W sytuację naprawdę
krytyczną zostałem wrzucony zaledwie raz w życiu, kiedy spędziłem
całą noc z bandą doktorantów związanych z czymś co nosiło
nazwę chyba Instytutu Badań Literackich i do dziś uważam za swój
sukces, że w pewnym momencie tego konwentyklu nie zacząłem
wrzeszczeć. Nie zmienia to jednak faktu, że, owszem, znaczną część
życia spędziłem ocierając się łokciami z ludźmi tak zwanymi
wykształconymi. Oczywiście dzięki swojemu rozsądkowi i stałej
czujności, nawet na tej glebie potrafiłem oddzielać ziarno od
plew, co sprawiło, że wypadek z IBL był w moim życiu wyjątkiem i
dziś praktycznie wszyscy moi znajomi, to ludzie z krwi i kości,
poważni, roztropni i szanujący się.
Co
zatem ze wspomnianymi plewami? Otóż za każdym razem gdy przyszło
mi wchodzić z nimi w jakikolwiek kontakt, nie mogłem nie zauważyć,
że oni wszyscy niezmiennie deklarowali umiłowanie do Europy i
wszystkiego co ona wnosi do naszej cywilizacji, ze szczególnym
uwzględnieniem literatury, muzyki, filmu, a nawet kuchni, a
jednocześnie szyderczą niechęć do Ameryki. Od swoich najmłodszych
lat, a więc jeszcze w PRL-u, dużo zanim rozpoczęła się budowa
Stanów Zjednoczonych Europy, spotykałem ludzi, dla których jedyne
wartościowe kino tworzone było we Francji, Włoszech, Niemczech,
Szwecji, na Węgrzech, a czasem nawet gdzieś dalej, ale na pewno nie
w Stanach Zjednoczonych. Stany, ze swoją kulturą – jeśli w ogóle
tego słowa ktoś w stosunku do nich zechciał użyć – były niezmiennie łączone z
coca-colą i hamburgerami, i wszystko się kończyło z pogardliwym
wzruszeniem ramion i określeniem „kultura coca-coli i McDonalda”,
ciekawe przy tym to, że ja ów epitet słyszałem jeszcze w czasie,
gdy ogromna większość z nas na oczy nie widziała ani jednego ani
drugiego.
Ale
to jeszcze nie było wszystko. Otóż nawet w czasach głębokiej
komuny tzw. środowiska uniwersyteckie żyły w głębokim
przekonaniu, i owemu przekonaniu dawało wyraz przy okazji każdej
politycznej rozmowy, że wszyscy kolejni prezydenci Stanów
Zjednoczonych to durnie. I nie chodzi mi tylko o Nixona, czy Reagana.
Z wyjątkiem może Kennedy’ego i w najnowszych czasach Obamy, każdy
kolejny prezydent był przez wspomniane środowiska traktowany jak
dureń właśnie, i to niezależnie od tego czy był on
republikaninem, czy demokratą. Na nawet najgłupszego polityka
europejskiego żaden intelektualista nie śmiał podnieść ręki,
natomiast gdy chodzi o Amerykę, czy to Johnson, czy Ford, czy
Carter, czy obaj Bushowie, czy nawet Clinton, wystarczyło wymienić
ich nazwisko, by usłyszeć coś na temat „głupka”, „durnia”,
czy „idioty”. Taki był i do dziś tak naprawdę się utrzymuje
ów nastrój.
Dziwiło
mnie to bardzo z dwóch powodów. Przede wszystkim przez to, że dla
mnie, jako kogoś kto swój antykomunizm wypił najprawdopodobniej z
mlekiem matki, Ameryka stanowiła to coś, co dawało nadzieję i
pozwalało wierzyć, że tak Amerykanie, jak i ich kolejni prezydenci
utrzymują ze mną swoisty sojusz. Ja wiem, że to moje przekonanie
było w dużym stopniu naiwne, ale tak z mojego punktu widzenia
wyglądał ów podział: tu Rosja, tam Ameryka i ja wybieram Amerykę.
Nie Niemcy, nie Francję, Nie Holandię, czy Belgię, ale Amerykę
właśnie. Drugi z tych powodów to ten że ja nie byłem w stanie
pojąć, według jakiego logicznego wzoru osoby uważające się za
intelektualnie się wyróżniające mogły dojść do wniosku, że
akurat Amerykanie, którzy pokazali i dali światu, to co każdy z
nas widzi, to naród głupków. Lata 70 i 80 to czas moich studiów
na uniwersytecie, wszyscy moi znajomi i nauczyciele wiedzieli na
temat Stanów Zjednoczonych znacznie więcej niż tak zwani zwykli
ludzie, znali ich niezwykłą historię, sztukę, naukę, kulturę, a
mimo to uważali za punkt honoru o Ameryce myśleć co najmniej z
pobłażaniem. A gdy chodzi o geopolitykę, to oni byli raczej
skłonni twierdzić, że Ameryka i Rosja to dwie strony tego samego
medalu. Tyle że jedna z nich jest bardziej błyszcząca.
Tak
to było i tak to pamiętam, natomiast jakoś sobie nie przypominam,
by kiedy ludzie wykształceni mówili, że prezydent Carter to tępy
wieśniak znający się jedynie na uprawie orzeszków ziemnych, a
amerykańskie filmy są tak samo głupie jak ruskie, to dodawali do
tego sugestie, że kolejni prezydenci USA to ruscy agenci. Choć
bardzo się staram sięgnąć pamięcią do lat sprzed Donalda
Trumpa, wygląda mi na to, że o sprzyjanie Rosji, że już nie
wspomnę o jakiejś agenturze, nie był oskarżany nawet regularnie
wyszydzany przez nich Reagan, czy któryś z Bushów.
Napisałem,
że na to mi wygląda, ale powinienem był raczej napisać, że
jeszcze niedawno na to mi wyglądało. Bo oto, proszę sobie
wyobrazić, robiliśmy sobie z żoną wczoraj wstępne
przedświąteczne porządki i podczas przekopywania szuflad w celu
wywalenia starych, zakurzonych już papierów, trafiłem na kartkę
pocztową, którą na początku lat 90 otrzymałem wraz z listem od
znajomych ze Stanów Zjednoczonych. Proszę rzucić okiem.
Czy
Państwo widzą to co ja widzę? Oto mamy nie stąd ni z owąd dowód
na to, że owa najświeższa antyprawicowa propaganda, i to
niezależnie od tego czy tu u nas w Polsce, czy w Ameryce, czy w
Europie, zarzucająca nam realizowanie ruskiej polityki, a naszych
polityków przedstawiająca jako pachołka Putina, to nic nowego. Ja
nie wiem, oczywiście, czy gdzieś tam w Stanach, czy w Zachodniej
Europie drukowane są kartki pokazujące jak Trump to tak naprawdę
Putin, tylko odpowiednio podmalowany, ale nie zdziwiłbym się, gdyby tak było. I
dziś, po tym jak zobaczyłem tego mema z Georgem Bushem, nie zdziwię
się, że podobne powstawały z Reaganem, Fordem, czy Nixonem, a
dzisiejsza propaganda, to wyłącznie odgrzebywanie starych szuflad.
Można zatem machnąć na tę nędzę ręką i brać się za mycie
okien.
Pamiętam że
długo zanim w ogóle zorientowałem się, czym jest tak zwany Tweeter, nie mówiąc
już o tym jak to sam zdecydowałem się założyć tam konto – nie mając bladego
pojęcia po co to robię i w jaki sposób będę miał się na owym Tweeterze poruszać
– wiedziałem oczywiście że coś takiego istnieje i że w ów projekt zaangażowane
są osoby, których można podejrzewać o wiele, ale na pewno nie o to, że będą
czuły potrzebę by tam dzień w dzień się kręcić i wrzucać owe mini-komentarze.
Przyszedł jednak moment kiedy ktoś mnie zachęcił by tam stworzył sobie konto,
moja młodsza córka, na moje pytanie, co ja mam tam robić, poinformowała mnie,
że mam tam wrzucać krótkie komentarze, ewentualnie zdjęcia, dotyczące tego co
akurat wpadło mi do głowy, licząc na to, że owe refleksje kogoś zainteresują.
Po co? Po nic. Dla zwykłej zabawy.
Zrobiłem to
co mi dziecko kazało i tak już tam pozostałem na długie lata, nie zmniejszyło
to jednak mojej ciekawości co do tego, co tam robią i z jaką myślą ludzie dla
których ta ich aktywność w żaden sposób nie może być wynikiem albo potrzeby
zabicia codziennej nudy, ewentualnie pragnienia rozrywki. I oto, proszę sobie
wyobrazić, mam wrażenie że zrozumiałem cały sens istnienia tego rodzaju medium,
gdy właściciele Twittera zdezaktywowali konto samemu Donaldowi Trumpowi, wciąż
jeszcze aktualnemu i legalnie funkcjonującemu prezydentowi Stanów
Zjednoczonych, dzięki czemu ja nagle znalazłem się w miejscu, gdzie nie mam
bladego pojęcia o tym, co Donald Trump aktualnie porabia, co sobie myśli, a
nawet czy w ogóle jeszcze żyje.
Chciałbym w
tym momencie zwrócić uwagę na tę ostatnią kwestię, wydawałoby się że
najbardziej absurdalną. W końcu, ktoś powie, co jak co, ale o tym że Donald
Trump umarł, popełnil samobójstwo, czy został zamordowany, z całą pewnością
by nas najpierw poinformowały światowe, a za nimi lokalne media, więc nie
przesadzajmy w tym szaleństwie. Otóż w obliczu ostatnich – ale też i przedostatnich – wydarzeń, nie uważam, by do tego rodzaju sytuacji,
gdzie wobec braku bezpośredniej obecności Donalda Trumpa, my nie możemy mieć
pewności co do jego losu, nie mogło dojść. Przepraszam bardzo, ale – znów w
obliczu wydarzeń minionych miesięcy – jaką gwarancję tego że w sytuacji
kryzysowej – a nie muszę nawet wspominać o tym, że z kryzysową sytuacją w
sposób oczywisty mamy dziś do czynienia – światowe media, takie jak z jednej
strony „New York Times”, „Washington Post” , BBC, czy CNN, a z drugiej Novosti,
Xinhua, czy „Jerusalem Post” miałyby tu przejąć zadania tak zwanych „mediów
społecznych”? Właściciele Tweetera, ale również Facebooka, oraz wielu
mniejszych ośrodków – że już nie wspomnę o wszechpotężnym Google LLC
przeprowadzili przy pomocy jednego krótkiego gestu proces usunięcia Prezydenta
Stanów Zjednoczonych z dotychczas, wydawałoby się jedynej wolnej przestrzeni
informacyjnej jaką jest Internet, i świat nawet nie westchnął; a jeśli
westchnął, to my o tym nawet nie musimy nic wiedzieć. A ja mam wrażenie, że
jeśli ów Twitter miał dla nas jakiekolwiek znaczenie to tylko – ale i aż –
takie, byśmy mogli poinformować świat, że żyjemy i mamy się lepiej lub gorzej.
I dziś okazuje się, że to straciliśmy. To albo przekonanie, że pewne rzeczy
mamy zagwarantowane.
Wystarczyło
parę chwil, byśmy się też dowiedzieli, że dotychczas powszechnie uważany za
najpotężniejszego człowieka na Ziemi, Prezydent Stanów Zjednoczonych nie dość
że wcale nie jest najpotężniejszy, nie dość że w ogóle nie jest potężny, ale
tak naprawdę jest kimś kogo można w jednej chwili poddać kompletnej publicznej
anihilacji. A ja się już tylko zastanawiam nad tym, że skoro nikim, to nikim
wobec kogo; lub czego. Pytanie które mnie od kilku dni prześladuje jest takie,
że skoro Prezydent Stanów Zjednoczonych nie jest jednak najpotężniejszym
człowiekiem na Ziemi, to kto mu to wreszcie tak naprawdę pokazał? Jak sądzę,
najprostszą odpowiedzią byłoby odwołanie się do powszechnego w naszym kręgu
przekonania, że nad wszystkim kontrolę sprawuje tak zwany „Rząd Światowy”, a
więc z jednej strony najwyraźniej nieśmiertelnych staruszków takich jak Henry
Kissinger, George Soros, czy Królowa Elżbieta II, a z drugiej grupa
najbogatszych ludzi na Ziemi, co ciekawe, swoją drogą, wszyscy w ten czy inny
sposób związani z Internetem, czyli, krótko mówiąc, Szatan. A ja, choć
oczywiście teoria ta jest mi przynajmniej niekiedy bardzo bliska, coraz mocniej
skłaniam się do podejrzeń, że ów „Światowy Rząd” to zwykła maska, za którą
kryją się media. A w konsekwencji – i przynajmniej takiego stanu umysłu dziś
doświadczam – w moim bardzo mocnym przekonaniu za sfałszowaniem prezydenckich
wyborów w Stanach Zjednoczonych stoją tylko i wyłącznie media, nawet nie
koniecznie kontrolowane przez kogoś z zewnątrz, ale funkcjonujące dziś jako
autentyczne perpetuum mobile.
Oczywiście biorę pod uwagę, że był taki moment kiedy ktoś – a nie wykluczony,
że był to sam Szatan – wpadł na pomysł, że drogą do skutecznego zniewolenia
społeczeństw będzie stworzenie mediów jako tak zwanej „czwartej władzy” i to
czego doświadczamy dzisiaj jest już tylko wynikiem tamtego zagrania. To co
jednak mnie absorbuje gdy pisze ten tekst, to nie szperanie w historii, lecz
skupianie się na owej Sile, której, jak się okazuje, nikt nie jest w stanie się
przeciwstawić.
Ktoś powie,
że to nie media sfałszowały wybory w kolejnych stanach, lecz ludzie i lokalne
organizacje, którzy nienawidzili Trumpa do tego stopnia, że zaryzykowali aż tak
bezczelne oszustwo; to nie media ostatecznie uznały wyniki głosowania w
Georgii, Pensylwanii, Teksasie, czy w Virginii, lecz Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych,
w którym znaczącą bardzo przewagę miał obecny prezydent; to nie media wreszcie
zdecydowały, by uznać głosy elektorskie wskazujące Joe Bidena jako kolejnego
prezydenta, lecz sam najwierniejszy z wiernych Mike Pence. Facebook, Twitter,
„New York Times”, CNN, a nawet cały Hollywood na czele z Jimmym Fallonem nie
mieliby w tym wypadku nic do gadania, gdyby powołani przez Republikanów
sędziowie, a w ostateczności wiceprezydent Mike Pence walnęli pięścią w stół i
zawołali: „Dość!”. Otóż tak się niefortunnie składa – a dziś to widać aż nazbyt
jasno – że jedynym szaleńcem, który się pojawił na tej scenie był sam Donald
Trump, cała reszta natomiast doskonale wiedziała, że przy sile prezentowanej
przez media właśnie, odwrócenie oficjalnego – swoją drogą, proszę zwrócić uwagę
na to w jak prosty sposób nieoficjalne stało się nagle oficjalnym – wyniku
wyborów musi się zakończyć katastrofą, której Ameryka, a przy okazji cały świat
nie przeżyje.
W dniu gdy
Mike Pence jak Piłat umył ręce, na Kapitolu doszło do zdarzeń, które historycy
prawdopodobnie będą wspominali jako jeden z największych zamachów na
demokrację. My dziś oczywiście wiemy, że w tym akurat dniu Kapitol, jak nigdy
wcześniej, był niemal kompletnie pozbawiony zwyczajowej ochrony, a demonstranci
zostali tam w sposób oczywisty celowo sprowadzeni, ale wiemy też, że ów
historyczny akt terroryzmu trwał zaledwie parę godzin i zakończył się po tym
jak prezydent Trump w swoim ostatnim tweecie zaapelował do protestujących o
powrót do domu, ale nie musimy mieć ani szczególnej historycznej wiedzy, ani
też wyobraźni, by wyobrazić sobie, jak by to wszystko wyglądało, gdyby Mike
Pence ogłosił, że decyzję Kolegium Elektorów poddaje pod rozwagę parlamentów
stanowych, w efekcie czego Wujek Joe już do końca życia mógłby przeglądać
pedofilskie strony w jak najbardziej wolnym Internecie. My to wiemy, prawda?
Wciąż
jednak pozostaje pytanie, co z tym wspólnego mają media? Otóż w moim
przekonaniu, jeśli owe setki milionów lewaków, ogarniętych kompletnie nieprzytomną
nienawiścią do świata jaki znamy, były gotowe spalić świat, to w żadnym wypadku
nie na gwizdnięcie Sorosa, Kissingera, czy Gatesa, ale byli już oni odpowiednio
w tym kierunku wytresowani od wielu, wielu lat przez media właśnie. To media,
czy to przez zwykłą propagandę, czy też przez odpowiednio sformatowany
popkulturowy przekaz, doprowadziły do tego, że pod naporem owej popkulturowej
propagandy współczesna cywilizacja rozpadła się jak domek z kart.
Nie wiem co
się dziś dzieje z prezydentem Trumpem, co on sobie myśli na temat tego co się
stało, jakie ma plany i co słychać u tych grubo ponad 70 milionów Amerykanów,
dla których on wciąż jest prezydentem. Myślę zwłaszcza o tym legionie, ale też
oczywiście powiększonym o tych wszystkich, których prezydentem został pół żywy
sklerotyk pedofil, a oni, jak to oni, uświadomią to sobie z odpowiednim
opóźnieniem i się przerażą. Ale myślę też o nas tu w Polsce i bardzo wierzę, że
te wszystkie tak śmieszne przepowiednie dotyczące tego, jacy to jesteśmy specjalni
i wybrani, okażą się nagle jakimś cudem prawdziwe.
To co się właśnie stało, dzieje, a
prawdopodobnie jeszcze przez jakiś czas dziać się nie przestanie w Stanach
Zjednoczonych, uważam za jedno z najbardziej wstrząsających doświadczeń, z
jakimi przyszło nam się zmierzyć. Otóż, jak się właśnie dowiedzieliśmy, a
wiadomość ta została nam przekazana przy pomocy jednego, szybkiego ciosu prosto
między oczy, powszechne przekonanie o tym że prezydent wspomnianych Stanów
Zjednoczonych jest napotężniejszym człowiekiem na świecie to żart, a skoro tak,
to znaczy że wszyscy znaleźliśmy się w położeniu jak najbardziej dramatycznym.
Szykuję się to przedstawienia swojej refleksji na ten temat od paru dni i myślę
że jutro wreszcie powiem jak widzę sytuację w jakiej wszyscyśmy się właśnie
znaleźli, jednak to dopiero jutro, a dziś w ramach moim zdaniem niezbędnego
wprowadzenia chciałem przedstawić tu na blogu notkę jaką na Facebooku zamieścił
cytowany już parokrotnie prof. Grzegorz Górski.
Ktoś powie, że Górski to ktoś kto jeszcze
niedawno nie dość że prognozował zwycięstwo w amerykańskich wyborach Donalda
Trumpa, to jeszcze owe prognozy podpierał bardzo mądrymi analizami, a zatem
mógłby się więcej nie odzywać, ja jednak pragnę zwrócić uwagę na fakt, że
niemal wszystko o czym pisał Górski to najprawdziwsza prawda, do tego uzbrojona
w jak najbardziej żelazną logikę i podparta argumentami ściśle konstytucyjnymi,
tyle że , jak się okazuje, nawet on nie był w stanie przewidzieć tego co się dopiero
wydarzy, a fakt ten tym bardziej świadczy o tym, że sytuacja w jakiej się znaleźliśmy
jest naprawdę niewesoła.
Ja o tym będę pisał jutro, dziś natomiast
bardzo proszę zapoznać się z tym co nam mówi prof. Górski. Bez tego
wprowadzenia nie zrobimy ani jednego kroku dalej.
Przez cztery minione lata, przywódcy Partii Demokratycznej
łącząc siły z lewackimi mainstreamowymi mediami i wielkimi korporacjami w
rodzaju Amazon, Google, Facebook, Apple czy Twitter, miały jeden cel -
wszelkimi możliwymi metodami zniszczyć prezydenta Donalda Trumpa. Był on więc
m.in.:
- ruskim agentem,
- organizatorem rosyjskiej sieci wpływów w USA,
- rozbijaczem NATO,
- niszczycielem klimatu,
- białym rasistą/nazistą,
- skorumpowanym biznesmenem,
- pospolitym przestępcą....
No może wystarczy.
Aby go obalić wprowadzono w USA cenzurę, wykonywaną
przez FB i Twittera oraz główne stacje telewizyjne i portale internetowe.
Uruchomiono i wspierano lewackie bojówki, które na pół
roku sterroryzowały pół kraju.
Cynicznie wykorzystywano pandemię, do ogrywania
politycznych celów.
Kilka miesięcy temu, gdy lewackie bojówki okupowały
budynki federalne i stanowe, atakowały policję i siły federalne, niszczono
miasta, okradano sklepy etc., niejaki J. Biden siedział w swojej piwnicy i
jednym słowem nie wypowiedział się o tych aktach terroru i niszczenia
demokracji amerykańskiej.
Praktycznie ani jeden polityk Partii Demokratycznej
słowem nie wypowiedział się o tym, jak niszczona jest demokracja amerykańska i
wizerunek Ameryki w świecie. To wszystko służyło bowiem jednemu celowi -
pozbyciu się Trumpa.
WCZORAJ ZEBRALI PIERWSZE OWOCE TEGO DZIAŁANIA.
Powtarzam - PIERWSZE, ale ile ich będzie, tego ich
wyobraźnia jeszcze tego nie obejmuje.
Za dwa tygodnie przejmą pełnię władzy, którą firmować
będą marionetki w postaci ocierającego się o Alzheimera prezydenta, mającą już
demencję liderki Izby Reprezentantów, czy słynnej senatorki z Kalifornii,
odpowiadającej za kontrolę amerykańskiego wywiadu, która nie tylko nie
rozpoznaje już swoich współpracowników w biurze, ale do tego przez całe lata,
funkcjonowała w oparciu powiązanych z chińskim wywiadem najbliższych
współpracowników.
Opozycją zaś kierować będzie stetryczały, mający
chińską żonę i zarabiający setki milionów dolarów rocznie na wwożeniu do USA
chińskich produktów, senator Mc Connell.
Reasumując:
Jeśli ktoś chciał mieć lekcję poglądową, jak w
historii rozpoczynał się upadek imperiów, to niech sobie odtwarza na You Tubie
wczorajsze i dzisiejsze wydarzenia. Przeżywamy upadek pewnego porządku
światowego już nie tylko wskutek pandemii, ale również wskutek upadku Stanów
Zjednoczonych.
I jeśli ktoś sądzi, że „amerykańska demokracja z tym
sobie poradzi”, to dobrze radzę: naprawdę zacznijcie myśleć co się może stać za
chwilę, gdy okaże się, że wbrew zapewnieniom CNN i New York Times'a - nie
poradzi sobie.
Po opublikowaniu mojego wczorajszego
tekstu na Facebooku zgłosił się do mnie pewien Piotrek, mój dawny uczeń. Zanim
przejdę do rzeczy, muszę poinformować, że wśród grubych setek osób którym
miałem okazję w życiu pomagać językowo, ten akurat należał do najwybitniejszych
pod każdym względem. Mam z nim zresztą taki sobie kontakt do dziś. On już ma
swoje lata, a z owymi latami wspaniałą i szczęśliwą rodzinę, jednak wciąż,
kiedy się od czasu do czasu spotykamy, rozmawiamy sobie bardzo uprzejmie i, jak
sądzę, rozstajemy się pełni ciepłych myśli. Problem w tym, że mój były uczeń
uważa, że rządy Prawa i Sprawiedliwości to dla Polski totalne nieszczęście.
Oczywiście, mogę się tu mylić, bo przez to, że mój były uczeń jest człowiekiem
nadzwyczaj uprzejmym, jeśli wspomina coś na temat polityki, robi to z
odpowiednią dyskrecją i tak, by nie prowokować choćby najmniejszych awantur,
ale to, że on należy do twardego antypisu, mam mocne podejrzenia.
A zatem w jednym z komentarzy pod
informacją na temat mojej nowej notki odezwał się ów Piotr i krótko mówiąc,
obok innych interesujących spostrzeżeń umieścił to, które mnie zainteresowało
szczególnie, a to mianowicie, że Donald Trump to „idiota”. Odpisałem mu zatem,
że moje wieloletnie doświadczenie informuje mnie o tym, że wśród tak zwanych
elit, szczególnie elit europejskich, każdy amerykański prezydent od zawsze był
uważany za idiotę i to niezależnie od tego, czy był Republikaninem, czy Demokratą.
Dopiero lata 90, wraz ze ideologiczną agresją, która opanowała serca i dusze
wszystkich, sprawiły, że idiotami byli już tylko Republikanie. Tacy prezydenci
jak Clinton, czy Obama, idiotami nie byli w żadnym wypadku, co zresztą sam
Piotr potwierdził. Przekazałem zatem mojemu byłemu uczniowi ową naukę,
zachęciłem go do refleksji i uznałem, że to tyle. Niestety na to odezwał Piotr
ponownie i poinformował mnie – jakbym tego nie wiedział – że taki ani Clinton,
ani Obama, ani oczywiście Joe Biden idiotami w żaden sposób nie są. W tym
momencie, skoro pojawił się Biden, znów się odezwałem i zauważyłem, że gdy
chodzi o tego półprzytomnego pedofila, naprawdę nie wypada dawać go jako
przykładu, no i w tym momencie Piotr oświadczył, że o tym by Biden był
pedofilem, on w życiu nie słyszał, a nawet jeśli słyszał, to te wszystkie
sugestie, to plotki i manipulacja.
I
w tym momencie pozwolę sobie przejść do spraw międzynarodowych. Otóż, jak
wiemy, w Stanach Zjednoczonych – niemal tak samo jak u nas – zbliżają się
wybory prezydenckie i wiadomo już, że na
przeciwko siebie staną Donald Trump i wspomniany Joe Biden. Pisałem już tu na
tym blogu, że nie jestem w stanie uwierzyć, jak mogło dojść do tego, że taki
kraj jak Stany Zjednoczone, a przynajmniej jego Stanów Zjednoczonych elita,
przez cztery lata nie były w stanie znaleźć poważnego przeciwnika dla uważanego
powszechnie za wroga publicznego numer 1 Donalda Trumpa. Dziś patrzę na to
rozlewające się już na cały świat czarno-białe zdziczenie, którego jedynym
celem jest uniemożliwienie zwycięstwa Donaldowi Trumpowi, a jednocześnie
słucham owego Piotra – przypominam, że osoby naprawdę najwyższej klasy – który
mówi, że to co się mówi o Bidenie, to przede wszystkim nieprawda, a poza tym
nawet jeśli prawda, to z tą krytyką nie przesadzajmy i myślę sobie, że
przekroczyliśmy pewną granicę, gdzie nic już nie jest takie jak było kiedyś. Dzięki
polityce, która w pewnym momencie stała się źródłem konfliktów wręcz
cywilizacyjnych, doszło i do tego, że kandydatem na prezydenta Stanów
Zjednoczonych jest w sposób ewidentny zboczony staruszek, człowiek który w
normalnej sytuacji zostałby z polityki dożywotnio wyeliminowany, a kto wie, czy
jeszcze odpowiednie służby nie zajrzałyby do jego domu, by zobaczyć, co on tam
ukrywa, i nie ma ludzkiej siły by ten wstyd powstrzymać. Co ja mówię
„powstrzymać”? Choćby ów wstyd wstydem nazwać. Gdy liczy się tylko to, by
powstrzymać Donalda Trumpa przed triumfalnym marszem ku kolejnej kadencji, w
sytuacji gdy nawet pandemia nie była w stanie tego zrobić, niech już będzie
Biden. Byle tylko nie poruszać niewygodnych tematów.
W czym rzecz? Otóż kiedy żyliśmy
troszkę sprawą cygar Billa Clintona, znany amerykański dziennikarz William J.
Bennett wydał książkę pod tytułem „The Death of Outrage”, w której wyraził
pogląd, że wspomniany wstyd zdechł ostatecznie, a wraz z nim tak zwane moralne
oburzenie. Dziś tę prawdę możemy zaobserwować na przykładzie Bidena. Media głównego
nurtu oczywiście o tym solidarnie milczą, i już tylkot Internet kipi od
oskarżeń, ale też prostych dowodów, które są oczywiście natychmiast odrzucane,
jako manipulacja,że Joe Biden do tego
stopnia jest uzależniony od uporczywego dotykania młodych dziewcząt, że kiedy
tylko znajdzie się w ich towarzystwie, nie jest go w stanie od tego powstrzymać
nawet obecność kamer. To co on bez śladu wstydu, a jednocześnie, jak sądzę, bez
szczególnej świadomości, wyprawia, zostało wielokrotnie zarejestrowane i
opublikowane w mediach, nie zmienia nic w kwestii podstawowej: Donald Trump
musi odejść. Mało tego. Jak się okazuje, w momencie gdy uznamy, że Trump, w
odróżnieniu od Obamy i Clintona, jest idiotą, nawet osoby tak inteligentne i
niewątpliwie uczciwe jak mój były uczeń, taki Biden – czy ktokolwiek inny –
musiałby być broniony nawet gdyby on nie tylko te dzieci macał, ale je gwałcił,
czy zwyczajnie zabijał.
U nas w Polsce, ci którzy go szczerze
nienawidzą i żyją w przekonaniu, że przyniesie on dla nas wszystkich ostateczną
katastrofę, przeciwko Andrzejowi Dudzie wystawili... sami widzimy kogo. My
oczywiście mamy uszy, oczy, no i wreszcie serca otwarte, i wiemy z kim i z czym
mamy do czynienia. Słuchamy więc, patrzymy i nagle z tego wszystkiego zaczynamy
się zastanawiać, co powiemy, jeśli ostatecznie, najpierw tu, a potem w Stanach
Zjednoczonych, zwycięstwo odniesie bezczelne kłamstwo, a oni powiedzą, że
owszem, było jak było, ale nic nie szkodzi, bo teraz jest wprawdzie brzydko i i
to co nas oblepia jakoś nie chce się zmyć, no ale przynajmniej nikt nas już do
niczego nie zmusza.
Chciałem dziś zaproponować tekst, który napisałem do pierwszego numeru zupełnie nowego, wydawanego przez Piotra Bachurskiego, miesięcznika pod tytułem „Polska bez cenzury”. O tak zwanych „good guys” and „bad guys”. Tu jeszcze w wersji oryginalnej, przed edycją.
Jeśli ktoś widział słynny film akcji pod tytułem „Speed”, być może zwrócił uwagę na pewien drobny, ale moim zdaniem niezwykle ciekawy szczegół. Oto grający policjanta Keanu Reeves wskakuje do pędzącego i wypełnionego ładunkiem wybuchowym autobusu, próbuje uspokoić sytuację i zorganizować obronę, i ile razy zwraca się do któregoś z pasażerów, niezmiennie używa formy „sir”, względnie „ma’am”. Oni wszyscy tytułują go normalnie, jak każdą inną napotkaną obcą osobę, podczas gdy on niezmiennie do nich wali tym swoim „sir”, lub „ma’am”. Ciekawe jest też to, że ponieważ on tam występuje w cywilu, nie ma też mowy, by ktoś się do niego zwrócił per „officer”. Jeśli o niego jednak idzie, niezależnie od tego, co on ma na sobie, ów kod pozostaje bez zmian.
Jestem pewien, że zaobserwowaliśmy go wielokrotnie w innych tak zwanych „policyjnych” filmach. Policjant wolnym krokiem podchodzi do stojącego na poboczu samochodu i zwraca się do kierowcy „Will you step out of the vehicle, please, sir?”, ewentualnie „Put your left hand on the wheel, sir, and with your right hand slowly…”. Pamiętam, że sytuacje te robiły na mnie wrażenie wielokrotnie i to już od dziecka, jednak żadna z nich mnie tak nie poruszyła, jak informacja, że ów kod, taki właśnie, a nie inny, ma tak naprawdę na celu jedno – dostarczyć policjantowi alibi na wypadek, gdyby mu przyszło do głowy danego osobnika zastrzelić. Jeśli dojdzie do zabójstwa, oficer Novak, oficer Peterson, czy oficer Suares, zawsze będą mogli powiedzieć, że po pierwsze podejrzanego ostrzegli, a po drugie nie dali mu żadnego powodu, by się poczuł potraktowany w sposób niepotrzebnie agresywny.
Jest nam tu dziś oczywiście bardzo trudno powiedzieć, czy 5 sierpnia 2014 roku, zanim policjanci z miejscowości Beavercreek w stanie Ohio zastrzelili niejakiego Johna Crawforda III, poprosili go grzecznie, żeby przestał machać bronią i spokojnie ją odłożył, no i czy zwracali się do niego „sir”, ale moim zdaniem wszystko odbyło się zgodnie z zasadami. Raz, że oni chyba jednak owe reguły mają we krwi, a dwa, że przecież to naprawdę nic nie kosztuje wyrecytować jedną czy drugą formułkę, a dopiero później strzelać, choćby i prosto w głowę. Mało tego. Jak się dowiadujemy, było tak, że kiedy Crawford jedną ręką machał bez sensu tym karabinem, to w drugiej trzymał telefon komórkowy, przez który akurat rozmawiał ze swoim synkiem, któremu to właśnie kupił ów piękny prezent w postaci fantastycznej imitacji prawdziwej broni. Zakładając więc, że skoro, zanim go zastrzelili, policjanci Crawforda ostrzegli, to już przed sądem naprawdę mogli przysiąc, że żadnego telefonu nie zauważyli i że ich cała uwaga skupiona była tylko i wyłącznie na broni.
Crawford zginął w roku 2014 i to stanowi wiadomość nawet jeśli nie istotną, to z pewnością ciekawą. Otóż, jak informują amerykańskie statystyki, gdy chodzi o przypadki śmiertelnych postrzeleń podczas próby aresztowania, lata 2012 i 2014 wysuwają się zdecydowanie na pierwsze miejsce. W roku 2012 z rąk policji w Stanach Zjednoczonych zginęły 602 osoby, natomiast w owym fatalnym roku 2014 ofiar było aż 627. Wszystkie pozostałe lata, wcześniejsze i późniejsze nawet nie są w stanie się zbliżyć do tego, co się stało w latach 2012 i 2014. Czemu tak? Tego nie wiemy. Jest oczywiście pewne, że amerykańscy socjologowie jakieś odpowiedzi na ten temat mają, jednak my ich ani nie znamy, ani też nie koniecznie musimy im wierzyć. No i powiedzmy sobie szczerze, cóż nas one mogą obchodzić?
Ciekawe jest natomiast coś innego. Oto, jeśli prześledzimy te same statystyki, oprócz tego, że faktycznie 2012 i 2014 to lata szczególne, a sierpień roku 2014, a więc miesiąc, w którym zginął John Crawford III, to też swoisty rekordzista z liczbą 107 zabitych, wypadałoby się może zastanowić, jak to się stało, że autentyczny wzrost przypadków zabójstw z rąk amerykańskiej policji nastąpił po roku 2009. Jak informują oficjalne dane, w latach poprzednich policjanci praktycznie nie strzelali. W latach 2006-2008 zarejestrowano zaledwie niespełna 30 przypadków śmiertelnych postrzeleń rocznie, a w roku 2005 amerykańscy policjanci zabili zaledwie 11 osób, z czego jeden, Brandon Williams, zanim umarł zdążył położyć jednego policjanta, a więc przynajmniej tutaj bilans wychodzi na zero. I to jest faktycznie ciekawe. Co takiego się stało, że od roku 2009 amerykańska policja zaczęła strzelać i to strzelać bez litości?
Czy to możliwe, że wszystko do tego zmierzało od wielu już lat? Wróćmy może na chwilę do dnia 18 stycznia roku 1982, kiedy to z samego rana do małego sklepu z odzieżą w Chicago, prowadzonego przez koreańskie małżeństwo nazwiskiem Kim, weszło dwóch czarnych, dziewiętnastoletni LeRoy Carter Jr. i Earvin Newsome, lat 21. Najpierw przymierzyli parę kurtek, a po chwili zmusili państwa Kim, żeby ci udali się na zaplecze i położyli na podłodze, twarzami do ziemi. Pan i pani Kim nie stawiali oporu, robili to, co im kazano, nie próbowali wzywać policji. Napastnicy przeszli z powrotem do sklepu, zabrali z kasy $100 i jakieś ciuchy, a na koniec wrócili jeszcze na zaplecze, gdzie Carter wyciągnął rewolwer i strzelił leżącej grzecznie na podłodze pani Kim w głowę. I teraz zastanówmy się, co by było, gdyby jakimś cudem do sklepu wszedł uzbrojony policjant i widząc, co się dzieje, wyciągnął broń i krzyknął do Cartera: „Drop the gun, sir, and raise your arms slowly over your head”, a ten nie zareagował w jednej chwili. Myślę, że odpowiedź jest jasna. Ale zastanówmy się też, jak na owo zabójstwo biednego, młodego, w końcu zaledwie 19-letniego chłopca zareagowałaby czarna społeczność Chicago i oczywiście intelektualne środowiska uniwersyteckie. Tu, jak sądzę, odpowiedź jest też jasna. Na co ich stać, mieliśmy okazję obserwować przy okazji znanej nam dobrze sprawy pobitego przez policję Rodneya Kinga, kiedy to ostatecznym kosztem miliarda dolarów czarni mieszkańcy Los Angeles urządzili tak zwane „powstanie Rodneya Kinga”, osiągając w ciągu niespełna tygodnia wynik ponad 2 tysięcy ofiar, w tym ponad 50 śmiertelnych i puszczając z dymem znaczną część miasta.
I tu wróćmy do roku 2009, kiedy to wbrew wszelkim rozsądnym prognozom, Amerykanie zamiast powiedzieć policjantom, żeby może trochę się opanowali i zrozumieli, że człowiek, nawet jeśli jest czarny i uzbrojony, pozostaje tylko człowiekiem, a służba, jak to mówią bracia za wielką wodą, nie drużba, najwyraźniej postanowili dać policji jeszcze większe uprawnienia. Oto wspomniane już wcześniej statystyki. O ile w roku 2008 amerykańscy policjanci zastrzelili zaledwie 25 osób, w roku 2009 liczba ta wzrosła do 64, by w roku 2010 raptownie podskoczyć do 288. Swoją drogą, to co się stało, musiało dla amerykańskiego społeczeństwa stanowić taki szok, że w roku 2011 zginęło zaledwie 166 osób, co najwyraźniej z kolei tak rozochociło niektórych z nich, że już w roku 2012 policjanci musieli zastrzelić aż 602 osoby.
I oto pojawia się kwestia podstawowa: czy rzeczywiście musieli? Czy naprawdę nie było innego sposobu, no i przede wszystkim, czy ten system, który oni tam sobie zbudowali musi działać tak, a nie inaczej? No ale tu też musimy wrócić do roku 2009 i pytania, co się wtedy stało? Czy jest możliwe, że któregoś dnia przedstawiciele tych wszystkich „law enforcement agencies” siedli przy stole i uznali, że skoro już wiemy, ilu Amerykanów ginie rok w rok z rąk policji, dobrze by było też sprawdzić, ilu to ostatecznie ginie rocznie w Stanach Zjednoczonych policjantów, tylko przez to, że chcieli solidnie wypełniać swoje obowiązki? Usiedli, posprawdzali w papierach i się przerazili? A może na nich zrobiła wrażenie informacja, że jedną z głównych przyczyn śmierci amerykańskich policjantów na służbie stał się atak serca? Czy mogło tak być? Mogło. To na pewno robi wrażenie. No ale my tego nie wiemy, bo wszystkie dostępne wyliczenia raczej koncentrują się na tych, których zabili policjanci, a gdy chodzi o lata 2000-2009 dowiadujemy się tylko tyle, że wtedy rocznie z rąk „bad guys” ginęło średnio 160 „good guys”.
No ale jest coś jeszcze. Otóż jak wszystkim nam wiadomo, to właśnie w styczniu roku 2009 Barack Obama został prezydentem Stanów Zjednoczonych. To wiemy wszyscy, a część z nas z pewnością pamięta autentyczną histerię, jaka w wyniku owego wydarzenia ogarnęła czarną społeczność na całym świecie. Czy jest więc możliwe, że to w odpowiedzi na ową histerię policja w Ameryce została zmuszona do takiej a nie innej reakcji. Czy jest możliwe, że niektórzy z nich, wiedząc, że mają wreszcie swojego prezydenta, na hasło „Please, step out of the vehicle, sir” w jednej sekundzie zaczęli sięgać po broń? Uważam, że na to pytanie musimy akurat sobie wszyscy odpowiedzieć już samodzielnie.
Ktoś być może zapyta skąd nagle ten temat. Otóż, jak wiemy z pewnością wszyscy, bo to jest temat tych dni, niedawno w Dallas doszło do bardzo poważnych zamieszek związanych ze śmiercią z rąk policji dwóch kolejnych osób. Przyjrzyjmy się pierwszemu zdarzeniu. 5 lipca tego roku, policja z miejscowości Baton Rouge w stanie Louisiana, otrzymała informację, że Murzyn nazwiskiem Alton Sterling, znany lokalnie jako „CD man”, grozi przechodniom bronią i ludzie się boją. Ponieważ ów CD man znany był władzom, jako notoryczny przestępca, policjanci zjawili się na miejscu w jednej chwili i próbując obezwładnić Sterlinga, śmiertelnie go postrzelili. Drugie wydarzenie miało miejsce następnego dnia w miejscowości St. Anthony w stanie Minnesota, kiedy to miejscowi policjanci zatrzymali do rutynowej kontroli niejakiego Philando Castile, jak wyraźnie wskazuje imię i nazwisko, z pewnością nie potomka lokalnych członków Ku-Klux-Klanu, i poprosili go o prawo jazdy i dowód rejestracyjny. Jednak zamiast się policjantom wylegitymować, Castile poinformował ich, że ma przy sobie broń. W tym momencie sprawy poszły bardzo szybko. Policjant krzyknął „Don’t move!”, Castillo nie posłuchał rozkazu, sięgnął ręką za plecy, no i zginął.
7 lipca w Dallas doszło do wielkiej demonstracji zorganizowanej przez organizację pod nazwą Black Lives Matter, co się tłumaczy na polski jako „Życie Czarnych ma znaczenie”, z takim zamiarem, by zaprotestować przeciwko obu zabójstwom, no i w ogóle brutalności amerykańskiej policji. I pewnie nie byłoby o czym mówić, gdyby do demonstracji nie podłączył się człowiek nazwiskiem Micah Xavier Johnson – po nazwisku poznajemy, że też nie mamy do czynienia z wnukiem szefa miejscowego Ku-Klux-Klanu – i zanim sam został zlikwidowany przy pomocy policyjnego robota, zdążył zastrzelić pięciu i ranić ośmiu, wyłącznie białych, co należy podkreślić, policjantów. A więc, to jest temat ostatnich dni, ale też powód, dla którego wspomniany wcześniej prezydent Obama zmuszony został do skrócenia swojej wizyty w Europie.
I w tym momencie przeszliśmy do podsumowania tych refleksji i ostatecznego wyjaśnienia, skąd w ogóle dziś ten temat. Otóż, jak wiemy, prezydent Obama podczas wystąpienia dla prasy po spotkaniu z prezydentem Andrzejem Dudą uznał za stosowne wyrazić troskę w związku z politycznym kryzysem, jak w ostatnich miesiącach Polska przeżywa, a który przez niektórych nazywany jest kryzysem konstytucyjnym. Wbrew doniesieniom liberalnych mediów, wystąpienie prezydenta Obamy było dość łagodne i ograniczało się praktycznie do stwierdzenia, że Ameryce bardzo zależy na tym, by Polska tak jak dotychczas z sukcesem rozwiązywała wszelkie demokratyczne wyzwania i że on osobiście wierzy, że te oczekiwania zostaną w pełnie zrealizowane. Część obserwatorów postanowiła z satysfakcją ocenić wystąpienie Obamy, jako lekcję, jakiej amerykański prezydent udzielił naszemu krajowi, podczas gdy inni zwrócili się do Obamy, by się od Polski odczepił i zajął sobą. Gdy chodzi o mnie, uważam, że my i oni mamy wszelkie prawo, by komentować to, co się dzieje i tu i tam, i co nas, czy to niepokoi, czy wręcz oburza. Jednej rzeczy wszak nie wolno nam lekceważyć, mianowicie tego, w jaki sposób demokratycznie wybrana i kontrolowana przez społeczeństwo władza – i tu i tam – uznaje za stosowne budować system, dzięki któremu swoim obywatelom zapewnia komfort, bezpieczeństwo i codzienne powodzenie, a sobie polityczny sukces. A zatem, mam naprawdę nadzieję – ale i pewność – że akurat Andrzej Duda nigdy się nie zdecyduje, by publicznie oświadczać, że on z wielką troską patrzy na to, jak amerykańska policja radzi sobie z egzekwowaniem prawa. Dlaczego? Dlatego mianowicie, że nie ma nic gorszego, niż komentowanie spraw, o których tak naprawdę nie ma się bladego pojęcia.
Kto jeszcze nie miał okazji, przypominam, że na youtubie można obejrzeć rozmowę, jaką przeprowadzili ze mną organizatorzy czerwcowych trafów książki w Bytomiu. Polecam serdecznie.
Wczoraj w nocy wymyśliłem, że zrobię coś, czego się zwykle nie robi i robić nie powinno, ale ponieważ nie wydaje mi się, by był to aż tak duży grzech, a grę uważam za wartą świeczki, można spróbować. Otóż chciałem tu niektórym może zaspoilerować film. Gdyby ktoś nie znał tego słowa, a miał być przez to narażony na przykrości, od razu wyjaśnię, że chodzi o zdradzenie zakończenia filmu, a ten akurat jest dość nowy i nosi tytuł „Bardzo poszukiwany człowiek”.
Dlaczego myślę, że mogę to zakończenie zdradzić? Jest, jak sądzę tak, że ten tekst będzie czytać i tu i na toyah.pl jakieś 2000, może trochę, ze względu na weekend, mniej, osób. Wprawdzie filmy ogląda znaczna większość, jednak ponieważ ich – w tym tych już naprawdę bardzo dobrych, jak choćby owe tak liczne dziś telewizyjne seriale – jest obecnie tak dużo, że problem dotyczyć może zaledwie paru osób. A zatem, kto akurat będzie miał tu jakieś plany, a spoilery go irytują (mnie akurat nie), może przecież dalej już nie czytać, najpierw pójść do kina, albo owego „Bardzo poszukiwanego człowieka” ściągnąć sobie z Internetu, a potem tu wrócić. Polecam szczerze.
Rzecz się dzieje w całości w Hamburgu w Niemczech, w większości jego bohaterami są Niemcy, troszeczkę Amerykanie, a chodzi głównie o walkę z islamskim terroryzmem. Tu zresztą leży jedyna, na szczęście jednak głównie dla anglojęzycznej publiczności wada filmu. Otóż ponieważ film jest amerykański, wszyscy aktorzy mówią po angielsku, a jako że, jak już wspomniałem, akcja dzieje się w Hamburgu, Niemców od Amerykanów odróżniamy przede wszystkim w taki sposób, że tamci mówią po angielsku jak Amerykanie, natomiast ci wprawdzie też po angielsku, tyle że z lekkim niemieckim akcentem. Robi to wrażenie dość komiczne, zwłaszcza gdy zaczynają się do siebie zwracać per „herr”, no ale wyszło jak wyszło. Jednak pomijając ten szczegół, jak mówię, film jest z pewnością wart obejrzenia.
Zmarły niedawno, wybitny – po obejrzeniu filmu, można nawet dojść do przekonania, że najwybitniejszy – współczesny amerykański aktor, Seymour Hoffman gra niemieckiego tajnego agenta, takiego trochę chandlerowskiego Marlowa, który wspólnie z grupą bardzo zdolnych i wyjątkowo zdeterminowanych współpracowników prowadzi akcję mającą na celu rozbicie siatki terrorystycznej organizującej zakup broni dla islamskich terrorystów. Ponieważ cała ta akcja jest naturalnie następstwem zamachu z 11 września, są tam w to też zamieszani Amerykanie, którzy śledzą każdy krok Hoffmana i jego agentów, niemniej trzymają się na ogół z boku, a cała robota i całe myślenie pozostaje w rękach Niemców.
Główne emocje filmu koncentrują się na walce z czasem. Zarówno Amerykanie, jak i również niemieckie służby rządowe traktują Hoffmana z daleko idącą nieufnością, wciąż naciskają na to, by on działał szybciej i z lepszymi wynikami, cały czas grożą mu, że w przypadku braku spektakularnego i możliwie natychmiastowego sukcesu, tę robotę mu odbiorą, on jednak skutecznie walczy, no i akcja się toczy zgodnie z planem. Po całej serii niezwykle emocjonujących zdarzeń, dochodzi wreszcie do ostatecznej akcji – akcji na poziomie napięcia rzadko spotykanego w filmie – zakończonej pełnym sukcesem Hoffmana i jego ludzi, i w momencie, kiedy całe kino gotowe jest zacząć bić brawo, do akcji wchodzą jak grom z jasnego nieba Amerykanie i w ciągu parosekundowej akcji przejmują od Hoffmana całą robotę, włącznie z wszystkim zaangażowanymi w sprawę muzułmanami, on przy okazji, aby nie przeszkadzał, dostaje po łbie, i wreszcie dochodzi do siebie, wstaje i odchodzi załamany, znikając gdzieś za jakimś rogiem tego ponurego jak jasna cholera Hamburga. Przez nikogo nie zaczepiany, nikomu nieznany, nikomu już niepotrzebny. Jakiś Gunter, czy Hans – nieważne.
Wychodziliśmy wczoraj w nocy z moim synem z kina i w pewnym momencie uświadomiliśmy sobie, że to było z naszej strony strasznie naiwne i głupie, żeśmy się tak dali wciągnąć w tę intrygę, i nie przyszło nam nawet przez chwilę do głowy, że to musiało się tak skończyć, że przecież nie mogło być w tym najważniejsze, czy im się uda tego Ahmeda przymknąć, czy nie. Przecież jeśli to miał być film naprawdę dobry – a to jest film naprawdę dobry – było niemożliwe, by on się miał tylko ograniczyć do ukazania skutecznej pracy europejskich służb kontrwywiadowczych w walce z islamskim terrorem. Przecież to było jasne jak słońce, że jeśli na samym końcu nie okaże się, że ów Gunter od samego początku był wyłącznie wykorzystywany przez Amerykanów, i wszystkie przeprowadzane przez niego i jego ludzi prowokacje bledną przy prowokacji, jakiej on sami stał się w końcu ofiarą, ten film będzie zwykłą fantazją bez sensu i cienia prawdy. Przecież to było wiadome od początku, że po 11 września walka z terroryzmem to sprawa Ameryki, może trochę Brytyjczyków, i nikogo więcej. Cała reszta przy tym jedynie statystuje.
Ale jest coś jeszcze, na co zwróciliśmy uwagę. Otóż wiemy oczywiście, choćby z tego co znajdujemy w Internecie, że Ameryka pogrążona jest w potężnym kryzysie. Co raz padają potężne korporacje, zamykane są wielkie galerie handlowe, bankrutują ludzie, a niekiedy i całe miasta, zadłużenie kraju rośnie z niewyobrażalną prędkością, pozycja Ameryki na arenie światowej, zwłaszcza od czasu gdy prezydentem został Obama, słabnie z każdą chwilą, cały wykształcony świat śmieje się z tego głupiego Hollywoodu, tych hamburgerów, tych tępych kowboi, a jednak przy tym wiadomo, że Ameryka niezmiennie pozostaje Ameryką, czyli czymś, co z pewnego punktu widzenia dla reszty świata pozostaje czymś niedoścignionym.
Dziś na Onecie przeczytałem wiadomość, że Angela Merkel wezwała różne kraje, by ujawniły nazwiska swoich agentów działających na terenie Niemiec. Nie jest tam napisane, jak się zachowali inni, natomiast jest owszem informacja, co do postawy Amerykanów. Otóż, mówiąc brutalnie, Amerykanie powiedzieli Merkelowej, żeby się poszła j...bać, bo oni walczą z terroryzmem i niech się Niemcy w to nie wtrącają. I podobno mamy kolejny międzynarodowy skandal.
Możliwe, że ja tu zajmuje się kwestiami tak oczywistymi, że to jest dla mnie zwyczajny wstyd. Może i tak, no ale wiemy wszyscy, jak to jest z dobrym kinem. Ono naprawdę potrafi wciągnąć i nie dać później człowiekowi na kilka dni spokoju. Poza tym, ja mam wciąż w głowie tego biednego Hoffmana, jak odchodzi gdzieś w siną dal w tym ohydnym niemieckim pejzażu, wściekły i załamany, klnąc na czym świat stoi, a po Amerykanach nie ma już nawet śladu. Myśmy nawet nie zdążyli zarejestrować ich twarzy. Oni wszystko zrobili szybko, zawodowo i czyściutko. Pokazując reszcie świata środkowy palec. Bardzo to poruszające.
Na sam koniec językowa zagadka: angielski tytuł filmu brzmi „A Most Wanted Man” i, moim zdaniem, polskie tłumaczenie tytułu jest bardzo, bardzo fachowe. Czy ktoś może mi wyjaśnić, czemu „bardzo”, a nie „najbardziej”? Pierwszy, który odpowie na to pytanie poprawnie otrzyma ode mnie egzemplarz „Elementarza” z uroczystą dedykacją.
W sumie lekki to dość tekst, w sam jednak raz na upalny weekend, jeśli jednak ktoś poszukuje wrażeń bardziej intelektualnie angażujących, zapraszam na stronę www.coryllus.pl i do kupowania książek, których nie kupimy nigdzie indziej. I oczywiście, jak zwykle, bardzo prosze o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.
O ile sobie przypominam, raz chyba się zdarzyło, że po wpływem jakiegoś dłuższego wykładu pani Toyahowej, pomyślałem sobie, że trzeba ją namówić, by może – dokładnie w taki sam sposób, w jaki mówi – spróbowała te swoje refleksje zapisać, a my je tu opublikujemy, i będzie sensacja. Niestety, dalszy przebieg zdarzeń był taki, że ona najpierw mnie parę dni zwodziła, potem coś tam napisała, ale ponieważ tego się nie dało czytać, powiedziała mi, żebym to sam napisał, ja to – w całkowitej już desperacji – zrobiłem… i wszystko skończyło się klapą. Totalną.
Od tego czasu, ile razy ona, albo coś wymyśli, albo zwróci uwagę na coś, czego ja oczywiście nawet nie miałem szans dostrzec, staram się o tym wspomnieć, no i, jeśli tylko znajdę sposób, to opisać. Ale na jej pogłębioną aktywność już oczywiście nie liczę.
Tak się jednak stało, że wczoraj przyszedł do mnie syn mój i, bardzo poruszony, opowiedział o tym, co właśnie przeczytał na Wikipedii, a mianowicie o jednym z najbardziej okrutnych i bezlitosnych morderców w historii współczesnego świata, a mianowicie o pewnym Australijczyku nazwiskiem Martin Bryant, który w kwietniu 1996 roku, z zimną krwią, bez żadnego widocznego powodu, zastrzelił 35 osób, a 23 ranił. Wikipedia relacjonuje tę zbrodnię minuta po minucie, z najdrobniejszymi szczegółami, i z pełną faktograficzną oprawą, i muszę przyznać, że wystarczyło parę minut tej jego opowieści, bym popadł w chwilowy stupor.
Mieliśmy niedawno, w stosunkowo niewielkim odstępie czasu, trzy głośne przypadki tego typu zabójstw, najpierw w Norwegii w wykonaniu tego „pisowca” Breivika, potem w Stanach Zjednoczonych, przy okazji premiery nowego Batmana, a następnie znów w Stanach Zjednoczonych, i każdy z nich przeżyliśmy na swój sposób. Mam jednak wrażenie, że zabójstwa w Norwegii – być może przez to, że ich było tak bardzo dużo – jakoś umknęły naszej wyobraźni. To już znacznie mocniej chyba przeżyliśmy śmierć tych miłośników Batmana, czy raczej Jokera, nie wspominając nawet o tych biednych dzieciach i ich bohaterskich nauczycielkach. No, ale tak to już jest. Nasza wrażliwość ma moc bardzo ograniczoną i musi być nieustannie dodatkowo stymulowana. A i tak, efekt okazuje się zawsze znacznie bardziej mizerny, niż byśmy tego chcieli. Może właśnie tego, czego nam potrzeba, to taki pół-film, klatka po klatce, w którym mamy i samą akcję, i informację o głównych bohaterach, no i ten dyskretnie coraz bardziej odkrywany, komentarz. Warto poczytać sobie to, co nam przedstawia Wikipedia. Myślę, że tam dopiero można zobaczyć to, czego normalnie nie mamy możliwości choćby nawet poczuć. Nawet w wypadku tego ostatniego, najświeższego morderstwa.
Jest jednak coś jeszcze, co owe australijskie zabójstwo odróżnia od tego, co się wydarzyło w Newtown. I tu właśnie pojawia się rola pani Toyahowej. Otóż, jak się okazuje, człowiek, który zamordował te 35 osób, żyje sobie dziś zdrowo, i w jednym z więzień w Australii, odbywa wyrok dożywocia, natomiast australijski wymiar sprawiedliwości – ze względu na to, że on, nie dość, że jest w bardzo dobrej fizycznej i psychicznej formie, to dodatkowo jeszcze jest z siebie bardzo dumny – chyba już tylko w akcie czystej desperacji, postanowił pozbawić go możliwości odbierania jakichkolwiek informacji związanych z tym swoim wyczynem. Żeby przynajmniej nie dać mu tej satysfakcji. Choćby tyle.
A więc, ten chłopak ze Stanów nie żyje, a nasz Australijczyk – owszem, i to jeszcze jak! Proszę więc sobie wyobrazić, że żona moja nagle zwróciła mi uwagę na fakt, że o ile, z tego co nam wiadomo – a okazji do obserwacji parę jednak mieliśmy – w Stanach, owi mordercy na koniec najczęściej popełniają samobójstwo, zarówno Breivik, jak i ów Bryant, chcieli sobie dalej żyć i cieszyć się swoim wyczynem do końca świata. I że to jest bardzo ciekawe, cóż jest takiego szczególnego w owych opętanych duszach norweskich i australijskich, co sprawia, że ich samobójstwo nie satysfakcjonuje?
Otóż pani Toyahowa twierdzi, że wszystkie te dusze są dokładnie takie same, natomiast to, co różni taką Amerykę od Australii, czy Norwegii, to to, że Amerykanie wciąż jakimś cudem trzymają się czegoś, co można nazwać tradycją. Wbrew nowej cywilizacji, wbrew fantastycznym modom, wbrew tak zwanej poprawności politycznej. Ona twierdzi, że w takiej Ameryce, przybyłym na miejsce akcji policjantom ani w głowie czekać na to, by ów opętaniec albo się poddał, albo zastrzelił. Oni go przy pierwszej praktycznej okazji zwyczajnie zabijają, a media – w pełnej zgodzie i zrozumieniu interesu publicznego – informują, że „morderca popełnił samobójstwo”. I jest spokój. I nikt o nic nie pyta, nikt już na nic nie czeka i nie ma żadnych niepotrzebnych dylematów. Skoro nowy porządek postanowił działać w ów zupełnie niezrozumiały dla normalnych ludzi sposób, to owi normalni zwyczajnie postanowili, że sami będą dbać o swoje sprawy. I tak jest dobrze. Bardzo dobrze.
Ja zdaję sobie sprawę z tego, że w tej chwili sprzedajemy książkę. I bardzo się z tego cieszę. Jest jednak tak, że pierwsze zyski i tak pójdą na pokrycie druku, a ewentualne nadwyżki zobaczę dopiero w lutym. A u mnie, jak to u mnie – jak to niegdyś śpiewał ów serdeczny kumpel prezydenta Kwaśniewskiego, Jan Wołek – balansujemy. Zwyczajnie balansujemy. W tej sytuacji, bardzo proszę o pamięć. I dziękuję. A książka jest do kupienia na stronie www.coryllus.pl. On tam podobno nawet stworzył jakiś pakiet. Proszę zajrzeć.