak bezlitosnym, ze trzeba coś z tym zrobić. Bardzo łatwo jest nazwać klapsa karą cielesną, a później już tylko mówić o torturach i okrucieństwie. O wiele trudniej natomiast jest spojrzeć na los dzieci z pominięciem podsuwanych nam przez kulturę popularną zdjęć i historii nie mających nic wspólnego z życiem zwykłych rodzin. I proszę mi nie mówić, że ja lekceważę problemy, wyciągając palec w drugą stronę i krzycząc: „Patrzcie na nich!” Ja doskonale wiem, czym sa wszelkiego typu patologie. Natomiast chcę tylko powiedzieć, że tak zwane fizyczne karanie, czy napominanie, czy wychowywanie – ja zwał tak zwał – naszych dzieci w ogóle nie jest problemem. Ani dla rodziców, ani dla dzieci, ani dla rodzin. To nie jest absolutnie żaden problem. To nie jest ani zło, ani występek, ani patologia. To norma, którą tradycja przećwiczyła wielokrotnie i bardzo skutecznie. I ona nie ma nic wspólnego ani z nienawiścią, ani z okrucieństwem, ani z jakąkolwiek podłością, ani z brakiem miłości. Egzekwowanie dyscypliny, posłuszeństwa i właściwego postępowania przy pomocy tzw. kija nie jest w żaden sposób gorsze od zimnych, przepełnionych obojętnością wykładów psychologów, nie mówiąc już o tak zwanym złym przykładzie. Nie mówiąc już o kłamstwie. Więcej – jest nieskończenie lepsze, naturalniejsze i zwyczajnie ekologiczne.

Nie bardzo jest mi zręcznie wracać przy tej akurat okazji do przykładu z poprzedniego wpisu, a mianowicie sprawy Anny Komorowskiej i jej rodziny. Nie wiem, jak ona była traktowana w dzieciństwie. Nie mam pojęcia, czy – tak jak ona opowiada w jednym z wywiadów – jej dom był ciepły i przyjazny. Nie wiem, czy jak była bardzo mała, jej tato lub mama dali jej niekiedy klapsa. W ogóle nic na ten temat nie wiem. Nic, z jednym wyjątkiem. Wiem z całą pewnością, że z mojego punktu widzenia, i z moich doświadczeń, mogę ze stuprocentową pewnością obstawiać, że na tamto życie nie zamieniłbym tego pasa, który mój ojciec trzymał zawsze pod poduszką. I za co jestem mu na wieki wdzięczny. Tak jak i mój syn dziś też jest mi wdzięczny za tamtego kopniaka.

System puszcza parę

Od samego rana mam dziś dylemat. Czy pisać o Komorowskiej, jak mnie do tego zachęca nasz kolega kazef, czy może dać jeszcze tematowi trochę wystygnąć, i napisać specjalną notkę dla Marylki w sprawie dręczenia małych dzieci? Argumenty po obu stronach sa równie mocne. Marylka to nie byle kto, i nie bardzo mi wypada traktować ją na zasadzie takiej, że ona może poczekać, a drugiej strony, kazef informuje, że ta banda idiotów najwidoczniej uznała informacje o Komorowskiej i jej kulturowym bagażu za jeszcze jedną plotkę, nie wartą nawet splunięcia. No a to jest oczywiście problem. Po dłuższym zastanowieniu, uznałem, że ponieważ Polska jest jednak najważniejsza, Marylka z pewnością wszystko zrozumie. No więc zajmiemy się w tej sytuacji Pierwszą Damą. Właśnie tak – Damą. Pierwszą. O wychowaniu będzie jutro.

Informacja o tym, że Anna Komorowska nie jest zwykłą i skromną mamą, kurą, żoną i gospodynią, wychowującą pięcioro dzieci i czekającą z zupą aż jej mąż wróci z pracy, spadła na nas jak – i w tym nie ma słowa przesady – jak grom z jasnego nieba. Bronisław Komorowski jest postacią publiczną od wielu już lat, a tymczasem o jego żonie nie słyszeliśmy przez cały ten czas ani jednego zdania, poza tym, że ona żyje poza polityką, z dala od kamer… no i zapewne sprząta, gotuje i ogląda telewizyjne seriale. Myślę dziś sobie, jakie rewelacje na temat Anny Komorowskiej mogłyby wzburzyć opinię publiczną tak jak informacja, że ona jest żydówką, córką funkcjonariuszy komunistycznych służb bezpieczeństwa z najbardziej podłą przeszłością. Niekoniecznie złą. Ale podłą. Kto nie wie, co to znaczy, niech sobie sprawdzi. No, moglibyśmy się na przykład dowiedzieć o niej czegoś bardzo brzydkiego, choćby tego, że Anna Komorowska w młodości była prostytutką i Komorowski ją poznał na jednym z wypadów na miasto. Moglibyśmy się dowiedzieć o niej coś bardzo ładnego, a więc że ona zna, podobnie jak poseł Iwiński, kilkanaście języków i kiedyś była jednym z głównych kandydatów do Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny, lub że w młodości była mistrzynią Europy w jeździe figurowej na lodzie.

Wiadomość o jej brzydkiej przeszłości oczywiście by ją i jej całe środowisko kompromitowała, zwłaszcza gdyby ona nie potwierdzała tego, że Anna Komorowska kiedyś była zła, ale się nawróciła – co, jak wiemy, jest cudem nad cuda – lecz wyłącznie to, że ktoś coś przed nami chciał ukryć i to coś ukrywał bardzo skutecznie. No i naturalnie wszyscy byśmy mieli ochotę tę sprawę dyskutować. Gdyby natomiast nagle się okazało, jaka to ta Anna Komorowska była kiedyś pełna wdzięku i wielkości, ale poświęciła karierę dla rodziny, moglibyśmy wyłącznie ją podziwiać i dumać jedynie nad tym, jaka to ona jest skromna i autentyczna. A z nią jej mąż.

Czym jest dla nas wiadomość, że dziadkowie Anny Komorowskiej przed wojną trudnili się rzeźnictwem i nazywali się Wolf i Estera Rojer, jej mama najpierw miała na imię Hana, później przymuszona sytuacją okupacyjną zmieniła tożsamość na Józefa Deptuła, po wojnie wyszła za mąż za pewnego Dziadzię i została Józefą Dziadzia, by następnie, ze względu na znów inną sytuację, zmienić – już wspólnie z mężem – nazwisko na Jan i Józefa Dembowscy? Czym jest dla nas wiadomość, że mama i ojciec Anny Komorowskiej – a więc ów Dziadzia i ta Hana – byli przez całe lata pracownikami Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, że to właśnie wspólna służba w aparacie komunistycznej represji, połączyła ich ze sobą, i że do końca życia byli związani z partią komunistyczną. Czym wreszcie jest dla nas informacja, że z jakiegoś powodu przez te wszystkie lata, kiedy Bronisław Komorowski był najpierw ważnym polskim politykiem, następnie marszałkiem Sejmu, później kandydatem na Prezydenta RP, a wreszcie już tym prezydentem, informacja o jego żonie była najgłębiej skrywaną tajemnicą? No i jak my mamy dziś traktować informację o tym, że pewnego dnia w latach 70 Bronisław Komorowski zakochał się właśnie w tej Annie Dembowskiej, a ona w nim, i to tak mocno, że obie rodziny zostały już ze sobą związane na zawsze? Czy to wszystko co wyżej, to wiadomość dla Bronisława Komorowskiego i jego żony kompromitująca, czy może stanowi powód do dumy?

Otóż myślę, że ani jedno ani drugie. To że Bronisław Komorowski i córka najgorszego rodzaju komunistycznej swołoczy przypadli sobie tak do gustu, to wiadomość całkowicie neutralna. Oczywiście ktoś bardziej ode mnie dokładny, może się zastanawiać, jak mogło dojść do tak niezwykłego mezaliansu, ja jednak jestem tu bardzo otwarty. W końcu, kiedy ja się zakochiwałem w pani Toyahowej, nie miałem pojęcia, kim są jej rodzice, a nawet nie bardzo wiedziałem, jakie są jej poglądy. Powiem więcej – kiedy ją pierwszy raz zobaczyłem i pomyślałem sobie, że ja nie chcę być z nikim innym, nie wiedziałem o niej nic, poza tym, jakie ma oczy i część reszty. Czy gdybym się dowiedział, że jej rodzice nie są zwykłymi porządnymi ludźmi, ale parą drani, odkochałbym się w niej? No przecież nie. Albo gdyby się okazało, że ona jest Żydówką? No przecież pewnie że nie. No a gdybym po wielu, wielu latach został Prezydentem RP, a pani Toyahowa Pierwszą Damą, czy my byśmy tę naszą mroczną przeszłość trzymali w tajemnicy, czy byśmy się nią pochwalili. Otóż tego akurat nie wiem. Bo akurat tak głęboko moja wyobraźnia nie sięga. Inna sprawa, że to może właśnie dlatego, ani ona nie okazała się Żydówką, ani ja nie zostałem ruskim prezydentem.

Wiem natomiast, że zarówno Bronisław Komorowski, Anna Komorowska oraz System w swoim najbardziej powszechnym wymiarze trzymał tę wiadomość w najgłębszej tajemnicy. I robili to przez wszystkie te lata, jeszcze od czasu, jak Bronisław Komorowski, młody polski harcerz i działacz katolicki i niepodległościowy, i dziewczyna z najbardziej parszywego ubeckiego domu, a również harcerka z tak zwanej ‘Czarnej Jedynki’, wpadli sobie w oko. Przez te wszystkie lata System pozwolił ujawnić najbardziej czarne karty z zycia wielu najwybitniejszych działaczy opozycji niepodległościowej. Dziś wiemy już niemal wszystko o każdym z nich. O Michniku nawet. O najbardziej chronionym środowisku Gazety Wyborczej. Przez te wszystkie lata natomiast, nikt słowem nie pisnął o tym, że Anna Komorowska to nie byle kto. A tym samym, Bronisław Komorowski to nie byle kto. No i wreszcie pisnął.

Co dziś jest dla nas interesujące? Oczywiście wszystko to, czegośmy się właśnie dowiedzieli jest interesujące bardzo. A więc na przykład to, że Anna Komorowska – ta cicha i skromna, zahukana gospodyni domowa – to córka człowieka, który dla ubeckiej kariery wyrzekł się swojego ojca i swojego nazwiska. Że to kobieta, która dorastała w domu, gdzie Polska mogła być wyłącznie obiektem najbardziej brutalnych szyderstw, a Polacy interesujący tylko o tyle, o ile któregoś z nich można było zatłuc na śmierć. A więc też kobieta, którą dziś widzimy w stanie w jakim ona się znajduje i prawdopodobnie już nigdy się nie dowiemy, co się stało, że ona z ładnej, zapewne bardzo towarzysko mocnej dziewczyny została doprowadzona do takiego stanu. To wszystko jest dla nas bardzo interesujące.

Oczywiście bardzo też jest ciekawe, jak wyglądały te pierwsze chwile znajomości Bronka i Ani. Czy jak ona go zobaczyła, to jednocześnie ujrzała Boga i Ukrzyżowanego Jezusa? A już trochę później, co rodzice Bronka i rodzice Ani powiedzieli, kiedy się dowiedzieli, co się kroi w rodzinie? Ale też co powiedzieli na to wszystko ludzie z pozoru całkowicie obcy, a jednak bardzo wrażliwi na punkcie wszelkich tego typu ciekawych zdarzeń? I czy coś w tej sprawie zrobili? A jeśli tak to co? Bo to, że machnęli na ten przypadek ręką, to nawet ja nie uwierzę. Jak to się wszystko rozwijało, kiedy ona go po raz pierwszy przyprowadziła do domu? Czy obie rodziny się poznały? Jak oni spędzali święta? O czym rozmawiali? No i wreszcie, jak im się wszystkim układa dziś. Z tego co czytam w Gazecie Polskiej wynika, że mama Anny Komorowskiej dożywa swoich dni w Izraelu. A co słychać u taty? Ktoś mi powie, że nie mój interes. Przepraszam bardzo. To jest interes jak najbardziej mój. W końcu ona jest Pierwszą Damą. A on znalazł się jeszcze wyżej. Poza tym, o rodzicach śp. Marii Kaczyńskiej wiemy wszystko. I to nie ja te wieści rozpropagowałem.

A więc to wszystko przydałoby się wiedzieć. Ale też ja bym bardzo chciał wiedzieć, jak to się stało, że informacja o Annie Komorowskiej, a tym samym i o Bronisławie Komorowskim przez tyle lat pozostawała tak starannie ukryta? Oczywiście logiczne jest to, że jeśli ona pozostawała ukryta, oznaczać to też musi, że komuś na tym ukryciu musiało bardzo zależeć. A skoro tak, to co takiego na przestrzeni tych lat się stało, że interes tych, którzy byli sprawą zainteresowani po obu stronach barykady nagle stal się tak bardzo wspólny? I bardzo też bym był wdzięczny, gdyby ktoś mi powiedział, czy był taki moment, kiedy doszło do jakieś rozstrzygającej rozmowy na temat dalszych losów tej niezwykłej love story, czy może to wszystko potoczyło się całkowicie naturalnie? Strasznie dużo tych pytań.

Jest jednak jeszcze coś, co w tym wszystkim może się okazać być może najważniejsze. Znacznie ważniejsze, niż cokolwiek co pojawiło się już tu wyżej. Co takiego mianowicie się stało, że nagle, po tylu latach dyskrecji, System puścił parę? Gdzieś słyszałem opinię, że jaka to szkoda, że IPN nie trafił na te materiały wcześniej, kiedy Polacy głosując w wyborach prezydenckich mogli być ciekawi dowiedzieć się, kim jest ta udręczona życiem pani, która może zostać Księżną Ich Serc. A ja sobie myślę, że cóż to za dziwna refleksja, która zakłada, że oto nagle dzieją się takie cuda, że coś co przez dziesiątki lat stanowiło tajemnicę ściśle państwową, z dnia na dzień wychodzi na światło dzienne ot tak sobie. Ja rozumiem, że są sprawy tak zawiłe i tak ukryte, że trzeba lat, żeby poznajdywać wszystkie nitki i je jakoś ze sobą połączyć. Siedzą historycy i grzebią się w tym chaosie, by któregoś dnia wreszcie ogłosić, że znów udało się znaleźć coś nowego. Ale tu? A cóż w tym jest takiego skomplikowanego, by dojść do informacji, co jest do jasnej cholery z tą rodziną Bronisława Komorowskiego? Kim jest jego żona? Co robią jego dzieci? Jak wyglądają? Co sobie myślą o świecie? Co to do ciężkiej cholery są za ludzie ci Komorowscy?

Przecież to nie jest trudne. A mimo to pewnej środy dowiadujemy się właściwie wszystkiego co trzeba nam wiedzieć z jednego z artykułów w Gazecie Polskiej. Zwyczajnie, pewnej środy spada na nas ta pieprzona informacja, że agentura wzięła nas za gardło. Czemu oni nam to mówią? Powiem zupełnie szczerze, że nie wiem. Nie mam pojęcia. A jak zaczynam coś podejrzewać, natychmiast to z siebie wrzucam. Bo się zwyczajnie boję.

Czy oni nas mają za idiotów? O tak! O tak!

Plan miałem taki, żeby dzisiejszy wpis poświęcić sprawie Anny Komorowskiej, żony naszego prezydenta i naszej Pierwszej Damy. Informacje jakie do nas wczoraj dotarły, na temat tego kim ona w rzeczywistości jest, i dlaczego przez tyle lat cały propagandowy wysiłek Systemu skierowany był; na to, żeby w publicznej świadomości ona funkcjonowała tylko jako skromna hausfajf, wychowująca gromadkę dzieci i trzymająca się jak najdalej od świateł polityki, są autentycznie porażające. Ale przyznaję, że jestem bezradny. To jest taki temat, że, kiedy się podchodzi do niego na gorąco, nawet nie wiadomo od czego zacząć. To jest taki temat, który więc prosi: „Bierz mnie!” A to jest niebezpieczne. Jeśli chcemy być poważni – a tu trzeba być bardzo poważnym – nie możemy zapominać, że ta największa powaga nie jest tak prostą rzeczą.. A więc Komorowska i jej rodzina będą musieli chwilę poczekać. Ale, to mają pewne – przyjdzie pora i na nich. Dziś więc coś znacznie mniej serio. Ale serio.

Jechałem niedawno tramwajem i do środka wsiadło trzech chłopców. Takich około gimnazjum. Jeden z nich trzymał w ręku kawał zmrożonego śniegu i widać było, że coś kombinują. Rozglądali się wokoło, chichotali, coś sobie szeptali, i zaraz na następnym przystanku wysiedli. Poczekali aż tramwaj ruszy i wtedy ten jeden walnął tym śniegiem w okno. A potem, tak już chyba na wszelki wypadek, wszyscy uciekli.

Głupie było to okropnie, że oni uciekli. W końcu nic się nie stało, i trudno też było się spodziewać, ze motorniczy zatrzyma tramwaj i pójdzie z nimi gadać. No ale uciekli. Najpierw pomyślałem sobie, że oni pewnie byli bardzo zadowoleni z tego, że tak się sprytnie znaleźli, a później przyszło mi do głowy, że może jednak nie. Że może byli rozczarowani, że ani tym śniegiem nic nikomu nie zrobili, ani że nawet nikt się na nich nie wściekł. I że następnym razem spróbują czegoś więcej. Czegoś bardziej spektakularnego, a przede wszystkim bardziej szkodliwego. No i pomyślałem, że może lepiej by było, gdyby ten motorniczy wysiadł, dogonił ich, złapał jednego chociaż i mu przyłożył. Ot tak. Wychowawczo. Pewnie by go nie dogonił, no ale przynajmniej chłopcy by mieli satysfakcję i w przyszłości – dla podreperowania swojego samopoczucia – na przykład nikogo nie zamordowali.

Jakiś czas później byłem świadkiem takiej sceny. Szło sobie dwóch gówniarzy w kapturach. Nie wiem, czy to byli ci od śniegu, ale wyglądali podobnie. Nagle minął ich jakiś, wyglądający dość zwyczajnie, chłopak w słuchawkach na uszach. Ci dwaj przechodząc, najpierw go trącili, następnie zatrzymali się, zawrócili i poszli dokładnie za nim. Ja też się zatrzymałem i patrzyłem, co będzie dalej. Chłopak zatrzymał się na przystanku, oni też, tyle że jeden stanął z jednej jego strony, a drugi z drugiej. Dalej nie wiem, co było, bo sobie poszedłem. Pomyślałem sobie jednak, że pewnie chcieli mu zabrać telefon, albo co on tam miał. A może pieniądze. A może chcieli mu zwyczajnie wpieprzyć, tylko czekali na dobra okazję. Ot tak. Bo im się nie spodobał. I pomyślałem sobie, że byłoby fajnie, gdyby ten chłopak – on był od nich znacznie starszy i wyższy – będąc zaatakowanym im po prostu wlał. Albo, jeśli nie on, to jakiś dorosły, który by akurat był na miejscu.

Czemu akurat dziś przypomniała mi się te bzdurne przecież kompletnie historie? Otóż wczoraj w telewizji TVN24, obejrzałem – po raz kolejny na przestrzeni ostatnich tygodni, czy może już miesięcy – reportaż o jakimś dziecku gdzieś w Polsce, które podobno bawiło się piłką, piłka mu wypadła i lekko uderzyła w przejeżdżający samochód. Kierowca samochodu, zamiast zlekceważyć sprawę, dostał cholery, zatrzymał się, wysiadł i kopnął to dziecko tak, że mu bardzo poważnie uszkodził kolano. Informacja podawana przez TVN24 jest taka – powtarzam – że ten chłopczyk bawił się piłką, piłka mu niechcąco wypadła, a kierowca okazał się kompletnym idiotą i to dziecko fatalnie skopał. No i teraz ma zasłużone zmartwienie, bo ludzie spisali jego numer, policja go znalazła i niewykluczone, że teraz za to co zrobił pójdzie siedzieć. Zdarza się.

A ja się zastanawiam nad dwiema rzeczami. Pierwsza to taka, czy rzeczywiście ten chłopczyk niechcąco wypuścił piłkę, czy może nią w ten samochód rzucił. Co ciekawe, sprawa nie jest taka oczywista. Że jemu ta piłka wypadła, wiemy z opowieści dziecka, jego babci i zapewnień TVN-u. Dowody natomiast na to są takie, że ten chłopczyk jest strasznie biedny, zestresowany, że płacze po nocach, boi się wychodzić z domu, a o tym zaświadcza jego babcia. Bo nawet nie on. On, wręcz odwrotnie, robi wrażenie wyjątkowo mocnego. Jest bardzo wygadany, ruchliwy, i ogólnie wygląda na kogoś, komu jest bardzo dobrze na świecie, zwłaszcza od czasu jak się stał telewizyjną sławą. Jeśli wiecie o co mi chodzi, on jest takim najbardziej typowym elokwentnym jak wszyscy diabli szczeniakiem z osiedla. Więc to jest jedna rzecz – czy on faktycznie jest taki biedny, czy może padł zasłużoną ofiarą czegoś co się nazywa chuligaństwem, lub niekiedy ulicznictwem?

Druga rzecz to taka, dlaczego TVN24 zrobił sobie z tego wydarzenia wielotygodniową, czy niewykluczone, że już wielomiesięczną historię? Czemu reporterom TVN-u tak bardzo zależy, żeby tego kierowcę zniszczyć, a z tego chłopczyka zrobić aniołka z urwanym skrzydełkiem, podczas gdy wiele wskazuje na to, że sprawa nie jest w ogóle oczywista? I czemu przedstawiając nam tę historię, oni robą wrażenie, jakby uważali, że mają przed sobą idiotów.

Proszę mnie dobrze zrozumieć. Ja biorę pod uwagę, że było tak, jak mówi TVN. To dziecko jest całkowicie niewinne, a kierowca to jeden z tych durniów, którzy pokłócili się z żoną i cały dzień chodzą wściekli szukając okazji, by pokazać światu, że z nich jednak prawdziwe chłopy. Jeśli tak to w ogóle nie ma o czym gadać. Jednak z tego co widać w serii tych reportaży, wynika jasno, że ofiarą może być jednak ten kierowca. Proszę popatrzeć. Mamy tego chłopczyka i jego babcię. Nie mamę, nie tatę, ale babcię. O rodzicach w ogóle nie ma słowa. Jest tylko on i jest ta babcia. I z jednej strony słyszymy ową babcię, jak ona opowiada o tych łzach, o tych lękach, o tym jak to dziecko boi się wyjść z domu, no i o tym, jak on nie jest w stanie się bawić z innymi dziećmi, bo przez tę skaleczoną nogę jest kaleką; i o tym, jak to nie ma takiej kary, jaka by była w stanie temu dziecku wynagrodzić cierpienia jakich doznał (słowo daję - nie ma takiej kary); obok babci pojawiają się oczywiście psycholodzy, którzy własnym autorytetem zaświadczają, że jeszcze przez najbliższe lata to dziecko będzie psychicznie uszkodzone, i że w związku z tym wymaga nieustannej fachowej opieki; na to wszystko nakłada się idealnie standardowo manipulowany przekaz TVN-u, gdzie widać jak jego każdy jego element jest starannie opracowany pod kątem jednej i oczywistej bardzo tezy – dzieci padają ofiara przemocy dorosłych. A z drugiej strony widzimy to dziecko, które nawet nie jest w stanie udawać, że cokolwiek mu jest. No i znów ten TVN. Reporter przyłazi do domu tej babci, specjaliści od informacji ściągają kolegę tego chłopczyka, im każą w jakimś amoku biegać z piłką po kuchni dwa na trzy metra, a nam wierzyć, że oto przed nami poturbowane przez jakiegoś gangstera dziecko, które już nie może się doczekać, jak będzie mogło otrzeć łzy z twarzy i znów być normalnym dzieckiem, które jeśli będzie chciało pograć w piłkę, to na zwykłym Orliku, a nie w jakiejś nędznej obskurnej menelowni. No i ta babcia, powtarzająca jak nakręcona swoją historię o łzach i nocnych koszmarach. No i ten psycholog, plotący to co zawsze. No i znów ten chłopczyk, z bezczelnym wyrazem twarzy robiący z siebie telewizyjną gwiazdę.

No i ten kierowca, stojący dziś przed sądem, niewykluczone, że jak najbardziej zasłużenie, ale też bardzo możliwe, że tylko dlatego, że zareagował tak jak i ja bym na jego miejscu może zareagował, gdybym się nie bał, ze ten szczeniak wyjmie z kieszeni nóż i mnie zabije, a miał tego pecha, że kiedy gówniarza chciał kopnąć w tyłek, trafił niefortunnie w kolano i stało się co się stało.

No i znów ten TVN. Czemu oni, jeśli rzeczywiście relacjonują przykład okrucieństwa złych dorosłych wobec małych, niewinnych dzieci, tworzą obraz, który wręcz krzyczy wielkim napisem ‘UWAGA KŁAMSTWO!’? I czemu, jeśli wiedzą jak jest naprawdę, ale im ten temat, w takim właśnie ujęciu, bardzo pasuje, nie powiedzą temu dziecku, żeby przestało kozaczyć i przynajmniej raz na jakiś czas zrobiło smutną minę. Przecież to dla nich nie jest chyba taki problem, żeby zanim ta babcia zacznie opowiadać o tym, jak on wciąż płacze i boi się zasnąć, zmoczyć mu czymś oczy i poprosić, żeby trochę poudawał.

Powtarzam. Ja nie wiem na sto procent, jak było. I tym na przykład różnie się od TVN-u i jego przekazu. Mogę się tylko domyślać. Ale piszę ten tekst dlatego, że moim zdaniem jest bardzo prawdopodobne, że jakiś czas temu gdzieś w Polsce zdarzyło się coś, co się dzieje bardzo często. Jakiś ulicznik kopnął piłkę w przejeżdżające auto, a kierowca, mając świadomość, że taka zabawa kończy się niekiedy śmiercią, nie wytrzymał i postanowił dokonać tak zwanego aktu wychowawczego. A ponieważ wszystko się działo bardzo szybko i w ogóle bywa różnie, dziecko poniosło karę bardziej dotkliwą, niż na to zasłużyło. Może też nawet być tak, że jest prawdą, co mówi adwokat tego kierowcy, że tamtego dnia on jechał z ubraniem do trumny dla swojego zmarłego dziadka, i w ogóle był bardziej podenerwowany niż zwykle. A wówczas to, że on dziś stoi przed sądem z bezwzględnymi mediami na plecach, a adwokaci mu radzą, żeby się nie stawiał, przeprosił, i wszystko wziął na siebie, to dostanie mniejszy wyrok, podczas gdy druga strona tego przypadku wypatruje już tylko listonosza z ciężkim odszkodowaniem, które będzie można zwyczajnie przepić, jest bardzo ciężką niesprawiedliwością.

O gałęziach

Jak już wspomniałem we wstępie do komentarza Don Paddingtona, wczoraj przez cały dzień nie miałem okazji obserwować tego co się działo wokół wizyty w Polsce ruskiego prezydenta. Dopiero wieczorem, po tym jak już napisałem tekst dla Ginewry, spojrzałem w telewizor, wysłuchałem wystąpień nałęcza i frasyniuka – tak, oni od dziś będą u mnie pojawiali się wyłącznie jako nazwy, a nie nazwiska – zaniemówiłem i zrobiłem jedyne co w Polsce się od wieków w podobnej sytuacji robi, a mianowicie pobiegłem po ratunek do Księdza. Dziś trochę już do siebie doszedłem. Akurat na tyle, żeby wydusić z siebie parę słów, choć nie na tyle, żeby na sprawę machnąć ręką. A więc nie macham, lecz wyduszam.

To że wizyta Rosjanina zostanie przez System potraktowana jak nie przymierzając wizyta Ojca Świętego, wiedziałem już wcześniej. Zapowiedział mi to choćby w niedzielę w Kawie na ławę – swoją drogą ciekawa sprawa z tą ciszą wyborczą, prawda? – poseł Platformy Obywatelskiej Halicki, tłumacząc, że ten świąteczny nastrój jest dla Polaków jak najbardziej naturalny, a więc wszelkie akcje Systemu skierowane w stronę robienia z Rosjanina księcia naszych serc, są wyłącznie odpowiedzią na zapotrzebowanie społeczne. A zatem, kiedy moje dzieci, czy pani Toyahowa relacjonowały mi ów nastrój, jedynie co mi pozostawało, to z zimną rozpaczą wzruszać ramionami. No ale pojawili się w końcu nałęcz i frasyniuk. Opowiem.

Najpierw nałęcz. Otóż ja nie wiem, czy czytelnicy tego bloga wiedzą, co mam na myśli mówiąc o fizyczności tego człowieka. Kiedy on miał jeszcze brodę, wygladał jak każdy człowiek z brodą. Kiedy ją ogolił, zaczął wyglądać jak miś Yogi, tyle ze niesympatyczny. W dodatku, on ma taki szczególny sposób mówienia, który polega na tym, że między co trzecie słowo wrzuca serię dziwacznych stęknięć, co w sumie powoduje, że z niego nieustannie bije taka okropnie irytująca półprzytomna dezynwoltura, okraszona w dodatku przylepionym, pogardliwym uśmiechem. To jest coś takiego, że gdyby on znalazł się w towarzystwie, które jest moim towarzystwem, to po dwóch minutach wszyscy albo by grzecznie przestali na niego zwracać uwagę, albo on by zwyczajnie został wyrzucony za drzwi z powodu zwykłego chamstwa.

Otóż nałęcz, występując jako przedstawiciel Prezydenta, w pewnym momencie zaczął tak wychwalać wielkość Miedwiediewa, że oświadczył – na wyraźne życzenie Rymanowskiego powtarzając to oświadczenie – że dla niego Miedwiediew jest osobą bardziej wiarygodną i zasługującą na zaufanie, niż Edmund Klich – polski przedstawiciel do sprawy smoleńskiej katastrofy. Dlaczego? Z dwóch powodów. Pierwszy to taki, że Miedwiediew to osoba bardzo staraninie wykształcona prawniczo, a więc ekspert jak sto diabłów. A drugi, że z niego jest sam ruski prezydent, a więc nie byle kto. Jak mówię, prowadzący wywiad Rymanowski był tak poruszony tą deklaracją, że poprosił nałęcza, żeby on jeszcze raz to powiedział. I on to powiedział raz jeszcze. Że jeśli on ma przed sobą polskiego oficera i rosyjskiego prezydenta, to on wybiera Rosjanina. I powiedział to z tym swoim wzgardliwym stęknięciem.

Mówił nałęcz jeszcze długo i niemal równie ciekawie, ale wbrew pozorom ten tekst nie jest o nim, więc na tym jego sprawę zakończę i przejdę do frasyniuka, o którym – też wbrew pozorom – również nie mam zamiaru pisać. Otóż poproszony o opinie na temat katastrofy – bo owszem, katastrofa była pierwszym tematem tej rozmowy – powiedział, że on już ma dość gadania o Smoleńsku i o tym, co się tam stało. Że sprawa wyjaśnienia przyczyn śmierci polskiego prezydenta i innych osób rozniesionych na strzępy tamtego sobotniego poranka, jest absolutnie bez znaczenia. Że to co się liczy, to jest robienie interesów i dbanie o pozycję i wizerunek. Daję słowo, że frasyniuk nie żartował. On był całkowicie poważny, wręcz tym swoim wystąpieniem poruszony. On z autentycznym zacięciem tłumaczył, że nie ma absolutnie znaczenia, co było przyczyną tamtej katastrofy. Nie że to jest mało ważne. Jego zdaniem, to w ogóle nie jest ważne. No bo, jak to ów frasyniuk zgrabnie wyraził, co to nam da, że Rosjanie przyznają, że jakiś kontroler lotu był pijany? Jakie to przyznanie będzie miało znaczenie dla naszej gospodarki i naszych interesów?

Obecny w studio TVN24 poseł Selin, sądząc prawdopodobnie, ze frasyniuka swoim argumentem przygwoździ, spytał go, czy on uważa, że gdyby na terenie Polski doszło do katastrofy, w której zginąłby prezydent Miedwiediew, jego żona i cała kupa ważnych Rosjan, to dla takiego Putina sprawa wyjaśnienia przyczyn tej tragedii nie byłaby priorytetowa, frasyniuk odpowiedział, że nie. Że on jest pewien, że Rosjanie rozumieją, że najważniejsza jest pozycja w świecie i interesy i że wobec takich wyzwać śmierć nawet kogoś bardzo ważnego jest nieistotna. Tak powiedział frasyniuk. On tak powiedział. Można to sprawdzić, Ja nie kłamię.. Nie przesadzam. On tak powiedział w telewizji.

Napisałem wcześniej, że ten tekst nie jest ani o nałęczu ani nie o frasyniuku. Potwierdzam to w pełni. Ani jeden ani drugi nie są tu najbardziej istotni. Oni – i jeden i drugi – są zaledwie pretekstem. Bardzo dobrym pretekstem, jak na powagę tego co za chwilę nastąpi, ale zaledwie pretekstem. Jak pisałem we wprowadzeniu do komentarza Księdza, świat najwyraźniej bardzo przyspieszył. Co będzie dalej – nie wiem, ale mam bardzo mocne przekonanie, że przy tym tempie rozwoju zdarzeń, coś się stać musi. I naprawdę nie ma znaczenia, czy to co się wczoraj zdarzyło w publicznej domenie, a o czym napisałem wyżej, to wynik czyjejś głupoty, strachu, jakichś dziwnych interesów, czy zwykłej ludzkiej słabości. Przychodzi bowiem moment, że to słowo, które już pozornie wyszło z obiegu, a mianowicie ‘zdrada’, zaczyna nagle wielokrotnie odżywać. Przychodzi moment, kiedy już naprawdę, wobec starej wiecznej prawdy, że kiedy już nie ma nic, jak tylko Bóg Honor i Ojczyzna, wszystko inne traci znaczenie. A kiedy już do tego dochodzi, to przychodzi też moment, że po jednej stronie stoją wierni, a po drugiej zdrajcy. A los zdrajców nie podlega debacie.

Wiernych często też niestety nie, ale to co mnie dziś interesuje to ich los. Tylko ich.