Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wojciech Sadurski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wojciech Sadurski. Pokaż wszystkie posty

piątek, 2 listopada 2018

Gdy lepiej już było i można się wreszcie uśmiechać


       Dobiegające już końca wybory samorządowe doczekały się wstępnych podsumowań i wygląda na to, że wszyscy są zadowoleni i pełni dobrych myśli na przyszłość, włączając w to o dziwo zarówno Platformę Obywatelską jak i PSL. Oglądałem ostatnio bacznie relację z owej debaty i chyba najciekawszy tekst na to, kto okazał się faktycznym zwyciężcą wyborów przedstawił któryś z polityków PO, zachęcając nas, byśmy rzucili okiem na to, kto się najszerzej i najszczerzej uśmiecha. Rzuciłem zatem okiem na te twarze i wyszło mi, że najszerzej i najszczerzej uśmiecha się Jarosław Kaczyński, a ponieważ domyslam się, że nie o tego typu odpowiedź chodziło owemu ekspertowi od uśmiechów, postanowiłem przeprowadzić własne badania i oto co zrobiłem.
      Przejrzałem mianowicie zachowania czołowych głosicieli Złej Zmiany, które oni demonstrują w publicznej przestrzeni i oto co mi wyszło:
      Przed nami Sławomir Nowak, polityk:
„Uwaga ‘prawdziwi patrioci’! Słuchajcie tępe cepy. Dzisiaj z 3 (trzy) na 2 (dwa) przesuwacie wskazówki ZEGARKÓW (to co dostaliście na komunię)! Normalni to wiedzą z automatu. Poza tym dobra wiadomość polega na tym, że możecie o jedną godzinę dłużej nienawidzić!”
       Po Nowaku pojawia się przedstawiciel świata kultury, Andrzej Saramonowicz: „Ponoć gdzieś w dalekim świecie żyje plemie na tyle głupie, że za ojca narodu uznaje prawiczka”.
      Tuż za Nowakiem idzie reprezentant uniwersyteckiej profesury, Wojciech Sadurski: „Czy to prawda, że jest w Europie kraik, w którym jeden minister chce zaskarżyć Traktat o UE, drugi minister chce w związku z orzeczeniem TSUE zmienić ustawę, a trzeci radzi, by siedzieć cicho i czekać.A premier nic nie myśli, bo baja… Nie, to brzmi już zbyt głupio. Malta? Nieee”.
      No i na końcu głos zabiera przedstawiciel wykształconego ludu, nauczycielka, Kinga Pisulak z wioski Bestwinka w powiecie Bielskim: „Dopiero pisdzielce zobaczycie, co oznacza kanclerz Niemiec, który nie będzie miał tyle ciepliwości do Polaczków, co Pani Kanclerz”.
       Przepraszam bardzo, ale choćbym nie wiem jak się starał, to uśmiechu, a przynajmniej tego co cywilizowany świat postanowił uśmiechem nazwał, tam nie widać. Ktoś mi powie, że ja jestem nieuczciwy, bo cytuje jakieś twitterowe komentarze, pisane w gorączce chwili, a poważna polityka odbywa się na poziomie znacznie poważniejszym, a więc tam, gdzie tworzy się plany i gdzie powstają projekty. Proszę się nie niepokoić, ja zbadałem to wszystko od podłogi do sufitu, a skoro się pojawiła te kwestia, zajrzyjmy pod sufit.
      Wspomniany prof. Sadurski nie tylko prowadzi bieżącą działalność na Twitterze, ale, owszem, otwiera pole do szerokiej ofensywy i ogłasza powstanie czegoś co nosi nazwę Obywatelskiego Trybunału Stanu, a akt erekcyjny owego zaczyna się tak:
       „My, obywatele Rzeczypospolitej Polskiej:
- nawiązując do szczytnych tradycji samorządności i samo-organizacji społecznej, najpiękniej wyrażanych przez Solidarność lat 1980-1989;
- działając w poszanowaniu obowiązujących w Polsce praw, a w szczególności Konstytucji RP, jako najwyższego prawa w Polsce, a także Traktatu o Unii Europejskiej i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, na mocy suwerennych decyzji Polaków obowiązujących w Polsce;
- przekonani, że w demokratycznym państwie prawnym, jakim ma być Polska zgodnie z Art. 2 Konstytucji RP, wszyscy obywatele, niezależnie od funkcji i stanowisk, powinni być traktowani równo i być równi wobec prawa, a zatem wszyscy muszą ponieść odpowiedzialność prawną za popełnione przestępstwa i delikty konstytucyjne;
- świadomi faktu, że Trybunał Stanu, o którym mówią Art. 198-201 Konstytucji RP oraz ustawa o Trybunale Stanu z 26 marca 1982 z kolejnymi nowelizacjami, jest ciałem de facto martwym i nie może, z powodów politycznych, w obecnej chwili rozstrzygać o odpowiedzialności najwyższych urzędników państwowych za naruszenie Konstytucji i ustaw, gdyż zgodnie z obowiązującą ustawą, mającą korzenie w czasach PRL, decyzja o postawieniu przed Trybunałem Stanu wymaga nierealistycznie wysokiej większości głosów w Zgromadzeniu Narodowym, Sejmie i Senacie;
- powodowani wyłącznie dobrem publicznym i odrzucając niską żądzę zemsty; wierząc, że nadejdzie wkrótce czas, gdy w Polsce „prawo będzie znaczyło prawo, a sprawiedliwość – sprawiedliwość”;
- kierowani chęcią zachowania w pamięci społecznej faktów naruszenia Konstytucji i ustaw przez piastunów najwyższych władz państwowych; motywowani zamiarem pomocy dla Trybunału Stanu i organów ścigania w przyszłości, gdy spełnione zostaną polityczne warunki podjęcia przez nie kroków zmierzających do wymierzenia sprawiedliwości, a także ku przestrodze przyszłych pokoleń:
”
      Dalej są kolejne punkty, które oczywiście, kiedy już znamy ów stan ludzkich umysłów, w najmniejszym stopniu nas nie interesują, ale zapewniam, że z każdą linijką jest coraz groźniej.
     To jest profesor, a teraz kolej na reżysera Saramonowicza, który również, wbrew temu co by się nam mogło wydawać, nie ogranicza się do twitterowego plucia, ale projektuje przyszłość:
     „Czytam, że Podkarpacie straszy, że zostanie ‘strefą życia’, czyli wprowadzi całkowity zakaz aborcji, in vitro, zakaże mówienia o dżender, mniejszościach seksualnych i jakiejkolwiek edukacji seksualnej. Tak zrobią, bo - jak twierdzą - mogą. I już.
      I myślę, że jeśli tak się rzeczywiście stanie, to my - strefa wielkomiejskiego bezeceństwa i rozpusty - powinniśmy tam przestać jeździć na wakacje letnie i zimowe. Zostawiajmy kupę naszego szmalu poza "strefą życia" po prostu.
      I powinniśmy też przestać kupować produkty pochodzące z Podkarpacia. Zrobimy sobie listę firm stamtąd i zaczniemy je - jedna po drugiej - konsekwentnie bojkotować.
      I zobaczymy, komu pierwszemu rura zmięknie”.
      Czytam to wszystko i czuję się jakbym nagle wpadł w najbardziej mroczne czasy III RP, kiedy to wydawało się, że to już koniec i to tu to tam powstawały jakieś żałosne grupki szalenie zaangażowanych patriotów, którzy wierzyli, że przez swoją pasję i zaangażowanie stworzą ruch, który już wkrótce przekształci się w falę, a która całe to zło zmiecie z powierzchni Ziemi, a to co z tego pozostanie postawi przed ludowymi trybunałami, a następnie powsadza do więzienia. Tworzyli oni te swoje obłąkane projekty, powoływali obywatelskie inicjatywy, tworzyli listy największych zdrajców Ojczyzny, pisali odezwy, a kiedy już opadł ostateczny kurz, okazało się, że i tak wszystko trzeba było oddać w ręce Jarosława Kaczyńskiego. A więc tak, oni okazali się ostatecznie śmiechu warci, tyle że przed ostateczną kompromitacją zostali szczęśliwie uchronieni. W tym wypadku sytuacja jest o tyle inna, i to inna w sposób radykalny, że tych nieszczęśników już nic i nikt nie uratuje. No bo powiedzmy sobie szczerze, kto by to miał być?
      No więc nich im będzie. Niech będzie, że faktycznie to co pojawia im się na twarzach to uśmiech.

Jak zawsze zachęcam do kupowania moich książek. Tu u siebie mam kilka egzemplarzy „Marek, dolarów…”, „39 wypraw”, oczywiście „Rock and Roll”, no i listy od prof. Gilowskiej. Proszę pisać na adres k.osiejuk@gmail.com.

    

piątek, 28 września 2018

U Piotrka na melinie z Wojtkiem i Marcinem


      Co ja sądzę o blogerze Piotrze Wielguckim, z tak nieprawdopodobną bezczelnością robiącego tu karierę za pomocąg szyderczego pseudonimu Matka Kurka, ale również o gwieździe opozycyjnej publicystyki, prof. Wojciechu Sadurskim, stali czytelnicy tego bloga powinni wiedzieć znakomicie. Gdyby jednak były tu jakieś wątpliwości, to informuję po raz kolejny, że jednego i drugiego uważam za produkt pochodzący z tej samej ruskiej fabryki. Muszę tu jednak dodać, że mam z nimi pewien problem, ponieważ o ile to że Sadurski jest bożyszczem lewej części politycznej sceny traktuję jako coś w pełni zrozumiałego, to fakt, że wspomniany Wielgucki zdołał skutecznie otumanić tak znaczną część prawicowej opinii publicznej, uważam za coś wołającego o pomstę do Nieba.
       Nie będę tu jednak się dziś rozpisywał na temat tego strasznego przekrętu, raz przez to, że nie wierzę w jakikolwiek swój sukces pedagogiczny, a poza tym zwyczajnie nie chce mi się tego czegoś dotykać. Stało się jednak coś, co tylko pośrednio związane jest z oboma panami, a tak naprawdę dotyczy Internetu, w którym wciąż, choć z coraz większym trudem, funkcjonuję. Już spieszę wyjaśniać, w czym rzecz. Otóż sprawa wygląda tak, że zarówno Sadurski, jak i Wielgucki, realizują się, podobnie jak ja się realizowałem jeszcze 11 lat temu, czyli zanim uruchomiłem swój blog, a więc zadając szyku na społecznościowych portalach. I oto, proszę sobie wyobrazić, widząc że prof. Sadurski (Wojtek) awanturuje się z prof. Pawłowicz (Krysia) – też jedną z wielkich gwiazd tej ponurej sceny – co do akademickiej pozycji przez siebie zajmowanej, zareagował wspomniany Matka Kurka (Piotrek) i napisał Sadurskiemu co następuje:
      „Kończąc temat, Wojciech Sadurski, stopień dr hab, taki sam jak Krystyna Pawłowicz, uzyskał na tym samym UW. Tytuł profesorski nadał mu śp. Lech Kaczyński. Wszystko, co syn stalinowskiego aparatczyka Franciszka Sadurskiego osiągnął zawdzięcza Polsce, na którą rzyga. W Sydney jest kelnerem”.
       Na to zareagował oczywiście natychmiast prof. Sadurski, oświadczając, że on nie rzyga na Polskę, lecz tylko na Matkę Kurkę. Kurka nie pozostał Sadurskiemu dłużny i odpowiedział, że on by się na Sadurskiego „nawet nie wysrał, ani się nim nie podtarł”.
      W tym momencie do owej nadzwyczaj kulturalnej debaty dołączył człowiek nazwiskiem Matczak, jak podaje wikipedia, „prawnik, radca prawny, doktor habilitowany nauk prawnych, specjalista w zakresie teorii prawa, profesor nadzwyczajny na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, partner w kancelarii Domański Zakrzewski Palinka, członek Zespołu Ekspertów Prawnych Fundacji im. Stefana Batorego, Stowarzyszenia im. prof. Zbigniewa Hołdy, Rady Programowej Archiwum im. Wiktora Osiatyńskiego” i zwrócił się do Kurki w następujących słowach:
      „Piotrek, ty nie tylko cham i prostak jesteś, ale jesteś dumny z tego, że taki jesteś. Jesteś dowodem na cud - ewolucja może jednak zawrócić od człowieka, przez drób, do pierwotniaka”.
      Kurka nie czekał:
      „Marcin, gdybyś ty mnie miał za kulturę wyższą to bym sobie żyły wypruł. Jesteście ‘Kałmuki stepowe’ z jednej miary krojone. Cham to jesteś ty i ten kelner Sadurski, tępe z was chamy, które za każdym razem będą brać w pysk, jak słowem pisną. Rozumiesz, czy poprawić?”
      Tego już Matczak nie wytrzymał i rzucił się w otchłań:
       „Kiedyś mówiłeś że twoja córka idzie na prawo do Wrocławia, prawda? Wyślę ten twój defekacyjny tekst moim kolegom z Wydziału i poproszę, żeby go omówili na zajęciach w Jej grupie jako przykład mowy nienawiści. Zobaczymy, jak będziesz piszczał, jak wróci do domu”.
      Ktoś się pewnie zapyta skąd ja to wszystko wiem. Otóż, jak się okazuje, ta ostatnia wypowiedź, podpisana przez Matczaka wywołała po wszystkich stronach politycznego sporu taki szok, że wręcz odsunęła na drugi plan wszystkie inne wiadomości. To bowiem, że Wielgucki to kuty na cztery nogi cwaniak, który na to co robi, ma papiery uzyskane od lepszych niż Sadurski i Matczak razem wzięci, nie jest jakąś wielką tajemnicą, natomiast Matczak, który jak ostatni kretyn postanowił postraszyć córkę Kurki publiczną kompromitacją, znalazł się nagle w przysłowiowej „czarnej dupie” i wygląda na to, że jest już po nim.
       Ja jednak mam tu dla nas refleksje, które znów tylko pozornie dotyczą tych dwóch durni i jednego cwaniaka, który nimi kręci jak dziećmi, a tak naprawdę są skierowane do nas. Otóż proszę zwrócić uwagę na to, że Matczak i Sadurski rozmawiają z Wielguckim – zaledwie przecież jednym z blogerów i autorem mikroskopijnego felietonu w tygodniku „Do Rzeczy” – jak z członkiem ferajny. Wszyscy wiemy jak działają hierarchie na takich portalach jak Facebook, czy Twitter. Tam nie ma takiej możliwości, by którykolwiek z nich choćby zaryzykował zejście poniżej poziomu do jakiego został przypisany. Tu tymczasem, oni z Kurką są za pan brat, a jakby tego było mało, Kurka z Sadurskim walą do siebie na ty, Matczak z Wielguckim wręcz zwraca się do siebie per „Piotrek” i „Marcin”.
      Ludzie, błagam, ruszcie wreszcie głową. Od razu zrobi się Wam lepiej.

Gdyby kogoś zainteresowały moje książki, proszę o kontakt pod adresem k.osiejuk@gmail.com




piątek, 11 września 2015

Islam napada, a ci jak zawsze na posterunku

Dziś znów jednocześnie, w „Warszawskiej Gazecie” i tutaj, refleksja na temat uchodźców, Marsjan i naszej naiwności.

Nie wiem, czy czytelnicy „Warszawskiej Gazety” wiedzą, o kim mowa – choć o to ich nie podejrzewam – trzeba nam jednak wiedzieć, że Wojciech Sadurski to przede wszystkim – jak wszyscy oni – tak zwane „resortowe dziecko”, ale również poważny autorytet wypowiadający się niekiedy na bieżące tematy w różnego rodzaju telewizjach. Kiedy piszę „od czasu do czasu” wiem co robię, bo bardzo mi zależy, by nikt nie pomyślał, że Sadurski to postać o pozycji zbliżonej choćby do Janusza Palikota, czy Andrzeja Halickiego. On, owszem, bywa gwiazdą, jednak nie powinniśmy zapominać o proporcjach. Sadurski to przede wszystkim jakiś Sadurski i na tym koniec.
I oto nagle ów Sadurski nagle jakimś cudem pojawia się w przestrzeni publicznej i oświadcza, co następuje:
„Małe, złośliwe państewko – przesiąknięte kompleksami i poczuciem żalu do całego świata (Trianon); tonące w toksycznej atmosferze połączenia smuty z agresywnością wobec słabych. Tłusta, niezdrowa kuchnia, marne wina, przereklamowana stolica z wdziękiem zapyziałych lat 1970-tych, marna muzyka[…]. Jako peryferium europejskiego imperium, biedniejszy kuzyn Wiednia i Pragi. Jako państwo Unii Europejskiej – powód do wstydu i zażenowania”.
Ktoś kto nie zna sprawy, może sobie pomyśleć, że Sadurski wypowiedział się na temat jakiegoś fikcyjnego państwa, w którym postanowił umieścić akcję swojej powieści i dziś na życzenie mediów dzieli się swoimi refleksjami. Tymczasem nic z tego. Sadurski – a za nim praktycznie wszystkie ogólnopolskie media – przekazują wiadomość, że Węgry to pod każdym praktycznie względem syf i dziadostwo.
I w tym momencie pojawiają się dwie kwestie. Pierwsza z nich dotyczy tego, skąd się wzięły owe emocje, a odpowiedz jest oczywista. One wzięły się stąd, że w reakcji na dziś absolutnie zagadkowy nagły napływ do Europy fali uchodźców z Północnej Afryki, premier Węgier Viktor Orban ogłosił, że owi uchodźcy stanowią problem przede wszystkim dla Niemiec, a nie Węgier, Polski, Czech, czy Estonii, i tym sposobem popełnił grzech największy, a więc grzech niezależności. Druga jest znacznie ciekawsza. Otóż wygląda na to, że dla drobnych wyrobników, takich jak Sadurski – ale również całej kupy lepiej od niego znanych nam polityków i komentatorów – kwestia owego szczególnego exodusu stała się okazją do wyjątkowo tandetnego lansu. To bowiem, co oni wszyscy robią, przypomina jako żywo sceny z popularnego filmu „Mars atakuje”, gdzie na wiadomość, że Ziemia została zaatakowana przez Obcych, zaczynają się aktywizować najróżniejszego rodzaju grupy głoszące intergalaktyczną przyjaźń i solidarność, a wszystko po to, by w efekcie owi Obcy, kiedy nadejdzie ten moment wzięli się w pierwszej kolejności za nich i ich zwyczajnie wymordowali.
Europa została zaatakowana przez Islam, a w reakcji na to ci co z jednej strony zawsze byli idiotami, a z drugiej mieli ów przywilej, by sprawować władzę, prowadzą swoją, jakże wyrafinowaną, politykę. A ja w tej chwili mam już tylko jedno życzenie. Niech im oni poobcinają łby.

Już wkrótce ukaże się moja kolejna książka, tym razem o tym, co słychać na dziewiątym kręgu, do tego czasu serdecznie zachęcam do odwiedzania księgarni pod adresem www.coryllus.pl i kupowania tego, czego jeszcze jakimś cudem nie mamy.

poniedziałek, 20 grudnia 2010

No i znów lezą

Od czasu jak Wojciech Sadurski opublikował swój intelektualny żart w Salonie24, a ten blog na ów żart odpowiednio zareagował, minęło trochę czasu, natomiast u Sadurskiego wciąż pojawiają się nowe komentarze. Z prawdziwą przykrością i rozczarowaniem zauważam, że duża część owych opinii, mimo że kierowanych bardzo dobrą wolą, trafia niezmiennie w płot. Wśród nich, niezmiennie pojawia się kwestia użycia przez Sadurskiego słowa ‘whom’. Część komentatorów zarzuca Sadurskiemu, że on użył jakiegoś ‘whom’, które w języku angielskim nie istnieje, podczas gdy druga część wyjaśnia, że owo ‘whom’ jest jak najbardziej poprawne i przytacza na potwierdzenie tej opinii szereg cytatów. I tak ta wymiana trwa, nie wiadomo jeszcze jak długo. Ponieważ sytuacja dla kogoś takiego jak ja, a więc dla osoby, która może i nie wie nic, ale akurat na języku angielskim się zna, jest niezwykle irytująca, czuję się zmuszony do poświęcenia sprawie – a niestety przy okazji też samemu Sadurskiemu – jeszcze jeden wpis. Tym samym, sprawa, mam nadzieję, zostanie ostatecznie wyjaśniona, a Wojciech Sadurski otrzyma swój drugi wpis, a tym samym zostanie awansowany do poziomu Andrzeja Mleczki.
W swojej przedostatniej notce próbowałem sprawę językowych kompetencji Sadurskiego odpowiednio naświetlić, jednak mam wciąż obawy, że czegoś w tych objaśnieniach brakuje. Wprawdzie napisałem bardzo wyraźnie, że cały problem nie sprowadza się do tego, że Sadurski nie zna języka, albo że go zna po łebkach – bo to nieprawda – ale że on jest człowiekiem na tyle mało inteligentnym, że z tą swoją znajomością języka nie wie co zrobić. A efekt tego jest taki, że w momencie kiedy on pragnie się swoimi talentami popisać, robi z siebie pośmiewisko. Czego więc zabrakło? Otóż mam wrażenie, że tego mianowicie, czego chciałem uniknąć, a więc konkretów. Kiedy pisałem swój tekst, nie miałem zamiaru wytykać Sadurskiemu błędów, które popełnił, ani tym bardziej wyjaśniać, na czym one polegały i udowadniać swoje racje teoretycznie. Bo po co ludziom zawracać głowę? Sądziłem, że wystarczy pokazać problem.
Niestety, jak się okazuje, człowiek potrzebuje dowodów, a więc wiedzy. Zajrzałem wczoraj pod wieczór na blog Sadurskiego, by zobaczyć, czy on po raz trzeci napisze, że nie wie, kto to jest Toyah, i zobaczyłem, że tam dyskusja na temat języka angielskiego trwa w najlepsze. A już najbardziej, jeśli idzie o to nieszczęsne ‘whom’. W tej sytuacji, mam bardzo poważne przekonanie, że tak gdzie zwyczajnie wystarczyłoby splunąć, należy tłumaczyć. A więc proszę bardzo. Wytłumaczę. I proszę tylko, żeby nikt nie traktował tego, jako wyłącznie kolejnej lekcji języka angielskiego, lecz przede wszystkim jako jeszcze jedną refleksje na tematy ogólne. Bo taki, i tylko taki mam plan. Powiedzieć coś o sprawach uniwersalnych.
Zajrzyjmy do podręcznika gramatyki angielskiej autorstwa W. Stannarda Allena. To jest tak zwany ‘Allen’. Kto się uczył angielskiego w miarę poważnie wie, o czym mówię. Otóż Allen, w rozdziale dotyczącym użycia zdań podrzędnych – a dokładnie tak zwanych relative clauses – pisze, że przy budowaniu, znów tak zwanych, ‘defining reative claues’, „do używania whom należy zdecydowanie zniechęcać”. Dalej pojawia się informacja taka mianowicie, że ‘whom’ „nigdy nie mógłby się pojawić w języku angielskim”, o ile nie jest to oficjalny i formalny język pisany. Dalej napisane jest, że ‘whom’ pojawia się wyłącznie w tak zwanych ‘non-defining relative clauses’, z tym jednak zastrzeżeniem, że owe zdania podrzędne nie-definiujące „nie występują w mówionym języku angielskim”. W innym miejscu kwestia ‘whom’ u Allena pojawia się w takim kontekście: „Forma ta praktycznie nie występuje już w mowie angielskiej. Można ją znaleźć wyłącznie w najbardziej oficjalnym języku pisanym”. Szukamy ‘whom’ w indeksie. Jest. Obok tytułu, pojawia się w nawiasach informacja – „zanikające”.
Ktoś mi powie, że Allen nie musi być autorytetem, albo że – co może bardziej sensowne i rozsądne – Sadurski właśnie sparodiował list oficjalny. List służbowy, pisany na poziomie premierów, rządów i takich tam. Pierwszy argument zlekceważymy, jako nieistotny. Co do drugiego, to fakt. To co spłodził Sadurski, to list jak najbardziej służbowy, pisany rzekomo przez premiera rządu, a więc coś, co według Allena zezwala na użycie języka najbardziej oficjalnego, i w zwykłym mówionym angielskim sztucznego. Oczywiście, mógłbym tu powtórzyć to co i sam sugerowałem w swoim wpisie, a na co też dokładniej zwrócił uwagę Orjan. To mianowicie, że pastisz Sadurskiego nie ma najmniejszego sensu, choćby z tego względu, że list Camerona do Kaczyńskiego był listem pisanym nie przez premiera rządu – którym Cameron wówczas nawet nie był – lecz osobistym, w dodatku kondolencyjnym, listem kolegi do kolegi. No ale co to da, skoro mamy do czynienia z cymbałami?
A więc na ten potencjalny argument dotyczący języka oficjalnego chciałem zareagować. Otóż podręcznik Allena to nie jest podręcznik nowy. On był napisany wiele lat temu. Kiedy Allen przekazywał swoje uwagi na temat funkcjonalności formy ‘whom’, język angielski wyglądał zupełnie inaczej, niż dzisiaj. Kiedy Allen pisał o ‘whom’, mógł na temat tej formy jedynie stwierdzić, że ona „zanika”. Dziś forma ‘whom’ w języku angielskim praktycznie nie istnieje. Nie istnieje w mowie i nie istnieje w piśmie. Ktoś powie, że jak to, nie istnieje w piśmie? Jak ktoś będzie chciał, to jej użyje, i kto mu co zrobi? I zgoda. Jeśli ktoś chce dziś używać ‘whom’ to może sobie go używać, tyle, że jeśli usłyszy śmiech, lub – w najlepszym wypadku – ujrzy uniesione brwi, niech się nie dziwi. Podobnie jak niech się nie dziwi ktoś, kto w języku polskim ni stąd ni z owąd uzna za wyszukaną elegancję użycie formy ‘któregoż to’, lub ‘jakowoż’, czy ‘niejakoż’, i zostanie wykpiony. Bo nie uratuje go nawet to, że jakiś stary podręcznik języka polskiego powie mu, że te formy są używane wyłącznie w pisanym języku oficjalnym.
Podpieram się tu tym Allenem, jednak wcale nie dlatego, że inaczej nie potrafię. Podpieram się nim, bo wiem, że tam gdzie można by było zwyczajnie powiedzieć jak jest, należy dostarczać tak zwanych dowodów. A zatem dostarczam. Sprawa jest jednak zdecydowanie bardziej prosta. Tekst, który sprokurował Sadurski nie mógł być napisany przez zwykłego Anglika. I widzi to każdy, kto zna język angielski lepiej niż trochę. Nie mógł być przez niego napisany nawet nie dlatego, że tam są rażące błędy merytoryczne – a są! – lub że on w ogóle nie jest napisany po angielsku, ale dlatego, że żaden normalny Anglik nie miałby najmniejszego powodu, żeby pisać takim językiem. A gdyby z jakiegoś powodu napisał coś w tym stylu, to wyłącznie dla żartu.
Jest jednak jeszcze jeden problem. I to jest problem dla nas dziś kluczowy. Sadurski uznał za stosowne skopiować tak zwany język urzędniczy. I to jest, moim zdaniem, bardzo ciekawe. Otóż Sadurski całym swoim sercem i duszą tkwi w PRL-u. Dla Sadurskiego świat składa się z PRL-u i z tego wszystkiego, co znajduje się w opozycji do niego. Państwo to dla Sadurskiego PRL, natomiast reszta, to on, Michnik, może jakiś Kołakowski. Diabli zresztą ich wiedzą. Sadurski nie zna normalnego świata. Sadurski to człowiek, który spędza swój zawodowy czas gdzieś we Włoszech, czy w Australii, a może akurat i w Warszawie, karmi się tą propagandą, której jest i ofiarą i już teraz też twórcą, a kiedy wróci do domu, to słucha Wojciecha Młynarskiego, jak spiewa o kartoflance, ogląda stare obrazy Jerzego Dudy-Gracza, a najdalej jak sięga w przód, to do Misia Barei. Sadurski tkwi całą swoją duszą, sercem i ciałem w PRL-u. I jedyne co ma nowego, to pieniądze i znajomość języka angielskiego. Nowa Polska dała mu tyle. Nauczyła go angielskiego i dała zarobić.
I nagle przyszedł ten moment, że trzeba się było wykazać, i padło na, z jednej strony, Sadurskiego rozbuchaną ambicję, a z drugiej na zwykły, cywilizowany świat, reprezentowany akurat przez Davida Camerona, premiera Wielkiej Brytanii. I nagle okazało się, że Sadurski nie jest w stanie przyjąć normalnej, obiektywnej perspektywy. On słyszy słowo ‘premier’ i widzi Cyrankiewicza. Widzi Cyrankiewicza i słyszy bełkot. Bo tyle akurat wie. Że premierzy bełkoczą. I w tym momencie przypomina sobie, że niedawno się nauczył mówić i pisać po angielsku, więc mówi i pisze. Mówi i pisze. Po angielsku. Najpierw mówi, później z satysfakcją nalewa sobie do kieliszka włoskiego wina, i to co mówi – zapisuje i wysyła z dumą w świat. No i wychodzi mu to, co mu wychodzi.
Jak więc nam dziś wypada zareagować na casus – bo tak naprawdę nie o niego tu chodzi., lecz o casus właśnie – Sadurskiego? Moim zdaniem jedyna sensowna reakcja jest taka, by go poinformować, że to jest niesamowite, jak on się świetnie nauczył języka angielskiego. Że w jego wieku, ten sukces, to coś, co wręcz graniczy z cudem. Że wielu ludzi o wiele od niego zdolniejszych i inteligentniejszych, nie jest w stanie osiągnąć nawet 10% tego, co mu się udało. Tyle że to akurat jest niczym, jeśli za tym czymś nie pójdzie coś, co niektórzy nazywają życiem, inni człowieczeństwem, a inni zwyczajnie mądrością. Bo jeśli tego zabraknie, to – szczególnie w przypadku kogoś takiego jak Wojciech Sadurski – zostanie tylko ów PRL-owski kompleks, uginający się pod ciężarem jeszcze innych, już całkowicie pojedynczych kompleksów, o których tu nie będziemy wspominać, bo przede wszystkim nie jest na nie pora, a poza tym, po ciężką cholerę? Prawda?
Napisałem wcześniej, że wcale nie chodzi dziś tak naprawdę o język angielski. Wcześniej też zasugerowałem, że nie chodzi również tak naprawdę o Wojciecha Sadurskiego. I swoje zdanie w obu kwestiach podtrzymuję. To jak kto zna język angielski jest sprawą całkowicie nieistotną. Natomiast to, co kto sądzi o Jarosławie Kaczyńskim, to problem osobisty i nie ma sensu z tym dyskutować. Jeśli ja dziś po raz drugi już wracam do Wojciecha Sadurskiego, to wyłącznie dlatego, ze między nim a mną istnieje bardzo poważny konflikt kulturowy, a on – z tą właśnie swoją, kulturą tak mi obcą – reprezentuje bardzo zdecydowanie stronę, która w stosunku do kultury, którą uważam za swoją, demonstruje bardzo silną agresję, a dodatkowo, w tej swojej agresji czuje się – najprawdopodobniej zresztą bardzo słusznie – całkowicie bezkarny. Dlatego mam ambicje Sadurskiego tępić.
By opisać kulturę, z którą walczę, muszę wrócić do oryginalnego tekstu Sadurskiego. Otóż on postanowił wyśmiać Jarosława Kaczyńskiego za to, że broniąc się przed zarzutami o to, że jego zachowanie po smoleńskiej katastrofie go kompromituje, wspomniał list, jaki otrzymał od Davida Camerona, w którym ten wyraził uznanie wobec postawy, którą Kaczyński zaprezentował w obliczu tej tragedii. Wrócę do czasów jeszcze dalszych. 10 kwietnia pod Smoleńskiem rozbił się samolot, którym leciał brat Jarosława Kaczyńskiego, jego bratowa i kilku najbliższych przyjaciół, i w wyniku tej katastrofy, wszyscy oni ponieśli śmierć. Ponieważ Jarosław Kaczyński nie ma rodziny, strata ta dla niego była szczególnie wyjątkowa. W dniu katastrofy, Jarosław Kaczyński przybył do Smoleńska zidentyfikować ciało brata i w sytuacji, którą zastał, uznał, że kiedy stoi nad szczątkami swojego brata, nie życzy sobie spoufalać się ani z Donaldem Tuskiem, ani, tym bardziej, z ruskim premierem. Jego wybór, jego sprawa. Z punktu widzenia kultury, z którą się czuję związany, jego wybór – jego sprawa. Szczególnie w takiej sytuacji. Tak się jednak złożyło, ze niemal od pierwszego dnia – z powodu wręcz tragicznych napięć politycznych – Jarosławowi Kaczyńskiemu nie dano żyć tą stratą. Od pierwszego niemal dnia, kultura z którą utożsamia się Wojciech Sadurski, a z którą ja walczę, postanowiła Jarosława Kaczyńskiego, z jego bólem i żałobą, wdeptać w ziemię. A zatem, jeśli walcząc z tą kulturą, zająłem się Sadurskim pod kątem jego PRL-owskich koligacji, to wyłącznie dlatego, że dał mi ku temu pretekst.
A zatem, co to za kultura, która stoi za tego typu zachowaniami? Jest to, moim zdaniem, przede wszystkim właśnie kultura PRL-owska. To właśnie o niej myślał Jarosław Kaczyński, kiedy mówił, że system, jaki tu do nas po II Wojnie Światowej przywieźli Sowieci, to system dla hołoty. To system, którzy wierzy w to, że jedyne autentyczne wartości, to siła i spryt. A skoro siła i spryt, to wszyscy ci, którzy cierpią, lub tylko w pewnym momencie swojego życia gdzieś się spóźnili, zasługują wyłącznie na pogardę. A skoro na pogardę, to powinni się liczyć z tym, że gdy w momencie porażki nie padną na kolana przed silnymi i sprytnymi, a co gorsza przyjdzie im do głowy demonstrować godność – zostaną zabici szyderstwem. Swoim tekstem na blogu tę własnie kulturę zademonstrował Sadurski. Ale nie tylko tym tekstem. Nawet zwracając się bezpośrednio już do mnie i szydząc z tego, ze nie mam pracy, i muszę prosić o pomoc pisząc te teksty, pokazał co go bawi. Jeśli komuś to nie mówi wystarczająco dużo, i potrzebuje czegoś bardziej pop, to w zupełnie innym wymiarze ten sam rodzaj kultury demonstrują dziś władze Białorusi wobec opozycji.
Czuję obrzydzenie do tej właśnie kultury. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego i nie chce nawet o niej myśleć. Jeśli wciąż z nią walczę, to tylko dlatego, że w swojej bezczelnej arogancji, jest ona wciąż i wszędzie tak okropnie obecna. Jeśli natomiast postanowiłem upaść tak nisko, że w pewnym sensie zgodziłem się rozmawiać z Wojciechem Sadurskim, to dlatego, że tak fantastycznie dał mi do tego okazję. Pisząc swój tekst, w dodatku się w tak żenujący sposób napinając, Sadurski przyjął na siebie rolę rzecznika całego tego dziwacznego pokolenia. Zupełnie jakby chciał powiedzieć: „Jestem człowiekiem PRL-u, a ponieważ jest nas dużo i mamy władzę, możecie nam skoczyć”. I w dodatku powiedział to po angielsku. I to jeszcze tak, jak mu kazał mięsień zwany sercem.
To co ja w tej sytuacji miałem zrobić?

sobota, 18 grudnia 2010

A teraz, Panowie i Panie, rżymy w języku angielskim

W ostatnich dniach miałem okazję zaglądać częściej do Salonu24, z którym się żegnam, żegnam i pożegnać nie jestem w stanie. Poszło o to, że, ponieważ nie znam sposobu, by swój blog stamtąd ostatecznie usunąć, poprosiłem Administrację o tę ostatnią już przysługę. Na to jakaś pani zwróciła się do mnie, bym na pożegnanie machnął tam parę słów, to oni po paru dniach mnie stamtąd skreślą. Machnąłem, parę dni minęło, a ten mój biedny, porzucony blog jak sterczał tam, tak wciąż sterczy. Lubią mnie, cholera! Ciekawe tylko za co?
Zajrzałem więc na Salon i wczoraj, by sprawdzić, co słychać, patrzę, a tam mój stary kumpel Sadurski popisuje się jak zwykle, tyle że tym razem znajomością języka obcego. Tak na marginesie, jeśli on czyta ten tekst – a w końcu, jak jego i jemu podobnych znam, oni mój blog czytają nałogowo – od razu zwracam się do niego z uprzejmą prośbą, by się nie rzucał o tego „kumpla”, bo będę go i tak, podobnie jak Wybranowskiego, Śmiłowicza, Leskiego, Warzechę i całą tę bandę podpiętych pod tak zwaną blogosferę dziennikarzy i takich tam, nazywał w ten sposób do końca dni moich. Dlaczego? Bo tak. Just because – że sobie też przyszpanuję. Bo mam taką chęć mówić na nich, że są moimi salonowymi kumplami. Mój kumpel Kuczyński. Mój kumpel Osiecki. Ja ich nie prosiłem, żeby wchodzili na mój blog. Sami się wepchali. To niech teraz mają.
Patrzę więc, a tu, jak mówię, mój kumpel Sadurski – profesor, panie! – zadaje szyku po angielsku. Ja z Sadurskim, jak niektórzy może pamiętają, miałem ostatnio do czynienia, kiedy jakiś czas temu rzucił się na mnie, że ja nie znam języka. Wytłumaczyliśmy mu wówczas, wspólnymi siłami, żeby się lepiej nie odzywał w tematach, w których jest kompetentny-inaczej, i skoro już musi robić show, to niech może lepiej pisze o włoskich winach, bo tu mu z całą pewnością będzie dużo łatwiej. Nie posłuchał i mamy co mamy – napisał Sadurski tekst w języku angielskim, i to nie taką zwykłą maturalną formę typu „zgubiłeś torbę; napisz jak wyglądała, co w niej było, i jak się z tobą skontaktować”, ale poważny tekst, jaki to niby piszą do siebie poważni ludzie w poważnych sprawach.
Czytelnicy tego bloga są ludźmi wrażliwymi, więc z całą pewnością zauważyli, że dziś będę się z Sadurskiego śmiał. Oczywiście mają rację, jednak tylko trochę. Bo ja się będę śmiał z Sadurskiego, ale nie tylko. Ja mam dziś zamiar pośmiać się też z całej bandy podobnych jemu bęcwałów, którzy nagromadzili sobie na kontach pełno jakichś strasznie mądrych tytułów, którzy napisali pełno strasznie mądrych tekstów, rzekomo naukowych, którzy wreszcie patrzą na otaczający ich świat wyłącznie z góry, tylko dlatego, że ktoś im kiedyś powiedział, że to jest ich nowa perspektywa, a oni w tę plotkę głupio uwierzyli. I nie będę się, wbrew pozorom, śmiał z nich przez to, że oni nie znają języków obcych. Bo oni je akurat pewnie i często znają. I to stosunkowo dobrze. Tyle że znają je dokładnie tak, jak znają całą resztę, a więc na poziomie wyłącznie, że tak powiem, kanapowym.
O czym mówię? Pamiętam jak kiedyś miałem okazję być w komisji egzaminacyjnej na rozszerzonej maturze z języka angielskiego w jednym z bardziej ambitnych katowickich liceów. I wówczas przyszedł pewien chłopak, i zaczął wygłaszać tzw. speech. To było autentycznie nie do zniesienia. On nie był w stanie jednego zdania powiedzieć normalnie. Od samego początku było widać, że to jest ktoś, dla kogo w nauce języka jedyną ambicją było zebranie jak największej liczby długich, trudnych i rzadko używanych wyrazów i wyrycie ich na pamięć. Oczywiście, on popełniał przy tym zwykłe błędy, bo to akurat jest często nie do uniknięcia, ale nie o te błędy chodziło. On najzwyczajniej w świecie nie potrafił mówić po angielsku.
Podobna sytuacja jest z Sadurskim. On postanowił, że zabłyśnie na dwóch na raz frontach. A więc przede wszystkim, pokaże wszystkim jaki niego satyryk, ale przy okazji zabłyśnie znajomością języków obcych. I teraz ktoś mnie może zapytać, skąd ja wiem, że on, pisząc ten swój tekst, nie chciał sparodiować urzędowego stylu dyplomatycznych wymian? No, takiej możliwości raczej nie ma. Gdyby jemu chodziło o to, to by przyjrzał się, jak był napisany list Camerona do Kaczynskiego, zaczynając od tego „Dear Jarosław”, a kończąc na zamykającym wszystko „David”, i napisał coś podobnego. Problem jednak jest taki – i tu zakładam wersję łagodniejszą dla Sadurskiego – że on przede wszystkim listu Camerona nawet nie czytał, bo mu się nie chciało, tyle że zwykłego tekstu w języku angielskim napisać nie potrafi. On bowiem prawdopodobnie pisze, jak mówi. A więc bełkocze. Jak 90 procent jego kolegów intelektualistów z bożej łaski. W czym ta wersja jest łagodniejsza? No w tym, że jeśli to nie jest jedyna przyczyna tego, ze jemu wyszło coś takiego, to druga musi być dla niego bardziej bolesna. Otóż możliwe, że on list Camerona do Kaczyńskiego przeczytał, ale go nie zrozumiał. Że jemu się, w jego typowym dla tego gatunku ludzi umysłowym lenistwie, nawet nie chciało zastanowić, z czym ma do czynienia. Dowiedział się czegoś od kolegów i walnął to swoje jajo. A więc, kiedy żartował, to nawet nie wiedział z czego żartuje.
Jak widać, nie cytuję tekstu Sadurskiego? Dlaczego? Przede wszystkim, nie mam po co tego robić, bo on jest zbyt językowo trudny, żeby większość tu czytających była w stanie rzecz właściwie oceniać. Po drugie, oczywiście, nie mam też najmniejszego powodu, żeby zaśmiecać ten blog tanim kabaretem. Jak ktoś koniecznie chce, niech sobie zajrzy na blog Sadurskiego w Salonie i się odpowiednio zabawi. Nie będę też cytował tu błędów językowych, jakie on zrobił, bo akurat to on ma tu kompleksy, a nie ja. A jest tych błędów – jeśli komuś ta informacja sprawi przyjemność – wcale niemało. Natomiast, żeby przekazać to co Sadurski napisał w taki sposób, żeby wszyscy to zrozumieli, zadam sobie trud i przetłumaczę to coś na język polski. Trochę się pośmiejmy z jeszcze jednego napuszonego balwana z tytułem profesorskim.

Szanowny Panie Kaczyński!

W imieniu rządu Jej Królewskiej Mości, pragnę przekazać Panu najgoręciejsze i najszczersze gratulacje z powodu Pańskiego bohaterskiego aktu niezaakceptowania kondolencji składanych przez premiera Putina. Mój rząd, wszystkie jego służby, a szczególnie Ministerstwo dla Zagranicy, jak również i ja osobiście, śledzimy z wielką atencją i zainteresowaniem Pańskie działania, z których nieakceptowanie kondolencji składa się być może na najbardziej emblematyczną i znaczącą egzemplifikację. W rzeczy samej, śmiem twierdzić, że jakakolwiek kwestia nie jest kwestią o większym znaczeniu dla strategiczno-politycznej równowagi w Europie, niż decyzja podjęta przez lidera głównej opozycyjnej partii, w odniesieniu do tego, od kogóż to owe kondolencje pochodzą, i czyjeż to kondolencje wolno nam akceptować.

To, niechże zechce Pan mi pozwolić, stanowić może kamień węgielny naszej polityki zagranicznej i naszych relacji strategicznych z Rosją, a Pańska rola w rzeczonych relacjach jest centralna. Ale też istotność Pańskiego momentalnego aktu niezakceptowania kondolencji nie może ulec przeszacowaniu. Jeśli wolno mi być absolutnie szczerym, pojawił się moment w trakcie kampanii poprzedzającej wybory prezydenckie, kiedy to co poniektóre elementy naszej polityki zagranicznej, musiały wyrazić niejaki niepokój spowodowany faktem, że przyjął Pan ekscesywnie koncylatoryjne podejście w stosunku do potężnego i niebezpiecznego sąsiada ze Wschodu. Znalazło to swoje miejsce w czasie, kiedy to wystąpił Pan w telewizji z expose skierowanym do Rosjan. Od tego jednakowoż czasu, doznałem niejakiej ulgi, odnotowując fakt, że Pańskie akcje należało było raczej przypisać przedawkowaniu leków.

Jeszcze raz, panie Kaczyński, proszę przyjąć moje najbardziej z głębokości serca płynące gratulacje z powodu Pańskiego mężnego aktu niezaakceptowania kondolencji, ale także samo proszę zachować przekonanie, że może Pan zawsze liczyć na nasze pełne i bezwarunkowe poparcie w tym, a także samo w odniesieniu do wszelkiego tego typu braku akcji w przyszłości.

Proszę pozwolić mi na skorzystanie z tej możliwości, panie Kaczyński, by życzyć Panu i Pańskiej Partii wszystkiego najlepszego z okazji zbliżającej się Gwiazdki.

Z poważaniem,

David Cameron


I znów, ktoś może powiedziec, że to nieprawda. Że ja przesadzam. Że Sadurski zna język angielski na wyższym poziomie, niż to co można przeczytać powyżej. Że ja jestem nieuczciwy. Otóż nie. Tłumaczenie tekstu Sadurskiego przeprowadziłem najuczciwiej i najwierniej jak tylko potrafiłem, kierując sie jednocześnie całą moją wiedzą. W moim odczuciu Sadurski mówi po angielsku właśnie tak. To jednak nie jest takie ważne. Jak już wcześniej wspomniałem, to nie ja mam kompleks, lecz on. Problem polega na tym, co się kotłuje w głowie takiego Sadurskiego i jemu podobnym. Przypomnijmy sekwencje zdarzeń. Jarosław Kaczyński, na zakończenie wywiadu dla Newsweeka – jak się okazuje nawet nie autoryzowanego – w reakcji na bardzo konkretne pytanie wspomniał o tym, że David Cameron pogratulował mu postawy w Smoleńsku 10 kwietnia. Żeby dostarczyć na to jakiegoś dowodu, opublikował ten list, z podkreślonym słowem „dignity”. Czemu to zrobił? Też nie wiem. Domyślam się, ze jedno i drugie było reakcją na zarzuty, że w Smoleńsku zachował się jak wiejski burak. I że cały świat o tym wie. I że się z niego śmieje. I co się dzieje teraz? Ktoś taki jak Sadurski wspina się na wyżyny swojego dowcipu i erudycji, żeby Kaczyńskiego wyśmiać. Za co? No, nie bardzo wiadomo. Staram się do tego dojść, ale jedyne co mi do głowy przychodzi, to to, że on źle zrozumiał słowa Camerona. Że zareagował przesadnie. Że wziął do siebie coś, czego nie było.
Ktoś powie, że Sadurski chciał przy okazji też wykpić Camerona. Że sam Cameron pisze, jakby był idiotą. Myślę jednak, że tej koncepcji obronić się nie da.
Pozostajemy przy liście Camerona, stracie Jarosława Kaczyńskiego i samopoczuciu jednego intelektualisty z tytułem. W pewnym momencie swojego listu – oryginalnego tym razem – Cameron pisze tak: „Nie ma słów, by wyrazić ból, jaki musisz czuć z powodu straty swojego brata bliźniaka, swojej bratowej, i tylu przyjaciół i kolegów. Godność i odwaga, z jaką się zachowałeś zarówno w Rosji, jak i podczas uroczystości w Warszawie, zrobiły na mnie autentyczne wrażenie.”
Z litości dla Sadurskiego wcześniej założyłem, że on listu Camerona nie czytał. To go ratuje. Nienawidzi Kaczyńskiego – jego sprawa, jego mózg. Jeśli jednak czytał, i przeczytał te słowa, i je zrozumiał, to jego reakcja robi wrażenie jeszcze większe niż mogło nam się dotychczas wydawać. Bo przeczytać te słowa, zrozumieć je, i wybuchnąć czystym, ordynarnym rżeniem, to wyczyn nie lada. Mniej więcej taki, jak zamiast powiedzieć „jestem idiotą” człowiek jest w stanie z siebie wydusić jedynie „zaobserwowałem u siebie niejakie zakłócenia na poziomie intelektualnej percepcji i umiejętności jej emocjonalnego przetworzenia”.

wtorek, 26 maja 2009

Uniwersytety czy śmietnik?

Przyznam szczerze, że myślałem ostatnio dość mocno, jak by tu można było elegancko i możliwie spektakularnie skończyć moją przygodę z Dziennikiem i z tym wszystkim, co się nam w ciągu minionego tygodnia przytrafiło. Każdy dzień przynosi nowe zdarzenia, każde z nich dostarcza niezwykłych wprost inspiracji, więc kiedy się jest blogerem o pewnym poziomie zaangażowania, naprawdę ciężko jest marnować okazję. Piszemy więc, co nam leży na sercu, wylewamy z siebie nasze smutki i rozczarowania, i nawet jeśli w pewnym momencie widzimy, że poziom tych smutków i rozczarowań znacznie przerósł sam temat, to i tak nie bardzo wiadomo, jak przestać.
Szczęśliwie, w dzisiejszym Salonie znalazłem wpis pana profesora Wojciecha Sadurskiego, przeczytałem go z uwagą i pomyślałem sobie, ze oto jest piękna okazja, żeby ostatecznie zamknąć ten nieszczęsny rozdział i to zakończyć go odpowiednio mocno. Jeśli ktoś ma ochotę, oto odpowiedni link http://wojciechsadurski.salon24.pl/107209,o-polityce-m-wi-takze-idiota-ale-jakze-inaczej.
Tematem jednak tego wpisu nie będzie pan Wojciech Sadurski, a przynajmniej nie w stopniu decydującym. Osoba Sadurskiego pojawiła się tu właściwie tylko z jednej przyczyny… no powiedzmy z przyczyn dwóch. Pierwsza jest taka, że dzięki niemu dowiedziałem się o tym, co ma do powiedzenia w kwestii wolności, demokracji i ogólnie pojętego człowieczeństwa inny profesor – Marcin Król. Drugi powód – wbrew pozorom nie taki znowu trywialny – dla którego muszę wspomnieć o Wojciechu Sadurskim, jest czysto techniczny. Jego osoba i jego refleksja, bardzo mi pomogły w ułożeniu czegoś, co nie wiem jak się nazywa po polsku, ale po angielsku na to się mówi topic paragraph.
Proszę posłuchać. Ja nie mam absolutnie pewności, czy Wojciech Sadurski jest idiotą, czy nie. Podobnie zresztą, jak nie wiem, czy idiotą jest Marcin Król. Dobry obyczaj i cywilizacyjne przesądy kazałyby twierdzić, że i jeden i drugi idiotami być nie mogą i to wcale nie tylko dlatego, że są profesorami. Przede wszystkim, ani jeden ani drugi nie mogą być idiotami z powodu tego mianowicie, że definicja idiotyzmu jest bardzo ściśle sformalizowana i naprawdę trudno by było sobie wyobrazić, żeby którykolwiek z nich pod nią podpadał. No ale, jak wiemy, bywa różnie, więc wykluczyć niczego nie można. Po przeczytaniu tekstu profesora Sadurskiego mam jednak przekonanie, graniczące z pewnością, że Wojciech Sadurski idiotą nie jest. Dlaczego tak myślę? Z bardzo prostego powodu. Otóż Sadurski, w sposób dla mnie wystarczająco jednoznaczny, nie wykluczył takiej możliwości, że on akurat idiotą może być. Przynajmniej z pewnego punktu widzenia, który on uważa za demokratycznie uzasadniony. A tego typu refleksja świadczy znakomicie o tym, że Sadurski idiotą nie jest. I to nawet w potocznym.znaczeniu tego słowa.
Inaczej sprawa już wygląda, jeśli idzie o Marcina Króla. Wojciech Sadurski w swoim salonowym wpisie zamieszcza link do komentarza Króla, który on zechciał sformułować na temat tzw. blogowania. Kto chce, niech wejdzie na Sadurskiego i stamtąd dalej. Otóż, krótko mówiąc, Marcin Król, w swoim komentarzu zatytułowanym łaskawie Internet to nie śmietnik, przede wszystkim podkreślił, że on sam jest „wybitnym myślicielem, publicystą i prawdziwym dziennikarzem”. Dodatkowo, zapewnił wszystkich, że nie jest idiotą. No i – co być może tu akurat nie jest najmniej istotne – pochwalił się, że on ma wszelkie talenty, które mu pozwalają idiotów wyłapywać. Ktoś może spytać, czemu u Marcin Król, człowiek, jak sam o sobie pisze, „wybitny”, postanowił zadręczać swój potężny mózg Internetem i idiotami. Można by było sądzić, że poszło o to, że Dziennikzwrócił się do Króla o to by jakoś się zechciał zaangażować w tę mokrą robotę, którą redaktorzy Krasowski i Michalski ostatnio tak bardzo się emocjonują, a jemu w sumie wszystko jedno. Jeśli tylko będzie mógł zobaczyć znów gdzieś swoje zdjęcie, to czemu nie?
Kiedy się czyta tekst Króla, można jednak odnieść wrażenie, że on sprawę traktuje bardzo osobiście. Poziom emocji prezentowany przez profesora Króla jest na tyle zbliżony do poziomu emocji, który zaprezentował w innej wypowiedzi, ale na ten sam temat, kolejny intelektualista i nie-idiota, Paweł Kukiz – piosenkarz. Z tego co pisze Król, wynika, że on autentycznie przeżywa pewne kwestie i jego wypowiedź to nie jest taka zwykła paplanina przy wódce na odczepnego. Dlaczego uważam, że Król gada na serio? Dlatego mianowicie, że moje doświadczenie każe mi wiedzieć, zawsze i wszędzie, że każdego tak zwanego intelektualistę można zacząć traktować poważnie dopiero wtedy, gdy ujrzymy go w sytuacji intymnej. Co jest dla intelektualisty sytuacją intymną? To akurat jest kwestia przypadku. Może to być moment, kiedy intelektualista jest pijany, albo kiedy się zakocha w jakimś dziecku, albo kiedy ktoś go obrazi i on się wścieknie. W sytuacji oficjalnej, intelektualista gada wyuczonymi frazami i niekiedy naprawdę bardzo trudno jest go złapać na tym, że jest idiotą. Trzeba więc czekać na ten jeden moment słabości. Wtedy dopiero z intelektualisty wychodzi jego prawdziwy potencjał.
Co się okazało dla Marcina Króla sytuacją intymną? Co zmusiło go do odsłonięcia się i do pokazania swoich faktycznych umiejętności i swojej autentycznej klasy? Okazuje się, że nie trzeba było go ani upić, ani na niego nasłać jakiejś małoletniej dziwki, ani nawet potraktować tak, jak na to od wielu lat sobie zasługuje, czyli pytaniem: „Jak zdrówko, szefie?” Wystarczyło mu nagle, któregoś dnia pokazać z przerażającą jednoznacznością, że cały ten świat, który on sobie najpierw uroił, a którym później już tylko sie karmił i który jednocześnie sam żywił, się rozpada. I zostaje, nawet jeśli nie zastąpiony, to bardzo agresywnie uzupełniany, światem wartości rzeczywistych. Król zobaczył, co się dzieje, i dostał szału. Jak ten szał wygląda?
Wystarczy spojrzeć na sam początek jego tekstu: „Nie chciałbym nikogo obrażać, ale odnoszę wrażenie, że blog jest czymś – proszę darować to określenie – idiotycznym. Pozwala każdemu wygłaszać opinie na tematy kompletnie dowolne. Tymczasem wcale nie uważam, że tak być powinno.” Bywa tak, ze ktoś wygłosi jakąś opinie, z pozoru tak intrygującą i mądrą, że trzeba czasu, żeby zobaczyć, że za tą opinią nie stoi tak naprawdę nic. W przypadku Marcina Króla i tych trzech zdań, które zacytowałem wyżej, nie ma mowy o jakimkolwiek nieporozumieniu. Tu nawet nie trzeba czytać dwa razy. To co Król mówi, jest proste jak artystyczne dzieło wspomnianego już wcześniej Pawła Kukiza. To jest tak zwany strzał do pustej bramki. Król, w swojej całkowicie oficjalnej wypowiedzi, ogłasza, że ”blog to idiotyzm”, bo „każdy może wygłaszać opinie na tematy dowolne”. On nie mówi, że blog jest szkodliwy. Nie ostrzega, że blog jest groźny. On nawet nie mówi, że blog jest tandetny. On mówi, że blog jest głupi. I dalej – nie twierdzi, że blog jest głupi, bo jest prostacki, bo jest zbyt ‘popowy’, bo wprowadza w błąd, albo dlatego że wykrzywia rzeczywistość. On na podparcie swojej – i tak już absolutnie kuriozalnej – tezy, że blog jest głupi, nie podaje jednego merytorycznego – godnego tytułu nawet nie profesorskiego, ale jakiegokolwiek tytułu – argumentu. On pisze, że blog jest głupi, bo pozwala wygłaszać opinie na wszelkie tematy. I że to jest źle. Mamy trzy zdania, tworzące całość pod względem intelektualnym tak nieprawdopodobnie prymitywną, że jeśli ktoś ma potrzebę, czytać dalej wypowiedź Króla, to już wyłącznie w celach badawczych.
A badać – owszem – jest co. Nieczęsto się bowiem zdarza, że w życiu realnym trafi się nam przypadek autentycznie szwejkowski. Ksiądz dziwkarz, sędzia złodziej, lekarz pijak, policjant wariat. Profesor idiota. Tak się niefortunnie składa, ze jestem osobą wykształconą. Wprawdzie nie bardzo, ale zawsze trochę tego się do mnie przylepiło. Co gorsza, w swoim życiu, miałem okazję najczęściej spotykać się częściej z ludźmi wykształconymi, niż pozbawionymi tego czegoś. Tak się moje życie ułożyło, że raczej miałem kontakt z profesjonalistami niż z amatorami. Jest w tym wszystkim jednak jedna, bardzo dobra rzecz. Jestem mianowicie absolutnie przekonany, ze gdyby mój los nie skazał mnie na to towarzystwo, do końca swoich dni musiałbym żałować, że nie udało mi się liznąć troszkę tak zwanego prawdziwego świata. Jakiż to byłby wstyd! Gdybym w swoim życiu nie miał prawdziwej okazji spotkać tego nieprawdopodobnie fascynującego gatunku, jakim jest wykształcony dureń, umierałbym w bardzo grzesznej nieświadomości. A więc, w sumie nie powinienem narzekać. I oto ta końcowa refleksja, która pozwala mi skutecznie zamknąć tzw. ‘sprawę Kataryny’.
Zacząłem od Sadurskiego i na Sadurskim przychodzi mi skończyć. Ma Pan racje, Panie Profesorze. Do końca naszych dni nie będziemy wiedzieli, jakimiż to nam przyszło być idiotami. Ale przynajmniej o tym wiemy. A to już jest bardzo dużo. Żeby jednak atmosfera nie była zbyt sielska, to muszę Panu jedno wyrzucić. To że Pan napisał o Królu, że on jest „jednym z najmądrzejszym ludzi w Polsce” to potężny obciach. Zupełnie jak nie Pan.

wtorek, 12 sierpnia 2008

Kogo podkarmia Wojciech Sadurski?

W tygodniku Newsweek, wywiad z Witoldem Waszczykowskim, wiceministrem u Sikorskiego, odpowiedzialnym za negocjacje w sprawie tarczy antyrakietowej. O rozmowie Newsweeka dowiedziałem się tu w Salonie od Igora Janke, a ponieważ sprawa, już na pierwszy rzut oka, wyglądała na, jak to zresztą określił sam pan Igor, "wstrząsającą", kupiłem sobie ten wywiad za 4,50.
Informacje podane przez Waszczykowskiego są do tego stopnia powalające, że komentarzu odredakcyjnym, Newsweek czuł się w obowiązku zaznaczyć, że "Waszczykowski z trudem ukrywa frustrację". I słusznie. Gdyby miało się okazać, że on nie mówi tego co mówi w związku ze swoją frustracją, tylko z tego powodu, że pewne rzeczy powiedzieć było trzeba, to mielibyśmy tzw. wtopę. Teraz też wprawdzie mamy wtopę, tyle że przyprószoną frustracją.
Ponieważ Igor Janke, snując swoje refleksje na temat wywiadu, pożalił się bardzo, że fakty ujawnione przez Waszczykiewicza fatalnie recenzują całą prawą stronę polskiej sceny politycznej. Pisze pan Igor tak:
"To, co ujawnił Waszczykowski, jeśli jest prawdą, fatalnie świadczy o rządzie. I choć obraz prezydenta w tej całej historii też nie jest niestety budujący, to były już wiceminister przede wszystkim bardzo poważnie oskarżył ekipę Donalda Tuska. Smutne to, co z tego wynika.
Polska centroprawica jest jak z Wyspiańskiego. Miałeś chamie złoty róg..."
Już w komentarzach na blogu red. Janke, znaleźć możemy cale mnóstwo skarg i żalów, że ponieważ w swoim wywiadzie dla Newsweeka, Waszczykowski pod adresem strony prezydenckiej nie mówi marnego słowa, sugestie pana Igora, jakoby wywiad uderzal w obie strony, są nieuprawnione.
Przeczytałem więc sam całą rozmowę i potwierdzam. Wszystko - dosłownie wszystko - co mówi Waszczykowski dotyczy wyłącznie rządu Donalda Tuska, jego ministrów i samego premiera. Ani jeden fragment, ani jedno zdanie ze "sfrustrowanych" zwierzeń byłego już wiceministra, nie wskazuje na Prezydenta, jako osobę w najmniejszym stopniu odpowiedzialną za kryzys.
Oczywiście możemy wszyscy, nie tylko Igor Janke, sobie całą sytuację komentować. Możemy wyciągać najróżniejsze wnioski z tego, co mówi Waszczykowski Newsweekowi; możemy nawet sobie wyobrazić, że tak naprawdę całą winę za to, co się stało ponosi Prezydent, ponieważ jest on osobiście tak przykrą osobą, że samą swoją obecnością wpływa destrukcyjnie na ruchy, które z natury swojej są pozytywne i służą wyłącznie pożytkowi ogólnemu.
Tego jednak u Waszczykowskiego nie ma. On mówi wyłącznie o tym, jak rząd Donalda Tuska niszczy Państwo. Tylko o tym.
Czytam więc komentarze pod wpisem Igora Janke i znajduję tekst podpisany przez Wojciecha Sadurskiego, w którym oto jest taki fragment:
"...więc dramatyczny ton Twojego wpisu uważam za nieproporcjonalny do wydarzeń. Natomiast podkarmiłeś trochę towarzystwo, mające obecny rząd za sprzedawczyków i zdrajców (na co oczywiście nie masz już wpływu)".
I, wbrew temu, co mogłoby się niektórym wydawać, ten fragment komentarza Wojciecha Sadurskiego jest prawdziwą przyczyną i główną treścią mojego dzisiejszego wpisu.
tóż, mimo że sam skrytykowałem wcześniej pana Igora, za - bardzo niesprawiedliwe moim zdaniem - potraktowanie roli Prezydenta w omawianym kryzysie, po przeczytaniu komentarza Wojciecha Sadurskiego, poczułem w stosunku do pana redaktora Janke współczucie. Bo faktem jest, że pan Igor Janke, razem ze swoimi przecież dobrymi intencjami został przez niemal wszystkich komentatorów potraktowany niezwykle nieuprzejmie. Ci, którzy nie lubią Tuska, ale za to lubią Prezydenta (tak jak ja) obrazili się na pana Igora za to, że jest niesprawiedliwy. Ci, którzy nienawidzą Kaczorów, a Tuska albo lubią, albo nie - nieważne - obrazili się na Waszczykowskiego, że jest kapusiem, a na red. Janke, że nie widzi, jakim to kapusiem jest Waszczykowski. Inni jeszcze, którzy pewnie nie lubią ani Tuska ani Kaczorów, tylko Tadeusza Mazowieckiego - jak właśnie Sadurski - zarzucili Jankemu, że się wysługuje pisiorom.
Osobiście uważam, że najwięcej jest takich, jak Wojciech Sadurski. Ludzi, dla których Igor Janke - ale przecież nie tylko on, bo jeszcze Igor Zalewski, Robert Mazurek, bracia Karnowscy, Piotr Zaręba, Joanna Lichocka - będzie zawsze wstrętnym kaczystą. I nie ma znaczenia, jak bardzo zarówno on sam, jak i inni dziennikarze, tak bardzo starający się o zachowanie w swoje publicystyce równowagi, będą wskazywać na winnych po obu stronach konfliktu. Tak czy inaczej, w oczach takich ekspertów od prawdy, jak Wojciech Sadurski, Jacek Maziarski, Jacek Żakowski, czy Janina Paradowska... czy całe legiony innych, będzie on zawsze podłym, niskim, głupim pisowskim sługusem.
la nich, to co ujawnił Waszczykowski nie ma najmniejszego znaczenia. Sadurski zresztą uczciwie informuje Jankego, że ta cała historia to drobiazg. Poważne rzeczy dzieją się gdzie indziej. Na dramatyczny ton przyjdzie czas, jak ktoś z PiS-u znowu komuś kupi dwa wieśmaki, albo pobrudzi laptop. Jakaś tarcza? Do widzenia z państwem!
Proszę zwrócić uwagę na to, co pisze Wojciech Sadurski. Zaczyna jak najuprzejmiej, bo od słowa "Igor". Wiemy już, że Wojtek to miły człowiek, absolutnie nie zawzięty, nie żywiący się niechęcią do swoich przeciwników. On pisze do "Igora". I cóż on pisze do "Igora": "podkarmiłeś trochę towarzystwo". Proszę zauważyć, co robi, według Sadurskiego Igor Janke? On "podkarmia towarzystwo" uważające obecny rząd za "sprzedawczyków i zdrajców". Sadurski nikogo nie podkarmia. On tylko dzieli się swoimi spostrzeżeniami, wyraża troskę, zaniepokojenie, przekazuje refleksje, ale żeby kogoś "podkarmiał" - to nigdy! Od podkarmiania jest "Igor" i jego politycznie zorientowani kumple, jak red. Wildstein.
A biedny Igor Janke podkarmia ‘pisowską hołotę', za co od tej ‘pisowskiej hołoty' natychmiast dostaje po głowie. Za co? Za to, że chciał wyciągnąć rękę do przeciwników, do ludzi myślących inaczej, bo chciał pokazać, że on widzi świat nie tylko w czerni i bieli, że z nim da się rozmawiać.
Ja mam więc dziś do pana Igora Janke apel. Niech Pan, panie Igorze, nie wyciąga do nich ręki. Oni Pańskiej ręki nie potrzebują. Dla nich Pańska ręka cuchnie PiS-em. Ja oczywiście wiem, że Pan do PiS-u ma stosunek różny. Pańskie prawo, ale to prawo ma Pan ode mnie i od wielu innych Pańskich przyjaciół w Salonie. Natomiast tego prawa nie dał Panu ani Sadurski, ani nikt z tych, dla których na wszystkie kłopoty odpowiedź jest jedna - niszcz PiS!
W Newsweeku, Witold Waszczykowski w sposób absolutnie genialny opisuje swoją rozmowę w cztery oczy z Donaldem Tuskiem, kiedy to Waszczykowski mówi, mówi, mówi, a Tusk przez cały czas milczy, bo prawdopodobnie niczego z tego, co mu tłumaczy Waszczykowski, po prostu nie rozumie. Dopiero później przychodzą Arabski z Nowakiem i opowiadają Tuskowi o sondażach... i to dopiero dla Tuska jest message.
Ale w tym samym numerze Newsweeka, na ostatniej stronie, znajduję felieton Tomasza Jastruna, człowieka który zasłynął tym, że jako pierwszy po śmierci Zbigniewa Herberta poinformował wszystkich, którzy by czuli ból z powodu utraty Poety, że Herbert był chory psychicznie. Jastrun był do tego stopnia dokładny, że nawet podał nazwę choroby. Czytam tylko lid: "Wolna Polska, zwana IIIRP, chciała mieszać to, co dobre i to, co złe - oświadcza nad grobem Powstania Warszawskiego prezydent. Czy należy rozumieć, że IV Rzeczpospolita mieszała tylko to, co dobre?"
Oto intelekt na miarę nowych czasów. Oto logika i spryt, który otworzy nam drzwi do czasów, o których nam się nie śniło.
Panie Igorze, ja się domyślam, że ten Jastrun to dla Pana "Tomek". Ja jednak bym się zanim nie zadawał. Już lepiej zostać pisowskim ratlerkiem, bez szans na uzdrowienie. Jak ja.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...