Pokazywanie postów oznaczonych etykietą trotyl. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą trotyl. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 6 grudnia 2012

O Informacji pisanej dużą literą

Osobiście spodziewałem się, że to potrwa nieco dłużej. Czas jednak pędzi tak szybko, a rynek informacji stawia przed wszystkim tak pilne zadania, że już nawet, jak wiele na to wskazuje, przechodzi do historii sprawa tak by się wydawało świeża, jak seria planowanych zabójstw przedstawicieli reżimu, a co dopiero oficjalny komunikat Prokuratury Wojskowej, że wbrew oszczerczym kłamstwom opozycji, w rozbitym w drobny mak nad Smoleńskiem tupolewie, nie znaleziono śladu trotylu. Aż dziw bierze, że jakimś cudem udało się zachować w popularnej pamięci sam fakt katastrofy, sprzed jak by nie było trzech już blisko lat.
A więc wydawało mi się, że zanim prokuratorzy ogłoszą, że jednak trotyl był, minie trochę więcej czasu. Tymczasem człowiek ani się obejrzał, a tu cała Polska poderwana na równe nogi – niemal w tym samym stopniu co na wieść, że mama Madzi jeszcze nie zdążyła ponownie się ukryć, a już została ujęta – oświadczeniem prokuratorów, że trotyl oczywiście jak najbardziej był. Pierwsi oczywiście zareagowali nasi komentatorzy, formułując już swoje własne już oświadczenie, że skoro okazało się, że w Smoleńsku jednak był zamach, to prokurator Szeliga i jego mocodawcy są ostatecznie skompromitowani, i my od dziś będziemy się z nich już tylko śmiać.
Ze szczerą przykrością stwierdzam, że dotychczasowy ton tej notki jest zupełnie nieadekwatnie ironiczny. Zupełnie tak, jakbyśmy sobie tu rozprawiali o jakiś drobnych idiotyzmach. Ja oczywiście wiem, czemu tak się stało; czemu ja się nie mogę powstrzymać przed tym szyderstwem. Naiwność bowiem z jaką większość obserwatorów naszej sceny politycznej przyjmuje wszystko to co ona nam szczodrze przynosi jest tak porażająca, że trudno w pewnym momencie nie zacząć się śmiać. Z drugiej jednak strony sprawa jest jak najbardziej poważna. Powiedziałbym że wręcz trupio poważna. Wszystko bowiem wskazuje na to, że to na przykład co wciąż nam z uporem maniaka powtarza nasz kolega Coryllus, a więc że wszystko jest już pozamiatane, to najprawdziwsza prawda. Wszystko jest już dokładnie pozamiatane, a my się mamy na tym świeżo wysprzątanym parkiecie tylko już pląsać do dźwięków, które to tu to tam ktoś nam zagra.
Proszę łaskawie zwrócić uwagę na to, że te dwa, czy trzy tygodnie … może miesiąc temu – kto by ten dziwny czas zliczył – kiedy po raz pierwszy gruchnęła wiadomość, że w Smoleńsku jednak doszło do zamachu, przez te parę godzin – do czasu gdy prokurator Szeliga wszystko oficjalnie zdementował, a odpowiedzialni za to sianie nienawiści przykładnie ukarani – Polska znalazła się nieomal w oku cyklonu. Przez parę godzin atmosfera zrobiła się – oczywiście przy zachowaniu proporcji – niemal taka jak pamiętnej soboty. Co mamy z tego dziś? Dziś, kiedy informacja sprzed miesiąca została zwyczajnie, tyle że już oficjalnie, powtórzona. Nic. Dokładnie nic. Jeśli oczywiście na chwilę zapomnimy o tych żałosnych wybuchach zwycięskiej i starej jak świat satysfakcji i nowych zupełnie szyderstw, głównie ze strony paru blogerów. No tak. Jest jeszcze człowiek nazwiskiem Deresz, który chwilę zanim System uznał, że właściwie można już bezpiecznie wrócić do wersji z trotylem, ogłosił, że ta katastrofa to od początku do końca robota Jarosława Kaczyńskiego, a dziś wzywa tego samego Jarosława Kaczyńskiego do tego, by mu powiedział, kto mu zamordował żonę.
A ja już tylko czekam aż media przeprowadzą kolejną już sondę, tym razem jednak nie z pytaniem, czy Jarosław Kaczyński jest odpowiedzialny za ów nieszczęśliwy wypadek w Smoleńsku, lecz czy powinien on ujawnić nazwisko mordercy żony Pawła Deresza. No i oczywiście, co mu należy zrobić, jeśli nie ujawni?
Jak mówię, sytuacja jest dramatyczna aż do bólu serca. Wszystko bowiem wskazuje na to, że wspomniana na początku Informacja – Informacja pisana, jak widzimy, z dużej litery, i oznaczająca już wyłącznie taki sam towar jak cała pieprzona reszta – stanowi ten już ostatni gwóźdź do naszej trumny. To jest to, czego nie udało się całym pokoleniom, z tymi ich wszystkim systemami zniewalania człowieka. Udało się wreszcie osiągnąć to, że cokolwiek się stanie, cokolwiek zostanie ogłoszone – wszystko to zostanie przez nas w jednej chwili przyjęte, zaakceptowane, przeżute i wyplute.
Czytam dziś te idiotyczne komentarze, z jednej zresztą i z drugiej strony. A wśród nich też ten blogera Starego, jak by nie było przedstawiciela Systemu w blogosferze. Na wiadomość o tym, że to co miesiąc temu mówiło się o trotylu to jednak prawda – tym razem, jak twierdzą prokuratorzy, prawda w stu procentach – że to całe gadanie o tym, że urządzenia wykrywające materiały wybuchowe, czym bardziej czułe, tym bardziej zawodne, i że tak naprawdę minie co najmniej pół roku, zanim czegoś tam się może dowiemy, to była wyłącznie medialna akcja propagandowa, Stary zaczyna chichotać, że patrzcie no państwo patrzcie – prawacy znów mają o czym pisać w tych swoich mediach. I niech mi nikt nie mówi, że Stary to kretyn i to co on gada jest bez znaczenia. Fakt jest bowiem taki, że jego gadanie wcale nie jest bardziej bez znaczenia niż to co my tu sobie poopowiadamy. Fakt jest bowiem taki, że świat nowoczesnej informacji tak nas fatalnie ustawił, że kiedy wreszcie któregoś dnia wszystkie dzienniki i wszystkie media podadzą informacje, że oto się okazało, że w Smoleńsku doszło jednak do zamachu i że, zarówno w Polsce jak i w Rosji, są już pierwsze aresztowania, jedni zakrzykną: „Wreszcie!”, a drudzy ze zdziwioną buzią spytają: „Co wreszcie?”
A następnie i jedni i drudzy udadzą się do najbliższego kiosku „Ruchu”, by kupić swoje ulubione tygodniki. A każdy z nich z niemal identyczną okładką. Będzie na niej wrak polskiego samolotu i wielki tytuł: „Zamach”. Albo „Morderstwo”. To już zależnie od opcji.
Na sam koniec trzeba nam jednak zapytać, co z nami? A co my? My, jak zawsze. My mamy robić to co dotychczas. Stać bez ruchu, z jedną podniesiona nogą, gotowi do skoku. Cały czas gotowi do skoku. Tyle wystarczy.

Przy okazji, tak jak co dzień, wszystkich którzy po przeczytaniu ego tekstu poczuli się choćby minimalnie pełniejsi, proszę o wspieranie tego bloga – i przez kupowanie książek, ale też przesyłanie tego co tam komu może zbywa na podany obok numer konta. Bez tego, jest już po nas. Dziękuję.

wtorek, 30 października 2012

O Służbach co nie próżnują

Oczywiście, dla nikogo z nas nie ulega wątpliwości, że dzisiejszy dzień jest dniem szczególnym. I to mimo tego, że najmłodsza Toyahówna z uporem maniaka powtarza swoją starą tezę, że a cóż to się stało takiego szczególnego? Przecież to było wiadomo od początku. Że oni wszyscy zostali zamordowani. Jest więc ten dzień szczególny, a ja mimo to, nie mam zbyt wielkiej ochoty, by to co się dzieje komentować, i powiem od razu szczerze, że gdyby nie poczucie obowiązku – pewnie bym dziś akurat w tej sprawie nie zabierał głosu.
Dlaczego? Przede wszystkim z tej przyczyny, ze ja bardzo mocno czuję, że wszystko co miałem do powiedzenia na temat Katastrofy Smoleńskiej i ludzi w nią zaangażowanych z jednej i drugiej strony, już wielokrotnie powiedziałem. Drugi jednak powód jest taki, że ja mam bardzo silne poczucie – i jeśli ktoś chce, może potraktować to jako moją osobistą obsesję – że kiedy jakiś temat robi się zbyt wystrzałowy, to ja powinienem się od niego odsunąć jak najdalej. Przyznaję, jest bezwzględnie jedną z moich ciężkich obsesji przekonanie, że w dzisiejszej politycznej, ale też i cywilizacyjnej atmosferze, tematy są nam podrzucane, i to podrzucane na najwyższym poziomie profesjonalizmu.
Czy przez to może chcę powiedzieć, że ja kwestionuję wyniki – wreszcie systemowo oficjalnych – ekspertyz wskazujących na to, że w Smoleńsku doszło do wielokrotnego morderstwa? Ależ skąd? Gdyby tak było, to ja, wręcz przeciwnie, pierwszy rzuciłbym się do skomentowania tego oszustwa. Tymczasem tu jestem szczerze przekonany, że tak – oni faktycznie znaleźli ślady tych materiałów, i tym samym nas jak najbardziej oficjalnie poinformowali, że od początku mieliśmy rację – w Smoleńsku doszło do klasycznego aktu terroru i Prezydent został zamordowany.
Ja tylko wcale nie jestem pewien, czy oni rzeczywiście te materiały znaleźli teraz, czy może już dawno, dawno temu, tyle że nagle uznali, że oto nastał odpowiedni moment, żeby o tym odkryciu poinformować publicznie. Po co? Nie wiem. Ale takie właśnie mam poczucie.
Proszę zwrócić uwagę na to co dziś powiedział rzecznik Graś. Że co by nie mówić, to własnie okazało się, że to nie była prawda, że myśmy oddali całe Smoleńskie śledztwo Rosji, że nasza prokuratura i w jakiś tam sposób nadzorująca ją władza jest zależna od swoich ruskich opiekunów. Wcale nie. Śledztwo trwa i wszystko dzieje się zgodnie z ustalonym porządkiem. Oczywiście ja wiem, ze taki Graś akurat stoi dziś nad przepaścią i musi coś tam wymyślić, tyle że akurat mówiąc to, on ma rację. Prokuratura działa niezależnie i jej odkrycia są oczywistym wynikiem owej niezależności.
Tymczasem ja uważam, że fakt ujawnienia tych faktów to fragment wojny służb, gdzie z jednej strony wieszają się ludzie, a z drugiej okazuje się, że rządowy tupolew 10 kwietnia 2010 roku został rozerwany w wyniku eksplozji. Nie oszukujmy się. To nie jest tak, że jeśli dziś telewizja TVN24 nie gada o niczym innym, jak o tym, że prezydent Kaczyński został zamordowany, to tylko dlatego, że oni własnie się o tym dowiedzieli, i zgodnie z zawodową pragmatyką o tym nas informują.
Nie oszukujmy się. Gdyby służbom – a o tym, że służby rządzą i to rządzą bardzo skutecznie, nam akurat przypominać nie trzeba – zależało, by wiedza o tych wybuchach pozostała w sferze plotek i spekulacji, ona by tam z całą pewnością pozostała. Gdyby służby nie uznały, że w ich interesie jest to, by prawda o Smoleńsku choć częściowo wyszła na wierzch, ona by na wierzch nie wyszła. I żaden choćby najbardziej dzielny ekspert, czy prokurator, by słowem na ten temat nie pisnął, bo by został w jednej chwili znaleziony w swoim garażu z kulą w czaszce. Lub ze sznurem na szyi.
A zatem, w naszym z kolei interesie – zamiast emocjonować się informacjami, które są z nami już od grubo ponad dwóch lat – jest spróbować dojść do tego, jakiż to interes mają owe służby. Niedawno zamieściłem najpierw w Salonie 24, a następnie, ponieważ tamtejsza publiczność okazała się zbyt mało wrażliwa na pewien poziom skomplikowania, przeniosłem go tutaj. Przedstawiłem tam w sumie bardzo smutną tezę – smutną, bo wskazująca na to, że w sumie my, zwykli obserwatorzy, mamy bardzo mało do gadania – że rozwój sytuacji politycznej w Polsce zależy od nas wyłącznie w takim stopniu w jakim nam się decydować pozwoli. A że akurat ów rozwój jest nam bardzo na rękę, i że w pewnym stopniu jest przez nasz upór i silną wiarę wymuszony, to inna sprawa. Napisałem w tamtym tekście, że moim zdaniem wszystkie tak zwane afery, z którymi mamy do czynienia w ciągu ostatnich miesięcy, poczynając od tak wielkich jak Amber Gold, a kończąc na tak pozornie drobnych, jak aresztowanie pewnej samotnej matki i jej drobnych dzieci, wiązał się bardzo ściśle z działalnością służb, które mają w tej chwili na głowie tylko jedno. Jak najszybciej odsunąć od władzy Donalda Tuska i jego ekipę. I muszę to znów powtórzyć – to że w tym momencie ich i nasz interes jest zbieżny, to zupełnie inna sprawa.
Jest więc tak, że trwa wojna. I to wojna na ostro. Jej wynik, przynajmniej ten pierwszy, jest dla mnie jasny. Donald Tusk niedługo odejdzie. Co dalej? Nie wiem. Pewnie jednak będą wybory i władzę obejmie Jarosław Kaczyński. I co dalej? Nie wiem. Myślę, że pojawi się pewna bardzo duża szansa dla nas wszystkich. Natomiast od tego, co się dzieje tam, gdzie nasza wyobraźnia nie sięga, siłą rzeczy jesteśmy gruntownie odcięci.
A więc, bądźmy cierpliwi, bądźmy czujni, i przede wszystkim nie dajmy się w nic wmanewrować. I stójmy – na jednej nodze, gotowi do skoku.

Tymczasem bardzo proszę o łaskawe wspieranie tego bloga, korzystając z podanego obok numeru konta. A ja ze swojej strony obiecuje, że będę zawsze na miejscu. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...