Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blogowanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą blogowanie. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 26 lipca 2016

3 000 000

Uczciwie powiem, że nie zamieściłem kolejnego postu tym razem nie dlatego, że nie miałem czasu, nie chciało mi się pisać, ani nie miałem nic szczególnego do powiedzenia, ale z tej prostej przyczyny, że kiedy wczoraj zauważyłem, że zbliżamy się tu do czterech milionów odsłon, pomyślałem sobie, że ja to przeżyję znacznie bardziej świadomie, kiedy ta granica będzie przekraczana wolniej.
Jak się jednak okazało, plan ów nie wypalił, bo licznik praktycznie nie zwolnił, a ja przekraczania kolejnej granicy nawet nie zauważyłem. A zatem siedzę, piszę te słowa i informuję, że, owszem, mamy już tu ponad 4 mln. odsłon. Jednocześnie jednak przypominam sobie bardzo stary tekst, który napisałem na początku mojego blogowania, kiedy przekroczyłem 300 komentarzy i owa liczba „300” wywołała we mnie pewne szczególne refleksje. Proszę więc, wróćmy jeszcze raz do wspomnień. Oto tekst z 22 lutego 2009 roku, oczywiście zatytułowany „300”:


No i dziś przyszło mi zamykać kolejną setkę. Wpadło mi jednak właśnie do głowy pewne skojarzenie, które sprawia, że te 300 wpisów nabiera szczególnego, bardzo symbolicznego znaczenia. Myślę o komiksie Franka Millera i inspirowanym nim filmie o tym niezwykłym tytule. Nie znam się kompletnie na komiksach. Jedyny fragment tej dziedziny sztuki jaki znam dość dobrze to „Przygody Koziołka Matołka” i trochę też czegoś, co się kiedyś czytało, a co się nazywało „Tytus, Romek i Atomek”. Poza tym jestem tu niemal kompletnie bezradny. Mam natomiast w domu młodego Toyaha, który mi każe ze sobą chodzić do kina, a więc pewnego razu obejrzałem ekranizację kultowego – jak się dowiaduję – komiksu o Spartanach i ich beznadziejnej walce z Persami.
Bardzo mi się ten film podobał. Mamy go w domu na DVD i od czasu do czasu sobie rzucimy okiem. Dziś jednak chciałem nie o filmie, ani nie o komiksie, ale o tych 300 tekstach, które, jeśli się tylko na spokojnie zastanowić, mają bardzo zbliżoną moc do tej, jaką dysponowało tych 300 Spartan. Jeśli się tylko spokojnie zastanowić, to – myślę sobie – te moje słowa, bez względu na to jak bardzo zaangażowane, jak pełne emocji i prawdziwej wiary, są niczym, w porównaniu z tym, co stoi naprzeciwko i przeciwko czemu one faktycznie są skierowane. I wcale nie chodzi mi tu o moich kolegów blogerów, którzy też tu prowadzą swoją prywatną wojnę. Akurat oni, że się tak nieskromnie wyrażę, mnie nie martwią. Uważam – jeszcze mniej skromnie – że oni akurat, nawet gdyby się nagle zgromadzili wszyscy razem, mnie nie przestraszą. Więc to nie z nimi walczę. Naprzeciwko bowiem mam nie paru, podobnie jak ja, amatorskich publicystów, lecz całą organizację, której faktycznego kształtu, pochodzenia, ani składu do końca nikt z nas nie zna, ale która na swoje usługi zgromadziła setki wybitnych polityków, wielkich autorytetów, znakomitych dziennikarzy, profesjonalnych doradców, cały powszechny system edukacji, potężny biznes, grupy wydawnicze, ogromną część kultury popularnej, a przede wszystkim najbardziej sprawne kanały medialne, pomagające dzień i noc komunikować się z demokratycznym społeczeństwem. A to już jest przeciwnik potężny.
Dlaczego więc wciąż piszę i skąd mam wciąż tyle wiary w to, że warto? Stąd mianowicie, że mam szczere przekonanie, iż te 300 tekstów, to nie są same tylko teksty. Za tą liczba kryją się ludzie, w moim najgłębszym przekonaniu, prawdziwie wielcy i tak niezłomni, że z nimi się w ostatecznym rozrachunku wyłącznie wygrywa. Parę z moich niedawnych wpisów poświęciłem właśnie takim ludziom. Jeszcze wcześniej pozwoliłem sobie, najlepiej jak umiałem, oddać mój szacunek Annie Walentynowicz. Dziękowałem tu państwu Gwiazdom i każdemu z tych wszystkich walczących z dala od głównego nurtu bohaterom, o których akurat sobie pomyślałem.
W którymś z najnowszych komentarzy, które uprzejmie zostawiane są na moim blogu, ktoś napisał, że siły, które się przeciwko nam sprzymierzyły, okazały się jednak zbyt słabe „w kościach”, żeby pokonać to co mamy najlepszego. Nie zniszczyły na przykład Antoniego Macierewicza. I to jest fakt. Jednak nie cała. Bo nie zniszczyły nie tylko Macierewicza. Nie zniszczyły również Lecha i Jarosława Kaczyńskich, nie zniszczyły Anny Walentynowicz, nie zniszczyły Gwiazdów, nie zniszczyły Krzysztofa Wyszkowskiego. Nie zniszczyły też – o czym mogliśmy się z satysfakcją niedawno przekonać – Kornela Morawieckiego. Nie zniszczyły wielu z tej przecież nielicznej garstki, która okazała się silniejsza od czasów, w których przyszło im wszystkim żyć i walczyć. Nie zniszczyła wreszcie tych wszystkich z nas, którzy się solidarnie wspieramy, nawet dziś. Tutaj. Właśnie dzięki nim warto jest pisać i dlatego też łatwo jest wierzyć, że to nie jest już takie ciężkie zadanie.
Powiedzmy więc, że tak jak tych tekstów jest już – razem z dzisiejszym – 300, można nawet przyjąć, że w ogóle wszystkich nas też jest 300. Zgoda więc. Niech zatem będzie tylko 300. Ale za to, jakież piękne jest to poczucie, że kiedy nam powiedzą: „Nasze strzały przysłonią wam słońce”, to my z radością i dumą odkrzykniemy: „Więc będziemy walczyć w cieniu!”

Książka, która opisywała tamte czasu już wprawdzie nie ma, natomiast, jeśli ktoś ma ochotę na wspomnienia, polecam drugi zbiór felietonów z tego bloga, zatytułowany „Palimy licho, czyli o TymKtóryNiePrzepuszczaŻadnejOkazji”. Do kupienia tu: http://coryllus.pl/?wpsc-product=palimy-licho-czyli-o-tymktorynigdynieprzepuszczazadnejokazji.

sobota, 13 września 2014

O blogowaniu zimnym, gorącym i letnim na poważnie

Tekst, który dziś postanowiłem zaprezentować chodził mi po głowie już od bardzo długiego czasu, jednak z powodów dwojakich zawsze jakoś z tego kalendarza wypadał. Co mam na myśli, mówiąc o „powodach dwojakich”? Otóż głównie chodzi o to, że ja nie znajdowałem w sobie chęci, by się tematem zajmować, bo zawsze przychodziło mi do głowy coś moim zdaniem ważniejszego i siłą rzeczy ciekawszego, a z drugiej strony, ile razy nadchodził ów dzień, kiedy ciekawych tematów nie było, albo może i były, tylko ja sam byłem w formie byle jakiej, zamiast rzucać się na tę nędzę, wolałem uczciwie przeczekać ten dzień, czy dwa i wyjść z czymś naprawdę dużym.
Tak się jednak ułożyło, że ledwo co wczoraj, zamieściłem na tym blogu tekst moim zdaniem zupełnie wyjątkowy pod każdym względem, ważny, ciekawy i głęboki, no i z jakiegoś powodu on nie wzbudził u czytelnika najmniejszego zainteresowania. A już z całą pewnością znacznie mniejsze, niż dwie poprzednie refleksje, owszem, płynące z samego serca, ale jednak nawet nie mające prawa konkurować z tym ostatnim. Zobaczyłem, jak myśl, z mojego punktu widzenia, wręcz rozstrzygająca, budzi wyłącznie wzruszenie ramion, a więc pomyślałem, że może na razie nie będę ryzykował i zajmę się tym czymś, co mnie gnębi od lat.
O co chodzi? Otóż kiedy sześć lat temu zakładałem tego bloga, przede wszystkim nie wiedziałem, że istnieje coś takiego jak możliwość banowania. Co ja mówię, banowania? Ja nawet nie wiedziałem, że prowadzenie bloga wiąże się z nieustannym owego bloga doglądaniem i udziałem w debatach na temat kolejnych notek. No ale po chwili zorientowałem się, o co chodzi i uznałem, że ja, w odróżnieniu od wielu innych blogerów, banować nie będę i stworzę tu wolne forum wolnych ludzi, działających w celu wolnej wymiany poglądów. Niestety, już bardzo szybko poznałem, czym jest tak zwany trolling i uznałem, że tu akurat trzeba się ograniczać. No i zacząłem banować.
Ale to nie wszystko. Obok tego trollingu, nie mogłem nie zauważyć, że tak naprawdę jestem jednym z naprawdę nielicznych blogerów, dla których owo blogowanie jest sprawą jak najbardziej poważną w tym sensie, że ono determinuje znaczną część mojego życia. Bardzo szybko zorientowałem się, że dla ogromnej większości owych blogerów czy ledwie (i chyba głównie) komentatorów, owa aktywność to wyłącznie zabawa prowadzona po to, by się oderwać w wolnej chwili od zajęć znacznie poważniejszych, albo – i to niestety znacznie częściej – jedyna okazja, by, jak to mówią, zaszaleć w towarzystwie – w dodatku towarzystwie całkowicie anonimowym, ową anonimowość w najwyższym stopniu też gwarantującym. W tej sytuacji, nie pozostało mi nic innego, jak albo dać sobie z tym całym projektem spokój, albo go kontynuować, tyle że bez pomocy osób, którzy są albo wynajęci, albo zwyczajnie samotni, odrzuceni i desperacko wyglądający towarzystwa. Wybrałem to drugie.
Dziś, jak to już wcześniej zaznaczyłem, mija już ponad sześć lat od czasu, gdy zacząłem pisać, z tego pisania, w ten czy inny sposób powstało pięć książek z szóstą już niemal na dniach, a problem mojej niechęci do użyczania tego miejsca, jako forum dyskusyjnego dla ludzi, których ani nie znam, ani nie lubię, ani nie mam ochoty znać i lubić, kipi i to kipi z intensywnością dotychczas chyba niespotykaną.
W czym rzecz? Otóż w pewnym momencie, kiedy ten blog zyskał pewną popularność i sympatię, pojawiła się grupa komentatorów, która czując silną potrzebę nie tyle wejścia w zaproponowaną dyskusję, co popisania się swoją elokwencją i inteligencją, albo pokłócenia się z autorem, albo przynajmniej owemu autorowi pokazania, gdzie jego miejsce, czy choćby wreszcie zwykłego zabicia czasu, uznała, że owe pragnienie jest niejako z automatu ich konstytucyjnie gwarantowanym prawem. Otóż ja, ze względu na sposób, w jaki od samego początku ów blog traktowałem, nie byłem w stanie tolerować tego rodzaju wybryków i ostatecznie owych intruzów stąd kolejno powyrzucałem.
Gdyby ktoś nie złapał, o co chodzi, powtórzę jeszcze raz, powoli. Ja prowadzę blog, który jest dla mnie nieomal całym życiem. Przez sześć lat od czasu, gdy on powstał, nie napisałem jednego tekstu, co do którego nie miałbym pewności, że to jest tekst, który powstał w samym środku serca, no i w tym momencie przychodzi grupa ludzi, którzy mnie informują, że ponieważ oni mają akurat wolną chwilę, to chcieli sobie pogadać, a swoją pogawędkę proponują zacząć od tego, że ja jestem idiotą. I wcale nie chodzi o to, że oni do mnie zwracają się per Krzysiu. To jest drobiazg. Chodzi o to, że oni z mojego punktu widzenia, są tysiące lat świetlnych za tym, o czym ja piszę, a im się wydaję, że oto przyszedł czas na to, by pogadać. Kiedy ja im mówię, że nie mam na to czasu i ochoty, oni czepiają się tego miejsca, jak pijany płotu, ja im raz jeszcze mówię, żeby przestali, oni nie ustępują, wtedy ja ich stąd wyrzucam… no i w tym momencie zaczyna się prawdziwa rzeź. Bo oto owi dyskutanci się obrażają na mnie za to, że ja nie chcę rozmawiać.
Ja zdaje sobie oczywiście sprawę z tego, że opis, który wyżej przedstawiłem jest mocno skrótowy, a więc siłą rzeczy niepełny. Jedna kwestia jednak musi pozostać nietknięta: ja prowadzę ten blog, pewna liczba osób przychodzi go czytać, a następnie na poruszane tematy dyskutować, ja z niektórymi z nich rozmawiać przyjemności nie mam… no i w tym momencie oni się na mnie obrażają, zarzucając mi nawyki totalitarne, zamordyzm i strach przed dyskusją. To ostatnie ciekawi mnie zresztą szczególnie, no bo załóżmy, że ja głoszę jakieś poglądy, one się komuś nie podobają, ten ktoś chce mi o tym powiedzieć, ja tego kogoś nie chcę słuchać i zaklejam mu usta cenzorska taśmą… przepraszam bardzo, ale w czym problem? Czy on poza mną nie widzi świata? Nie, to nie. Niech gada z kim innym. Ja bym tak robił. Przecież to jest takie proste!
Niestety, tu w Salonie24 doszło do sytuacji wręcz niepojętej. Cała grupa komentatorów, z którymi ja nie miałem życzenia utrzymywać kontaktów, dostała na mnie takiej cholery, że oni nie są w stanie spędzić dnia, by gdzieś się na mnie nie poskarżyć. Mało tego! Oni utworzyli klub, gdzie jeśli jeden z nich odczuje potrzebę się do mnie zwrócić z pretensjami, cała reszta w jednej chwili przybiega, by go wesprzeć i mu opowiedzieć, jaka to ze mnie swołocz. To jest kilka osób, często takich, które kiedyś sobie bardzo moje towarzystwo ceniły, ale w momencie, gdy ja ich z tego miejsca wyprosiłem, ogarnął ich taki do mnie żal, że oni wszyscy na zmianę piszą teksty o tym, jaki to ze mnie głupek, następnie pod tymi tekstami dyskutują jak opętani na temat poziomu owej mojej głupkowatości i tylko od czasu do czasu któryś z nich przyzna, że tak naprawdę chodzi o to, że ja ich kiedyś zbanowałem. I powiem szczerze, że ja tego nie rozumiem.
Jak mówię, ja tu piszę już od ponad sześciu lat i tak naprawdę znam wyłącznie tych blogerów, którzy mnie w którymś momencie tej historii zaszczycili swoją obecnością na moim blogu. Ja wiem, że to może być czymś bardzo nieładnym, ale ponieważ ja autentycznie od wielu lat nie czytam książek, od paru lat nie czytam gazet, a nawet ostatnio nie chce mi się nawet czytać maili, to i trudno wymagać, bym czytał jakieś nieznane mi, w dodatku, napisane byle jak blogi. Jednak jest jak jest i ja tu się naprawdę ograniczam w stopniu wyjątkowym. I oto, przychodzą do mnie jacyś dziwni ludzie, chcą ze mną rozmawiać, a jeśli ja owej rozmowy odmawiam, to się na mnie obrażają i uruchamiają nagonkę, jakiej świat nie widział.
Czemu ja nie chcę z nimi rozmawiać? Otóż to akurat jest kwestia bardzo prosta. Tu są dwie – i tylko dwie – odpowiedzi. Pierwszy powód jest taki, że ja ich nie lubię i kropka. Tyle. Nic więcej. Kogoś nie lubimy, a więc jeśli nie chcemy z nim gadać, nie gadamy. Drugi jest już bardziej skomplikowany i wymaga dłuższej prezentacji. Otóż ja, przez to, że ten swój blog traktuję szalenie poważnie, bardzo bym nie chciał, żeby on się znalazł w miejscu takim, na jaki ostatnio przyszło mi trafić, o ironio przy okazji obserwowania jak to się gnoi mnie, moją rodzinę i moje zycie. W czym rzecz? Zaglądam tam i widzę następującą wymianę (cytuję z pamięci, a więc z pewnością bardzo niedokładnie):

- Bingo
- Co bingo?
- Nic. Jest pięknie.
- A u mnie leje.
- Co za idiota!
- On zawsze był idiotą.
- Tak jak ten jego kumpel.
- Bingo.
- To ty?
- Ja.
- Dobrze że nie pisarz.
- To nieudacznik.
- Tak jak ten drugi.
- Bingo.
- Ja pasuję
- To tylko zabawa.
- Kto się bawi, ten się bawi.
- Ba.
- Ba ba.
- Czyli baba?
- Baba-żebrak


Przepraszam bardzo, ale dlaczego ja mam w to wchodzić? Czemu ja mam brać w tym udział? Dlaczego ja mam nagle uznać, że oni mieli rację; że to wszystko od samego początku był faktycznie tylko żart; że to jest tylko Internet? No i wreszcie, dlaczego ja nie mogę sobie wybierać znajomych. Ja wiem, że przy siedmioletnich rządach Platformy Obywatelskiej możliwości manewru mamy coraz mniejsze, no ale to wciąż chyba jeszcze nie zostało nam zabrane. Czy może się mylę?

Jak zawsze, zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.coryllus.pl i zachęcam do kupowania naszych książek. Na tej pustyni, jaka wokół, to już naprawdę jedno z ostatnich zielonych miejsc. A jaka woda! Jednocześnie, również jak zawsze, prosze o wspieranie tego bloga pod podanym onbok numerem konta. To jest właśnie to życie. Dziękuję.


środa, 20 sierpnia 2014

www.toyah.pl, czyli 2 miliony odsłon

Wczoraj w Salonie24, na samym szczycie głównej strony pojawił się tekst absolutnie wyjątkowy. Zamieszczony przez praktycznie nieistniejącego tu wcześniej internautę, podpisującego się „Grow”, a zatytułowany „Waszczykowski przeprosi Sikorskiego?”, stanowił w całości przedruk z „Gazety Wyborczej” oświadczenia jakiegoś profesora z Oxfordu w sprawie wykształcenia Radka Sikorskiego. Poza tekstem oświadczenia, notka internauty Grow nie zawierała nic więcej, ani jednego zdania wstępu, czy choćby nawet informacji, że to jest przedruk z „Wyborczej”. W związku z tym, no i faktem, że notka owa przez całe popołudnie i wieczór wisiała na „jedynce”, zaroiło się pod nią od komentarzy, których liczba dziś już przekracza 300, a ponieważ ona wciąż jest eksponowana, wygląda na to, że za chwilę dojdziemy do 400 i jeszcze dalej.
Gdyby ktoś nie rozumiał, o co chodzi, powtórzę wszystko bardzo króciutko. Bloger Grow zamieszcza notkę, która stanowi wyłącznie przeklejony z „Gazety Wyborczej” tekst, administracja Salonu24 tekst ów wyróżnia nie dość, że pierwszym miejscem na swojej głównej stronie, to jeszcze trzyma go tam przez wiele, wiele godzin, jako hit dnia, banda półprzytomnych internautów dyskutuje na temat tekstu, który tak naprawdę nie istnieje, a prosty człowiek drapie się po głowie i już tylko się zastanawia, o co w tym wszystkim chodzi.
Kiedy patrzyłem, jak z godziny na godziny liczba komentarzy pod wspomnianym tekstem zaczyna bić wszelkie rekordy, a Administracja zachowuje się, jakby straciła panowanie nad rzeczywistością, przypomniałem sobie sytuację jeszcze z początku roku 2010, kiedy ja sam dopiero zaczynałem pisać w Salonie24, a blog www.toyah.pl, jeszcze nawet nie chodził mi po głowie. Otóż nie wiem, czy kiedykolwiek o tym tu wspominałem, ale pierwszym powodem, dla którego postanowiłem zwrócić się z prośbą do Igora Janke o usunięcie z Salonu24 mojego bloga o adresie toyah.salon24.pl, było to, że w pewnym momencie obok mnie – ja wiem, że dziś to jest to wiadomość nie do uwierzenia i w pewnym sensie również nie do pojęcia – pojawił się blog dziś już nie istniejący, którego nazwy i autora nie pamiętam, operujący na poziomie, w moim mniemaniu, pod każdym względem najniższym, który z niezrozumiałego dla mnie powodu był przez administrację portalu traktowany w sposób szczególny. Zupełnie jakby jego autor był osobą osobiście z państwem Janke zaprzyjaźnioną, a oni mieli świadomość, że jeśli mu tego nie dadzą, to on się zwyczajnie powiesi z rozpaczy. Powtórzę to jeszcze raz: ja zdaję sobie sprawę z faktu, że w to dziś jest bardzo trudno uwierzyć, ale pod koniec roku 2009 i na początku roku 2010 w Salonie24, pomijając oczywiście blogi czerwone, prym wiodły dwa blogi: mój i ten drugi, którego imienia autora dziś już nie pamiętam.
Na czym polegał ów prym? No, na tym, co zawsze. Każdego dnia, ile razy na stronie głównej Salonu24 dochodziło do codziennych przetasowań, o pierwsze miejsce na tak zwanym „pudle” rywalizowały – pomijając oczywiście czerwonych i zielonych zawodowców – moje teksty i teksty tego kogoś. Ponieważ ten drugi blog reprezentował poziom tak dramatycznie niski – i to już niezależnie od absolutnie skandalicznego przesłania, jakie głosił, ale ze względów czysto technicznych – że mi było zwyczajnie wstyd przebywać w tym towarzystwie i tę sytuację uznałem dla siebie za upokarzającą, zwróciłem się osobiście do Igora Janke z informacją – moja pozycja wówczas w Salonie24 była na tyle mocna, że ja miałem przywilej kontaktować się z Igorem Janke pod jego prywatnym adresem mailowym – że jeśli moja dalsza działalność w Salonie24 ma polegać na tym, że ja będę kojarzony z jakimś niedorobionym idiotą, to ja proszę o usunięcie mojego konta. Igor Janke oczywiście wyjaśniał mi, na czym polega demokracja, wolność i skromność, najpierw prosił, abym się nie obrażał, potem, bym dał im jeszcze chwilę i przez parę dni jeszcze pisał (po co im była ta chwila, tego nigdy nie odgadłem), ale stało się tak, że ostatecznie odszedłem. I zapewniam jak najbardziej szczerze, że gdyby dziś nagle miało się okazać, że na jedynce Salonu24 króluje na zmianę mój blog i blog podpisywany, jako Maia13, i że to zaczyna wyglądać na stałą już tendencję, też bym tam przestał pisać.
Powtórzę: Ja wiem, że dziś, kiedy Salon24 osiągnął znaną nam pozycję, i pewnie już niedługo stanie się spółką giełdową, to wszystko brzmi mało wiarygodnie, ale tak to wówczas wyglądało, i jeśli komuś na tym będzie szczególnie zależało, może to zawsze sobie sprawdzić.
Odszedłem więc z Salonu24, założyłem ten nasz blog pod adresem toyah.pl i kolejne miesiące upływały mi wyłącznie tu, bez żadnej konkurencji, bez zastanawiania się, co można pisać, a czego nie, co przejdzie, a na co trzeba uważać, i pewnie, gdyby nie to, że jesienią roku 2011 przyszło mi kandydować do Sejmu i uznałem za stosowne, by, jako praktycznie jedyne kampanijne zagranie, otworzyć blog pod adresem osiejuk.salon24.pl, a później go na specjalne życzenie Gabriela go tam dla wspólnego dobra utrzymać, pewnie do dziś bym pisał wyłącznie tutaj.
Ktoś się zapyta, po ciężką cholerę ja nagle postanowiłem o tym pisać. Otóż powód jest jeden. Kiedy piszę ten tekst, liczba odsłon na toyah.pl przekracza 2 miliony. Od połowy roku 2010 do dziś liczba odsłon (moje wejścia się nie liczą) przekracza właśnie 2 miliony. Jak wszyscy tu wiedzą, jestem człowiekiem niezwykle skromnym, a moje ego osiąga w porywach wielkość ziarnka maku, natomiast tym razem nie mam wyjścia, jak tylko ogłosić, że to jest wynik nie byle jaki. 2 miliony to nie w kij dmuchał. A skoro już to ogłosiłem, to pragnę podziękować wszystkim tym, którzy tamto miejsce uznali również za swoje. Dziękuję. Jestem autentycznie wzruszony. I jak zwykle, przede wszystkim zachęcam do kupowania moich książek. Adres taki jak dotychczas: www.coryllus.pl. Poza tym, mam nadzieję, że stali czytelnicy potraktują tę okazję, jako swego rodzaju urodziny i wrzucą mi coś do skarbonki. Dziękuję.

piątek, 22 listopada 2013

Milion, dwa miliony, trzy miliony - czyli podziękowania

Na obu blogach, jakie prowadzę, umieszczone są liczniki tak zwanych „odsłon”. Wbrew temu, co się może wydawać osobom gorzej zorientowanym, jeśli któraś z notek zaliczy, powiedzmy, tysiąc odsłon, może to oznacza tylko tyle, że któryś ze szczególnie zdesperowanych sympatyków tego bloga otworzył sobie daną stronę tysiąc razy, a nie że owe tysiąc razy to robota tysiąca osób. Zastrzeżenie to jest o tyle ważne, że wciąż na przykład pamiętam, jak niejaki Lech Makowiecki, o ile dobrze zapamiętałem, szwagier naszego zmarłego kolegi Seawolfa, chcąc mu się bardziej przysłużyć, niż sam Seawolf, jak sądzę, by sobie tego życzył, ogłosił go „najbardziej popularnym polskim blogerem”, bo czytanym przez aż „3 miliony osób”.
A zatem, mamy te „odsłony”, i niestety nie ma sposobu stwierdzić ile osób one obejmują. Może to być, jak mówię, jeden wariat, ale może to być równie dobrze, zakładając, że ludzie wchodzą, wychodzą, i wracają do codziennych zajęć, osób tysiąc. Czy liczą się wejścia własne? A więc, czy jeśli ja wpadnę na pomysł, żeby wciąż włazić na ten swój blog, jestem w stanie sobie ów licznik nabić? Nie wiem, jak jest w Salonie24, natomiast na toyah.pl, takiej możliwości nie ma. Jak idzie o blogspot, tu ja mogę sobie wpisywać ten adres sto tysięcy razy, jednak licznik tego nie wykaże. Ponieważ w naszym domu komputery funkcjonują w ramach wspólnej sieci, również każde wejście na ten blog moich dzieci, czy żony, pozostaje niezarejestrowane.
Blog toyah.pl funkcjonuje od połowy 2010 roku, a zatem dziś już ponad trzy lata, i licznik na blogspocie pokazuje, że on był odsłaniany (nie licząc udziału mojego i mojej rodziny) 1 728 567 razy. Czy to dużo? Nie mam niestety pojęcia. Przede wszystkim dlatego, że nie wiem, ilu ludzi za tą liczbą stoi. Jak idzie natomiast o kwestię jak najbardziej wymierną, a więc listę tzw. Obserwatorów, mamy tam 174 realnych osób, które zadały sobie trud, by się zarejestrować, a ja mogę zakładać, że oni ten blog czytają.
Blog toyah.pl to projekt całkowicie indywidualny. Jak idzie o to miejsce, możemy mieć pewność, że, jeśli ktokolwiek tu przychodzi, to tylko i wyłącznie ze względu na osobę i teksty jednego autora. Inaczej jest w Salonie24. Salon to stosunkowo popularny portal, z, wedle facebookowych informacji, ponad 8 tysiącami fanów. Blog, który ja tam prowadzę już od półtora roku, właśnie przekroczył milion „odsłon”. Czy to dużo? I znów, trudno powiedzieć, bo ja nie mam pojęcia ile za tą liczbą kryje się realnych osób. Domyślam się jednak, że w odróżnieniu od tego z czym mamy do czynienia na toyah.pl, tu znacznie mniej osób przychodzi regularnie. Wydaje mi się, że znaczna część z tego miliona, który jest wyświetlany przez salonowy licznik traktuje to miejsce, jako jedno z wielu. Ilu ich jest? Też nie wiem. Ogólna liczba „odsłon”, jakie miały miejsce przez te półtora roku, jak mówię, przekroczyła wczoraj milion. Jednak, co z tego dla nas wynika? Nic. Niestety, nic.
Można oczywiście te wyniki porównywać z innymi, no i z wielką przyjemnością stwierdzam, że jest naprawdę lepiej, niż można się było kiedykolwiek spodziewać. No i wydaje mi się, że tego się powinienem trzymać. Jak na to, co można uzyskać w Internecie, prowadząc zwykły, skromny blog, nie jest źle. Po trzech latach umieszczania tekstów na całkowicie indywidualnym blogu zbliżam się już do dwóch milionów odsłon. W Salonie24, przez minione 20 miesięcy, pewna, z pewnością ściśle określona, liczba osób uznała za stosowne, by tu zawitać ponad milion razy. Nie uważam, żeby to było 10 osób, nie sądzę też, żeby to było osób sto. Jestem pewien, że ta liczba idzie w tysiące.
Faktem jest jedno. Oba te blogi – jeden, kompletnie poza Systemem, a drugi, jak najbardziej w mainstreamie, ale za to aktywny dopiero od 20 miesięcy – zarejestrowały niemal 3 miliony „odsłon”. A to jest całkiem pokaźna ilość osób, dla których one niewątpliwie stanowią jakąś tam część ich życia. Bardzo mi miło to wiedzieć. Dziękuję.

Oczywiście, niezmiennie proszę o wspieranie tego bloga. Ostatnio znów wszystko jakoś niebezpiecznie "siadło", i my oczywiście czujemy to każdą częścią ciała. Za każdy gest bardzo dziękujemy.

czwartek, 29 sierpnia 2013

Zawiść jako choroba śmiertelna

Tekst dzisiejszy mogłem napisać już bardzo dawno. Powiedziałbym, że niemal każdy dzień, jaki minął od dnia, kiedy tu zacząłem prowadzić ten blog, stanowiłby dla tego fantastyczną okazję, jednak jakoś zawsze mi się wydawało, że nie wypada. Wczoraj jednak stało się coś, co mnie zmusiło do zajęcia się sprawą na poważnie. Otóż bloger, którego wcześniej chyba nie znałem, ale który, jak sam napisał, śledzi moje teksty dzień za dniem, zwerbalizował coś, co wielu przed nim zdołało jedynie zaczepić mniej lub bardziej przejrzystą aluzją. Już tłumaczę, o co chodzi.
Jak większość czytelników wie, od czasu gdy prowadzenie tego bloga w formie, jaką znamy, doprowadziło do tego, że straciłem stałą i bezpieczną pracę, i sprawiło, że każda próba zarobienia na utrzymanie rodziny stanowi dla mnie do dziś bardzo duży, za każdym razem osobny, wysiłek, ogłosiłem na tym blogu właśnie, że gdybym potrafił grać pięknie na gitarze, udałbym się z czapką na dworzec i prosił o wsparcie. Ponieważ jednak grać na gitarze nie potrafię w ogóle, natomiast moje pisanie niektórym się podoba, będę prosił tych, którym ono daje jakąś satysfakcję, o traktowanie tego bloga, jako swego rodzaju dworca kolejowego, na którym ktoś stoi z gitarą i śpiewa „Baby I’m Gonna Leave You”, czy coś w tym rodzaju. I to właśnie – a nie, jak sądzą niektórzy, fakt, że poczułem się prawdziwą gwiazdą, czy to, że się na kogoś obraziłem – stanowiło jedyny powód, dla którego założyłem własną stronę: aby uniknąć mocno dwuznacznej sytuacji załatwianie swoich spraw na obcym portalu, jakim dla mnie zawsze był Salon24. Od tego czasu, prowadzenie bloga, oprócz pracy mojej żony, i tego wszystkiego, co uda mi się trafić, stanowi podstawę naszego utrzymania. Piszę te teksty, staram się, by mimo różnego rodzaju różnych obowiązków, zawsze znaleźć czas, no a przede wszystkim inspirację do tego, by to tu to tam napisać coś, czego nie będę się mógł wstydzić, a wszyscy ci, którym ich czytanie przynosi odpowiednią satysfakcję, dzielą się ze mną w sposób, jaki uznają za właściwy. I wszyscy pewnie czekamy, aż ten czarny czas się skończy.
I kiedy wydawało się, że to wszystko, co ci, którym to pisanie ością w gardle stoi, chcieli osiągnąć, zostało osiągnięte, niemal natychmiast okazało się, że nie; że ofiar ciągle za mało. Doszło w pewnym momencie do tego, że blogerka Magda Figurska w którymś z komentarzy dotyczących sytuacji, w jakiej się znalazłem, opublikowała odpowiedni zapis kodeksu wykroczeń dotyczący kar, jakie są przewidziane za uprawianie żebractwa.
Proszę zwrócić uwagę, jaka jest sytuacja. Ja, apelując o wsparcie, nie udaję, że mam na uwadze jakieś wyższe cele, że tu chodzi o wspieranie wolnego słowa, że mnie prowadzenie tego bloga dużo kosztuje i w związku z tym coś się dla mnie należy, że, wreszcie, my prawdziwi patrioci, powinniśmy sobie pomagać w budowaniu archipelagów polskości. Ja, najuczciwiej i najlepiej, jak tylko potrafię, piszę te teksty, i proszę wszystkich, którym się to pisanie podoba, o wysyłanie mi pieniędzy, bo jesteśmy biedni i bez nich zwyczajnie nie przeżyjemy. Tu nie ma ani podstępu, ani wyrachowania, ani jakiejkolwiek przebiegłości. Ja stoję z tą gitarą, gram, najlepiej jak tylko potrafię, te swoje piosenki i wystawiam kapelusz, mówiąc: „Co łaska”. I jeśli ktoś myśli, że to jest dla mnie frajda, życzę mu, by miał okazję kiedyś spróbować.
Niedawno przeczytałem komentarz blogera Sowińca, który najpierw wyraził opinię, że prawdziwy mężczyzna powinien potrafić zarobić na utrzymanie rodziny, a następnie pochwalił się, że on zawsze sobie radził finansowo, a w takim PRL-u to do tego stopnia, że przez telefon relacjonował sytuację w Polsce dla Wolnej Europy, za co każdorazowo dostawał większe pieniądze, niż za miesiąc swojej pracy na uczelni, i dla niego dziś wyjechać na narty w Alpy, to tyle co splunąć.
Wyobraźmy więc teraz sobie owego Sowińca, prywatnie harcerza Jerzego Bukowskiego z Krakowa, jak idzie sobie ulicą na spacer, i nagle pod którymś z murów trafia na grającego na gitarze, czy na bębenku choćby, jakiegoś człowieka, jednak tym razem nie klasycznego ulicznego buskera, który to swoje granie traktuje jako dodatkowo źródło dochodów, czy okazję, by zarobić coś na wakacje, ale kogoś, kto swoje cele przedstawia na załączonej tabliczce: „Nie mam na życie”. Czy można sobie wyobrazić, że harcerz Sowiniec na ten widok wykrzywi w pogardzie swoje usta i zakomunikuje temu człowiekowi, że to co on robi, to wstyd i hańba? Otóż nie. Tego wyobrazić sobie nie można. Jerzy Bukowski tak nie postąpi, bo jest osobą wrażliwą na ludzką biedę i w ogóle na ludzkie przypadki. Podobnie, można podejrzewać, stałoby się, jak idzie o wszystkie inne osoby, które, czy to tu na moim blogu, czy na blogach obcych szydzą z mojej sytuacji i szukają ratunku w działalności kontrolnej urzędów skarbowych. Oni by tak się nie zachowali, bo są ludźmi niezwykle wrażliwymi na ludzką biedę, ludzkie losy i ludzki upadek.
Skąd ja to wiem? A to stąd mianowicie, że ostatnio – a przecież nie tylko ostatnio – otrzymałem zbyt dużo dowodów, wskazujących na to, że im chodzi tylko o ten jeden blog i tego jednego człowieka. Z jakiego względu? Co spowodowało ten akurat poziom troski o to, bym się nie kompromitował swoją żebraniną? Tego oczywiście z całą pewnością wiedzieć nie możemy, ale za to możemy próbować się domyślić. Podobnie jak przed laty zostałem pozbawiony pracy z powodu swoich poglądów, tak samo dziś ci wszyscy nowi kontrolerzy ludzkich sumień, być może chcą mnie pozbawić środków do życia właśnie z powodu moich poglądów. Różnica jest tylko taka, że, podczas gdy wtedy za mnie się wzięli tamci, dziś wokół mnie krążą już niemal tylko „nasi”. I rzecz w tym, że po raz kolejny może się okazać, że naszym problemem nie są ludzie, którzy stoją po przeciwnej stronie i nie kochają Polski, Kościoła i naszych bohaterów, ale że naprzeciwko siebie mamy ludzi zwyczajnie zawistnych i podłych. Jak to ludzie.
A więc poglądy… ale może coś jeszcze? Pamiętam, jak jeszcze nie tak dawno udzielał się w Salonie24 bloger podpisujący się nickiem Pantryjota, który swój blog w pewnym momencie przekształcił w strzelnicę, na której każdy, kto tylko chciał, mógł sobie postrzelać do mnie i do Coryllusa. Wprawdzie przez to, że Pantryjota miał bardzo radykalne antypolskie i antykościelne poglądy, na jego blogu, poza chyba Sowińcem, nie pojawiali się przedstawiciele tak zwanej prawej strony sceny politycznej, jednak atak jaki był kierowany w naszą stronę nie był polityczny, a aktywny udział w nim Sowińca świadczyć może o tym tylko najlepiej. Chodziło więc o to, by nas zniszczyć, jako ludzi. Za co? Oryginalnie oczywiście za poglądy i ich bardzo ekspresyjne wyrażanie, ale na zewnątrz to był tylko atak wymierzony w ludzi, z których jeden wygląda jak tłusty wieprz, a drugi jak małpa. Pamiętam, że były chwile, kiedy to szaleństwo osiągało takie rozmiary, ze ja wpadałem w autentyczna panikę. No bo w końcu, jak to jest możliwe, by pojedynczego człowieka tylko za to, że ma jakieś tam poglądy i je z pasją wyraża, aż tak nienawidzić? Jak to jest, by tę nienawiść aż tak w sobie kultywować, że ona w końcu stanie się niemal podstawą życia i działania? No ale w końcu uznałem, że to wszystko musi wynikać z tej, tak dobrze nam znanej nienawiści do Kaczyńskiego, i widocznie oni akurat już tak mają.
Dziś, od kilku już dni, trwa na blogach bardzo intensywna… powiedzmy, że dyskusja, zainicjowana krytyką piosenki barda-patrioty Andrzeja Kołakowskiego, jaką przedstawiłem u siebie. I, choć na początku wyglądało na to, że oburzenie komentatorów wzbudziło przede wszystkim to, że ja miałem czelność wykpić proste rymy dla prostych ludzi w wykonaniu prostego człowieka, to w rezultacie nagle okazało się, że tak naprawdę to wszystko się nie liczy, wobec faktu, że ja uprawiam na swoim blogu żebraninę. W sposób absolutnie mistrzowski pokazał te emocje bloger podpisujący się Telok, kiedy to w swoim tekście najpierw ogłosił, że ja, owszem, mam prawo żyć z pisania, jednak skoro tak, to mam pisać codziennie, bo inaczej mamy do czynienia z „marnieniem” przekazywanych mi pieniędzy. Ja w pierwszej chwili uznałem, że z tym „marnieniem” to jakaś upiorna literówka, ale już chwilę później pojawił się wspomniany wcześniej Sowiniec i jednoznacznie chwaląc użycie tego czasownika, w pewnym je sensie autoryzował. A więc to o to chodzi, że ja najpierw za te swoje teksty, które wcale nie są lepsze od ich tekstów, biorę pieniądze, a następnie te pieniądze „marnię”. I to jest to, co boli tych wszystkich, którzy mnie od kilku dni próbują wbić w ziemię, do tego stopnia, że gotowi są nawet podpisać pakt z Coryllusem i Kamiuszkiem, byleby tylko zobaczyć mnie, jak zdycham w nędzy. Czytam te komentarze, słyszę wręcz ów chlupot, z jakim wściekłość na te moje pieniądze, których wielkości oni nawet nie znają, się wylewa. I znów przypomina mi się stary blog starego Pantryjoty. Tam było dokładnie tak samo. To był dokładnie ten sam zestaw charakterów i ten sam zestaw emocji; ta sama zawiść, ta sama wściekłość w stosunku do tych, co mieli leżeć, a stoją. I nie dość że stoją, to jeszcze demonstrują tę swoją zasraną dumę.
To jest naprawdę niesamowite. Patrzeć na te dwie grupy, tak bardzo z pozoru od siebie różne, a jednocześnie tak doskonale się uzupełniające.
Kiedy już pisałem ten tekst dotarła do mnie bardzo ciekawa wiadomość. Otóż, podobnie jak kiedyś, bloger Pantryjota, wręcz z dnia na dzień, w samym szczycie swego szaleństwa, ogłosił, że odchodzi, i zostawił wszystkich swoich wyznawców samych, samiusieńkich ze swoimi obsesjami, tak samo dziś Telok, który jeszcze wczoraj wyjaśniał mi, jak ma wyglądać szacunek dla czytelnika, pokasował wszystkie swoje wpisy i poszedł w diabły. Po chwili okazało się, że on, owszem, owe wpisy pokasował, ale to było dawno, jednak od tego czasu mu przeszło, i znów się udziela. Natomiast dziś, po tych wszystkich szaleństwach, mnie i Gabriela przeprosił za przykre słowa i zapewnił, że nas obu bardzo bardzo lubi. A ja się zastanawiam, czy to nie moja wina. Kiedy on mi zarzucił, że ja piszę zbyt rzadko, czym obrażam swoich czytelników i darczyńców, ja mu odpowiedziałem, że były lata, kiedy ja pisałem więcej tekstów niż jest dni w roku. On się na to zamknął, nic już mi nie odpowiedział, i dziś widzę, że go zaczęło niebezpiecznie nosić. Czyżby faktycznie wszystko policzył i od tego zwariował? Nie zdziwiłbym się. A to by świadczyło, że zawiść nie tylko jest grzechem, ale chorobą. Śmiertelną. I to jest w pewnym sensie wiadomość dobra. Wreszcie.

A zatem, proszę o mozliwe wspieranie tego bloga. Za każdy gest, dziękuję.

sobota, 13 kwietnia 2013

O tym jak się za nas biorą poważni państwo

Ponieważ poprzedni mój tekst został w sposób wręcz modelowy strollowany przez grupę jakichś przyjaciół Eski, którą ja rzekomo zraniłem, sugerując, jakoby książkę, którą jej sprezentowałem, ona ode mnie wyprosiła, pomyślałem sobie, że wypadałoby się zastanowić, jak działa ta cała Sieć na poziomie może nie tyle już agenturalnym, ale zwykłych emocji, na jakich – już z zupełnie innej strony – próbuje grać ów biznes, któremu opisaniu poświęciłem tyle wysiłku. Proszę bowiem się przyjrzeć do czego doszło. Ja piszę kolejny, spośród już dużo ponad tysiąca tekstów, w których apeluję do ludzi, którym zależy na sukcesie Polski, o większą szczerość, większe oddanie, i głębsze zaangażowanie, o nie uleganie terrorowi autorytetów, o wystrzeganie się kłamców i stręczycieli, i nagle się okazuje, że ja właśnie popełniłem grzech największy – zaatakowałem samą Eskę. Bo nie oszukujmy się. To całe gadanie o „prawdziwych” okolicznościach, w jakich ona dostała ode mnie moją książkę, to zwykła wymówka. Tak naprawdę, zawsze chodziło o to samo. Z jednej strony jestem ja i sukces tego bloga, a z drugiej ci wszyscy, którzy z jakiegoś powodu – w sposób i z przyczyn, których ja dotychczas nie zdołałem do końca zbadać – dostają na to jasnej cholery.
Przez te wszystkie lata, miałem okazję obserwować, jak to działa, w najróżniejszych okolicznościach, przyznać jednak muszę, że coś takiego jak wczoraj i dzisiaj mi się jeszcze nie przydarzyło. Pamiętam na przykład, jak po raz pierwszy uderzyłem w Rafała Ziemkiewicza, a potem w Waldemara Łysiaka, i jak przez to wiele osób się ode mnie odwróciło; pamiętam, jak napisałem swój dawny już tekst o Michalkiewiczu, czy o Kukizie i jak przez to zostałem potraktowany przez czołówkę naszej polskiej blogosfery, jak zdrajca; pamiętam, jak brałem w obronę prezydenta Kaczyńskiego przed atakami ze strony księdza Isakowicza-Zaleskiego za jego słowa o stosunkach polsko-ukraińskich, i co mnie za to spotkało; pamiętam wreszcie całą moją awanturę – dziś już ostatecznie szczęśliwie zakończoną – z profesorem Brodą o to, co on i jego towarzystwo zrobiło mojej córce. Pamiętam wiele, jednak nigdy – podkreślam, nigdy – bohaterem tych starć nie był ktoś tak nieważny, jak blogerka Eska. Tam zawsze po przeciwnej stronie stał ktoś, choćby pozornie, znaczący. Tymczasem dziś mój blog jest trollowany, bo ja brzydko powiedziałem o jakiejś pani spod Gliwic?
Przepraszam bardzo, ja wiem, że znów mnie czekają oskarżenia o to, że mojemu ego już zaczyna brakować miejsca na Ziemi, ale wszystko wskazuje na to, że nie chodzi o Eskę, nie chodzi o Ziemkiewicza, nie chodzi o Kukiza – chodzi wyłącznie o mnie. Z jakiegoś powodu oni wszyscy nie mogą spać z mojego powodu.
Jak widać bardzo wyraźnie, w momencie, gdy piszę te słowa, pod tekstem, w którym zarzuciłem Esce, że ona nie zrecenzowała mojej najnowszej książki na swoim blogu wyłącznie dlatego, że z jej punktu widzenia to nie był dobry interes, jest już 55 komentarzy, w większości nakręconych przez tych dwóch czy trzech, jak się domyślam, wynajętych przez Eskę trolli. A ja na to nic nie mogę poradzić. Blogspot, na którym zamieszczam te swoje teksty, uniemożliwia mi indywidualne blokowanie poszczególnych komentatorów. Ja mogę oczywiście usuwać poszczególne komentarze, jednak moje doświadczenie mówi mi, że ile razy poważę się na usunięcie komentarza, w to miejsce pojawi się 100 nowych. Pod tym względem Salon24 jest o wiele wygodniejszy. Automatycznie więc pojawia się pytanie, co mnie do cholery podkusiło, żeby pisać tu na blogspocie? Czemu tu, w miejscu gdzie jestem kompletnie bezradny?
Otóż powód był jeden. Blogspot jest amerykański i nie ma takiej możliwości, by choćby i nie wiadomo jak połączone siły Systemu uznały za konieczne go zniszczyć, nie dadzą rady. Jedyne co mogą zrobić, jak idzie o mnie, to odebrać mi nazwę toyah.pl, jednak już toyah1.blogspot.com jest nie do ruszenia. Ja oczywiście wielokrotnie ubolewałem nad tym, jak to pozostaję bezradny wobec ataków różnych wariatów i ludzi po prostu złych – ostatnio mieliśmy okazję obserwować znanego niektórym z nas Maksia Paterka podpisującego się tu jako dr3 – oto, proszę sobie wyobrazić, że ledwo co wczoraj zobaczyłem coś, co mnie z jednej strony postawiło wręcz na równe nogi, a z drugiej kazało uwierzyć, że gdyby nie ten blogspot, tego bloga już by dawno nie było. Ale jeszcze coś – to jest blog, którego nienawidzą.
Otóż jest tak, że w ustawieniach blogspotu jest funkcja, która się nazywa „spam”, i która dotychczas działała raz lepiej raz gorzej – niedawno wyleciał jako spam, zupełnie idiotycznie, komentarz Redpilla – i oto nagle zajrzałem ja na listę wszystkich ostatnio zebranych spamów i znalazłem tam całe setki komentarzy wysłanych przez użytkownika podpisanego jako „anonimowy” i będących spamem jak najbardziej autentycznym; spamem, o którym dotychczas nie miałem bladego pojęcia; spamem, przy którym akcja Abelarda Giza sprzed lat, nie mówiąc już o tych dzisiejszych głupkach, wydaje się być niegroźnym przedszkolem.
Oto mamy całą kolekcję, niekiedy bardzo krótkich, najczęściej jednak dość długich, napisanych częściowo po angielsku, częściowo po polsku, komentarzy, stanowiących tak nieprawdopodobny bełkot, tak niewiarygodny chaos, powiedziałbym wręcz, że chaos piekielny, że gdyby blogspot ich automatycznie nie usuwał – jak to już powiedziałem wcześniej – ten blog by tego nie przeżył. One by te teksty zwyczajnie pożarły. Blogspot mnie – i nas przy okazji – zwyczajnie uratował.
A ja już się tylko zastanawiam przede wszystkim na tym, dlaczego oni się postanowili zabrać akurat za ten blog? A może oni to robią na chybił trafił? No ale skoro tak, to skąd w ogóle tego typu aktywność? I jak to działa? Co to za cholera?
Nic z tego nie rozumiem. To, co widzę, to to, że ten blog nie jest zagrożony przez jakichś wariatów, czy zwykłych durniów, którzy z różnych powodów mnie nie lubią, lecz przez działania systemowe, które gdyby nie to, że blogspot mnie przed nimi chroni, już by mnie ostatecznie załatwiły. No i z tego wnioskuje, że jest wciąż bardzo dobrze. Jeśli oni aż tak mi chcą zaszkodzić, to o nich świadczy tak jak świadczy, natomiast znacznie bardziej – i z pewnością lepiej – świadczy o tym, co ja robię.
Proszę tylko rzucić okiem na to, z czym my tu mamy do czynienia, dla większej przejrzystości, tym razem po polsku – no, powiedzmy, po polsku – i zrozummy to wreszcie. On nie przepuszcza żadnej okazji:
„Będzie owo kongruentny Chronos, byś finalnie wykorzystał w pełni swoje umiejętności dogadywania się z ludźmi zaś naturalny takt. Musisz ezoteryka sprawiać wprawdzie niesłychanie ostrożnie, wyjątkowo w drugiej połowie roku. Kusić będzie Cię, to co piękne natomiast twórcze. Ów fantastyczny klimat powinno się posłużyć się, tak aby nasycać się każdym rodzajem miłości. Wzrośnie wreszcie Twoje wiara aż do wielu członków rodziny. Zrozumiesz, iż chociaż możesz ezoteryka na nich polegać. Powinieneś odnaleźć czas na rokowania z wieloma ludźmi, których dotychczas zaniedbywałeś. Gdy będziesz przekazywał im swoje myśli, staraj się wystrzegać się większych emocji zaś czasem po prostu przemilcz pewne kwestie. Bez nerwów, rozmawiając o sprawach rodzinnych natomiast partnerskich horoskop migiem przekonasz się, iż szukałeś horoskop url dziury w całym. Gwiazdy sugerują mi, iż kompletny okres popełniasz ów już sam uchybienie natomiast czepiając się drobiazgów powodujesz, że problemy rodzą się same”.
Ja wiem, że za chwilę już pojawi się jakiś specjalista od Interentu i powie mi, że to nic takiego; że to się dzieje cały czas i że każdy, kto się zna na sprawie, wie, że tu w ogóle nie ma o czym gadać. Nie szkodzi. Ja pozostaję przy swoim, a więc przy owej pierwszej refleksji. Gdybym nie był chroniony przez blogspot, ten blog by się zmienił właśnie w coś takiego. I to wcale nie przypadkowo. Ja bardzo wyraźnie widzę tę rękę.
A Eska i jej obrońcy? O czym my w ogóle gadamy?

Dziś jeden z tych anonimowych komentatorów – obrońców dobrego imienia blogerki Eski - zasugerował, że to jak ja traktuje ludzi, sprawi, że „kaski nie będzie”. No właśnie, skoro już o tym mowa – a wszystko wskazuje, że niektórych z nich to akurat dręczyć musi najbardziej – bardzo proszę o wsparcie dla tego bloga. Bez niego, nawet opisana wyżej akcja nie byłaby potrzebna. Dziękuję.

poniedziałek, 14 stycznia 2013

O zranionej nienawiści, jednym psie i jednej piosence

Z punktu widzenia, w którym ja się akurat znajduję, blogowanie to bardzo przyjemne zajęcie. Przede wszystkim, układanie wyrazów, następnie zdań, i wreszcie akapitów jest czymś, co ja robić zawsze potrafiłem, i co nie sprawia mi większych trudności. Wiem oczywiście, że dla wielu osób nawet napisanie prostej kartki pocztowej z bieżącą informacją może się okazać przeszkodą nie do pokonania, a mogę to obserwować na przykład każdego roku podczas sprawdzania matur, gdzie naprawdę wielu maturzystów nie jest w stanie przekazać najprostszej informacji, i to wcale nie dlatego, że nie znają języka, ale przez zwykły brak umiejętności wyrażania tego co trzeba powiedzieć. Ja jednak z tym akurat kłopotów nigdy nie miałem. A czymże w końcu, jak nie wyrażaniem myśli, jest blogowanie?
A zatem, pisanie to dla mnie naturalna przyjemność. Zdaję sobie sprawę z tego, że ktoś mi może zarzucić, że moje teksty są za długie, albo za krótkie, albo rozwlekłe, albo mało konkretne, albo niezrozumiałe, albo zwyczajnie głupie. Faktem jest jednak to, że one są dokładnie takie jakie ja chcę, żeby były. Jeśli ktoś u mnie zamówi tekst krótki, albo dwa razy dłuższy, niż te które piszę, nie będę miał z tym problemu. Ja tu na przykład kiedyś, przy okazji dokuczania Rafałowi Ziemkiewiczowi, zrobiłem mu taki żart, że policzyłem ilość słów w jednym z jego felietonów, i napisałem tekst o dokładnie tej samej liczbie słów, na ten sam temat, tyle że z taką nauką dla Ziemkiewicza, że jak idzie o mnie, to ja umiem dokładnie to samo co on, tyle że lepiej i mądrzej. A więc powtarzam – to potrafię.
Co jeszcze sprawia, że blogowanie uważam za zajęcie przyjemne? To mianowicie, że ono nie łączy się dla mnie z jakimkolwiek stresem. Komu się te teksty podobają, ten tu sobie przychodzi i je czyta, komu się nie podobają, ten albo tu nie przychodzi, albo – jeśli ma taki plan, by jednak tu przychodzić i mi dogadywać – ja go stąd wyrzucam. Ponieważ dbam o to, by poziom dyskusji pod kolejnymi tekstami trzymał się pewnego standardu, wszystkich tych, którzy nie są w stanie im dorównać traktuję nieuprzejmie, przez co oni się często obrażają, ale ja mam za to sytuację najbardziej komfortową. Nie muszę się na nikogo irytować, z nikim kłócić, nikogo obrażać. A – i to muszę tu powiedzieć – celem tego mojego pisania nie jest stymulowanie publicznej debaty, nie jest wspólne szukanie rozwiązań, nie jest wzajemne ćwiczenie się w erystyce. Ja nie mam takich ambicji, by mieć tu jak najwięcej komentarzy i dążyć do tego, by dyskusje, jakie tu mają miejsce, miały też najwyższą temperaturę. W żadnym wypadku. Tu od początku chodziło o jedno, i myślę, że najlepiej tę intencje oddaje zaczerpnięty od Kazika tytuł tego bloga: „Posłuchaj, to do Ciebie”.
W tym jednak miejscu pojawia się pewien problem, który sprawia, że prowadząc ten swój blog, muszę od czasu do czasu się pozadręczać. Wydaje mi się, że to właśnie ta moja niechęć do wdawania się w dyskusję z ludźmi, których ani nie szanuję, ani nie uważam za partnerów – połączona oczywiście z tym, że ten blog ma jakąś tam pozycję – sprawia, że ja mam tak strasznie dużo wrogów, a przez wrogów rozumiem ludzi, którzy mają co do mnie wyłącznie jedno życzenie – żeby mnie wreszcie jasny szlag trafił. I to najlepiej tak, żeby mnie bolało.
Kiedy czytam niektóre komentarze na blogach ludzi, których ani nie znam, ani ich nie zaczepiam, ani nie zrobiłem im nigdy nic złego, poza tym, że być może niekiedy, reagując na ich złośliwości pod swoim adresem, potraktowałem ich tak jak z kolei ja potrafiłem, nie mogę wyjść z podziwu nad tymi ich emocjami, z tym jednym wspomnianym wyżej pragnieniem. Kiedy się zastanawiam nad przyczyną takiej zawziętości, przychodzi mi do głowy tylko jedno wytłumaczenie. To muszą być ludzie, dla których ich aktywność na blogach sprowadza się do tego, by się pokłócić i w tej awanturze wyjść na swoje, pokazać, że to oni są mistrzami politycznej debaty, że ich dowcip jest niepokonany, a jak już komuś dosolą, to tak, że świat się na chwilę zdumiony zatrzyma.
To są tacy właśnie ludzie, i kiedy oni przyjdą na mój blog i przeczytają, co mam do powiedzenia, w jednym momencie wpadają na pomysł, by się ze mną pospierać i podczas tego sporu wykazać mi, jak to ja się bardzo mylę. Przychodzą, rzucają kilka ostrych jak samurajski miecz bon motów, i kiedy zostaną stąd wyrzuceni, dostają takiej cholery, jakby ktoś zakleił im plastrem usta, a ręce związał. No i wtedy zaczynają sobie używać, albo u siebie w doraźnie pisanych notkach, albo w komentarzach pod notkami tych, którzy byli szybsi, albo których blogi są szerzej i częściej czytane.
Ja znam tych ludzi bardzo dobrze. Mam ich całą listę w Salonie24, w zakładce oznaczonej jako „zablokowani użytkownicy”, ale też wiem bardzo dobrze i o tych, którzy u mnie nigdy nie odważyli się zostawić jednego komentarza, bo są na tyle przewidujący, że nawet nie zaryzykują w obawie przed tym wstydem. To oni właśnie tworzą wspólne fronty na tych blogach, które akurat gwarantują największą liczbę odsłon, i tam po mnie sobie, jak to mówi młodzież, jadą. Co ich łączy? Czy coś ich w ogóle łączy? Owszem, trochę tak. Oni w większości są wojującymi ateistami, politycznymi przeciwnikami Prawa i Sprawiedliwości, niekiedy pokorwinowskimi liberałami, ale też są wśród nich pierwszorzędni polscy patrioci i ludzie Kościoła. To jest jednak akurat detal. Ich tak naprawdę łączy nienawiść do Toyaha. Za co? No właśnie za to, że on nie pozwala na jakąkolwiek dyskusję. Nie chce, świnia, kulturalnie porozmawiać. A co on sobie wyobraża, że kim on jest?
Te kluby robią na mnie wrażenie szczególne. Oto któryś z blogerów pisze tekst, zatytułowany dajmy na to: „Wynurzenia pana O.”, albo „Mądrości Toyaha, czyli głupota zwycięża”. O czym jest to tekst. Najczęściej o tym, że oto ja napisałem jakiś nowy tekst i z niego wynika, że ja nie płacę podatków, lub że jestem żebrakiem, czy że ewentualnie terroryzuję swoją rodzinę. Ze względu na politykę Salonu24 tekst ów nie zostaje umieszczony na stronie głównej, przez co uzyskuje wszystkiego jakieś 400 odsłon, natomiast bije wszelkie rekordy w liczbie komentarzy. Dlaczego? Bo wszyscy ci, co mnie nienawidzą, na widok literki O., lub nazwy „toyah”, zlatują się tam jak sępy i robią sobie używanie. Dokładnie takie samo, na jakie nie mogą sobie pozwolić na moim blogu.
Dlaczego ja piszę, że to jest dla mnie jakiś tam kłopot? Przecież, ktoś powie, ja mogę ich nie czytać. Owszem, to jest oczywiście jakaś propozycja, jednak należy pamiętać, że ja mam wielu znajomych, którzy mnie o tego typu wybrykach chętnie zawsze informują, no a poza tym przyznaję, że jest coś w człowieku takiego, co każe się zanurzać w tego typu miejsca, choćby tylko po to, by zobaczyć, że jest dokładnie tak, jak się należało spodziewać. No a skoro już tam zajdę, to zawsze widzę, jak tam – w tej bezradnej wściekłości – tworzone są najgorsze kłamstwa, i jak nimi karmią się wszyscy – od lewa do prawa, ludzie PRL-u i ludzie Kościoła, zwolennicy Ruchu Palikota i wyborcy Prawa i Sprawiedliwości. Wszyscy. Bo oni się zaprzyjaźnili nad tą jedna perspektywą: zatłuc Osiejuka. Bloger Pantryjota udaje się na leczenie do sanatorium i na swoim blogu publikuje apel, by czytelniczki, które mają ochotę wspierać go podczas tego pobytu seksualnie, przez pocztę prywatną zgłaszały swoje kandydatury, a zaprzyjaźnionej z Pantryotą Teesie – kobiecie, cokolwiek by o niej nie mówić, przynajmniej robiącej wrażenie kobiety właśnie – nawet do głowy nie przyjdzie, że znalazła się w towarzystwie, które ją zwyczajnie kompromituje. Dlaczego? Bo cel jest jeden. Zabić Osiejuka, a następnie odprawić nad nim rytualną mszę pogrzebową. No i to, przyznaje, robi pewne wrażenie.
Czytam te wymiany i stamtąd odchodzę, nie wdając się w jakąkolwiek dyskusję, nic nie wyjaśniając, o nic nie apelując. Czemu? Bo przede wszystkim wiem, że każde moje słowo w jednym momencie spowoduje podwojenie się liczby komentarzy, no i stuprocentowy wzrost temperatury tej nagonki. Że cokolwiek powiem, nie będzie miało żadnego znaczenia, bo tu chodzi wyłącznie o to, by mnie rozjechać. Za co? Że nie chcę porozmawiać. O czym? No o tym, że jestem żebrakiem, że nie płacę podatków, że jestem gruby, że nie skończyłem w terminie studiów, że jednemu z nich 40 lat temu odbiłem dziewczynę… no nie, przepraszam… o tym akurat nie ma ani słowa. Chodzi o to, że jednemu z nich w czasach głębokiego PRL-u zrobiłem świństwo, ale on mi wybaczył.
Co za świat! No ale trudno. Zawsze jest coś za coś. Wszystkiego mieć nie można. W tej sytuacji, przewidując, że i ten tekst wywoła natychmiastową reakcję tego szczególnego towarzystwa, i że jako pierwszy pojawi się kwestia tego, czy ja płacę podatki, mam do Was skromny apel. Donieście na mnie do Urzędu Skarbowego. Dla ułatwienia podaję adres Katowice, ul. Żwirki i Wigury 17. Pierwszy Urząd Skarbowy. I jeszcze jedno. Uważajcie na Maksia Paterka. Jeśli jemu strzeli coś do tego chorego łba, pociągnie Was wszystkich za sobą.

A przyjaciół tego bloga proszę o kupowanie książki i wspierania go pod podanym obok numerem konta. Ostatnio, idzie mi nie najlepiej, ale w końcu bywało różnie. I to nie raz. En tekst idzie tylko tu na toyah.pl. Celowo. Tam nie ma co się napinać, a oni mnie i tak znajdą wszędzie.

I jeszcze coś. Już na sam koniec, zebyscie nie powiedzieli, ze ja tak dziś o niczym. Poptrzecie, jak mój labrador razem z młodszą Toyahówna słuchają Led Zeppelin.

wtorek, 2 marca 2010

Dopóki jeszcze wolno...



Kiedy pod moim wpisem na temat zawodowej niekompetencji Antoniego Dudka zebrało się już grubo ponad sto komentarzy, ktoś je bardzo starannie przeskanował i trafił na jeden, bardzo maleńki, a w nim, jedną drobną, zupełnie nie związaną z tematem notki, uwagę odnośnie dziennikarza – nie wykluczone, że nawet nie przede wszystkim – Gazety Wyborczej, Jerzego Skoczylasa. Ponieważ owa pracowita mrówka uznała, że Jerzy Skoczylas może się świeżoodkrytą uwagą zainteresować, natychmiast Skoczylasa o wypadku poinformowała i się zaczęło. W efekcie, widząc, że ktoś go nie znosi i w dodatku, w sposób równie zawodowy jak od lat robi on sam, potrafi temu uczuciu nadać dźwięczny kształt literacki, Jerzy Skoczylas uniósł się odpowiednim szałem, skutecznie przeprowadził osobisty proces rejestracji do Salonu24 – jeśli ktoś nie pamięta, tak zwanego niezależnego forum publicystów – i blogera, który miał czelność go obrazić, postraszył sądem.
Przez minione dwa lata, napisałem tu już bardzo dużo tekstów, z których, nie wykluczam że każdy, obraża choć jedną, przekonaną o swojej wyjątkowości duszę. Powiem więcej. Pod tymi i innymi notkami, zamieściłem ponad 10 tysięcy komentarzy, z których również każdy, przy odrobinie wysiłku, mógłby zostać uznany za paszkwil. Jestem bardzo mocno pewien, że gdyby wszystkie funkcjonujące publicznie osoby były równie bardzo co Jerzy Skoczylas przywiązane do dobrej opinii na swój temat, to polskie prokuratury i sądy nie miałyby się czasu zajmować niczym innym jak ściganiem rzekomych oszczerców. Przy czym niemal każdy bloger piszący w Salonie24 miałby szanse stać się na te warholowskie 15 minut wrogiem publicznym numer 3. Tuż po braciach Kaczyńskich.
A mimo to, te dwa lata minęły względnie spokojnie. I dla mnie i dla ludzi, których wciąż tu obrażam. Nawet jeśli zwrócimy uwagę na powolne gnicie Platformy Obywatelskiej, które ostatnio nagle grozi przerodzeniem się tej nudy w prawdziwe fajerwerki, to przecież nawet i to nie jest zasługą moich brzydkich uwag na temat kolejnych przedstawicieli tego szczególnego projektu, a raczej wyłącznie ich potwierdzeniem. Każdy robi swoje i jeśli obraża, lub się obraża, to na odpowiednim dla swojej pozycji poziomie. Ponieważ więc przez te dwa lata Jerzy Skoczylas wciąż zdaje się być jedyną osobą, która postanowiła tu okazać swoją potęgę do tego stopnia, by grozić mi sądem, uważam, że problemem nie jest ani on, ani sama groźba, lecz coś daleko bardziej poważnego i wykraczającego zdecydowanie poza to co Jerzy Skoczylas o sobie i o mnie sądzi. Również przy okazji, w moim bardzo szczerym przekonaniu, nie jest też problemem moje ewentualne chamstwo i nieprzyzwoitość. Mam bardzo poważną obawę, że w momencie gdy ten blog zdobył wyróżnienie w postaci tytułu politycznego bloga roku, pojawili się ludzie – nie wiem jak wysoko umocowani i gdzie mający swoje biurka – ale z całą pewnością bardzo zdeterminowani, żeby tę moją blogową skutecznie przerwać, lub przynajmniej w sposób zauważalny osłabić.
Dlaczego tak uważam? Otóż przede wszystkim wciąż mam na uwadze fakt, że ten drobny bardzo, i w gruncie rzeczy kompletnie pozbawiony znaczenia, komentarz został jednak bardzo skutecznie przez kogoś wypatrzony. Każdy kto spędza tu wystarczająco dużo czasu, wie, jak się czyta i same główne blogowe wpisy, jak również umieszczone niżej komentarze. Szczególnie gdy jest ich bardzo dużo. Szansa na przypadkowe znalezienie czegoś aż tak bardzo niewielkiego jest znikoma. O ile oczywiście, ktoś się nie nastawi na osbną, na to właśnie ukierunkowaną pracę. A zatem, mam bardzo poważną obawę, że ktoś ten blog przegląda w intencjach szczególnych. Ale proszę uprzejmie. Jeśli tak się ułożyło, że w ostatnich dniach to co ja tu sobie piszę, awansowało do poziomu sprawy wagi państwowej, to trudno. Dopóki wszystko się będzie kończyło na zwykłym straszeniu, to jakoś spróbuję sobie z tym radzić. W momencie jednak gdy, pozostając bardzo daleko od całej sfery publicznej, będąc w gruncie rzeczy wyłącznie przedstawicielem tak zwanego nurtu obywatelskiego, czymś zdecydowanie bliższym menela Huberta K., niż choćby najbardziej lokalnego dziennikarza, poczuję, że moje życie prywatne zostaje narażone na agresję systemu w sposób tak bezpośredni, jak to mi niedawno przedstawił Jerzy Skoczylas, obiecuję, że poważnie zastanowię się nad swoimi możliwościami.
Drugi powód moich podejrzeń odnośnie tego, że to co tu się wydarzyło w minioną sobotę jest wyjątkowo nieczyste, jest taki, że ja nie wierzę, żeby ktoś taki jak Jerzy Skoczylas rzeczywiście obraził się na mnie za tę obelgę, którą rzuciłem pod jego adresem. Kim ja jestem dla Skoczylasa? Absolutnie nikim. On ani mnie nie zna, ani się mną interesuje, ani najprawdopodobniej jeszcze do niedawna o tym blogu nie miał najmniejszego pojęcia, i gdybym jutro miał umrzeć na zawał serca, czy nawet na nagły nieprzewidziany nowotwór, dla Skoczylasa pozostanie to zdarzenie niczym innym jak chrupnięciem w kościach. I to jeszcze nie swoich. Jestem pewien, że Jerzy Skoczylas w swoim życiu osiągnął już tak stabilną sytuację towarzyską, polityczną i zawodową, że dla niego nie ma najmniejszego znaczenia nawet to, że jakiś wariat rzuci za nim na ulicy obelżywe słowo, a co dopiero nikomu w gruncie rzeczy nieznany bloger, który dziś jest, a jutro go może równie dobrze nie być.
Załóżmy – zupełnie zresztą jak wiemy teoretycznie – że ja bym nagle, przez uzyskanie tej nagrody stał się osobą znaną, zapraszaną do mediów i piszącą regularnie w ważnych gazetach. I nagle, któryś z blogerów w Salonie 24 zaczął na mnie wymyślać, że jestem kretynem i idiotą. Załóżmy nawet, że zacząłby on pod moim adresem używać wyrazów gdzieniegdzie uważanych za wulgarne. Więcej. Przyjmijmy nawet, że on by postanowił obrzucać mnie epitetami WSZĘDZIE uważanymi za wulgarne. Możliwe, ze ja mam coś nie po kolei w głowie, ale nie jestem w stanie sobie wyobrazić, żebym ja się tym nawet zdenerwował. Jakież to może mieć dla mnie znaczenie, że ktoś mówi na mnie, że jestem nadętym ch…? Ja rozumiem, że jeśli w publicznej przestrzeni zacznie pojawiać się informacja, że ja kradnę, albo chodzę po parku i obnażam się przed dziećmi, albo że przypalam swojego syna papierosami, bo mi to sprawia przyjemność, to takie plotki by mnie dotknęły. No tak. Tu bym miał kłopot. Tyle że w tym momencie takie informacje nie stanowią już opinii, która świadczyć może najwyżej o tych którzy ją rozpowszechniają, lecz bezpośrednią agresję ze skutkiem w sposób oczywisty dla mnie krzywdzącym. Ale skurw…? A cóż mnie to obchodzi?
Jest tak, że źli i zakłamani ludzie rozpowszechniają zdecydowanie nieprawdziwą plotkę, że Jerzy Skoczylas był faktycznym autorem tzw. pamiętników Anastazji P., które w najbardziej czarnych latach III RP zostały przygotowane przez tajne post-perelowskie służby w celu zniszczenia opozycji. Uważam, że ta informacja zdecydowanie szkaluje dobre imię Jerzego Skoczylasa. Na ile rozumiem życie, ta informacja może Jerzemu Skoczylasowi nawet zniszczyć wszystko co on dotychczas dzięki swoim zdolnościom, uczciwości i dobremu sercu osiągnął. Nie przypominam sobie jednak, żebym gdzieś słyszał, żeby Jerzy Skoczylas się tą okropną plotą przejął tak, by ludzi, którzy ją powtarzają w Internecie ganiać po sądach. Może się mylę. Może czegoś nie wiem. Może faktycznie otwartych jest kilka spraw, które Jerzy Skoczylas przeciwko tym kłamcom uruchomił, choćby tylko po to, żeby inni porządni ludzie wciąż się do niego zwracali per „Jurku”, a nie tak brzydko jak mu się ostatnio przydarzyło tu w Salonie. Jednak nic mi na ten temat nie wiadomo.
Byłbym tu nawet skłonny przypuszczać, że to akurat świadczy o Skoczylasie jak najlepiej. Że on jest tak głęboko pewien swojej tu uczciwości, że angażowanie się w takie głupstwo uznałby za zwykłą dziecinadę. Tyle że skoro on jest taki wyniosły i nietykalny, to czemu zaczyna na mnie wrzeszczeć, kiedy ja mu w gruncie rzeczy nie zrobiłem nic złego? Czemu w stosunku do blogera, który nawet nie potrafił na rzecz swojego bloga przyciągnąć połowy głosów jakiegoś przyuperewskiego nudziarza, wytacza Skoczylas takie działa? W jaki sposób ja mu zaszkodziłem w jego pięknym życiu, żeby on mnie aż tak nienawidził? Skoro już chce mnie jakoś wyróżnić, niech za mną splunie i powie coś w rodzaju „ot swołocz!” Ale po co tracić czas?
Właściwie od samego początku jak tu piszę, różni życzliwi mi ludzie mówią mi, że ten blog jest bardzo dobrze pisany. Że pod względem zawodowym jest znacznie lepszy, niż większość tego, co można znaleźć w publicznej przestrzeni. I że to budzi w różnych zawodowcach zawiść. Mówią mi ci moi przyjaciele, że jeśli dziś nienawidzi mnie i Leski i Warzecha i Ziemkiewicz i Semka, to wyłącznie dlatego, że oni nie mogą znieść tego, że ja jestem od nich lepszy. Myślę że to nieprawda. Nie jestem od nich lepszy. Jednak jeśli miałoby się okazać, że to oni mają rację, a nie ja, a w dodatku jeszcze wyszłoby na to, że prawdziwym powodem złości Jerzego Skoczylasa na mnie jest to, że ja pisze lepiej od niego, to chciałem przede wszystkim go bardzo za to przeprosić i jak najbardziej szczerze zapewnić, że nie musi się martwić. Ja mu pod względem publicystycznym nie dorastam do pięt. Zresztą nie tylko pod tym względem i nie tylko do pięt. A jeśli go nie lubię, to z czystej zawiści amatora wobec prawdziwego profesjonalisty.
I jeszcze jedno. Jeśli można, ja tu będę sobie dalej skrobał. Dokładnie tak jak dotychczas. Przynajmniej do czasu jak mnie stąd wyciągną po schodach na pysk.

wtorek, 27 października 2009

O cieniach na blogach i dobrej nauczce

Pisanie na blogu, w dodatku na blogu, który cieszy się stosunkowo dużą popularnością, jest zajęciem niezwykle przyjemnym. Przyjemnym, dającym dużo satysfakcji, ale i bardzo wciągającym. Proszę spojrzeć na mnie. Minęła właśnie dziewiąta, dzięki antykryzysowym działaniom naszego rządu właśnie straciłem kolejne lekcje przedpołudniowe, a więc zamiast pracować na rodzinę, siedzę w domu i zbijam bąki. A ponieważ wiem jednocześnie, że dzięki temu, że przez najbliższe godziny w domu nie będzie nikogo poza mną, siadam do komputera i piszę kolejny tekst. Kiedy przyjdzie popołudnie, pójdę do pracy i już będę tylko starał się z mojej komórki uczestniczyć w dyskusji pod tym wpisem. I jeśli spotkam na mojej drodze jakiegoś niedzielnego filozofa, prosto z nowego polskiego filmu, który mnie spyta: „Kim jesteś, człowieku?”, to równie dobrze mogę mu powiedzieć, że nauczycielem, jak i blogerem.
Bo blogowanie, jak wielu z obecnych tu wie, jest jak nałóg. I można tłumaczyć swoje w nim zaangażowanie na dziesiątki różnych sposobów, a i tak żadne z tych tłumaczeń nie będzie właściwe. Niektórzy nazywają to dziennikarstwem obywatelskim. W tym sensie, że z jednej strony mamy ludzi, którzy mają talent publicystyczny i pisanie jest ich zawodem, ale z drugiej, są też inni, którzy też mają duże zdolności w tym kierunku, ale z najróżniejszych powodów nie mogą pisać w prasie, więc prowadzą blogi. To wyjaśnienie jednak też nie tłumaczy sprawy. I dlatego, że wśród najbardziej płodnych blogerów są tacy, którzy najzwyczajniej w świecie nie potrafią pisać, nie to że ciekawie, ale choćby poprawnie po polsku, którym pisanie sprawia tak okropną trudność, że aż nie sposób uwierzyć, że wśród dorosłych, wykształconych osób zdarzają się aż takie nieszczęścia, ale też dlatego, że blogują też tacy, którym z pozoru blogi są do niczego niepotrzebne. Bo i mają naturalny, stały dostęp do mediów, a i czasem już bezpośrednio do opinii publicznej. A jednak blogują. I ci, i tamci i cała kupa innych gadułów. I rano, i po południu i po nocach, byle żona nie widziała i dzieci nie mówiły, żebyś już, tatusiu, z tym blogiem tak nie przesadzał.
Jest jednak coś, co prawdopodobnie łączy wszystkich blogerów. I po jednej stronie, tego nieszczęsnego Mireksa (…To część jednego z dzieł politycznych. Mniemam o przekazie patriotycznym. Z jednej strony powinienem się cieszyć, gdyż bardziej kibicowałem Adamkowi, jeśli w ogóle komukolwiek, a raczej było to przewidywalne kto wygra i kto powinien. I liczyłem, że zrobi to Adamek. Choćby z racji dotychczasowych osiągnięć, pracowitości sportowej i wielkiej charyzmy sportowca. Stąd też przypadły mi w udziale prawie same pochwały. Dodam raz jeszcze...prawie same pochwały. Przy okazji, nie wiem o jakich chłopakach wspomniano, gdyż chodzi chyba o jednego, a nie obu wstępujących w starciu. Mniejsza jednak o szczegóły…”), a z drugiej – też godnego współczucia, choć z innych zupełnie powodów – Ludwika Dorna, a na samym końcu Krzysztofa Leskiego, o którym jeszcze będzie na koniec. A w tym wszystkim też jakoś i autora tych słów. Poczucie niemal pełnej wolności. Człowiek siada do klawiatury i pisze dokładnie to, na co ma ochotę. To co mu akurat siedzi w głowie i co w związku z tym musi z siebie wyrzucić. Ani dlatego, że mu ktoś kazał, ani że dostał zamówienie, ani – może przede wszystkim – przez to, że mu za to płaci jego szef. Może powiedzieć coś bardzo ważnego, ale też coś kompletnie nieistotnego, co ma swoją wagę tylko dla niego. I pisze, i to publikuje i wie, że o ile tylko nie przekroczył pewnych najbardziej podstawowych reguł, te jego słowa zostaną zapisane i już nie znikną. I to jest wartość nie do przecenienia. Wolność wypowiedzi w stanie zupełnie czystym.
Bardzo jest przyjemnie pogrążyć się w tym nałogu. Siedzę zatem przy tym swoim komputerze, piszę te słowa, już wiem, że będzie to jeden z tych dłuższych wpisów (stać mnie na to!) i mój druh Sowiniec znów będzie musiał czytać stare teksty starego(„Wszystko tu stare, stare są hycle od moralności socjalistycznej”). I choć idzie mi ten wpis strasznie ciężko i nawet nie wiem, co z niego wyjdzie, to mam poczucie, że on akurat jest bardzo ważny. Choćby dlatego, że myślałem o nim wczoraj cały dzień i tęskniłem za nim jak za świeżym powietrzem, udręczony tym wszystkim co się tu wydarzyło wczoraj i przedwczoraj, tak bardzo chcąc wyrzucić z siebie tę jedną, jedyną myśl. A wszystko zaczęło się jeszcze dawno, przed wieloma miesiącami. Napisałem jakiś tekst, w którym zaczepiłem blogera Sadurskiego. Jak się okazało, na tyle skutecznie, że pojawiły się komentarze, jak to teraz Sadurskiemu będzie głupio i wstyd. Odpowiedziałem więc moim czytelnikom, że nie sądzę by Sadurski się moim pisaniem przejął, bo ani nie uważa mnie za partnera, ani tego bloga nawet nie czyta. I wtedy stała się rzecz dziwna. Otóż pojawił się ów Sadurski i poinformował mnie, że jest wręcz przeciwnie, że on bardzo mnie szanuje, czyta moje teksty regularnie i z zainteresowaniem, często ma ochotę ze mną podyskutować, a jeśli nie komentuje, to wyłącznie dlatego, że ma obawy, że ja go tu nie życzę sobie widywać. Więc gdybym tylko się zgodził, to on zawsze chętnie ze mną porozmawia, bo rozmowę ceni, i ani mu w głowie się wywyższać.
Nie lubię Sadurskiego. Jego teksty mi się nie podobają, a jeszcze mniej jego poglądy. Nie sądzę, żeby rozmowa z Sadurskim miała być dla mnie inspirująca i przyjemna. Niemniej odpisałem mu, że jestem zaszczycony i że jeśli tylko zechce tu przyjść, to zawsze chętnie go przyjmę i z nim porozmawiam. To były jeszcze czasy, gdy rozmawiałem z większością osób obecnych na tym blogu. Moja odpowiedź była odpowiednio długa, odpowiednio uprzejma, bardzo spokojna, bez jednego słowa złośliwości. Mam wrażenie, że nawet napisałem Sadurskiemu, że czuję się zaszczycony. I co się stało? Nic. Sadurski nigdy więcej nie skomentował ani jednego mojego słowa. A ja poczułem się pierwszy raz na tym blogu, jak kompletny idiota, wystawiony do wiatru w sposób tak fatalnie prostacki. Dziś sobie myślę, że Sadurski rzeczywiście nie czyta tego bloga – co mnie zresztą kompletnie nie dziwi – a to że wówczas zareagował, było spowodowane wyłącznie tym, że ktoś mu doniósł na to, co ja tu piszę i wtedy on bardzo potrzebował zapewnić wszystkich, że akurat wcale nie jest taki wyniosły i nadęty, jak by to się mogło wydawać, ale jest pełną gębą demokratą, bratem łatą i fajnym facetem. Nie rozumiem tylko po co, skoro przynajmniej ja od niego tego w ogóle ani przez moment nie oczekiwałem.
Więc to był jeden z tych nieprzyjemnych momentów, jakie stwarzać może blogowanie. Podobną sytuację przeżyłem w ostatnich dniach. Kilka dni temu, bloger Warzecha wystąpił w dyskusji telewizyjnej z dziennikarzem Wołkiem, by skomentować demonstrację Solidarności w Poznaniu i w trakcie tej dyskusji, wspólnie z Wołkiem, związkowców i ich aspiracje zmieszał z błotem. Prawdopodobnie jednak niszczony wyrzutami sumienia, po paru dniach na swoim blogu cały wpis poświęcił Wołkowi i swojej z nim rozmowie w telewizji, objaśniając całemu światu, jaka to z Wołka ruska swołocz, a z Warzechy robocop. Wpis Warzechy był tak oburzająco zakłamany, że poczułem się w obowiązku zaprotestować i napisałem co napisałem. Warzecha w odpowiedzi, poinformował mnie, że nie powinienem go pouczać, bo on jest pilotem Boeinga, a ja traktorzystą, więc nie mam pojęcia, jak to jest wysoko w chmurach. I rozpętała się dyskusja, najczęściej dla Warzechy nieprzyjemna. Prawdopodobnie po raz kolejny targany wyrzutami sumienia, Warzecha opublikował następny wpis, tym razem w całości poświęcony mojej osobie, w którym wytłumaczył, że był zdenerwowany i dlatego wyszło jak wyszło. Ponieważ nie chciałem się już więcej nad nim znęcać, a przy okazji nie sądziłem, by Warzecha życzył sobie moich bardziej szerokich wyjaśnień, napisałem mu króciutko, jak widzę sprawy i się zamknąłem. Na to Warzecha wyraził żal, że ja nie chcę z nim rozmawiać i w sytuacji, gdy on chce dyskutować, ja robię uniki. Pomyślałem więc sobie, że dobra nasza! Skoro chce gadać, gadajmy. Wreszcie na temat, a nie o Boeingach. W dodatku, będąc osobą bardzo mało pamiętliwą i zawsze raczej współczującą niż mściwą, odpisałem Warzesze długo, grzecznie i z odpowiednio koncyliacyjnym zakończeniem, żeby i on i inni – niekiedy bardzo zniesmaczeni awanturą w obozie – wiedzieli, że ręka jest wyciągnięta do zgody jak należy. I co? Nic. Warzecha ani mi nie odpisał, ani w żaden inny sposób nie skomentował mojej odpowiedzi.
Oczywiście, debata dalej trwała, praktycznie bez mojego udziału, na początku dość merytoryczna, ale ponieważ Warzecha już się nie odzywał, stopniowo do głosu zaczęli dochodzić komentatorzy, którzy o całej sprawie już mieli znikome pojęcie i albo, komentując sam wpis Warzechy, kpili ze mnie, albo apelowali, by już się przestać kłócić, bo to jest wszystko niepoważne. Przyleźli też nawet i tacy, którzy uznali za potrzebne mnie wyszydzić, że na urodzinach Salonu, lizałem tyłek Azraelowi, a teraz się mądrzę. Na sam koniec przyszedł bloger unukalhai i objaśnił mnie, że ja się kompromituje, biorąc udział w dyskusji, którą sam Warzecha ma w nosie. Że niby ja się do Warzechy dopieprzam, a kiedy on wzrusza ramionami, to ja płaczę, że on nie chce ze mną rozmawiać. A wyglądało to tak: „Ale wygląda na to, że zacząłeś się licytować z ŁW w kategorii: wyższość moralna, chociaż on w ogóle w tej licytacji nie uczestniczy. Czyli tylko imaginujesz sobie taki rodzaj uczestnictwa ze strony ŁW. Pamiętaj jednak, ze pycha jest jednym z grzechów głównych.”
I to jest właśnie to, co sprawia, że blogowanie bywa i rzeczą ryzykowną i bardzo przykrą. To jest też to, co każe nam się zawsze uczyć i wyciągać wnioski z porażek. Ale jest to też coś, co nas wzmacnia i sprawia, że jesteśmy mądrzejsi i bardziej roztropni. Że nagle, w sytuacji gdy mogło nam się zdawać, że już wszystko wiemy, okazuje się, że tak wcale nie jest. Ale za to, od tego momentu wiemy znacznie więcej. I, zbliżając się już bardziej do końca tego wpisu, chciałem opowiedzieć o tym, czego się nauczyłem przez dwa ostatnie dni. Otóż pokazano mi bardzo precyzyjnie, że można liczyć wyłącznie na siebie. I że naiwność jest najgorszym grzechem. Bo nie dość że sama w sobie jest złem, to oprócz tego nawet nie daje tej chwili przyjemności. Ale zobaczyłem bardzo wyraźnie jeszcze coś. Siłę tak zwanej blogosfery i to, jak ona potrafi być groźna dla tych co dotychczas bez niej bardzo dobrze sobie radzili i nagle poczuli, że coś się kończy.
Na początku tego wpisu, zastanawiałem się, jak to się dzieje, że tak zwane dziennikarstwo obywatelskie wchłonęło również tych, dla których miało ono tworzyć wyłącznie alternatywę. I odpowiedziałem sam sobie, że może chodzić o to, ze blogi to miejsce prawdziwej wolności i szczerej dyskusji i ci, którzy tej wolności i tej szczerości na co dzień nie mają, chcą tym bardziej uczestniczyć w tym święcie. I dalej sobie myślę, że pewnie w wielu przypadkach tak jest, natomiast pojawia się tu też pewien cień. Otóż mam wrażenie, że istnieje bardzo poważny zamiar, by odebrać blogi tym, dla których są one – poza rubryką tradycyjnie zatytułowaną ‘listy do redakcji’ – jedyną okazją do powiedzenia swojego słowa. Blog Ziemkiewicza, blog Żakowskiego, blog Palikota, blog Warzechy, blog Dorna – to wszystko stanowi część tego samego systemu rozpychania się wszędzie tam, gdzie jeszcze zwykli ludzie zdołali sobie znaleźć jakiś punkt zaczepienia.
Wspomniałem o Dornie. Uważam, że jego przypadek jest szczególnie ciekawy. On pojawił się tutaj gdy, skutkiem swoich błędów, wypadł z głównego nurtu polityki. Proszę jednak sobie przypomnieć, że na samym początku, kiedy jeszcze czuł na swoich plecach przyjemny ciężar bycia kimś szczególnym i ważnym, tylko pisał. Pod jego tekstami pojawiały się dziesiątki komentarzy osób bardzo zadowolonych z tego, ze ktoś taki jak Dorn zechciał stanąć wśród nas i z nami dzielić się swoimi spostrzeżeniami, a on najpewniej nawet tych komentarzy nie czytał. Ludzie pisali: „Szanowny panie Marszałku”, „Panie Ludwiku”, „Szanowny Panie Ministrze”, on po kilku dniach umieszczał nowy wpis, a w mediach pokazywała się informacja: „Ludwik Dorn na swoim blogu…” I tak to leciało.
Dziś wyraźnie widać, że Dorn ma plan. Wymyślił sobie, że skoro jego ambicje nie są już aż tak wielkie, skoro jemu wystarczy zdobyć tylko przyczółek, to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zostać przywódcą prawicowej części blogosfery i potraktować to jako okazję do zrobienia jednego kroku do przodu. Zaczął więc przede wszystkim odpowiadać na komentarze, a co więcej, nawet nauczył się na pamięć kliku nicków. I, oczywiście, znów pojawiają się te same co wcześniej komentarze, tyle, że kiedy wraz z nimi widzimy to „Szanowny Panie Ludwiku”, to tym razem już czujemy, że między nim a nami pojawiła się ta niezwykła więź. Tworzymy front, jesteśmy mocni, wreszcie nas doceniono.
Dla tych wszystkich, którzy się łudzą, mam kiepską wiadomość. Nie ma żadnego frontu. Jeśli któryś z nich w ogóle od czasu do czasu o nas myśli, to wyłącznie w tym zakresie, jak by było można nas wykorzystać, a później zwyczajnie przesunąć. Bo istnienie blogów wielu z nich do niczego nie jest potrzebne. Oni bez blogów sobie świetnie radzili, radzą i radzić będą w przyszłości. Więc będą na tych naszych portalach się panoszyć tak długo aż nas stąd kompletnie wykurzą. I wtedy też sami sobie stąd pójdą. Z wyjątkiem paru z nich. Tych, którzy – owszem – mają te stałe przepustki do Sejmu i jakąś tam możliwość przedstawiania swoich racji publicznie, ale ta wolność, ten świeży podmuch, ta szczerość stała się i dla nich nałogiem i muszą tu przychodzić, bo tylko tu się czują naprawdę dobrze. Tacy ludzie jak Krzyś Leski na przykład. Który tu niedawno przyszedł tylko po to, żeby zamieścić najpiękniejszy wpis o ojcu, który nie może dojść do siebie, bo jego córka, po raz pierwszy w życiu go spróbowała okłamać. Wpis, który gdzie indziej nie zainteresowałby nikogo. Ani wydawców gazet, ani szefów w telewizji, ani tak naprawdę czytelników i widzów. Bo tam są zupełnie inne priorytety i tam nie ma miejsca na głupoty.
Więc oni tu pozostaną. Ja też tu będę. A reszta? Nie wiem. Może w ostatniej chwili się zreflektują i poczują jak bardzo są ważni i jak bardzo są groźni. Ale może też spodoba im się to złudzenie i będą gdzieś krążyć bez celu, bardzo uważając, by Sadurski, Dorn, czy jakiś inny ważny były bloger ich nie stracił z oczu.
Ale jak mówię. Człowiek uczy się na błędach. Więc to już beze mnie. Ja zostaję tutaj.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...