Don Paddington: Dorzynanie Polski

Są chwile, kiedy czujemy, każdą cząstką naszych ciał, że świat dramatycznie przyspieszył. Tak się złożyło, że dopiero teraz miałem okazję rzucić okiem w telewizor i ujrzeć z tą straszną, niemal śmiertelną precyzją, dokąd oni nas zaprowadzili. Odjęło mi mowę. To są chwilę kiedy znów głos można oddać tylko komuś takiemu jak nasz Ksiądz. Słuchajmy. Choćby tylko po to, by dać świadectwo. Dziś.

"Po pięciu latach tworzenia z Rosji obrazu nieprzyjaciela, wznowienie zaufania rosyjskiego kierownictwa wobec nas było niełatwe. Ale udało mi się zrobić to, i dziś jestem gotów powiedzieć swoim wyborcom – od teraz dialog z naszym dużym sąsiadem będzie budować się na zasadach równości, dobrych stosunków sąsiedzkich i zdrowego pragmatyzmu, a nie konfrontacji i antyrosyjskiej retoryki. Czy zapłaciliśmy za to zbyt wysoką cenę? Nie, ponieważ porozumienia osiągnięte z Moskwą są obopólnie korzystne.”

Kto to powiedział? Musicie, przebrzydłe oszołomy obejść się smakiem, ponieważ nie powiedział tego ani marszałek Komorowski, ani premier Tusk, ani – co można by podejrzewać, zważywszy na obecność frazy: „zdrowy pragmatyzm” – wicepremier Pawlak, lecz prezydent niezawisłej Ukrainy, Wiktor Janukowycz, w ramach tzw. orędzia do narodu. Przytaczam tę wypowiedź, ponieważ od wielu już dni myślę o Ukrainie. Myślę o decyzji rządzących tym krajem – decyzji, której powody we wspomnianym orędziu wyjaśniał narodowi Prezydent Janukowycz - by w zamian za tańszy gaz Rosjanie mogli przez następnych 30 lat utrzymać swoje wojskowe bazy na Krymie. I słyszę te głosy, że Ukraińcy zrobili znakomity interes, a Rosjanie jeszcze lepszy. I że to wcale nie jest tak, że Ukraina mocno wiąże się z Rosją, a oddala od Zachodu. Jak ładnie chociażby powiedział pewien chyba korwinowiec, Janukowycz prowadzi niezależną politykę: poszedł Rosjanom na rękę, a w zamian dostał tańszy gaz. Business is business.

No i właśnie kwestia owego biznesu jest tutaj interesująca. Otóż zetknąłem się gdzieś z opinią, że generalnie (pomijając timoszenko-juszczenkową niszę) społeczeństwo ukraińskie murem stoi w tej sprawie za swoim Prezydentem. Ktoś już ładnie policzył (choć nie ręczę za rzetelność tego wyliczenia), że ten tańszy gaz, to oszczędność rzędu 90 dolarów na głowę rocznie. Nie jestem aż tak naiwny by mniemać, że przeciętny Ukrainiec te 90 dolarów w swej kieszeni zobaczy. Warto jednak zadać sobie pytanie, czy sama perspektywa zarobienia 90 dolarów rocznie, jest wystarczająco kusząca, by poprzeć starania tych, którzy – jakby nie patrzeć – uzależniają Ukrainę od Rosji?

Co to wszystko ma wspólnego z nami? Pracuję w tej chwili w takiej części Archidiecezji Poznańskiej, gdzie jest bardzo żywa tradycja Powstania Wielkopolskiego. Ludzie pamiętają tutaj o swoich przodkach (ojcach i dziadkach), którzy walczyli z Niemcami o wolną Polskę. I są z nich dumni. Trzeba też jednak zauważyć, że żyją również tutaj ludzie, najczęściej młodzi, którzy przy okazji jakichś upamiętniających powstanie uroczystości, mówią mniej więcej tak: „I po cóż było to Powstanie wygrywać? Gdyby nie ono, to dzisiaj żylibyśmy w Reichu i mielibyśmy jak pączki w maśle”.

W ten sposób dochodzimy do sedna niniejszego komentarza. Otóż wszystko wskazuje na to, że System (którego jedną z ekspozytur może być np. Kreml, albo któryś z banków, albo jakaś grupa medialna, czy nawet najzwyklejsze w świecie krasnoludki) doszedł do wniosku, iż w tzw. demokracjach, by dojść do pożądanych celów („kasa, Misiu”, „władza, Misiu”, „porządek, Misiu”), nie opłaca się stosować metod jawnie zamordystycznych. Są one bowiem nieekonomiczne, a przy tym mało skuteczne. Znacznie skuteczniejszą może się okazać praktyka przekupywania ludzi, bo – jak wiadomo – tylko ryba nie bierze. System jest gotów zapłacić naprawdę dużo, o ile uzyska w zamian rezygnację z przywiązania do wiary, Ojczyzny, tradycji i dobrego obyczaju, samodzielnego myślenia, przyzwoitości, prawdy i honoru. Zanim do takiego „dilu” dojdzie, trzeba ludzi OSWOIĆ z myślą, że rezygnacja z owych wartości, to właściwie nic takiego. Że tak na dobrą sprawę, są to pseudo-wartości, których kultywowanie wiąże się z zacofaniem i zamknięciem na nowoczesny świat. Owo oswajanie jest właśnie tworzeniem tej drugiej Polski, tzn. „bandy jakichś nieznanych nam turystów, która chleje, i drze mordy w sposób zupełnie niewyobrażalny”.

I – kierowany nienawiścią - muszę w tym momencie postawić to pytanie: czy dla członków owej bandy, 90 dolarów za Polskę, to jest dobry „dil”, czy też trzeba jeszcze negocjować?

Dla Ginewry - z przyjaźnią, nędzą życia i z przeprosinami

Tekst o literacie Kuczoku pisałem napełniony dwoma uczuciami. Wściekłością i lękiem. Moja wściekłość była skierowana na Kuczoka i całą tę antypolską ferajnę, która stopniowo i bardzo konsekwentnie zabiera nam naszą naturalną przestrzeń, natomiast lęk związany był z osobą mojej koleżanki Ginewry i może – choć nieco w mniejszym stopniu – paru innych moich bliskich znajomych. Nie muszę wspominać, że mam tu na myśli moich przyjaciół – Ślązaków. Dlaczego Ginewra zaprzątała mi umysł szczególnie. Przede wszystkim dlatego, że wiedziałem iż ona będzie jedną z pierwszych osob, które przeczytają ów mój tekst, ale również dlatego, że bardzo dobrze zapamiętałem jeden mikroskopijny moment, kiedy ona dała mi odczuć, ze dla niej jej śląskość jest kwestią baaaardzo poważną.

Dlaczego więc, zamiast dać sobie spokój, postanowiłem pisać o Kuczoku? Bo musiałem. Po prostu. Wszystko co tu piszę, piszę dlatego że muszę. Tu ze mną jest jak ze Skaldami. Oni śpiewają bo muszą, ja piszę bo muszę. No ale ktoś mnie spyta, po co w ogóle wspominałem o Ślązakach, Śląsku i śląskości? Czy nie mogłem tego wpisu zwyczajnie ocenzurować i udawać, że fakt iż ten dureń ma na nazwisko Kuczok, nic mnie nie obchodzi. Powiem szczerze, że miałem taki zamiar. Naprawdę. W pewnym momencie rozważałem nawet taką opcję. Że ja wszystkie fragmenty, gdzie się pojawia problem mojej anty-śląskiej obsesji ocenzuruję i słowo ‘Śląsk’ tu nie zostanie wymienione. Ostatecznie jednak z tego rozwiązania zrezygnowałem. Dlaczego?

Otóż pomyślałem sobie, że ja nie będę pisał o Ślązakach, Śląsku i śląskości, ale wyłącznie o Kuczoku i o sobie. Że jednym słowem nie wspomnę o tym, co ja mam przeciwko śląskości, że ja jednym słowem nie wspomnę o tym, co mnie u Ślązaków denerwuje, natomiast przyznam tylko to, że owszem – ja śląskości nie rozumiem, czuję w stosunku do niej niechęć i, przyznaję, że jest to uczucie absolutnie subiektywne, wręcz irracjonalne. Dlaczego więc – ktoś spyta – skoro tak dobrze znam Ślązaków, sądziłem, że mi to ujdzie na sucho? I tu przyznać muszę, że, mimo tego ryzyka, podejrzewałem, że na sucho mi to nie ujdzie. A myślałem tak właśnie dlatego, że Ślązaków dość dobrze znam i wiem, że oni takich wybryków jak zimne antyślązactwo nie darują. Nawet jeśli ono nie jest sformułowane bezpośrednio, ale wyłącznie jako wyznanie winy. Mimo to zaryzykowałem.

No i mam za swoje. Ginewra – osoba, którą uważam za osobę niezwykle miłą, mądrą, elegancką i porządną – napisała mi, że ona moim tekstem czuje się bardzo dotknięta. Więcej. Że ja swoim tekstem „zrobiłem jej ogromną przykrość”. A ja wiedziałem, że tak będzie. Że wystarczy, że ja przyznam, że z jakiegoś niemal irracjonalnego powodu czuję w stosunku do tzw. ‘śląskości’ niechęć – a Ginewra poczuje się skrzywdzona. Dlaczego? Właśnie dlatego że jest Ślązaczką. I ona w związku z tym nie ma wyjścia. Ona się musi poczuć skrzywdzona. Za co? Za to może że ja coś brzydkiego powiedziałem o Ślązakach? Że ja – nie daj Boże – coś brzydkiego powiedziałem o niej? Ależ skąd! Ona poczuje gniew wyłącznie z tego powodu, że ja przyznałem, ze ślązactwo mnie irytuje. Mnie. Subiektywnie i w sposób jak najbardziej dla mnie naturalny.

W tym momencie kusi mnie bardzo, żeby zapytać Ginewrę, czy ona by była na mnie obrażona tak jak jest w tej chwili, gdybym ja na przykład napisał, że ja nie wiem dlaczego, ale tak już mam, że jeśli spotykam przypadek jakiejś ciężkiej podłości, albo czytam wypowiedź jakiegoś wyjątkowego bydlaka, a później dowiaduje się, że on ma na nazwisko Lippman, albo Raciborski, to moją jedyną reakcją jest pełne zrozumienia ‘Aha!’. Uważam, że ten argument byłby idealny, ale wiem, że on tu jest nie na miejscu. Dlatego przede wszystkim, że ja już znam odpowiedź. Ginewra nie uznałaby tego wyznania za agresję pod adresem Żydów, ale oczywiście – tak jak poprzednio – wyłącznie pod adresem Ślązaków. Dlaczego? Bo jest Ślązaczką i jako taka, uważa, że kwestia ślązactwa nie może być dyskutowana, o ile nie chodzi o to, by omówić ciężki los tej ludności i jej zasługi dla Polski. A jeszcze ci Żydzi!

Ale też jest jeszcze jeden powód, dla którego chcę, żeby ten tekst był maksymalnie konkretny i pozbawiony złośliwości. Ja bardzo szanuję Ginewrę, podobnie jak szanuję moich pozostałych przyjaciół-Ślązaków, i bardzo nie chcę ich rozdrażniać. I tak już to robię, więc nie chcę bardziej. Chcę poza tym bardzo uczciwie i starannie pokazać im, ze się mylą. Nie co do wybitności, szczególności i zasług ludu śląskiego, ale co do moich intencji i moich grzechów. Bo, jak już na to wskazałem wcześniej – mój tekst nie był o Ślązakach. On by ł o Kuczoku i o mnie.

O Kuczoku już więcej nie będzie. Natomiast pozwolę sobie jeszcze powiedzieć parę słów o sobie. Otóż ja jestem rodzinnie związany z południowym Podlasiem. Moi rodzice urodzili się nad Bugiem między Kodniem a Włodawą, a ja jeśli mam w ogóle jakąś krew o której warto mówić, to ich krew. Jaka to krew? Trudno mi powiedzieć. Kiedy rozmawiam z moimi przyjaciółmi Ślązakami, oni mi potrafią dużo opowiadać o tym, czym jest śląskość i jacy to Ślązacy są. Że pracowici, że czyści, że uprzejmi dla starszych, że bogobojni, że dobrosąsiedzcy, że honorowi, i że wreszcie od wieków krzywdzeni. Co ja mogę powiedzieć o sobie jako o człowieku z południowego Podlasia? Nie wiem. Więcej tu ma do powiedzenia pani Toyahowa. Ona ze mnie nieustannie kpi, każdą kpinę kończąc zdaniem, „No, ale rozumiecie. Tatuś jest z Podlasia”. O ile się orientuję, chodzi o to, że my na Podlasiu jesteśmy chamami bez ogłady i wyczucia, którzy w dodatku przez tydzień chodzą w tych samych majtkach i skarpetkach. Czy ja się obrażam? Nie. Dlaczego. Bo, ja wprawdzie o nas nie wiem wiele, ale jedno wiem na pewno. My się nie obrażamy.

Co o ludziach z Podlasia myśli moja żona, już wiem. Co myślą inni mieszkańcy Polski? Nie mam pojęcia. Mam wrażenie – takie jest moje doświadczenie – że Ślązacy nie są nastawieni zbyt entuzjastycznie. Ale mogę się oczywiście mylić. Wiem natomiast z całą pewnością, że ludzie sobie rożnie myślą o różnych rzeczach, o innych ludziach, o różnych poglądach, o różnych zdarzeniach i że na to co sobie oni myślą, nie ma rady. Wiem też, że Niemcy nie lubią Belgów, Francuzi Anglików, a Anglicy nikogo. I na to też nie ma rady. Wspominane tu zostały regionalizmy i ich zasługi dla ogólnego dobrobytu. Wiem o co chodzi. Ja na przykład uwielbiam Górali i Kaszubów. Ciekawa jednak sprawa. Ile razy rozmawiam z kimś, kto mieszka wśród jednych czy drugich, a nie jest częścią tej kultury, ten ktoś mi mówi, że oni są nie do zniesienia. Zawsze z tym dodatkiem: „Pobyłbyś trochę wśród nich, to byś wiedział, o czym mówię”. O co chodzi? Nie wiem. Podobnie jak nie wiem, o co chodzi pani Toyahowej z tym, że tatuś jest z Podlasia. Ale nie wnikam. Dlaczego? Bo szczerze powiem, mało mnie to obchodzi. Dlaczego? Myślę że przede wszystkim dlatego, że nie jestem Ślązakiem.

I tu dochodzę do sedna. Ja, gdyby ktoś mnie zapytał, co ja mam przeciwko Ślązakom, bardzo bym chciał wszystko co myślę opowiedzieć. Tyle że nie potrafię. To nie jest nic bardzo konkretnego. To jest prawdopodobnie coś takiego, co się każdemu zdarza od czasu do czasu, że coś go irytuje, ale kiedy chce się tą swoją irytacją podzielić z innymi, to wszyscy wzruszają ramionami i mówią mu, żeby dał spokój, bo się czepia. No i najczęściej mają rację. No bo co można powiedzieć na to, że ja nie lubię nazwiska Nowok, lub Polok? Dlatego ja nie chcę – i też nie próbowałem – opowiadać, jacy to ci Ślązacy są, że mnie tak czasami złoszczą. Ja tylko powiedziałem jaki jest Kuczok. No i dodałem – bo się nie potrafiłem powstrzymać – ten osobisty akcent, że mnie nie dziwi, że on się akurat nazywa Kuczok. I za to teraz zbieram. A zbieram – i jestem głęboko i szczerze przekonany, ze mam rację – bo Ślązacy sa obrażalscy jak cholera. Obrażają się na każdym kroku. O wszystko. Niech tylko poczują, że ich poczucie wielkości zostało zaatakowane, natychmiast się obrażają. Nie wszyscy, ale większość. I jestem pewien, że to jest fakt.

Oczywiście mógłbym tu, skoro już w ogóle zostałem sprowokowany, żeby powiedzieć to jedno zdanie o Ślązakach, a nie o sobie, drążyć temat dalej, ale nie będę. Bo jak mówię, mi nie chodzi wcale o Ślązaków, ale o Kuczoka i siebie stojącego naprzeciwko niego. Siebie z moją miłością do Polski i z moimi ludzkimi kompleksami i dziwactwami. Jednak muszę powiedzieć parę słów. Już bardzo konkretnie, bardzo merytorycznie, tak by Ginewra, którą szanuję i znajomość z którą sobie cenię, nie powiedziała, że próbuję się wykręcić czystą retoryką. Otóż jest jedna rzecz. Chodzi mi o informację, którą Ginewra przekazała w komentarzu adresowanym akurat nie do mnie, ale do Marylki. Proszę, oto dłuższy cytat:

„Jednym z elementów śląskiej tożsamości jest poczucie krzywdy. Wiele by o tym pisać, skąd się wzięło - ma to zjawisko tradycję wielowiekową (jak zechcesz, mogę Ci przysłać swój artykuł na ten temat). Zostało to poczucie spotęgowane w czasach PRL-u i znalazło swój wyraz także w III RP.

Śląsk po latach bandyckiej eksploatacji staje się dzisiaj obszarem zdegradowanym. Zamykając kopalnie (często wbrew rachunkowi ekonomicznemu, chociaż oczywiście oficjalna propaganda mówi, że wszystkie kopalnie są nierentowne i "państwo" do nich dopłaca), odbiera się ludziom godność, a dla górniczych rodzin godność i związany z tym etos pracy są bardzo istotnym składnikiem ich tożsamości.
Dlatego ci ludzie w swojej rozpaczy zwracają się ku takim inicjatywom jak RAŚ, bo czują się opuszczeni przez polityków, których wybrali do Sejmu.”

Uważam, Moja Droga Ginewro, że to co napisałaś świadczy o tym, że na punkcie tej swojej tożsamości jesteś całkowicie zapętlona. Problem polega na tym, że w dzisiejszej Polsce nie ma regionu, nie ma rodziny, nie ma kultury, nie ma człowieka – z wyjątkiem bandy kolonizatorów i ich przydupasów – którzy nie byliby w jakimś stopniu, najczęściej ogromnym, pokrzywdzeni i zdegradowani. Masz ludzi biednych, opuszczonych, wykpiwanych, bez nadziei na jakąkolwiek przyszłość. Masz polską wieś, polskie miasteczka, polskie ulice wypełnione ludźmi, którzy już dziś wiedzą, że umrą na obrzeżach nowoczesnego świata. Ludzi, którzy, gdyby nie świadomość, że mają niedaleko ten supermarket, umarli by z rozpaczy. Masz polską religijność wyśmiewaną i gnojoną bezlitośnie przez bandy zbirów i złoczyńców. Masz tych ludzi harujących 18 godzin na dobę, te dzieci krążące po drogach w poszukiwaniu jakiegokolwiek zarobku, te dziewczyny handlujące swoim ciałem, żeby jakoś było. Czy to są wszystko Ślązacy eksploatowani przez Polskę?

LEMMING niedawno pisał o dwóch biednych chłopcach, których spotkał gdzieś w Polsce jak kupowali ziemniaki i dwa jajka za 2,40. To nie było na Śląsku. A Ty mi coś pieprzysz o Ślązakach, którym odebrano godność, bo są Ślązakami. Ja nie jestem w stanie dnia przeżyć, żeby nie słyszeć tego śląskiego szwargotu, i to nie skrywanego, nie wypowiadanego w konspiracji, z leku przed agresją bogatej i wypasionej reszty Polski, ale głośnego, dumnego i rozpychającego się już nawet w państwowej telewizji. Niedawno stałem w Chorzowie na ulicy Wolności czekając na tramwaj. Obok był sklep muzyczny i z głośników leciały wyłącznie jedna pod drugiej jakieś niemieckie knajpiane piosenki. Przypadek? To w takim razie włącz sobie telewizję Silesia i obejrzyj koncert życzeń. Zobacz co się tam dzieje. Przepraszam Cię bardzo, ale czy oni – ci biedni zaszczuci Ślązacy – zwracają się ku „takim inicjatywom jak RAŚ”, żeby mogli tych piosenek słuchać bez bicia przerażonego serca, czy może, żeby ich było więcej? A jak komuś się nie podoba, niech wypieprza za Bug?

Jeszcze raz Cię proszę. Przestań się obrażać. To w ogóle nie chodziło o Ciebie. Podobnie jak to tak naprawdę nie chodziło o Śląsk. Ja chciałem napisać parę słów o Kuczoku. I go wdeptać w ziemię. Bo tak już mam. Natomiast gdyby on się nazywał nie Kuczok, tylko Oleszczuk, albo – tak jak ta idiotka – Kuryluk, a ktoś by mi napisał, że Polskę zaatakowała banda niedomytych nadbużan, to bym na to machnął ręką. Natomiast, owszem, byłoby mi wstyd, że ten ruski buc ma nazwisko, które się kończy tak samo jak moje.

No i oczywiście, przepraszam.

Nowok, Kuczok i RAŚ - czyli jak zostałem tępym szowinistą z Podlasia

Jak niektórzy wiedzą, mieszkam w Katowicach, i, jak wiedzą też niektórzy, choć mieszkam tu od zawsze, nie jestem w żadnej mierze Ślązakiem. Są też przy tym i tacy -choć ze względu na to, że staram się tu być uprzejmie dyskretny, nie jest ich tak znowu wielu - co wiedzą, że ja do Śląska, Ślązaków i tak zwanej śląskości mam stosunek bardzo, ale to bardzo nieufny. Nie będę tu wchodził w szczegóły, dlaczego tak jest, ale fakt pozostaje faktem – jak idzie o wspomnianą śląskość, na mnie nie za bardzo można liczyć. W jaki sposób przejawia się ten mój kompleks. No, na przykład w taki, że kiedy słyszę jak mówi poseł Tomczykiewicz z Platformy Obywatelskiej, to dla mnie to co on robi nie jest ani czarujące, ani zabawne, ani nawet egzotycznie pociągające, ale dramatycznie obciachowe. Ja wiem, że dla wielu osob nie tylko związanych historycznie i emocjonalnie ze Śląskiem, ale i dla tych, którzy patrzą na Śląsk z zewnątrz, śląska gwara, czy choćby tylko ów śląski ton, to nie lada frajda. Dla mnie – nie. Kiedy słyszę jak mówi Tomczykiewicz, czuję wyłącznie zażenowanie. Jedyna rzecz, jaka mnie w tych okolicach trzyma, to wyłącznie krajobraz i rolada z kluskami. Bez całej tej reszty mógłbym się z łatwością obejść.

Czy to znaczy, że nie mam znajomych Ślązaków, czy że ich towarzystwa unikam? Czy że uważam ich towarzystwo za gorszą część mojej codzienności. Absolutnie nie! Na przykład moim być może najbliższym przyjacielem jest pewien ksiądz (pozdrowienia!), który jest Ślązakiem z krwi i kości i kocham go tak bardzo, że kiedy umrę, nie wyobrażam sobie, żeby mnie kropił na tę ostatnią drogę kto inny. Ale czy to też oznacza, że jeśli wręcz fizycznie nie znoszę kogoś takiego jak Kazimierz Kutz, to dlatego, że on poświęcił swoje ostatnie lata na tworzenie czegoś co się nazywa ‘śląskim mitem’ i szykowanie ustawy, która ma doprowadzić do tego, że wszyscy okoliczni nie-Ślązacy będą musieli nosić specjalne opaski? W żaden sposób. Kutz jest mi postacią przykrą z najróżniejszych powodów, a z nich wszystkich ten akurat, tłucze się gdzieś na samym końcu. Natomiast prawdą jest, że, jak powiadam, gdyby powiedzmy moja córka miała wyjść za mąż za Ślązaka z tradycjami, wolałbym, żeby się jeszcze raz zastanowiła. Inna sprawa, że, jak znam życie, jego rodzice też by nie byli szczególnie zadowoleni. Jak ich - nie rodziców, ale Ich - znam, niewykluczone, że byliby niezadowoleni znacznie bardziej niż ja.

Ale jest jeszcze coś, co, jak sądzę jest bezpośrednim wynikiem tego mojego kompleksu. Otóż ja alergicznie reaguję na wszelkie projekty sygnowane nazwiskiem Piekorz, Kuczok, Uszok, Durczok, etc. Ta moja szajba jest tu tak mocna, że, jak sięgnę pamięcią, jedyną osobą z tych sfer językowych, którą akceptowałem bez słowa sprzeciwu, a co najwyżej z lekkim niekiedy rozbawieniem, był nasz ś.p. ksiądz biskup Herbert Bednorz. Poza tym, proszę się nie gniewać, ale mam jak mam. A niewykluczone, że jest jeszcze gorzej. Na przykład, kiedy niedawno dowiedziałem się, ze PiS w Chorzowie postanowił przeciwko obecnemu prezydentowi miasta zawiązać koalicję z Ruchem Autonomii Śląska, to ja natychmiast pomyślałem sobie, ze posłanka Nowak tak naprawdę nazywa się Nowok, tyle że z jakiegoś powodu postanowiła to ukryć.

Wiem, że ludzie nazywają się różnie i że najczęściej to akurat w żadnej mierze nie zależy od nich. Wiem też znakomicie, że ktoś może nosić nazwisko Misiejuk, lub Sawończuk, by już nie wymieniać tego, które nosi niżej podpisany, a jednocześnie okazać się pierwszej wody bydlakiem. No ale mówię, jak jest. Kiedy ktoś się nazywa Nowak, Bartoszewski, lub choćby – jak zostało wspomniane wyżej – Tomczykiewicz, żadne rasistowskie myśli nie chodzą mi po głowie. Widzę przed sobą wyłącznie jakiegoś matoła. Natomiast przy takim Kuczoku, zrywam się na równe nogi.

O niego zresztą tak naprawdę dziś poszło. Byłem parę dniu temu na wizycie u mojego teścia i – tak jak to zwykle się przy tego okazjach dzieje – wziąłem do ręki Gazetę Wyborczą. Wziąłem tę Gazetę, a razem z nią wywiad z literatem z Chorzowa Wojciechem Kuczokiem. Wiem co niektórzy z czytelników tego bloga już mówią. Ledwo skończył z Mleczkiem, teraz będzie nam zawracał głowę Kuczokiem. No ale co mam zrobić? Niedawno dostałem maila od jakiegoś młodego, nieznanego mi czytelnika, który – sam prowadząc blog – pytał, co trzeba zrobić, żeby mieć takie powodzenie jak Toyah. A ja na to mam tylko jedną odpowiedź – pisać co człowiekowi przychodzi do głowy i starać się to robić najszczerzej najlepiej jak się potrafi. A ja więc właśnie to robię. Przyszedł mi do głowy ten Kuczok i najlepiej, a przy okazji najszczerzej jak umiem, nim się zajmuję.

No więc mamy tego Kuczoka i to co on gada. Sama rozmowa jest już dowcipnie anonsowana na pierwszej stronie Wyborczej tytułem „Polskę mam w discmanie”. Tak przy okazji, ten akurat greps jest autorstwa nie Kuczoka, lecz specjalistów z Gazety. Kiedy się wczytać w Kuczoka, on tak nie mówi, a przynajmniej nie w takiej kolejności i nie z tą przebiegłą sugestią. To jest już czysta akcja ludzi z Wyborczej i kolejny powód dla którego prędzej czy później oni będą musieli za to co robią odpowiedzieć. Natomiast faktem jest, że jeśli wziąć pod uwagę główną zawartość rozmowy z Kuczokiem, to tytuł jest jak najbardziej celny. On i kobieta, która z nim gawędzi rozmawiają praktycznie o jednym – w jaki sposób należy mieć Polskę w dupie. Cała praktycznie rozmowa, to bardzo elokwentne popisy Kuczoka ograniczone do charkania w stronę Polski i o oczywiście – jakże by inaczej – Kościoła. Mam bardzo poważne podejrzenie, że tym akurat razem, jeśli Gazeta Wyborcza postanowiła z Kuczokiem pogadać, to nie z powodu jego rzekomych talentów literackich, ani ze względu na coś czego on ostatnio dokonał, ale po to tylko, by dosolić Polsce i Kościołowi. A to z jakiej okazji? Nie wiem. Możliwe, że z rozpędu.

Warto zwrócić uwagę na metodę, jaką przyjął Kuczok przy okazji swojej wypowiedzi, bo jest ona z jednej strony bardzo szczególna, a z drugiej nudna do porzygania. Otóż wspina się Kuczok na wyżyny swojego dowcipu i swojej literackiej maestrii, żeby wokół Polski i Kościoła zrobić jak najwięcej iście kabaretowego dymu. Retoryczna intensywność szyderstw, jakich ów człek nam dostarcza, jest wręcz porażająca. A jednocześnie skarży się Kuczok, jak to jemu jest w dzisiejszej Polsce ciężko wyrazić jedną marną opinię na temat Kościoła. Jaki to on jest zastraszony i sterroryzowany, jak on musi uważać na każde swoje słowo. Efekt tego obłędu jest taki, że z jednej strony czytamy coś takiego jak: „Faszyści wypaczyli symbolikę swastyki w analogiczny sposób do tego, jak się latem paczyło znaczenie krzyża na placu pod Pałacem Prezydenckim”, albo „Zachęcam nasz Episkopat, żeby opodatkował swoją owczarnię – zobaczymy wtedy, jak prędko ten kierdel w popłochu rozbiegnie się po lasach”, czy wreszcie „Krzyż na Giewoncie to najbardziej przyciągające pioruny miejsce w Polsce. Może więc Krzyż to nie tarcza, tylko magnes na nieszczęścia”, a z drugiej, w samym środku tej wścieklizny takie oto wyznanie: „Dziesięć lat temu nie przyszłoby mi do głowy uważać na to co mówię w wywiadzie do gazety. Teraz się zastanawiam, czy przez to, co powiem, nie będę miał procesu, albo czy nie zaczną mi odsyłać książek.[…] Nie da się tak żyć; kiedy człowiek musi nieustannie uważać na gesty i słowa, to jest jak próba gry w piłkę nożną na polu minowym.”

Ktoś powie, że zarówno sam Kuczok, jak i kobieta która z nim gada, jak i w ogóle sama Gazeta Wyborcza są tak typowi, że naprawdę nie warto się nad nimi pochylać. Możliwe. Może i ja za bardzo się angażuję w coś, co nie zasługuje nawet na splunięcie. Jednak kiedy się zastanowić, to nasza przestrzeń publiczna ostatnimi czasy wypełniła się gnojem (że nawiążę tu do twórczości Kuczoka) tak niesłychanym, ze 99 procent tego z czym mamy do czynienia, zasługuje nie dość że nie na splunięcie, to nawet nie na wzruszenie ramion. A Kuczok? On jednak – i będę się tu upierał – jest postacią nawet jak na te wyśrubowane przecież standardy, szczególną. Proszę spojrzeć choćby na to. On przez całą swą wypowiedź, nie dość że jest szalenie odważny i bezkompromisowy, to jeszcze nie ma jednego momentu, gdzie można by dojrzeć u niego zwątpienie, czy choćby wahanie. To co on mówi i jak mówi, stanowi najczystszy przykład wręcz rewolucyjnego obłędu. Ani jedno zdanie z jego wypowiedzi na temat Polski i Kościoła nie zawiera frazy „być może”, „chyba”, „myślę że”, czy „nie wiem”. Jednocześnie jednak nawet mu powieka nie drgnie, kiedy głosi jak następuje: „Katolicyzm jest dogmatyczny, a ja cenię sobie ludzi wątpiących”. Oto zalękniony, poskręcany w wątpliwościach filozof, w starciu z bezwzględnym toruńskim terrorem!

A zatem, mam mocne przekonanie, że w tym makabrycznym tłumie najgorszego rodzaju żulowni, Kuczok jest postacią na tyle wybitną, że czemuż to miałbym nie poświęcić mu choć jednego wpisu? Swoje dwa swego czasu otrzymał ode mnie Stefan Chwin, więc jeśli Kuczok dostanie raz, krzywda nikomu się nie stanie. Poza tym, tak jak to często w tego typu przypadkach bywa, sam Kuczok jest tu akurat tylko pretekstem, żeby powiedzieć coś więcej. Podobnie jak pretekstem jest i ta kobieta, która z nim przeprowadziła ten zdumiewający wywiad, i gazeta, która ten wywiad pod takim a nie innym tytułem zamieściła. To o co tu chodzi najbardziej, to sprawa, którą poruszyłem już nieco wcześniej, a mianowicie, z jakiej to okazji Gazeta Wyborcza wysłała swojego dyżurnego cyngla, żeby przepytał kogoś takiego jak Kuczok z tematów, o których on nie ma najmniejszego pojęcia, poza tym jednym – że Polska śmierdzi, a Kościół razi syfem?

Myślę, że odpowiedź na to pytanie leży trochę w tym, co się ostatnio w Polsce dzieje, jeśli idzie o tak zwany Ruch Solidarni 2010, a więc projekt w znacznym stopniu skupiony wokół wartości symbolizowanych przez Kościół i Krzyż, a trochę w zupełnie niezależnej od bieżących zawirowań nienawiści, jaką System od zawsze czuje wobec jednego i drugiego. Mówił o tym niedawno Jarosław Marek Rymkiewicz: „Myślę, że obecne ataki na Kościół są bardzo dobrze przemyślane - tu nie chodzi tylko o ateizację społeczeństwa, może nawet w ogóle o nią nie chodzi. Ludziom, którzy tak widowiskowo atakują religię i lżą ludzi wierzących, jest z pewnością kompletnie obojętne, czy ktoś wierzy, czy nie wierzy w Boga, czy ktoś chce być zbawiony, czy nie chce. Im chodzi o coś innego - o to mianowicie, żeby zniszczyć podstawy polskości.”

A więc, jak sądzę, za zaproszeniem Kuczoka do rozmowy o Kościele i Polsce stoi wyłącznie okazja do kolejnego splunięcia w to, dzięki czemu wciąż żyjemy. Nie chodzi o to, że Kuczok jest wybitnym pisarzem, a zawsze dobrze jest dowiedzieć się, co wybitny pisarz ma do powiedzenia na tematy różne. Przede wszystkim, nie ma mowy, żeby na miano wybitnego zasługiwał ktoś, kto jest autorem czegoś tak strasznego, jak choćby to: „Siostra, widząc, że brat sam wraca o porze nie tej z najnieprzyzwoitszych, mogła już zdjąć szlafpalto i w spokoju oddać się wieczornym modłom w swoim pokoiku, a wtedy brat, zamarkowawszy uprzednio drzwi zamknięcie, puścił się w skarpetkach samych (żeby było bezszelestnie) do piwniczki, wciąż nieprzytomną w snu objęciach kobiecą kobietę w swoje objęcia jawne ujął i wbiegł z nią po dwa stopnie niesiony pożądaniem z powrotem na pięterko, do swojego pokoiku, do łóżka ją złożył i usiadł opodal w fotelu, dysząc z przejęcia.” Poza tym, jest oczywiste, że gdyby Kuczok nie dawał pełnej gwarancji, że każdym swoim słowem spełni wszelkie oczekiwania, jakie ma wobec niego System, gówno by od Gazety Wyborczej dostał, a nie możliwość bezkarnego i publicznego robienia z siebie idioty.

To jest bowiem ten czas. Czas niszczenia, jak to określa Rymkiewicz, „podstaw polskości”. I teraz już nie pozostaje mi nic innego, jak wrócić do pierwszych moich uwag na temat śląskiego kompleksu, jaki z prawdziwym wstydem cierpię. Otóż bardzo bym chciał, żeby w tym stanie rzeczy, który nam sterczy przed nosem, ludzie tacy jak Durczok, Kuczok, Kutz, czy Piekorz zajęli się wyłącznie pielęgnowaniem śląskiej kultury, której najwyższym osiągnięciem jest w moim rozeznaniu rolada z kluskami, o ile nie uznamy, że bardziej tu zasłużone są owe niemieckie piosenki biesiadne, wypełniające z głośników ulicę Wolności w Chorzowie. I żeby przy okazji, skoro już koniecznie muszą się zajmować polityką, zajmowali się nią w ramach polskiego państwa, a nie tworzyli jakieś dziwaczne projekty o nazwie „Ruch Autonomii Śląska”. Bo, jeśli jednocześnie, demonstrują w stosunku do Polski aż taką nienawiść, z jaką mamy do czynienia w przypadku takich ludzi jak Kutz, Kuczok, czy jego towarzyszka Piekorz, to nie będą się mogli dziwić, jeśli w zwykłych Polakach zaczną budzić wyłącznie niechęć. I to niestety niechęć już na samo brzmienie ich nazwisk. A więc spotka ich coś, co w niektórych środowiskach spotyka ludzi, którzy mieli pecha, że się nazywają Warszawski, czy Guzman. A złość na nich będzie już tak wielka, że nie pomoże im nawet zapewnianie, że wielu z nich to porządni ludzie i dobrzy Polacy.

Już na sam koniec, muszę wyjaśnić, dlaczego tego typu tekst, a więc refleksje w dużym stopniu nie mające z Warszawą nic wspólnego, zamieszczam również w Warszawskiej Gazecie. Otóż ten brak związku jest pozorny. Bo oto też z tego samego wydania Gazety Wyborczej dowiaduję się, że w Sejmie leży już jakiś wniosek, pilotowany między innymi przez posła Kazimierza Kutza w sprawie uznania Ślązaków za grupę etniczną, a ich gwarę za język regionalny, i że w Platformie Obywatelskiej „zarysowuje się polityczna wola” w tej sprawie. A ja sobie myślę, że jeśli za tymi ruchami ma iść coś, co mistrz Kuczok określa jako „podlewanie kalafiorów na działkach”, to Warszawa jest miejscem równie dobrym jak każde inne, żeby któremuś z nich dać w dziób. Nawet jeśli za to, przez porządnych, od pokoleń wiernych Bogu i Ojczyźnie Ślązaków, zostanę oskarżony o chamstwo, rasizm i białoruskie kompleksy.

Powyższy tekst jest niemal wiernym powtórzeniem artykułu zamieszczonego w miniony piątek w Warszawskiej Gazecie.

Czyim kumplem jest Elżbieta Jakubiak, i co nam do tego?

Mam kolegę, który, choć się widujemy zbyt rzadko, mówi mi, że on zawsze świetnie wie, co u mnie słychać, bo czyta tego bloga, no a tam jest wszystko opowiedziane. Mam nadzieję, że to prawda. Taki mniej więcej cel przyświeca od początku temu pisaniu. Żeby z niego powstawał pewien bardzo osobisty obraz, do tego wręcz stopnia osobisty, że niemal konfesyjny. Mam też więc nadzieję, że było to widać i tym razem – na poziomie znacznie mniej istotnym, mniej mądrym, mniej w ogóle godnym wspomnienia – że przez minione dwa tygodnie praktycznie nie oglądałem telewizji. Odzwyczaiłem się. Najpierw, ze względu na chorobę pani Toyahowej, zostałem od telewizji najzwyczajniej w świecie odsunięty – bo tak nazywam sytuację, gdzie wszyscy oglądają wyłącznie angielskie programy o jedzeniu, sport, lub kolejne odcinki Dr House’a – a później zauważyłem, że właściwie nie brakuje mi ani tych kłamstw, ani tych twarzy, które za tymi kłamstwami stoją.

No i wczoraj, a właściwie już przedwczoraj wieczorem, ni z gruszki ni z pietruszki wróciłem do telewizora. I nie wiem, czy ten dzień był obiektywnie jakiś szczególny, czy może to ja okazałem się na niego kompletnie nieprzygotowany, ale powiem uczciwie, że w pewnym momencie zacząłem się zachowywać jak te dzieci, które pójdą do kina na nowego Harrego Pottera i tam, zamiast siedzieć i patrzeć, albo krzyczą, albo się śmieją, albo płaczą w głos. Doszło do tego, że rodzina mnie poinformowała, że jeśli nie przestanę gadać sam do siebie, zostanę odsunięty ponownie i to już na dłużej.

Jak jednak można się dziwić mojej reakcji, jeśli zostałem na samym początku zaatakowany przez (po kolei) Elżbietę Jakubiak, Julię Piterę, Stefana Niesiołowskiego i wreszcie przez człowieka bez imienia, a więc tak zwanego posła Halickiego. Ostro? A jakże! A proszę nie zapominać, że oni wszyscy występowali w stałym otoczeniu wybitnych pracowników mediów. A proszę nie zapominać, że ja byłem świeżo po odstawieniu.

Nie będę tu szczegółowo opisywał moich wrażeń z tej konfrontacji. Mimo wrażeń jakie były moim udziałem, i zawsze w tych okolicznościach silnej potrzeby dzielenia się nimi z całym światem, wciąż mam świadomość obiektywnej bzdurności tej akurat części naszej codzienności, no i przede wszystkim wiem, że wielu z czytelników tego bloga to wszystko co ewentualnie mógłbym dziś powiedzieć, już i tak dawno wie, albo z własnego doświadczenia, albo z moich wcześniejszych relacji. Dziś chciałbym głównie zająć się Elżbietą Jakubiak, i to nie ze wzglądu na to, że ona przyszła i coś powiedziała, bo, jak się domyślam, ona ostatnio mówi znacznie więcej niż zwykle, ale trochę w nawiązaniu do mojej poprzedniej notki. Notki o całej tragicznej mizerności tego, co nazywamy klasą polityczną.

O co poszło? Otóż jedna z głównych gwiazd telewizji TVN24 Anita Werner zaprosiła do studia Adama Hoffmanna, Julię Piterę i rzeczoną Elżbietę Jakubiak. Tematem rozmowy była nieudana próba Platformy Obywatelskiej i nowego ugrupowania o nazwie PJN odebrania partiom dotacji budżetowych. Zanim przejdę do sedna, parę zdań w kwestii tzw. finansowania. Partie polityczne w Polsce zaczęły być finansowane z budżetu jeszcze w latach 90. w odpowiedzi na straszliwą patologizację naszego sytemu partyjnego. Kiedy okazało się, że w poszukiwaniu środków na podstawową działalność publiczną, polscy politycy są gotowi nawiązywać kontakty z biznesem o najbardziej niskiej proweniencji, ten biznes nie ma żadnych skrupułów, żeby za brak tej współpracy nawet zabijać, postanowiono uniezależnić polityków od tego rodzaju powiązań, formalnie i faktycznie czyniąc partie polityczne nieodłączną częścią polskiego państwa. Dlaczego? Przede wszystkim, żeby ograniczyć patologie, a poza tym – co może równie ważne – pokazać w praktyce, że partie polityczne to nie jest żadne zło, ale równie ważny element demokracji co niezależne media, narodowa kultura, czy choćby nawet i Kościół. A więc coś, co z punktu widzenia interesu Narodu warto wspierać.

Ów gest był o tyle rewolucyjny, że faktycznie zamknął częściowo przynajmniej niechlubny okres czysto bolszewickiego traktowania polityki, a szczególnie polityki niezależnej, jako czegoś kompletnie zbędnego, czy wręcz złego. Osobiście pamiętam, jak przez większą część lat 90. opinia, że partie polityczne to bzdura i nonsens, była lansowana publicznie do tego stopnia, że dla wielu osob stała się w pewnym momencie czymś całkowicie oczywistym. Pamiętam jak zarówno Unia Wolności, jak i czołowi jej przedstawiciele nigdy nie byli traktowani jak politycy. Politykami byli ludzie z Porozumienia Centrum i z innych mniejszych ugrupowań prawicowych. Politykiem na przykład był zawsze Jarosław Kaczyński. Bronisław Giermek, Jacek Kuroń, czy Tadeusz Mazowiecki – nigdy. Bronisław Geremek był zawsze przede wszystkim profesorem, ale Lech Kaczyński już na przykład – nigdy. No i ten okres, w pewnym momencie lat 90. przynajmniej formalnie, a po kolejnych latach, niemal faktycznie, się skończył. Nagle okazało się, że to polityka i politycy tworzą prawdziwą demokrację, a z nią budują powodzenie samego państwa.

I dziś mamy sytuację taką, że kiedy Platforma Obywatelska stała się formalnie i praktycznie tak zwaną partią władzy, kiedy jej poparcie ze strony establishmentu, mediów i wielkiego biznesu zostało wręcz kulturowo usankcjonowane, a jednocześnie, kiedy okazało się po raz kolejny, że jej władza nie jest w stanie uzyskać wystarczająco jednoznacznego i stabilnego mandatu wyborczego, i że przy pomocy demokratycznych procedur nie udało się odsunąć od wpływów znacznej części polskiego społeczeństwa, podejmuje się kolejną już próbę faktycznego zmarginalizowania niezależnej polityki. To co zapowiadał Donald Tusk na billboardach wyborczych, a więc koniec politykowania – a tym samym koniec niezależnej publicznej debaty – ma zostać prawnie usankcjonowane. Pod hasłem z jednej strony oszczędności budżetowych, a z drugiej tak zwanej potrzeby przyzwoitości.

Pierwsza próba tego ustawowego zamachu na demokrację zakończyła się niepowodzeniem. I w związku z tym właśnie Anita Werner zaprosiła do studia Jakubiak, Piterę i Hoffmanna. No i właśnie w związku z tym wydarzeniem, mamy przed sobą Elżbietę Jakubiak w jej całkowicie nowym – a przecież niemożliwe, żeby aż tak nienaturalnym – wydaniu. Mamy przed sobą Elżbietę Jakubiak, a więc kogoś kto swoją publiczna karierę zawdzięcza wyłącznie tej uwolnionej ustawą z roku 1997 demokracji. Kogoś kto wyłącznie dzięki temu, że decyzją polskich posłów udało się w pewnym momencie sprawić, że polską politykę można było – przynajmniej formalnie – uprawiać w ramach polskiego państwa, stał się tej polityki wybitnym przedstawicielem. Kto, by zostać być politykiem, nie musiał jednocześnie ulegać najbardziej brutalnej korupcji. Wreszcie kogoś, kto znając przecież wartość tych zdobyczy, uznaje za stosowne je nagle wykpić i wyszydzić, wyłącznie po to, by się trochę porozpychać na tej naszej politycznej scenie.

Ale niech będzie. Uznajmy, że to też jest część tej polityki, która stanowi nasze wspólne dobro. Przyjmijmy, że to właśnie dzięki tamtej ustawie sprzed lat, Elżbieta Jakubiak dziś ma prawo się tak fatalnie korumpować i kompromitować. Że jeśli ona dziś mówi, że polityka cuchnie, politycy są podli, i że aby to powiedzieć musi wchodzić w sojusz z prawdziwymi wrogami demokracji, to takie jest jej demokratyczne prawo, które uzyskała od niepodległego polskiego narodu. Niech więc jej będzie. Gorzej, że ona – właśnie ona – tak bardzo się w tych swoich, czysto przecież politycznych, ambicjach zapętliła, że w tym zapętleniu zatraciła coś takiego nawet jak zwykły ludzki wstyd.

W pewnym momencie swojej wypowiedzi, Elżbieta Jakubiak powiedziała mianowicie coś takiego, że jej jest bardzo przykro, kiedy ona widzi, jak Jarosław Kaczyński, człowiek którego ona jeszcze niedawno szanowała, wydaje z partyjnej kasy lekką ręką publiczne „miliony” na dwa listy do członków Partii. Porażona nieprawdopodobną absurdalnością tej wypowiedzi, zareagowała nawet prowadząca rozmowę Werner, nieśmiało wtrącając, że ponieważ te listy były wyłącznie Internecie, więc chyba akurat nic nie kosztowały. Na co Jakubiak, bez mrugnięcia okiem, zmieniła koncepcję i dorzuciła beztrosko: „No może nie miliony, ale kilkaset tysięcy”.

I ona zachowuje się w ten sposób, kiedy po jednej stronie ma swojego byłego, ale jednak politycznego kolegę, a po drugiej samą Julię Piterę, a więc kogoś, kto – trzeba to tu powiedzieć – nie ma już dziś przed sobą absolutnie żadnych barier. Kogoś kto dziś zachowuje się już wyłącznie jak zaszczute zwierzę, już niemal tylko instynktownie czujące, że jeszcze jeden krok do tyłu i wpadnie w przepaść. Siedzi ta Pitera i ze swoim już dziś niemal kultowym uśmiechem syczy: „Panie pośle, ja mam parę informacji o korupcji w szeregach PiS-u, ale może opowiem panu o tym poza kamerą”. Na to zarówno Werner, jak i Hoffmann proszą Piterę, żeby, jako konstytucyjny minister w rządzie, nie posuwała się do takiego szaleństwa, a ona dalej: „Proszę zajrzeć do numeru tygodnika Wprost sprzed dwóch lat”. „Nazwiska” – krzyczy Werner i Hoffmann. „No więc powiem”, syczy Pitera. „Kamiński i Bielan”. „Niech pani powiadomi prokuraturę”, prosi Hoffmann. „Nie ma po co”, syczy Pitera. „Sprawa została już oczywiście dawno umorzona”.

A ja widzę Elżbietę Jakubiak, jak siedzi w tym towarzystwie i zamiast krzyczeć, jest cała skoncentrowana na tym, żeby zrobić jakąś choćby minimalną krzywdę Jarosławowi Kaczyńskiemu. Za wszelką cenę. Choćby trochę. Oto – i tu wracam do mojego poprzedniego wpisu – poziom jaki demonstruje polska klasa polityczna. Poziom intelektualny, ale przede wszystkim moralny. Elżbieta Jakubiak już się ujawniła, podobnie jak Pawel Poncyliusz, Joanna Kluzik – siedząca nagle w ławach poselskich obok kobiety o nazwisku Katarasińska (sic!) – czy Marek Migalski, i inni, mniej znani bohaterowie naszej walki. Ilu ich jeszcze jest po naszej stronie? I jak bardzo oni sa zdeterminowani, a jak bardzo obojętni. I jak bardzo to co dziś robią, jest dla nich tylko zabawą? Marnie to widzę.

Niedawno, jak już powszechnie wiadomo, do sali posiedzeń jednej z komisji wchodziła posłanka Marzena Wróbel i poseł Platformy Węgrzyn powiedział do Andrzeja Czumy: „W co ona się ubrała, kuźwa?” Od tego czasu, polskie życie publiczne w dużym stopniu wypełnione jest debatą na temat tego, dlaczego Jarosław Kaczyński śmiał się z łysej pały Michała Kamińskiego, dlaczego posłanka Wróbel ubiera się na czerwono, i o co chodziło Węgrzynowi. Czy on sobie tak tylko delikatnie zaklął pod nosem, czy może rozwinął twórczo treść swojego pierwszego wystąpienia po adresem Marzeny Wróbel, kiedy to jej powiedział, że ma się pokręcić w burdelu na rurce. Tak czy inaczej, ogólny przekaz jest taki, że bywa wesoło.

Powiem szczerze, że ja od pierwszego już wystąpienia owego Węgrzyna, żyję pewnymi marzeniami, marzeniami niestety niezrealizowanymi. Otóż bardzo bym chciał, żeby posłanka Wróbel podeszła do tego Węgrzyna i dała mu zwyczajnie po ludzku w mordę. Nie tak byle jak, ale z całej swojej możliwej siły. Żeby mu dała w ryj tak mocno, żeby on nie był w stanie się nawet uśmiechnąć. Żeby jeśli nie zleciałby z krzesła, to żeby chociaż się zaczerwienił ze zdenerwowania. Tak bardzo bym chciał, żeby ona to zrobiła. Nie dlatego, że wyżej od jej dobra stawiam swoje poczucie satysfakcji, bo jestem pewien, że jej by się nic z tego powodu złego nie stało. Przeciwnie. Jestem przekonany, że za ten gest, ona stałaby się medialnym bohaterem i że większość osób uznałaby ją za całkowicie usprawiedliwioną. A jeśli ktoś by zechciał ją za to co zrobiła ukarać, zostałby wyśmiany. Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości.

Niestety, na to się nie zanosi. Z wypowiedzi samej Marzeny Wróbel wręcz wnioskuję, że jej takie myśli nawet nie chodzą po głowie. Powiem więcej – ja się obawiam, że z jej punktu widzenia nie stało się nic takiego. Że dla niej, polityka to jest takie miejsce, gdzie dzieją się różne rzeczy, a wszyscy tak czy inaczej jadą na jednym wózku. Możliwe nawet, że ona z tym Węgrzynem są kumplami. Że jeśli ona kiedykolwiek zrobi coś takiego – a co, podkreślam, moim zdaniem powinna była zrobić dawno – to wyłącznie wtedy, gdy uzna, że ten gest będzie miał wartość wyłącznie polityczną. A jak przyjdzie odpowiedni czas, to może być różnie. Węgrzyn może dostać po pysku, ale też może się stać niespodziewanie politycznym sojusznikiem posłanki Wróbel, i wtedy zobaczymy ich obok siebie w poselskich ławach, lub w jakimś telewizyjnym programie. Tak jak dzisiaj widzimy Joannę Kluzik obok posłanki Katarasińskiej, Elżbietę Jakubiak obok Julii Pitery, czy Pawła Poncyliusza wszystko jedno obok kogo – może być nawet, że obok Palikota.

I właściwie w tym momencie zrobiło się tak paskudnie, że zaczynam sobie myśleć, czy faktycznie ta polityka zasługuje na coś więcej niż los, który jej chce zgotować System. Ale jest jeszcze coś gorszego. Myśl taka mianowicie, że tak naprawdę tylko my, ludzie tak wiele emocji oddających Polsce i temu co z nią będzie w przyszłości, w ogóle się całą tą sprawą przejmujemy. A ci wszyscy politycy, na których my tak liczymy i im tak codziennie kibicujemy, zwyczajnie się z nas śmieją.

Ballada o obojętności

Przez te niemal już trzy lata istnienia naszego bloga, można na palcach jednej ręki zliczyć wpisy, w których zaatakowałem w jakikolwiek sposób partię, z którą czuję się emocjonalnie i politycznie związany, a mianowicie Prawo i Sprawiedliwość. Właściwie, o ile dobrze pamiętam, możliwe że powszechnie znany wywiad z Pawłem był jedynym wypadkiem, kiedy zaatakowałem Prawo i Sprawiedliwość. Poza tym jestem wierny jak skała. Jestem wierny jak skala i temu projektowi, ale przede wszystkim jego autorowi i pierwszemu przedstawicielowi, czyli Jarosławowi Kaczyńskiemu. Oczywiście zdarzało mi się dokuczać tu różnym osobom w ten czy inny sposób związanym z PiS-em, nie mówiąc już o tym, że jestem w nieustannej wojnie z tzw. polską prawicą niepodległościowa i z wszystkimi możliwymi jej odmianami, zaczynając od Gazety Polskiej, a kończąc na jakichś kompletnie obłąkanych ugrupowaniach ze słowem ‘Polska’ w swojej nazwie. Jeszcze bardziej wrogo jestem nastawiony wobec wszelkiej maści dziennikarzy, próbujących się podczepić pod tzw. niezależne prawicowe dziennikarstwo. Prawo i Sprawiedliwość, jako partia i jego przywódca – Jarosław Kaczyński są tu jednak pod nieustanną ochroną.

Wbrew pozorom ten stan rzeczy nie jest dla mnie aż tak przyjazny, jak można by było się tego spodziewać. Wbrew pozorom, kiedy patrzę na Prawo i Sprawiedliwość nie jako na projekt, czy emanację niezwykłego politycznego talentu jego przywódcy, ale jak na cały szereg ważniejszych i mniej ważnych polityków, czy – jeszcze gorzej – na tak zwany teren, bardzo często ogarnia mnie, może nie aż czarna, ale jednak rozpacz. Kiedy znajduję rzadką okazję, żeby spotkać się z lokalnymi politykami PiS-u, czy dowiaduję się o sytuacji Partii w innych regionach Polski, czy nawet kiedy patrzę na niektórych z najbardziej eksponowanych polityków Prawa i Sprawiedliwości, nie mogę nie zadawać sobie pytania, co ja tu w ogóle robię? I jedyne co mi przychodzi w tej sytuacji do głowy, to refleksja taka mianowicie, że podczas gdy dla nich to jest praca i życie towarzyskie, dla mnie to żywioł. I też życie, tyle że wcale nie towarzyskie, ale realne i jedyne. A więc to raczej ze mną jest coś nie tak.

Niedawno miałem okazję rozmawiać z jedną znaczniejszych postaci, komentujących na tym blogu i w pewnym powiedziała mi ona, że jeśli miałaby wskazać na Prawo i Sprawiedliwość, jako na miejsce, które uważa za bezwzględnie swoje i jest mu się w stanie w jakiś tam sposób poświęcić, to ona myśli wyłącznie o dwóch osobach – Jarosławie Kaczyńskim i Antonim Macierewiczu. Otóż ja tę opinię świetnie rozumiem, a co więcej jestem bardzo skłonny ją podzielać. Jarosław Kaczyński i Antonii Macierewicz – w tej dokładnie kolejności. Reszta, jeśli zasługuje na zaufanie, to w mniejszy lub większy sposób ograniczone. I nie chodzi o to, że ja nie mam przekonania co do ich uczciwości, czy determinacji. Mam na myśli tylko to, że jeśli odejdzie Jarosław Kaczyński, to oni się rozpierzchną. Dlaczego? Bo tak naprawdę, patrząc na sprawy z pewnej szczególnej perspektywy, im jest dokładnie wszystko jedno.

Czy to jest informacja dramatycznie zła? Wbrew pozorom wcale nie. Przede wszystkim ze względu na osobę Jarosława Kaczyńskiego. On jest - nie powiem, że najwybitniejszą, bo to jest akurat oczywiste - ale jedyną prawdziwie wybitną postacią naszej sceny politycznej, a to że wbrew tej nieprawdopodobnej mizerii, i w gruncie rzeczy kompletnym osamotnieniu, utrzymuje ten swój projekt w tak wspaniałej kondycji, pokazuje tylko, jak bardzo wybitną. Cała reszta polskiej sceny politycznej, z całym jej medialnym i społecznym zapleczem, jest w stanie tak tragicznej zapaści, że gdyby nie Jarosław Kaczyński i jego partia, w ogóle nie byłoby o czym rozmawiać. Jak Jarosław Kaczyński to robi, że ta nędza z którą on musi współpracować, i którą siłą rzeczy musiał wydelegować do pracy na poziomach lokalnych, i to przy tak ciężkim ataku ze strony Systemu, jakoś działa, i to działa nienajgorzej – pozostaje dla mnie zagadką.

Co sprawia, że postanowiłem dziś pisać o tym, a nie na przykład o senatorze Platformy z Wałbrzycha, czy o najświeższych wypowiedziach Edmunda Klicha? Co powoduje, że nie chcę dziś napisać o wspaniałym występie Jacka Kurskiego u Moniki Olejnik, czy o bardzo sympatycznym wywiadzie Roberta Mazurka z Markiem Suskim, gdzie nagle widzimy Suskiego jako zdolnego, pełnego pasji człowieka, a nie kogoś o kim wcześniej mówiono tylko, że jest typem prowincjonalnego fryzjera? Czemu nie skomentuję zapowiedzi, którą wylały z siebie usta Donalda Tuska, że może się uda do 10 kwietnia przyszłego roku sprowadzić ze Smoleńska do Polski zwłoki naszego samolotu? Otóż to wszystko to są kwestie absolutnie doraźne. A, jak wiemy, doraźność jest jak najbardziej w porządku, tyle że niekiedy trzeba ją odsunąć na bok, zwłaszcza gdy sytuacja wymaga by powiedzieć parę słów, które naprawdę nie mogą czekać. Poza tym – i tu wrócę do tego co mówiłem wcześniej – kiedy spojrzymy dziś na Marka Migalskiego, Michała Kamińskiego, czy Adama Bielana, i uświadomimy sobie, gdzie oni się nagle znaleźli, co potrafią wykonać i powiedzieć, to wtedy dopiero będzie widać, jak wielkie ryzyko stoi za tym, żeby się nagle z powagą pochylać nad nawet kimś tak wybitnym i solidnym jak Jacek Kurski. A Wałbrzych? Wałbrzych pojutrze będzie już tylko znów jednym z małych polskich miast z tą samą co zawsze przyszłością. A Tusk? Przepraszam, ale ani dziś, ani jutro, ani w ogóle w najbliższym czasie.

A więc, co to jest takiego, co nie można czekać? Otóż syn mój przyniósł mi właśnie parę linków do youtuba, które nam otwierają coś, co najwidoczniej stanowi kampanię Prawa i Sprawiedliwości przed wyborami samorządowymi. Ktoś się zapyta: „A to była jakaś kampania, poza kampanią Platformy o nie robieniu polityki?” I oczywiście będzie miał częściową słuszność. Bo wygląda na to, że choć kampania była, to pies z kulawa nogą o niej nie wiedział. Muszę tu parę słów o młodym Toyahu. Otóż on przy swoich wszystkich cudownych zaletach, ma to coś, co sprawia, że nie ma takiej rzeczy w Internecie, o której by nie wiedział. Ja mu mogę przynieść dowolną informację, dowolny dowcip, dowolne super interesujące zdjęcie – a on już okazuje się to wszystko od dawna zna. Kampanii spotowej PiS-u zatytułowanej ”Myśl samodzielnie” nie zauważył. To znaczy, jak słyszymy, zauważył, tyle że grubo po czasie. Z tego wniosek nasuwa się jeden: jeśli on ją przegapił, to prawdopodobnie przegapiła ją też zdecydowana większość tych, dla których ona została faktycznie zrobiona.

Tych spotów nie było ani w telewizji, ani nie było słowa o nich w prasie, ani nie poinformowano o nich w ogólnopolskich wiadomościach. Ktoś w PiS-ie wpadł na pomysł, żeby wyprodukować serię spotów, wydał na nie pieniądze, umieścił te fantastycznie cudowne spoty po kryjomu w Sieci, i na tym wszystko się skończyło. Opisując je użyłem sformułowania „fantastycznie cudowne” nie bez powodu. One rzeczywiście są tak poruszające, tak niezwykłe, tak mocne, że mam wrażenie, że jeśli idzie o poziom emocji, jakie one ze sobą niosą, czegoś podobnego dotychczas nie było. Pomysł był, tak jak to zwykle w tego typu przypadkach bywa, bardzo prosty. Widzimy zwykłych, miłych, skromnych ludzi, w bardzo prywatnych, bardzo domowych ujęciach, którzy opowiadają, jak ciężko jest we współczesnej Polsce zachować samodzielność poglądów. Jak wielkie ryzyko niesie przyznanie się do tych poglądów. Jak wiele przykrości spotyka ze wszystkich stron tych, którzy nie dali się uwieść propagandzie i zachowali samodzielność myślenia. Jak ciężko jest pozostać wiernym w świecie, gdzie wierność to wstyd. Widzimy tych ludzi i można pomyśleć, że od czasu filmu Solidarni 2010 nie było tak mocnego przekazu na poziomie tak bardzo osobistym. Ktoś w Prawie i Sprawiedliwości postanowił zaapelować do tego rodzaju, najbardziej podstawowych emocji, a dalej poszło jak poszło. Czyli jak zawsze. Zamiast porządnie wydać pieniądze i wykupić na tę kampanię na czas telewizyjny, i te filmy puszczać od rana do wieczora, ktoś – kto? – uznał, że nie trzeba, że nie warto, że po co? W końcu ludzie mają Internet – niech sobie poszukają.

Uważam że ta własnie sytuacja pokazuje prawdziwy dramat tego, z czym mamy do czynienia na tak zwanym froncie, a o czym już wcześniej pisałem. Dramat, o którym opowiadał Paweł w swoim wywiadzie na temat kampanii prezydenckiej, ale też dramat tego o czym z nim rozmawiałem już, że tak powiem ‘off-camera’, co się nie bardzo nadaję, bo nie chcę jątrzyć. Jest Jarosław Kaczyński i Bogu dzięki, że on jest, że w ogóle wciąż chce i prośmy Boga, żeby mu się dalej chciało. I żeby miał dobrą rękę do ludzi. I dobre do nich oko. I ucho. I żeby zachował zdrowie i siły.

Owe spoty, o których wspomniałem wyżej, a które stały się prawdziwym powodem, dla którego powstał ten tekst, dziś są jak psu na budę. I co to da, jeśli powiem, że szkoda? Ale popatrzmy sobie na nie, choćby po to, żeby wiedzieć, że są gdzieś jeszcze tacy ludzie jak my. I że jest nas wcale nie tak mało. I że może się okazać, że to w końcu tylko na nas będzie mógł liczyć Jarosław Kaczyński. I miejmy nadzieję, że to wystarczy.

Pierwszy:

I następny:

I jeszcze jeden:

I może jeszcze ten:

I tyle.

Don Paddington: Co nam pokazuje Bóg

Okazja do poniższego wpisu jest dość szczególna. Otóż oryginalnie, ksiądz Rafał zamieścił te słowa w kwietniu tego roku w Salonie24, jako komentarz do mojej notki zatytułowanej „Gdy zło się otrząsnęło”. Dziś ostatecznie i z sukcesem wszystkie wpisy z Salonu zostały przeniesione tu, a ja – wiedząc, że w związku z tym nie ma już żadnego powodu, żeby wciąż utrzymywać tamten blog – pomyślałem sobie, że to czego mi najbardziej z tamtych lat będzie żal, to tamtych komentarzy. Tylu tych cudownych, tak bardzo mądrych i bogatych komentarzy, w tym na pierwszym miejscu komentarzy Don Paddingtona. A więc postanowiłem jakoś uczcić ten dzień. Dla mnie nie byle jaki.

Ktoś się jednak zapyta, dlaczego akurat ten tekst, z pozoru tak bardzo już nieaktualny, a faktycznie tak dziwnie obco brzmiący wśród tylu różnych zdarzeń, w świecie, gdzie wszystko się zmienia. I to jest właśnie ów powód. To że tamte słowa Księdza dziś nagle wydają się takie stare i nikomu już niepotrzebne. Pamiętam tamte dni, pamiętam je tym lepiej że mogę sobie zawsze zajrzeć do moich starych kwietniowych jeszcze notek i zobaczyć tak wyraźnie, jacy byliśmy wszyscy wtedy mocni – jaki ja byłem wtedy mocny – i wbrew pozorom pełni nadziei.

Ale też dziś słyszę, ze Jarosław Kaczyński planuje już w tych dniach dokonać ponownego otwarcia, w postaci swego rodzaju reaktywacji tamtego Ruchu, który tak jakoś dziwnie i smutno w pewnym momencie zamilkł. Nie wiem, jak to będzie wyglądać i czy to jest w ogóle prawda, ale jestem przekonany, że jeśli to prawda i jeśli rzeczywiście uda nam się odzyskać jeszcze tamtą moc, to ten własnie wpis księdza Rafała, naszego cudownego kapelana, będzie tu nam wielką pomocą. I to jest właśnie przyczyna. Oto ona. Czytajmy.

Najpierw dorzucę swój kamyczek do metafizycznych interpretacji Katastrofy. Jest odwiecznym zwyczajem, że od 5 niedzieli Wielkiego Postu, w naszych świątyniach zakrywa się krzyże, albo wręcz wynosi się je z kościoła. Istnieje wiele interpretacji tego zwyczaju (zasłona jako znak tajemnicy, którą jest Boża miłość do człowieka; „post dla oczu”; znak uniżenia się Syna Bożego), ale mnie osobiście zawsze odpowiadała ta, której sensem było pytanie: „Wyobraź sobie, co by się stało ze światem, z ludźmi, z Tobą, gdyby nie było tego wszystkiego, co krzyż sobą wyraża?”

Ta myśl o braku obecności krzyża i wynikających z tego konsekwencjach, przyszła mi do głowy w sobotę, 10 kwietnia, gdy w telewizyjnych relacjach opisujących mordercze cechy smoleńskiej mgły, pokazywano katyński krzyż, jego cień i te puste krzesła, na których nikt już nie usiadł… Przyszła mi ta myśl do głowy, bo ktoś powiedział, że w prezydenckim samolocie była cała Polska. Była tam cała Polska (taka, jaką Ona w swej różnorodności jest, w wymarzonych przez śp. Prezydenta ideowych proporcjach, oraz z tym, co z owych proporcji może wynikać), ponieważ Lechowi Kaczyńskiemu – i pewnie Bożej Opatrzności – zależało, by cała Polska (właśnie taka!) pokłoniła się Ofiarom Katynia i by cały świat to zobaczył. No i zobaczył…

I ta Polska została zasłonięta, zabrana. Pozostała pusta przestrzeń (albo jak chce Lech Wałęsa: Polska z obciętą głową i wyrwanym sercem, tzn. trup), w którą żałobnie się wpatrujemy, mając okazję by zastanowić się, co się stanie ze światem, z Polakami, jeśli Polski (z wiadomymi ideowymi proporcjami i różnorodnością) nie będzie i nie będzie tego wszystkiego, co taka Polska sobą stanowi.

I Pan Bóg w dobroci swojej pokazuje nam co się stanie.

Pokazuje, że Polska bez głowy i serca (tzn. trup), jest wreszcie państwem, które tak dobry człowiek jak premier Putin, traktuje z należytą atencją. Może to już czynić, ponieważ – jak to wczoraj ocenił moskiewski dziennik "Kommiersant" – po tragedii w Smoleńsku powstała sytuacja, w której możliwy jest prawdziwy przełom w stosunkach między Rosją i Polską, a – cytuję: "ci politycy w Polsce, którzy opowiadają się za pojednaniem z Rosją, otrzymali taką swobodę manewru, o jakiej tydzień temu mogli tylko marzyć".

Prawda, że to jest piękne?

Bóg pokazuje, że Polska bez głowy i serca (tzn. trup) może być zarządzana bez głowy i serca, co unaocznia nam wszystkim biedny i jakoś taki zdziwiony premier Tusk (dlaczego zdziwiony? Przecież jako dobry chrześcijanin, głęboko przeżywający w niedawnym Wielkim Tygodniu tajemnice Męki Pańskiej, powinien był wiedzieć, że gdy dzieje się jakieś zło, to działa wtedy ręka szatana, posługująca się niekiedy ręką całkowicie materialną, oraz Ręka Bożej Opatrzności, która – z szacunku dla ludzkiej wolności – zło dopuszczając, z tego zła dobro wyprowadza. Czyżby Pan Premier poczuł się zaskoczony obecnością ręki, pisanej z małej litery?). Oczywiście, premier Tusk osobiście bardzo się stara i na pewno bardzo dba o zachowanie Majestatu Rzeczypospolitej. Stąd też tylko i wyłącznie głupocie jego niefrasobliwych, pozbawionych wyobraźni doradców można przypisać fakt, że wszystkie asy dzierży w swych dobrych dłoniach premier Putin.

Skoro jednak ambasador Polski w Moskwie, razem ze wszystkimi swoimi ludźmi nie rozpoczął „okupacji” smoleńskiego lotniska, skoro nie podjęto próby (być może naiwnej), by jak najszybciej polskimi siłami to lotnisko zabezpieczyć, skoro nikt z rządu Pana Tuska nie zwrócił się z prośbą o powołanie międzynarodowej komisji (choćby NATO-wskiej) d.s. zbadania okoliczności śmierci Zwierzchnika Sił Zbrojnych RP i najwyższych polskich dowódców wojskowych, no to co tak prostolinijny i szczery człowiek jak premier Putin miał zrobić? Pozwolić, by we wraku zderzonego ze smoleńską mgłą prezydenckiego samolotu, grasowały jakieś cmentarne hieny? Oczywiście, że nie mógł na coś takiego pozwolić. A to, że przy okazji wpadła mu w ręce możliwość by sprawić (np. sugestią, iż w smoleńskiej katastrofie, miały swój „ręczny” udział polskie służby specjalne), aby premier polskiego rządu przytulał się do niego skwapliwie, ufnie i na zawołanie, świadczy tylko o tym, że Premier Rosji wie doskonale, iż polityka to m.in. sztuka wykorzystywania możliwości.

Bóg pokazuje, że Polska bez głowy i serca (tzn. trup), jest już gotowa na to, by usłyszeć rosyjskie „przepraszamy za Katyń”. Co prawda, do niedawna oficjalne stanowisko Kremla (równoległe do klękania premiera Putina w Katyniu) wyrażone przed sądem w Strasburgu było następujące: „Nie udało się potwierdzić okoliczności schwytania polskich oficerów, charakteru postawionych im zarzutów i tego, czy je udowodniono, ani też tego, czy Polaków w ogóle rozstrzelano” – ale cóż, sytuacja rozwija się w sposób dynamiczny.
Gdy w minioną sobotę, o godz. 8:56 pojawiła się owa wspominana już, a wymarzona swoboda manewru, nic nie stoi na przeszkodzie (nawet zagrożenie dla bezpieczeństwa Rosji, ze strony bezczelnych i chciwych potomków katyńskich ofiar, chcących swymi roszczeniami oskubać biedne rosyjskie państwo na sumę przynajmniej 22 miliardów dolarów), by prezydent Miedwiediew mógł powiedzieć, że katyński mord został dokonany z polecenia najwyższych władz radzieckich, w tym Józefa Stalina. Możemy tylko domniemywać, dlaczego sobotnia katastrofa w sposób tak nagły zwiększyła bezpieczeństwo naszych rosyjskich przyjaciół, ale tak czy inaczej czują się bezpieczniejsi i już.

Bóg pokazuje także i to, że Polska bez głowy i serca, jest znakomitym, pragmatycznym i elastycznym partnerem gospodarczym. Wymarzona swoboda manewru, która jakże niespodzianie (żeby nie powiedzieć: szczęśliwie) pojawiła się w minioną sobotę, daje możliwość chociażby sfinalizowania polsko-rosyjskiej umowy o dostawy gazu ziemnego do Polski. Dzięki temu obecny i następne polskie rządy, nie będą sobie musiały zaprzątać głowy dywersyfikacją dostaw (te wszystkie kosztowne, nie mające ekonomicznego uzasadnienia gazoporty, azerbejdżańskie rury, czy mityczne łupkowe gazy), bo i faktycznie, sama myśl o innych źródłach paliw niż rosyjskie, jest nadużyciem zaufania i wielką krzywdą wobec tych, którzy okazują nam tak wielkie zrozumienie i solidarność.

Na tę nową, ekonomiczną jakość Polski, rynki finansowe zareagowały pozytywnie, czego znakiem było to, iż w miniony poniedziałek, na warszawskiej giełdzie „WIG20 po spokojnej sesji wzrósł o prawie 1 proc., czym ustanowił nowy rekord zwyżki i pokazał swoją siłę”. I trzeba się z tego cieszyć, bo jak mówi jeden z finansowych analityków (Piotr Kuczyński), po sobotnich wydarzeniach „rządząca koalicja (przez rynki odbierana jako dla nich korzystna) umocniła się. Pamiętać też trzeba, że wybór nowego szefa NBP zapewni jednolitość opinii na linii RPP – NBP – rząd. Znikną swary. Dlatego też, brutalnie mówiąc, inwestorzy zagraniczni mogą niedługo jeszcze lepiej oceniać sytuację w Polsce”.

Coś pięknego!

No i na koniec, a propos – jak to taxer nieco wyżej ładnie ujął: „obrzydliwej w treści, a ślicznej w formie” notki toyaha, Bóg pokazuje nam, że Polska bez głowy i serca, będzie Polską ruskich buców (powodowany ostrożnością procesową wyjaśniam, że określenie „ruski buc”, jest na blogu toyaha terminem technicznym, opisującym coś co jest bardzo osobiste, intymne, wręcz ontologiczne - a skutkujące mentalnością charakteryzującą się wewnętrzną pustką, kulturowym wykorzenieniem, pobłażliwym stosunkiem do fałszu i lekceważeniem dla prawdy, swego rodzaju bezwzględnością i innymi tym podobnymi przymiotami).

Oczywiście, biorąc pod uwagę to, co napisałem wyżej, należy zauważyć, że te nasze swojskie, ruskie buce, to jednak druga liga, w porównaniu ze wschodnimi mistrzami. Tym niemniej pomysł, propagowany przez tak wiele znakomitych autorytetów, by nienawiść i szaleństwo w imię jedności społeczeństwa podnieść do rangi normy powszechnej, ze wszech miar zasługuje na uznanie.

Czy to już wszystko, co dobry Bóg nam pokazuje? Oczywiście, że nie. Bóg pokazuje także i to, że nadszedł czas, by się na coś zdecydować: albo na żywą (w wiadomych ideowych proporcjach i różnorodności) Polskę Kaczyńskiego, (i tu trzeba się liczyć chociażby: z zimnym wiatrem i mgłą z Rosji, niezadowoleniem inwestorów zagranicznych, rechotem i fuckami ruskich buców), albo na święty spokój Polski martwej, nie mającej wpływu na bieg spraw politycznych, gospodarczych czy społecznych.

Nie wiem dlaczego właśnie teraz nadszedł czas wyboru. Ale wiem, że Bóg pokazując nam to wszystko pragnie, byśmy wybrali dobrze. Już wkrótce zasłona będzie zdjęta. Czas namysłu minie. Polska nie jest jeszcze trupem. Na razie śmierć dotknęła Jej symbole. To jest bolesne, ale Polska jest, żyje. Patrząc na tłumy chcące pokłonić się Prezydenckiej Parze, jestem optymistą. Tych ludzi żadne wulkaniczne pyły nie przykryją.

No i jest Pan Jarosław, który owych ludzi – daj Boże! – poprowadzi.

Bardzo smutna refleksja o pechowych kobietach i damskich bokserach

Znów zająłem się przeklejaniem z Salonu starych tekstów i wpadłem na coś, co wydaje mi się, że zasługuje na przypomnienie. Od roku 2008 zmieniło się tak wiele, a z dugiej strony, jakby wszystko stało w miejscu. No i nawet ludzie ci sami. Z drobnymi wyjątkami. Tylko pamięć jak zwykle zawodzi. A zatem przypomnijmy sobie parę rzeczy. Naprawdę warto.

Nie ma już Anny Fotygi przy Prezydencie, ale ponieważ pamięć o niej w tym burzliwym świecie polityki jeszcze całkiem się nie rozpłynęła, zarówno media, jak i niektórzy szczególni politycy korzystają z ostatniej okazji, żeby się nad nią jeszcze troszkę popastwić. W Rzeczpospolitej artykuł podsumowujący i samą osobę pani minister, jak i jej karierę.

Ja akurat zwróciłem uwagę na dwa fragmenty rzepowej relacji. Pierwszy to słowa Elżbiety Jakubiak, która sugeruje, że na taki poziom chamstwa, jakie dziennikarze i politycy serwowali pani minister na co dzień, nikt nie pozwoliłby sobie nawet w stosunku do mężczyzny. Drugi fragment, to już nie opinia, lecz fakt. Okazuje się, że ministerialni urzędnicy mieli takie poczucie humoru, że, kiedy min. Fotyga prosiła o herbatę, to wygrywał ten, który jej tę herbatę dłużej przynosił. Oczywiście można by było się zapytać, czy ci szczególni państwo również podkładali jej pinezki pod siedzenie, albo puszczali bąki, kiedy przechodziła obok. Pewnie tak, tyle, że co to zmienia?

Ludzie, z którymi Rzepa rozmawiała, a którzy Fotygę znają bliżej, wspominają, że kiedyś była ona wyjątkowo miłą osobą i świetną koleżanką, ale jakoś z biegiem czasu się zmieniła. A ja się zastanawiam, dlaczego. Gdyby zapytać o to któregoś z politycznych ekspertów, albo profesjonalnych kłamców, których ostatnie nam tak obrodziło, a oni akurat zechcieliby powiedzieć coś zgodnie z tym, co mówią im ich czarne serca, wyszłoby pewnie na to, że Fotyga po prostu zwariowała od władzy. Jest jednak tak, że Anna Fotyga odchodzi, więc wszyscy oni korzystają z okazji, żeby pokazać nam co naprawdę potrafi znaczyć obłuda.

Pierwszy do konkursu stanął oczywiście Dziennik plus dwaj giganci słowa i ducha, czyli redaktorzy Michalski i Miecugow. Już sam tytuł rozmowy, którą Dziennik zapełnił całą jedną stronę, poraża: FOTYGA MIAŁA PECHA, BO W POLSKIEJ POLITYCE KOBIETĘ ŁATWIEJ ZNISCZCZYĆ. Ciekawe jest to zdanie zarówno ze względu na samą kompletnie chorą treść, ale też i na to, że nie jest to cytat ani z Miecugowa, ani z Michalskiego. Właściwie jest to opinia samej gazety, której najprzeróżniejsze zasługi dla jakości życia publicznego w Polsce znamy wszyscy niestety aż nazbyt dobrze. Więc okazuje się po pierwsze, że Fotyga miała pecha. Na czym ten jej pech polegał? Na tym mianowicie, że była kobietą. Gdyby była mężczyzną, jak Donald Tusk, albo Władysław Bartoszewski, to pecha by oczywiście nie miała. Dlaczego by tego pecha, będąc mężczyzną, jak prof. Bartoszewski, nie miała? Ktoś naiwny może pomyśleć, że pewnie dlatego, że tacy nadworni pajace, jak Krzysztof Daukszewicz, czy coś tam Przybylik, no i oczywiście ich coach, Grzegorz Miecugow, kiedy niszczyli Bartoszewskiego, to efekty nie były tak widoczne, bo Bartoszewski to mocny chłop, a nie głupia baba.

To jednak złudzenie. Problem absolutnie, jak się okazuje, nie leży w osobistych obsesjach i indywidualnym chamstwie dziennikarzy, wynajętych przez nich specjalistów od mokrej roboty i odpowiednio podtrutej publiczności. Nie. Przecież tytuł w Dzienniku wyraźnie mówi o „polskiej polityce”, a nie o „polskich mediach”. Media są czyste jak nowonarodzona miłość. To polityka zniszczyła Annę Fotygę, i ona sama też się przy okazji poddusiła, będąc kobietą i w dodatku kobietą słabo odporną na, jak to pięknie formułuje red. Miecugow, naturalne „sprzężenie zwrotne między oczami a uszami społeczeństwa”.

Właściwie cały ten tekst powinien być o legendarnym już dziennikarzu Grzegorzu Miecugowie i o niemal równie legendarnym Cezarym Michalskim. Siła rzeczy, musimy się tu jednak zdecydować tylko na jednego z nich, czyli Miecugowa. Oczywiście to, że Cezary Michalski postanowił poprosić akurat tego szarego pana o ekspertyzę na temat tak poważny, jak etyczny wymiar morderstwa propagandowego, świadczy też nie byle jak o samym Michalskim. Fakt jest jednak taki, że Miecugow pozostaje liderem w każdej konkurencji, pod warunkiem, że będzie ona wystarczająco obślizgła. Oto więc kilka cytatów z człowieka o nazwisku Miecugow.

O Annie Fotydze: „Ja myślę, że ona jest osobą bardzo wrażliwą [...]. Pan pamięta tę scenę, jak ona tańczy w Lizbonie? Pani minister tam bardzo ładnie tańczyła, ale media ją rozjechały, że tańczy, bo ta ogólna jej wizerunkowa rama w postaci urazów, min, ucieczkowych reakcji, była już taka, że wszystko grało przeciwko niej [...]. Na pewno jej słabością na tym stanowisku było to, że, że nie miała przeszłości [...] Wiadomo, że gdy prof. Geremek coś powiedział, to zawsze przyznawano mu racje, bo to przecież Geremek. Tak samo było z Mellerem i Bartoszewskim. Fotyga natomiast dla opinii publicznej była osobą znikąd”.

O dziennikarzach: „Bo przecież nie jest tak, że my dziennikarze, mieliśmy coś przeciwko ministrowi spraw zagranicznych PiS – przecież pan Meller nie miał żadnych problemów z mediami – a ona miała ogromne”.

O Szkle Kontaktowym: „Uważam, że nasz program jest dobroduszny. To znaczy, my nie będziemy się śmiali z kogoś dlatego, że jest gruby, nie będziemy wytykać komuś, że jest ułomny, chyba, że postrzegamy go, jako ograniczonego umysłowo...”.

O relacjach między mediami, a społeczeństwem: „Jeżeli Anna Fotyga [...] jest postrzegana przez znaczną część społeczeństwa, przez znaczną część odbiorców mediów, jako osoba niekompetentna, trochę śmieszna, trochę niemądra, to dziennikarze mają więcej przyzwolenia na to, żeby się z nią drażnić, wydobywać jej realne słabości, uderzać tam, gdzie boli”.

O przystojnych mężczyznach i brzydkich kobietach: „Poza tym [Sikorski]... młody, przystojny mężczyzna wiadomo, że będzie przodował w sondażach. Fotyga tej przewagi nie ma”.

Więc tak. Ten tekst faktycznie nie jest o Annie Fotydze. To tekst o dziennikarzu nazwiskiem Grzegorz Miecugow. Ciekawy jest ten Grzegorz Miecugow. Stara komunistyczna gwardia, ale jeszcze coś jeszcze. O ile – jeśli już mówić o dziennikarskim i systemowym pokoleniu Miecugowa – czy to Monika Olejnik, czy Sianecki, czy cała ta banda wysłana przez Jaruzelskiego do tworzenia radiowej Trójki to zwykle normalni post-komunistyczni dziennikarze, na normalnym post-komunistycznym poziomie, to Grzegorz Miecugow przewyższa ich pod każdym względem. Wystarczy obejrzeć go w rozmowach z politykami, czy nawet w samym Szkle Kontaktowym, żeby wiedzieć o czym mówię. Miecugow to człowiek o idealnie dwóch twarzach. Z jednej strony inteligentny, przemiły, rozumiejący, pełen filozoficznego zamyślenia pan, a z drugiej zwykły, tępy funkcjonariusz. Popatrzcie na Miecugowa w czasie Szkła Kontaktowego, kiedy zadzwoni jakiś nawiedzony staruszek plujący na bezbożny TVN24. Redaktor Miecugow jest przeuroczy, dobroduszny i pełen serca. Spójrzcie jednak na tego samego Miecugowa, gdy zadzwoni ktoś równie agresywny, tyle, że bardziej opanowany i o wiele bardziej inteligentny...

Byłem w zeszłym miesiącu na przyjęciu, gdzie wśród zaproszonych gości znajdował się człowiek, który przedstawił się, jako mieszkaniec Pruszkowa. Starszy pan z siwym wąsem. Miły i uprzejmy. Zrównoważony i spokojny. Tylko te oczy. Tylko te oczy zdradzały, że chyba z tym Pruszkowem nie blefował. Czemu mi się on teraz przypomniał? Powiem szczerze, że nie wiem. Myśli chodzą po głowie, a cóż my szaraczki możemy na to poradzić?