Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hillary Clinton. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hillary Clinton. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 28 grudnia 2021

Tucker Carlson, czyli świat po kapitalizmie, którego nigdy nie było

 

Dziś znów chciałbym zaproponować Państwu własne tłumaczenie fragmentu tekstu znanego nam skądinąd Carlsona Tuckera, tym razem o rodzinie Clintonów, a tak naprawdę o zjawisku znacznie głębszym i znacznie bardziej uniwersalnym. Dziś część pierwsza.

 

 

      Był taki czas, gdy Bill i Hillary Clinton w stosunku do takiego Facebooka – gdyby ten wówczas istniał – i jego dzisiejszej uległości wobec autorytarnych reżimów wykazywaliby głęboką nieufność. Clintonowie wkroczyli w amerykańską politykę w okresie, gdy młodzi wykształceni Amerykanie uważali się za jednoznacznych libertarian oraz zaciekłych wrogów establishmentu. Bill i Hillary Clinton nienawidzili Nixona i wspierając kampanię jego przeciwnika, socjalisty George’a McGoverna. Bill pomagał w organizacji protestów przeciwko wojnie jaką w Wietnamie prowadził Lyndon Johnson, a pierwsze poważne wystąpienie Hillary, jakie w roku 1969 wygłosiła na zakończenie roku akademickiego w Wellesley College, stanowiło bardzo ostry atak przeciwko innemu mówcy, republikańskiemu senatorowi Edwardowi Brooke, któego Clinton krytykowała za to, że ten był bardziej skłonny do wspierania stopniowych zmian społecznych, niż rewolucyjnego protestu.

      Dziś Clintonowie nie są, łagodnie mówiąc, wierni tamtym przekonaniom, i to nie tylko dlatego, że mają już swoje lata. Po całych dziesięcioleciach pozostawania przy władzy, Clintonowie stali się super-bojownikami o zachowanie status quo, tak politycznego, jak i gospodarczego.

      Prezydencka kampania Clinton w roku 2016 nie przypominała niczego innego jak wściekłego ataku na wszelką rewolucję, która mogłaby zaszkodzić obecnej władzy, a już zwłaszcza pozycji, jaką ona sama, Hillary Clinton, zdobyła. Była gotowa na współpracę z partyjnymi przywódcami, byle tylko w ten sposób zaszkodzić swojemu  głównemu przeciwnikowi, Berniemu Sandersowi, który stanowił zagrożenie głównie z tego względu, że był bardziej popularny wśród młodszych, bardziej idealistycznie nastawionych wyborców Demokratów. To jak daleko Clinton potrafiła się posunąć stanowiło cyniczną próbę ze strony cynicznego przedstawiciela establishmentu utrzymania się za wszelką cenę przy władzy.

       Jednym z największych paradoksów amerykańskiej polityki stało się to, że to właśnie ów cynizm zniszczył jej kampanię. Mimo że doradcy Clinton zwracali jej uwagę, że powinna przede wszystkim apelować do frustracji klasy średniej, Hillary odmówiła. Uznała populistyczne pretensje za wyjątkowo tanie, a co najgorsze, za pozbawione sensu. Uznała, że ludzie i tak uwierzą we wszystko co ona im powie. A zatem kampania Clinton trzymała się dzielnie swojego oryginalnego przesłania: „Wszystko jest okay, tyle że potrzebujemy  nowego prezydenta, którym będzie Hillary. A każdy kto uważa inaczej to tępy wieśniak”. Nawet najbardziej posunięty w latach polityk nie mógł być bardziej oderwany od rzeczywistości.

       A zatem, nie ma się co dziwić, że dla jedynego dziecka Hillary, zwykli ludzie, których ona rzekomo wspiera, są jeszcze bardziej egzotyczni. W odróżnieniu od swojej mamy, Chelsea Clinton nigdy nie przeszła drogi od zbuntowanego dziecka na najwyższy poziom establishmentu. Chelsea urodziła się jako ważna część owego establishmentu i tam już pozostała. Stanowi ona żywe ucieleśnienie dzisiejszej klasy rządzącej Ameryki.

       Urodzona w roku 1980, gdy jej ojciec był gubernatorem stanu Arkansas, Chelsea Clinton żyje i rozwija się kompletnie obok naszej merytokratycznej elity. Zanim ukończyła 12 lat, zamieszkała w Białym Domu i została zapisana do Sidwell Friends School, gdzie dzieci prezydentów, ministrów, oraz przedstawicieli największych waszyngtońskich mediów kształcą się od dziesięcioleci.

        Ukończywszy Sidwell, z długiej listy uniwersytetów, które gotowe były ją przyjąć, takich jak Harvard, Yale, Princeton, czy Brown, Chelsea wybrała jeszcze inny, czyli Stanford. Jak w tamtym czasie donosiły niektóre media, Harvard robił wszystko by uspokoić innych kandydatów, że Chelsea „absolutnie nie grała kartą tatusia” i została zaakceptowana wyłącznie w oparciu o oceny i wyniki testów. Przy tym jednak tak się dziwnie złożyło, że wszystkie czworo dzieci ówczesnego wiceprezydenta Ala Gore zostały akurat przyjęte do Harvardu, a my się możemy oczywiście domyślać, że również i tu na podstawie ocen i wyników testów.

      Po ukończeniu studiów na Stanfordzie, Chelsea udała się do Oxfordu, gdzie uzyskała dyplom w dziedzinie stosunków międzynarodowych, a dziekan oxfordzkiego University College nie omieszkał poinformować, że „college z radością rozszerzy swoje kontakty z rodziną Clintonów”.

      Wkrótce po ukończeniu studiów, Chelsea otrzymała jedną z najbardziej prestiżowych ofert pracy na świecie, w zarządzie firmy konsultingowej McKinsey & Company, stając się najmłodszą osobą w swojej kategorii. Mimo kompletnego braku doświadczenia w finansach, biznesie, czy w ogóle na rynku pracy, objęła dokładnie to samo stanowisko, co jej rówieśnicy, często posiadacze dyplomów MBA. W wieku 23 lat otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 120 tysięcy dolarów rocznie.

      Nie zagrzała tam jednak miejsca zbyt długo. Po zaledwie trzech latach, w wieku 26 lat, Chelsea została zatrudniona w branży chemicznej, jako analityk w firmie Avenue Capital Group, z funduszem hedgingowym w wysokości 12 miliardów dolarów. Jej pensja została utajniona, ale możemy zgadywać, że nie była mała. Warto natomiast zauważyć, że właścicielem Funduszu był wieloletni sponsor rodziny Clintonów, Marc Lasry.

      W wywiadzie, jakiego w roku 2014 udzieliła magazynowi „Fast Compamy”, Chelsea wyraziła się z pogardą co do korzyści finansowych jakie stały się jej udziałem. Swoje wcześniejsze zatrudnienie określiła jako proces samoodkrywania się, rodzaj metafizycznego eksperymentu który pozowolił jej odrzucić materializm i wznieść się ponad tych wszystkich smutnych biedaków goniących za pieniądzem.

       - Byłam ciekawa, czy jestem w stanie przejmować się pieniędzmi na zupełnie podstawowym poziomie, i okazało się że to nie dla mnie – powiedziała. – To nie była miara sukcesu, której pragnęłam w życiu.

       By zaznaczyć swoje oddanie prostej egzystencji, w nowojorskim Flatiron District, za 10 mln dolarów, Chelsea i jej mąż kupili sobie apartament o powierzchni 1500 metrów kwadratowych. Jak oceniono, ów apartament był największym w całym Nowym Jorku, zajmując powierzchnię jednego kwartału 






 

Jutro część druga.

 

 

środa, 23 listopada 2016

Dezynwoltura drobiu, czyli intelektualiści nadzieją wolnego świata

Powiem szczerze, że ani o Donaldzie Trumpie, ani o jego niezwykłe spektakularnym zwycięstwie w amerykańskich wyborach pisać nie miałem zamiaru i, o ile pamiętam, jedyne dwa razy, kiedy o sprawie wspomniałem, to zaledwie przy okazji wydarzeń, które z mojego punktu widzenia były ważniejsze, no a przede wszystkim ciekawsze. Pierwszy z nich to klip, jaki na rzecz kampanii Hillary nakręcił aktor Robert De Niro i w którym zarzucił Trumpowi, że jest świnią i szmatą. Drugi, to wtedy, gdy opowiedziałem historię słowa „presumptuous”, którego Hillary Clinton użyła przeciwko Trumpowi. Tu może przypomnę, w czym rzecz. Otóż, jak powszechnie wiadomo, w pewnym momencie swojej kampanii Trump wymyślił ów niezwykły bon mot „crooked Hillary”, który można by przetłumaczyć na język polski, jako „Hillary krętacz”. Owo przezwisko natychmiast podbiło wyobraźnię milionów Amerykanów i w pewnym sensie stworzyło podstawę do ostatecznej porażki Clinton. Zanim jednak do niej doszło, ta z kolei postanowiła odpłacić się Trumpowi pięknym za nadobne i spróbowała puścić w obieg frazę „presumptuous Trump”, co oznacza „bezczelnego Trumpa”, i pewnie odniosłaby jakiś sukces, gdyby nie fakt, że o ile słowo „crooked” jest w społeczeństwie amerykańskim znane nawet z piosenek, to już owo nieszczęsne „presumtuous” mniej więcej tak samo, jak jego polskie tłumaczenie, czyli w ogóle. To jest trochę tak, jakby u nas KOD wyszedł na ulice z transparentami: "Precz z dezynwolturą drobiu". Efektem tego zagrania było więc jedynie powszechne wzruszenie ramion.
Spodobała mi się bardzo ta historia, bo pokazuje ona idealnie oderwanie elit od realnego świata, ich kompletną alienację, całkowite niezrozumienie tego, czym i w jaki sposób żyją zwykli ludzie, czego pragną i czym można poruszyć ich serca. Usłyszałem ową anegdotę i w jednej chwili zrozumiałem, skąd to się bierze, że oni wszyscy – i tu myślę już nie tylko o Amerykanach, ale i o Francuzach, Brytyjczykach, Niemcach i oczywiście o nas, Polakach – raz na jakiś czas okazują się być aż tak dramatycznie nieprzygotowani na tę straszną wiadomość, że po raz nie wiadomo który, zostali wystrychnięci na dudka. A i wtedy nawet, zamiast palnąć się w ten tępy łeb i spróbować odzyskać przytomność, zaczynają rwać włosy z głowy i albo ogłaszają, że będą emigrować do Kanady, Rosji, czy Szwecji, bo „tu już życia nie ma”, albo apelują do tak zwanego „wolnego świata”, by im pomógł odmienić swój straszny los, albo od rana do wieczora łażą po ulicach i drą mordy.
Dziś znów wracam do sprawy zwycięstwa Trumpa, a jednocześnie do tego zidiocenia, jakie od 9 listopada mamy okazję obserwować, bo oto zwrócono mi uwagę na klip, jaki na rzecz kampanii Clinton nakręciła grupa słynnych amerykańskich aktorów, w którym – i to nie jest żart – zaapelowali oni do Amerykanów by głosowali przeciwko Trumpowi, a jako główny argument podali to, że są oni „słynnymi aktorami”, których słowo należy traktować szczególnie serio. W dodatku, maniera, z jaką oni przekazali ów apel, była tak kuriozalna, że u widzów mógł budzić wyłącznie poirytowanie. Proszę zresztą spojrzeć:



Nie ma się więc co dziwić, że niemal w jednej chwili zwolennicy Trumpa postanowili skorzystać z okazji i nakręcili bardzo zabawną parodię tego dziwnego występu, w której ów nieszczęsny Hollywood okrutnie wyszydzili,a jednocześnie niezwykle dźwięczne wzywając do głosowania na Trumpa, tym samym tę część kampanii Clinton gruntownie unieważniając. Popatrzmy:



A ja nie potrafię przestać myśleć o jednym i tym samym, a mianowicie o tym, że oni są tacy sami, tak samo głupi, aroganccy i nieprzystosowani wszędzie na świecie. Tam i tu u nas. Na szczęście też jednak, faktycznie nie ma większej różnicy między tymi z nas, którzy to oszustwo rozpoznają, niezależnie od tego skąd ono przychodzi, czy z Francji, czy z Ameryki, Rosji, czy Niemiec. I to jest wiadomość bardzo dobra, bo dająca nadzieję, że ten świat póki co nie upadnie.

Już jutro w Warszawie w Arkadach Kubickiego rozpoczynają się doroczne Targi Książki Historycznej. Nasze stoisko oznaczone jest numerem 11, Coryllus dyżuruje od początku do końca, ja natomiast będę na miejscu w sobotę i w niedzielę. Zapraszam.



Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...