Pokazywanie postów oznaczonych etykietą platforma. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą platforma. Pokaż wszystkie posty

piątek, 18 grudnia 2015

O planowanym postarzaniu produktu, czyli kiedy zapomnimy o Donaldzie Tusku?

Wczoraj TVN24 opublikował swój najnowszy sondaż, z którego wynika, że Platforma Obywatelska spadła poniżej 15 procent, co dla nas, ludzi doświadczonych, stanowi najbardziej przejmujący dowód na to, że ów rzekomo wieczny i nieśmiertelny projekt zdechł i go nie ma. Oczywiście całe sztaby fantastycznie zorientowanych ludzi już dawno machnęły na tę nędzę ręką i podniecają się znakomitymi wynikami Kamili Gasiuk-Pichowicz i Nowoczesnej z kropką przed. Przepraszam tym samym jednak wszystkich bardzo za to, że znów będę mówił o sobie, ale to co się dzieje obecnie w Polsce, a więc planowane zwijanie projektu Platformy Obywatelskiej, ja przewidywałem już jakieś 3-4 lata temu – kto chce, może przeanalizować moje wpisy na blogu – i dlatego też, z jednej strony, nie dziwi mnie ani sam upadek PO, ani bezwzględność, z jaką on jest przez System egzekwowany, ale, tym bardziej, gwałtowny i kompletnie absurdalny awans partii pani Pihowicz, którego logika i sens mogą być mierzone jedynie celem, jaki sobie postawił wspomniany System, a który już określiliśmy jasno – anihilacja Platformy Obywatelskiej.
A zatem apeluję do wszystkich, którym bliski jest los Polski i którzy zadręczają się myślami na temat tego, co przed nami. Proszę się nie martwić. Prawo i Sprawiedliwość idzie w stronę rządów wieloletnich, na które otrzymało patent od tych, którzy decydują o wszystkim, i nikt z nas nie ma tu nic do gadania. Kilka ostatnich lat to wspólny – o wiele bardziej wspólny, niż nam się mogło wydawać – cel, by to wybezczelnione do granic przyzwoitości chamstwo zetrzeć w pył, i to się dziś właśnie na naszych oczach dzieje. A Nowoczesna z kropką na początku to zaledwie narzędzie, które zostało utworzone wyłącznie po to, by ów upadek był bardziej nagły i możliwie nieodwracalny. A Prawo i Sprawiedliwość nie ma tu nic do rzeczy. Żeby to zobaczyć, wystarczy popatrzeć, jak oni, z jednej strony, wcale się nie spieszą, a z drugiej, nie widzą najmniejszego powodu, by z czymkolwiek zwlekać. Pełen spokój i determinacja.
Jaka była umowa, Bóg jeden wie, a jeśli idzie o mnie to, powiem szczerze, nasze zobowiązania mnie w ogóle nie interesują; to co mnie jeszcze obchodzi, to sprawa tego wraku gnijącego na rosyjskiej ziemi. No i los tych, którzy go tam sprowadzili. Mam bardzo mocne przekonanie, że jeszcze zanim umrę, dostanę to co moje.

Zdaję sobie sprawę z tego, że ostatnie teksty są wyjątkowo krótkie, mam jednak nadzieję, że przy tym odpowiednio intensywne. No a poza tym, jeśli tylko ktoś chce więcej, może wstąpić do księgarni na stronie www.coryllus.pl i kupić sobie dowolną z moich książek.

środa, 19 listopada 2014

Tu Morrisey, tu targi, a tu System bierze Platformę za twarz

Dziś niestety bardzo krótko. Rzecz jednak w tym, że te dni są dla mnie o tyle szczególne, że musiałem niemal wszystkie obowiązki z całego tygodnia skupić w dwóch dniach, w dodatku jeszcze czekały na mnie dwa obowiązkowe teksty dla Bachurskiego – a więc cotygodniowy felieton dla „Warszawskiej Gazety” i tekst o milionerach dla „Gazety Finansowej” – a więc jestem kompletnie wypalony. W dodatku, sprawę którą dziś wszyscy żyjemy, a więc ów ostateczny krach państwa Platformy Obywatelskiej, zdiagnozowałem w tekście dla „Warszawskiej” i tu nawet nie bardzo jak mam o tym pisać.
Co mam na myśli, mówiąc o szczególnym dla mnie tygodniu? Otóż za moment wyjeżdżam do Warszawy na zaproszenie naszego – ostatnio bardzo skrytego, ale wiernego – kumpla LEMMINGA, który postanowił mnie wyciągnąć na koncert Morisseya, no i zwyczajowo ugościć, a już w piątek w Katowicach zaczynają się targi, na których wraz z Gabrielem będziemy sprzedawać wszystko, co mamy najlepszego, no a przy okazji spotykać się z każdym, kto tylko zechce przyjść i pogadać. W międzyczasie wieczorami będę jeszcze uczył. I tak mi zejdzie do niedzieli.
A więc daję słowo, że nawet gdybym miał pod ręką dziesięć fascynujących tematów, to już zwyczajnie nie mam siły. Bardzo proszę o wyrozumiałość.

Książki oczywiście czekają na każdego, kto wie, co dobre, pod adresem www.coryllus.pl.

piątek, 19 listopada 2010

Wciąż lezą

Parę dni temu przeczytałem wypowiedź chyba rzecznika prasowego SLD, jakiegoś Kality, czy Kulity, który powiedział, że Jarosław Kaczyński nie rozumie świata i że prawdopodobnie już „odpłynął”. Właśnie takiego określenia ten człowiek użył. Kaczyński „odpłynął”. Kiedy piszę, że nie wiem do końca kim jest ten działacz i jak on się nazywa, nie żartuję. Ja autentycznie nie pamiętam jego nazwiska, i nie mam pewności, czy on jest ich rzecznikiem, czy może kimś innym. Natomiast jest ze mną tak, że ja mam pamięć do twarzy i, nawet jeśli kogoś nie znam, to wystarczy, że kilka razy zobaczę twarz i do tego usłyszę nazwisko, to później jest mi już bardzo łatwo na dźwięk samego nazwiska, przypominać sobie te oczy, ten nos, czy to czoło – obojętne. Wiem więc, jak on – dla ułatwienia, niech będzie Kalita – wygląda. To jest taki ładny chłopak, jakich w ostatnich dniach jest pełno na wyborczych plakatach. A więc on mógłby być wszystkim i wszędzie. Pracownikiem GS-u gdzieś na wsi, albo urzędnikiem w Urzędzie Skarbowym w Katowicach, a nawet człowiekiem sprzedającym znaczki na poczcie, albo karty kredytowe dla Citi Banku. No ale przede wszystkim, gdyby chciał kandydować dziś na radnego, nie trzeba by mu było nic ani dorysowywać, ani doklejać. Krawat, przedziałek, uśmiech… i tylko jeszcze to hasło: „Stawiam na przyszłość!” No… taki mniejszy Tusk. Ja myślę, że gdyby ten Kalita występował w Szkle Kontaktowym, to by od emerytowanych nauczycielek telefony się nie urywały.
Czemu tak dużo miejsca poświęcam wizerunkowi tego Kality? Otóż chodzi o to, że kiedy ja widzę takiego kogoś i słyszę, jak on mówi, z tym swoim plakatowym uśmiechem, że Jarosław Kaczyński jest obłąkany, to czuję pewien niepokój. Miałem coś takiego jeszcze ze zmarłym już dziś niestety Sebastianem Karpiniukiem, czy też może trochę z komunistą Olejniczakiem. Nie wiem, jak to określić, ale ja jestem gotów wytrzymać nawet Sławomira Nowaka, nie mówiąc już o jakimś Palikocie, czy tym bardziej Bartoszewskim. Natomiast kiedy widzę coś takiego i słyszę tego rodzaju wypowiedź, to robi się jakoś dziwnie. Wspomniałem biednego Karpiniuka. Napisałem tu kiedyś poświęcony jemu i Nowakowi tekst, w którym obu strasznie zgnoiłem. No a zwłaszcza Sebastiana Karpiniuka. Nie chcę tu do tego wracać, no bo sytuacja jest jak wiemy nie najlepsza, ale właśnie chodzi mi o coś takiego, że ten Kalita występuje przed kamerą w telewizji, mówi, ze Jarosław Kaczyński „odpłynął”, a jego mama, tata, siostra, brat, sąsiedzi i dziewczyna i rodzice dziewczyny aż łapią się za serce i mruczą: „Ale ten nasz Sebek, Tomek, czy Wacek ma gadane! No, no!”
Wspominam więc tego Kalitę w ten, a nie w inny sposób, bo myślę, ze dobrze jest sobie móc wyobrazić, co stoi za tymi słowami. Natomiast w rzeczywistości chodzi właśnie tylko o słowa. A dokładnie o każde słowo, jakie, zwłaszcza od minionych wyborów prezydenckich, zostało wypowiedziane w Polsce i na zewnątrz Polski na temat Jarosława Kaczyńskiego, a sugerujące, że on faktycznie i realnie zwariował. Tak strasznie łatwo jest dziś obrażać Jarosława Kaczyńskiego właśnie na tym poziomie. O każdym polityku powiedziano już w Polsce wszystko, nie wyłączając z tego najbardziej grubych, a nawet często kryminalnych zarzutów. O każdym z nich mówiono, ze jest durniem, głupkiem, kanalią, pijakiem, złodziejem, draniem, idiotą, mordercą – do wyboru, do koloru. Nie przypominam sobie jednak, żeby z taką intensywnością, tak oficjalnie i tak dobitnie kogokolwiek z nich oskarżano o chorobę psychiczną. Kiedyś pamiętam jak Gabriel Janowski wszedł na mównicę sejmową i zachowywał się bardzo dziwnie. Pojawiły się wtedy opinie, ze on albo się czegoś najadł, albo zwyczajnie z tej polityki zwariował. No ale to były luźne opinie, które zresztą szybko zostały wyparte przez inne, ciekawsze. No a poza tym, nikt nie sugerował, że Janowski zwariował, bo mu ktoś w rodzinie zmarł – ha, ha, ha!
Jarosław Kaczyński nie zachowuje się dziwnie, nie wykrzykuje jakiś absurdalnych zdań, nie wymachuje rękoma, krótko mówiąc, nie robi nic szczególnie różnego od tego, co robił przez wszystkie lata swojej politycznej obecności. Tak naprawdę jedyne co go różni od Jarosława Kaczyńskiego sprzed powiedzmy roku, to to, że nosi wyłącznie czarny krawat i że my wiemy, skąd ten krawat. Poza tym, on jest dokładnie taki sam. Ani nie mówi głośniej, ani ciszej, ani się nie zaczął jąkać, ani nie gestykuluje mniej czy więcej. Zero. To jest wciąż ten sam Jarosław Kaczyński – tyle że wszyscy wiedzą, że spotkało go ostatnie niewyobrażalne nieszczęście. A niektórzy z nich wiedzą jeszcze coś – to mianowicie, że siła tego nieszczęścia jest tak wielka, że ona kogoś słabszego niż Jarosław Kaczyński byłaby w stanie psychicznie zdemolować. A jeszcze niektórzy z tych wiedzą – i tu pojawia się główna myśl tych refleksji – że gdyby jednak Jarosław Kaczyński tego swojego nieszczęścia psychicznie nie pokonał, to by było FANTASTYCZNIE!
Myślę, ze każdy z nas, w ten czy inny sposób doświadczył albo osobiście, albo bardziej pośrednio, nieszczęścia, o którym może powiedzieć, że jest wielkie i trudne do zniesienia. Znamy – albo bezpośrednio, albo z opowiadań znajomych – ludzi, którzy z rozpaczy stracili zdrowie psychiczne. Każdy z nas pewnie jakoś tam wie, co to znaczy na przykład „oszaleć z rozpaczy”. Każdy z nas jednocześnie, kto czuje się częścią współczesnej cywilizacji, w stosunku do tego typu zdarzeń i historii musi odczuwać wyłącznie współczucie. Nie wyobrażam sobie, żeby na wieść o tym, że komuś zmarł brat, siostra, żona, czy dziecko, ktokolwiek zacząłby natychmiast dopingować, by ofiara tej utraty postradała zmysły. Ja jestem w stanie zrozumieć, ze się kogoś bardzo nie lubi i czasem się mu nawet złorzeczy. Jestem w stanie nawet sobie wyobrazić taką sytuację, że ktoś jest tak na kogoś zły, że kiedy ten z rozpaczy oszaleje, to ten ktoś na tym jego nieszczęściem się pochyli i powie: Ma na co zasłużył. Natomiast nie umiem sobie wyobrazić, że ta nienawiść przenosi się jeszcze dalej. Na to wszystko co następuje już po. Wydaje mi się, ze musi w końcu przyjść moment, że człowiek się zatrzyma i powie: „Okay. Wystarczy.”
Kiedy słyszę tego Kalitę, jak z nieskrywaną radością i satysfakcją ogłasza, że Jarosław Kaczyński „odpłynął”, myślę sobie, ze to jest coś bardzo interesującego, z punktu widzenia historii człowieka. Oczywiście nie można zapominać, że Kalita wcale nie jest jedyny, ani nawet pierwszy. Sugestie – sugestie pełne satysfakcji, przebierania nogami, zacierania rąk – że Jarosław Kaczyński zwariował z rozpaczy są powtarzane powszechnie i jak najbardziej oficjalnie przez wielu. Można wręcz odnieść wrażenie, że wszystkie najbardziej wyświechtane obelgi, takie jak idiota, kłamca i złodziej, w przypadku Jarosława Kaczyńskiego sprowadziły się do jednego i tylko jednego zarzutu – że on stracił rozum przez śmierć swojego brata. I teraz już tylko pozostaje wymyślić, czy w stosunku do niego użyjemy słowa „odpłynął”, „odleciał”,. „przeszedł na coś silniejszego”, czy „odpadł”. A wtedy już tylko można się do rozpuku śmiać.
Pozostaje jeszcze tylko jednak kwestia i akurat w tym przypadku najważniejsza. Należy się zastanowić, czy to z czym mamy do czynienia to pełny i najbardziej chyba dramatyczny upadek białej cywilizacji, czy może to tylko taka gra. Otóż nie ulega wątpliwości, że jeśli faktycznie ci wszyscy ludzie są przekonani, że Jarosław Kaczyński rzeczywiście uległ psychicznej chorobie po śmierci swojego brata i to co on dziś mówi i robi, to obłąkanie, jest bardzo niedobrze. Bo świadczyłoby to, że przekraczamy kolejną granicę. Jeśli Kalita i inni autentycznie uważają, ze jest czymś bardzo zabawnym gonić po okolicy Jarosława Kaczyńskiego i obrzucać go szyderstwami, korzystając z tego, że on z rozpaczy stracił rozum, to właściwie można już tylko dokupić kolejny zamek do drzwi i się zamknąć w swoim mieszkaniu. Natomiast jest też taka możliwość – a ja akurat jestem głęboko przekonany o jej prawdziwości – że i Kalita i cała reszta tej bandy doskonale wie, że Jarosław Kaczyński wcale nie zwariował. Oni bardzo na to liczyli, bardzo w to wierzyli i wciąż nie mogą się pogodzić z tym, że on z tego nieszczęścia wyszedł wyłącznie wzmocniony. Ich ta świadomość uwiera jak kamień w bucie i każde ich słowo skierowane przeciwko niemu świadczy wyłącznie o ich frustracji. A jeśli frustracji, to też i strachu. Ale też bez względu na to, czy mam tu rację, czy nie, to tak czy inaczej to co oni robią jest dowodem ich kompletnego i ostatecznego upadku.
Pojutrze wybory lokalne. Z tego co czytam w różnych miejscach wynika, że Platforma Obywatelska podeszła do tych zawodów wyjątkowo zdeterminowana. Mają rząd, mają Parlament, mają prezydenta, media, służby, wymiar sprawiedliwości, kulturę popularną – potrzebują już tylko zejść do regionów i tam się rozpanoszyć. Nie pamiętam i nie chce mi się szukać danych, ale z wyliczeń wychodzi, że to co Donald Tusk wydaje na kampanię, przekracza parokrotnie wszystko to, co wydadzą pozostali konkurenci, włącznie z PiS-em. Jeszcze więc tylko ten jeden krok i będzie git.
Z powodów, o których już tu wspominałem, rozglądamy się za czymś co się nazywa tomografem. Sytuacja jest taka, że wszystkie dostępne urządzenia są popsute (sic!), albo stoi do nich potężna kolejka. Podobno, jak słyszymy, jest jakiś działający w Suchej Beskidzkiej, więc można by było pojechać i się dowiedzieć. Oczywiście w niektórych szpitalach – choć tylko w niektórych – można wykonać badanie odpłatnie, jednak – słuchajmy, słuchajmy – należy skorzystać z usług nie szpitala, lecz spółki o nazwie Helimed. To oni – ów Helimed – w nowych dzielnych czasach, oferują – jak głoszą na swojej stronie internetowej – „wysoką jakość usług, którą osiągnęli poprzez wieloletnią, konsekwentną pracę z pacjentami i środowiskiem medycznym.” Kto chce, niech sobie wygugluje i poczyta. Ja nie mam nerwów. Ale zapewniam – jest pięknie. Ja tylko – już wyłącznie w ramach dobrych usług – powiem, że Helimed ma jednego właściciela. Nazywa się Josef Lubojanski. Właśnie tak. JOSEF LUBOJANSKI. Ciekawe, czy skoro on działa na moim terenie, będzie mógł głosować. A jeśli tak, ciekawe na kogo? I czemu?

wtorek, 19 października 2010

Szkło kontaktowe - rozwiązanie ostateczne

Cóż można powiedzieć w sytuacji, kiedy jedyne co przychodzi do głowy, to ta stara, przerażająca refleksja: „A nie mówiłem?” No ale jak można na tym właśnie blogu, gdzie każdy dzień krzyczy pełnym rozpaczy jękiem, i każdy z nas chce powiedzieć coś więcej, godzić się na coś tak oczywistego?
Tyle myśli, i jakoś trudno wybrać tę najczystszą, najbardziej w temacie. Tak trudno w ogóle się odzywać. A milczeć nie wolno.
„Mamy kolejny telefon. Panie Ryszardzie, słuchamy pana. Proszę mówić. Proszę mówić. Jest pan na antenie. Słyszymy pana. Niech pan mówi. Prosimy.”
„Halo? Czy mnie słychać?”
Słychać.

piątek, 24 września 2010

Dupa, czyli poemat radosny

Jeśli ktoś ogląda w miarę regularnie sztandarowy program telewizji TVN24 zatytułowany Szkło Kontaktowe, z pewnością zauważył, że ogólny poziom audycji zaczyna zdecydowanie dryfować ku czemuś, co mogłoby stanowić karykaturę Radia Maryja, tak jak je widzą jego wrogowie. A więc karykatura karykatury – to jest mniej więcej punkt, do którego doszli autorzy, a może przede wszystkim wychowankowie Szkła. Kilka dni temu ogromne na mnie wrażenie zrobił telefon od słuchaczki, która bez słowa wstępu, roztrzęsionym z emocji głosem, zaczęła wykrzykiwać coś mniej więcej takiego: „Grzesieńku!!! Kochany, najukochańszy panie Grzesieńku!!! Grzesiunieczku! Jak ja pan kocham!! Błagam pan! Niech pan już więcej na tak długo nie znika, bo my bez pana nie umiemy żyć. Jak ja pana kocham!!! Panie Grzesieńku! Ja nawet do pana list miłosny napisałam. My tu wszyscy tak na pana zawsze czekamy…” I takie tam. Słowo daję. Nie przesadzam. Miecugow, jak dobry ksiądz, atak ten z ciepłym uśmiechem przetrzymał, sprytnie się zarumienił – swoją drogą też ciekawe, że ich tam nauczyli rumienić się na zawołanie – i spokojnie już przeszedł do dalszego znęcania się nad posłem Czarneckim.
Tam zresztą ostatnio wszystko dzieje się na opisanym, lub zbliżonym do opisanego poziomie. O ile jeszcze jakiś czas temu, przynajmniej część osob dzwoniących do Szkła, lub ślących tam esemesy, starała się to co przekazują zamykać w ramach jakiejś, choćby najgłupszej, myśli, dziś niemal wszyscy ci, którym się tam udaje wejść – bełkoczą. Najzwyczajniej i po prostu bełkoczą. Doszło już do tego, że nawet czołowy intelektualista Szkła Kontaktowego – człowiek symbol – niejaki Andrzej z Działdowa, dzwoniąc wczoraj do redaktorów, nie był w stanie nawet jednego zdania sformułować tak, żeby on miało początek i koniec i żeby zawierało chociaż drobny ślad myśli. Innej niż tej, że Kaczyński jest głupi. To był już wyłącznie pełen ciężkiej udręki wysiłek, mający na celu jedno – żeby w ciągu przydziałowej minuty wystękać jeden skromny apel o to, by Jarosław Kaczyński odszedł z polityki. Biorąc pod uwagę fakt, że on najprawdopodobniej dzwoni do nich nie z żadnego Działdowa, tylko zza drzwi obok, jest to wydarzenie o znaczeniu w pewnym sensie symbolicznym.
Autorem prawdziwego przełomu jednak jest nowy gość programu Jerzy Iwaszkiewicz, dotychczas znany z pisania kronik towarzyskich dla kolorowych czasopism. W pewnym sensie Iwaszkiewicz przypomina znanych powszechnie staruszków, takich jak Władysław Bartoszewski, Tadeusz Mazowiecki, czy Kazimierz Kutz, którzy osiągnęli wiek, czy może stan umysłu, który umożliwia im już tylko obsesyjne powtarzanie jakichś chorych zaklęć. To co go od nich natomiast różni to fakt, że on jest trochę bardziej w tym szaleństwie zaawansowany. Podczas gdy każdy z nich przynajmniej stara się tworzyć wrażenie myśliciela, czy to demonstracyjnie mrucząc pod nosem, wzdychając, czy choćby robiąc miny, Iwaszkiewicz na ten akurat element machnął ręką, i już tylko się zapluwa. W tym właśnie aspekcie stanowi idealny nabytek dla Szkła Kontaktowego w jego najnowszym wydaniu.
Kiedy oglądałem kolejne z tych już najświeższych wydań Szkła, myślałem w pierwszej chwili, że to jest część jakiegoś niezrozumiałego dla mnie planu. Że tak jak cały program TVN24 przekształcił się ostatnio w coś co można by było nazwać ‘trybuną ludu’ w wersji hard, z elementami cyrku i kabaretu, tak i też największy skarb państwa Walterów musiał się zmienić w taki sposób, żeby nie stracić tej części publiczności, która dla tego projektu zawsze była najcenniejsza. A więc – dramatycznie obniżyć poziom. Dziś wydaje mi się coraz bardziej, ze to nie jest żaden plan, lecz wyłącznie nieunikniony upadek. Wiele wskazuje na to, że przez najbliższe tygodnie Szkło Kontaktowe – jedyny, przypominam, program telewizji TVN, który nadawany jest siedem dni w tygodniu, za każdym razem przez niemal godzinę, co go czyni najważniejszą i najpoważniejszą ofertą programową tego towarzystwa – będzie się staczał, aż w końcu ktoś postanowi, że dotychczasowa formuła się wyczerpała i Grzegorz Miecugow zacznie tam rzucać strzałkami do tarczy, lub jeżdzić na łyżwach, z sufitu będzie się na niego sypało się konfetti, a treść esemesów będą odczytywała dziwki w bikini. Najlepiej te, które dziś występują w tefauenowskiej reklamie o pastylkach na zwiększoną erekcję.
Myśl ta przyszła mi do głowy też wczoraj, kiedy to nagle Tomasz Sianecki przedstawił pewne absolutnie niezwykłe zdarzenie, kiedy to w Sejmie do Jarosława Kaczyńskiego podeszło, nie wiadomo skąd i jak, dwoje małych dzieci i zaczęły go najzwyczajniej w świecie przepytywać a konto posłanki Muchy – gdyby ktoś nie kojarzył, to ta ślicznotka, której Platforma utworzyła specjalny fundusz na fryzjera. Nie wiem, co to za dzieci, natomiast jest oczywiste, że one były odpowiednio pewne siebie i znakomicie do tego wywiadu przygotowane. Jak się panu podoba posłanka Mucha? Kaczyński, po raz pierwszy od dawna uśmiechnięty, najwyraźniej zadowolony, że może sobie porozmawiać z dwojgiem małych dzieci, odpowiada, że jemu jest trudno powiedzieć, bo to sprawa gustu, choć wie, że wielu osobom ona się podoba. Ale czy panu się podoba? No nie wiem, ja już jestem starszy pan – mówi Kaczyński – a pani Mucha mogłaby być moją córką. A myśli pan, że ona byłaby dobrym prezydentem? Kaczyński się śmieje i odpowiada, że w tej sytuacji to on już myśli, że ona bardziej jest ładna, niż dobra jako prezydent, i że ona jakoś nie słyszał, żeby ona kiedykolwiek powiedziała coś politycznie znaczącego. A więc, sympatycznie, grzecznie i wesoło. I w tym momencie wyskakuje Jerzy Iwaszkiewicz i zaczyna się dławić, że co to za chamstwo, że jak tak można, że to niby Mucha jest głupia, czy jak? I że Kaczyński jeszcze raz udowodnił, że jest zwykłym „kmiotem” i że zdaniem Iwaszkiewicza „temu panu” i tak chyba od pewnego czasu poświęca się za dużo uwagi, i że on chciał powiedzieć, że jeśli idzie o niego, to on uważa, że to czy Mucha jest ładna czy nie, nie ma znaczenia, natomiast on ją od dawna z uwagą obserwuje i to jest osoba niezwykle mądra, a jej polityczne diagnozy go zwyczajnie powalają.
Uważam – choć oczywiście nie mam na to żadnych dowodów, a tylko przeczucia – że cała ta akcja z dziećmi wypuszczonymi na Kaczyńskiego była zorganizowana przez TVN. Nie wiem też, kim te dzieci były, choć nie zdziwiłbym się gdyby się okazały prawnukami Iwaszkiewicza, czy samego Waltera. Tak czy siak, mam bardzo silne wrażenie, że TVN zaplanował, że dzieci wciągną Kaczyńskiego w rozmowę na temat tej dziwnej kobiety, on – albo dlatego, że jest w żałobie, lub po prostu strącił rozum – coś im odburknie i je przegoni, albo, jak usłyszy nazwisko Muchy, zacznie ją oskarżać o zamordowanie swojego brata, albo przynajmniej ją obrazi, że jest głupia i się nie nadaje. Mogło też być tak, że ktoś kto sprokurował całe to wydarzenie, spodziewał się, że Jarosław Kaczyński na dźwięk nazwiska Muchy zacznie się głupkowato uśmiechać i wygłaszać jakieś szarmanckie teksty, co też będzie można skutecznie przeciwko niemu wykorzystać. Obojętne, w tym czy w innym wypadku, zawsze można by na najbliższe dwa tygodnie rozdmuchać kolejną medialną akcję pod tytułem „Kaczyńskiego - cham i idiota”.
Tymczasem Jarosław Kaczyński ani tych dzieci nie zlekceważył, ani nie dał się wciągnąć w dyskusję na temat urody Joanny Muchy, ani tym bardziej w żaden sposób jej bezpośrednio nie obraził. Jedyne co zrobił, to powiedział, że ona się nie nadaje na prezydenta. A więc coś, z czego sprawę musi sobie zdawać nawet ona sama, choćby wyrażając zgodę na to, by ją jej partyjni koledzy wystawiali dzień w dzień jako kiełbasę wyborczą dla aspirujących wieśniaków. I wszystko w jednej chwili trafił szlag. Jarosław Kaczyński wyszedł na sympatycznego, inteligentnego starszego pana, który może być zmęczony całym światem, ale nie małymi, grzecznymi dziećmi. I kiedy Iwaszkiewicz z Sianeckim coś bredzili na temat tego, że jak można było tak paskudnie potraktować kobietę, to każdy normalny człowiek, który oglądał tę scenę, widział wyraźnie, że oto mamy do czynienia z porażką, jakiej dawno TVN nie zaliczył.
Jeszcze dziś z pewnym niepokojem zaglądałem do Internetu i do telewizji, żeby zobaczyć, czy przypadkiem tematem dnia nie jest jednak kwestia stosunku Jarosława Kaczyńskiego do pięknych i mądrych kobiet i tego, w jakim stopniu ten stosunek jest wynikiem po-smoleńskiej traumy, a na ile stanowi przedłużenie reakcji na zdradę Joanny Kluzik-Rostkowskiej i nienawiści do imienia Joanna. Nic. Cisza. Dodatkowo jeszcze odezwał się poseł Halicki, i w ogóle nie wiadomo już o czym gadać.
Ciekawe, co tam się u nich dzieje? Smoleński problem z cała pewnością dręczy ich niemiłosiernie, i oni już pewnie wiedzą, że tu już nic się nie da zrobić. Fakt że Donald Tusk wciąż nie wraca z Grecji też o czymś świadczy. Wieczne wakacje Prezydenta, problem Palikota, a nad tym wszystkim te nieustannie zadowolone twarze polityków PiS-u – to ich musi zwyczajnie i po prostu rozkładać na części. I na to wszystko ani już nie pomoże pełna mobilizacja antypisowskiej opozycji, ani pełne pogotowie mediów. Mam bardzo głębokie przekonanie, że to wszystko zaczyna w sposób naturalny karleć. To wszystko zwyczajnie marnieje.
Dziś na wp.pl przeczytałem rozmowę z jakąś nową gwiazdą polskiej politologii, która powiedziała, że ona zupełnie nie rozumie, dlaczego PiS wystawił w warszawskich wyborach Czesława Bieleckiego. On nie jest człowiekiem PiS-u, w dodatku znany jest z tego, że krytykował Kaczyńskiego, a ponieważ zarówno ona, jak i wszyscy inni, wiedzą, że Jarosław Kaczyński jest mściwy i nienawidzi każdego, kto ma inne zdanie niż on, ona staje wobec tej decyzji bezradna, i uważa że jedyne wyjaśnienie, to takie, że PiS już po prostu nie ma ludzi. W pierwszej chwili, czytając te szczególną analizę, pomyślałem sobie tylko, że gdyby ten rodzaj zawodowstwa prezentowali inżynierowie, nauczyciele, policjanci, szewcy, piekarze i masarze – ten świat by już dawno zginął. A tu – proszę! Teraz jednak sobie myślę, że wszystko jest na dobrej drodze. Oni zwyczajnie gonią w piętkę.

środa, 16 czerwca 2010

Szpital Europ - skrót od Europa



No i, jak najbardziej zgodnie z przewidywaniami, okazało się po raz kolejny, że Platforma Obywatelska ani mysli o prywatyzacji szpitali. Że to co słyszymy z ust prominentnych polityków PO, to co czytamy w kolejnych programach tej partii, to co tak bardzo podnieca wszystkich najbardziej liberalnych przyjaciół Platformy - to propagandowy wymysł Jarosława Kaczyńskiego, czy kto mu to wszystko tam sufluje. Wygląda też na to, że i mój tekst sprzed dwóch już dziś lat, dotyczący właśnie rzekomego planu zrobienia ze szpitali, a przy okazji całej służby zdrowia, zwykłych europejskich przedsiębiorstw nie miał wiekszego sensu. Przypomijmy więc go sobie, powiedzmy że na pożegnanie tego kłamstwa. Czyjego? Nieważne. Kłamstwa. Ono, jak prawda, jest jedno.
Kiedy pobierałem nauki na poziomie podstawowym, na ścianie nad tablicą wisiał portret Władysława Gomułki i Józefa Cyrankiewicza. W czasach, gdy kształciłem się na poziomie licealnym, zamiast Gomułki i Cyrankiewicza, wisieli Edward Gierek i Piotr Jaroszewicz (żona moja twierdzi, że Gierka nie było, ale ona jest młoda, więc ja się będę upierał) . Nie wiem niestety, czy w latach 80-tych wisiały nad tablicami portrety Jaruzelskiego, Kani, Kiszczaka, Rakowskiego i kogo tam jeszcze komunistyczna ziemia urodziła, bo do szkoły już nie chodziłem, ani też - wtedy jeszcze - w szkole nie pracowałem. Po ukończeniu szkoły średniej, poszedłem jeszcze na dwa miesiące uczyć się w jakiejś kompletnie nieznanej mi szkole pomaturalnej, bo nie dostałem się na studia, a bardzo się bałem pójść do wojska. I tam też wisiał Gierek i Jaroszewicz.
Stosunkowo niedawno uczyłem w jednej prywatnej szkole w Sosnowcu, i w korytarzu między sekretariatem, a pokojem nauczycielskim, wisiał portret Lenina, więc wiem, że bywa egzotycznie nawet w czasach schyłkowej III RP, ale to chyba cała moja wiedza, jeśli idzie o portrety.
Wracam jednak do czasów pełnej, wzorowej komuny, gdzie nie wolno było pyskować, natomiast należało od czasu do czasu wypełniać ankietę na temat tego, czyj tatuś lub mamusia należą do partii i kto z nich chodzi do kościoła. Siedzieliśmy więc grzecznie w ławkach, a jak było trzeba, to szliśmy na pierwszomajowe pochody i raz na jakiś czas chodziliśmy wszyscy na szczepienia do gabinetu higienistki i na kontrolę paszczy do szkolnego dentysty.
To, co przed chwilą napisałem, może być dla niektórych uczestników Salonu ciężkim szokiem, ale mogę powtórzyć: raz na jakiś czas, wszyscy uczniowie chodzili regularnie na badania i szczepienia do pani higienistki i do pań dentystek (ciekawe, że zawsze były dwie). Powiem więcej, za zaplombowanie zęba, nawet na poziomie najbardziej zaawansowanej sztuki dentystycznej, nikt nam nie potrącał z książeczek SKO (były takie książeczki; ci co nie wiedzą, niech zapytają dziadków).
I tu właśnie doszedłem do tak zwanego meritum. Dziś moją starszą córkę rozbolał ząb. Ząb, na który wcześniej wydaliśmy kupę pieniędzy, żeby był piękny i zdrowy, a z którego najzwyczajniej w świecie wypadła plomba. W pewnym momencie bolał ją już tak bardzo, że około godziny 19, postanowiliśmy ruszyć w miasto w poszukiwaniu tzw. pogotowia dentystycznego. Domyślam się, że pewnie, gdybyśmy byli bardziej przezorni, to odpowiednio wcześniej uzyskalibyśmy wszystkie namiary na dentystów obsługujących na okrągło. Jednak w związku z tym, że jesteśmy sobie takie ptaki, okazało się, że mamy kłopot.
Wiedząc jednak, że w najnowszej Polsce, cała służba stomatologiczna jest sprywatyzowana, byliśmy pewni, że coś znajdziemy. W końcu nawet dentyści muszą żyć. Zaopatrzeni w gotówkę i, jak przystało na nowoczesnych Europejczyków, kartę bankomatową, ruszyliśmy na poszukiwanie dentysty. Około godziny 19.30, znaleźliśmy dwa gabinety, jeden obok drugiego, otwarte do godziny 20, niestety i z jednego i z drugiego nas pogonili, bo państwo dentyści już poszli do domu. Trafiliśmy jeszcze jeden, też otwarty do 20, jednak ze względu na okres urlopowy, okazało się, że dentyści zarobili już wystarczająco dużo, żeby się udać na wakacje. Posnuliśmy się więc po mieście i wróciliśmy do domu. Moja córka teraz siedzi sobie w pokoju i cieszy się, że ząb, jakby trochę ulżył, a ja piszę te refleksję.
Oczywiście ja wiem, że ona zawaliła sprawę. Trzeba było wcześniej zabrać się za ten ząb i znaleźć dentystę, który nie jest na tyle jeszcze zepsuty, żeby chcieć coś zarobić. Ale wiem też, że od czasu, jak ze szkól zniknęły portrety przywódców, zniknęli też lekarze i dentyści, którzy dbali o to, żeby dzieci i młodzież byli zdrowi i mieli zdrowe zęby. Wiem też, że od czasu, gdy do naszego kraju zawitała transformacja, pierwsza grupa medyków, która faktycznie skorzystała na zmianach, to byli dentyści. Powszechnie dostępne gabinety dentystyczne zaczęły znikać wraz z ostatecznym odejściem złych komunistycznych czasów, a zamiast tego pojawiły się gabinety równie powszechnie dostępne, tyle że prywatne. Na początku można było tam przychodzić i liczyć na opiekę stomatologiczną na pełnym poziomie, finansowaną z pieniędzy, które regularnie, co miesiąc ZUS odprowadza z naszych zarobków, jednak już po krótkim czasie okazało się, że bez pieniędzy w kieszeni, można co najwyżej wyrwać sobie zęba, albo wstawić najbardziej byle jaką plombę. Pamiętam też moment, kiedy wyrwanie zęba zaczęło kosztować 15 zł., a dentyści zaczęli już zupełnie otwartym tekstem tłumaczyć, że absolutnie nie ma sensu brać plomby za friko, bo one są po prostu do niczego. Pamiętam też mniej więcej czas - ma się to potomstwo, więc się wie - kiedy okazało się, że właściwie normalny, prościutki zabieg plombowania zęba kosztuje 60 zł.
W moim mieście jest mnóstwo gabinetów dentystycznych. Oferta jest prawie, jak w MTV, albo w TVN24. Nie ma absolutnie ulicy w mieście, gdzie nie stoi, jak byk napis STOMATOLOG. Wkroczyliśmy w fazę dobrobytu idealnego. Ale wkroczyliśmy również w coś, co zaobserwowałem dziś, a mianowicie w fazę, gdzie stomatolodzy, grupa społeczna, która, jak się okazuje, jako jedna z pierwszych dostała ciasteczko w postaci Polski w Europie, poczuli, że właściwie więcej nie muszą. O co mi chodzi? Gdyby ktoś w tej chwili do mnie przyszedł i powiedział, że za pół godziny pracy i zapowiedź kolejnych trzech setów, które nie wiadomo czy mi nie przyniosą kolejnych korzyści, da mi teraz 60 zł., to ja bym rzucił to pisanie i wziął się za zarabianie.
Czy ja mam pretensję do dentystów? Absolutnie! I to chcę podkreślić z całą stanowczością. Uważam, że dentyści w obu prywatnych ośrodkach, do których dziś zajrzałem o godzinie 19.30 poszli sobie do domu jak najbardziej słusznie. Oni byliby kompletnie nieprzytomni, gdyby siedzieli i marnowali swój cenny wieczór dla jakichś głupich parudziesięciu złotych. Ja myślę o czymś kompletnie innym. Myślę o planach, bardziej lub mniej skrywanych przez obecnie nam miłościwie panującą Platformę Obywatelską, a polegających na zapowiedzi sprywatyzowania całej opieki medycznej.
Zapowiada się nam, że w momencie, jak cała opieka medyczna (specjalnie nie używam określenia służba zdrowia, bo wiem, że lekarze dostają istnej cholery na samą myśl, że mieliby komuś służyć) zostanie sprywatyzowana, wszyscy będziemy mieli po stokroć lepiej, a przede wszystkim wcale nie będziemy musieli lekarzom płacić. Nasze dziecko dostanie ciężkiej gorączki, a my o dowolnej porze dnia lub nocy, będziemy mogli zajść do profesjonalnego gabinetu lekarskiego, gdzie uśmiechnięty i dobrze zarabiający lekarz się nami profesjonalnie zajmie. A NFZ pokryje za nas wszystkie koszta z naszych zusowskich składek.
A ja już dziś wiem, że tak ten cały eksperyment się nie skończy. Skończy się on tak, że moje dziecko dostanie gorączki, a ja pojadę do szpitala na którym będzie widniał piękny, choć aktualnie zepsuty, neon z napisem " SZPITAL EUROP PRZYJMUJE CHORYCH OD 6.00 DO 21.00", i jeśli nie będzie jeszcze godziny 19, to owszem, zostanę, obsłużony, ale przez lekarza, który przede wszystkim będzie wściekły, że musi siedzieć bez sensu cały wieczór za głupią stówę, podczas, gdy do domu przywieźli nową plazmę.
Dziwny trochę ten mój dzisiejszy wpis. Praktycznie cały stanowi tylko szczątkowy wstęp, rozwinięcia brakuje, a reszta, to zakończenie.
Ale taka to historia. Ona ma tylko zakończenie.

czwartek, 18 lutego 2010

Fińktańki atakują



Kiedy Donald Tusk uznał, że dla ratowania Partii powinien zawiesić swoje marzenia o prezydenturze na kołku, bo w przeciwnym wypadku nie zostanie mu ani jedno ani drugie, wiadomo było, że dla Lecha Kaczyńskiego droga do drugiej kadencji stanęła otworem. Sytuacja Prezydenta przypomina dziś trochę to, co się przydarzyło niedawno w Melbourne Andy Murrayowi, kiedy podszedł do niego Nadal i poinformował, że niestety to już koniec. Nawet nie wiadomo było, jak tu się cieszyć.
A więc, kiedy Donald Tusk wycofał się z kandydowania, i po stronie Platformy na placu boju zostało tylko tych dwóch smutnych polityków-inaczej, można już było tylko czekać aż zjednoczone siły antypisowskiej histerii wezmą się do roboty i spróbują rozhuśtać tę łódkę tak, że za moment wszyscy się od tego porzygają. Kto by się jednak spodziewał, że to oni się pochorują jako pierwsi? Czy błędem było to, że na pierwszą linię frontu skierowano samego Romana Giertycha? Może i tak, choć nie sądzę. Poziom zdenerwowania po stronie III RP jest już tak wielki, że czy to będzie Giertych, Miller, Schetyna, czy Jaruzelski, efekt będziemy mieli jeden i ten sam – uniesione w zdziwieniu brwi i ręce same składające się do oklasków.
Mamy jednak Romana Giertycha, więc siłą rzeczy to on tu musi być chwilowym bohaterem. W gwizdek Giertych dmuchnął wprawdzie już chwilę temu, ale wciąż wszyscy biegają w kółko jak należy, i jak należy oczywiście, debatują nad tym, czy Jarosław Kaczyński rzeczywiście planował wsadzić żonę Schetyny do więzienia, po co, pod jakim pretekstem, i jakież to na to dowody trzyma w swojej złotej skrzynce były minister edukacji. Wczorajszy dzień był pod tym względem wręcz koncertowy. Najpierw Giertych, potem Schetyna, po Schetynie Cimoszewicz, po Cimoszewiczu Kwaśniewski, a w międzyczasie podobno jeszcze Andrzej Lepper i Leszek Miller z Adolfem Hitlerem na swych krasnoarmiejskich ustach. Nam oczywiście pozostaje ani na te idiotyzmy reagować, ani nad nimi debatować, ani nic nie wyjaśniać, ani oczywiście nic nie prostować. Należy tylko czekać i napawać się rozwojem sytuacji. Z tym niezwykłym dreszczykiem, jaki daje świadomość, że najlepsze zawsze przed nami.
Ale można się też pośmiać. Tym którzy są albo zbyt zajęci aby sami kombinować, albo nie dość zorientowani, proponuje taki eksperyment. Proszę sobie wyobrazić taki obraz. Z jednej strony mamy Jarosława Kaczyńskiego. I takiego jakiego znamy i takiego jakiego nam pokazują media. A więc Kaczyńskiego uważnego, inteligentnego, przewidującego, podejrzliwego, wręcz nieufnego, a drugiej strony Romana Giertycha, który szczególnie w sytuacji, w jakiej znajdował się rząd PiS-u przez te pamiętne dwa lata, jest jedną z ostatnich osób, z jakimi Kaczyński będzie rozmawiał otwarcie i szczerze. I nagle, przychodzi do nas ów właśnie Giertych i opowiada, jak to premier Kaczyński brał go „wielokrotnie” na stronę i opowiadał, jak on będzie wsadzał do więzienia żonę Schetyny. Wyobraźmy więc sobie, jak trzy lata temu – po raz kolejny zaatakowany przez napływ samotności – Jarosław Kaczyński dzwoni po Giertycha, prosi go do siebie, polewa mu jakiegoś soczku, czy wina, stawia na stole tu chrupki, tu orzeszki, i zaczyna się skarżyć, że sam wiesz Romek, jak to jest ciężko, kiedy człowiek wreszcie ma okazję sobie porządzić, a tu mu różni tacy brużdżą. Ale wiesz, stary, mam tu taki plan, żeby ich wszystkich wydusić hakami i będzie git. Czy nie sądzisz Romek, że gdybyśmy tak ty i ja zapuszkowali żonę Schetyny, to on straci głowę i Platforma się rozpadnie? Tylko nie mów nikomu. Ty mi pomożesz – ja ci pomogę. Jak Leszek zostanie na drugą kadencję, to może nawet u Juszczenki Katedrę we Lwowie ci załatwi.
I jak już wylał swoje żale przed Giertychem, Jarosław Kaczyński wsiada w auto i pędzi do Ministerstwa Rolnictwa, prosto do Leppera. Siada za biurkiem i słuchaj Andrzej, daj no jakiej herbaty, bo nie wytrzymam. Ja już z nimi nie umiem. Ty wiesz co oni mi chcą zrobić? I Leszkowi? Mamie? Ale ja ci, stary, powiem w zaufaniu. Ja mam na nich wszystkich takie kwity, że by ci oko zbielało. Na wszystkich. Lisa, nie Lisa, Tuska, nie Tuska. Każdy z nich już jest załatwiony. Mariusz mi dał. Tylko, Andrzejku, proszę cię, nie mów nikomu. A ja ci obiecuję, że jak Leszek wygra drugą kadencję, to pogadam ze Zbyszkiem, żeby ciebie i Staszka nie tykał. No wiesz, wasze laski – wasza sprawa.
Przypominam – mówimy o Jarosławie Kaczyńskim. O tym Jarosławie Kaczyńskim. Oto obraz, który zjednoczone think tanki Platformy Obywatelskiej i ITI, z pomocą Prawdziwych Patriotów znad Jasnej Góry postanowiły przedstawić społeczeństwu z nadzieją, że ludzie złapią się za głowy i krzykną: „Ależ tak! Tylko Bronisław Komorowski!”
A więc to był ten żart. To były te jaja. I to jest właśnie idealny moment, żeby się uśmiechnąć.

piątek, 29 stycznia 2010

Hello Goodbye



Czas, w którym Naród z zaciśniętym gardłem czekał na ostateczną decyzję Donalda Tuska co do ewentualnego startu w wyborach prezydenckich mijał mi sympatycznie. A sympatycznie dlatego, że nieczęsto człowiekowi zdarza się taka sytuacja, że, czekając na coś, co się ma wydarzyć, wie, że każde rozwiązanie będzie dobre. Więcej – że każde rozwiązanie będzie lepsze od tego drugiego. W ogóle, muszę przyznać, że sprawa jesiennych wyborów ekscytuje mnie w minimalnym stopniu z tego prostego powodu, że ja po prostu wiem, że Lech Kaczyński ma tę drugą kadencję właściwie w kieszeni. Oczywiście, ja biorę pod uwagę taką ewentualność, że zdarzy się coś czego nie przewidziałem, a nawet to, że jestem gorszym prorokiem, niż mi się dotychczas wydawało, niemniej moja pewność co do ostatecznego rezultatu i tak jest wystarczająco mocna, żebym – jak mówię – się sprawą nie zajmował.
Dlaczego tak bardzo wierzę w to, że Lech Kaczyński wygra te wybory? Z trzech powodów, i od razu powiem, że akurat nie mam tu na myśli tego oczywistego faktu, że on zwyczajnie jest dobrym prezydentem. On wygra drugą kadencję akurat z innych względów niż ten, który mógłby się wydawać najbardziej oczywistym. Lech Kaczyński będzie prezydentem przez kolejne lata przede wszystkim dlatego, że jego przeciwnicy są za słabi, po drugie dlatego, że nie zrobił nic takiego (albo nic szczególnego jego wrogowie na niego nie znaleźli) co by go jakoś dramatycznie osłabiało, a po trzecie – i to jest akurat najważniejsze – że jest aktualnym prezydentem, a nie zaledwie pretendentem. A zdecydowana większość społeczeństwa patrzy na prezydenta kraju dokładnie tak samo, jak na prezydenta swojego miasta, sołtysa, burmistrza, czy choćby swojego szefa. A więc z podejściem, które można streścić w słowach: „Po co to ruszać?”
Proszę sobie przypomnieć sytuację sprzed wielu lat, kiedy to Lech Wałęsa chciał utrzymać swoją prezydenturę. On nie miał wówczas praktycznie żadnego poparcia. Po kilku latach panoszenia się po Belwederze, jego notowania spadły tak nisko, że nie było sposobu znaleźć człowieka, który wciąż by twierdził, że Wałęsa jest okay. Sytuacja Wałęsy była o tyle gorsza, że naprzeciwko siebie miał nie byle kogo, ale Kwaśniewskiego. A więc człowieka przeszkolonego w stopniu niemal doskonałym. Kogoś, kto przez kolejne lata dowiódł wystarczająco jednoznacznie, że jest nie do ruszenia nawet wtedy, gdy trzyma się mównicy, żeby nie upaść. I z nim właśnie Lech Wałęsa przegrał zaledwie o parę punktów. Ktoś powie, że to dlatego, że społeczeństwo nie chciało komunisty, i w tej konfrontacji wolało już nawet kogoś takiego jak Wałęsa. Proszę nie żartować. To że Kwaśniewski był czerwony, a Wałęsa nie, interesowało zaledwie kilka osób, w tym – mogę się przyznać – może też i mnie. Ludzie głosowali na Wałęsę, bo Wałęsa był prezydentem, a nie jakimś dupkiem z ambicjami. I tak też będzie i tym razem. Z tą różnicą, że naprzeciwko siebie nie stoi Kwaśniewski i Wałęsa, lecz Lech Kaczyński i jeden z nich.
A zatem – jak już powiedziałem – sprawa zbliżających się wyborów jest dla mnie ciekawa wyłącznie o tyle, o ile w ogóle ciekawe jest to że świat żyje i się rusza. No i na tym tle, okazuje się, że premier Tusk jednak zrezygnował ze swoich marzeń i nadal będzie musiał przypieprzać od rana do nocy i dostawać cholery, że trzeba pracować, zamiast się bawić. Przyznam, że przez chwilę, zanim ta decyzja została zakomunikowana, wydawało mi się, że gnuśność zwycięży i Tusk jednak ogłosi start. I bardzo mi było miło. Wiedziałem bowiem, że w momencie, jak on powie, że idzie w prezydenty, w Platformie – czyli w partii, której nie lubię – wszyscy rzucą się natychmiast sobie do gardeł i w ciągu paru miesięcy ten chory projekt rozpadnie się na kilka rozhisteryzowanych grup interesów. Wiedziałem, że i Komorowski i Palikot i Schetyna, a może nawet i jakaś Pitera, postanowią, że nie ma lepszej dla nich propozycji, niż bycie premierem i będziemy mieli bardzo wesołe kilka tygodni. A w końcu, po co się żyje, jeśli nie dla kilku miłych chwil?
Stało się inaczej. Partia zwyciężyła i Donald Tusk musiał się obejść smakiem. Domyślam się, że w Platformie napięcie w ostatnich tygodniach był już tak wielkie, że Tusk po prostu został postawiony pod ścianą. Dowiedział się mianowicie, że w momencie jak ogłosi start w wyborach, straci i jedno i drugie, a z jego Platformy nie zostanie nawet mokra plama. A więc powiedział pani Małgosi, że jeszcze nie dziś, jeszcze nie w tym roku, jeszcze nie teraz i poszedł sobie poodbijać piłkę. A więc co mamy na tę chwilę? Można by było sprawę strywializować i powiedzieć, że mamy choćby wyniki wczorajszej sondy przeprowadzonej przez Tusk Vision Network, która wykazała, że Komorowski, jako potencjalny prezydent, jest już za Kaczyńskim. Ale, jak wiemy, sondaże to bzdura i głupstwo, więc popatrzmy na to jak się rzeczy mają, z rozsądkiem. A rozsądek nam mówi co następuje. O ile Donald Tusk miał jeszcze przynajmniej teoretyczne szanse zjednania sobie sympatii jakichś dziwnych pań, które co wieczór kręcą do Szkła Kontaktowego, żeby poinformować świat, że Pan Premier to sympatyczny młody człowiek, to w momencie jak on się wycofał, to już zostają tylko Komorowski, Sikorski, i Palikot, a więc ludzie, którzy nawet nie wyglądają jak chłopcy z boiska. Zostają tylko zwykłe buce z trzeciego rzędu, którzy mają dokładnie taką samą umiejętność przyciągania sympatii społecznej, jak – nie przymierzając – człowiek, który sprzedaje warzywa na placu. W jaki sposób – no weźmy już tego Komorowskiego – ponury i nudny jak flaki z olejem woźnica chce wyrzucić z Belwederu urzędującego – raz lepiej raz gorzej, ale zwyczajnie urzędującego – prezydenta? Przecież to, że tego się nie da zrobić, wie każdy student pierwszego roku socjologii.
A zatem, kwestię wyborów prezydenckich mamy już odfajkowaną podwójnie. Zostaje ten smutny rząd i ta smutna partia, i wszystko to, co ich z zewnątrz oplata pajęczyną brudnych interesów, a od środka zjada w postaci zwykłej, grzesznej gnuśności. Wczoraj dowiedziałem się dwóch rzeczy. Pierwsza to taka, że Janusz Palikot zażądał prawyborów co do platformowatego kandydata do prezydentury. Druga to ta, że – mimo najróżniejszych starań specjalistów od mieszania ludziom w głowach – to co się działo podczas prac komisji hazardowej, było dobrze widać i słychać. A to mi wystarczy. Tak jak w ogóle to co mam, uważam że mi wystarczy.
Ach! Byłbym zapomniał. Jest jeszcze coś. Widziałem w telewizji Donalda Tuska. Już kiedyś zapowiadałem, że on skończy w klinice. Dziś to jest pewne bardziej niż kiedykolwiek.

czwartek, 8 października 2009

Fala

Sekwencja ostatnich wydarzeń zmusiła mnie do parokrotnego zabrania głosu. Od razu muszę jednak zastrzec, że, ponieważ od początku mojego tu pisania, miałem większe ambicje niż prowadzenie kroniki policyjnej, moje ostatnie wpisy umieszczam tu bardzo niechętnie. No ale trudno milczeć. Tyle wszystkiego, że to co przychodzi mi do głowy w kwestii zdarzeń bieżących, staram się zmieścić na bardzo niewielkiej przestrzeni. Bo, jak mówię, komentowanie zjawisk występujących na poziomie czy to walki gangów, czy to drobnego złodziejstwa, nie wymaga w żaden sposób analiz filozoficznych.
To właśnie podejście do zagadnienia sprawiło, ze nawet administracja Salonu się pogubiła i uznała najprawdopodobniej, że ja sobie stroję żarty. No ale co robić? Nie będę zawracał ludziom głowy kilkustronicowymi refleksjami na tematy, które refleksji wymagają dokładnie w tym samym stopniu, co zdarzenie takiego rodzaju, że ktoś po pijaku dał komuś w łeb i ukradł mu telefon komórkowy. I nawet jeśli czasy są takie, że uczestnikami tej tandety okazują się premier rządu i jego ministrowie, nikt mnie nie zmusi do tego, żeby to co się dzieje traktować równie poważnie, co choćby postać Pawła Kukiza.
A więc, dziś kolejna, bardzo krótka refleksja. To że Donald Tusk zachowuje się tak jak się zachowuje, jest dla mnie całkowicie zrozumiałe. On walczy o życie. On wie, że jeśli przegra tę walkę, która – nawet on to widzi – jest praktycznie nie do wygrania, to na końcu tej drogi jest już nawet nie polityczny niebyt, ale już tylko więzienie. Podobnie, nie dziwię się tym jego kolegom i przyjaciołom, którzy, kierując się tą samą kalkulacją, walczą w gruncie rzeczy o przeżycie. Natomiast nie jestem w stanie zrozumieć, jak to się dzieje, że ludzie znajdujący się w tym samym kręgu, ale którzy mają jeszcze czas i możliwości, by dać świadectwo, brną dalej, zupełnie jakby stracili naturalną każdemu normalnemu człowiekowi busolę.
Jedyne wyjaśnienie dotyczące tej zagadki, jakie mi przechodzi do głowy, to takie, że proces intelektualnej i czysto ludzkiej korupcji, jaka opanowała ten rząd, tę partię i to towarzystwo, zaszedł tak daleko, że oni już nie są w stanie zachowywać się jak ludzie. Świat w jakim oni się znaleźli, to świat gdzie zasady obowiązujące w cywilizowanej przestrzeni już nie istnieją. I dla nikogo – podkreślam, dla nikogo z uczestników tego projektu – nie istnieje już ani poczucie naturalnego porządku, w którym czyny mają swoje konsekwencje, a za błędy ponosi się karę, ani choćby zwykłe, ludzkie uczucie niepokoju. Przez swoje zanurzenie w tym zepsuciu, nikt z nich nawet nie dopuszcza do siebie myśli, że za to co robi, spotka go kara. Prędzej czy później, ale kara nieunikniona.
Donald Tusk, premier rządu, za to co dotychczas zrobił i co wciąż robi, poniesie odpowiedzialność. Oczywiście, on sam ma nadzieje, że nie. Ale on jest w stanie pełnej – i oczywiście zrozumiałej – histerii. To że, chyba po raz pierwszy w historii, szczury nie uciekają z tonącego statku, to zjawisko niezwykle interesujące.

wtorek, 6 października 2009

Biuro

Wczoraj w telewizji u Rymanowskiego wystąpił starszy pan, którego nie znam, ale wiem, że się nazywa Antoni Kamiński, jest profesorem i zajmuje się sprawami, które ostatnio atakują naszą obywatelską świadomość, a mianowicie korupcją. On właściwie wystąpił przez krótką chwilę. Znacznie krócej niż przyzwyczaiła nas do tego formuła programu 24 godziny. Nawet nie usiadł, tylko stojąc na tle wyświetlanych przez TVN24 paragrafów, poinformował nas o tym, że z prawnego punktu widzenia, Donald Tusk nie może, ot tak sobie, odwołać szefa CBA. Nie wiem, dlaczego telewizja państwa Walterów zechciała zaprosić akurat tego człowieka, zamiast, na przykład Grzegorza Dolniaka, albo Sławomira Nitrasa, by pouczał telewidzów w sprawach tak ważnych jak interes walącego się państwa. Tak się jednak stało i wiadomość poszła w lud.
Cóż takiego mogliśmy się dowiedzieć? Otóż, jak się okazuje, ustawodawca tak zaplanował przepisy zabezpieczające pracę CBA, że dziś Mariusz Kamiński może przestać być szefem CBAtylko wtedy gdy zostanie skazany prawomocnym wyrokiem niezawisłego sądu (a to oznacza, że sędzią nie będzie Sebastian Karpiniuk), gdy osobiście zrezygnuje z tej funkcji (a to z kolei oznacza, że nie zostanie ze swojego wyprowadzony przez członków młodzieżówki PO), albo gdy zrzecze się obywatelstwa (i to również oznacza, że ma z tego obywatelstwa zrezygnować, a nie zostać go pozbawionym decyzją Radka Sikorskiego).
Może też jeszcze zwariować. Tu sprawa jest prostsza, bo minister Klich może mu na to wystawić jakiś papier, choć – jak się zdaje – i tu też miałby coś do powiedzenia sąd pod przewodnictwem zawodowego sędziego, a nie na przykład Janusza Palikota. A więc, wbrew alarmującym prognozom, Donald Tusk, jedyne co może zrobić, to rozpocząć całą procedurę odwoływania Kamińskiego, która – jeśli się kiedykolwiek zakończy wedle jego marzeń – to z całą pewnością nie zanim ten nieszczęsny rząd zapadnie się pod ziemię i zsunie na najniższe dno piekieł.
Skąd te procedury są tak obostrzone? Szczerze powiem, że dotychczas ani ich nie znałem, ani – przyjmując to co robił PiS z pełnym zaufaniem – nawet gdybym je znał, to bym się nad nimi nie zastanawiał. Dziś jednak, kiedy patrzę, jak nieprawdopodobna histeria opanowała cały obóz rządowy, pomyślałem sobie trochę na ten temat i wiem już, że żadne inne rozwiązania nie mogły wręcz wchodzić w grę. Centralne Biuro Antykorupcyjne zostało wymyślone, a następnie zorganizowane, w jednym tylko celu. By walczyć z korupcją na samych szczytach władzy w taki sposób, by ani kontrolowane przez państwo prokuratury, ani policja, ani wszelkiego innego rodzaje służb podległych premierowi, czy prezydentowi, czy komukolwiek kto ma jakiekolwiek wpływy, nie mogły tej walki uniemożliwić wbrew prawu i wbrew interesowi państwa. Z tego samego powodu, szefem Biura został Mariusz Kamiński – człowiek, który jeszcze w czasach, gdy przynajmniej część z polityków obecnie zżartych przez czarne interesy i właśnie korupcję, wierzyła w jakieś ideały, uważany był powszechnie za osobę do tego zadania nadającą się najlepiej.
Dziś, kiedy widzę, jak gospodarcza i polityczna mafia bezwstydnie i bezwzględnie próbuje usunąć Kamińskiego, a tym samym zniszczyć CBA, wiem już nie tylko to, że w tym całym gadaniu o łaskawym premierze, który wbrew radom swych mądrych doradców, na początku tamtego roku zachował CBA nietknięte, tyle że trochę biedniejsze, nie ma śladu prawdy. Tusk świetnie wiedział, że – choć wtedy przynajmniej społeczne przyzwolenie było większe – nawet nie ma co próbować. Ale wiem nie tylko to. Dziś własnie, kiedy obserwuję ten koncert strachu, czy wręcz zwierzęcego przerażenia, wiem że ówcześni good guys (co ciekawe, wówczas jeszcze w towarzystwie dzisiejszych bad guys) musieli wprowadzić taki system zabezpieczeń, żeby mafia, w sytuacji gdy poczuje się naprawdę zagrożona, nie była w stanie zatrzymać prawa nawet przy pomocy całego dostępnego jej aparatu państwa. Ja o tym wówczas nie myślałem – choćby dlatego, że w sposób naturalny staram się wierzyć, że ludzie mogą być źli tylko do pewnego momentu – i nawet nie wyobrażałem sobie, jak może dojść do tego, w samym środku Europy, że nagle i minister sprawiedliwości, i szef policji, i sam premier, i prokuratorzy i znaczna część mediów, mogą nagle, na jeden gwizdek ze strony mafijnych bossów stanąć na baczność.
Jeden, wspólny i zorganizowany argument, jaki słyszymy przeciwko CBA, to ten że i całe Biuro i jego szef są na usługach opozycji. Każdy kto zna osobę i historię Mariusza Kamińskiego wie, że to nieprawda. Każdy kto nawet nie zna Kamińskiego, ale pamięta, że poprzedni rząd upadł między innymi przez działania tego samego CBA, które dziś rozprawia się z gangami na szczytach władzy, wie też, że to co się mówi na jego temat, to są propagandowe bajki. Ale załóżmy, że tak właśnie jest. Że faktycznie Kamiński to człowiek PiS-u i na zlecenie PiS-u próbuje doprowadzić do obalenia rządu Platformy. Tylko co z tego? Rząd – każdy rząd – ma wystarczająco dużo środków, by każdą nieuczciwą prowokację przeciwko sobie zdemaskować, by każde przestępstwo, po jakiejkolwiek stronie, wykryć i ukarać. Więcej. Rząd – każdy rząd – ma wystarczająco dużo możliwości, żeby takiego Kamińskiego, czy któregokolwiek z jego współpracowników, dopaść w jednej chwili, kiedy tylko którykolwiek z nich stanie choć troszkę krzywo. Dla każdego rządu – rządu uczciwego i sprawnego – coś takiego jak CBA nie stanowi najmniejszego zagrożenia. Ani CBA uczciwe, ani tym bardziej, CBA skorumpowane. Natomiast dziś, widzimy z zawstydzającą jasnością, że dla tego rządu, w chwili ich upadku, jedynym dostępnym rozwiązaniem jest brutalna propaganda i paru prokuratorów z esbecką przeszłością.
I jeszcze jedno. Instytucja taka jaką jest CBA, będąc czymś całkowicie bezpiecznym dla praworządnego państwa, nawet jeśli znajdzie się w rękach opozycji, stanowiłaby prawdziwe nieszczęście, gdyby nagle stała się kijem w rękach władzy. Czyli gdyby doszło do tego, do czego tak bardzo dąży obecny reżim. Gdyby w jakiś sposób Centralne Biuro Antykorupcyjne wpadło w łapy Tuska i jego zbójeckiej ekipy, to przede wszystkim wreszcie udałoby się doprowadzić do tego, by Jarosław Kaczyński – najbardziej zdolny i najgroźniejszy przeciwnik wszystkiego co tworzy patologię Polski postkomunistycznej – został na zawsze usunięty ze sceny, a jego partia i wszystko to dobro, które pomogła stworzyć, zostało zdelegalizowane. Gdyby jakimś cudem udało się doprowadzić do przejęcia CBAprzez obecny rząd, w następnej kolejności, bez najmniejszego problemu, i bez chwili zwłoki, Donald Tusk usunąłby obecnego prezydenta ze stanowiska, a jego najbliższych współpracowników wsadził do więzienia. Gdyby wtedy, przed laty, ci, którzy tworzyli nową, uczciwą służbę w świecie przeżartym przez zło i występek, wykazali się trochę mniejszą roztropnością, dziś byłoby po Polsce.
Za ich ówczesną przenikliwość i mądrość wypada nam dziś podziękować.

piątek, 11 września 2009

To dla Pana, Panie Tadziu

Całkiem niedawno poświęciłem tu cały wpis osobie i dokonaniom Tadeusza Mazowieckiego, człowieka, który przez ludzi organizujących pierwszy tzw. niekomunistyczny rząd, został wyznaczony, na stanowisko premiera. Człowieka, który po roku swoich rządów, stracił całe społeczne zaufanie, jakim Polacy go na początku jego premierowania zechcieli obdarzyć. Człowieka, który – wierzę głęboko, że nie z własnej inicjatywy, ale za radą jeszcze głupszych od siebie – w momencie, gdy ogromna większość społeczeństwa nie mogła już na niego spokojnie patrzeć, postanowił że zostanie prezydentem i przegrał z jakimś agentem, przywiezionym z Peru przez sowieckie służby, i wystawionym wyborach tylko po to, żeby odebrać Lechowi Wałęsie te kilka głosów. Młodszym czytelnikom wyjaśniam, że to co się stało wtedy, jesienią 1990 roku, można by dziś tylko porównać do całkowicie fikcyjnej sytuacji, gdy Donald Tusk nagle dostaje w skórę od … ja wiem?... tego Szwajcara, którego do Polski parę lat temu sprowadził niejaki… lepiej zmilczę, bo mnie jeszcze poda do sądu, a ja jestem ostatnie okropnie zajęty… po to by został naszym prezydentem.
Pisałem więc o Mazowieckim, bo bardzo mi zależało, żeby jak najwięcej osób, być może nie do końca świadomych sytuacji, zechciało zauważyć, że zjednoczonymi siłami tzw. ‘Koalicji 21 października’ tworzy się – zdecydowanie na potrzeby nędznej chwili – mit w oparciu o coś, co, jeśli się w ogóle zapisze w naszej historii, to tylko jako nasz wstyd i hańba. Pisałem więc o Mazowieckim przede wszystkim jako o złym – bardzo złym – premierze. O premierze z całą pewnością gorszym od wszystkich innych premierów, z którymi dane nam było się męczyć po roku 1989. Gorszym nawet od Jerzego Buzka i Jana Krzysztofa Bieleckiego. Ale problem Tadeusza Mazowieckiego jest jeszcze poważniejszy. Ranking premierów, podobnie jak każdy inny ranking, ma to do siebie, że ktoś jest najlepszy, a ktoś inny najgorszy. To że się jest najgorszym, jest oczywiście marnym powodem do chwały, niemniej jednak najgorszym się jest trochę z własnej winy, ale też dlatego, że inni byli lepsi. A więc – bywa i tak. Dziś, kiedy oglądałem – przyznaję, przez krótka bardzo chwilę – cyrk, jaki wokół starszego już przecież człowieka, urządzili żądni krwi propagandziści III RP, pomyślałem sobie, ze oto, jak na dłoni, widać dziś jeszcze jedną twarz Tadeusza Mazowieckiego. Twarz, która, niewykluczone, że w najbardziej decydującym stopniu stanowiła o jego historycznej klęsce. Twarz człowieka całkowicie i bezlitośnie przypadkowego.
Proszę mnie dobrze zrozumieć. Ja oczywiście znęcam się tu nad Tadeuszem Mazowieckim, bo, z jednej strony, jestem szczerze przekonanym ze on sobie na te moje słowa zasłużył, a z drugiej, w obliczu tego koncertu obłudy, zakłamania i manipulacji, z jakim dziś mamy do czynienia, jemu z pewnością moje słowa nie zaszkodzą. Jednak chcę też tu podkreślić też fakt, że Mazowiecki interesuje mnie tu nie koniecznie jako człowiek, lecz bardziej jako były premier, upadły polityk i nieudaczny szef nieudacznej partii. Jestem pewien, że gdyby z jakiegoś powodu paru polityków uznało, że dla sprawy będzie dobrze, jeśli kolejnym premierem zostanie ja, albo mój sąsiad z góry, a my okazalibyśmy się na tyle ciemni, żeby tę propozycję z pełnym przekonaniem przyjąć, to bezwzględnie zasłużylibyśmy na jeszcze surowszą ocenę, niż Tadeusz Mazowiecki. To nie chodzi bowiem o to, że on jest, czy był, jakiś wyjątkowy. Problem polega na czymś zgoła odwrotnym. On nie był w najmniejszym stopniu wyjątkowy.
Problem Mazowieckiego – i, jak już wspomniałem, dziś widać to może nawet lepiej niż kiedykolwiek wcześniej – polega na tym, że on jest zwykłym gościem z ulicy. Gdyby wówczas, w roku 1989, zapadła decyzja, że dla zrównoważenia siły Kuronia, Michnika i Geremka, premierem zostanie Krzysztof Kozłowski, Jacek Woźniakowski, Józefa Hennelowa, albo jakiś inny redaktor z Tygodnika Powszechnego, piosenkarz, czy poeta z Krakowa, nikt nie byłby ani trochę bardziej lub mniej zdziwiony tą nominacją. Komuniści – w opinii wielu – lecieli ostatecznie na pysk, trzeba było kogoś nominować, byleby to nie był Kiszczak, czy Siwicki, czy właśnie Kuroń, a więc równie dobrze mógł to być jakiś Mazowiecki. Jednak i to też nie stanowi najważniejszej przyczyny tego, że piszę dziś kolejny tekst na temat tego człowieka. To co mnie do tego gestu zmobilizowało to to, co się dzieje z nim dziś. Dziś bowiem, nie widzę już absolutnie żadnego usprawiedliwienia dla tego, jak Tadeusz Mazowiecki daje sobą manipulować. O ile dwadzieścia lat temu – jakoś to jestem dziś w stanie zrozumieć – cała atmosfera, to poczucie siły zwycięstwa i ta nadzieja, mogła z ludzi robić pajaców. Ja sam tu nie jestem w żadnym razie czysty. Ale dziś, kiedy każde dziecko widzi, że nie ma już ani prawdy, ani idei, ani tak zwanego dobra powszechnego, a chodzi wyłącznie o to, żeby oszukać przeciwnika i go zniszczyć, dla zwykłej ordynarnej władzy i pieniędzy, można by było przynajmniej się na starość zreflektować.
Tymczasem Tadeusz Mazowiecki, przecież jeśli spojrzeć czystym nieuprzedzonym okiem, zwykły starszy pan, jak tysiące innych dookoła, daje się prowadzić bandzie obślinionych polityków i dziennikarzy, w głębokim przekonaniu, że oto wreszcie stało się to, co się nie mogło stać ani w roku 1990, ani w roku 1995, ani też po następnych pięciu latach. Spogląda ten nieszczęsny człowiek najpierw w lewo i widzi rozdętą fałszem twarz Donalda Tuska, następnie w prawo i przed nim ukazuje się kuriozalnie rozradowane czoło Kolendy-Zaleskiej, obraca się do tyłu, a tam już czyha kolejne tandetne kłamstwo o twarzy marszałka Komorowskiego. Nastawia ucha, a tu Hymn. Dla niego! Nastawia drugie ucho, a to mu śpiewają „Sto lat!” … i się cieszy. Po prostu się cieszy. Bo oto moje urodziny! Hurrrra!!!
Co za smutek! Co za żal! Fatalnie się kończy ten tydzień. Na szczęście tym obłudnikom już chyba tylko został Leszek Balcerowicz. A potem już tylko przepaść. Już nie mogę się doczekać.

środa, 26 sierpnia 2009

Profesor Pajac

Szczerze powiedziawszy, oryginalny plan miałem taki, że w tym miesiącu, po tekście o Radiu Maryja, powstanie tylko jeszcze jeden – z okazji rocznicy napaści Niemiec na Polskę i tyle. Jak się okazało, pojawił się nagle ten nieszczęsny Mazowiecki, więc trzeba było coś na jego temat. Nie minął jeden dzień, a na horyzoncie, jak grom z jasnego nieba, objawiły sięgłowy i języki trzech byłych prezesów Trybunału Konstytucyjnego i – całkowicie publicznie, bezwstydnie i bezczelnie – z tych głów i języków wypłynął plan odebrania prezydentowi Kaczyńskiemu resztek uprawnień, pozwalających mu, w jako taki sposób, kontrolować rozpasanie rządu, którego wiernymi emisariuszami są trzej wspomniani działacze. No więc, zanim zajmiemy się Niemcami, trzeba będzie porozmawiać o Marku Safianie, Jerzym Stępniu i Andrzeju Zollu, z których każdy, naturalnie, profesor, jak cholera.
Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że zarówno każdy z nich, jak i cała banda otumanionych obywateli, już w tym momencie krzywią się szyderczo i pragną mi wyjaśnić, że wcale nie chodzi o Kaczyńskiego i Tuska, lecz o uniwersalny plan dla Polski. Nimi jednak nie będziemy się przejmować. W końcu dla tego typu umysłów, pogarda dla zdrowego rozsądku jest cechą immanentną. A to są właśnie tacy ludzie. Ludzie najgłębiej przekonani, że posiadane przez nich tytuły profesorskie tworzą wystarczająco gęstą zasłonę, by mogli oni, w każdym momencie swojej intelektualnej i etycznej zapaści, pozwalać sobie na wszelkie czyny i gesty, a „bydło” i tak nic nie zauważy.
Nie chcę dziś pisać zbyt długo, ale, mimo wszystko, zanim przejdę do samego tematu, chciałbym bardzo podzielić się pewną refleksją. Mam przed sobą trzy zdjęcia, przedstawiające wspominane głowy. Powtórzmy jeszcze raz te nazwiska: Zoll, Safian i Stępień. Wiem, że to co powiem może zabrzmieć jak ciężka obsesja. Ale nic na to nie poradzę. Jest bowiem tak, że kiedy patrzę na te trzy twarze, to ogarnia mnie tak strasznie dużo złych myśli, że już nie mogę się doczekać chwili, kiedy zacznę pisać mój następny tekst – wspominany już tekst o rocznicy wojny. Uważam bowiem – i jestem głęboko przekonany o tym, że mam rację – nie ma większego niebezpieczeństwa, niż bardzo wykształcony człowiek o głupim i zdemoralizowanym sumieniu.
Dlaczego, w stosunku do trzech zwykłych profesorów prawa, używam aż tak ciężkich słów? Właśnie dlatego, że każdy z nich, swoim uczestnictwem w tym kuriozalnym przedsięwzięciu wymierzonym w nielubianego przez nich Lecha Kaczyńskiego, dokonuje próby zamachu na najlepiej pojęty interes Polski. A wszystko to w pełnym nienawiści splątaniu, wynikającym z przekonania, że jemu akurat wolno. Bo jest profesorem i reprezentuje tak poważny projekt jak Platforma Obywatelska. Oczywiście, zdaję sobie sprawę z tego, że żaden z tych trzech dziwnych ludzi ani nie będzie czytał tego tekstu, ani też nie będzie miał ochoty wysłuchiwać opinii, które oni, z natury rzeczy, uważają za obce. Ale ten tekst nie jest dla idiotów. On jest przeznaczony dla ludzi, którzy mają serce i duszę. Nie dla zdemoralizowanych intelektualistów.
Trzej byli prezesi, w swoim projekcie, który ma być publicznie przedstawiony już niedługo, chcą zaproponować, by procedura tworzenia prawa wyglądała następująco: rządząca koalicja tworzy ustawę, prezydent albo ją wetuje, albo przyjmuje – obojętne – ustawa zostaje zatwierdzona i już. Prawie. Decydujący głos będą mieli sędziowie z Trybunału Konstytucyjnego. Jeśli, na którymkolwiek etapie legislacji, Trybunał uzna, że ustawy nie będzie, to jej nie będzie. I w ten sposób otrzymamy system, który z demokracją będzie miał tyle wspólnego, ile mu będzie chciał przyznać jakiś wynajęty przez wyższych od siebie profesor prawa. Ja oczywiście rozumiem, że z punktu widzenia wielu ciemnych interesów, których charakter i pochodzenie zarówno Stępniowi, Zollowi, jak i Safianowi są świetnie znane, rozwiązanie to brzmi bardzo ciekawie. Mam jednak dla naszych trzech chytrusków jedną wiadomość, ale za to kiepską. Dopóki nie zlikwidujecie demokracji jako takiej, zawsze będziecie zagrożeni.
Otóż niechby sobie któryś z nich wyobraził, że przyszłoroczne wybory prezydenckie wygrywa jakimś cudem Donald Tusk, a po serii niesławnych rządów tak zwanej prawicy, władzę w Polsce obejmie jakaś dziwna koalicja o nazwie, powiedzmy, Porozumienie dla Narodu.I ze, jakąś serią sprytnych populistycznych posunięć, udaje jej się wprowadzić szereg ustaw, które z całą pewnością mądralom z Trybunału nie będą się podobać. I to bardzo. I w tym momencie, okazuje się, ze prezydent Tusk wetuje wszystkie te fatalne ustawy, koalicja – oczywiście, po głębokim rozważeniu wszystkich za i przeciw – zgodnie z nowym prawem, je odrzuca. Jednocześnie okazuje się (to się powszechnie nazywa przebudzeniem z ręką w nocniku), że Trybunał też już nie ma nic do gadania, bo tak się złożyło, że ta arogancja, ta buta i to tępe zadowolenie z siebie bandy oderwanych od realiów profesorów, już tak wszystkim zalazły za skórę, że w międzyczasie Parlament zmienił konstytucję i Safian ze swoimi kolegami mogą co najwyżej wyrażać niezobowiązujące opinie.
I co wtedy?
Kiedy piszę ten tekst, myślę sobie o dwóch rzeczach. Jak to jest, że w Polsce, ludzie, z jednej strony, inteligentni, wykształceni, według wszelkich reguł, szczególnie kompetentni, od już dwudziestu lat, udowadniają jedną jedyną prawdę o sobie. Że nie ma takiego idiotyzmu, tak nieudanej myślowej konstrukcji, takiej kompromitacji, której nie można by było przypisać właśnie im. Jeśli się przyjrzeć bardziej konkretnie największym osiągnięciom tej tak zwanej intelektualnej śmietance, czy to na polu ściśle zawodowym, czy to w polityce, widzimy wyłącznie pasmo porażek. I po tych wszystkich nieszczęściach, po raz kolejny pojawiają się te same głowy i te same języki, tyle że, tym razem, proszą nie o głos, nawet nie o głos decydujący, ale o władzę. I pomyśleć, że w Anglii, już w latach sześćdziesiątych, Latający Cyrk Monty Pythona, kiedy widział intelektualistę, zwłaszcza związanego z prawniczą profesurą, natychmiast zaczynał kpić. I to na takim poziomie, gdzie już nawet nie było dyskusji i argumentów, a tylko czyste szyderstwo. Bo ci idioci, ani na dyskusję, ani na szyderstwo nawet nie zasługiwali.
Dziś, Marek Migalski na swoim blogu, zamieszcza tekst, w którym przedstawia Janusza Palikota, skądinąd człowieka bardzo wykształconego, jako kogoś, kogo we wspominanej Wielkiej Brytanii określa się powszechnie znanym określeniem wanker. Tak jak zacząłem szczerze, to i szczerze zakończę. Podejrzewam, że ulubioną lekturą zarówno profesora Zolla, profesora Safiana i profesora Stępnia, jest magazyn Playboy.

środa, 19 sierpnia 2009

...nie hukiem, lecz skomleniem

Nie bardzo wiem, jak to się stało, ale od czasu kiedy wróciłem ze wsi, jakoś straciłem serce do zajmowania się tak zwaną sceną polityczną. Ani nie bardzo chce mi się patrzeć w telewizor (co, swoją drogą dziwne choćby z tego względu, że właśnie sprawiliśmy sobie nowy), ani nie pamiętam, że należałoby kupić codzienną prasę, a kiedy moje dzieci – które sam przyznaje – sam do tego stanu doprowadziłem, przynoszą mi jakieś newsy na temat, na przykład, Sebastiana Karpiniuka, to wzruszam ramionami. Słucham za to więcej muzyki. Na przykład koncertu Michaela Jacksona z Bukaresztu. Jak by ktoś chciał wiedzieć, jaka jest różnica między królem popu, a królową popu, polecam gorąco. I ostrzegam – niektórzy mogą się spalić ze wstydu.
A zatem, polityka jakoś mnie ostatnio unika. Szczęśliwie nie do końca. Udało mi się na przykład uzyskać informację, że któryś z sądów skazał niejakiego Rybę na dwa lata więzienia, a jego kumpla, K, na karę grzywny. Jestem pewien, że wszyscy czytający te słowa, świetnie wiedzą, o kogo i o co chodzi, ale dla porządku przypomnę. Otóż, kiedy jeszcze dawno, dawno temu, zjednoczone siły sportowej kultury i europejskiej cywilizacji przejmowały w Polsce władzę, zarówno Ryba, jak i K., obok wielu innych medialnych autorytetów, jak choćby menel o pamiętnym imieniu Hubert – czy uwierzycie, że widziałem go niedawno, jak leżał nieprzytomny i taki wymarniały na placu Miarki – miały stanowić pierwsze i najmocniejsze alibi dla wszystkich tych, którzy zaangażowali swoje serca i umysły po stronie rewolucji. Przypomnę – choć jestem pewien, że nie muszę – jeszcze jeden fakt. Niegdysiejszy rząd Jarosława Kaczyńskiego ustąpił i tym swoim gestem doprowadził do przyspieszonych wyborów, a ostatecznie do przejęcia władzy przez projekt o nazwie Platforma Obywatelska, wraz z ludźmi, z którymi mamy obecnie wątpliwą przyjemność, właśnie dlatego, że zdecydował się na uruchomienie sprawy Ryby i tego K., a tym samym, z punktu widzenia – jestem pewien – ludzi sprytnych i obytych, kompletnie głupio wypuścił ze swych rąk interes powszechnie określany słowem ‘władza’.
Czas, jak wiemy, jest szybki jak wiatr, historia zmienia się nieustannie, a w świecie opanowanym przez w najwyższym stopniu sprofesjonalizowane media, każdy dzień, tworząc nowe emocje i nowe zainteresowania, bardzo skutecznie zaciera wszystko co było wcześniej. Efekt jest taki, że dziś mało kto tak naprawdę pamięta słowa, gesty i całą tę atmosferę, która towarzyszyła „niesławnemu” odejściu ekipy Jarosława Kaczyńskiego jesienią 2007 roku. Szczęśliwie, mamy choćby ten nasz Salon24, spluralizowany jak Hyde Park w sezonie, więc, jeśli tylko ktoś tylko pragnie zanurzyć się w tamtych kolorach, może sobie wyklikać każdą możliwą wypowiedź, każdy możliwy argument i każde możliwe objaśnienie a propos tego, jak jest i dlaczego tak jak jest, jest dobrze. A więc zapraszam. Proszę sobie zajrzeć w dowolne miejsce utworzone tu na chwałę nowych czasów i na wieczny wstyd tych, którzy odchodzą. Tam wszystko jest. Również Ryba, również K. A obok nich i zatrute promieniami pielęgniarki, upodleni lekarze, zdewastowane laptopy, skorumpowani prokuratorzy, no i ten główny winowajca – on, sam Jarosław Kaczyński.
Czas płynie bezlitośnie, zasypując nieuchronnie stare kłamstwa, tworząc, naturalnie, nowe, ale przy tym niezmiennie objawiając świeżą prawdę. Co więc nam zostało z tego wszystkiego, czym tak wszyscy jeszcze dwa lata temu żyliśmy i co tak bardzo wyznaczało każdą chwilę naszego życia? Niewiele. Patrząc zupełnie uczciwie, musimy stwierdzić, że zostały już wyłącznie wspomnienia i dogasająca jeszcze gdzie niegdzie ta tak paskudnie zła nadzieja. Wspomniałem już o tym Rybie i jego koledze, o tym pijaku, który stał się tak cennym orężem w walce z Prezydentem, ale też nie należy zapominać o ministrze Ćwiąkalskim, kiedy na ekranach naszych telewizorów prosi swoich współpracowników, żeby mu przynieśli tego zniszczonego laptopa. Jest jeszcze Dziennik, który musi przepraszać Patrycję Kotecką za pomówienia. Jest jeszcze Julia Pitera w wywiadzie z początku roku, gdy zapowiada, ze do końca lutego przedstawi materiały, które spowodują trzęsienie ziemi. Są mistrzowie śledczego dziennikarstwa, Reszka i Majewski, przepowiadający Mariuszowi Kamińskiemu i całemu CBA czarny koniec. Przed nami wciąż sprawa posłanki Sawickiej… No ale przede wszystkim jest ten Ryba i ten K. i wciąż pracująca komisja posła Karpiniuka.
Jakież to wszystko jest nędzne. Jakie małe. Na tle tego zła, które zostało uczynione. I po co? W marnym interesie zaledwie paru totalnie zepsutych biznesmenów? Przyjrzyjmy się więc wspomnieniom. Pamiętam, jeszcze podczas kampanii wyborczej przed niedzielą 21 października (czy ktoś jeszcze pamięta, ze były głosy postulujące uczynić ten dzień narodowym świętem?), Platforma Obywatelska postanowiła pokazać, że oni tez potrafią prowadzić kampanię w sposób nowoczesny i urządziła szczególny show z przyszłymi ministrami Grabarczykiem i Gradem, którzy mieli za zadanie wejść na scenę i poprzewracać krzesła ustawione wokół stolika. Że niby ten stolik, o którym kiedyś tam wspomniał Jarosław Kaczyński, to takie gówno, takie nic. I stało tych dwóch smutnych urzędników z prowincji, najpierw coś gadali, a później, jeden z drugim, podeszli do tych krzeseł i je przewrócili. Zwyczajnie. Popchnęli je, a one się przewróciły. I poszli sobie. A ja pamiętam, jak bardzo byłem zażenowany z jednej strony i szczęśliwy z drugiej, bo wiedziałem, że ktoś taki nie jest w stanie wygrać żadnych wyborów, a co dopiero wyborów parlamentarnych w dużym, środkowo-europejskim kraju.
I okazało się, że nie miałem racji. Że wtedy, w tamtych dniach, nie było takiej kompromitacji i takiej żenady, która byłaby w stanie pokonać to potężne, bezprecedensowe i zjednoczone kłamstwo. Platforma Obywatelska wygrała wybory, Donald Tusk wygłosił expose, nowi urzędnicy zasiedli za swoimi biurkami, upłynęły prawie już dwa lata i wszystko widać jak na dłoni. Ryba, Sawicka, dr Garlicki, „Pati” i „Foti” (pozdrowienia dla red. Warzechy), Hubert K., „zabójstwo” Barbary Blidy, laptopy, Julia Pitera w kowbojskim kapeluszu i z rewolwerem w dłoni, komisje, usłużni dziennikarze z jednej strony, a z drugiej autostrady Grabarczyka i stocznie Grada, armia Klicha i skołatane nerwy premiera Tuska…
… Byle jakie te moje dzisiejsze pisanie. Ale też powód do ich przedstawienia byle jaki. Czy coś się bowiem naprawdę dzieje? Nic. W gruncie rzeczy jest nudno jak diabli. Nie czytam gazet, nie oglądam telewizji, bo co tu czytać, kogo słuchać? W związku z jakim fascynującym tematem? Że minister pracy chleje i podobno jest niemiła? Co za czasy! Wygląda na to, że nawet prezes Kaczyński nie ma po co wracać z urlopu. To już jest naprawdę koniec. Może by tak Premiera z panią Małgosią wysłać jeszcze raz do Peru i spróbować powtórzyć całą historię raz jeszcze?

niedziela, 10 maja 2009

Gaz na oczy, pała na plecy, grill do noska

Jarosława Kaczyńskiego lubię i szanuję za wiele najróżniejszych rzeczy. Natomiast gdybym miał wymienić tylko jedną, która by choćby w symboliczny sposób miała wyrazić to, co – w moim pojęciu – sprawia, że nie jestem tu jakimś szczególnym wyjątkiem, to powiedziałbym, że Jarosław Kaczyński dużo wie. On wie naprawdę dużo, i to na tylu rozmaitych poziomach, że mógłbym uznać, że on wie wszystko, co powinien wiedzieć wybitny polityk. Kiedy słucham Jarosława Kaczyńskiego, kiedy go czytam, a nawet kiedy go tylko oglądam, to mam spokojną pewność, że stoję przed kimś kto w ciągu swojego całego życia zrobił wszystko co trzeba było zrobić, żeby nikt uczciwy i nieuprzedzony, nie mógł powiedziec, że jemu akurat brakuje zawodowej kompetencji. Krótko mówiąc Jarosław Kaczyński jest pełnym fachowcem.
I nie jest to fachowość pozorowana. Każdy uczciwy, nieuprzedzony człowiek, na tyle doświadczony, żeby rozpoznawać różnego typu oszustów, nie musi być nawet szczególnie przenikliwy, żeby wiedzieć, że Jarosław Kaczyński jest fachowcem autentycznym. W filmie Prawdziwy romans, Christopher Walken – sycylijski gangster – w pewnym momencie opowiada, jak to Sycylijczycy są najlepszymi na świecie łgarzami. Ojciec Walkena, z kolei, był w tej kategorii mistrzem świata. Przy okazji jednak – jak twierdzi Walken – Sycylijczycy są też najlepszymi na świecie ‘wykrywaczami’ kłamstw. Walken, jako Sycylijczyk i syn swojego ojca, poznał wszystkie 20 min, jakie zdradzają człowieka, który kłamie. Jestem przekonany, że jeśli Jarosław Kaczyński kłamie, a jego fachowość i kompetencje są tylko udawane, to on zna jeszcze tę 21 minę, a w tej sytuacji i tak by trzeba było mu przyznać, że jest lepszy od innych. Ja oczywiście mam pełną świadomość, że bardzo wiele osób czytających te słowa, już wybuchło szczerym śmiechem i uznało, że ze mną nawet nie ma co na ten temat dyskutować. Trudno. Piszę to co czuję i jestem pewien, że to ja mam rację, a ci, którzy moją rację kwestionują, są w najlepszym wypadku do Kaczynskiego ciężko uprzedzeni.
Kaczyński zatem ma wszelką potrzebną do skutecznego uprawiania polityki wiedzę i to – jak śpiewał pewien ktoś – widać, słychać i czuć. On ma też wiedzę, bez której być może nawet mógłby się obejść, ale ją ma, bo prawdopodobnie chce ją mieć, a gromadzenie wiedzy przychodzi mu z dużą łatwością. A to sprawia, że tym bardziej – dla wszystkich uczciwych i nieuprzedzonych obserwatorów – jest politykiem i człowiekiem po prostu wiarygodnym.
Co mam na mysli, mówiąc, że Jarosław Kaczyński wie i że jest zorientowany? Drobny przykład. Jeszcze chyba jesienią zeszłego roku, miałem okazję być na spotkaniu z prezesem Kaczyńskim. Było to zwykłe spotkanie z mieszkańcami. Spotkanie, do którego on nie musiał się jakoś szczególnie przygotowywać. W pewnym momencie, mówiąc o tym, że społeczeństwo jest wciąż w dużym stopniu ubogie, wspomniał o tym, że w pełni kwalifikowany nauczyciel dostaje 1800 zł pensji. To mnie zdziwiło. Ja nie słyszałem dotychczas jakiegokolwiek głosu pochodzącego z tak zwanej publicznej domeny, który by zwrócił uwagę na fakt, że w pełni wykwalifikowany nauczyciel w Polsce nie zarabia nawet 2000 zł. miesięcznie. Minister Hall twierdzi z najbardziej bezczelnym uporem od już ponad roku, że dyplomowany nauczyciel dostaje 3500 zł. Ostatnio ta pensja wzrosła nawet do 4200 zł. I nie ma takiej siły, która by potrafiła to kłamstwo obnażyć. Hallowa podaje liczby, media powtarzają te dane za nią, a za mediami, duża część społeczeństwa gładko przyjmuje to łgarstwo i cały swój gniew kieruje przeciwko nauczycielom, którzy rzekomo pracują zaledwie 8 miesięcy w roku, 18 godzin w tygodniu, dostają za to ponad 4000 zł. i jeszcze mają czelność pyskować.
Skąd Kaczyński wie, że nauczyciel dyplomowany w Polsce jest zaharowanym nędzarzem? Może on ma w rodzinie jakiegoś nauczyciela? Nic mi o tym nie wiadomo. Może on przed spotkaniem z mieszkańcami się tego jakoś przypadkiem dowiedział? Może. Choć nie sądzę. On gadał przez godzinę i to co wiedział o pensjach nauczycielskich było zaledwie jedną z wielu bardzo w gruncie rzeczy lokalnych kwestii, o których on wspominał. I które zdecydowanie znał. Uważam, że Jarosław Kaczyński jest jednym z nielicznych polskich polityków, którym w jakiś sposób udało się – mimo wszystko – zachować kontakt z życiem narodu. On jest jednym z naprawdę niewielu polityków, którzy doskonale czują ten społeczny puls. I nawet jeśli ta jego wiedza jest bezpośrednio związana z tym, że on nie jeździ samochodem, nie umie obsługiwać komputera, nie ma rodziny, mieszka z mamą i że jest tak skandalicznie poza tym wszystkich co się powszechnie uważa za establishment, to niech tak będzie. Widocznie stamtąd widać i słychać lepiej.
Niedawno, przy okazji długiego majowego weekendu pojawił się temat tzw. grillowania. Szczerze powiem, że nie jestem w stanie odtworzyć sekwencji, wewnątrz której to grillowanie stało się nie dość że tematem w ogóle, co symbolem czegoś na kształt cywilizacyjnego skoku. Nie wiem, kto pierwszy zaczął o grillowaniu gadać. Mogę się mylić, ale nie zdziwiłbym się gdyby to maj ubiegłego roku przyniósł ten temat, a głównym sprawcą tego bardzo szczególnego dziwactwa były media, bezpośrednio nakręcone przez platformerski piar. Mam bardzo silne przekonanie, że tuż po wejściu w nasze życie Platformy Obywatelskiej jako siły rządzącej, a z nią całej tej filozofii zabawy, miłości, beztroski, korzystania z życia, przy pierwszej nadarzającej się okazji, pojawił się ten grill. Grill jako zabawa, jak styl życia, jako gest, a nie jako sposób na zabicie głodu. Odnoszę bardzo przykre wrażenie, że to właśnie ów grill był jednym z elementów tej oferty z którą Platforma Obywatelska wygrała wybory. Platforma Obywatelska jako partia miłości i grillowania. A zatem – „Tylko ktoś kto potrafi kochać i ma w domu grillownicę ma też moralne prawo, żeby rządzić!”
Przyszedł więc kolejny długi majowy weekend i znów dowiedzieliśmy się, że będziemy gillować. Że znów – jak co roku – miliony Polaków i Europejczyków, wykształconych, uśmiechniętych, życzliwych – a my wraz z nimi – za uczciwie zarobione pieniądze kupimy sobie worek węgla drzewnego, kawałek karczku, półtora kilo kiełbasy, kilka filetów z kurczaka, parę zgrzewek piwa, wsiądziemy w nasze samochody i udamy się na piknik. A niektórzy z nas rozbiją się w swoich przydomowych ogródkach i tam zostaną aż do późnego niedzielnego wieczora. I będzie pięknie, słonecznie i życzliwie.
Tak samo jak nie pamiętam momentu, kiedy kwestia grillowania stała się sprawą publiczną, tak tez bardzo dobrze pamiętam, jak to się stało, że Jarosław Kaczyński postanowił podzielić się swoją refleksją na temat rocznicy naszego nowego, polskiego grillowania. W wywiadzie, jaki Rzeczpospolita przeprowadziła z byłym premierem, Igor Janke spytał Kaczyńskiego, czy, jego zdaniem nie jest tak, że Polacy bardziej wolą wesoło pogrillować z premierem Tuskiem niż robić rewolucję z premierem Kaczyńskim. Było to tak:
„Janke: Ale może jest też tak, że Donald Tusk znalazł po prostu język porozumienia z dużą częścią społeczeństwa. Może Polacy wolą dziś przyjemny grill z premierem Tuskiem niż rewolucję z premierem Kaczyńskim?
Kaczyński: Grillowanie to nasze dzieło. To za naszych rządów konsumpcja wzrosła o 31% i to dobrze, że część współczesnego pokolenia Polaków po tylu przejściach może pogrillować, ale proszę pamiętać, tylko część. Ci co zarabiają brutto 1300-1500 zł albo 8 zł za godzinę na czarno, nie grilllują. Staje jednak pytanie o cele rządzenia. Polska może grillować, a mimo to się zmieniać. My ciągle stoimy przed wyborem – Bawaria czy Trzeci Świat. Społeczeństwo zastygłe w jałowym korporacjonizmie czy ambitny Naród, który nie chce ciągle czerwienić się, gdy przychodzi oglądać naszą pozycję w rankingach pokazujących udział w światowym obiegu myśli, dzieł sztuki, ilości Nobli czy równoważnych nagród (np. w matematyce). A ostatnie miejsce w płacach za godzinę polskich pracowników w Londynie, miejsce za pracownikami z krajów afrykańskich, też jest warte pamiętania. No i przede wszystkim nigdy nie wolno zapomnieć o tych co nie grilllują.”
Takie było pytanie i taka była odpowiedź. Kiedy dziś wpiszemy w wyszukiwarce internetowej hasło ‘grill’, otrzymamy dziesiątki odpowiedzi, wszystkie, w typowy dla Internetu sposób, wyszydzające Jarosława Kaczyńskiego. Nagle okazuje się, że grill jako symbol cywilizacyjnego postępu, pomysł wizerunkowych doradców Platformy Obywatelskiej i ewidentny element piaru – element o zupełnie wyjątkowym ładunku buractwa i przykład najbardziej ordynarnego ‘obciachu’ – jakimś niezmierzonym cudem, Platformie przyniósł tylko chwałę, a PiS-owi jedynie wstyd. Kiedy ten grill się pojawił po raz pierwszy, nie mogłem się nadziwić, że on nie został natychmiast powszechnie wyśmiany. Nie mogłem zrozumieć, jak to się stało, że dla tylu przecież inteligentnych skądinąd i wrażliwych ludzi, ten obraz grillującej Polski pod rządami Donalda Tuska nie skojarzył się tak jak na to zasłużył. Więc wyszło mi na to, że ta tandeta, której tu i ówdzie doświadczamy, jest o wiele powszechniejsza, niż się mogło wydawać. A tu tymczasem okazuje się, że nie – nawet oni wiedzą, że ten cały grill, to zwykła przynęta na idiotów, tyle że nagle okazuje się, że winnym wszystkiego jest – jak zwykle zresztą – Jarosław Kaczyński.
Proszę zwrócić uwagę na to, o co Janke spytał Kaczyńskiego, i co ten mu odpowiedział. Otóż sugestia była taka, że podczas gdy Platforma dba o cywilizacyjny rozwój społeczeństwa i jego dobrobyt, PiS proponuje wyłącznie rozróbę. I na to, Kaczyński odpowiedział krótko, sensownie i bardzo rzeczowo. Po pierwsze grillowanie, to przede wszystkim zabawa, i to raczej dla osób zamożnych, a nie dla niezamożnych. Po drugie, zarzut, jakoby podczas gdy Platformazajęta była poprawianiem kondycji społeczeństwa, PiStracił czas na awantury, jest nieuprawniony, bo było akurat raczej odwrotnie. I wreszcie, najważniejsze, ten cały cyrk z grillowaniem jest zabawą w pozory, bo większa część społeczeństwa je dla zaspokojenia głodu, a nie dla satysfakcji ze złudzenia doganiania świata. A zatem, Kaczyński dowiódł, że nie tylko jest zorientowany w sytuacji w jakiej żyje większość jego rodaków i w tak zwanych priorytetach, to jeszcze to, że świetnie potrafi rozróżnić to co realne od tego co jest wyłącznie tanią magią. Jak ktoś nie wie, o czym mówię, to niech sobie jeszcze raz przeczyta pytanie, jakie Kaczyńskiemu zadał Igor Jankę i na to pytanie odpowiedź. Czy to jest powód do szyderstwa?
Otóż okazuje się, że nawet jeśli nie jest, to może być. Tylko przyjrzyjmy się kto szydzi? Z jednej strony drwiny idą od tych, którzy grillują tak mniej więcej własnie od dwóch lat i uważają, że to świadczy o ich talentach i społecznej pozycji. Z drugiej stoją ci co grillują, i choć wiedzą, że w tym nie ma nic niezwykłego, to dostają nagle cholery, że ktoś im zwraca uwagę na to, że oni są w gruncie rzeczy w potężnej mniejszości. A z boku stoją i dorzucają swoje trzy grosze ci, którzy wprawdzie nie grillują, bo ani nie mają gdzie, ani za co, ale za to mają tę swoją mentalność zadowolonego niewolnika i bardzo nie lubią, jak się ich stawia w jednym szeregu z ludźmi w równym stopniu pozbawionymi własności, ale za to wolnymi.
I to jest właśnie całość tego czegoś, z czym nam się przyjdzie zmierzyć najpierw w najbliższych wyborach, a później w kolejnych pojedynkach o wolną Polskę. Uważam, ze to jest marny przeciwnik. Nawet jeśli liczny, to bardzo marny. Głupi, pusty, leniwy. Nie będzie czymś bardzo trudnym go pokonać. Trzeba tylko uwierzyć, że jeśli się chce zmiany, trzeba pójść do wyborów. Tylko tyle.

czwartek, 19 marca 2009

Wszystko tu stare, stare są hycle...

1maud przedstawiła w Salonie wpis http://1maud.salon24.pl/392476.html, gdzie opisała przypadek przedsiębiorcy, który wziął kredyt w zagranicznym banku i został na tym kredycie przez bank wykiwany. Niewiele rozumiem z tego, co 1maud tam pisze, bo – jak już wielokrotnie tu podkreślałem – na sprawach finansowo-biznesowych znam się w stopniu minimalnym, a ponieważ już dawno przekroczyłem wiek, w którym człowiek się uczy, nie bardzo tez się nawet staram zrozumieć wszystkie szczegóły. Powiem tylko że bank najpierw biznesmena wstawił do wiatru z bardzo ciężkim długiem, a po pewnym czasie zgłosiła się do niego mocno zbliżona do tego banku firma, która zaproponowała, że go może w trudnej sytuacji poratować, pod warunkiem, że człowiek da „umoczyć dziób” w swoich interesach. Ponieważ biznesmen jest nasz, a bank, podobnie jak firma z nim związana, obcy, 1maud zwróciła uwagę na marną sytuację polskich biznesmenów w świecie, gdzie za nimi nie stoi prawie nikt, a za ich ewentualnymi przeciwnikami, prawie wszyscy.
Taka sobie historia. Dla każdego, kto wystarczająco długo porusza się w zawiłościach tego szczególnego polskiego kapitalizmu, nawet nie specjalnie zaskakująca. A o tym, że chyba się wszyscy bardzo do tego typu przygód zdążyliśmy przyzwyczaić, może świadczyć choćby to, ze pod tekstem 1maud znalazło się zaledwie 8 komentarzy, z czego siedem, to albo docinki niejakiego starego i cierpliwe tłumaczenia autorki. Jak mówię, trudno jest mi komentować sprawę merytorycznie, ale – na ile potrafię oceniać to co oczywiste – 1maud zna sprawę i wie o czym pisze, a stary skupia się wyłącznie na kwestionowaniu albo kompetencji samej autorki, albo solidności biznesmena i nieustannym odmienianiu słowa ‘prawdopodobnie’. Że niby człowiek popadł w kłopoty nie przez złą wolę banku – który złej woli mieć nie może, bo opiera się wyłącznie na cyferkach – ale przez swoje gapstwo, nieuczciwość i chytrość, czy co tam jeszcze. Nic szczególnego. Ja tego typu postawy znam zbyt dobrze, żeby się na nie dać nabrać.
Pisze więc stary, że ten biznesmen, to jakiś nieudacznik, na co 1maud mu tłumaczy, że nie, bo ona go zna i wie. Na co stary, że on pewnie chciał ten bank wykiwać, na co autorka mu znów tłumaczy, że wszystko było jak trzeba. To ten znowu, że coś musiało być na rzeczy, bo przecież żaden bank, etc.
I teraz dzieje się tak. Ponieważ stary wypatrzył okazję, napisał swój własny już tekst, w którym już równo i szeroko wali w 1maud i opisanego przez nią biznesmena. A przy okazji w polski zaścianek, w polską siermiężność, w polskie dziadostwo, które nagle – nie wiedzieć czemu – postanowiło konkurować ze światowymi potentatami, a jak dostało w pysk, to zamiast się zamknąć, podnosi łeb i coś tam popiskuje http://stary.salon24.pl/392674.html. I tu też nie dzieje się nic zaskakującego. Zwykłe szydzenie z Polski i Polaków, którzy ciągle tkwią umysłowo w czasach PRL-u, nie chcą zrozumieć, że świat już nie jest taki jak kiedyś, że jeśli chce się mieć, to trzeba pracować, a nie liczyć, ze wystarczy się napiąć i będzie jak przed laty, gdzie można było „brylować w siermiężnym socjalizmie na przykład bardziej wyglansowanymi zagraniczną pastą butami, nabytymi w MHD”.
Ja przyznam, że ja już naprawdę nie mam siły do zjawiska, które tak idealnie symbolizuje stary. Ja je pierwszy raz zaobserwowałem na samym początku tej naszej nieszczęsnej transformacji, a dokładnie w momencie gdy Lech Wałęsa został prezydentem i odpowiednie służby mu podpowiedziały, ze trzeba do żłoba dopuścić tzw. nowy biznes. To wtedy też w głównym nurcie polskiego zycia publicznego pojawiły się całe tabuny najbardziej żałosnego nuworyszostwa w białych skarpetkach i dziurkowanych sandałach bez pięt. To w tamtych latach młodzi komuniści z legitymacjami ZMS, zgolili wąsy, podgolili sobie boki, przypudrowali czerwone policzki, a grzywki zaczesali do tyłu. Zamiast dotychczasowego „nooo…”, zaczęli używać wyrażenia „dokładnie” i ruszyli w Polskę tłumacząc wszystkim, że już nie ma MHD, lecz tylko markety, i że w związku z tą znaczącą zmianą, od dziś – kto bogaty, ten gość, a kto biedny, ten dupa. A jak trafili na swej drodze na kogoś pokroju starego, brali go ze sobą i tak do dziś to szczególne towarzystwo łazi sobie przez ten kraj, nawet nie uświadamiając sobie tego, jak wszyscy oni są żałośni.
Ale, jak mówię, ja już do nich nie mam siły. Dziś więc nawet nie tyle mi chodzi o to, żeby się znęcać nad starym, co o zwrócenie uwagi na pewne zjawiska, które zaobserwowałem przy okazji dyskusji pod omawianym wpisem. Ciekawa rzecz się stała już na samym początku. Na wpis starego odpowiedziała 1maud i bardzo solidnie wytłumaczyła mu, że albo jest nieuczciwy, albo nie zrozumiał jej słów. I on o dziwo, najpierw przeprosił, wyjaśnił, że on nie bardzo się zorientował, bo ona była nieprecyzyjna i mówiła o kredycie odnawialnym, podczas gdy chodziło o odnawialną linię kredytową, a na końcu powtórzył swoje poprzednie uwagi na temat tego, ze opisany przedsiębiorca to musiał być dupek i oszust. Bo przecież banki działają czysto. 1maud znów mu wyjaśniła, że się myli, bo właśnie „linia kredytowa odnawiana to rodzaj kredytu obrotowego”, a człowieka zna i wie, że on wciąż bardzo mocno działa i w żaden sposób nie jest nieudacznikiem. Jednak wszystko na nic, choćby z tego względu, że blog starego zdążyli już obleźć jego wierni fani i się zaczęło.
O co mi chodzi? W sposób oczywisty, pomijając zwykłe plucie na Polaków, którzy nie wiedzą co to znaczy solidna praca w solidnie zorganizowanym świecie, i czcze spekulacje na tematy, o których nie ma pojęcia, wpis starego okazał się kompletnie bezużyteczny. Stary nie zrozumiał sytuacji opisanej przez 1maud, do czego się od razu przyznał i zamiast się zamknąć, a najlepiej po prostu skasować swój wpis i pomyśleć o czymś bardziej przyziemnym, na przykład o – ja wiem? – dziobach Kaczorów, zaczął judzić swoich fanów i prowokować rozmowę kompletnie nie na temat. A więc o „patriotoidalno-socjalistycznej homogenizacji” Salonu, albo o tym że my Polacy jesteśmy „jacy tacy”, albo o „bankach samopomocy chłopskiej”, że „jak zwykle wszystkiemu winni obcy”, że „zanim przyszli tu neandertalczycy, i po nich kromaniończycy, to my już tu byli i trwali”, że „nie będzie Niemiec bezprawnie płaszcza nam przenosił!”, że „my z kraju skąd Papież i Solidarność”, że „Jak się zachowujemy jak dzikusy to i jesteśmy kolonią” i w końcu że „Co daj Boże! Amen!”. No po prostu – jaja jak berety!
Piszę tu w Salonie od niemal już roku i zawsze boje się jednej rzeczy. Że napiszę coś, co będzie świadczyło nie o moich kiepskich gustach, czy o tym, że moje poglądy są do niczego, ale że ktoś mnie przyłapie na tym, że coś źle zrozumiałem, albo podałem jakąś błędną informację, czy też skłamałem, bo się zagapiłem, albo leniłem. Gdybym napisał tekst, i ktoś by mi udowodnił, że moje całe rozumowanie oparte było na fałszywych przesłankach, a więc nie wiadomo po co w ogóle ten mój tekst zamieściłem, to nie zdziwiłbym się, gdyby komentarz z tą informacją był ostatnim, bo po jakie licho komentować coś, co jest ewidentnie nieaktualne? Wczoraj w telewizji zobaczyłem Monikę Jaruzelską, jak pokazuje skórzaną kurtkę ze swojej przepastnej szafy i się chwali, że kurtkę tę „w 1956 przywiózł jej tatuś z Węgier”. I o tym napisałem w Salonie. Gdyby się nagle okazało, ze mi się coś pomyliło, bo ona nie powiedziała, że w 1956, ale na przykład 1965, byłoby mi głupio i podejrzewam, ze moi czytelnicy też by machnęli na mnie ręką. Przynajmniej na okoliczność tej kurtki. Z pewnością jednak nie byłoby tak, że ktokolwiek by uznał, że nic nie szkodzi, bo Jaruzelski to i tak ruska swołocz, a ta jego córka jeszcze gorsza. A poza tym toyah jest i tak okay. Ja takich głupich czytelników nie mam.
Też niedawno skarżyłem się, że Toyahowa, będąc nauczycielem dyplomowanym, zarabia niecałe 2000 zł miesięcznie, podczas gdy MEN z uporem od ponad roku powtarza, że nauczyciele dyplomowani w Polsce zarabiają ponad 4000 zł. I wyraziłem opinię, że Katarzyna Hall najbezczelniej na świecie kłamie, wiedząc prawdopodobnie, ze koszta tego kłamstwa będą o wiele niższe niż korzyści z niego płynące. Gdyby się okazało, że albo ja się zagapiłem i Toyahowa zarabia dużo więcej, albo coś źle przeczytałem i Hall wcale ani przez moment nie zasugerowała, że nauczyciele dostają te 4 kawałki, to byłoby mi wstyd, jak nie wiem, a moi czytelnicy też by się zarumienili i siedzieli w tym temacie cicho jak myszy. Bo co tu komentować, skoro to wszystko pomyłka?
Inaczej jest z kimś takim jak stary i tym towarzystwem wzajemnej adoracji, które się kręci po jego blogu. Im w ogóle nie chodzi o to, żeby do czegoś dojść, czegoś się dowiedzieć, z czymś podyskutować. Oni mają wyłącznie swoje emocje i kompleksy, z którymi sobie zupełnie nie radzą i jeśli biorą udział w jakiejkolwiek sytuacji społecznej, to wyłącznie po to, żeby powiedzieć co ich gryzie. A jeśli trafią na kogoś kto nie podziela ich przekonań, to mają wyłącznie jedną ambicję – tego kogoś wyszydzić i pokazać mu jaki jest głupi i niewykształcony. A jak już nie bardzo wiedzą, jakich argumentów osobistych można użyć, to będą układać żarty na temat tego, że coś tam się dzieje w Toruniu, albo że Polacy to głupie kmiotki. Dlatego, obawiam się że w sytuacji jaka się wytworzyła ostatnio wokół nas, naprawdę nie ma z kim gadać. Bo faktycznie nie ma z kim gadać, jeśli chętni do pogadania to są głównie ci, którzy jeśli coś wiedzą, to wiedzą, a jeśli czegoś nie wiedzą, to wiedzieć nie muszą, bo i tak wiedzą.

czwartek, 29 stycznia 2009

To lezie

Po raz kolejny okazało się, że wszystkie oskarżenia pod moim adresem, jakobym był chamem bez serca i bezwzględnym brutalem to czysta bzdura. Nie dość, że nie jestem chamem i brutalem, to na dodatek wszystko wskazuje na to, ze mnie naiwny gołąb i wiejski głupek. Bo cóż to za polityczny gracz i ostry jak brzytwa komentator, który widząc, że drogą idzie banda wyrachowanych chuliganów, zastanawia się, czy oni przypadkiem nie są w gruncie rzeczy miłymi ludźmi, tyle ze coś ich nagle otumaniło.
A ta eksplozja dziecięcej naiwności – nie pierwszy już raz zresztą – zaatakowała mnie ostatnio parę razy pod rząd, przy okazji objęcia władzy nad publicznymi mediami przez niejakiego Farfała. Śmiałem się więc z tego Farfała do rozpuku, że on taki głupi i nie zdaje sobie sprawy, że go wykorzystują jacyś dużo od niego lepsi i sprytniejsi. I że jak już zrobi, co ma zrobić, to wyleci z hukiem i będzie po Farfale. Oczywiście, mogę się usprawiedliwiać, że nie ja jeden się dałem nabrać. Również wielu poważniejszych ode mnie komentatorów sugerowało, że Farfał to pikuś, a na niego już się czają panie i panowie od ministra Schetyny. Fakt pozostaje faktem. Sytuacja w której człowiek okazuje się bardziej tępy od pierwszego lepszego Farfała, jest upokarzający. A wszystko wskazuje na to, że Farfał rozłożył mnie na łopatki.
Na faktyczny rozkład sił we władzach mediów publicznych i rzeczywisty plan, jaki został w tamtych okolicach przygotowany, zwrócił moją uwagę po raz pierwszy w zeszłym tygodniu Rafał A. Ziemkiewicz, w znakomitej analizie w Rzepie, zatytułowanej „Powrót ‘grupy trzymającej władzę’” http://www.rp.pl/artykul/250763.html. W swoim tekście, który zachowuje wszelkie cechy tekstu bardzo sensownego i kompetentnego, Ziemkiewicz, ni mniej ni więcej, tylko wskazuje na fakt, że za całym tym cyrkiem pt. „LPR przejmuje telewizję”, stoi stara komunistyczna gwardia z Kwiatkowskim, Czarzastym i całą tą szajką, która została na pewien czas pogoniona z telewizji po sprawie Rywina, czy może lepiej sprawie Michnika-Rywina.
Tezy Ziemkiewicza potwierdza Luiza Zalewska w być może jeszcze celniejszym i jeszcze bardziej porażającym tekście w weekendowym Dzienniku, pod tytułem „Do Telewizji Polskiej powraca lewica” http://www.dziennik.pl/polityka/article302687/Do_Telewizji_Polskiej_powraca_lewica_.html. Zalewska sugeruje, że cały plan powrotu komuny do mediów publicznych został oparty na pomyśle wykorzystania starej i niezwzuszonej cechy naszych środowisk narodowo-katolickich, czyli z jednej strony próżności, a z drugiej mściwości. Pisze Zalewska, że nawet jeśli LPR i Giertych osobiście rzeczywiście liczą tu na cos konkretnego, to ten konkret sięga zaledwie parę miesięcy w przyszłość, a najważniejszą rzeczą i tak pozostaje doraźne i bardzo słodkie szczypnięcie Kaczyńskiego w tyłek.
Jest mi bardzo głupio, że sam o tym wcześniej nie pomyślałem, bo przecież wielokrotnie w ciągu kilkunastu ostatnich lat miałem okazję obserwować polityków – i mniejszych i tych nieco większych – związanych z szeroko pojętym obozem patriotyczno-narodowo-niepodległościowym. Niejednokrotnie zdarzało mi się patrzeć w kompletnym szoku, jak ludzie z pozoru ideowi – i to czasem bardzo ideowi – w sposób wręcz obsesyjny gotowi są poświęcać sprawy ważne, włącznie ze sprawami najważniejszymi, na ołtarzu doraźnej politycznej gry i jakiejś jeszcze bardziej doraźnej i nędznej satysfakcji. Powiem więcej – ja wielokrotnie nawet u, w Salonie, pisałem, jak ludzie pokroju Wierzejskiego wyprowadzają mnie z równowagi tą swoją dziecięca zawziętością w służbie najzwyklejszej zdrady.
Ciekawe przy tym było zawsze to, że zdrada była w ich działaniach obecna zawsze. Nigdy nie było tak, że ci „patrioci” walczyli wyłącznie o satysfakcję i o te swoje pięć minut w świetle kamer. Jakikolwiek mieli plan, ile razy tylko wyskakiwali z jakąś kolejną, szokująca inicjatywą, pomysł tej inicjatywy był im zawsze podsuwany z zewnątrz. Nigdy nie działo się tak, że Roman Giertych, czy jego ojciec, czy któryś z ważniejszych polityków kręcących się w tamtych okolicach, wykoncypował sobie jakąś strategię, czy to na rzecz objęcia władzy, czy tylko przeprowadzenia pewnych koncepcji politycznych. Zawsze – prędzej czy później – okazywało się, że za każdą pojedynczą myslą czaiły się jakieś egzotyczne sojusze. A oni byli wyłącznie wykonawcami. Więc przy okazji przejęcia władzy w publicznych mediach, miałem to wiedzieć. Miałem też wiedzieć, że te wszystkie plotki, jakoby Giertych dogadał się z Platformą są najzwyczajniej w świecie dmuchane. Cokolwiek by nie mówić o ludziach z LPR-u i ich znajomych, oni – jak już tu wspomniałem – byli zawsze indologicznie mocni. Oni nigdy w życiu nie weszliby w poważniejszy sojusz z masonami z Platformy. Na chwilę może tak, ale nie na dłuższą metę. Przecież to było oczywiste, że za tym musi stać ktoś, kto – nawet jeśli jest wrogiem – to z pewnością wrogiem naszym, własnym, sprawdzonym. Dla patriotów spod znaku Matki Boskiej owiniętej w biało-czerwoną szarfę, solidny ubek z krwią na rękach, będzie zawsze bardziej wiarygodny, od jakiegoś, nie daj Boże, Europejczyka, nie wiadomo z jakimi intencjami.
A więc kiedy poczytałem sobie, co na ten temat piszą Ziemkiewicz, Zalewska, a po nich już reszta komentatorów, pierwsza myśl jaka mi przyszła do głowy, to taka, że najgorsze już naprawdę było. Że wszystko jakoś przeżyjemy, byleby nie trzeba się było użerać z komuną i jej pseudo-narodowymi sojusznikami. I nagle poczułem się, jak w roku 2005, kiedy wydawało mi się, ze ten POPiS to niezły pomysł i że może przynajmniej w obliczu napierającej komuny nie byłoby źle jakoś – cholera – poprzeć tę Platformę w ich próbach odzyskania mediów publicznych. Niech mają, niech sobie tam robią co chcą, bylebyśmy się nie musieli zadręczać widokiem Kwiatkowskiego i jego ludzi, tym razem udekorowanych obecnością kogoś takiego jak Farfał.
No i nie czekałem długo, jak Jarosław Kaczyński w wywiadzie dla Newsweeka, stwierdził, że w obliczu sytuacji, gdzie – jak wszystko na to wskazuje – jest albo komuna, albo jej nie ma, i że nie ma absolutnie możliwości zachowania mediów publicznych bez politycznej kontroli, to niech sobie Platforma ma tę telewizję http://www.newsweek.pl/artykuly/pis-chce-oddac-media-rzadowi,36007,1. I zadeklarował, że PiS jest gotów poprzeć zmianę ustawy tak, by publiczne media nie trafiły w ręce komunistów. Proszę zwrócić uwagę. Kaczyński nie powiedział, że on chce się z Platforma podzielić wpływami. On zapewne wiedział, że teraz to już przede wszystkim niemożliwe, a poza tym kompletnie bez znaczenia. On powiedział Platformie – bierzcie wszystko, my was poprzemy.
Niestety, jak się okazuje, nawet na to jest już za późno. Minione lata doprowadziły już do takich emocji, że nie ma ani z kim rozmawiać, ani też o czym. Pełna mobilizacja – jak się zdaje – panuje wyłącznie w pewnych zakątkach post-komunistycznej lewicy i wśród Młodzieży Zawsze Wszechpolskiej. Politycy Platformy Obywatelskiej już tak się zakręcili w swojej walce o władzę nad światem, że wybierają już nawet samobójstwo, byle nie stracić dobrego samopoczucia. Donald Tusk zareagował natychmiast. Ogłosił, że oni będą się dogadywać z komuną, bo PiS to śmierć i hańba, a „Kaczyński to psuj”. http://www.newsweek.pl/artykuly/tusk--kaczynski-najwiekszym-psujem-w-mediach,36022,1
I oto dziś w Rzeczpospolitej czytam artykuł Igora Janke „PO i PiS u stóp Roberta Kwiatkowskiego”. I teraz już jest mi naprawdę przykro. http://www.rp.pl/artykul/9157,255112_Janke__PO_i_PiS_u_stop_Roberta_Kwiatkowskiego__.html. Wygląda bowiem na to, że nasze nawyki, uprzedzenia, kompleksy zdecydowanie wzięły nad nami górę. Igor Janke najwidoczniej uznał, ze nie stało się nic takiego, co by miało zmusić go do zmiany swojej starej, sprawdzonej metody oceniania wydarzeń politycznych. Jeśli Platforma postąpi głupio, należy wyrazić ubolewanie, że niestety obie strony konfliktu nie potrafią wyjść poza standardy. Jeśli Palikot zachowa się jak ruski buc, należy zwrócić uwagę, że Jacek Kurski znalazł godnego następcę. Jeśli wyjdzie na to, że cała działalność rządu to pasmo porażek, wypada zaznaczyć, że niestety nadzieje po poprzedniej nieudanej kadencji rządu, też zostały zawiedzione. Po raz kolejny okazuje się, że walka o pozostanie tzw. bezstronnym sędzią nie zna reguł. Można walić na oślep, byleby nikt się nie przyczepił, ze kogoś faworyzujemy.
I tak własnie postępuje Igor Janke. Najpierw przekazuje informacje, wcześniej dostarczone przez innych komentatorów i opisane powyżej, a później próbuje zachęcić Platformę i PiS do współpracy. I niestety robi to wyjątkowo nieuczciwie. Nie zwraca się do Platformy z apelem: „Słuchajcie, przestańcie się wygłupiać. Jeśli Kaczyński proponuje współpracę, przyjmijcie tę rękę. Nie bądźcie jak dzieci”. O nie. Tak red. Janke nie zrobi. On nie dopuści do tego, żeby ktoś pomyślał, że on chodzi na pasku PiS-u. Nie dopuści do tego nawet kosztem prawdy. Dlatego napisze, że owszem poseł Gowin – zupełnie fatalnie – odrzucił współpracę z PiS-em na rzecz kolaboracji z komuną, ale też (tym razem już bez żadnych konkretów), że PiS w nie mniejszym stopniu tarza się u stóp SLD, bo musi bronić „mediów publicznych – razem z Kwiatkowskim i Czarzastym”.
Ja rozumiem. Janke ma pretensje do Gowina, a za nim do Platformy, za zdanie Gowina „Pracujemy nad tą ustawą z SLD i PSL. Polityka jest sztuką trudnych kompromisów, jeżeli SLD za swojego konsultanta wzięła Roberta Kwiatkowskiego, to mogę tylko ubolewać". Mi się to również bardzo nie podoba. Ale za co konkretnie – jeśli już mówić o najbardziej świeżych faktach – są pretensje do PiS-u? Jedyny konkret, jaki Janke podaje, to to, jak PiS „dwa lata temu wchodził w alianse z Samoobroną i Ligą Polskich Rodzin”. Ani słowa o najnowszej propozycji Kaczyńskiego. Ani słowa o aroganckiej odmowie Tuska. Na to Janke oczywiście nie pojdzie. Jeszcze ktoś sobie o nim źle pomyśli.
Uważam, że takie zachowanie to wstyd. Oczywiście pamiętam o proporcjach. Jednak mam bardzo przykre wrażenie, że dobrze by było, gdyby prawo do krętactwa zostawić tym, którzy sobie je wywalczyli wieloletnia pracą.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...