Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mariusz Max Kolonko. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mariusz Max Kolonko. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 26 sierpnia 2014

Mariusz Max Kolonko naszym kandydatem, a tyran drży

Jak już tu gdzieś wcześniej wspomniałem, w związku z pewnymi mniej lub bardziej planowanymi przestojami, nazbierało mi się parę zaległych tematów, i pewnie bym już dziś zaczął je odrabiać, gdyby nie pewien niefortunny żart. Otóż stało się tak, że Jadwiga Staniszkis w wypowiedzi chyba dla tygodnika „W Sieci” wyraziła opinię, że najlepszym kandydatem, jakiego przeciwko Bronisławowi Komorowskiemu w nadchodzących wyborach mógłby wystawić PiS, byłaby prof. Zyta Gilowska, po czym ją jakoś tam, w sam raz akurat na swoje ostatnio skromne możliwości, wybór ów uzasadniła. Na to pojawił się bloger Rosemann, który najpierw oświadczył, że Jadwiga Staniszkis mu tę kandydaturę z ust wyjęła, a następnie przedstawił argumentację jeszcze na wyższym poziomie analizy politycznej, co administrację Salonu24 tak zachwyciło, że ów tekst Rosemannowi wrzuciła na „jedynkę” swojej strony głównej. Ktoś zapyta, gdzie tu żart. Otóż żart jest w tym, że ponieważ bloger Rosemann jest, co by nie mówić moim kolegą, a jednocześnie jedną z naprawdę niewielu osób tu piszących, które miałem okazję poznać osobiście, napisałem mu pod jego tekstem bardzo kpiący komentarz o następującej treści:
„Zróbmy może tak: ja Ci wyślę listę dziesięciu nazwisk moich kandydatów na prezydenta, a Ty napiszesz dziesięć tekstów za, przeciw, albo za i przeciw. Administracja Salonu da każdy z nich na jedynkę i będzie zabawa. Okay?”
I w momencie gdy mogłem się tylko już spodziewać, że on się na mnie obrazi, albo popisze podobną złośliwością, Rosemann się ucieszył jak dziecko, które dostało nową zabawkę, pamiętając, że owo „pozdrawiam serdecznie” to jest jego znak rozpoznawczy, który on, gdyby tylko miał okazję, skierowałby nawet do posła osadzonego Cyby, odpisał mi krótko, jednym tylko słowem:
„Dajesz :)”.
I w ten oto sposób, jeden taki sobie żart zmusił mnie do tego, by w ostatniej chwili zmienić temat mojej kolejne notki na Rosemanna i paru innych jeszcze komentatorów sceny politycznej, jacy się wśród nas ostatnio pojawili ze swoimi przedwyborczymi analizami. No bo co ja mam Rosemannowi teraz powiedzieć: „Stary, żartowałem. Ja tylko chciałem ci powiedzieć, że zachowujesz się jak dureń, albo prowokator”? A może w ogóle się już do niego przestać odzywać, uznając, że coś się skończyło i lepiej mi będzie już tam nie wracać? No przecież nie wypada. W końcu, to ja zacząłem, prawda? A zatem, chcąc nie chcąc, przedstawiam Rosemannowi listę dziesięciu kolejnych kandydatur na urząd prezydenta RP, licząc na to, że on natychmiast siądzie i napisze dziesięć kolejnych tekstów, i tym samym wszyscy będziemy mogli powiedzieć, że polska patriotyczna prawica nie próżnuje i mimo że do kolejnych prezydenckich wyborów został ponad rok, burza mózgów po tej stronie płotu trwa w najlepsze i niech się Zły zaczyna powoli bać.
A więc najpierw oczywiście Jan Olszewski. Miejsce drugie – komik Jan Pietrzak. Miejsce trzecie – prof. Witold Kieżun. Na czwartym miejscu proponuję aktorkę Katarzynę Łaniewską. Moim piątym kandydatem na prezydenta z ramienia PiS-u jest Marta Kaczyńska. Szósty bardzo dobry moim zdaniem przyszły prezydent RP to Igor Janke. Na siódmym miejscu, choć równie dobrze mógłbym go umieścić na miejscu pierwszym, znalazł się w moim rankingu prezes Skoków, senator Birecki. Ósme miejsce należy się (zamiennie z trzecią Ewą Dałkowską) samej Jadwidze Staniszkis. Na dziewiątym postanowiłem umieścić Wojciecha Cejrowskiego. No i wreszcie, jak mawiają Anglicy, last but not least, Mariusz Max Kolonko.
Do roboty więc, kolego Rosemann. Ojczyzna czeka. A my tymczasem sobie tu cichutko nad nią popłaczemy.

Chciałem tu dziś bardzo podziękować za wsparcie, które wczoraj nadeszło od M & M z Gdańska, Izy z Malczewskiego, Krystyny z Gdańska, oraz Wojtka z Tychów. Bez Was byłoby zwyczajnie źle.

środa, 18 września 2013

Kto usłyszy te głosy?

Biorę pod uwagę, że mojemu koledze Coryllusowi to się nie bardzo spodoba, ale stało się, że obejrzałem najnowszy program Maxa Kolonki, i powiem szczerze, że jestem pod wrażeniem. Ja mam już oczywiście swoje lata i dla mnie ktoś taki jak Max Kolonko siłą rzeczy musi być kimś mocno podejrzanym, jednak powtórzę raz jeszcze: obejrzałem jego program, poświęcony ludziom, którzy zginęli w ataku na WTC w roku 2001, i się autentycznie przejąłem. Może gdyby on go nakręcił, trzymając się tego swojego, tak charakterystycznego dla siebie sznytu, a więc z owym nieustannym wysuwaniem się na pierwszy plan, z tym irytującym niby-amerykańskim akcentem, czy owym, wręcz wyglądającym na parodię, niby-amerykańskim, „szybkim” i „agresywnym” dziennikarstwem, ja bym na niego machnął ręką. On jednak stał się nagle taki dyskretny i wyciszony, tak wtopiony w to tło, na którym pokazywał nam te straszne ujęcia, że w pewnym momencie ja już nawet nie miałem pewności, czy to słyszę jego głos, czy może głos kogoś innego.
No ale to była tylko jedna strona tego wrażenia. Drugie, mnie poruszyło, to sam obraz. Otóż on nagle postanowił, że pokaże nam to zdarzenie, odwołując się do kilku pojedynczych zupełnie losów ludzi o określonych twarzach, czystych i osobnych głosach, no i indywidualnych, najgorszych z możliwych, doświadczeniach. I to również mi zaimponowało. O ile dobrze pamiętam, tam wówczas zginęło grubo ponad trzy tysiące osób, co z jednej strony jest oczywiście bardzo bolesne, z drugiej jednak te cyfry całą tę tragedię w jakiś przedziwny sposób znieczula, a nas, siłą rzeczy, zobojętnia. Bo to zawsze tak działa, i to, co ja tu piszę, nie jest niczym bardzo odkrywczym. Już nawet u Herberta czytaliśmy o arytmetyce współczucia, gdzie duże liczby odwracają bardzo skutecznie wszelkie proporcje.
No ale właśnie tylko w ten sposób możemy w pełni docenić to, co się tam wtedy stało. I o tym dziś chciałem powiedzieć parę słów. Pod koniec reportażu Kolonki widzimy, czy raczej tylko słyszymy, kobietę, niejaką Mellisę Dol, która, uwięziona w jednej z tych wież, umarła, ale zanim to nastąpiło zadzwoniła pod alarmowy numer 911, a po tych dwunastu już latach tak wyraźnie do nas mówi: „Jestem odcięta na 86 piętrze, nikogo tu nie ma, a piętro całe płonie. Jesteśmy na tym piętrze i nie ma czym oddychać. I jest bardzo, bardzo gorąco”. Operator próbuje ją uspokoić, a ona pyta: „Ja tu umrę, prawda?” Operator zapewnia ją, że nie, że na pewno nie umrze, że zaraz nadejdzie pomoc, a ona powtarza: „Ja tu zginę… Boże, proszę… Jest tu tak gorąco… Ja się palę… Słyszę głosy…”. I w tym momencie umiera. Usłyszała głosy i umarła.
A ja wciąż myślę o tych głosach. Nie mogę o nich przestać myśleć. Cóż to za głosy ona usłyszała? Czy to były głosy ratowników, czy może jakieś inne? Mamy te dwie wieże, te tysiące ludzi, którzy tam zostali pochowani, a wśród nich ona, kobieta z imieniem i nazwiskiem i tą straszna skargą: „Jest tu tak gorąco”. No i te głosy.
A ja sobie myślę, że niechby to była tylko ona jedna. Niechby wszyscy ocaleli, a ona jedna umarła, słysząc te głosy, to, myślę sobie, że to jest coś. To jest z całą pewnością nie byle co. Ale żeby to poczuć tak do końca, trzeba usłyszeć i jej głos.
I myślę sobie, że to oto mamy bardzo poważne i odpowiedzialne państwo, które ów głos i zarejestrowało i zachowało i dało wolnym ludziom, by go wysłuchali i zapamiętali. Bo tylko w ten sposób, jak już wspomniałem, można poczuć, jakie to, co się stało, było ważne i wielkie. I już tego nigdy nie zapomnieć. Bo to właśnie dzięki tej pamięci, zarówno to państwo, jak i ten naród będzie silny i niepokonany.
I myślę sobie, że gdyby tylko oni, tu i teraz, dali nam usłyszeć i zapamiętać choć jeden z tych głosów, kiedy nam mówi, jak tam jest gorąco, i pyta: „Ja tu zginę, prawda?” I jeszcze raz, i jeszcze raz… a później „O Boże! Słyszę jakieś głosy…”. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że gdyby oni nam dali to usłyszeć, poczulibyśmy ową moc. Niestety oni to też wiedzą. I stąd ta okropna cisza.

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy nam w tych dniach tak bardzo pomogli. Ten tekst jest również dla Was. I proszę nie odchodzić.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...