Kiedy polski
gitarzysta, wówczas może 15-letni, Marcin Patrzałek pojawił się w internecie,
nasze media o tym zjawisku – a było to oczywiste zjawisko – nawet się nie zająknęły.
Kiedy ten zaprezentował się w amerykańskim Mam Talent i doprowadził zarówno jury
jak i publiczność do autentycznego szaleństwa, i to wydarzenie zostało w Polsce
powitane wzruszeniem ramion. Kiedy wreszcie, na fali tamtego sukcesu,
rozpoczęła się wielka międzynarodowa kariera muzyka, której kulminacją był występ
w londyńskim Royal Albert Hall, w Polsce wciąż o Patrzałku słyszał mało kto.
Osobiście pamiętam, jak jeszcze w zeszłym roku artysta wystąpił w katowickim
NOSPR-ze, sala była zapełniona zaledwie w połowie, a większość moich znajomych
muzyków, gdy im mówiłem, że do miasta z występem przyjeżdża Patrzałek, najpierw
przyznawali, że nie wiedzą, o kim mowa, by po chwili, gdy puszczałem im któreś
z nagrań Patrzałka na youtube, kamienieli z wrażenia, że ktoś taki w ogóle
istnieje, a oni nic o tym nie wiedzieli. Nie muszę oczywiście tu wspominać, że
żadnego z nich na samym występie już nie spotkałem. Czemu? Ja oczywiście wiem,
ale to już jest inny temat.
Dziś na stronie
Patrzałka na Facebooku widzę informację, że można już zamawiać bilety na wielką
przyszłoroczną trasę koncertową Patrzałka, która nawiedzi większość wielkich
europejskich miast, od Paryża przez Londyn, Dublin, Brukselę, Amsterdam,
Wiedeń, Pragę, Rzym, Madryt, Lizbonę i wiele innych. I tu się pojawia ciekawa
bardzo z naszego punktu widzenia informacja, ta mianowicie, że wspomniane
bilety można zamawiać nie przez zewnętrzne agencje, ale na osobistej stronie
Patrzałka marcinofficial.com, a to nam oczywiście, jak sądzę znakomicie
wyjaśnia, dlaczego zarówno kolejne zdania tej notki zaczynające sie od słowa „kiedy”,
kończyły się informacją, że o Patrzałku mało kto w ogóle kiedykolwiek słyszał.
Mam znajomego,
wybitnego altowiolninistę, któremu pokazałem Patrzałka na youtubie i
jednocześnie poinformowałem, że on, mimo że nie wydał jeszcze ani jednej płyty
i praktycznie nie koncertuje – wówczas jeszcze
nie – że jego cała aktywność muzyczna ogranicza się niemal wyłącznie do youtuba
i że z zamieszczonych w internecie informacji wynika, że on już na swojej grze zarobił
grube miliony dolarów, ten mi powiedział, że dziś płyty i koncerty to jest nic.
Liczy się wyłącznie talent i umiejętność dbania o swoje interesy. Liczą się też
więc przede wszystkim owe miliony osób, które znają Patrzałka z internetu, zachwycają
się jego grą i czekają na kolejny nagrany przez niego muzyczny clip.
Dziś, jak już
tu napisałem, Patrzałek zapowiada swoją trasę po Europie, ale też ogłasza, że w
połowie września ukazuje się jego pierwszy pełnowymiarowy album, wszędzie gdzie
jest podkreśla, że pochodzi z Polski, z miasta Kielce, a tymczasem ani Polska,
ani, jak sądzę nawet same Kielce, wciąż o tym, co powinno już dawno być
przedmiotem naszej lokalnej i narodowej dumy, nie ma bladego pojęcia. A więc
znów wraca to pierwsze, nie zadane, a tak ważne pytanie: Dlaczego? Otóż częściowo na nie
odpowiedziałem. Rzecz bowiem w tym, że Patrzałek się nie sprzedał, a skoro tak,
to ci wszyscy, którzy mogli liczyć, że na nim zarobią, i musieli się obejś
smakiem, muszą go szczerze nienawidzieć. Nienawidzieć od momentu pewnie, jak on
odniósł swój wielki sukces w AGT i przyszli do niego jacyś posłańcy, żeby mu
zaproponować występ na Sylwestrze Marzeń, względnie na festiwalu w Opolu, albo
zgłosił się do niego sam Kuba Wojewódzki i zaprosił go do swojego programu, a
on zwyczajnie wyłączył telefon.
No właśnie, Kuba
Wojewódzki. Pamiętam jak ten, będąc członkiem jury w polskim Mam Talent,
odezwał się do pewnej dziewczynki, która zaśpiewała tak pięknie, że wszyscy
struchleli, w te mniej słowa: „Spieprzaj z tego kraju czym prędzej, bo tu nie
masz żadnych szans na sukces”. Czy ona posłuchała tego komika, czy nie, tego
nie wiemy, ale nie sądzę. Pewnie trochę dlatego, że to było naprawdę jeszcze
dziecko iono mogło nie zrozumieć języka,
jakim się posługuje na co dzień Wojewódzki, no a po drugie, sam talent to
naprawdę bardzo dużo, ale jeszcze nie wszystko.
Jak wszyscy
dziś widzimy, Marcin Patrzałek wiedział to od początku i dziś może tym
wszystkim cwaniakom podać najwyżej – że zacytuję tu nieśmiertelnego pana Bolka –
nogę
Swego czasu zdarzyło mi się prowadzić
kurs języka w pewnej dużej korporacji i wśród moich uczniów znalazło się paru
dyrektorów. Ponieważ z jednym z nich mocno się polubiliśmy i w związku z tym uzyskaliśmy
stosunkowo bliskie relacje prywatne, któregoś dnia zapytałem go, co się z nim
stanie jeśli w jakimś momencie zostanie z tej roboty wywalony. Odpowiedział mi,
że nic szczególnego, bo na tym poziomie na jakim on funkcjonuje, ma się
wystarcząco dużo kontaktów, by się utratą pracy nie martwić. I rzeczywiście, z
uwagi na to, że wspomnniana korporacja pozostaje pod kontrolą państwa, a więc
też polityki, z tego co wiem, on już trochę miejsc odwiedził. I nigdzie nie
było mu żle.
Przypomniał mi się ów mój znajomy dziś,
gdy na jakimś plotkarskim portalu znalazłem informację, że „były dziennikarz
TVN-u, dwukrotny laureat nagrody Grand Press, Jacek B.” został aresztowany pod
zarzutem udziału w bandyckim napadzie na pewnego przedsiębiorcę. Informacji
towarzyszyła kolejna, że żona B. poinformowała media, że cała rodzina jest
bardzo nieszczęśliwa z powodu krzywdy jaka spotkała męża i ojca, a ponieważ
nazwisko żony zostało przy tym podane, bardzo łatwo już było sprawdzić, że ów B.
to nie kto inny jak red. Jacek Bazan, jak donosi niezastąpiona Wikipedia, „polski
dziennikarz śledczy i przestępca”.
No a skoro doszliśmy już tak daleko, to
bez najmniejszych problemów można się też było dowiedzieć, że ów Bazan w roku
1996 został zatrudniony w radiu RMF FM, a następnie w TVN-ie, by kolejno
wylądować u dewelopera J.W. Construction w charakterze dyrektora marketingu i
rzecznika prasowego, oraz w kanale Discovery Historia, gdzie znów zajął się
dziennikarstwem i to chyba przy okazji tej roboty najpierw otrzymał nagrodę
Fundacji Batorego, a potem wspomnniany już podwójny Grand Press.
No i teraz skoro wiemy już wszystko o
Bazanie dziennikarzu i biznesmenie, popatrzmy na Bazana „przestępcę”., bo jak
się okazuje, ów epitet nie dotyczył ostatniego wydarzenia, ale czasów znacznie
wcześniejszych. Otóż, jak donosi Wikipedia, Bazan, jeszcze zanim stał się
sławny, był skazywany za „rozbój, zabór mienia i dezercję”. W maju 1992 roku
dostał rok w zawiasach za „podrobienie umowy i sprzedaż przywłaszczonych
samochodów”. W 1993 rozesłano za Bazanem list gończy „w związku z
dokonywaniem wymuszeń rozbójniczych”. Za rozbój, groźby karalne i
przywłaszczenie pieniędzy, został skazany na 6 lat więzienia. Wyszedł na wolność
po 3 latach i niemal natychmiast został zatrudniony w radiu RMF FM. Co robił po
otrzymaniu swoich wyróżnień Grand Press, do czasu gdy dziś jest zatrzymany za
bandytyzm, tego Wikipedia nie podaje, natomiast, owszem, otrzymujemy
informację, że Bazan jest nieśubnym synem niesławnego Krzysztofa Materny, o
czym sam komediant dowiedzial się dopiero w roku 2017.
Ktoś zapyta, po ciężką cholerę w tych
niełatwych przecież czasach zajmuję się ludzkimi i medialnymi śmieciami. Otóż
odpowiedź mam prostą. Chodzi nie tyle o samego Bazana, co głownie o media, które,
jak widzimy, obejmują rewiry normalnemu człowiekowi nie znane. Ale też mamy
tego Maternę, a ja się już tylko zastanawiam, czy ów dziwny człowiek swoją karierę
zawdzięcza bardziej przestępczym środowiskom mającym najwyraźniej swoje
kontakty w ogólnopolskich mediach, czy może swojemu sławnemu ojcu. A jeśli tak,
to czy jest możliwe, że wprawdzie stary Materna o tym co spłodził w wieku 20 lat
gdzieś w Sosnowcu dowiedział się faktycznie już jako starszy pan, ale
wcześniej, kto wiedział, ten wiedział, a już wiedział być może nawet sam Bazan.
A jeśli tak to było, to jest całkiem
możliwe, że kiedy mój stary dobry znajomy dyrektor w wielkiej państwowej firmie
opowiadał mi, jak to dobrze jest mieć mocne kontakty zawodowe, ani mu do głowy
nie przyszło, że znacznie łatwiej jest polegać na kontaktach rodzinnych, nawet
będąc zaledwie prostym bękartem.
Sytuacja na dziś jest taka, że nasza Zosia
w minioną sobotę szczęśliwie wyszła za mąż za Michała, ale niestety jej choroba
trwa i w najbliższym czasie ma mieć operację usunięcia glejaka. Prosimy wszyscy
o łąskę uzdrowienia i w sposób naturalny wiara i nadzieja nas nie opuszczają.
Minione miesiące mijają więc tak jak mijają, więc i ja praktycznie nic tu nie
piszę. Zdarzyło się jednak, że dziś na platformie Elona Muska, wśród szumu
związanego z Campusem Polska i ekscesami Silnych Razem, pojawił się pewien Ryszard Dąbrowski, autor komiksów, który i tu przed wielu laty zaistniał, chciałem więc
przypomnieć swój niegdysiejszy tekst, którego bohaterami są dwie czarne dusze. Uważam że
warto.
Niewątpliwą
zasługą pewnego naszego kolegi było to, że jako pierwszy z nas, z czystej
miłości do wiedzy i do nauki, wlazł na blog Palikota i dokonał tak zwanego
rekonesansu. Jestem bezwzględnie przekonany – i to niezależnie od tego, co
sobie niektórzy z nas myślą – że gdyby nie on i nie ten jego gest, bylibyśmy
dziś znacznie dalej niż jesteśmy. Jeśli idzie natomiast o mnie, próbowałem tu
już raz zwrócić uwagę na to coś, co zostało nam odsłonięte, ale najwidoczniej
albo nikt na tę informacje nie zechciał zwrócić uwagi, albo może i sobie ją
zwrócił, tyle że – co jest akurat bardzo prawdopodobne – uznał, że zajmowanie
się Palikotem jest powyżej jego godności, co akurat w tym wypadku – przy całym
szacunku – uważam za wyjątkowo niemądre.
A zatem, tyle gdy
idzie o zasługi kolegów. Przejdźmy zatem do moich. Otóż ja postanowiłem zająć
się dziś Palikotem – nie tyle jako przypadkiem, lecz zaledwie znakiem i
symbolem – po to choćby, żeby spróbować zamknąć pewien rozdział naszych
zainteresowań polską polityką, a może raczej tym, co się powszechnie nazywa
polityką, a w rzeczywistości jest najczarniejszą opresją. Nie będę podawał
linka do interesującej nas dziś internetowej strony, nawet nie dlatego, żeby
nie nabijać Palikotowi licznika, ani też nie po to, żeby się nim nie zajmować
więcej niż trzeba, ale zwyczajnie dlatego, że to jest zupełnie niepotrzebne.
Proszę tam nawet nie zaglądać. Druk jest tak mały, że ledwo co widać, rysunki
takie sobie, a resztę ja Wam opowiem.
Chodzi mianowicie
o to, że Janusz Palikot na swoim blogu uznał za interesujące opublikować stary,
z całą pewnością jeszcze sprzed Katastrofy, komiks wyprodukowany przez jakiegoś
Dąbrowskiego. Piszę „z całą pewnością”, choć właściwie w tej samej chwili
przyszło mi do głowy, że wcale niekoniecznie. Może się okazać, że Palikot ów
komiks, w tej właśnie postaci, zamówił u znajomego sobie artysty dziś, bo choć,
jak już wiemy, życie przerosło wszelkie ludzkie zło, pokusa zrobienia kolejnego
psikusa mogła być zbyt silna. Zwłaszcza dla kogoś takiego jak Palikot.
Opublikował więc on ten komiks, który najogólniej rzecz ujmując opisuje taką
oto sytuację. Jest rok 2014. W Polsce pełnię władzy dzierżą bracia Kaczyńscy.
Lech Kaczyński jest prezydentem, a Jarosław naczelnikiem państwa. Okazuje się,
że jeszcze w 2010 roku była szansa, żeby ich obu zamordować, ale kiedy już
polewano ich benzyną i miano podpalić, pojawili się komandosi i obu uratowali.
W 2011 roku były wybory, które mogły sprawy pozytywnie rozstrzygnąć, ale
wybuchła tzw. afera Gowina, która utopiła Platformę Obywatelską. Poszło o to,
że na tydzień przed wyborami okazało się, że Gowin ma jakiś majątek, na którym
trzyma małe chińskie dzieci, zakute w łańcuchy, które wykorzystuje seksualnie.
No i to pogrążyło Platformę i dało władzę PiS-owi. Niezadowoleni z takiego
obrotu sprawy Polacy wywołali powstanie, które przerodziło się w krwawą i
okrutną rzeź. Palikot, ołówkiem swojego pisarza, opisuje jak to powstańcy
„Beatkę Kępę gwałcili młotem pneumatycznym i w końcu żywcem spalili pod
Syrenką”, „Krzysia Putrę utopili w sedesie w Łazienkach”, a Zbigniewa Ziobrę
ciągnięto na łańcuchu przez całe miasto za samochodem, by w końcu go zrzucić z
Pałacu Kultury. Na szczęście, gdy było już naprawdę ciężko, do akcji wkroczyli
z jednej strony zakopiańscy górale, a z drugiej gruzińscy żołnierze spec-służb
i zaprowadzili porządek.
To wszystko są
wspomnienia, jakimi Lech Jarosław i Kaczyńscy się dzielą, siedząc w Pałacu
Prezydenckim przy kominku i jedząc ciasteczka. Na lwach stojących przed Pałacem
ludzie po kryjomu wymalowali obelżywe napisy, wokół panuje strach i noc, a oni
siedzą w fotelach i jedzą te ciasteczka. W pewnym momencie do pokoju wpada
wybijając szybę jakiś pakunek. Bracia się cieszą, bo wierzą, że to Pan Bóg
wysłuchał ich modlitw i w nagrodę natchnął ludzi taką wdzięcznością, że ci
przysłali im kolejną porcję ciastek. Tymczasem chwilę później eksploduje bomba
i Lech i Jarosław Kaczyńscy giną rozerwani na strzępy. Całość, zatytułowaną
„Nieświęty Mikołaj, czyli ostateczne rozwiązanie”, wieńczy napis „happy end”.
Jak mówię, komiks ten
został prawdopodobnie napisany jeszcze przed śmiercią Lecha Kaczyńskiego,
stanowiąc wyłącznie zupełnie niezwykłe czy to zaklęcie, czy wręcz cudownie
skuteczną modlitwę do Szatana, choć biorę też pod uwagę, że to mogło być
specjalne zamówienie dnia dzisiejszego. O tym akurat też mogłoby świadczyć to,
że wśród osób tam wymienionych, aż cztery zginęły w katastrofie pod Smoleńskiem
– w tym, co bardzo znamienne, Przemysław Gosiewski, którego wyobraźnia czy to
Palikota, czy tego drugiego, kazała „powiesić na jelitach”. Od pewnego czasu –
a gdy idzie o mnie, właściwie od pierwszego dnia po Katastrofie – pojawiają się
opinie, że to ta nienawiść, którą uruchomił System w ramach projektu mającego
na celu zniszczenie jednej z partii politycznych, doprowadziła do śmierci
Prezydenta i innych. Nawet nie drogą jakichś praktycznych gestów czy posunięć,
ale przy pomocy słowa, które stało się ciałem. Zwykłego słowa. To tu to tam
słychać zdanie, że czasem słowo potrafi nabrać takiej mocy, że się materializuje
w postaci eksplozji dobra, bądź też eksplozji zła. Chrześcijanie nazywają to
skutecznością modlitwy. W odpowiedzi na te sugestie, wielu ludzi wpada w
autentyczne oburzenie i zadaje pytania typu: „A gdzie dowody?”, albo „To kto
konkretnie ich zabił?”, lub wreszcie „Czy słowo może zabić?” To ostatnie
pytanie pojawiło się wczoraj w ustach Konrada Piaseckiego skierowanych do Pawła
Kowala. Kowal odpowiedział, że tak, że słowo potrafi zabić.
Jeśli zatem
komiks, o którym dziś rozmawiamy, rzeczywiście powstał przed 10 kwietnia,
możemy powtórzyć za Kowalem: Tak. Słowo zabija. A ja od siebie dodam raz
jeszcze: Tak. Modlitwy są wysłuchiwane. Wszystkie. Przez Boga, względnie przez
Szatana.
Co natomiast,
jeśli powstał teraz, jako tęsknota za modlitwą, która nie została
wypowiedziana? Jako wściekłość twórcy, że było już tak blisko do prawdziwego
dzieła sztuki, i ktoś nagle wręcz z ręki mu wyrwał najpiękniejszy z pomysłów. I
staje się już wyłącznie ową desperacka próbą powtórzenia wszystkiego jeszcze
raz, od samego początku. Żeby można było w spokoju i z rosnącą satysfakcją
odtworzyć na swój własny użytek przebieg całego tego procesu unicestwiania tego
czegośmy zawsze szczerze nienawidzili. Wtedy już więc mamy Janusza Palikota,
Platformę Obywatelską i cały System, którego oni stanowią najpiękniejszą i
najmocniejszą część. W tym bowiem komiksie znajduje się całość tego projektu,
który nas tak z każdym nowym dniem dręczy po to, by w końcu nas zabić. I nie ma
uczciwej możliwości, żeby ktoś z nich przyszedł i nam powiedział, że to jest
wyłącznie margines i przykry wypadek, że życie toczy się daleko poza tymi
ekscesami, że Palikot to ktoś kto już tak naprawdę nawet nie jest częścią
Platformy, ktoś kto zawsze był jakimś tam ekscentrycznym politykiem spod
Lublina, no a poza tym, kto z nas bez winy, niech rzuci kamieniem.
Kiedy zaczynając pisać
ten tekst wspomniałem coś o zamykaniu pewnego rozdziału, chodziło mi o to, że w
pewnym sensie, od czasu gdy poznaliśmy ten akurat wpis na blogu Janusza
Palikota, nic nie jest takie samo. Ani ten świński ryj, ani gadanie o
alkoholizmie Lecha Kaczyńskiego, ani jego odpowiedzialności za Smoleńsk, ani
apele o usunięcie tych zwłok z Wawelu nie mają najmniejszego znaczenia. Liczy
się już w tej chwili wyłącznie ten bardzo zabawny obraz Przemysława Gosiewskiego
powieszonego „za flaki” na pobliskim drzewie. Może być nawet na brzozie. I też
bez znaczenia już jest, czy ten obraz był już modlitwą, czy dopiero tylko pełną
refleksji potrzebą rozkoszowania się sukcesem. To jest i już pozostanie na
zawsze. Jako znak i dowód. I żadne nowe słowa i nowe zaklęcia tego nie zmienią.
Będzie już tylko to.
Powiem jeszcze jaśniej,
o co mi chodzi. Wspomniałem wcześniej o wczorajszej rozmowie Konrada
Piaseckiego z Pawłem Kowalem. Piasecki bardzo Kowala naciskał, żeby ten
wyjaśnił, dlaczego Jarosław Kaczyński porzucił język zgody i porozumienia na
rzecz tego co wypowiada dziś. Skąd w ustach polityków Prawa i Sprawiedliwości
tyle złych emocji, czemu wciąż słychać tylko oskarżenia i jakieś niepoparte
niczym insynuacje? Co się stało z Jarosławem Kaczyńskim? Czemu nie można się
zająć normalną zwykłą polityką, zamiast wciąż roztrząsać jakieś i tak nie do
wyjaśnienia kwestie techniczne? Dziś w „Rzeczpospolitej”, Joanna
Kluzik-Rostkowska idzie jeszcze dalej. Mówi mianowicie, że o ile na początku
myślała, że zachowanie Jarosława Kaczyńskiego to wynik traumy, to dziś już sama
nie wie. Mój serdeczny kolega Michał Dembiński na tym blogu zarzuca mi, że ja
kpię z Tuska, podczas gdy sam narzekam na to, że inni nabijają się z
Kaczyńskiego.
Otóż ja wszystkim im
mam do powiedzenia tylko jedno. Modlitwy zostały wysłuchane. Tak czy inaczej.
Zostały wysłuchane. Wyżej przedstawiłem na to dowód. Wszystko co mi macie do
powiedzenia w kwestii traum, elegancji i jej braku, właśnie przestało mnie
interesować.
Jak już wspomniałem w poprzednim wpisie, ze
względu na bardzo trudną chorobę mojego dziecka, nie mam ani siły ani przede
wszystkim nastroju, by wrzucać tu swoje kolejne refleksje, jednak stalo się
tak, że w tych dniach na portalu Szkoła Nawigatorów został wspomniany projekt o
nazwie Gothard-Basiltunnel, o którym przed siedmiu już laty pojawił się i tu na
tym blogu specjalny tekst. Ponieważ towarzyszący owej wzmiance komentarz
sugerował, że cała ta gadka o rzekomym satanizmie szwajcarsko-niemieckiego
projektu to stek zakompleksionych bzdur, wróciłem do dawnego tekstu i uznałem,
że ponieważ dziś nie zmieniłbym w nim ani jednego słowa, nic nie stoi na
przeszkodzie, by go wspomnieć, uzupełniając go dodatkowo o usunięty od tamtego
czasu ilustrujący sprawę film. Nie spuszczajmy oka z
TegoKtóryNiePrzepuszczaŻadnejOkazji.
Kiedy to
wszystko tak naprawdę się urodziło, w czyjej głowie i z jakimi intencjami,
możemy się domyślić, ale tak do końca nie dowiemy się pewnie nigdy. Na pewno
wiemy, że 29 listopada 1998 roku w Szwajcarii odbyło się referendum z
podstawowym pytaniem: „Czy jesteś za budową tunelu?” Zwykle stosunkowo mocno
obywatelsko zdyscyplinowane społeczeństwo Szwajcarii na tę zaczepkę zareagowało
bardzo różnie. To, co bardzo ciekawe, ponad 60 procent z nich do głosowania nie
poszło, a z tych, co poszli, niemal 40 procent odpowiedziało, że tunelu sobie
nie życzy. Czemu tak, też nie wiemy, ponieważ jednak entuzjastów owej budowli
było wystarczająco dużo, w roku 2003 zaczęto przymierzać się do wierceń, a
równo dziesięć lat później prace ruszyły. 15 października 2010 roku ekipy
drążące tunel z dwóch kierunków spotkały się niedaleko wioski Sedrun na
głębokości 2 kilometrów od powierzchni góry, 24 sierpnia 2015 roku
poinformowano oficjalnie o zakończeniu montażu konstrukcji tunelu, a 1 czerwca
2016 roku odbyło się jego uroczyste otwarcie.
Ktoś
pewnie zada pytanie, czemu to trwało tak długo i czyja ręka sprawiła, że to
było relacjonowane aż z taką starannością. Otóż rzecz w tym, że ów tunel liczy
niemal 60 kilometrów długości i tym samym jest najdłuższą tego typu kolejową
konstrukcją w historii świata, ponad dwukrotnie bijąc dotychczasowego
rekordzistę, norweski Tunel Lærdal, nie mówiąc już o tym wszystkim, co
Szwajcarzy wybudowali w tamtym miejscu wcześniej, a więc zaczynając od
najstarszego przejścia jeszcze z roku 1707 o długości parudziesięciu metrów po
15 kilometrowy tunel z XIX wieku – wszystkie, podobnie jak sam ów wąwóz, które
przecinały, nazwane imieniem Gotarda, świętego patrona alpejskich wędrowców.
A więc
powstał ten tunel, najdłuższy tunel na świecie, i co tu dla nas akurat może i
najciekawsze, pierwszy z tej serii nie noszący już nazwy św. Gotarda, ale po
prostu Gotthard-Basistunnel. Oficjalnie, główną przyczyną budowy było
oczywiście pragnienie skrócenia czasu przejazdu między głównym miastami
Szwajcarii. Wedle wyliczeń projektodawców, nowa linia miała skrócić podróż
między Bazyleą a Mediolanem z 5 godzin i 20 minut do 3 godzin i 30 minut. O
prawie połowę skrócić się miał również czas podróży między Zurychem a
Mediolanem, z wcześniejszych 4 godzin i 10 minut do 2 godzin i 35 minut.
Inicjatorzy budowy zapewniają również, że dzięki tunelowi, lepiej będzie
chroniony przed fatalnym wpływem spalin unikalny alpejski ekosystem.
I tu
pojawia się pierwszy dreszcz. Ponieważ tu nie chodziło o proste przeciągnięcie
kładki przez rzekę, ale o przewiercenie przez Alpy 60 kilometrowego tunelu,
bezpośrednie koszta, z którymi i tak trzeba się było liczyć, a które sięgały
sumy 10 miliardów franków, zostały z biegiem lat powiększone o śmierć 9
robotników pracujących przy tej budowie. Wspomnijmy ich może, zwłaszcza, że oni
się tu jeszcze pojawią w pewien bardzo szczególny sposób. Pierwszym z nich był
33 letni Niemiec, Andreas Reichhardt uderzony przez belkę, która spadła z 700
metrów i trafiła go prosto w głowę. Następnym był 23 letni chłopak z
Południowej Afryki nazwiskiem Jacques Du Plooy, zasypany przez zgromadzony
podczas wiercenia materiał. 35 letni Niemiec, Hejko Bujack, umarł zwyczajnie
trafiony kamieniem. 37 letni pochodzący z Austrii Albert Ginzinger został
zgnieciony przez ogromny bęben z kablem. 31 letni Włoch Andrea Astorino oraz 23
letni Szwajcar zginęli razem uderzeni przez wykolejoną lokomotywę kolejki
transportującej materiał. Podobnie, ta sama kolejka jakiś czas później
śmiertelnie przygniotła Niemca, Thorstena Elsemanna. Inny Niemiec, Hans Gammel
zmarł zwyczajnie wypadając z pociągu. No i wreszcie Włoch, Giuseppe Liuzzo,
który spadł z rusztowania. Czemu spadł? Kto to może wiedzieć? Może się potknął,
a może mu się w głowie zakręciło? A może się zwyczajnie zamyślił. A może nie
stało się nic szczególnego, tylko on wziął i z tego rusztowania spadł? Tego
typu pytania można zadawać zawsze.
Dziewięć
osób to nie w kij dmuchał. Przy zachowaniu wszelkich proporcji, to jest
dokładnie ta sama liczba, co u nas w Polsce w grudniu 1981 roku, by już nie
wspomnieć, że oni akurat to więcej nawet niż ci, którzy stracili życie w
słynnym filmie „Omen”. Z drugiej strony, nie należy zapominać, że źródła nie
informują nas, ile osób zginęło przy budowie wieży Babel. Można przypuszczać,
że znacznie więcej. W dodatku, jak wiemy, tamci ponieśli szczególną stratę
dodatkową, w postaci pomieszania języków.
Tak czy
inaczej, Gotthard-Basistunnel został uroczyście otwarty 1 czerwca 2016 roku, a
owa uroczystość została uświetniona niezwykłym występem artystycznym – dziś już
powszechnie opisywanym najróżniejszymi epitetami, z których angielskie słowo
„bizarre” robi jeszcze najłagodniejsze wrażenie –uświetnionym obecnością
kanclerz Angeli Merkel, prezydenta Francji François Hollande’a, premiera Włoch
Matteo Renzi, oraz kanclerza Austrii Christiana Kerna, który to występ już dziś
stał się historią.
Długo
myślałem, w jaki sposób przejść do właściwego tematu dzisiejszej notki bez
zmuszania Czytelnika do tego, by oglądał to, co tam się wydarzyło 1 czerwca i
niestety nie udało mi się. Wygląda na to, że bez tego ani rusz. A więc, zanim
pójdziemy dalej, proszę rzucić okiem na ów szczególny spektakl. Można
przewijać.
Najprościej
oczywiście byłoby mi teraz powiedzieć, że jeśli Diabeł razem z nami obejrzał
choć fragment tego teatru, a pogłoski na temat jego słynnej wrażliwości na
sztukę są prawdziwe, on w jednej chwili ze wstydu powinien tę tandetę spalić w
siarce i zalać smołą. Jeśli bowiem spojrzeć na to, co tam się wyprawia, jak na
sztukę właśnie, to ja osobiście, jak długo żyję, takiego gówna nie widziałem.
Nie wiem, jak długo całe to przedstawienie trwało i jak długo ta banda durniów
w garniturach musiała to znosić, ale nawet gdyby każdy z nich był honorowym
członkiem Zakonu Iluminatów Thanaterosa, to ja im naprawdę współczuję tej
żenady, jaką oni musieli przeżywać. No ale niestety tak się tego potraktować
nie da, bowiem stało się też tak, że myśmy to próbowali obejrzeć tu w domu i
mieliśmy z tym poważny problem, i to problem bardzo odległy od tego
wszystkiego, co tu wcześniej napisałem. Ja, jako osoba w pewnym sensie
doświadczona, choćby przez znane nam tu wszystkim perypetie z krakowskim
festiwalem Unsound, jakoś sobie z tym poradziłem, natomiast pozostali prędzej,
czy później, nie wytrzymali. I powiem szczerze, że się absolutnie nie dziwię.
Mógłbym nawet powiedzieć, że fakt iż oni tego nie wytrzymali, a ja owszem, może
świadczyć lepiej o nich, nie o mnie. No ale, jak mówię, obejrzałem to w całości
i wszystko co mi przychodzi do głowy, to to, co już wielokrotnie mówiłem
wcześniej. To, z czym mamy do czynienia, to nie prosty satanizm – myślę, że
nadszedł czas, by wreszcie to słowo wypowiedzieć – w sensie, jaki znamy i do
którego zdążyliśmy się już przyzwyczaić. To jest bowiem zaledwie folk, a więc
kultura ściśle ludowa, przedstawiona jako jedyna autentyczna, a więc pierwotna,
a skoro pierwotna, to naturalnie pogańska, definiująca przedchrześcijańskie
jeszcze czasy, cywilizacja. Gdy oni zorientowali się, że te wszystkie szóstki,
odwrócone pentagramy, diabły z rogami stały się częścią uniwersalnej
popkultury, postanowili swój czarny przekaz skierować na tak zwaną „sferę
wyższą” i w ten sposób dostaliśmy coś, co Oni nazywają czystą sztuką, lub, tak
jak to miało miejsce w tym wypadku, „artystyczną wizją pierwotnej kultury
alpejskiej”.
Słowo
„Oni” napisałem, jak widzimy, z wielkiej litery i zrobiłem to jak najbardziej
świadomie. To nie są bowiem jacyś „oni”, ale właśnie ci, jak najbardziej
określeni, dobrze nam znani Oni. Zanim zaczniemy zamykać te refleksje,
przyjmijmy odpowiednio mocną pozycję, bo tu naprawdę nie ma żartów. Uwaga: Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. A gdy
wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I
mówili jeden do drugiego: „Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu”. A
gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli:
„Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał
nieba, i w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej
ziemi”. A Pan zstąpił z nieba, by zobaczyć to miasto i wieżę, które budowali
ludzie, i rzekł: „Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę, i to jest
przyczyną, że zaczęli budować. A zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich
niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić. Zejdźmy więc i pomieszajmy tam ich język,
aby jeden nie rozumiał drugiego!” W ten sposób Pan rozproszył ich stamtąd po
całej powierzchni ziemi, i tak nie dokończyli budowy tego miasta. Dlatego to
nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał mowę mieszkańców całej ziemi.
Stamtąd też Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi.
Jak ci z
nas, którzy dali radę, mogli zaobserwować, w pewnym momencie owego szczególnego
teatru została również bardzo symbolicznie wspomniana owa dziewiątka zmarłych
robotników. Proszę się przyjrzeć uważnie tej scenie, bo to ona tak naprawdę
pokazuje cały sens owego strasznego przedsięwzięcia. Oni jeden po drugim
umierają, a nad nimi unosi się TenKtóryNiePrzepuszczaŻadnejOkazji. To on w
całej swojej krasie zwycięstwa, a kiedy my już to wiemy, pozostaje nam się
tylko zastanowić, czy to przypadkiem nie jest tak, że on już nawet nie musi
czekać na okazję. Czy to nie jest tak, że on kolejne okazje jak najbardziej
kreuje? Uroczystość otwarcia Gotthard-Basistunnel pokazuje ową ekspansję bardzo
wyraźnie. Najwyraźniej komuś się bardzo spieszy.
W tych
dniach prezydent Argentyny Mauricio Macri – co warte podkreślenia, podobno
reprezentujący polityczną prawicę – przekazał 16 666 000 peso na rzecz
wspieranej przez Papieża Franciszka fundacji edukacyjnej Scholas Occurentes.
Jak informują watykańskie media, papież zadecydował o zwrocie pieniędzy. W
notatce uzasadniającej papieski gest, miały się pojawić słowa: „nie lubię
liczby 666”. I to jest wiadomość dla nas z pewnego punktu widzenia podstawowa.
Jak mogliśmy się wielokrotnie w ostatnich dniach przekonać, posługa papieża
Franciszka bywa ze strony najbardziej pobożnych katolików wyjątkowo mocno
kontestowana. A ja dziś sobie myślę, że jeśli akurat papież został przez
TegoKtóry w tak zuchwały sposób sprowokowany i tak pięknie się owej prowokacji
odejrzał, powinien mieć w nas swoje oparcie. Niech wszystko to, co zostało już
wcześniej powiedziane, podtrzymuje nas w tym postanowieniu. A święty Godard niech nadal chroni
alpejskich wędrowców, szczególnie tych, którzy szykują się, by, gdy spadną
pierwsze śniegi, sprawdzić czy ów tunel faktycznie sięga Nieba.
Czas, który wszyscy tu przeżywamy od grubo
ponad dwóch już miesięcy niestety nie ułatwia mi też zajmowania się sobą, a
przy okazji też tym naszym blogiem. Postanowiłem jednak się odezwać, choćby po
to, by dać znać, że żyję i wciąż bardzo liczę na to, że przyjdzie dzień, gdy znów
ujrzymy słońce. Rzecz jednak w tym, że od wspomnianych dwóch miesięcy jesteśmy
na ciągłej huśtawce i kiedy już się zdaje, że moja chora córka wychodzi na
prostą, to znów się okazuje, że Pan Bóg wciąż od nas czegoś wymaga i pragnie
nas na nowo doświadczyć, a kiedy owo doświadczenie staję się nie do zniesienia,
znów wraca nadzieja, by za chwilę okazało się, że chyba znów byliśmy zbyt pewni
siebie. Tak to trwa i tak też próbujemy sobie z tym nieszczęściem dać radę.
Dziś zatem jest tak, że po całej serii
niezwykłych znaków i autentycznych cudów, jesteśmy na początku drogi, gdzie
nasza biedna córka jest przed kolejną diagnozą i zapewne operacją wycięcia guza.
Mamy oczywiście nadzieję, że wszystko się zakończy szczęśliwie i planowany na
24 sierpnia jej i Michała ślub dojdzie do skutku i tym samym otworzy się nowy,
piękny rozdział w ich wspólnym życiu. Proszę więc wszystkich o modlitwę o jej
wyzdrowienie i dla nas o siłę wiary, nadziei i miłości.
***
Żeby jednak nie kończyć na tych smutkach,
chciałbym poruszyć kwestię, która czeka w kolejce niemal tak długo, jak jestem
tu nieobecny, dotyczącej mianowicie pozwu, jaki przeciwko mnie skierował do
sądu dziennikarz Cezary Łazarewicz. Dla przypomnienia, poszło o to, że w swoim
tekście, w którym skrytykowałem oparty na reportażu Łazarewicza film o
zabójstwie Grzegorz Przemyka, zasugerowałem, że zbierając informacje dotyczące
życia i śmierci Przemyka, Łazarewicz opierał się na informacjach uzyskanych po
konsultacjach z Jerzym Urbanem, Wojciechem Jaruzelskim i Czesławem Kiszczakiem
i owa sugestia dotknęła Łazarewicza do tego stopnia, że zażądał ode mnie
przeprosin i odszkodowania za poniesione straty moralne. Podczas rozprawy
sądowej, red. Łazarewicz zapewnił, że on w życiu nie miał żadnych kontaktów z
owymi trzema osobnikami, a ja oświadczyłem, że bardzo mi przykro, że taka myś
mi w ogóle przyszła do głowy, i doszło do ugody, w wyniku której ja Łazarewicza
obiecałem przeprosić odpowiednim wpisem na platformie X (dawniej Twitterze), a
on zgodził się znacznie obniżyć swoje nie tylko finansowe wobec mnie oczekiwania.
Przeprosiłem więc bardzo szczerze
Łazarewicza i wpłaciłem Jerzemu Owsiakowi, Łazarewiczowi i jego adwokatowi w
sumie niemal 1800 zł., w szczerym przekonaniu, że w rzeczy samej zarzucić komukolwiek,
a zwłaszcza osobie bez winy, jakiekolwiek konszachty z Jerzym Urbanem,
Czesławem Kiszczakiem i Wojciechem Jaruzelskim to potwarz wołająca o pomstę do
nieba. To co mnie dziś naprawdę cieszy i daje mi szczerą satysfakcję, to fakt,
że chyba po raz pierwszy w historii III RP, oficjalnie, z wyroku sądu
Rzeczpospolitej Polskiej, zostało potwierdzone, że wymieniona wcześniej trójka
złoczyńców, to nie dość że złoczyńcy, to w dodatku ludzie do tego stopnia pozbawieni
honoru, że kojarzenie kogokolwiek z którymkolwiek z nich zasługuje na
potępienie z mocy prawa.
Niniejszym więc postanawiam, że już
nigdy, tak jak dotychczas Hitlera, Stalina, Kaliguli, Putina, Heroda, czy Pol
Pota, również nazwisk Wojciecha Jaruzelskiego, Czesława Kiszczaka i Jerzego
Urbana nie będę przywoływał, nawet wtedy, gdy będę chciał coś powiedzieć o
ludziach, których nie lubię.
***
Jeszcze raz bardzo proszę o modlitwę z
naszą Zosię.
Jako że, jak to mówią Amerykanie, „long
time no see”, przyszedł czas, by się odezwać i wytłumaczyć, a jednocześnie
dorzucić do tego kilka słów w temacie wspomnianych Amerykanów i ich wielkiego,
pięknego kraju. Oczywiście mam świadomość, że ostatni miesiąc, o którym muszę
dać pewne istotne świadectwo, nie odpowiada za moje ostatnie milczenie, ale, owszem,
gdyby nie on, kto wie, jak by było. A zatem do rzeczy. Otóż proszę sobie
wyobrazić, że w związku z długim majowo-czerwcowym weekendem, nasza młodsza
córka wybrała się do naszego Przemyśla na samotny wypoczynek. Pierwszego już
dnia, podczas zakupów straciła przytomnoś i została zabrana do szpitala. Po
przeprowadzeniu tomografii stwierdzono obrzęk mózgu i dalsze badania odłożono
do następnego dnia. Rano wykonano rezonans głowy i w obecności psychologa poinformowano
ją, że stwierdzono dwa przerzutowe guzy w mózgu z najbardziej fatalnymi
prognozami. Ona dziś już tego nie pamięta, ale z robionych na bieżąco zapisków
wie, że z miejsca zaczęła odmawiać Nowennę Pompejańską, a ja z kolei pamiętam,
że moją pierwszą reakcją było udanie się do spowiedzi i w ramach zadanej
pokuty, uklęknięcie i wypowiedzenie trzy razy zdania: „Jezu, ufam Tobie”. Taka
pokuta, ciekawe, prawda?
Po kilku godzinach, z Przemyśla nadeszła wiadomość,
że po skonsultowaniu wyniku rezonansu, lekarze uznali, że to co widać na
zdjęciu, to nie są guzy, a tym bardziej nie złośliwe, zdiagnozowany na początku
obrzęk ze zmianami niewiadomego pochodzenia. Kolejne parę dni mijały w nadziei,
wierze i łzach, by wreszcie uznano, że nasza córka czuje się na tyle dobrze, by
ją przewieźć do Katowic i umieścić w naszej klinice. Po kolejnych dniach badań,
lekarstw, stopniowego wykluczania pierwotnego nowotworu i coraz lepszego
samopoczucia, córka, z całą kupą lekarstw, została odesłana do domu i dziś jest
tak, że jeśli czuje się nie najlepiej, to wyłącznie ze względu na uboczne
skutki zażywania owych lekarstw. Oczywiście, ostatecznej diagnozy wciąż nie ma,
bardzo mądrzy profesorowie oglądają te zdjęcia i wszyscy zachodzą w głowę, jak
to jest, że one są tak dziwne. No właśnie, dziwne, a wokół nich dziś już
dobiegają modlitwy z całej Polski.
W miniony wtorek, do naszego kościoła
garnizonowego zostały uroczyście wprowadzone relikwie błogosławionej rodziny
Ulmów. W nocy z poniedziałku na wtorek córka obudziła się około 1 i zaczęła się
modlić o to, by za wstawiennictwem owej Rodziny, ona mogła podczas nadchodzącej
uroczystości nie prosić tylko dziękować. I, jak mi opowiada, nigdy dotychczas
nie miała tak silnego, niemal fizycznego odczucia, że oto dzieje się Cud. Następnego
ranka, podczas kolejnej konsultacji otrzymała mocną sugestię, że ona nie ma
żadnego nowotworu, a jej choroba nie jest w ogóle problemem neurochirurgicznym
tylko stanem zapalnym.
Ona jest oczywiście wciąż chora,
ostateczna diagnoza wciąż przed nami, ale wszystko wskazuje na to, że będzie
juz tylko lepiej, a już w sierpniu ona będzie mogła zatańczyć na swoim weselu.
Tymczasem
wokół nas kręci się ten nasz świat i już naprawdę brakuje słów i chęci, by komentować
nie tylko te nasze smutne sprawy, ale i to co się dzieje na świecie. Wczoraj w
Stanach Zjednoczonych odbyła się pierwsza z zaplanowanych debat między Joe
Bidenem, a Donaldem Trumpem. Oglądałem owego występu fragmenty, czytałem
komentarze i wygląda na to, że zgodnie z naszymi wcześniejszymi obawami, ten
wielki, wspaniały, potężny, piękny kraj ponownie nie był w stanie znaleźć
kandydatów na urząd prezydenta, z których jeden nie byłby wariatem, a drugi
półprzytomną rośliną. W całym kraju, przez tyle juz lat – kto wie, czy nie od
czasów Ronalda Reagana – Ameryką rządzą jacyś kosmici.
Otóż to: czy rządzą? Patrzę na Francję,
Wielką Brytanię, Niemcy, Polskę, Kanadę, Brazylię, całą tę nieszczęsna Brukselę
i, przepraszam bardzo, ale w jakim stopniu przywódcy są mądrzejsi, bardziej uczciwi, czy
choćby sympatyczniejsi? No dobra, Biden i Tusk to są zepsute roboty, ale
reszta? Przecież to jest wszystko podobny poziom. Czemu my ich wybieramy.
Oglądam jeszcze raz tego Bidena, co chwilę czytam kolejnego tweeta Donalda
Tuska i myślę sobie, że może rzeczywiście ci, którzy realnie rządzą światem nie
życzą sobie, by pojawił się gdzieś jakiś lokalny lider, który będzie sie
wtrącał, gdy starsi rozmawiają. Może faktycznie, oni podczas swoich codziennych
zajęć wykonują ogromną, dodatkową pracę na rzecz przekazania lokalnej włądzy w
ręce durniów. I to oni też, gdy się coś nie uda, to podejmą wszelkie możliwe
kroki, by zniszczyć kogoś takiego jak Jarosław Kaczyński, Viktor Orban, czy,
paradoksalnie nieco, wspomniany Donald Trump. A jeśi tak jest, to obawiam się,
że lecimy wraz z całym światem wszyscy głową w dół i nie ma ręki, która ten straszny lot zatrzyma.
Co zatem? Odpowiedź jest prosta. Pozostaje
sie nam obudzić w środku nocy, pomodlić w intencji kanonizacji rodziny Ulmów i
w pewnym momencie, tak jak moje biedne dziecko, poczuć ten niezwykły, żywy
dreszcz.
Nie wiem, czy mają Państwo jakiekolwiek wspomnienia
związane z wioską o nazwie Michałów, ale podejrzewam, że nie. Obawiam się, choć
tu moje wątpliwości są znacznie mniejsze, że również wielu z nas nie kojarzy
nawet wydarzenia opisywanego niegdyś w mediach pod hasłem „Dzieci z Michałowa”.
Dla przypomnienia więc wspomnę dziś, że ów Michałów zasłynął swego czasu z
tego, że wedle doniesień liberalnych mediów, znajdujący się nad granicą polsko-białoruską
ośrodek dla szturmujących naszą granicę nielegalnych imigrantów przyjął do
siebie grupę kobiet i dzieci z Afryki, tylko po to by ich następnie, wywieźć z powrotem do lasu na teren Białorusi i tam
ich pozostawić, by zdechli. Sprawa „dzieci z Michałowa” – o kobietach jakoś szczególnie
nie wspominano – była grzana przez długie tygodnie w oparach zarzutów pod
adresem faszystowskiego polskiego rządu i bandy nazistów w mundurach polskich
żołnierzy. Hasło „Gdzie są dzieci z Michałowa” oblepiało cały kraj, poczynając
od ulic miast i miasteczek, a kończąc na Sejmie, a wszystko to codziennie było
starannie relacjonowane przez polskojęzyczne media, i tak przez całe nieznośne
tygodnie, by wreszcie umrzeć śmiercią naturalną.
I
oto dziś, proszę sobie wyobrazić, sprawa Michałowa i jego rzekomo zamęczonych przez
reżim Kaczyńskiego dzieci wróciła – co ciekawe i przy okazji bardzo znamienne,
przy powszechnym milczeniu mediów – ze spektakularnym przytupem. Jak się mianowicie
dowiadujemy, po trzech latach od pamiętnej afery, władze zarządzanego przez
polityków Platformy Obywatelskiej Michałowa postawiły poświęcony tamtym
dzieciom pomnik, na którym obok dzieci mamy przedstawiony drut kolczasty i okrutnego
funkcjonariusza straży granicznej, pomnik następnie przykryły odpowiednią
płachtą i ogłosiły jego uroczyste odsłonięcie z udziałem okolicznych działaczy,
z honorowym gościem w osobie prezydenta Białegostoku Tadeusza Truskolaskiego. I
proszę sobie wyobrazić, kiedy już wszystko zmierzało do pięknego końca, który
miał nam wszystkich przypomnieć zły czas pisowskiego nazizmu, nastąpił
gwałtowny zwrot akcji. Otóż mianowicie sam Donald Tusk, w związku ze
zbliżającymi się brukselskimi wyborami, udał się nad polsko-białoruską granicę,
spotkał się ze służącymi tam bohatersko żołnierzami i ogłosił, że on i jego
rząd, twardo i niezmiennie, wspierają polskie działania mające na celu obronę
Polski i Europy przed napływem organizowanej przez Moskwę afrykańskiej dziczy. Śladem
owego wystąpienia poszły lewicowo-liberalne media, za nimi popędziła ochoczo
dotychczas plująca na polski mundur publiczna opinia, wiadomość o tym co się
dzieje dotarła do Michałowa... i cała uroczystość została odwołana. Mało tego.
Jak czytam, doszło wręcz do tego, że również przedstawiciele Michałowa udali
się na granicę, by złozyć wyrazy szacunku obecnym na granicy żołnierzom i
przeprosić ich za wciąż przykryty tą jakąś szmatą pomnik.
Myślę o tym, co się wydarzyło, już nie
tylko nawet w samym Michałowie i jego mackami sięgającymi aż do Białegostoku,
ale w naszej Polsce, i nagle przypomina mi się niegdysiejsza odpowiedź, jakiej
mi udzieliła niezapomniana śp. Zyta Gilowska, gdy ją zapytałem, czy jej zdaniem
to co przed nami to zło, czy zwykła głupota. Oto, co mi ona odpowiedziała:
„Oczywiście
ZŁO. Jest metafizyczne przecież. Zatem trwałe, energiczne
i zdeterminowane. Głupota jest materialna, biologiczna, (może to jakaś
plątanina przetok po wyrwie spowodowanej grzechem pierworodnym?). Głupota jest
niby rozległa i rozlana, ale miękka i podatna na perswazję, a także na wytrwałe
ostrzeżenia. Zło chętnie karmi głupotę – to jest fantastyczne narzędzie dla
zła. Dlatego Kościół ustanowiony przez Chrystusa musi wypełniać misję
nauczycielską, to jest zasadniczy cel Kościoła Powszechnego – zaraz po
głoszeniu Dobrej Nowiny i udzielaniu Sakramentów. A tego właśnie ostatnio dramatycznie
zabrakło. Straszny czas zaczął się praktycznie natychmiast po śmierci Jana
Pawła II. Jakby puściły jakieś potężne hamulce. Trzeba się modlić i porządnie
żyć. Nic więcej pojedynczy człowiek nie może zrobić, chyba że jest lewakiem
albo innym postępowcem”.
„Chybaże jest lewakiem, czy postępowcem”. Wszystko to wciąż jest jak
najbardziej aktualne. Może z jednym wyjątkiem: lewakiem, postępowcem i kimś kto
już się tak przeraził ową bezkarnością, że stracił wszelką nadzieję. A zatem,
nie traćmy jej. To zło zdechnie prędzej czy później, tak jak ten idiotyczny
kawał kamienia postawiony przez bandę głupców gdzieś w maleńkim Michałowie.