czwartek, 13 października 2022

O tym jak piękne potrafi być zło

 

      Gdybym miał stworzyć listę publicznych osób, którymi szczerze gardzę, z całą pewnością jedną z pierwszych pozycji zachowałbym dla red. Grzegorza Górnego, znanego nam głównie ze swoich ekspertyz doytyczących historii oraz aktualnej kondycji Kościoła, ze szczególnym uwzględnieniem obecnego „antypapieża”, ale też z chętnie wyrażanych opinii na tematy ogólne. Skąd te moje emocje, trudno mi to opisać słowami. W postaci Górnego razi mnie dosłownie wszystko, począwszy od tego co on mówi i w jaki sposób to robi, a kończąc na samej prezencji, geście i głosie. Jednak gdyby ktoś mnie poprosił o konkrety, to nic z tego. Mogę bardzo łatwo uzasadnić swoją niechęć do Donalda Tuska, a więc do czegoś wręcz nierzeczywistego, jakby wyjętego wprost z filmu o przybyszach z zaświatów, gdy chodzi o Górnego pozostaje mi tylko powiedzieć, że zwyczajnie nie mogę na niego ani patrzeć i ani go słuchać i to wszystko.

        I oto, proszę sobie wyobrazić ledwie co wczoraj trafiłem na artykuł opublikowany przez Grzegorza Górnego na portalu wpolityce.pl i zatytułowany „Władimir Putin jak Jeffrey Dahmer, a Angela Merkel? Wojna na Ukrainie w świetle kultury masowej” i już wiem: ja Górnym gardzę ze zwzględu na ten akurat artykuł. Żeby sprawę wstępnie przedstawić, powiem może kim był Jeffrey Dahmer. Otóż był to chłopak z amerykańskiej prowincji skazany w roku 1992 za dokonanie serii brutalnych morderstw, znieważenie zwłok oraz kanibalizm na 937 lat więzienia. I to na razie tyle o Dahmerze. Rzecz natomiast w tym, że Grzegorz Górny w swoim opublikowanym ni z gruszki ni z pietruszki tekście, owego Dahmera zestawia z Putinem oraz Angelą Melker – przez co, sprowadzając całość do dramatycznego wręcz absurdu, niejako z automatu unieważnia wszelkie racjonalne zarzuty w stosunku do tych dwojga – a robi to w sposób, który aż ocieka z jednej strony kłamstwem, a z drugiej kompletnym zidioceniem.

      Swój tekst, żeby dać sobie jakieś alibi, Górny rozpoczyna w następujący sposób:

„Obecny konflikt z Rosją Ukraińcy lubią porównywać do znanych filmów fabularnych”.     

      A dalej, wspomniawszy oczywiście o Sauronie i Orkach, co, jak rozumiem, ma dowieść tego, że Ukraińcy lubią ruską wojnę „porównywać do znanych filmów fabularnych”, kontynuuje:

„Ostatnio do tego zestawu doszedł nowy serial pt. ‘Potwór – historia Jeffreya Dahmera’, który miał niedawno swoją premierę na Netflixie”.

      Co zatem jest takiego, co łączy Dahmera z Putinem i Merkel i co oczywiście Ukraińcy natychmiast zauważyli? Proszę bardzo, mamy i to:

„Sąsiedzi Dahmera mówili, że był miłym, spokojnym i nieco nieśmiałym człowiekiem, nie sprawiającym wrażenia psychopaty. Kilku z nich słyszało co prawda jakieś hałasy dochodzące z jego domu, ale myśleli, że to kłótnie między nim a jego gejowskimi kochankami, więc się nie wtrącali.

[...]

Putin też potrafił zauroczyć swoich rozmówców. Prezydent George W. Bush zwierzał się, że gdy spojrzał Putinowi głęboko w oczy, dostrzegł na dnie jego duszy prawdziwego demokratę. Henry Kissinger komplementował Putina słowami, że wszyscy porządni ludzie zaczynali przecież od pracy dla służb specjalnych. Sharon Stone, Kevin Costner, Kurt Russell, Goldie Hawn, Gérard Depardieu, Vincent Cassel i Monica Bellucci oklaskiwali na stojąco Putina, gdy na zamkniętym przyjęciu dla wybranych gości zaśpiewał im piosenkę „Blueberry Hill”. Co prawda słyszeli, że zamordował Litwinienkę, Politkowską i wysadził w powietrze parę budynków mieszkalnych, ale myśleli, że to jakieś porachunki wewnętrzne w Rosji, w które lepiej się nie wtrącać. W tej galerii naiwnych ludzi Zachodu wyróżnia się szczególnie jedna postać. Tą osobą jest Angela Merkel, dla której również znaleziono miejsce w historii Jeffreya Dahmera”.

        No zupełnie jak Dahmer i jego sąsiedzi, którzy widzieli, że mają u siebie człowieka znanego z publicznego obnażania się, dręczenia zwierząt, ciężkiego alkoholizmu, próżniaczego stylu życia, no i z częstych awantur ze swoimi homoseksualnymi kochankami, skazywanego wcześniej za publiczne obnażanie się, oraz molestowanie dzieci, ale ogólnie uważali, że to jest miły i dobry człowiek. A tu się nagle okazało, że za tym wszystkim stoi Putin i Merkel.

       A teraz proszę sobie wyobrazić, że to już niemal wszystko co Górny chciał nam powiedzieć. Tam nie ma nic więcej. To nawet nie jest artykuł, ale krótki komentarz, których wiele na takim Facebooku. Co skłoniło Górnego, żeby się za to wziąć? Skąd mu nagle przyszedł do głowy ten cały Dahmer?

       Otóż ja odpowiedź na te pytania mam. W rzeczy samej na Netflixie aktualnie jest pokazywany serial o Dahmerze i jak mi donosi moja córka, dziś, obok filmu „Wielka Woda”, jest to autentyczny przebój. Ktoś uznał, że w dzisiejszych czasach nic tak ludzi nie porusza jak historia kogoś takiego jak Dahmer i nakręcił o nim film. Grzegorz Górny oczywiście jako jeden z pierwszych pobiegł go obejrzeć, a kiedy już się z satysfakcją oblizał, pomyślał że to było jednak zbyt niskie dla było nie było katolickiego intelektualisty i postanowił swojej ekscytacji nadać jakiś poważniejszy walor, czyli skomentować to gówno na poziomie wojny na Ukrainie. Że niby jego cały ten Dahmer z jego szaleństwem w ogóle nie interesuje, ale  wyłącznie wywołuje poważne refleksje polityczne, no i wrzucił ten swój tekst, żeby się poczuć lepiej sam ze sobą. A że wyszło głupio? No, trudno.

       Czy ja w ten sposób sugeruję, że przypadek Jeffreya Dahmera  nie jest tematem do rozmyślań. Absolutnie nie. Ja sam, w swojej serii o słynnych morderstwach, o nim wspomniałem, tyle że nie po to, by siebie i innych epatować jego życiem i czynem, bo ile można? Mój tekst nawet tak naprawdę nie był o Dahmerze, ale o kiś zupełnie innym. Chciałem bowiem pokazać coś, co się zdarzyło obok tego wszystkiego, a co już, moim zdaniem, o wiele bardziej wiąże się z tą naszą straszna wojną. Proszę posłuchać:

 

Opowiadaliśmy tu sobie już jakiś czas temu o niesławnym masowym mordercy Richardzie Specku i o tym, jak mimo potworności swojej zbrodni, dokończył on swego żywota w więzieniu, oglądając telewizję, czytając pornograficzne magazyny, chlając i zapruwając się na śmierć amfetaminą, kokainą, psychotropami, czy cokolwiek udało się jemu i jego kumplom przemycić do celi. Napisałem ów tekst i właściwie od samego początku miałem przekonanie, że brakuje w nim czegoś, bez czego on pozostaje faktycznie niedokończony, a mianowicie bliższego spojrzenia na życie Specka w więzieniu, wyjaśnienia, w jaki sposób było go stać i na alkohol i na narkotyki, no i wreszcie, czy rozwiązanie tej zagadki nie zmusi nas do zweryfikowania naszej opinii, jakoby życie Specka w więzieniu było aż tak bardzo słodkie.

      No ale wróćmy do dnia, kiedy amerykański sąd skazał Specka za jego zbrodnie na karę śmierci i umieścił go jednym z najcięższych więzień w kraju, czyli w Stateville w stanie Illinois, gdzie ten miał już sobie spokojnie czekać na dzień, w którym ostatecznie spłonie na krześle elektrycznym. Od początku też jednak troską władz więzienia było to, by inni więźniowie –wśród których, o czym należy pamiętać, były osoby zaledwie nieco mniej zasłużone dla świata zbrodni –sami nie postanowili Specka wysłać do piekła. Dlaczego tak? Otóż powinniśmy wiedzieć, że, cokolwiek byśmy sobie myśleli na temat osób spędzających życie w murach więzień, oni mają swój wewnętrzny kodeks, którego jedna z zasad jest taka, że kobiet – zwłaszcza kobiet Bogu ducha winnych – się ani nie zabija, ani nie gwałci, a Speck był winien obu tych występków. Siedział więc Speck w więzieniu Stateville, mając świadomość, że każdy dzień może być jego dniem ostatnim, kiedy nagle, skutkiem apelacji obrony, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że ława przysięgłych, która ostatecznie uznała Specka winnym zarzucanej mu zbrodni, została wyznaczona niezgodnie z Konstytucją i zamienił karę śmierci na 1200 lat więzienia. Od tego też momentu rozpoczął Speck w Stateville Penitentiary swoją walkę o przeżycie.

      Trudno powiedzieć, czy dziennikarz Bob Greene, który jako pierwszy zwrócił uwagę na fakt, że Speck w więzieniu praktycznie nie wychodzi ze stanu alkoholowego i narkotycznego upojenia, zadawał sobie pytania odnośnie tego, jak owa kontrabanda jest organizowana i za jakie zasługi Speck może sobie pozwolić na owe przyjemności. Faktem jest, że we wspomnianym wywiadzie jednego słowa na temat owej zagadki nie znajdziemy. Wprawdzie w pewnym momencie sam Speck przyznaje, że jego jedynymi kumplami w celi są członkowie czarnych gangów, co, biorąc pod uwagę fakt, że sam Speck był biały, powinno u każdego spowodować włączenie się ostrzegawczej lampki, jednak dziennikarz pyta Specka tylko, czy nie boi się, że przez ujawnienie kontrabandy, będzie miał kłopoty, na co ten ze śmiechem odpowiada: „Kłopoty? Jakie kłopoty można mieć przez 1200 lat?”

      W maju 1996 roku jedna z chicagowskich stacji telewizyjnych ujawniła zapis video jeszcze z roku 1988, otrzymany od anonimowego adwokata, na którym widzimy przede wszystkim, jak więźniowie Stateville, najwyraźniej nie mając nic przeciwko temu, że są filmowani, oddają się najróżniejszym seksualnym uciechom, swobodnie handlują narkotykami, bez zachowywania jakichkolwiek pozorów przekazując sobie pieniądze. W pewnym momencie na filmie widzimy również Specka, z powiększonymi hormonalnie piersiami i ubranego w jedwabne, damskie majtki, jak uprawia oralny sex z czarnym współwięźniem, wciąga porcję kokainy i oświadcza do kamery: „Gdyby wiedzieli, jak mi tu dobrze, to by mnie wypuścili”.

      Nie wiemy, czy po tym, jak owe taśmy ujrzały światło dzienne, władze Illinois podjęły jakieś kroki na rzecz oczyszczenia sytuacji w Stateville, wydaje się jednak, że wszystko zostało skutecznie zamiecione pod dywan, a powód tego był taki jak zawsze – podobnie jak nie ma sensu kopać się z koniem, nie ma też sensu wszczynać walki z więzienną subkulturą, gdzie wszystkie reguły są odwrócone, a i tak najważniejsze jest to, by nikomu nie stała się krzywda na zewnątrz.

      To co jest istotne dla nas, to fakt, że, jak zgodnie potwierdzają wszyscy komentatorzy, aby przeżyć, Speck przyjął jedyne sensowne rozwiązanie, a więc zgodził się świadczyć seksualne usługi czarnej społeczności Stateville. To dla nich powiększył sobie piersi, to dla nich zaczął nosić damską bieliznę, to im wreszcie postanowił służyć, jako owa szczególna „gumowa lala”. Dodatkową nagrodą oprócz życia był jeszcze darmowy alkohol i narkotyki. Czy zatem możemy faktycznie uznać, że Speck w istocie rzeczy nie poniósł kary, że jego życie za murami Stateville było lekkie jak piórko? Oczywiście nam tu, gdy siedzimy w naszych ciepłych i wygodnych fotelach, trudno jest to oceniać, i choć z naszego punktu widzenia, nie jest to los, który by nam jakoś szczególnie odpowiadał, to z jednej strony, wciąż pozostaje obraz owych biednych ośmiu dziewcząt tak okrutnie zamordowanych, a z drugiej, słowa wypowiedziane przez Specka na wspomnianych taśmach: „Gdyby wiedzieli, jak mi tu dobrze, to by mnie wypuścili”.

      A z drugiej strony, nie każdemu z nich się aż tak poszczęściło. Niektórzy z nas zapewne słyszeli o kimś, kto, niewykluczone, że gdy chodzi o potworność swojej zbrodni, Specka znacząco przewyższył, a mianowicie człowieka nazwiskiem Jeffrey Dahmer. Czym się ów Dahmer zasłużył dla tej bardziej mrocznej części świata? Otóż, mówiąc bardzo krótko, bo tak naprawdę nie o nim przede wszystkim, traktuje dzisiejszy artykuł, był on nekrofilem i kanibalem, który w latach 1978–1991 zabił, następnie zgwałcił co najmniej 17 chłopców. Urodził się w Milwaukee w stanie Wisconsin. Niedługo potem jego rodzina przeniosła się do Bath w Ohio. Jak ujawniło późniejsze śledztwo, od dzieciństwa fascynowały Dahmera martwe zwierzęta. W sobie tylko znanej kryjówce trzymał ukrytą czaszkę psa. Potrafił spędzać całe dnie obserwując rozkładające się szczątki zwierząt. Mimo oczywistego opętania, przez pewien czas bez sukcesu próbował studiować na uniwersytecie stanu Ohio, przez kolejne dwa lata służył w wojsku, jednak z powodu ciężkiego alkoholizmu został z wojska wyrzucony, wreszcie w roku 1982 przeniósł się do swojej babci do West Allis w stanie Wisconsin, gdzie mieszkał przez sześć lat. W sierpniu 1982 został aresztowany za obnażanie się w miejscu publicznym. Cztery lata później aresztowano go ponownie za masturbowanie się w miejscu publicznym przed dwoma chłopcami. Tym razem został skazany na rok więzienia, z czego odsiedział 10 miesięcy. W 1988 został aresztowany za molestowanie seksualne 13-letniego chłopca, skazany na rok prac społecznych i zarejestrowany jako przestępca seksualny. Obronie udało się jednak przekonać sąd, że Dahmer jest psychicznie chory i wymaga leczenia, więc na pięć lat został skierowany do otwartego ośrodka psychiatrycznego. Jak znów wykazało późniejsze śledztwo, mniej więcej w tym samym czasie mordował już średnio raz na tydzień.

      Wreszcie, 22 lipca 1991 roku, 31-letni wówczas Dahmer został ujęty przez policję, postawiony przed sądem i za 15 udowodnionych zabójstw otrzymał 15 wyroków dożywotniego więzienia, co w sumie dało mu 937 lat więzienia. Nie zmienia to jednak faktu, że, jak już wspomnieliśmy, istnieje bardzo duże podejrzenie, że przez wszystkie te lata Dahmer mordował niemal bez przerwy.

      I tu się pojawia główny bohater dzisiejszej opowieści, człowiek nazwiskiem Christopher Scarver. Urodzony jako drugie z pięciorga dzieci w pierwszej z brzegu czarnej rodzinie w Milwaukee w stanie Wisconsin, kiedy dorósł, przez pewien czas próbował żyć, jak większość jego kolegów, jednak – również jak część z nich – popadł w alkoholizm, a jego bezkompromisowa mama wyrzuciła go z domu. W wieku 21 lat zdobył pracę w Cywilnym Korpusie Ochrony Przyrody i obietnicę zatrudnienia na pełen etat. Tak się jednak niefortunnie zdarzyło, że chwilę później dotychczasowy szef został zastąpiony przez niejakiego Steve’a Lohmana, który najpierw odmówił Scarverowi etatu, a następnie przy najbliższej okazji kazał mu wypłacić zaledwie 15 dolarów, w związku z czym oburzony Scarver, z rewolweru, który miał ze sobą, palnął Lohmanowi w łeb. Następnie zwrócił się do obecnego na miejscu kierownika odcinka, Johna Feyena, i zwracając się do niego „panie Hitler” zażądał od niego pieniędzy. Przerażony Feyen najpierw wypisał Scarverowi czek na 3000 dolarów, po czym uciekł, sam Scarver natomiast został skazany na dożywocie i skierowany do Columbia Correctional Institution w miejscowości Portage w stanie Wisconsin. Jak się wkrótce miało okazać, to tam też właśnie od paru lat spędzał swój czas Jeffrey Dahmer.

      Podobnie jak to było w przypadku Richarda Specka, służby więzienne bardzo troszczyły się o bezpieczeństwo Dahmera i przez równy rok kazały mu żyć w odosobnieniu, jednak po tym czasie, kiedy uznały, że już nic mu nie grozi, a sam Dahmer bardzo prosił, by mu pozwolić żyć wśród ludzi, przyznały mu łagodniejszy reżim, a nawet pozwoliły mu dbać o czystość toalet. Nie wiadomo, czy to kontakt z ludźmi, czy praca przy czyszczeniu kibli, coś jednak sprawiło, że któregoś dnia Jeffrey Dahmer poprosił o to, by mu dostarczyć do celi egzemplarz Biblii i już po krótkim czasie nie dość że ujrzał Boga, nie dość, że jako członek jednej z tysięcy działających w Stanach protestanckich dominacji przyjął Chrzest, to jeszcze zawarł bliską przyjaźń z pastorem, który udzielał mu Chrztu i od tego czasu systematycznie odwiedzał Dahmera w więzieniu.

      I oto rankiem 28 listopada 1994 opuścił Dahmer swoją celę, by jak co dzień zabrać się za sprzątanie toalet. Towarzyszyło mu dwóch innych więźniów, niejaki Jesse Anderson odbywający karę dożywocia za zabójstwo żony, oraz… tak, tak – Christopher Scarver. W pewnym momencie – trudno powiedzieć, czy intencjonalnie, czy przez przeoczenie, choć są źródła, które twierdzą, że cała akcja była starannie zaplanowana – cała trójka została na chwilę pozostawiona bez opieki i wówczas przy pomocy stalowego pręta Scarver zatłukł na śmierć najpierw Dahmera, a potem, na dokładkę jeszcze, Andersona.

      W wyniku swojego czynu, Scarver otrzymał dodatkowy wyrok dwóch kar dożywocia, co, jak pewnie wszyscy rozumiemy, nie zrobiło na nim jakiegokolwiek wrażenia, natomiast nie ulega najmniejszej wątpliwości, że wdzięczność rodzin osób, które zostały zamordowane przez Dahmera, owe dożywocia mu w pełni rekompensuje. A co wcale nie jest tu najmniej istotne, nie ulega najmniejszej wątpliwości, Christopher Scarver, który, w odróżnieniu od swoich ofiar, wciąż żyje w Columbia Correctional Institution, jest z całą pewnością szanowany przez swoich zarówno czarnych jak i białych kumpli i z całą pewnością ani nie musi powiększać sobie hormonalnie piersi, ani tym bardziej udzielać się towarzysko lepszym od siebie. Bo są sytuacje, kiedy prawa i sprawiedliwości nie jest w stanie pokonać nic. No może z wyjątkiem systemu pod nazwą ADX Florence. Ale o tym już było.

 


        

 

 

wtorek, 11 października 2022

O człowieku okrutnym i głupim

 

Pozostając pod wrażeniem wręcz wysypu ostatnich wystąpień Donalda Tuska, od parunastu już dni myślę sobie o tym, by w jakiś sposób się nim zająć i potraktować tak jak on na to jak najbardziej zasłużył. Przyznam że już parokrotnie zabierałem się za tych kilka odpowiednio dosadnych słów, jednak za każdym razem, prędzej czy później, dochodzilem do wniosku że temat mnie przerasta i to co udało mi się napisać niezmiennie wywalałem w kosmos. Dziś więc wygląda na to, że przez te wszystkie lata od czasu gdy się nam objawił, ów dziwny człowiek, przez swoją praktyczna nierealność, obrósł w pancerz, który go chroni przed jakąkolwiek próbą opisu. W tej sytuacji, zdecydowałem się przypomnieć tu swój stary tekst jeszcze z czasów, gdy on był już wprawdzie jak najbardziej w miejscu w którym jest dziś, ale wciąż miał w sobie ślady jakiejś rzeczywistości, a przez to można było spróbować się do niego cokolwiek przybliżyć. A gdy dziś wspominam tamtą swoją refleksję, widzę że już wtedy nie było łatwo. Proszę rzucić okiem, oto tekst sprzed niemal 10 już lat.

 

 

Zdaję sobie sprawę z tego, że zajmowanie się po tych wszystkich latach kimś takim, jak Donald Tusk jest zajęciem z pewnego punktu widzenia mocno kompromitującym, zdarzyły się jednak ostatnio, jedna po drugiej, dwie rzeczy, związane właśnie z tym dziwnym człowiekiem, które mnie zainspirowały do tego stopnia, że zwyczajnie nie potrafię się opanować. Zanim przejdę do sedna, powiem może od razu, o co chodzi. Otóż pierwsza z nich, to książka firmowana przez żonę Premiera, Małgorzatę Tusk, gdzie, jak słyszę, w pewnym momencie przyznaje ona, że był taki moment w ich wspólnym życiu, kiedy ona uznała, że „ten Donald to jednak jest głupi”. Tam akurat jest trochę więcej tego typu uwag, jak choćby ta, że on był „mendowaty i lubił wypić”, jednak to „głupi” ze wzgledów, które przedstawię niżej, zrobiło na mnie wrażenie największe.

Druga przygoda, która ostatecznie doprowadziła mnie do napisania tego tekstu, związana jest z wizytą Tuska u jakiejś rodziny, gdzie w pewnym momencie widzimy, jak on włazi do pokoju ich synka, siada na jego łóżku w pozycji „na Putina” (swoją drogą, ciekawe, czy on się tego nauczył właśnie od niego) wyciąga z reklamówki prezent dla dziecka, coś tam mruczy pod nosem, jakby nie za bardzo wiedział, co mu tam dali, a następnie rzuca „Król Lew!”. Ja wiem, że to trzeba zobaczyć i że żadne słowa nie zastąpią obrazu, ale się postaram. Otóż w tym momencie Tusk robi wrażenie kogoś, kto jest tak nieprawdopodobnie głupi właśnie, że nie jest w stanie nawet wykonać czynności tak prostej, jak wyjęcie prezentu, przekazanie go dziecku i wypowiedzenie tego jednego, czy dwóch zdań: „A tu prezent ode mnie, film o ‘Królu Lwie”. Mam nadzieję, że jeszcze nie widziałeś”.

Gdy idzie o Donalda Tuska, ja właściwie od pierwszego dnia gdy go ujrzałem, miałem bardzo czysty jego obraz, to znaczy, wiedziałem, że to jest skończony bałwan, a kto wie, czy nie ktoś jeszcze gorszy. Natomiast wciąż się pojawiała pewna kwestia, która mnie napełniała wątpliwościami. Otóż raz na jakiś czas pojawiał się ktoś, kto go znał bardzo dobrze, i kto mnie informował, że Tusk to człowiek niesłychanie przebiegły, o szczególnej inteligencji, polityk, który ma w sobie coś takiego, że ani Palikot, ani Gowin, ani choćby i Schetyna nie są w stanie go przechytrzyć. I w takich chwilach myślałem sobie, że ten dysonans jest dla mnie nie do przejścia. Ja najzwyczajniej w świecie nie rozumiem, jak ktoś w tak oczywisty sposób głupi, może jednocześnie odnosić takie sukcesy w zarządzanej przez siebie branży.

Wizyta Donalda Tuska u tej rodziny – co zresztą już pewnie wszyscy mieliśmy okazję przeżyć – jest od początku do końca czymś bardzo szczególnym. Mamy bowiem człowieka, który funkcjonuje w samym centrum życia publicznego od ponad dziesięciu już lat, który, wydawałoby się, co jak co, ale zachowania opisanego wyżej typu, ma opracowane od początku do końca. Tymczasem to, co widzimy, to jest popis tak niesłychanej niezgrabności, że, przy całej swojej skromności, ja bym potrafił się zachować lepiej.

Ktoś powie, że Tusk pewnie tak naprawdę jest człowiekiem bardzo nieśmiałym, albo kimś, dla kogoś udawanie jest rzeczą zbyt trudną, by je skutecznie eksploatować, no ale mam nadzieję, że nikt z nas w to nie uwierzy. Jego można podejrzewać o wszystko, ale z całą pewnością nie o nieśmiałość i naturalność. Donald Tusk to człowiek, który jest cały skonstruowany z plastiku, nieśmiałość natomiast jest dla niego uczuciem równie obcym, jak… ja wiem? Strach, smutek, czy radość. Donald Tusk, to, na moje oko, jest ktoś, kto w momencie, gdy mu się wyjmie baterię, może równie dobrze przestać istnieć. Tymczasem on wchodzi do tego mieszkania i zachowuje się, jakby ci, co go zaprogramowali, zapomnieli zainstalować któryś z elementów, i on nagle stanął oko w oko ze swoim… no właśnie, czym? Małgorzata Tusk twierdzi, że on jest „głupi”.

I to, moim zdaniem, jest czymś niezwykle ciekawym. Jak sięgam pamięcią, wśród najbardziej standardowych obelg, słowo „głupi” raczej nie funkcjonowało. Jeśli chcieliśmy komuś dokuczyć, mówiliśmy, że to „idiota”, „kretyn”, czy choćby – że pozostaniemy przy poetyce proponowanej przez Małgorzatę Tusk – „menda”, czy „tuman”. Określenie „głupi”, jeśli się nie mylę, nigdy nie pełniło funkcji retorycznej, lecz czysto opisową. Ja zdaję sobie sprawę z tego, że Małgorzata Tusk sama tej książki nie pisała, i że w ogóle sam pomysł na to, by ona powstała, nie należał do niej. Mam jednak pewność, że to zdanie „Ten Donald jest jednak głupi”, to jest jej osobista zasługa. A jeśli tak, to ona go określiła w ten sposób nie tak, jak się czasem mówi, że ktoś jest gangsterem, złodziejem, czy właśnie idiotą. Słowo „głupi” opisuje ludzi – cokolwiek by to miało znaczyć – po prostu głupich.

Oglądam więc jeszcze raz tę szczególną wizytę w tym nieszczęsnym domu, patrzę na Premiera i myślę, że wiem doskonale, co ona miała na myśli mówiąc, że „Ten Donald to jednak jest głupi”. Jak wiemy, jestem żonaty od niemal 30 już lat, i myślę, że nie ma takiego epitetu, którym moja żona, a wcześniej narzeczona, mnie nie zaszczyciła. Ona nawet – czego nie wykluczam – mogła mi powiedzieć, że jestem chamem i idiotą, czy nawet chujem. Natomiast nie mam najmniejszych wątpliwości, że jej nawet do głowy by nie przyszło, by kiedykolwiek o mnie powiedzieć, że jestem głupi. A później jeszcze się tym chwalić

No właśnie: chwalić się. Małgorzata Tusk, przyjmijmy nawet, że sama pisze tę książkę, i przyznaje w niej, że jej mąż jest, czy choćby tylko był, głupi. Rzecz w tym, że, z tego, co zdążyłem zauważyć, ona – w odróżnieniu choćby od mojej Małgorzaty – nie jest kimś szczególnie… lotnym. Poza tym, przepraszam bardzo, ale żeby wyjść za mąż za kogoś takiego jak Donald Tusk, trzeba mieć w sobie coś szczególnego. Staje więc ona przed nami, wywleka jakieś osobiste sprawy sprzed lat, opowiada o tym, jak to zdradziła swojego męża, jak to drugie ich dziecko zostało poczęte wyłącznie na zasadzie consensusu, jak to ich wspólne życie było dla niej nieustannym użeraniem się z jej własnym przekonaniem o tym, że wyszła za człowieka „głupiego”, a ja sobie myślę, że jeśli to jest świadectwo kogoś takiego, jak ona, to ma to wartość szczególną. Wystarczy przecież spojrzeć na te ich dzieci: przecież nie ma takiej możliwości, by to była tylko wina jego genów.

No więc w końcu zostajemy tylko z tą jedną informacją. On jest głupi. Po prostu, głupi. Zyta Gilowska kiedyś powiedziała, że on jest też człowiekiem okrutnym. I jest rzeczą oczywistą, że to określenie, również nie ma waloru retorycznego. Jeśli ktoś jest okrutny, to jest okrutny. Jeśli jest głupi, jest głupi. Jeśli natomiast jest głupi i okrutny, to znaczy, że powinniśmy wszyscy zachować pełną gotowość. Bo diabli wiedzą, co się może wydarzyć. To już chyba lepiej trafić na zaćpanego szczeniaka ze sprężyną.

 

Minęły lata, przed nami znów stoi Donald Tusk, a ja osobiście nie mam najmniejszych wątpliwości, że w rzeczy samej już lepiej byłoby trafić na to nieszczęsne dziecko.


 

 

niedziela, 9 października 2022

O intrusywnym R, czyli Wharafuckisthis

       Po paru bardzo poważnych ostatnio notkach, postanowiłem zdobyć się na coś lżejszego, a skoro lżejszego to czemu nie na parę bardziej świeżych uwag na temat języka angielskiego.

        Nie wiem jak Państwo, ale ja, gdy byłem jeszcze dzieckiem, to byłem przekonany, że tradycyjne amerykańskie „get out” wymawia się jako „geRaut”. Czemu tak? Nie mam bladego pojęcia, ale powodem prawdopodobnie było to, że na jak najbardziej wówczas dostępnych publicznie westernach, owo zawołanie tak właśnie brzmiało i nikt z nas się nawet nad tym czymś nie zastanawiał. A zatem, ile razy chcieliśmy przyszpanować i do kolegi z podwórka powiedzieć „GeTaut”, mówiliśmy „geRaut”

       O co mniej więcej chodzi, dowiedziałem się jeszcze na studiach, jednak ze względu na – jak dziś to jestem skutecznie ocenić – szczególną gnuśność człowieka, z którym mieliśmy zajęcia, moja wiedza na ten temat była wyjątkowo ograniczona.

        Potem oczywiście przyszedł czas, gdy wsłuchałem się w wielki przebój Beatlesów „A Day in the Life” i charakterystyczny fragment „saw a film” został zaśpiewany jako  „soərefilm”.

        Dopiero po latach, gdy już sam byłem nauczycielem, a za sobą miałem już swoje doświadczenia, zwróciłem też uwagę na to, jak moja ukochana córka chrzestna, w ramach jakiegoś kaprysu, odezwała się do mnie po angielsku i zamiast zwykłego „I don’t know”, powiedziała: „əronnou”, a ja –uświadomiwszy sobie, że to jest dokładnie to samo zjawisko – zadałem sobie pytanie: skąd ona to wie, i od razu sam sobie odpowiedziałem: to jest odruch.

         Potem już raz za razem, pojawiali się tu u mnie uczniowie, wrzucający ów dźwięk „r” wydawałoby się w sytuacjach zupełnie nieuprawnionych, a ju już wiedziałem, że to są ci, co skutkiem pełnego otwarcia na język, uzyskali ową automatyczną umiejętność korzystania ze wspomnianego „r”.

        Ponieważ wiem, że wśród czytelników tego bloga są osoby, które w sytuacji, gdy chcą powiedzieć, że czegoś nie wiedzą, używając języka angielskiego,tak jak moje dziecko chrzestne mówią „əronnou”, pomyślałem sobie, że może oni chcieliby usłyszeć proste wyjaśnienie, czemu akurat tak. A rzecz polega na tym, że w sytuacji gdy jedno słowo w języku angielskim kończy się na nieakcentowaną samogłoskę „ə”, a kolejne zaczyna się od samogłoski akcentowanej, między jednym a drugim pojawia się owo „r”. Czemu? Diabli wiedzą, czemu. Pojawia się i już, i stąd, kiedy mówimy na przykład „media attention”, między mediami a zainteresowaniem musi się pokazać owo „r”, tworząc ciąg „mediaRattention”.

         Ktoś się w tym momencie zapyta, skąd w na początku wspomnianym „get out”, zamiast owego „t” wyskakuje nasze „r”. Powód jest prosty. Oto wypowiadając szybko sekwencję „get out” zwykle połykamy „t” i zamiast get wyskakuje nam coś w rodzaju „gə”, a zaraz po tym, naturalnie, jeszcze przed „out” pojawia się nasze „r”. Jeszcze ciekawsza sytuacja jest z „I don’t know” mojej chrzestnej córki. Tu również jednak, jeśli wypowiadamy tę frazę odpowiednio szybko, najpierw „I” realizuje się przez nieakcentowane „ə”, z sekwencji „don’t” wypadają „d” oraz „t” i w efekcie zamiast „I don’t” pojawia się „aron”, i ostatecznie wspomniane na początku „aronnou”.

         Mam oczywiście świadomość, że wielu z nas cała tu w tej chwili poruszona kwestia kompletnie nie zainteresuje. Mimo to, dla zainteresowanej części czytelników mam zagadkę: dlaczego, niezależnie od tego, czy nasza swego czasu wybitna tenisistka Agnieszka Radwańska miałaby nosić nazwisko Radwańska, czy Adwańska, Mats Willander nazwisko to tak czy inaczej wymawiałby „radvanskə”. „AgneʃkəRadvanskə”.

         A jeśli ktoś ma jakieś wątpliwości i pragnie zawołać „But I...," niech śmiało ryzykuje – "bəRai".




 

     


piątek, 7 października 2022

Czy Anne Applebaum była dzieckiem specjalnej troski?

 

      Żona Radosława Sikorskiego, Anne Applebaum, zabrała głos na Twitterze i oświadczyła co następuje:

„Kiedy Europa skupia się na najgorszym kryzysie dyplomatycznym i militarnym od dziesięcioleci, polski rząd koncentruje się... na tworzeniu nowego kryzysu z Niemcami, domagając się absurdalnych reparacji za II wojnę światową”.

      Tylko tyle, ale, jak chyba wszyscy tu rozumiemy, aż tyle, a ja, zanim przejdę do sedna, chciałbym się podzielić pewną refleksją. Otóż, tak się złozyło, że wśród swoich znajomych mam pewnego jak najbardziej prawdziwego Hindusa, który wprawdzie aktualnie pracuje w Polsce, ale całym sercem i duszą tkwi w rodzinnych Indiach, ma tam bliskich, a Indie uważa za swój dom. W związku z tym też każdy wolny od pracy czas wykorzystuje na to, by lecieć do Indii i tam się spotykać z rodziną i przyjaciółmi. Ostatnio jednak poinformował mnie on, że ostatnie jego podróże do Indii mają wymiar szczególny, bo poza rodzicami i braćmi, ma on tam cztery siostry, które zgodnie z tradycją należy jak najszybciej wydać za mąż, a skoro za mąż, to trzeba też dla nich znaleźć odpowiedniego męża, odpowiednio go opłacić, no i doprowadzić do ostatecznego ślubu. Podstawowym jednak dziś problemem jaki ma mój znajomy jest taki, że jedna z jego sióstr jest – tu nie wiem dokładnie w czym konkretnie rzecz – niepełnosprawna i w tej sytuacji ona jest przeznaczona na odstrzał i to na odstrzał w sensie dosłownym. A ponieważ rodzina, trzymając coś takiego w domu, będzie w konsekwencji skazana na publiczną niesławę, jedynym dla nich wyjściem jest ją albo otruć, albo zwyczajnie zabić. I to ów mój znajomy, będzie się musiał tą kwestią zająć. Przez to też on tam wciąż wsiada w samolot w Polsce i leci tam gdzieś do swojego Pendżubu, czy diabli wiedzą gdzie i stara się ogarnąć sytuację.

      Zdaję sobie oczywiście sprawę, że to co akurat napisałem robi wrażenie potężne. Ja sam, kiedy on mi to opowiedział – swoją drogą, z zupełnie spokojną, jak zawsze sympatycznie uśmiechniętą twarzą – też zadrżałem. Z tego jednak co mi wiadomo, dla niego, dzień w którym mi swoje zmartwienia opisał, był zaledwie jeszcze jednym z całej serii dni, gdzie tego dnia trzeba załatwić to, a drugiego co innego, a poza tym business as usual. Taki jest ten świat i nam nic do tego.

       Ktoś mniej domyślny zapyta mnie, co ta historia ma wspólnego z Anne Appelbaum, a ja w tym momencie, zamiast organizować swoisty konkurs, przejdę do wyjaśnień. Najpierw jednak proszę, byśmy się zapoznali z tym, kim to mianowicie jest owa Anne Applebaum. Wkipedia podaje:

„Urodziła się w amerykańskiej rodzinie pochodzenia żydowskiego, jako córka ustosunkowanego prawnika Harveya M. i Elizabeth Applebaumów. Ukończyła studia z wyróżnieniem na Uniwersytecie Yale’a, gdzie w 1986 uzyskała licencjat z historii i literatury. Uzyskała również tytuł magistra stosunków międzynarodowych na London School of Economics w 1987. Studiowała także w St Antony’s College na Uniwersytecie Oksfordzkim”.

        Ja rozumiem, że powyższa informacja może na kimś mniej zorientowanym zrobić wrażenie, ale z tego wszystkiego tak naprawdę pozostaje tylko Harvey M., ów licencjat w Yale, no i słynna nagroda Pulitzera, o której wartości najlepiej świadczy lista z każdym rokiem coraz bardziej zabawnych laureatów. A cala reszta to już jest kompletne nic: London School of Economics to szkoła, którą potrafił ukończyć nawet ktoś taki jak Mick Jagger, a studiami w którymś z oxfordzkich college’ów może się pochwalić nawet jej mąż-idiota. Problemem więc dla nas jest to, że nie mamy bladego pojęcia, jak to się stało, że lata temu do „ustosunkowanego prawnika” nazwiskiem Applebaum, uderza jakieś byle co z Polski, przedstawiające się jako katolik i narodowiec, a ci mu mówią mu: „Bierz ją pan i wypierdalaj”.

          No a dziś, kompletnie oszołomieni, stoimy wobec tej dziwnej parki i nie potrafimy przestać myśleć, co to za cholera? Kim jest ten cały Siskorski, który w roku 1981, z tej trzeciej klasy liceum w Bydgoszczy, przeskoczył na poziom gdzie popisuje się do dziś, no i ta kobieta, której rodzice, ambitni amerykańscy Żydzi któregoś dni zobaczyli Sikorskiego i oddali mu swoją córkę, jak parę starych kaloszy.

        Na wszystkie te pytania odpowiedzi dziś jeszcze nie uzyskamy, ja natomiast jestem gotów zaryzykować podejrzenie, że gdy idzie o Anne Applebaum stary Applebaum uznał, że z niej w gruncie rzeczy i tak nic nie będzie, i już tylko wyczekiwali tego myszegene, który ją zechce. Pojawił się Radek Sikorski i wziął ją jak swoją. Gdy natomiast chodzi o całą resztę, to, sądząc po twitterowym wpisie Anne Applebaum, podejrzewam że całe jej szczęście sprowadza się do tego, że Żydzi, w odróżnieniu od Hindusów, mają jakieś ludzkie odruchy, no i że po świecie chodzą jeszcze tacy nieudacznicy jak Radosław Sikorski.

 


      

 

 

        

poniedziałek, 3 października 2022

Gdy umiera TenKtóryNiePrzepuszczaŻadnejOkazji

 

      Podobno zmarł Jerzy Urban, a ja mam w związku z tym pewien dylemat. Chodzi o to, że, jak niesie gminna wieść, o zmarłych można albo mówić wyłącznie dobrze, albo nie mówić wcale. Ponieważ jednak kompletnie zlekceważyć tego co się, jak słyszymy, stało, nie mogę – o czym za chwilę – pomyślałem, że coś napiszę, ale za to oddam Zmarłemu to, co mu się należy, a więc będę o nim mówił wyłącznie dobrze. Zanim jednak przejdę do rzeczy, wyjaśnie tylko, dlaczego musiałem się dziś odezwać. Otóż, ja mocno biorę pod uwagę, że Jerzy Urban wcale nie umarł, a kolportowana dziś najpierw przez jego żonę, potem przez tygodnik „Nie” – a więc źródła równie wiarygodne, jak on sam – a w końcu też przez media, to kolejna błazenada tego dziwnego człowieka. Nie zdziwię się więc wcale, jeśli jutro, pojutrze, czy za tydzień, Urban nam wyskoczy w swoim tradycyjnym sztafarzu i całe zgromadzone towarzystwo wybuchnie perlistym rechotem. Nie zdziwię się nawet, gdy, jeśli faktycznie dojdzie do pogrzebu, nagle ktoś zauważy, że wsród żałobników znajduje się i on, z szyderczo wywalonym jęzorem. Piszę więc o tym dziś, po to tylko, by nikt mi nie zarzucił, że i ja się dałem tak fatalnie nabrać na urbanowego psikusa.

       Gdy chodzi natomiast o to, że o nim dziś będzie tylko dobrze, to proszę posłuchać fragmentów z mojej dawnej refleksji, jeszcze z roku 2012:

        Jest w Jerzym Urbanie coś takiego, co sprawia, że nie istnieje jakakolwie możliwość zranienia go w sposób inny niż fizyczny. A kto wie, że i nawet tak. Oto jest on kimś, na kogo nie jest w stanie zadziałać ani modlitwa, ani przekleństwo. Ani serdeczność, ani wściekły gniew. Bo każde z nich go wyłącznie żywi i bardzo negatywnie napędza. Dlaczego? Bo jest Urban uosobieniem zła niemal doskonałego, a jako taki, powinien być omijany szerokim łukiem, a nie poddawany jakimś pustym eksperymentom.

       Ale jest też w Urbanie coś, co owo zło definiuje w sposób bardzo uniwersalny. On jest zwyczajnie słaby. Jak by to powiedział mistrz John Lydon, Urban jest „fucking weak”. On nie jest ani dowcipny, ani – wbrew temu co jeszcze głupsi od niego twierdzą – „piekielnie” inteligentny, ani nawet ciekawy. Proszę zwrócić uwagę na wszystko, czego on dotychczas dokonał. Na poziomie zawodowym, on nie różni się ani odrobinę od kogoś takiego jak Krzysztof T. Toeplitz, Daniel Passsent, czy Ernest Skalski, że wspomnę tylko jego kolegów. On zawsze był tylko jednym z tych reżimowych dziennikarzy – gdy idzie o profesjonalizm, naturalnie lepszych od naszych dzisiejszych gwiazd, ale już nic ponad to – których mieliśmy zatrzęsienie w latach 70. i 80. i z których pisania zupełnie nic nie wynikało. To co go uczyniło kimś specjalnym, to owa dawna decyzja Wojciecha Jaruzelskiego, czy może jego kumpla Górnickiego, by Urban został rzecznikiem rządu stanu wojennego, no i jeszcze coś. Coś z jednej strony bardzo szczególnego, a z drugiej tak ordynarnie prostackiego, że aż wstyd o tym wspominać.

       Otóż Jerzy Urban swego czasu wpadł na pomysł, że jeśli stanie się on maksymalnie kontrowersyjny, to ta jego kontrowersyjność i przysporzy mu popularności i zapewni swoistą nietykalność. Warunek jest tylko jeden – nie wolno się bać i trzeba być do końca i bez jakichkolwiek ograniczeń konsekwentnym. Co więc mamy z Urbana? Czy może jakiś nieprzemijalny projekt, czy może jakąś ważną myśl, czy może jakiś choćby pojedynczy obiektywnie istotny sukces? Zero. Nic. Pozostają tylko pojedyncze wypowiedzi, wypowiedzi oczywiście koniecznie drastyczne, takie jak ta, że jego matka była kurwą, jego ojciec zapitym menelem, a on sam śmierdzącym od dziecka skurwysynem. I że jest z tego osobiście nieskończenie dumny. Że to świetnie, że Lech Kaczyński wreszcie zdechł, i że jeśli jeszcze tylko do niego dołączy jego brat – najlepiej w cierpieniach – to będzie gites. Że Kościół to gówno, a ten Jego „Bóg” to kupa śmiechu.

      Proszę zwrócić uwagę na to, co, jeśli zostanie tylko dopuszczony do głosu, mówi Jerzy Urban. To jest zwykły teatr oparty o jeden pomysł, obrobiony w taki sposób, by widzowie od początku do końca krzyczeli z obrzydzenia. I z oburzenia. Czy to naprawdę jest takie trudne? Zastanówmy się, ileż to jest roboty – zwłaszcza gdy ma się już w tym pewną wprawę – wymyślać takie grepsy, jak te, na które wskazałem w poprzednim akapicie? Do tego naprawdę nie trzeba nic poza pewnym rodzajem desperacji. To samo co Urban, próbuje robić i Palikot i Maria Czubaszek, a ja jestem pewien, że i on i ona by też tak potrafili, tyle że są osobami zbyt publicznymi, no i im nie wypada. No a poza tym nie wiadomo, czy System pozwoliłby Urbanowi na tego typu kooptację.

      Teraz może dodam jeszcze parę słów o owej urbanowej nietykalności. O tym, że każda próba obrażenia go jest przeciwskuteczna. Zastanówmy się bowiem, jak możemy obrazić kogoś, kto całkowicie otwarcie głosi, że jest ohydnym gównem, nie zasługującym na nic innego jak tylko zapewnienie wszelkiemu robactwu fantastycznej uczty po śmierci? A to jest przecież coś, co Urban osobiście niejednokrotnie ogłaszał. I to ogłaszał z totalną radością. Co my możemy powiedzieć, by go wyprowadzić z równowagi? Przecież każde nasze słowo on natychmiast zaakceptuje i będzie się z nim obnosił jak z kolekcją najwspanialszych orderów.

      W tytule jednego z artykułów zamieszczonego niedawno w prawicowej prasie, sugeruje się, że na Urbana już w jego trumnie czekają robaki, i jak rozumiem, ma być to rewanż za to, co Urban w którymś z wywiadów powiedział na temat człowieka poległego w Smoleńsku i jego pogrążonej w bólu żonie. Jak rozumiem, redakcja wymyśliła ten tytuł, bo ktoś tam sobie wykombinował, że w ten sposób sprawi Urbanowi przykrość. Tu mu sprawi przykrość, a informując go w dalszej części tekstu, że porządni ludzie na temat zmarłych nie mówią źle, udzieli mu nauki. Nauczyć Urbana? Dobre żarty.

     No i jest jeszcze kwestia zdjęcia ilustrującego wspomniany artykuł, do którego Urban pozuje, jakby chciał nam powiedzieć: „Patrzcie jaki jestem ohydny”... Oto duże, zajmujące całą stronę, piękne, kolorowe zdjęcie Jerzego Urbana w pozie, co do której nie można mieć żadnych wątpliwości, że to jest od początku do końca jego robota. Że to jest część owego starego jak on sam planu, by pokazać się Polsce i Polakom, jako szyderstwo z najbardziej podstawowego człowieczeństwa, a następnie przekrzykując nieuniknione przecież i spodziewane głosy oburzenia, zawołać: „No i co powiecie? Oto człowiek. Przyjrzyjcie się mu. Oto coś co wyhodował wasz bóg. To ja. Takie samo gówno jak każdy z was. Na jego obraz i podobieństwo. Razem z nim stoicie przed lustrem”.

        Ktoś powie, że ja tu ewentualny koniec Jerzego Urbana uczciłem jednak dość brzydko. Czyżby? Czyżby jemu bardziej by było miłe, gdybym poprosił Pana Boga, by okazał mu, jako było nie było Swemu dziecku, miłosierdzie? No przecież nie. Jerzy Urban to dziecko Szatana i nie widzę powodu, by w dniu jego śmierci, tego zaszczytu go pozbywać.




piątek, 30 września 2022

Czy Radek Sikorski to prosty psychopata?

 

      Od kilku dni, jak pewnie wszyscy zdążyliśmy zauważyć, pierwszą gwiazdą aktualnych doniesień jest Radosław Sikorski, obecnie eurodeputowany Platformy Obywatelskiej, a wcześniej minister obrony w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, oraz spraw zagranicznych u Donalda Tuska. Czyli, jak pewnie każdy z nas rozumie, osoba nie z ostatniej półki. Poszło o to, że kiedy jasny szlag trafił wszystkie cztery nitki rusko-niemieckiego rurociągu pod Bałtykiem, ów Sikorski ogłosił na Twitterze, że jest to robota służb specjalnych Stanów Zjednoczonych i zrobiła się z tego międzynardowa afera.

      Czy chodziło o to, że Sikorski powiedział nieprawdę, pozostaje oczywiście kwestią bez znaczenia. Kto to zrobił, tego póki co nie wiemy, choć ostatnio wahadło się zdecydowanie przechyla na stronę rosyjskiej prowokacji. No ale, jak wiemy, bywa różnie, więc niewykluczone, że to jednak Amerykanie wzięli ów niemiecko-rosyjski za pysk. A zatem, wciąż jest niewykluczone, że Sikorski – nie on zresztą jeden – trafił w dziesiątkę. Jednak, jak mówię, nie w tym rzecz. Rzecz bowiem w tym, że Radosław Sikorski, jeden z najważniejszych polskich, ale również przez małżeństwo z Anne Applebaum światowych, polityków oficjalnie oskarżył zaprzyjaźnione Stany Zjednoczony, prowadzące praktycznie wojnę przeciwko Rosji, o gospodarczy terroryzm i wywołał tym samym międzynardowy skandal.

        Komentatorzy zachodzą więc w głowę, czemu Sikorski, w końcu osoba przynajmniej teoretycznie przytomna, dopuściła się tego rodzaju wybuchu zidiocenia i odpowiedzi jest kilka, a wśród nich na czoło wysuwają się trzy, Pierwsza to ta, że Sikorski jest ciężko uzależniony od alkoholu i wspomniany komentarz jest wynikiem tego, że on nie wiedział co robi. Druga jest taka, że on jest zwyczajnym idiotą i w swojej wyobraźni uznał, że skoro jego zdaniem rurociąg zniszczyli Amerykanie, to on musi natychmiast się tą myślą podzielić ze światem. Jest wreszcie trzecie podejrzenie, a mianowicie to, że Sikorski to ruski agent, który od lat działa na zlecenie Kremla, dostaje za to bardzo duże pieniądze, no i tym samym wspomnianego tweeta podyktował mu rzecznik Pieskow.

      A ja, powiem szczerze, nie wiem, jak to wszystko wygląda. Przyznam się, że sam osobiście lubię wierzyć w to, że Radosław Sikorski to klasyczny psychopata, a zatem wszystko co robi, mówi i wyświetla na swojej twarzy umyka naszym ocenom. To jest swoisty alien i my tu nie mamy nic do gadania. Pamiętam jak Amerykanie zabili Bin Ladena i Sikorski w jednej chwili zareagował na to wydarzenie tweetem – swoją drogą świadczącym o tym, że z jego angielskim jest nie do końca tak, jak się wiuelu z nas zdaje – „Yes, we did”. Dziś on robi praktycznie to samo. Dochodzi do eksplozji na wszystkich czterech nitkach Nord Stream, a on w tej samej chwili wrzuca tweeta: „Thank you USA” i jest siebie strasznie zadowolony, że stał się częścią wielkiej międzynarodowej operacji. Pijak? Idiota? Agent? Nie sądzę. Moim zdaniem, zwyczajny psychopata.

        Po co zatem ten dzisiejszy tekst? Powód jest, moim zdaniem, bardzo poważny. Oto ja już wiele, wiele lat temu zamieściłem tu tekst, do dziś całkowicie zlekceważony przez tych, którzy, jak się zdaje, powinni trzymać rękę na pulsie, a który, moim zdaniem może, nawet jeśli nie wyjaśnić, to bardzo prostą drogą prowadzić do wyjaśnienia zagadki Radosława Sikorskiego. A zatem, pozwolę sobie fragment tamtego tekstu tu dziś odtworzyć. Proszę posłuchać i proszę też nie mieć większych nadziei, że tym razem pojawi się ktoś, kto to przeczyta i zawoła: O! A to figiel! I pomyśli, że tu jest wszystko, czego nam przez lata brakowało.

 

 

      Minister Spraw Zagranicznych Radek Sikorski poleciał do Tunezji, i wracając do Polski zabrał na pokład swojego samolotu 16 uchodźców z Afryki – prześladowanych u siebie w kraju czarnych chrześcijan. Sam lot, podobnie zresztą jak przyjęcie na lotnisku w Warszawie, zostało należycie sfilmowane przez ekipę telewizyjną i odpowiednio zrelacjonowane. A więc wszyscy mogliśmy zobaczyć eleganckie wnętrze rządowego samolotu, a w nim grupkę przestraszonych, czy może tylko speszonych mężczyzn, kobiet i małych dzieci, jak dzięki serdeczności i – oczywiście! – empatii naszych przywódców fruną ku wolności.

Kiedy skończyła się sekwencja w samolocie, zobaczyliśmy ponownie ową gromadkę i samego pana ministra, który powiedział co następuje (cytat dosłowny!):

„Polska dba o prawa chrześcijan na całym świecie. To jest nasz symboliczny gest solidarności z prześladowanymi chrześcijanami w Polsce. Jestem wzruszony, bo sam byłem uciekinierem”.

      I ta właśnie wypowiedź, przy całym moim szacunku dla sytuacji, w której 16 biednych, udręczonych naszych braci w wierze znajduje ratunek w Polsce, tworzy całość symboliki tego zdarzenia, pod kątem roli, jaką w tym przedsięwzięciu odegrał rząd Platformy Obywatelskiej. Chodzi o dwie rzeczy. Najpierw pierwsza z nich. Otóż mam tu na uwadze samego Radka Sikorskiego, który patrzy na te twarze, na te oczy, na te czarne wynędzniałe sylwetki, i ma czelność kłamać im w żywe – nomen omen – oczy mówiąc, jak to on się wzruszył, ponieważ kiedyś dzielił z nimi ich los.

      Dla rozjaśnienia sprawy, przypomnijmy fakty, z czasów, kiedy nie było jeszcze Radka, lecz zwykły Radosław. Otóż Radosław Sikorski, jak czytamy w Wikipedii, w marcu 1981 roku był uczniem przedmaturalnej klasy jednego z bydgoskich liceów ogólnokształcących, a jednocześnie przewodniczącym komitetu strajkowego. W czerwcu tego samego roku, jak rozumiem w dowód uznania dla swojego bohaterstwa podczas szkolnego strajku, otrzymał paszport i wyjechał do Wielkiej Brytanii, aby podszlifować język angielski. Z jakiegoś powodu, kiedy nadszedł wrzesień, zamiast wrócić do szkoły, młody Sikorski dalej szlifował język, a kiedy już w Polsce został wprowadzony stan wojenny, zwrócił się do brytyjskich władz o azyl polityczny i go otrzymał. Nie wiemy, w jaki sposób i gdzie Radosław Sikorski zdał maturę, bo o tym Wikipedia akurat milczy, natomiast wiadomo, że w pewnym momencie został przyjęty na studia w Oxfordzie, gdzie został członkiem czegoś co się nazywa Klubem Bullingtona, a co, jak również podaje Wikipedia, stanowi „ekskluzywne stowarzyszenie zrzeszające studentów-mężczyzn z rodzin angielskiej prawicy”. Dalsze dzieje Radosława Sikorskiego, z naszego akurat punktu widzenia, są tu nieistotne, ale dla porządku jeszcze tylko dodam, że po trzech latach studiów, uzyskał Sikorski tak zwany licencjat, a później – kiedy to miało miejsce, tego niestety również Wikipedia nie podaje – na swój specjalny wniosek otrzymał jeszcze tytuł magistra. Już bez konieczności studiowania i zdawania jakichkolwiek egzaminów. Podobno na Oxfordzie takie zwyczaje są tradycją. Rozdawanie tytułów magistra na pisemny wniosek.

      I dziś Radek Sikorski, minister w rządzie Donalda Tuska, zabiera z Afryki grupę czarnych uchodźców, sadza ich przed kamerą i bez jednego marnego mrugnięcia okiem, oświadcza, że oto w jego zyciu nastąpił prawdziwie wzruszający moment, bo kiedy zobaczył tych biedaków, stanęła mu przed oczyma jego własna młodość i ciężkie życie w ponurych czasach PRL-u, kiedy to on „sam był uciekinierem”. Kiedy i on cierpiał prześladowania. Rozumiem że również za wiarę w Jezusa Ukrzyżowanego.

      Wszyscy znamy Radka Sikorskiego bardzo dobrze. Czasem być może aż za dobrze. I wydawałoby się, że nie ma takiej rzeczy, która by nas potrafiła w nim zadziwić. Nie ma też takich słów pogardy, które choćby sama jego milcząca obecność nie byłaby w stanie w nas wywołać. Jednak jego widok na tle tych czarnych chrześcijan – jego, z tą tak bardzo niejasną, a z drugiej strony tak wystarczająco jasną historią w tle – robi wrażenie szczególne. Stoi oto ten bufon i roni łzy nad wspólnym, swoim i tych biedaków, losem. Brat w męce, jasna cholera! Przepraszam najmocniej, ale niech go wreszcie jasny szlag trafi!

       Ale jest coś jeszcze niezwykle interesującego i jeszcze może bardziej symbolicznego, co znaleźć możemy w tej wypowiedzi. Osobiście bardzo nie lubię czepiać się ludzi, których nie lubię, za ich zwykłe, ludzkie pomyłki, a tym bardziej przejęzyczenia. W tym jednak wypadku nie mogę się powstrzymać, zwłaszcza że tu akurat owo przejęzyczenie jest bardzo znamienne. Mam tu na myśli fragment, na który już pewnie wiele osób czytających zamieszczony wyżej cytat z Sikorskiego zauważyło: „To jest nasz symboliczny gest solidarności z prześladowanymi chrześcijanami w Polsce”.

       Mam zatem do Radka Sikorskiego w tej chwili już tylko jedną sprawę. Niech on się ze mną i z moimi braćmi chrześcijanami nie solidaryzuje. Niech on się, wraz ze swoimi partyjnymi kolegami, od nas, polskich chrześcijan odpieprzy. Niech da nam święty spokój. Szczególnie zwłaszcza, gdy napotka nas na Krakowskim Przedmieściu. Bo mogę mu obiecać, że gdy jego solidarna obecność stanie się zbyt natarczywa, pokażemy mu jak wygląda prawdziwa jesień średniowiecza. I wtedy dopiero zobaczy też, jak potrafi wyglądać prawdziwe chrześcijaństwo, kiedy jest prześladowane przez lewych czarusiów z Klubu Bullingtona.

 



środa, 28 września 2022

Don Paddington: Skowronki, czyli Shane MacGowan wiecznie żywy

 

Tym razem to już koniec rozważań księdza Rafała Krakowiaka. Niech Pan Bóg mu zapłaci.




„Bracie, nie jesteśmy urzędnikami państwowymi!” – czyli wojna, status ontologiczny skowronków, papież Franciszek, Shane MacGowan i The Pogues. (część 4 i ostatnia)

       Moja pisanina trwa już zbyt długo i stąd na koniec chcę się odnieść tylko do dwóch kwestii.

      Po pierwsze, chciałbym jeszcze raz mocno podkreślić, że treść części 3. nie ma żadnego związku z marzeniem niektórych ludzi (także duchownych), by Kościół trzymał się od polityki na dystans, vulgo: nie wtrącał się do polityki. Niech nas ręka Boska broni przed spełnieniem tego marzenia! Możemy oczywiście zauważyć, że w związku z marginalizowaniem, a nawet wręcz odrzucaniem nauczania Chrystusa, dano Kościołowi do zrozumienia, że może być dla społeczeństwa użyteczny jako (co najwyżej!) sprawna organizacja charytatywna, natomiast rola Kościoła polegająca na wskazywaniu drogi politykom, czy ekonomistom, nie mówiąc już o wpływaniu na zasady życia społecznego, jest zupełnie zbędna. Kościół sugestię świata zrozumiał, a ponieważ – jak wiemy od Stalina – nie dysponuje żadnymi dywizjami, wszedł na ścieżkę samoograniczania się. I właśnie dlatego od dłuższego już czasu nie widzimy, by ktokolwiek z grona duchowieństwa piastował funkcje poselskie lub senatorskie, że o urzędach ministerialnych nie wspomnę. Nie dostrzeżemy też biskupów i księży w samorządach. A jeśli nawet gdzieś tam w świecie trafi się jakiś ksiądz, który został członkiem rządu (znany casus  Nikaragui), to bardzo szybko taki osobnik jest przez swoich zwierzchników przywoływany do porządku.

      Nie oznacza to jednak, że Kościół zrezygnował z „wtrącania się do polityki”. Dlaczego miałby to robić? Przecież działalność polityczna (ekonomiczna, społeczna, naukowa) jest działalnością ludzką i jako taka podlega np. osądowi moralnemu. Chyba, że uznamy, iż politycy, biznesmeni, społecznicy, naukowcy nie należą do „gatunku najmniejszej troski” i tym samym nie należy ich traktować jak pozostałe, zwykłe skowronki, lecz raczej trzeba obdarzyć ich nie-skowronczymi przywilejami w postaci choćby rezygnacji z recenzowania ich poczynań.

Już słyszę ten głos sprzeciwu, że przecież nie o to chodzi. Wszyscy przecież wiedzą, że polityków et consortes ciągle się ocenia (patrz: wolne media) i dla ich błędów „nie ma zmiłuj!”

W tym miejscu, czy chcemy, czy nie chcemy musi się pojawić znana nam już kwestia ontologiczna i wynikające z niej pytanie: media mogą oceniać, a Kościół nie może?

      Tego rodzaju dyskusja ostatecznie sprowadza się do tego, że „Kościół nie może”, ponieważ swój osąd – a mówiąc ściśle: swoją ingerencję w życie polityczne i społeczne – opiera na nauczaniu Zbawiciela, czyli tym samym odwołuje się do języka Jezusa, a jak wiemy z części 3., tego rodzaju legitymizacja  jest czymś śmiesznym i niezrozumiałym.

      Co tam sobie świat o tym wszystkim myśli, to jego sprawa, natomiast w Kościele ciągle żywa jest myśl Innocentego III (papież panujący w latach 1198 – 1216):

„Bóg, stwórca świata, umieścił na niebie dwie gwiazdy dla oświetlenia go: słońce za dnia i księżyc w nocy. Podobnie na firmamencie Kościoła powszechnego umieścił dwa najwyższe autorytety: papiestwo, które włada duszami, i monarchię, która włada nad ciałami. Ale pierwsza jest wyższa niż druga. Jak księżyc otrzymuje swe światło od słońca, podobnie władza cesarska otrzymuje cały swój splendor i prestiż od władzy papieskiej”.

      Oczywiście dzisiaj, to co powiedział ten jakże wybitny następca św. Piotra wyraża się w innej formie i zamiast o monarchii mówi się o społeczeństwach demokratycznych, a zwrot „władza cesarska” zastępuje się zwrotem „władza państwowa” – ale sens tej wypowiedzi jest ciągle aktualny.

      Żeby dobrze zrozumieć jak bardzo ta wypowiedź jest na czasie, warto przywołać pewną regułę postępowania, którą Kościół tak w sprawach błahych jak i bardzo ważnych kierował się od zawsze – regułę która ostatecznie została zapisana w ostatnim (tj. 1752) kanonie obecnie obowiązującego Kodeksu Prawa Kanonicznego, a której brzmienie jest następujące:

„Salus animarum suprema semper lex esto”, tzn. „Zbawienie dusz niech będzie zawsze najwyższym prawem” (reguła ta funkcjonuje najczęściej w formie skróconej: „Salus animarum suprema lex”, tzn. „Zbawienie dusz prawem najwyższym”).

      Owa reguła siłą rzeczy wymuszała i wymusza na Kościele odpowiednie hierarchizowanie spraw i rzeczy i stąd wyższość odnoszącej się do dusz władzy papieża, nad odnoszącą się do ciał władzy „cesarza”.

      Czy „cesarz” jest z tego zadowolony? Nigdy nie był i nie jest. Nie był i nie jest, ponieważ z punktu widzenia papieża wartością jest to, co służy zbawieniu każdego człowieka, natomiast z punktu widzenia takiej czy innej, ale nie-papieskiej władzy, wartością jest coś zupełnie innego, bardzo często coś, co ze zbawieniem nie ma nic wspólnego, albo wręcz w osiągnięciu zbawienia przeszkadza. Bywa oczywiście, że niekiedy Kościołowi i „cesarzowi” jest po drodze (dzieje się tak zazwyczaj wtedy, gdy jakiś polityk uznaje głoszoną przez Kościół aksjologię i docenia cywilizację opartą na chrześcijaństwie, ponieważ ta – spośród tych, które pojawiły się w historii – jest najbardziej przyjazna człowiekowi i stąd ów polityk chrześcijaństwo autentycznie szanuje i wspiera), tyle tylko, że mamy wówczas do czynienia z wielkim oburzeniem wyrażanym przez tzw. opinię publiczną, a także niestety przez niektóre osoby duchowne, że oto Kościół zaprzecza swojej misji, a rządzący uwiesili się na klamce biskupów. Najczęściej jednak „cesarz” dąży do podporządkowania sobie papieża, co sprowadza się do wymuszenia, by Kościół przyjął cesarski język i cesarskie wartości, a język Jezusa, oraz regułę „Salus animarum suprema lex” i wynikającą z tej reguły hierarchię ważności spraw i rzeczy, uznał za niepoważną i nieżyciową – czyli by w gruncie rzeczy stał się ekspozyturą państwa / urzędnikiem państwowym czytającym z kartki to, co mu tam jakiś Putin (Biden, Truss, Scholz, Zełeński, Toyah, Macron, Meloni, itd.) napisał.

      I w taki właśnie niepostrzeżony sposób dotarliśmy do portu, czyli do drugiej interesującej nas dzisiaj kwestii. Zanim ją uszczegółowimy, wypada wyjaśnić jakim to sposobem Toyah znalazł się w gronie wymienionych wyżej władców (?) świata. Wyjaśnienie jest bardzo proste, ale zanim do niego przejdziemy, zechciejmy po raz kolejny rzucić okiem na cytowane już słowa papieża Franciszka, dotyczące jego rozmowy z patriarchą Cyrylem:

„Przez pierwsze dwadzieścia minut czytał mi wszystkie uzasadnienia wojny”.

      Oto Cyryl odczytuje Ojcu Świętemu „wszystkie uzasadnienia wojny”, tzn. usiłuje go skłonić do choćby rozważenia tej możliwości, że sprawiedliwość i prawda są po stronie Moskwy. Możemy domniemywać, że ten urzędnik państwowy nie czyta niczego, czego by Putin sobie nie życzył. Tyle tylko, że papieżem jest Franciszek, z domu Bergolio. Z jednej strony człowiek ten sprawia wrażenie prostego Latynosa, który tak do końca nie orientuje się nawet w doktrynie Kościoła, któremu przewodzi (można go więc zlekceważyć), a z drugiej strony jest jezuitą, a więc kimś podle inteligentnym i podstępnym, mającym wszędzie – może nawet na Kremlu – swoje macki (a tego lekceważyć nie podobna). Czy istnieje jakiś sposób, by kogoś takiego przekonać, że „mój cesarz” ma rację? Myślę, że mierząc się z tą zagwozdką, patriarcha wpadł na pomysł, by owszem, wygłosić przed Franciszkiem referat polityczny, ale ubrany w formę wzruszającej – wzruszającej!, a przez to przekonującej – przypowieści. A co nas wzrusza? Wzrusza nas muzyka, bo przy niej Rosjanin płacze, a Argentyńczyk rusza nogami, stąd też nie dziwmy się, że kanwą opowieści Cyryla była właśnie ona: muzyka.

      Osobiście nie znam nikogo, kto o muzyce i muzykach pisałby bardziej wzruszająco niż Toyah. Myślę, że na walorach pisarstwa Krzysztofa Osiejuka (o którym to pisarstwie on sam kokieteryjnie mówi: pisactwo) poznali się też funkcjonariusze FSB i postanowili je wykorzystać. Ponieważ w „książce o zespołach” nie ma nic ani o argentyńskiej, ani o rosyjskiej muzyce, panowie owi zdecydowali się podsunąć Cyrylowi tekst o irlandzkim folku, który zdaje się być niejako w połowie drogi między tangiem a czastuszką. W ten właśnie sposób, trochę niespodzianie, papież usłyszał opowieść o zespole The Pogues  i jego wokaliście.   

       Część tej opowieści już przytaczałem, ale może przypomnijmy sobie, co Toyah o tym zjawisku napisał:

„Kiedy ich (tj. The Pogues) usłyszałem, to już słuchać nie przestałem. I od razu muszę się zastrzec, że tu wcale nie chodziło o to, że oni grali coś, co w ten czy inny sposób związane było z irlandzkim folklorem, bo gdy idzie o folklor, to ja akurat na Irlandię nie za bardzo zwracam uwagę. Lubię słuchać flamenco, nie mam nic przeciwko temu, by sobie puścić piosenkę w wykonaniu Omou Sangare, natomiast w kwstii folkloru irlandzkiego, to pozostaję niewzruszony.

Zespół The Pogues spodobał mi się od pierwszego razu dlatego, że oni mieli fantastyczne piosenki, a ich wokalista Shane MacGowan miał głos, jakiego ja osobiście wcześniej nie słyszałem. A zaznaczam, że mi wtedy nawet do głowy nie przyszło, że mamy do czynienia z ciężkim, bezzębnym alkoholikiem, człowiekiem, który, gdyby go postawić pod dworcem Warszawa Ochota, nie zwróciłby na siebie niczyjej szczególnej uwagi.”

 

      Myślę, że patriarcha Cyryl do powyższego fragmentu dołożył twórczy komentarz. Mówił papieżowi o irlandzkich, żyjących w biedzie katolikach, pracujących za marny grosz w angielskich portach i fabrykach, a na co dzień mieszkających w jakichś śmierdzących, zimnych, na wpół zrujnowanych dirtyoldtownach. I oto, w tej ciemnej scenerii pojawia się promyk słońca: zespół The Pogues, niosący wyzyskiwanym i poniżanym ludziom nadzieję i radość. Mówimy tutaj o zespole, czyli o organizacji łączącej dobrych muzyków i menadżerów z genialnym, obfitującym w nieskończone zasoby talentu wokalistą i tekściarzem, czyli Shane’m MacGowan’em. I wszystko szło dobrze, ludzie byli zadowoleni doświadczając rozmaitych radości, gdy słuchali swej ulubionej muzyki i śpiewali razem z Shane’m układane przez niego piosenki, a dobrzy muzycy i menadżerowie współpracujący z obfitującym w wiadome zasoby wokalistą, całkiem nieźle żyli ze sprzedaży płyt i tras koncertowych. Oczywiście były problemy, biorące się stąd, że MacGowan nadużywał alkoholu. Wszyscy go jednak rozumieli, ponieważ miał trudne dzieciństwo, a i wygląd nieszczególny, stąd bardzo cierpiał. Miał jednak szeroką, szlachetną duszę, która co chwilę dawała o sobie znać wykwitami muzycznego i literackiego geniuszu, dzięki któremu ludzie byli szczęśliwsi, a dobrzy muzycy i menadżerowie bogatsi, czyli też szczęśliwsi. Oprócz tego źródłem konfliktu w zespole była nieuregulowana kwestia przywództwa (szefem jest Shane, czy też pozostali muzycy i menadżerowie?). No i na koniec dużym problemem okazała się – mimo już osiągniętego całkiem przyzwoitego poziomu zamożności – coraz większa chciwość wspomnianych dobrych muzyków i menadżerów, chciwość, która doprowadziła do tragedii.

 

      To dobry moment, by ponownie oddać głos Toyahowi:

„The Pogues, od 1984 roku, a więc od wydania swojej pierwszej płyty Red Roses For Me nagrali w sumie pięć albumów, każdy przyjęty znakomicie i jak najbardziej zasłużenie, no i wreszcie, kiedy się okazało, że MacGowan wychodzi na scenę już wyłącznie po to, żeby się wyrzygać na publiczność, oni go zwyczajnie odstawili i próbowali kontynuować karierę bez niego”.

 

        Cyryl, odnosząc się do zacytowanego tekstu, mówił Franciszkowi, że tak naprawdę dobrzy muzycy i menadżerowie wcale nie chcieli zrywać z Shane’m współpracy. Rozumieli bowiem, że tak wielkiego zasobu talentu ofiarowywanego im właściwie za pół darmo, nigdzie nie znajdą. Niestety, zdarzył się incydent podczas jednego z koncertów, w którym uczestniczyli wypełnieni fanatyzmem i agresją fani konkurencyjnego w stosunku do The Pogues zespołu. Owi wrogo nastawieni do MacGowan’a i reszty grupy ludzie, przyszli tylko i wyłącznie po to, by robić burdy. Shane, czując rosnące zagrożenie próbował ich uspokoić i nieostrożnie wdał się z nimi w szarpaninę, podczas której został uderzony w brzuch, wskutek czego zwymiotował. To wszystko. Tyle tylko, że zrobiono z tego wielką aferę. „Shane MacGowan obrzygał publiczność!”; „Niczym niespowodowana agresja Irlandczyka!”; „Spokojna publiczność vs szalony, rzygający Shane!”; „Czy przy MacGowan’ie jesteśmy bezpieczni?” – w taki oto sposób komentowano to wydarzenie w prasie i telewizji. No i jak ten genialny pieśniarz, tak bardzo kochający ludzi i tak bardzo pragnący dzielić się z nimi swoim bogactwem, mógł się wtedy czuć? Wiadomo, że w poczuciu żalu i bezsilności najzwyczajniej w świecie płakał, czując się bardzo dotkniętym tymi nieprawdopodobnymi wymysłami, które na jego temat powtarzano. Pozostali członkowie The Pogues początkowo próbowali bronić swego wokalistę, ale niestety – wpływ tzw. opinii publicznej (niewątpliwie przekupywanej i sterowanej przez konkurencyjne zespoły) doprowadził najpierw do zawieszenia MacGowana, a potem do wykluczenia go z The Pogues. Jego dawni koledzy, szantażowani groźbą całkowitego finansowego zablokowania zespołu, o ile całkowicie nie odetną się od pieśniarza, posunęli się nawet do tego, że próbowali pozbawić Shane’a dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży wydanych do tej pory płyt! Ależ to było niskie i głupie! I nie-etyczne!

      „I pytam się – mówił dalej Cyryl – po co to wszystko? Czy The Pogues po wywaleniu MacGowana jest w stanie nająć innych wokalistów dających gwarancje, że którykolwiek z nich da choć część tego, co dawał Shane? Ciągle się mówi, że MacGowan to menel. Jest to poniżające określenie, ale uznajmy, że ono dobrze oddaje rzeczywistość. W takim razie niech mi Ojciec Święty powie, czy bez tego menela, ów projekt znany jako The Pogues, czyli organizacja do której należą dobrzy muzycy i menadżerowie, oraz ich publiczność, jest w stanie się utrzymać? A jeśli się nie utrzyma, to czy to będzie dobre dla ludzi? Mówi się także, że Shane ciągle pije. No tak, pije, tyle tylko że on nie pije, żeby się upić, lecz po to, by się zrelaksować, a mówiąc ściśle: uśmierzyć ból duszy. I nawet gdyby – wybacz Bracie twarde słowa – MacGowan rzygał na ludzi, to on nie robi tego, by kogoś obrzygać, lecz po to, by w swej bezmiernej łagodności i dobroci obronić siebie i wszystkich, którzy są mu bliscy. Czemu więc to wszystko ma służyć? Ostatecznie na odstawieniu MacGowan’a wszyscy stracą, a czyhające na miejsce po The Pogues zespoły też nie zyskają, bo wcześniej czy później pojawią się silniejsi i sprytniejsi od nich gracze. A najwięcej dostaną w tyłek zwykli ludzie, którym odbiera się nadzieję i radość i stawia się ich wobec przerażającej, bo nieodwołalnej perspektywy – perspektywy życia w jeszcze bardziej śmierdzących, w jeszcze bardziej zimnych (ach, jak bardzo zimnych!) i jeszcze bardziej zrujnowanych dirtyoldtownach. Ale ja jestem optymistą. Liczę na to, że ludzie zmądrzeją i zrozumieją, że Shane MacGowan nikomu nie zagraża, a The Pogues z Shane’m jest dobrym, pobłogosławionym przez Boga projektem.”

 

      I co wy na to?

…………………………………………………………………………………………………...

      Proszę mi wybaczyć ten niewinny żarcik o Cyrylu czytającym Franciszkowi książkę Toyaha…

      Żarcik żarcikiem, ale spryt Cyryla (a nie wątpię, że podczas wiadomej rozmowy usiłował wykazać się sprytem, by papieża przynajmniej zneutralizować, a najlepiej przekonać do moskiewskiej wizji rzeczywistości ) też swoją wagę ma. Czy odwołanie się do jakichś łzawych historii miało podczas tej rozmowy miejsce? To bardzo prawdopodobne. Język polityki, zwłaszcza język propagandy politycznej, właściwie ciągle uderza w nasze emocje. Jest to metoda dość skuteczna i dlatego możliwym jest, że została zastosowana wobec Ojca Świętego. Papież jednak był czujny. I stąd jego reakcja:

      „Nic z tego nie rozumiem. Bracie, nie jesteśmy urzędnikami państwowymi, nie możemy używać języka polityki, ale języka Jezusa. Jesteśmy pasterzami tego samego świętego ludu Bożego. Dlatego też musimy szukać dróg pokoju, powstrzymać ogień broni. Patriarcha nie może zostać ministrantem Putina”.

      W tej papieskiej reakcji najważniejsze są słowa o języku Jezusa i o świętym ludzie Bożym.

Odwołanie się do języka Jezusa (czyli do treści i formy Jego nauczania) jest nawiązaniem do tego co najistotniejsze (czyli do zbawienia), oraz nawiązaniem do zasady „Salus animarum suprema lex”, czyli do prawidła, które wszystko w Kościele reguluje, ponieważ właściwie ustawia hierarchię wartości. Człowiek, dla którego sprawa zbawienia nie jest najważniejsza (czyli ktoś, kto lekceważy ustanowioną przez Zbawiciela hierarchię wartości) błądzi i w konsekwencji tego grzeszy, co samo w sobie nie jest jeszcze tragedią. Z tragedią mamy do czynienia wówczas, gdy człowiek zatraca poczucie grzechu, albo wtedy, gdy ma upodobanie w grzechu. Mówimy tutaj o tragedii, ponieważ takiemu człowiekowi trudno jest się nawrócić, czyli trudno jest mu się zbliżyć do zbawienia.

      Wynika z tego, że Ojciec Święty mówiąc Cyrylowi o języku Jezusa, pytał go po prostu o grzech, o nawrócenie i o zbawienie. Zauważmy jak bardzo te kwestie odbiegają od tego, co dzisiaj opisuje język polityki. Można odnieść wrażenie, że z punktu widzenia polityki (a także ekonomii czy socjologii) te sprawy nie mają żadnego znaczenia. A przecież jakże istotna dla tego co się dzieje jest odpowiedź na pytania: Czy Rosjanie (Shane MacGowan) mają świadomość popełnianych przez siebie błędów i czy w związku z tym chcą się nawrócić? Czy pragnienia i działania poszczególnych członków Unii Europejskiej (The Pogues), mają coś wspólnego z nawróceniem?  Czy inne kraje (inne zespoły) popierające Ukrainę, bądź popierające Moskwę mają świadomość, że im też przyda się rachunek sumienia i nawrócenie? Papież, mówiąc o języku Jezusa, właśnie o to pytał i w jakiś sposób tego (czyli nawrócenia) żądał, czyli – zgodnie z nastawieniem dzisiejszego świata – był w tym momencie śmieszny i niezrozumiały. Cóż to bowiem jest za postulat: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!”? Ujmę to tak: jeśli od tego postulatu odwracamy oczy, to bądźmy pewni, że skutek tej wojny będzie mniej więcej taki, jak to proroczo opisał Toyah:

 

„Wbrew naszym, bardzo przecież naturalnym oczekiwaniom, Shane MacGowan wcale nie przestał chlać. Tu niestety nie dostaliśmy tego, co się powszechnie nazywa historią z happy endem. On nie przeszedł skutecznej kuracji odwykowej, nie nawrócił się na rzymski katolicyzm, i nie rozpoczął udanej solowej kariery. Natomiast faktem jest, że byli koledzy MacGowana (tzn. The Pogues) poprosili go, by może jednak zechciał dla nich śpiewać, no a on się oczywiście zgodził”.

 

      Ależ się wtedy ucieszymy!...

 

      Na koniec jeszcze coś o świętym ludzie Bożym, wspomnianym przez papieża Franciszka.

Ten święty lud Boży to skowronki, o które pasterze Kościoła winni się troszczyć, zabiegając oczywiście o ich zbawienie, o drogi pokoju dla nich, a także o powstrzymanie zagrażającego im ognia broni. Skowronki dla pasterzy winne być równe, bez względu na to, czy są Ukraińcami, Rosjanami, Niemcami, Polakami, czy kim tam jeszcze. A troska o te skowronki nie może być najmniejsza, lecz raczej tak wielka, że warto nawet umrzeć, by mogły być zbawione. Tego nas, pasterzy, uczy Ten, który za nas wszystkich umarł.

      A co na to cesarze? Cóż, mają swoją własną ścieżkę. Oby wybrali tę właściwą.

 

P.S.: To już naprawdę koniec.

P.P.S.: Trochę bezwstydnie: w czwartek mam imieniny; chętnie przyjmę życzenia😊

 


Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...