Pokazywanie postów oznaczonych etykietą etos. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą etos. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 1 lutego 2009

Stół bez nóg

W zamieszaniu spowodowanym i piłką ręczną, którą od tygodnia bardzo się interesuje starsza Toyahówna, a przez to cała rodzina i kongresem, który – jak już wspomniałem w poprzednim wpisie – stanowi faktyczny gwóźdź do trumny z napisem Platforma Obywatelska, nie zauważyłem, że zbliża się okrągła rocznica Okrągłego Stołu. I pewnie bym tego niezwykłego wydarzenia nie zauważył w ogóle, gdyby nie to, że topiarze fryt z TVN24 wykorzystali tę rocznicę, by – rzutem na taśmę – spróbować przykryć wspomniany kongres. Skoro nie udało się panu Erykowi Mistewiczowi, nie udało się Platformie i nie udało się osobiście Januszowi Palikotowi, to na kogo można liczyć? Tak jest. W tej sytuacji tylko już służby medialne IIIRP coś mogą.
Zacząłem wesoło, ale wesoło nie będzie. Wręcz przeciwnie. Oglądając rozmowy, dyskusje, relacje, jakieś filmowe ścinki, a i też najprawdziwsze filmy dokumentalne na temat Okrągłego Stołu, czuję wyłącznie przygnębienie.
Oczywiście, relacje TVN-u absolutnie nie harmonizują z moim nastrojem. Wręcz przeciwnie. Zarówno wypowiedzi uczestników tych wspomnień, jak i nastrój obecny w prezentowanych materiałach nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości. To z czym mieliśmy do czynienia dwadzieścia lat temu, to – z oficjalnej perspektywy – polskie szczęście i duma, a dzień dzisiejszy to po prostu święto. Przy tym, ciekawe jest jedno. O ile TVN24 przyzwyczaił nas do tego, że wszelkie debaty jednak toczą się z udziałem wszystkich stron konfliktu, to sposób w jaki potraktowana została ta 20 rocznica porozumień jest uderzająco szczególny. W sytuacji, gdzie Okrągły Stół jest oficjalnie i już chyba nawet historycznie uznawany za wydarzenie politycznie i moralnie niejednoznaczne, telewizja Mariusza Waltera najwidoczniej uznała, że o Okrągłym Stole powinno się mówić tak, jak się mówi o Powstaniu w Getcie, o wyzwoleniu obozu w Auschwitz, albo – ostatecznie – o Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy. Bez jakichkolwiek kontrowersji.
W tej sytuacji, ja pozwolę sobie na odrobinę refleksji. Oczywiście, jak wielu z nas, 20 lat temu, kiedy ogłoszono, że będziemy się dogadywać z komuną, byłem autentycznie poruszony i – w pewnym sensie – szczęśliwy. Czułem, ze coś się dzieje – coś bardzo innego od wszystkiego, co było wcześniej – i autentycznie wierzyłem, ze to dopiero początek. Później przyszły wygrane wybory, cudowne nadzieje, fatalne rozczarowania, ból porażki i w końcu już tylko nadzieja na to, że może innym, następnym razem, uda się dojść do tego, do czego na razie dojść się nie udało. Minęło więc te 20 lat, a ja siedzę z Toyahową, oglądamy te twarze sprzed lat i zadajemy sobie następujące pytanie – dlaczego nagle oni postanowili walczyć o tę pamięć? No i pytania już bardziej szczegółowe – „Kto to jest ten facet?” „Pamiętasz tę kobietę z papierosem?” „Popatrz, Konopka, a co się z nim dzieje?” „O czym oni w ogóle gadają?” I nagle uświadamiamy sobie, że faktycznie to wszystko już minęło i, jak się uczciwie zastanowić, nie zostało z tego po prostu nic. Z wyjątkiem tych bardzo niejasnych i chyba bardzo niedobrych interesów.
Z tych wszystkich twarzy które nam migają na dokumentalnych zdjęciach pozostało zaledwie parę. Reszta albo umarła, albo zniknęła gdzieś w czeluściach IIIRP. Jest Michnik, jest Ciosek, jest Urban, jest Bogdan Lis . Natomiast już nawet nie wiem, czy Jakubowska siedzi, czy chodzi po wolności. Jak idzie o większość z nich, czy to z tych komunistycznych dziennikarzy, czy „naszych” działaczy, domyślam się, ze najprawdopodobniej umieścili się w jakichś biznesach i to raczej „nasi” w biznesach prowadzonych przez tych komunistycznych dziennikarzy, niż odwrotnie.
Pojawiło się pytanie, gdzie jest Konopka. Ale dobrze by było też wiedzieć, gdzie jest Bujak, gdzie Pietrzyk, gdzie te dziesiątki nazwisk, które kiedyś tak wiele znaczyły? Ale też nie tylko chodzi o to, że ich już nie ma, bo wsiąknęli gdzieś po drodze, jak nie przymierzając nasz późniejszy trochę bohater poseł Krzysztof Król. Oglądamy te dziesiątki twarzy kręcących się w kuluarach obrad Okrągłego Stołu, jak popijają drinki, palą papierosy, fajki, może gdzieś na zapleczu cygara, i zaprzyjaźniają się z tak nagle dobrymi władcami Polski. A ja chciałbym wiedzieć, ilu z nich – po jednej i po drugiej stronie – to dziś już potwierdzona dokumentami IPN-u agentura. Słyszę te głosy, z których wiele nagle sobie tak dobrze przypominam, tyle że nie potrafię przyporządkować ich konkretnemu nazwisku, a tym bardziej twarzy. I zastanawiam się – ciekawe co oni tam robili? W tym tańczącym dziwaczny taniec tłumie.
Patrzę na te stare zdjęcia, te niby znajome, niby nie znajome głowy i myślę sobie, że może i nie dało się bez tego stołu pociągnąć. Ale po ciężką cholerę o tym wciąż pamiętać? Przecież z dzisiejszej perspektywy to jest wyłącznie nędzna bzdura. I kompletna pustka. Z której autentycznie nie zostało nic, poza uszami Urbana, jąkającym się Michnikiem i ciepłym głosem Cioska. Szlag by to trafił!
I niech to będzie mój wpis na 20 rocznicę obrad Okrągłego Stołu.

Panika w parku szpagaciarzy

Mija ten szczególny weekend i gdybyśmy mieli się pokusić o ocenę nastrojów, to myślę, ze nie jest najgorzej. Polscy piłkarze ręczni zdobyli brązowy medal mistrzostw świata i – co widać jednoznacznie na ekranie telewizorów – wyszli na tym o wiele lepiej, niż Chorwaci. Ci mianowicie beczą z rozpaczy, a nasi ‘brązowi chłopcy’ szczęśliwi jak najbardziej. Do tego udało nam uniknąć tego finału, gdzie jedynym celem zawodników było nie dać się zabić. Więc w sumie – bardzo miło!
No i również mieliśmy udany kongres. A że udany to fakt. Platforma Obywatelska, jako całość, nawet jeśli planowała wykonać jakieś ruchy na rzecz „przykrycia kongresu”, to z tej rozpaczy, w jakiej się najwyraźniej ostatecznie pogrąża, nawet nie znalazła w sobie siły, żeby wymyślić choćby skromne ‘story’. Ba! Żeby chociaż zwrócić się do pana Mistewicza z prośbą o wskazówki. Nic. Jedynie niestrudzony poseł Palikot zajmował uwagę mediów swoim przedstawieniem. Przynajmniej do czasu, jak się okazało, ze jednak na kongresie nie był, a przemówienie Kaczyńskiego, które miał ujawnić, to był żart. I to na dodatek taki sobie. No i oczywiście kilka razy pokazał się pan marszałek Niesiołowski. No ale chyba nie po to PiS urządza kongres, żeby dać Niesiołowskiemu szansę wypowiedzi.
Więc wygląda na to, że nowy tydzień zaczyna się bardzo przyjemnie i żeby sytuację wyczyścić do spodu, to wypada się tylko odnieść to rzekomych przeprosin, jakie Jarosław Kaczyński skierował pod adresem inteligencji. Otóż, jak już na pewno wszyscy wiedzą, we wstępnym wystąpieniu na kongresie, Prezes w pewnym momencie powiedział, że jemu jest przykro z tego powodu, że polska „etosowa” inteligencja mogła się poczuć dotknięta jego niektórymi wypowiedziami. Więc tę inteligencję przeprasza http://www.rp.pl/artykul/16,256330_Kaczynski__Pokoj__a_nie_wojna__Tusk__zwyciezylismy.html.
Na to natychmiast odezwali się przedstawiciele tak zwanej ‘inteligencji szpagatowej’ i oburzeni zakrzyknęli, ze oni przeprosin nie przyjmują. I okrzyk ten, jak pojawił się wczoraj w okolicach południa, rozsadza medialny przekaz do chwili obecnej. Wszędzie – w telewizorze, w radio, w Onecie, nawet tu w Salonie – co chwilę pojawia się jakiś przedstawiciel tego kompletnie nieudanego eksperymentu, jakim okazało się być wyższe szkolnictwo powszechne i informuje wszystkich, że on, jako człowiek inteligentny, wykształcony i rozumny, nie życzy sobie, żeby prezes Kaczyński go przepraszał.
Sytuacja jest o tyle żenująca, że Jarosław Kaczyński, przepraszając inteligencję, nie wykonał w najmniejszym stopniu gestu, który miałby jakoś kwestionować jego dotychczasowe stanowisko. On przez wszystkie te lata od czasu, kiedy po raz pierwszy przedstawił swój opis ‘inteligencji etosowej’, powtarza do znudzenia, że z jego strony – jako czystej krwi inteligenta – byłoby ewidentnym głupstwem nagle twierdzić, że polska inteligencja jest w jakikolwiek sposób podejrzana. Podejrzani są wyłącznie uzurpatorzy. Co też nie jest wcale jakoś bardzo dziwne: uzurpatorzy zawsze i z zasady są podejrzani.
Kaczyński jedynie stwierdził, że ponieważ przez najróżniejsze nieporozumienia, których przecież przez ostatnie lata nie brakowało, część „prawdziwej, etosowej inteligencji” mogła absolutnie niesłusznie poczuć się dotknięta, on ich chciał przeprosić i zapewnić, że oni wszyscy są dla PiS-u partnerem niezwykle szanowanym i cennym. Nic mniej i nic więcej. Przekaz prosty jak drut, a adresat określony tak precyzyjnie, jak tylko to możliwe. Muszę tu zresztą akurat nie zgodzić się z Jarosławem Kaczyńskim. Ja uważam, że jego słowa w tym akurat kontekście były wyjątkowe puste. Prawdziwa, jak to on nazywa – inteligencja ‘etosowa’, nigdy nie miała problemu ze zrozumieniem przekazu, który głosiło Prawo i Sprawiedliwość. Każdy zwykły, porządnie wykształcony człowiek, który nigdy nie miał problemu ze zdefiniowaniem swojego miejsca we współczesnej Polsce i ani przez chwilę nie przeżywał jakiś szczególnych trudności związanych z opisywaniem otaczającego go świata, ani przez moment też nie czuł potrzeby być przepraszanym przez Kaczyńskiego za jego jak najbardziej słuszne słowa pod adresem wspomnianych już szpagatowych uzurpatorów.
Tymczasem efekt jest taki, że Kaczyński adresuje swoje słowa zatroskania do osób, którzy się czują zupełnie świetnie, natomiast one padają pod nogi jakiś dziwnych półinteligentów, którzy na dodatek schylają się po nie w idiotycznym przekonaniu, ze ktoś od nich coś w ogóle jeszcze chce. I zaczynają wygłaszać oświadczenia.
Do nich więc w tym momencie mam pewna prośbę. Nie gniewajcie się, ale to był fałszywy alarm. Wy już naprawdę nie musicie nic mówić. Wy macie swoje happeningi Palikota. Też przedstawiciela pewnego szczególnego typu inteligencji. Umówmy się, że inspiracji będziecie szukali właśnie tam.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...