Pokazywanie postów oznaczonych etykietą roman giertych. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą roman giertych. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 19 października 2020

Cztery krótkie refleksje na tematy psychiatryczne

 

Ci co lubią mieć wszystko na papierze, muszą poczekać do listopada, ale ponieważ wydarzenia zmieniają się z dnia na dzień i na nas nie czekają, więc tu już dziś najświeższy zestaw moich krótkich refleksji pisanych co miesiąc dla „Polski Niepodległej” pod wspólnym tytułem „Wezwani do Tablicy”. Swoją drogą, polecam.

 

Po wielu latach, wydawało się że daremnych oczekiwań, cała Polska usłyszała nazwisko Roman G., a Bóg mi świadkiem, że wielu z nas owego dnia wyczekiwało jak kania dżdżu. No więc stało się i choć doświadczenie uczy, że koniec owej satysfakcji będzie równie raptowny jak jej pojawienie się, darowanemu, nomen omen, koniowi w zęby zaglądać nie wypada. Oto przy okazji wspomnianego wydarzenia mogliśmy przeżyć dwa dodatkowe wesołe momenty. Pierwszy z nich to błyskawiczna wręcz reakcja stacji TVN24, która tego samego dnia zoraganizowała rozmowę z żoną Pana Mecenasa, Barbarą Giertych, która wystąpiła w sztandarowym projekcie stacji „Kropka nad i” i zupełnie jak zagubione we mgle dziecko oświadczyła, że „mój mąż nie jest pospolitym przestępcą, którego trzeba zakuwać w kajdanki”. Oczywiście, najciekawsze w tym wszystkim jest zapewnienie pani Giertychowej, że Roman nie jest „pospolitym przestępcą”. Przepraszam wszystkich bardzo, ale gdybym ja został zatrzymany przez CBA, to jestem oczywiście pewien, że moja żona i dzieci by mnie broniły, ale nie wyobrażam sobie, by którekolwiek z nich robiło to, zapewniając, że ja nie jestem przestępcą „pospolitym”. Oni oczywiście by pewnie mówili, że jestem człowiekiem niewinnym, a kto wie, czy wręcz nie świętym, że to zatrzymanie to pomyłka, że ja nigdy w życiu nie zrobiłem nic złego, no a może nawet że ze mnie „dupa nie przestępca”, ale tego by którekolwiek z nich uznało za stosowne robić mi reklamę, twierdząc, że ja nie jestem przestępcą „pospolitym”? Nie, to jest nie do wyobrażenia. 

Nie znam Barbary Giertych z jej innych wystąpień, ale trudno mi sobie wyobrazić, że ona jest aż tak głupia, by aż tak fatalnie wrabiać swojego było nie było męża. A jeśli mam rację, to jedynym wyjaśnieniem tego czegoś jest tak zwana „freudowska pomyłka”. Ona chciała powiedzieć „przestępca”, a wskoczyło jej jeszcze to słowo „pospolity”. No a skoro tak, to możemy podejrzewać, że ona jest naprawdę w ciężkiej histerii. No a skoro tak, to tym razem zapewne idzie na ostro.

***

Druga rzecz, na którą zwróciłem uwagę, to ten, że pani Giertychowa w ogóle ma pretensje, że agenci CBA założyli jej mężowi kajdanki. I znów bardzo przepraszam, ale nawet gdyby on faktycznie był zaledwie zwykłym rabusiem, a nie człowiekiem od specjalnych zleceń, to ich psim obowiązkiem było mu te kajdanki założyć. Dlaczego? Nie trzeba otóż być uznanym adwokatem, by wiedzieć, że od momentu gdy państwowe służby zatrzymają kogokolwiek, ten ktoś w tym samym momencie trafia pod opiekę państwa i ono nie może go na moment spuścić z oka, choćby po to, by on sobie czegoś złego nie zrobił, tak choćby jak to było w przypadku niegdysiejszej Barbary Blidy. To zresztą akurat jest bardzo dobry przykład. Jak wiemy, Blida popełniła samobójstwo w momencie gdy poszła zrobić siusiu i na tę jedną chwilę, funkcjonariuszka dyskretnie odwróciła od niej wzrok. Niewykluczone, że tu sytuacja była – lub mogła być –  bardzo podobna. Jak wiemy, w pewnym momencie G. zażyczył sobie udać się do toalety, jednak tym razem funkcjonariusz udał się tam razem z nim i jak podejrzewam, miał na niego oko przez cały czas. Co tam się działo, pojęcia nie mam i mieć nie mogę, ale ponieważ wiemy, że w pewnym momencie  G. padł tam zemdlony i trzeba go było odwieźć do szpitala, nie zdziwiłbym się gdyby on tam się udał nie po to, by się wysiusiać, czy nawet zrobić coś większego, ale w zupełnie innym celu i to czujne oko agenta CBA tak go zestresowało, że niemal nie wykitował. Niech więc pani Giertychowa przestanie marudzić, a za to wykaże wdzięczność polskiemu państwu za to, że pozwoliło jej mężowi nadal cieszyć się życiem. Że cieszyć się nie w pełni, to inna sprawa. Najważniejsze jednak, że człowiek żyje.

***

Ponieważ dzisiejszy dzień w ogóle aż błyszczy od kolejnych zatrzymań i zrobiło się w związku z tym tak radośnie, że nawet pojawiły się żarty, że może niedługo, gdy tylko dzienna liczba zachorowań z powodu koronawirusa przekroczy w Polsce poziom dwudziestu tysięcy, to dojdzie też do aresztowania Donalda Tuska, mógłbym właściwie całe dzisiejsze wydanie „Wezwanych” poświęcić innym „niepospolitym” przestępcom, których dobre wychowanie nie pozwala zakuwać w kajdanki, ale może dziś akurat machnę na nich ręką i skupię się na wspomnianym Donaldzie Tusku. Ten, podobnie jak telewizja TVN, również w jednej chwili zareagował na zatrzymanie Romana G. – przy okazji przepraszam bardzo, że z uporem godnym lepszej sprawy, zamiast pisać normalnie „Giertych”, używam tej literki, ale nie mogę sobie pożałować tej przyjemności – i zamieścił na Twitterze taki oto swój tweet sprzed kilku miesięcy :

„Roman Giertych naraził się władzy ujawniając jej korupcyjny charakter i broniąc jej oponentów. Dziś po raz kolejny obnażył też istotę jej bezprawnych działań w wymiarze sprawiedliwości. Nie darują mu tego. Możemy się z nim różnić, ale w tej sprawie bądźmy z nim solidarni”.

A przypominając go, dodał swój aktualny komentarz: „ Nie myliłem się, niestety. Za dobrze ich znam”.

To jak się zachowuje Donald Tusk od czasu gdy przestał być „Królem Europy”, stanowi moim zdaniem bardzo dobry temat na światowy zjazd psychiatrów, ja bym jednak chciał zwrócić uwagę na tę wypowiedź z jak najbardziej merytorycznego punktu widzenia. Z tego co widzimy, dziś w Polsce są całe miliony ludzi, którzy w przeróżny sposób, często jak najbardziej agresywny i wcale nie mniej spektakularny od G., ujawniają „bezprawny charakter działań obecnej władzy” oraz obnażają „istotę jej bezprawnych działań”. Są to i różnego szczebla związani z opozycją politycy, ale również dziennikarze, działający zarówno centralnie jak i lokalnie, ale też mniej lub bardziej popularni uczestnicy różnego rodzaju forów internetowych. Krótko mówiąc, w niektórych kręgach informacja, że Polska wpadła w ręce najbardziej skorumpowanej władzy od wieków, stanowi powszechnie uznaną prawdę. Jeśli więc nagle ktoś taki jak Donald Tusk sugeruje, że pewien upadły polityk, a dziś związany z opozycją adwokat, stanowi dla tej władzy aż takie zagrożenie, że ona nie spocznie dopóki go nie zniszczy, to znaczyć musi, że on wie coś znacznie więcej nie tylko od nas, ale przede wszystkim od samej tej rzekomo tak bardzo zepsutej władzy. A ja mam oczywiście wielką nadzieję, że doczekam dnia, kiedy on nam sam opowie, co pisząc tego dziwnego tweeta miał na myśli.

***

Ponieważ obawiam się, że część Czytelników może być zawiedziona, że dzisiejszy odcinek nie przyniósł im żadnych doniesień z terenów w których gniją tak zwani celebryci, na sam koniec chciałbym parę słów poświęcić bywającej tu od okazji do okazji pisarce Marii Nurowskiej, zwłaszcza że pojawił się temat zabójstw politycznych. Otóż owa dziwna kobieta, udzielając się ostatnio, podobnie jak Donald Tusk, w mediach społecznościowych, zamieściła komentarz na temat śp. Lecha Kaczyńskiego, w którym wyraziła opinię, że zmarły w Smoleńsku Prezydent: „Zniknie z pomników. Tak będzie! Niczym sobie nie zasłużył na pamięć, poza tym, że zginął w wypadku, ale wraz z nim odeszli bardziej zasłużeni od niego ludzie”. W dalszej kolejności Pani Pisarka swój komentarz uzupełniła następującą informacją:

„Po moim wpisie o Kaczyńskim zadzwonił do mnie mój francuski tłumacz: Maria, co ty wypisujesz, nie dotykaj sprawy Lecha Kaczyńskiego, to są bardzo niebezpieczni ludzie, oni ciebie zabiją! Odpowiedziałam mu: Umierać za ojczyznę jest słodko...”.

Ktoś powie, że to jest bardzo ciekawe, że Donald Tusk, po tych wszystkich latach, postanowił konkurować z kimś takim jak pisarka Maria Nurowska. Kto inny, nie skory do ironii, zauważy słusznie, że jest czymś absolutnie obrzydliwym stroić sobie żarty z ludzi, którzy naprawdę ginęli za Ojczyznę, w przekonaniu, że śmierć za Ojczyznę to dobra śmierć, a czymś jeszcze bardziej obrzydliwym jest się ową obrzydliwością chwalić publicznie. Ja jednak nad tą panią wyżywać się nie mam zamiaru. Wystarczy że powiem, że jest mi naprawdę bardzo miło czuć tę satysfakcję, że po tylu latach wyczekiwania, udało nam się doprowadzić zarówno ją, jak i samego Donalda Tuska, do psychicznej choroby. Jak słyszę tu i ówdzie, nie ma nic gorszego co może człowieka w tym życiu spotkać.



 

 

 

 

poniedziałek, 30 marca 2020

Małgorzata Kidawa-Błońska, czyli ctrl + alt + delete


      Przyznać muszę, że dotychczas byłem święcie przekonany, i owemu przekonaniu dawałem wyraz nawet tu na blogu, że podjęta przez Platformę Obywatelską histeryczna wręcz kampania na rzecz przesunięcia terminu wyborów prezydenckich powodowana jest wyłącznie faktem, że w dobie kryzysu notowania prezydenta Dudy zwyżkują w takim tempie, że przynajmniej na dzień dzisiejszy on jest nie do pokonania. Co więcej, oskarżyłem opozycję o to, że oni do tego stopnia się zapętlili w pragnieniu odzyskania władzy, że gotowi są się wręcz modlić o to, by koronawirus zniszczył nas na tyle bezlitośnie, by cała rozpacz wyborców zwróciła się przeciwko Prawu i Sprawiedliwości i w konsekwencji władza wróciłaby to jej prawowitych właścicieli. Jeszcze wczoraj rano przeczytałem twitterowy komentarz Romana Giertycha, w którym ten zapowiedział, że już wkrótce gniew ludu zetrze PiS z powierzchni polskiej ziemi, a jednym z pierwszych jego przejawów będzie zburzenie któregoś z pomników Lecha Kaczyńskiego i tym bardziej utwierdziłem się w przekonaniu, że to jest kierunek, w którym zmierza myśl tych ludzi i który własnie zapowiedziałem.
      I oto, proszę sobie wyobrazić, już w krótką chwilę po tym trafiłem na dwie wypowiedzi kandydatki Kidawy-Błońskiej, które kazały mi wręcz całościowo zrewidować ową teorię. Najpierw wezwała owa dziwna kobieta nas wszystkich to zbojkotowania majowych wyborów, a zatem praktycznie sama się wycofała z kandydowania, a następnie, zanim jeszcze zdążył opaść kurz po owym kuriozalnym wystąpieniu, media przekazały fragment internetowego spotkania z wyborcami, jakie sztab kandydatki dla niej zorganizował w Sieci i tam własnie doszło do zdarzenia, które na pewien czas przykryło nawet kwestie koronowirusa. Oto któryś z internautów – jak sądzę, mieliśmy tu do czynienia z oczywistą prowokacją, zorganizowaną przez kogoś kto znacznie lepiej od nas orientuje się w stanie zdrowia Kidawy-Błońskiej – zadał jej następujące pytanie: „Czy naprawdę powiedziała pani, że życie jest ważniejsze od Konstytucji?”, na co ta odpowiedziała: „Nie, nie powiedziałam, że życie jest ważniejsze od Konstytucji. Takiego zdania nie użyłam. To wszystko co było na takiej hejtowej planszy było nieprawdą. [...] Dla mnie zawsze życie człowieka jest ważne. Życie człowieka należy chronić. Ale też trzeba pamiętać, że Konstytucja i wartości w naszym życiu mają znaczenie”.
      Do czego zmierzam? Otóż nie wiem ilu Czytelników zwróciło uwagę na niedawny komentarz naszej koleżanki Ginewry – tych którzy nie wiedzą, poinformuję, że nadzwyczaj kompetentnego językoznawcy – na wszelki wypadek ów komentarz tu powtórzę:
      „Jak obserwuję wypowiedzi pani Kidawy, to jestem przekonana, że ona ma objawy demencji. Nie żartuję, demencja nie musi dotyczyć osiemdziesięcioletnich staruszków, czasami zaczyna się wcześniej. Świadczy o tym uporczywe zapominanie słów, skołowaciały język, który powoduje zniekształcanie głosek, a w rezultacie całych wyrazów. Nikt mi nie wmówi, że to się dzieje na skutek stresu. Przecież ona działa w polityce od 30 lat, jest przyzwyczajona do kamery i wystąpień publicznych – robiła to setki razy pełniąc różne odpowiedzialne funkcje publiczne.
Schetyna wysunął ją jako kandydatkę, bo miała naprawdę dobry wizerunek i dobrze wypadała w mediach. A tu nagle się posypało (po prostu choroba).
      Teraz dżentelmeni bezpardonowo zrzucają ją z sań. Przykro patrzeć. A ona w tym wszystkim taka bezradna i zagubiona. Nawet jej nie przyjdzie do głowy, żeby się postawić, bo nie bardzo panuje nad tym, co się wokół niej dzieje. Wykonuje rozkazy zupełnie bezrefleksyjnie
”.
      I tu jeszcze na chwilę wrócę do wspomnianego wystąpienia na temat życia, Konstytucji oraz wartości. Otóż w momencie gdy Kidawa rozpoczęła swoją wypowiedź, głos z offu jej przerwał i upomniał, że ona się pomyliła, bo chodziło o stawianie Konstytucji nad życiem, a nie odwrotnie, ona jednak stanowczo zapewniła, że wszystko jest tak jak miało być od początku i wygłosiła tekst, który przytoczyłem wyżej. Wygląda więc na to, że ja rzeczywiście postawiłem błędną diagnozę co do sytuacji na politycznym froncie i faktycznie nie chodzi o to, że oni się zwyczajnie boją porażki i chcą przesunięcia wyborów na czas po katastrofie, ale sprawa jest znacznie grubsza: prawdopodobnie ich kandydatka straciła kontrolę nad rzeczywistością i jedyną szansą na honorowe wycofanie się z owej kompromitującej sytuacji jest odwołanie wyborów i rozpoczęcie wszystkiego od początku, z nowym programem, a przede wszystkim z nowym kandydatem. Sytuacja bowiem, gdy w ciągu najbliższego z górą miesiąca, Małgorzata Kidawa-Błońska w sposób już zupełnie otwarty straci możliwość prowadzenia kampanii, może być dla Platformy Obywatelskiej i całej wspierającej tę kandydaturę koalicji, nie do uniesienia. A więc jedyne co im pozostaje, to opcja zero.
      No i kiedy wydawało mi się, że sprawa jest ostatecznie wyjaśniona, pojawił się na sam koniec jeszcze raz wspomniany wcześniej Roman Giertych z następującym komunikatem:
     „Ogłaszam amnestię dla pierwszych 10 posłów PiS, którzy opuszczą klub parlamentarny i przejdą do opozycji. Mogą liczyć na moje zaangażowanie w obronę przed potencjalnymi zarzutami związanymi z ich dotychczasowym udziałem w tej grupie. Amnestia oczywiście nie dotyczy kierownictwa”.
      A zatem, skoro pojawiają się pierwsze oznaki nowej epidemii, ja już naprawdę nie wiem, o co tu tak naprawdę chodzi. Czy tu mamy do czynienia z demencją, czy może z jakąś zrozumiałą tylko dla wybranych metodą, czy może po prostu strach im wszystkim stopniowo wyżera mózgi i już za chwilę oni nam odstawią taki spektakl czystego szaleństwa, że na dobre zapomnimy o koronawirusie, przez chwilę się pośmiejemy, a następnie zwyczajnie wrócimy do swoich zakładów pracy, do szkół, no a przede wszystkim na tak bardzo stęsknione za nami ulice.



piątek, 20 grudnia 2019

Jak upaść na zbity pysk


           O tym by to wreszcie powiedzieć, myślałem od dawna, ponieważ jednak nigdy nie było do tego dobrej okazji, jakoś to wszystko czekało. I oto wczoraj przyszło mi do głowy, że ponieważ, owszem, okazja się pojawiła, i to wcale nie byle jaka, przyznam się wreszcie, dlaczego szanuję Zbigniewa Ziobro. Otóż powodów było w naszej najświeższej historii parę, jednak to czym on mi zaimponował najbardziej, to jego zachowanie po tym, jak najpierw uznał, że upadający, jak mu się nagle wydało, Jarosław Kaczyński nie jest już mu do niczego potrzebny, następnie postanowił pokazać nam, że to on jest prawdziwym liderem, by w końcu, gdy tylko się zorientował, że zachował się głupio i kompletnie bez sensu, zamiast się nadąć, zacząć na Kaczyńskiego pluć, a następnie przyłączyć się do innych, bardziej od niego w owym pluciu doświadczonych, potrafił publicznie uznać swój błąd i skorzystać z tego, że Prezes – wbrew zresztą popularnej opinii – ani się nie obraża, ani tym bardziej nie jest człowiekiem mściwym. I to jest właśnie to, co mi u niego zaimponowało.
      A przecież, cokolwiek by o nim mówić, jest to polityk znacznie bardziej uzdolniony i o znacznie lepszej publicznej pozycji niż wielu innych, którzy zaczynali tak jak on i dziś się gdzieś tłuką po nakreślonych przez Grzegorza Schetynę i jego ferajnę marginesach. On naprawdę miał wszelkie powody, by się zawziąść, tupnąć nogą i skoczyć w otchłań, w przekonaniu, że tam na niego czeka ostateczne zwycięstwo. Nie zrobił tego, bo miał wystarczająco dużo oleju w głowie – i to zupełnie niezależnie od tego, jak szczere było to jego pokajanie – by zacisnąć zęby i stanąć mocno, na obu nogach tam gdzie jest siła i sukces. Dziś oczywiście, co wszyscy widzimy, podobnie jak Gowin – również człowiek rozsądny, choć akurat o zdecydowanie mniejszym przebicu – coś tam od czasu do czasu kombinuje, by się nie dać już tak kompletnie politycznie ubezwłasnowolnić, jednak absolutnie nie ma mowy o jakiejś znaczącej nielojalności. Bardzo ładnie zresztą opisał ich sytuację Adam Lipiński, mówiąc że PiS bez nich sobie świetnie poradzi, natomiast oni bez PiS- już nie. I Ziobro, jak sądzę, wie to znakomicie.
        Skąd mi dziś przyszedł do głowy ów Ziobro? Proszę sobie wyobrazić, że do tych myśli zainspirowali mnie politycy, że się tak wyrażę, Konfederacji, kiedy już w pierwszych głosowaniach w sprawie ustawy sądowej, postanowili głosować stając ramię w ramię z Lewicą, Koalicją Obywatelską oraz PSL-em. Kiedy się o tym dowiedziałem, pomyślałem sobie, że taki jest właśnie los ludzi, czy ugrupowań, którzy wychodzą z założenia, że ponieważ z ich punktu widzenia, kiedy już udało im się chwycić przysłowiowego Pana Boga za palec, to co dziś jest najważniejsze, to uzyskanie odpowiedniej pozycji i rozbudowa politycznych przyczółków. Im nie chodzi o prezentowanie programu, próby jego realizacji – zwłaszcza gdy wiedzą, że póki co, w ich wykonaniu to nikogo nie interesuje – że już nie wspomnę o czymś tak egzotycznym jak Państwo i Naród. Owszem, oni gdzieś tam z tyłu głowy mają może i jedno i drugie, jednak zawsze z tą myślą, że na realny patriotyzm jeszcze przyjdzie czas; najpierw trzeba zbudować odpowiednią bazę. Czemu zatem oni nie przyłączą się do silniejszych i w ten sposób nie spróbują zadbać o autonomię, którą tak cenią? Otóż tu jest problem: oni są zbyt zarozumiali, a więc, krótko mówiąc – zbyt głupi. Są głęboko przekonani, że wszyscy razem mają tak nieprawdopodobny spryt i inteligencję, że kropla za kroplą ostatecznie dojdą do miejsca, gdzie to oni będą decydować.
       No ale w tej sytuacji ktoś zapyta, czemu oni uznali za stosowne przyłączyć się do wspomnianych „plwaczy”? Otóż dlatego właśnie, że to jest część ich nadzwyczaj inteligentnie przemyślanego planu. Oni w tej egzotycznej kupie zaatakują przeciwnika dziś najpoważniejszego, a ponieważ ich argumenty będą na tyle dźwięczne, by porwać znaczną część prawicowej opinii, ostatecznie na polu bitwy zostaną tylko oni, no a cała ta nieudaczna opozycja, wraz z pisowskim żydostwem, wyląduje na marginesie.
       I znów wraca pytanie: gdzie w tym wszystkim Polska? Czy oni nie widzą, o co toczy się gra i jak bardzo jest ona zażarta? Już to wspomniałem: Polska jest oczywiście ważna, ale jeszcze nie dziś. Dziś chodzi o to, by zrobić ten jeden krok i pokazać wszystkim, gdzie raki zimują. Wtedy dopiero przyjdzie czas na Polskę. A co do gry, to owszem, gra jest i jest zażarta, tylko to jest zupełnie inna gra, niż ta o której myślą ludzie słabi i mali.
        I taki to jest los ugrupowań takich jak Konfederacja. Pamiętamy rok 2005 i kolejne dwa lata, kiedy Prawo i Sprawiedliwość postanowiło rządzić w koalicji z Samoobroną i LPR-em, a ja tu tylko jeszcze zaznaczę, że i jedni i drudzy oficjalnie uchodzili za  ugrupowania nadzwyczaj patriotyczne i polskie. I proszę sobie może przy tej okazji przypomnieć, że zarówno Lepper, jak i Giertych, od pierwszej niemal chwili przede wszystkim dbali o to, by pokazać wyborcom, że to oni, a nie Kaczyński, chcą dobrze dla Polski; że to oni w kolejnych wyborach powinni uzyskać władzę; bo to oni nie będą się bać tej bezbożnej i antyludzkiej Europy; oni, w odróżnieniu od PiS-u, nie będa służyć silnym. Wszystkim nam się wydawało, że kiedy udało się polskiej prawicy wygrać jedne i drugie wybory, kiedy Lech Kaczyński został prezydentem i kiedy ze strony Systemu w stronę Polski został skierowany tak straszny atak, oni – przecież w gruncie rzeczy politycy, którym ta szansa spadła jak manna z nieba – powinni uznać, że sukces Prawa i Sprawiedliwości to również ich sukces, zarówno osobisty, jak i polityczny, i że trzeba się tej szansy trzymać zębami i pazurami. A tymczasem oni uznali, że to nie im, ale PiS-owi powinno teraz bardziej zależeć... i skończyli jak skończyli. Leppera skrytobójczo zamordowano, a Giertych jest już dziś wyłącznie chłopcem na posyłki grupy ITI, jak nie przymierzając Ryszard Kalisz, czy Andrzej Olechowski, strasznie z siebie dumni, że jeszcze nigdy nie mieli tak dużo pieniędzy.
         No a teraz mamy tych głupców skupionych wokół Korwina i Brauna, a to co w tym pewnie najzabawniejsze, to jak sądzę fakt, że przez tę swoją bezmyślną ambicję, oni z takim samym zaangażowaniem uprawiają politykę zewnętrzną, jak i wewnętrzną. W końcu, jak to jest żeby taki Bosak był trzecim po Braunie i Korwinie? Czyż my nie jesteśmy lepsi i bardziej zasłużeni? Już tylko więc patrzeć, jak oni sami się wezmą za łby. Jesień roku 2007 tym razem się nie powtórzy, natomiast, owszem, to wczorajsze głosowanie, w ich przekonaniu, tak bardzo przenikliwie zaplanowane, zaprowadzi ich tam, gdzie trafili ich poprzednicy. Niewykluczone, że do samego TVN-u.




niedziela, 29 września 2019

O Romanie, który się zasmarkał


Ja oczywiście zdaję sobie znakomicie sprawę z tego, jak wielkie temat dzisiejszej notki może wzbudzić w Czytelnikach podejrzenia, że oto dostałem ciężkiej obsesji na punkcie Romana Giertycha. Otóż zapewniam, że nic takiego się nie dzieje. Problemem bowiem nie są moje ewentualne obsesje, lecz przede wszystkim fakt, że ów Roman ostatnio doznał pewnego niebezpiecznego wzmożenia i gdzie się nie obejrzeć, to on tam już na nas czeka ze swoimi spostrzeżeniami, a poza tym dzisiejszy tekst to mój najnowszy felieton z „Warszawskiej Gazety”, który ja, ze względu na cykl wydawniczy owego tygodnika, pisałem jeszcze w miniony poniedziałek. A zatem przedstawiam dziś swoje refleksje na temat aktywności owego dziwnego człowieka i zapewniam, że z nim się tym samym pożegnamy na wiele lat, jeśli nie na całe życie... o ile oczywiście on nas znów nie zainspiruje swoim kolejnym wybrykiem.  



       Przyznaję, że pisząc te słowa, czuję się dość niepewnie, a to dlatego, że nie dość że poświęcam je osobie, a nie zjawisku, to w dodatku na okoliczność jednego tylko, kompletnie zresztą bzdurnego, zdarzenia. A mam tu na myśli Romana Giertycha i jego szaleństwa.
       Jeśli mimo to zdecydowałem się w ten sposób Romana uhonorować, pragnę zapewnić, że cele mi przyświecają znacznie głębsze i bardziej godne, albowiem chodzi o to, że jesteśmy już wszyscy coraz bliżej wyborów i naprawdę powinniśmy wiedzieć, w jakiej kondycji znajdują się ci, którzy próbują nam przeszkodzić w naszej walce o piękną Polskę. A w tej sytuacji, wiele wskazuje na to, że mało kto tak jak wspomniany Roman, będzie w stanie nam sytuację naświetlić, wraz ze wszystkimi koniecznymi demonstracjami.
      Wspomniałem o pewnym wydarzeniu, które zmobilizowało mnie do zajęcia się dziś tą, a nie inną sprawą. O co mianowicie chodzi? Otóż proszę sobie wyobrazić, że wspomniany Roman ni z gruszki ni z pietruszki skierował otwarty list do polskich przedsiębiorców, by każdy z nich w swojej firmie stworzył tak zwany „fundusz wyborczy”, z którego po szczęśliwie wygranych przez Koalicję Obywatelską wyborach zatrudnieni przez niego ludzie, którzy na ową Koalicję oddadzą swój głos, otrzymali specjalną premię. Roman zapewnia wszystkich, że on, jako poważny adwokat, a więc człowiek mający przepisy prawa w małym palcu lewej nogi, sprawę pod owym prawnym kątem zbadał i zapewnia, że wszystko jest lege artis. Chodzi tylko o to, by właściciel konkretenej firmy zaapelował do swoich pracowników o głosowanie na Koalicję Obywatelską, a już tydzień po wygranych oczywiście wyborach, on każdego sprawdzi, jak głosował, i wszyscy którzy się zakwalifikują, otrzymają odpowiednią premię. Sam Roman już dał dobry przykład i jego ludzie wiedzą dokładnie, co mają robić i za ile.
       Gdyby ktoś sądził, że ja sobie stroję żarty, bo choć wszyscy wiemy, kogo ten felieton dotyczy, są pewne granice, w tym granice kompromitacji, specjalnie dla tego niedowiarka przytaczam fragment wspomnianego pisma:
      „Apeluję do wszystkich przedsiębiorców, a szczególnie do właścicieli małych i średnich firm o ustanowienie w swoich firmach specjalnej premii wyborczej wypłacanej już tydzień po wyborach, o ile oczywiście obecna partia rządząca nie będzie miała większości pozwalającej na sformowanie rządu. Nie ma żadnego zakazu w kodeksie wyborczym, aby ustanowić taką premię i sam deklaruję, że zapowiem ją w moich firmach”.
      Jak już wspomniałem, każdy z nas wie, kim jest Roman Giertych i jakie są jego przypadki, natomiast to, co on odstawił w tym wypadku stanowi kuriozum, dla którego jedynym usprawiedliwieniem może być tylko to, że poziom histerii, jaka ogarnęła zarówno jego samego, jak i tych wszystkich, którzy mu na dziś towarzyszą, jest tak wielki, że gdy chodzi o nas, dwa tygodnie przed wyborami, możemy spokojnie rozpocząć naszą prywatną, w pełni komfortową, ciszę wyborczą.



Zachęcam wszystkich do kupowania moich książek, tych, które jeszcze są do kupienia, bo przyjdzie moment, że one się sprzedadzą i będzie ogólne biadolenie. Nie pierwsze zresztą. Proszę o kontakt pod adresem k.osiejuk@gmail.com.
     

środa, 21 listopada 2018

Czy Roman Giertych interesuje się piłką plażową? (repryza)


Ponieważ mam tu od wczoraj lekkie zamieszanie i nie bardzo mam jak i co pisać, pomyslałem, że może mi ujdzie na sucho, jeśli dziś pociągnę jeszcze przez chwilę wątek Romana Giertycha i przypomnę, moim zdaniem, dość ciekawy tekst jeszcze z pamiętnego roku 2010, kiedy on wprawdzie jeszcze nie podskakiwał, ale już się zdecydowanie do pierwszych podskoków ustawiał. Bardzo proszę.


      Ponieważ w miniony weekend udało mi się wpaść w marny nastrój, i tym nastrojem bardzo niefortunnie dopasowałem się do smutków mojego kumpla Don Estebana, który dotychczas w moich smutkach zawsze stanowił dla mnie najbardziej racjonalny punkt odniesienia, dziś proponuję zakosztować nieco zwykłej ludzkiej satysfakcji. Mam na myśli satysfakcję płynącą z widoku naszych wrogów, jak to mówią, zalewanych przez krew. Okazja ku temu jest bardzo odpowiednia, jako że wczoraj właśnie, już pod sam wieczór, w telewizji TVN24 wystąpił Roman Giertych i przypuścił na Jarosława Kaczyńskiego, ale też i na jego zmarłego brata, atak, którego bezwzględność świadczyć może tylko o jednym – Roman Giertych wciąż dobrze nie śpi.
      Żeby uzyskać odpowiednią pozycję, proszę sobie przypomnieć, kim był w polskiej polityce Roman Giertych, gdy przestał być już tylko synem Macieja Giertycha, wnukiem Jędrzeja Giertycha i prawnukiem Franciszka Giertycha, a jeszcze nie zaczął zarabiać na życie jako lokalnie znany adwokat. Otóż kiedy miał zaledwie 18 lat, Roman Giertych założył tak zwaną Młodzież Wszechpolską, której był zawsze mniej lub bardziej oficjalnym przywódcą. Szefując tej szczególnej organizacji, dzięki swoim niewątpliwym talentom i ambicjom, powoli robił polityczną karierę, której ukoronowaniem było dwukrotne zwycięstwo w wyborach parlamentarnych, przywództwo w kiedyś dość znaczącej partii o nazwie Liga Polskich Rodzin i – sukces największy – stanowisko ministra edukacji w rządzie Prawa i Sprawiedliwości, które w dodatku Roman Giertych wypełniał dobrze i skutecznie. Choć dla niektórych sukces to marny, każdy kto obserwuje polską scenę polityczną pod kątem organizowanych przez System przeciwko wybranym politykom politycznych nagonek, musi przyznać, że w pewnym sensie Roman Giertych zapisał się bardzo pozytywnie w polskiej współczesnej historii, jako wróg publiczny numer 1, w pewnym momencie detronizując nawet Jarosława Kaczyńskiego. Polityczna wielkość Romana Giertycha doprowadziła go w pewnym okresie do takiej pozycji, że jeśli nie kandydował na fotel prezydenta RP – i to nie jako plankton, lecz polityk z pierwszego szeregu – to tylko dlatego, że nie miał wówczas jeszcze ukończonych 35 lat. I wtedy nastąpiło coś, co tak naprawdę stanowi sens mojego dzisiejszego wpisu. Jesienią roku 2007 Roman Giertych, uznawszy, że właśnie osiągnął idealny punkt do ataku, wypowiedział wojnę Jarosławowi Kaczyńskiemu, i w ciągu zaledwie kilku dni został zmieciony z polskiej sceny politycznej. Ot tak!
      Jest coś takiego w polityce, ze ona przyciąga wszystkich. Można odnosić międzynarodowe sukcesy artystyczne, można zarabiać wielkie pieniądze w najbardziej dochodowych przedsięwzięciach, można wreszcie uzyskać sławę jako pierwszy autorytet – jest coś takiego w polityce, że to ona się staje początkiem i końcem prawdziwej kariery. Jestem głęboko przekonany, że gdyby tylko droga do politycznych sukcesów była bardziej prosta i mniej wyboista, każdy by tam lazł. Bo można być wielkim pisarzem, ale lepiej jest być pisarzem-posłem. Można być wybitnym przedsiębiorcą, ale lepiej jest być przedsiębiorcą-ministrem, można wreszcie być wielką gwiazdą dziennikarstwa, ale zawsze lepiej jest być gwiazdą-prezydentem. Taka to jest siła polityki. I Roman Giertych osiągnął w tej polityce wiele, a mógł osiągnąć wszystko. Gdyby nie jego nadmierna pycha i pospolita głupota, byłby dziś ważnym polskim politykiem, a jego nazwisko może by kiedyś świeciło w książkach do historii. Ponieważ jednak okazał się tylko nędznym, prowincjonalnym kombinatorem, będzie się już do końca życia tylko kojarzył z tą kartką papieru, na której podczas rządów Jarosława Kaczyńskiego jakieś biedne ogłupiałe dziecko napisało rymowankę: „Giertych do wora, a wór do jeziora”.
      Oglądam dziś Romana Giertycha i słucham słów, które z jego ust bez najmniejszego wysiłku wyciąga któryś z podrzędnych reżimowych dziennikarzy, i czuję zapach tej niebywałej wściekłości, która próbuje tak nieudolnie pokryć zwykłe ludzkie rozczarowanie. I przypomina mi się tu ten cudowny fragment z Williama Congreve’a „Niebo nie zna wściekłości miłości obróconej w nienawiść/Nie zna piekło furii nad wściekłość zawiedzionej kobiety”. Oto Roman Giertych człowiek, który kiedyś miał wszystko a dziś nie ma nic, pytany o coś tak pozornie dla siebie wygodnego, jak krzyż na Krakowskim Przedmieściu i o ludzi, którzy dla tego krzyża zgodzili się przyjąć na siebie całe zło tego świata, nie umie z siebie wyrzucić jednego słowa wiary, a zamiast tego od początku do końca wylewa ze swoich czarnych ust wyłącznie nienawiść do człowieka, który dał mu szansę przysłużenia się dla Polski, a on tę szansę zmarnował.
      I oto Jarosław Kaczyński. Człowiek i polityk, który od dwudziestu już lat zostawia za sobą legiony tych, którzy widząc jak okazali się marni i nieprzystosowani do tego by służyć Polsce, mogą dziś tylko na niego pluć za to tylko, że łaskawie wskazał im ich miejsce w szeregu. Cała historia politycznej kariery Jarosława Kaczyńskiego jest udekorowana ową polityczną i ludzką nędzą, jaką pozostawiał za sobą. Czy to w postaci tych, którzy go chcieli zniszczyć zwykłym podstępem, podłym skrytobójstwem, czy też rzekomą przebiegłością. I stoi dziś przed nami, nad grobem zamordowanego przez swoich wrogów brata, potłuczony, posiwiały, posmutniały, a wokół niego wciąż ten sam wrzask i to same stare pragnienie by go unicestwić. Nienawiść ludzi, którzy od dwudziestu już lat próbują go złamać i wciąż odbijają się od niego jak od ściany. Może więc być tak, że nasz kolega Don Esteban ma racje, kiedy mówi, że oni wreszcie, po tych wszystkich latach, Jarosława Kaczyńskiego dopadli i że oto zaczął się jego powolny koniec. Może i jest tak jak beznadziejnie nam przewiduje Don Esteban. Jeśli nawet jednak ma rację, kiedy mówi, że Jarosław Kaczyński odchodzi, to jednego możemy być pewni. Że jeszcze nie odszedł. A o tym że nie odszedł, najlepiej świadczą choćby ci opętańcy grający w piłkę plażową pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu, i kibicujące im, błyszczące pełnym napięcia wyczekiwaniem, oczy Romana Giertycha.


Książki są wciąż tam gdzie wczoraj i przedwczoraj. Bardzo polecam.


wtorek, 20 listopada 2018

Czyż nie dobija się koni?


      Jak wszyscy widzimy na własne oczy, z pewnych ściśle określonych przyczyn, od minionego piątku polityki tu zbyt wiele nie ma, a zatem najwyższa pora, by coś w tej sprawie zrobić, zwłaszcza że przez te wszystkie dni tematem nr 1 w naszej Polsce jest kwestia ściśle polityczna, a mianowicie tak zwane „wejście konia”. Pewnie większość Czytelników wie, w czym rzecz, ale mówiąc o koniu mam na myśli nikogo innego jak samego mecenasa Romana Giertycha, wynajętego przez właściciela Getin Banku, Leszka Czarneckiego, do poprowadzenia desperackiej wręcz próby ratowania nie byle w końcu jakiej fortuny.
       Na ten temat powiedziano już tyle, że mogłoby się wydawać, że zajmowanie się owym tematem jest jak psu na budę, ja jednak chciałbym zwrócić uwagę na coś, na co zwrócił uwagę w telewizyjnym wywiadzie prezes NBP Adam Glapiński i owo spostrzeżenie krótko skomentował. Otóż w wypowiedzi dla stacji TVP Info, zapytany czy jego zdaniem w omawianym kryzysie zawiódł system, czy przewodniczący Chrzanowski, odpowiedział Glapiński nadzwyczaj inteligentnie, że on się bardziej zastanawia, czy nie zawinili autorzy tekstu w „Gazecie Wyborczej”, którzy nakręcili cały temat.
      Wczoraj w prokuraturze, którą mam tu niemal za rogiem i na temat której minione lata każą mi mieć wyłącznie dobre myśli, przez bite 12 godzin przesłuchiwany był wspomniany Leszek Czarnecki, trzymany pod pachy przez mecenasa Giertycha, przed budynkiem owej prokuratury przez te same bite 12 godzin dreptała banda ogłupiałych dziennikarzy, czekając diabli wiedzą na co, a ja sobie myślałem, że po raz kolejny w ciągu minionych 30 niemal już lat, stajemy wobec czystego absurdu. Proszę bowiem popatrzeć, co się dzieje. Otóż któregoś dnia, jak wiemy, pogrążona w śmiertelnym kryzysie „Gazeta Wyborcza”, publikuje taśmy na których przewodniczący KNF proponuje rzekomo Leszkowi Czarneckiemu deal, w ramach którego KNF uratuje jego biznesy za 40 milionów złotych. W tym momencie Czarnecki, zamiast natychmiast wyłożyć te głupie czterdzieści kwałków, by ratować swoje dzisiaj i jutro, uruchamia wielką aferę i oskarża rząd Prawa i Sprawiedliwości o państwową korupcję. A w dodatku na pomoc wzywa nikogo innego jak Romana Giertycha, który, jak wiemy, w swoim nędznym życiu nie zanotował dotychczas jednego poważnego sukcesu poza paroma wystepami w telewizyjnej audycji Moniki Olejnik. Z jaką nadzieją? Że Giertych rozwali Dobrą Zmianę? Czym, przepraszam, swoim płaszczem za parę tysięcy złotych?
      Mam nadzieję, że w tej chwili wszyscy już mniej więcej rozumiemy, w czym rzecz, na wszelki wypadek jednak dopowiem. Systuacja jest taka, że właściciel upadającego banku, po kilku nieudanych próbach użycia swoich wpływów, widząc że sprawa jest raczej przegrana, udaje się do instancji ostatecznej, czyli „Gazety Wyborczej” z jakimiś lewymi taśmami, ci natychmiast oczywiście organizują akcję, pod którą podłącza się Roman Giertych, a więc człowiek, który w publicznej świadomości - i to po wszystkich możliwych częściach sceny - kojarzy się wyłącznie z wszystkim co najgorsze… i w tym momencie cała Polska, włącznie z najwyższymi władzami Państwa, plus największymi rządowymi mediami, zachowują się jakby to wszystko warte było coś więcej niż splunięcia.
        Jak wszyscy tu wiemy, ja jestem zaledwie skromnym blogerem, który - mimo że, czym się nieustannie szczycę - należy do elitarnej grupy występującej pod nazwą „Zakonu PC”, nie ma jakichkolwiek informacji poza tymi, które sam sobie udostępnia. Chciałbym jednak poinformować, że przed nami następujący rozwój wypadków: Getin Bank zostanie przejęty przez podmiot bardziej wiarygodny, Leszek Czarnecki opuści Polskę i zajmie się diabli wiedzą czym, Marek Chrzanowski zostanie oczyszczony z wszelkich zarzutów i otrzyma jakieś nadzwyczaj interesujące stanowisko, które pozwoli jemu i jego rodzinie godnie się prowadzić, a Prawo i Sprawiedliwość wygra kolejne wybory i będzie nam rządziło szczęśliwie przez wiele lat.
      Czy tak będzie dobrze? Przepraszam bardzo, ale skąd ja to mogę wiedzieć?

Moje książki są do kupienia w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, w warszawskim sklepie Foto-Mag przy Rondzie Stokłosy, no i ewentualnie proszę pisać do mnie na adres k.osiejuk@gmail.com.


niedziela, 10 czerwca 2018

O strasznych snach mecenasa Giertycha


Mamy końcówkę pięknego, przynajniej tu w Katowicach, weekendu, a więc pewnie nie zaszkodzi, jeśli dziś właśnie wrzucę tu swój najnowszy felieton dla „Warszawskiej Gazety”. Dziś o ministrze i mecenasie Giertychu. Z radością.


      Pisałem o tym niedawno na blogu, jednak ponieważ pojawiły się nowe, moim zdaniem nadzwyczaj ciekawe, elementy, spróbuje sprawę pociągnąć dla czytelników „Warszawskiej”. Dla wyjaśnienia, gdyby ktoś sprawę przegapił, krótko przypomnę w czym rzecz. Otóż kiedyś sławne, a dziś już wyłącznie niesławne, wydawnictwo „Znak” zdecydowało się wydać biografię Antoniego Macierewicza, w znacznym, jak się zdaje, stopniu zbudowanej na dawnych esbeckich jeszcze podsłuchach, w której opublikował między innymi zapis awantury, jako ponad czterdzieści lat temu pani Macierewiczowa zrobiła swojemu mężowi awanturę za to, ze on, poświęcając się dla Ojczyzny, zaniedbuje ją i dom. Awantura jest, jak to mówią, karczemna, taka, jaką każdy niewątpliwie mąż miał okazję doświadczyć wielokrotnie, natomiast autorzy „Znaku” przedstawiają ją, jakbyśmy mieli do czynienia z ciężkim małżeńskim kryzysem, na tyle zresztą ciężkim, że warto o nim opowiedzieć choćby i po czterdzieściu latach.
      Kiedy wydawało się, że sprawa jest na tyle jasna, że wystrczy ją skomentować jednym siarczystym, staropolskim splunięciem, odezwał się, kiedyś sławny jak wydawnictwo „Znak”, a dziś równie jak „Znak” niesławny adwokat, Roman Giertych, i oświadczył, że osobiście „nie znosi Macierewicza, uważa go za wybitnego szkodnika, ale publikowanie podsłuchów SB z jego domowych awantur z żoną jest podłe i niezgodne z prawem”. I to jest, moim zdaniem, niezwykle ciekawe, że Roman Giertych – człowiek, o którego instynktach moralnych mamy pojęcie więczej niż wystarczające – nagle, dowiedziawszy się o tym, że wydawnictwo „Znak” opublikowało ubeckie donosy w sprawie małżeńskich kłótni jeszcze bardzo młodego małżeństwa Macierewiczów, postanawia odłożyć na bok wszystkie swoje aktualne interesy związane z bronieniem gangesterki, która przez osiem lat niszczyła Polskę, i zaprotestować przeciwko wykorzystywaniu esbeckich taśm przeciwko współczesnym elitom, określa jako podłe. Owszem, niezgodne z prawem, ale również podłe.
      Czemu tak się owej, wydawałoby się nadzwyczaj potrzebnej, refleksji czepiam, poza tym że jej autorem jest sam Roman Giertych? Otóż fakt iż pojawia się to nazwisko i imię stanowi wystarczający powód, jednak tu akurat chodzi mi o coś znacznie więcej. Problem z taśmami Macierewicza nie polega na tym, że owe elity postanowiły wykorzystać zapis małżeńskich awantur, ale na tym podsłuchiwani państwo mieli do siebie zwykłe codzienne małżeńskie pretensje. Gdybyśmy jednak stanęli w obliczu esbeckich nagrań rejestrujących rozmowy takiego Michała Boniego i jego małżonki, której nazwiska powolę sobie tu ze względów estetycznych nie cytować, a dotyczących jego współpracy z komunistycznymi służbami antypolskiej przemocy, to ja jestem jak najbardziej za. Dlaczego? Bo to jest część naszej historii. Nie jest natomiast częścią jakiejkolwiek historii, poza historią jednego z wielu szczęśliwych małzeństw, zapis kolejnej z całej serii rodzinnych kłótni.
      I tu dochodzimy do sedna problemu. Jeśli bowiem nagle Roman Giertych, człowiek zły, choć  jak najbardziej cwany, ni stąd ni z owąd postanawia działać, to znaczy, że chodzi wyłącznie o niego samego. Czekajmy więc, co nam przyniesie przyszłość.

Gdy chodzi o książki, wszystkie są na swoim miejscu, a więc w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Zachęcam szczerze i gorąco.  
      

sobota, 10 listopada 2012

Gdy osinowy kołek nie wystarczy

Siedzieliśmy sobie wczoraj ja i starsza Toyahówna w pokoju, w którym trzymamy telewizor, ona oczywiście załatwiała jakieś swoje facebookowe sprawy, ja w swojej wypasionej komórce przeskakiwałem z mojego blogu na blog Gabriela, i odwrotnie, obok szumiał wspomniany telewizor, gdy nagle moje dziecko powiedziała coś takiego: „To jest niesamowite! Jeden coś powie, drugi kończy. Tamten zacznie, następny kończy”. Podniosłem głowę, spojrzałem w telewizor, a tam w najlepsze sobie gawędzili Ryszard Kalisz, Roman Giertych i człowiek bez imienia, nazwiskiem Kajdanowicz.
Tematem rozmowy był Jarosław Kaczyński, i jak słusznie zauważyła Toyahówna, chodziło o to, by każdy z nich powiedział parę słów na jego temat, w taki sposób, by zainspirować drugiego, i w ten sposób pomóc skonstruować wspólny przekaz, który pod koniec audycji doprowadzi do wniosku, że Jarosława Kaczyńskiego należy zamknąć gdziekolwiek.
Od momentu gdy ona zwróciła uwagę na to co się tam wyprawia, słuchałem już wszystkich trzech bardzo uważnie, no i nagle nastąpiło coś zupełnie niespotykanego. Przemawiał akurat Giertych i mówił mniej więcej tak: „To co robi teraz PiS służy wyłącznie Rosjanom. To że wymyśla sztuczną mgłę, hel, trotyl…”.
W tym momencie wtrącił się Kajdanowicz, i dopowiedział: „Brzozę…”. Na co Giertych, w pierwszej chwili, widocznie z rozpędu, potwierdził: „Brzozę”, ale natychmiast się ugryzł w język i dorzucił: „No nie. Brzoza była już wcześniej”, i bez mrugnięcia okiem nadawał dalej, na co po paru kolejnych sekundach usłyszeliśmy głos Kajdanowicza: „Ale ja mówię o brzozie teleskopowej. Nie słyszał pan o brzozie teleskopowej?”
Oczywiście, jak znam życie, każdy z nas znajdzie sobie w tej historii coś dla siebie i zrobi z tym, co uzna za stosowne. Mnie jednak najbardziej spodobał się numer z ową „brzozą teleskopową”. Otóż ja słyszałem wielokrotnie o helu, o mgle, nie mówiąc już o trotylu, natomiast o brzozie teleskopowej dowiedziałem się dopiero od Kajdanowicza. Oczywiście, może być tak, że on czyta FYM-a i od niego czerpie informacje. Jednak nie sądzę. Myślę, ze owego teleskopu nie było nawet u FYM-a. Biorąc pod uwagę fakt, że Kajdanowiczowi jednak zajęło parę sekund, by się wytłumaczyć z tego idiotyzmu, mam też niemal stuprocentową pewność, że jemu ten teleskop wyszeptali do uszka będący na miejscu specjaliści. Wszyscy wiemy, że każdy z nich ma tam obwinięty wokół karku kabelek i przez ten kabelek ktoś tam do nich cały czas mówi. I tak też musiało być w tej sytuacji.
To zatem jest pierwsza rzecz, która mnie zachwyciła. Sam ów teleskop. Druga to jednak szybkość z jaką System zareagował. To było niesamowite! Ja w tej chwili oczywiście nie umiem sobie przypomnieć, ile tych sekund upłynęło od czasu, gdy Giertych powiedział, że „brzoza była już wcześniej”, do chwili gdy Kajdanowiczowi podrzucono ten teleskop, jednak myślę, że maksymalnie trzy sekundy. Może nawet dwie. Jestem naprawdę pełen podziwu.
No więc tak. To jest niewątpliwie podziw. Ale też strach. No bo spójrzmy. Mamy tego Kalisza, Giertycha, Kajdanowicza i tę całą bandę, że się tak wyrażę, operatorów, i wszystko to działa jak świeżo naoliwiona ruska maszyna. Oczywiście Kajdanowicz to kretyn, ale za to kretyn ze szczególnie precyzyjnie sfokusowaną koncentracją. Czytałem kiedyś felieton Peggy Noonan o muzułmańskich terrorystach, i napisała ona coś takiego:
„Osobno, ci mężczyźni – bo to są mężczyźni mniej więcej między 17 a 45 rokiem życia, co oznacza, że pod względem płci i wieku odpowiadają amerykańskim przestępcom odsiadującym wyroki w amerykańskich więzieniach – nie tylko są ‘wypełnieni nienawiścią’ i ‘złem’, choć to oczywiście też. To są przy tym w sposób oczywisty ludzie emocjonalnie i intelektualnie prymitywni. Ich umysły, mimo że szybkie i mocno skoncentrowane, są bardzo ograniczone, i otępiałe. A zatem ich bezczelna arogancja stanowi zarówno ich siłę, jak i ich potencjalny problem”.
I oczywiście to, że można naprawdę się spodziewać, że oni wszyscy – i Kajdanowicz i Giertych i Kalisz – skończą bardzo marnie, właśnie przez ową arogancję, która ich w końcu zgubi, to obraz tych trzech androidów i ich konstruktorów wypuszczonych na to biedne, kompletnie bezbronne społeczeństwo, musi budzić pewien respekt.
Obawiam się, że – jak już zapowiedziałem w poprzedniej notce – sam topór nie wystarczy. A amulety też trzeba znaleźć bardzo specjalne.

Serdecznie proszę o wspieranie tego blogu pod numerem konta, który jest tuż obok. Przypominam również, że mam w domu trochę swoich książek – odpowiednio po 40 i 30 złotych – i wysyłam je z osobistą dedykacją. No i bez opłaty pocztowej.

piątek, 30 września 2011

Rozmowy w toku - dziś Roman Giertych

Zdaję sobie sprawę z tego, że dla wielu z nas, każde publiczne pojawienie się Romana Giertycha stanowi doznanie na tyle przykre, że na sam dźwięk jego nazwiska, albo zamykamy oczy, albo zatykamy uszy, albo łapiemy cokolwiek mamy pod ręką i udajemy, że idziemy wyrzucić śmieci. Znam to zjawisko i, szczerze przyznaję, że w znacznym stopniu uczucia te podzielam. Jest coś takiego w Romanie Giertychu, czego nie ma nawet w takich tuzach naszego życia publicznego, jak Leszek Miller, czy Wojciech Jaruzelski, a co sprawia, że każdy człowiek, choćby o przeciętnej wrażliwości, choćby słysząc kroki tego człowieka, czuje się pod każdym względem spełniony.
Czemu się tak dzieje? Najprościej byłoby powiedzieć, że to wszystko się zaczęło w momencie, kiedy Jarosław Kaczyński zaproponował Giertychowi udziały w pracy na rzecz przebudowy Polski, a ten tę propozycję głupio zlekceważył, i tym samym, wykluczył zarówno siebie, jak i swój polityczny projekt, z dalszego życia politycznego. I oczywiście, taka ocena byłaby jak najbardziej słuszna, bo to wszystko w istocie właśnie wtedy się zaczęło. Tyle że, wskazując na źródła tego zjawiska, nie opisywałaby ona jednak jego natury. A to, czy za stanem, w jakim dziś się znalazła dusza – bo to z całą pewnością musi chodzić o duszę – Romana Giertycha, stoi jego zupełnie racjonalny żal o to, że to co miał – a miał przecież niemal wszystko – w tak beznadziejny sposób stracił, czy może nieopanowana histeria spowodowana tą utratą, czy może strach przed jeszcze większą utratą, warto by było wiedzieć. Choćby po to, by, choćby mniej więcej, poznać przyczynę naszej reakcji na jego istnienie.
Osobiście uważam – choć przyznaję, że moje domysły są tu bardzo niepewne – trzecia z wymienionych ewentualności jest najmocniejsza. Oczywiście, Giertych z całą pewnością nosi w sobie coś, co psycholodzy nazywają zaleganiem afektu, a ponieważ każdy tego typu przypadek, jak wiemy, wpływa na świat zewnętrzny obezwładniająco, obserwowanie Giertycha w stanie tego kipiącego gdzieś na samym dnie jego serca wzburzenia, jak mówię – obezwładnia. Jest też pewnie tak, że w momencie gdy Roman Giertych w jednej chwili stracił tę swoją partię, tych wszystkich swoich patriotów, no i wreszcie tę nadzieję, że kiedy już skończy swoje 35 lat, to może nawet zostanie prezydentem, musiał od tego psychicznie sfiksować. To wszystko prawda. To co jednak, moim zdaniem, musi mu doskwierać najbardziej, to świadomość, że przed nim nie ma już nic. On wciąż, jadąc na swojej niegdysiejszej politycznej karierze, jakoś tam się utrzymuje z działalności adwokackiej, jednak nie oszukujmy się – adwokatów w Polsce jest cała masa, natomiast ministrów, premierów, wicepremierów, czy prezydentów – już znacznie mniej. A nie ulega wątpliwości, że Roman Giertych nie po to pakował się w politykę, by zostać – choćby i bardzo cenionym – adwokatem.
No i jest jeszcze ten TVN, który – na zasadzie znanej nam dobrze z programów typu „Rozmowy w toku” – zaprasza Giertycha do swojego studia. Jednak ile to czasu może upłynąć, zanim wśród telewidzów zacznie uzyskiwać przewagę nowe pokolenie, które nie będzie miało pojęcia, kto to jest ten Giertych, i wszystko się w sposób naturalny będzie musiało skończyć? Rok, dwa, cztery? A przecież on ma dopiero 40 lat. Już w tej chwili, jak podejrzewam, wielu widzów, widząc w telewizorze Giertycha, ma wyłącznie poczucie straty czasu, podobne do tego, kiedy to, z jakiegoś powodu, telewizja zaczyna emitować stare docinki „Konia, który mówi”. I myślę, że Roman Giertych doskonale zdaje sobie sprawę z tej sytuacji. Z jednej strony gniecie go to poczucie, że przekombinował i przez to wypadł z polityki, z drugiej oczywiście budzi się z krzykiem w nocy, bo przyśniło mu się, że Kaczyński ponownie zostaje premierem, a tu jeszcze to cierpienie, jakie powoduje oczekiwanie, kiedy wreszcie zadzwonią z telewizji, lub z jakiejś gazety i poproszą o rozmowę.
Ja naprawdę wiem, jak to jest. Też mam swoje obsesje, tyle że w postaci zastanawiania się, czy wpadły jakieś pieniądze. Każdy kolejny dzień mnie wręcz rujnuje, każąc mi sprawdzać, czy starczy do jutra. Najpierw czekam na 11, bo wtedy pojawiają się pierwsze wpłaty, potem tak do 13, bo to jest ostatnia pora księgowania wpłat z dnia poprzedniego, a potem tak mniej więcej do 17, kiedy wpływają ewentualne wpłaty wysłane dziś przed 14. I to jest w pewnym sensie moje życie. Domyślam się, że Roman Giertych problemów z utrzymaniem rodziny nie ma, natomiast z całą pewnością ma problemy, które, z pewnego punktu widzenia, są znacznie poważniejsze. Bo dotyczą czegoś znacznie ważniejszego, a mianowicie poczucia, że jest się człowiekiem. I że jest się człowiekiem, który nawet jeśli coś spieprzył, to tylko trochę. Uważam, że był taki czas, kiedy Roman Giertych autentycznie miał na sercu dobro Polski. On całym swoim sercem życzył Polsce dobrze, i w to, by Polsce się powodziło zaangażował bardzo dużo swoich sił. Kiedy Prawo i Sprawiedliwość wygrało wybory i rozpisało swego rodzaju przetarg na tę budowę, Giertych go wygrał i uzyskał wielką – może wręcz największą – szansę w swoim życiu. I ją zmarnował. Przez co? Nie wiem. Najprościej by było powiedzieć, że przez głupotę. Kaczyński w swojej książce twierdzi, że przez swego rodzaju niedojrzałość. Nie wiem tego, i, szczerze powiedziawszy, nie za bardzo też mnie to interesuje. Faktem jest, że Roman Giertych jest dziś nikim i już nigdy tej pozycji nie opuści. I to jest jego dramat. To musi być jego straszliwy dramat.
Czemu mi strzeliło do głowy, żeby pisać dziś o Giertychu? Otóż tak naprawdę, wszystko, co napisałem wyżej jest tylko wstępem, a główna cześć tych refleksji dopiero przed nami. Ale proszę się nie martwić. To jest jeden z tych tekstów, gdzie wstęp zajmuje niemal jego całość. Otóż Roman Giertych wystąpił wczoraj w programie Moniki Olejnik i w pewnym momencie – Bóg Jeden wie, po jasną cholerę – Olejnik zapytała go o artykuł z „Gazety Polskiej”, gdzie Redakcja cytuje zdanie grupy ekspertów, jakoby po upadku samolotu z Prezydentem na pokładzie w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 roku, sześć osób przeżyło. Zanim jednak Olejnik zdążyła dokończyć to zdanie i powiedzieć, że niestety oni wszyscy podobno zmarli skutkiem nieudzielania im pomocy, Roman Giertych zapytał: „I CO? GDZIEŚ SIĘ UKRYLI?”
Powiem szczerze, że ja – moim nieskromnym zdaniem – wiem o Giertychu wszystko. Natomiast tu mamy sytuację, że pojawia się obraz – nieważne, jak absurdalny – kiedy to ze smoleńskiej masakry uchodzi z życiem sześć osób – Bóg Jeden wie, kto? Może Wassermann, może Natali Świat, może sam Prezydent – i następnie, z jakiegoś powodu, w tym błocie umierają. Co w tej sytuacji robi Roman Giertych? Otóż prawdziwy hardcore polega na tym, że Roman Giertych w tym momencie zaczyna rechotać. I to jest coś. To jest naprawdę coś. I teraz dopiero powinniśmy się zacząć zastanawiać, co się stało Romanowi Giertychowi? No i od razu, dopiero teraz, pojawia się opcja czwarta. Zupełnie nowa. On został opętany.
Jeśli się rozejrzymy dookoła, zauważymy że nie on jeden. Ale to już jest osobny temat.

Tradycyjnie już, proszę o wsparcie tego bloga, czy to przez kupowanie książki - naprawdę warto - czy też przez bezpośrednie wpłaty na podany obok numer konta. Mam nadzieję, że też warto. Dziękuję.

poniedziałek, 16 sierpnia 2010

Czy Roman Giertych interesuje się piłką plażową?

Ponieważ w miniony weekend udało mi się wpaść w marny nastrój, i tym nastrojem bardzo niefortunnie dopasowałem się do smutków mojego kumpla Don Estebana, który dotychczas w moich smutkach zawsze stanowił dla mnie najbardziej racjonalny punkt odniesienia, dziś proponuję zakosztować nieco zwykłej ludzkiej satysfakcji. Mam na myśli satysfakcję płynącą z widoku naszych wrogów, jak to mówią, zalewanych przez krew. Okazja ku temu jest bardzo odpowiednia, jako że wczoraj właśnie, już pod sam wieczór, w telewizji TVN24 wystąpił Roman Giertych i przypuścił na Jarosława Kaczyńskiego, ale też i na jego zmarłego brata, atak, którego bezwzględność świadczyć może tylko o jednym – Roman Giertych wciąż dobrze nie śpi.
Żeby uzyskać odpowiednią pozycję, proszę sobie przypomnieć, kim był w polskiej polityce Roman Giertych, gdy przestał być już tylko synem Macieja Giertycha, wnukiem Jędrzeja Giertycha i prawnukiem Franciszka Giertycha, a jeszcze nie zaczął zarabiać na życie jako lokalnie znany adwokat. Otóż kiedy miał zaledwie 18 lat, Roman Giertych założył tak zwaną Młodzież Wszechpolską, której był zawsze mniej lub bardziej oficjalnym przywódcą. Szefując tej szczególnej organizacji, dzięki swoim niewątpliwym talentom i ambicjom, powoli robił polityczną karierę, której ukoronowaniem było dwukrotne zwycięstwo w wyborach parlamentarnych, przywództwo w kiedyś dość znaczącej partii o nazwie Liga Polskich Rodzin i – sukces największy – stanowisko ministra edukacji w rządzie Prawa i Sprawiedliwości, które w dodatku Roman Giertych wypełniał dobrze i skutecznie. Choć dla niektórych sukces to marny, każdy kto obserwuje polską scenę polityczną pod kątem organizowanych przez System przeciwko wybranym politykom politycznych nagonek, musi przyznać, że w pewnym sensie Roman Giertych zapisał się bardzo pozytywnie w polskiej współczesnej historii, jako wróg publiczny numer 1, w pewnym momencie detronizując nawet Jarosława Kaczyńskiego. Polityczna wielkość Romana Giertycha doprowadziła go w pewnym okresie do takiej pozycji, że jeśli nie kandydował na fotel prezydenta RP – i to nie jako plankton, lecz polityk z pierwszego szeregu – to tylko dlatego, że nie miał wówczas jeszcze ukończonych 35 lat. I wtedy nastąpiło coś, co tak naprawdę stanowi sens mojego dzisiejszego wpisu. Jesienią roku 2007 Roman Giertych, uznawszy, że właśnie osiągnął idealny punkt do ataku, wypowiedział wojnę Jarosławowi Kaczyńskiemu, i w ciągu zaledwie kilku dni został zmieciony z polskiej sceny politycznej. Ot tak!
Jest coś takiego w polityce, ze ona przyciąga wszystkich. Można odnosić międzynarodowe sukcesy artystyczne, można zarabiać wielkie pieniądze w najbardziej dochodowych przedsięwzięciach, można wreszcie uzyskać sławę jako pierwszy autorytet – jest coś takiego w polityce, że to ona się staje początkiem i końcem prawdziwej kariery. Jestem głęboko przekonany, że gdyby tylko droga do politycznych sukcesów była bardziej prosta i mniej wyboista, każdy by tam lazł. Bo można być wielkim pisarzem, ale lepiej jest być pisarzem-posłem. Można być wybitnym przedsiębiorcą, ale lepiej jest być przedsiębiorcą-ministrem, można wreszcie być wielką gwiazdą dziennikarstwa, ale zawsze lepiej jest być gwiazdą-prezydentem. Taka to jest siła polityki. I Roman Giertych osiągnął w tej polityce wiele, a mógł osiągnąć wszystko. Gdyby nie jego nadmierna pycha i pospolita głupota, byłby dziś ważnym polskim politykiem, a jego nazwisko może by kiedyś świeciło w książkach do historii. Ponieważ jednak okazał się tylko nędznym, prowincjonalnym kombinatorem, będzie się już do końca życia tylko kojarzył z tą kartką papieru, na której podczas rządów Jarosława Kaczyńskiego jakieś biedne ogłupiałe dziecko napisało rymowankę: „Giertych do wora, a wór do jeziora”.
Oglądam dziś Romana Giertycha i słucham słów, które z jego ust bez najmniejszego wysiłku wyciąga któryś z podrzędnych reżimowych dziennikarzy, i czuję zapach tej niebywałej wściekłości, która próbuje tak nieudolnie pokryć zwykłe ludzkie rozczarowanie. I przypomina mi się tu ten cudowny fragment z Williama Congreve’a „Niebo nie zna wściekłości miłości obróconej w nienawiść/Nie zna piekło furii nad wściekłość zawiedzionej kobiety”. Oto Roman Giertych człowiek, który kiedyś miał wszystko a dziś nie ma nic, pytany o coś tak pozornie dla siebie wygodnego, jak krzyż na Krakowskim Przedmieściu i o ludzi, którzy dla tego krzyża zgodzili się przyjąć na siebie całe zło tego świata, nie umie z siebie wyrzucić jednego słowa wiary, a zamiast tego od początku do końca wylewa ze swoich czarnych ust wyłącznie nienawiść do człowieka, który dał mu szansę przysłużenia się dla Polski, a on tę szansę zmarnował.
I oto Jarosław Kaczyński. Człowiek i polityk, który od dwudziestu już lat zostawia za sobą legiony tych, którzy widząc jak okazali się marni i nieprzystosowani do tego by służyć Polsce, mogą dziś tylko na niego pluć za to tylko, że łaskawie wskazał im ich miejsce w szeregu. Cała historia politycznej kariery Jarosława Kaczyńskiego jest udekorowana ową polityczną i ludzką nędzą, jaką pozostawiał za sobą. Czy to w postaci tych, którzy go chcieli zniszczyć zwykłym podstępem, podłym skrytobójstwem, czy też rzekomą przebiegłością. I stoi dziś przed nami, nad grobem zamordowanego przez swoich wrogów brata, potłuczony, posiwiały, posmutniały, a wokół niego wciąż ten sam wrzask i to same stare pragnienie by go unicestwić. Nienawiść ludzi, którzy od dwudziestu już lat próbują go złamać i wciąż odbijają się od niego jak od ściany. Może więc być tak, że nasz kolega Don Esteban ma racje, kiedy mówi, że oni wreszcie, po tych wszystkich latach, Jarosława Kaczyńskiego dopadli i że oto zaczął się jego powolny koniec. Może i jest tak jak beznadziejnie nam przewiduje Don Esteban. Jeśli nawet jednak ma rację, kiedy mówi, że Jarosław Kaczyński odchodzi, to jednego możemy być pewni. Że jeszcze nie odszedł. A o tym że nie odszedł, najlepiej świadczą choćby ci opętańcy grający w piłkę plażową pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu, i kibicujące im, błyszczące pełnym napięcia wyczekiwaniem, oczy Romana Giertycha.

czwartek, 18 lutego 2010

Fińktańki atakują



Kiedy Donald Tusk uznał, że dla ratowania Partii powinien zawiesić swoje marzenia o prezydenturze na kołku, bo w przeciwnym wypadku nie zostanie mu ani jedno ani drugie, wiadomo było, że dla Lecha Kaczyńskiego droga do drugiej kadencji stanęła otworem. Sytuacja Prezydenta przypomina dziś trochę to, co się przydarzyło niedawno w Melbourne Andy Murrayowi, kiedy podszedł do niego Nadal i poinformował, że niestety to już koniec. Nawet nie wiadomo było, jak tu się cieszyć.
A więc, kiedy Donald Tusk wycofał się z kandydowania, i po stronie Platformy na placu boju zostało tylko tych dwóch smutnych polityków-inaczej, można już było tylko czekać aż zjednoczone siły antypisowskiej histerii wezmą się do roboty i spróbują rozhuśtać tę łódkę tak, że za moment wszyscy się od tego porzygają. Kto by się jednak spodziewał, że to oni się pochorują jako pierwsi? Czy błędem było to, że na pierwszą linię frontu skierowano samego Romana Giertycha? Może i tak, choć nie sądzę. Poziom zdenerwowania po stronie III RP jest już tak wielki, że czy to będzie Giertych, Miller, Schetyna, czy Jaruzelski, efekt będziemy mieli jeden i ten sam – uniesione w zdziwieniu brwi i ręce same składające się do oklasków.
Mamy jednak Romana Giertycha, więc siłą rzeczy to on tu musi być chwilowym bohaterem. W gwizdek Giertych dmuchnął wprawdzie już chwilę temu, ale wciąż wszyscy biegają w kółko jak należy, i jak należy oczywiście, debatują nad tym, czy Jarosław Kaczyński rzeczywiście planował wsadzić żonę Schetyny do więzienia, po co, pod jakim pretekstem, i jakież to na to dowody trzyma w swojej złotej skrzynce były minister edukacji. Wczorajszy dzień był pod tym względem wręcz koncertowy. Najpierw Giertych, potem Schetyna, po Schetynie Cimoszewicz, po Cimoszewiczu Kwaśniewski, a w międzyczasie podobno jeszcze Andrzej Lepper i Leszek Miller z Adolfem Hitlerem na swych krasnoarmiejskich ustach. Nam oczywiście pozostaje ani na te idiotyzmy reagować, ani nad nimi debatować, ani nic nie wyjaśniać, ani oczywiście nic nie prostować. Należy tylko czekać i napawać się rozwojem sytuacji. Z tym niezwykłym dreszczykiem, jaki daje świadomość, że najlepsze zawsze przed nami.
Ale można się też pośmiać. Tym którzy są albo zbyt zajęci aby sami kombinować, albo nie dość zorientowani, proponuje taki eksperyment. Proszę sobie wyobrazić taki obraz. Z jednej strony mamy Jarosława Kaczyńskiego. I takiego jakiego znamy i takiego jakiego nam pokazują media. A więc Kaczyńskiego uważnego, inteligentnego, przewidującego, podejrzliwego, wręcz nieufnego, a drugiej strony Romana Giertycha, który szczególnie w sytuacji, w jakiej znajdował się rząd PiS-u przez te pamiętne dwa lata, jest jedną z ostatnich osób, z jakimi Kaczyński będzie rozmawiał otwarcie i szczerze. I nagle, przychodzi do nas ów właśnie Giertych i opowiada, jak to premier Kaczyński brał go „wielokrotnie” na stronę i opowiadał, jak on będzie wsadzał do więzienia żonę Schetyny. Wyobraźmy więc sobie, jak trzy lata temu – po raz kolejny zaatakowany przez napływ samotności – Jarosław Kaczyński dzwoni po Giertycha, prosi go do siebie, polewa mu jakiegoś soczku, czy wina, stawia na stole tu chrupki, tu orzeszki, i zaczyna się skarżyć, że sam wiesz Romek, jak to jest ciężko, kiedy człowiek wreszcie ma okazję sobie porządzić, a tu mu różni tacy brużdżą. Ale wiesz, stary, mam tu taki plan, żeby ich wszystkich wydusić hakami i będzie git. Czy nie sądzisz Romek, że gdybyśmy tak ty i ja zapuszkowali żonę Schetyny, to on straci głowę i Platforma się rozpadnie? Tylko nie mów nikomu. Ty mi pomożesz – ja ci pomogę. Jak Leszek zostanie na drugą kadencję, to może nawet u Juszczenki Katedrę we Lwowie ci załatwi.
I jak już wylał swoje żale przed Giertychem, Jarosław Kaczyński wsiada w auto i pędzi do Ministerstwa Rolnictwa, prosto do Leppera. Siada za biurkiem i słuchaj Andrzej, daj no jakiej herbaty, bo nie wytrzymam. Ja już z nimi nie umiem. Ty wiesz co oni mi chcą zrobić? I Leszkowi? Mamie? Ale ja ci, stary, powiem w zaufaniu. Ja mam na nich wszystkich takie kwity, że by ci oko zbielało. Na wszystkich. Lisa, nie Lisa, Tuska, nie Tuska. Każdy z nich już jest załatwiony. Mariusz mi dał. Tylko, Andrzejku, proszę cię, nie mów nikomu. A ja ci obiecuję, że jak Leszek wygra drugą kadencję, to pogadam ze Zbyszkiem, żeby ciebie i Staszka nie tykał. No wiesz, wasze laski – wasza sprawa.
Przypominam – mówimy o Jarosławie Kaczyńskim. O tym Jarosławie Kaczyńskim. Oto obraz, który zjednoczone think tanki Platformy Obywatelskiej i ITI, z pomocą Prawdziwych Patriotów znad Jasnej Góry postanowiły przedstawić społeczeństwu z nadzieją, że ludzie złapią się za głowy i krzykną: „Ależ tak! Tylko Bronisław Komorowski!”
A więc to był ten żart. To były te jaja. I to jest właśnie idealny moment, żeby się uśmiechnąć.

wtorek, 27 maja 2008

Wspólnie i w porozumieniu ku miłości i zaufaniu

Wygląda na to, że nauczyciele - najbardziej spauperyzowana, a często też przy tym najbardziej moralnie zniszczona, część polskiej inteligencji - nie są zadowoleni z tego wszystkiego, co przyniosły im w hojnym darze czasy serdeczności i zaufania.
racowałem przy tablicy, gdy ministrem zostawał, a później przez kolejne miesiące prowadził polską szkolę, Roman Giertych i doskonale pamiętam ten poziom nienawiści, szyderstwa i pogardy, jaką potrafił z siebie wykrzesać przeciętny nauczyciel w stosunku do swojego ministra. Pamiętam czas, gdy słowo Giertych, podobnie zresztą, jak Kaczyński, czy Ziobro, funkcjonowało nie jako nazwisko, lecz jako symbol-inwektywa. Tym bardziej nie mogę się nadziwić dziś, gdy rozmawiam z nauczycielami – tym razem emocjonalnie trzeźwymi i samodzielnymi, bez uprzedniej propagandowej obróbki – i obserwuję, jak większość z nich, widząc i słysząc panią minister Hall, nie marzą o niczym innym, jak tylko o powrocie Giertycha.
Dlaczego Giertycha? Bo ten przynajmniej mówią – był kimś. Kimś, kto wie, planuje i ma przy tym coś w głowie. Dla niektórych nie bez znaczenia było choćby i nawet to, że Giertych był wysoki, postawny, miał ładny głos i przynajmniej wyglądał, jak mężczyzna. A tu za karę, że nie lubili Romana, dostali tę dziwną, śmieszną panią Kasię.
Strajkują więc. Powiem od razu: nie mam najlepszej opinii o moich kolegach nauczycielach. Więcej – moje zdanie o większości z nich, o ich zawodowym, moralnym i intelektualnym poziomie, jest mniej więcej takie, jak o zawodowym, moralnym i intelektualnym poziomie większości urzędników, dziennikarzy, czy prawników, czyli bardzo kiepskie. Uważam, że pozostawiając moje dzieci pod opieką ich nauczycieli, ryzykuję dokładnie tak samo, jak gdybym wymyślił, że oddam je pod całodzienną kuratelę pierwszej napotkanej osobie. Jeśli nie bardziej jeszcze.
Nie zmienia to jednak faktu, że praca w szkole, w przeciętnej polskiej szkole, szczególnie w gimnazjum, naraża każdego nauczyciela, któremu udało się jakimś cudem jeszcze kompletnie nie oszaleć, na taki poziom stresu i wszelkich innych umysłowych zagrożeń, że trudno tę atmosferę porównać do czegokolwiek innego. Może tylko lekarze, pracujący na nocnych dyżurach w pogotowiu, i policjanci stojący naprzeciwko bandy łysych debili w szalikach, mogą się pochwalić podobnymi doznaniami.
Problem bowiem w tym, że uniwersytety, kształcąc nas w kierunku nauczycielskim, przekazywały nam wiele ciekawych i pożytecznych informacji, natomiast nie poinformowały nikogo z nas o najważniejszym, że dobrze by było, gdybyśmy, zanim wejdziemy do klasy szkolnej, spróbowali ukończyć przynajmniej parę semestrów resocjalizacji. Bez tego, bywa, że praca w klasie sprowadza się wyłącznie do modlenia się, by jak najszybciej zadzwonił dzwonek, a w tym czasie nie stało się nic takiego, co sprowadzi na lekcję dyrektora, policję, czy też wspomniane już pogotowie.
Problem w tym, że polska szkoła ma taką konstrukcję, że podstawowym zmartwieniem każdego: od ucznia, woźnej, przez nauczyciela, do dyrektora nie jest to, żeby kogokolwiek czegoś nauczyć, lecz, żeby broń Boże nie stało się nic takiego, co sprowadzi do szkoły telewizję, albo, że coś o nas napiszą. Więc biedni nauczyciele harują, jak woły, połykając przy tym niezliczone ilości środków uspokajających, dostają garba od codziennego noszenia tych smutnych, nikomu niepotrzebnych ton papieru klasówkowego, przeganiają dzieci z zadymionych toalet, a w międzyczasie zbierają codzienne pretensje od równie umordowanych dyrektorów i słusznie załamanych rodziców.
A w zamian za to, jak już się porządnie nauczą swojego zawodu i osiągną pozycję nauczyciela dyplomowanego, to dostaną te 2000 do ręki raz na miesiąc.
Oto polska szkoła i to, co mamy w jej środku.
A co słychać na zewnątrz? Na zewnątrz mamy minister Hall, która mówi coś o odpowiedzialności, o uczeniu, o wynikach, o poziomie, no i o tym, że, jak nauczyciel dobry, to dostaje 3500 do ręki. To z jednej strony. A z drugiej bandę wszystkowiedzących, światłych i europejskich obywateli, którzy powtarzają za swoimi medialnymi mentorami, że jak nauczyciel chce zarabiać więcej, to musi się kształcić, no i więcej pracować.
A nad nimi wszystkimi, uśmiechniętego i wyszykowanego premiera, który obiecuje, że będzie super, tylko najpierw trzeba zmienić prezydenta, bo ten, co go aktualnie mamy, to jakiś nie bardzo.
Wspomniałem o mediach. Wczoraj Monika Olejnik stawała na swojej pokręconej od krętactw głowie, by nie zauważyć faktu, że dzisiejszy strajk, to pierwszy taki protest, gdzie wszystkie związki wspólnie wystąpiły przeciwko swojemu ministrowi.
Dziś polityczno finansowi opiekunowie red. Olejnik znaleźli złoty kluczyk. Jakiś szary, ruski redaktor z TVN24, rozmawiając z dwiema nauczycielkami, a jednocześnie związkowcami, jednej ze strajkujących szkół powiedział: W waszej szkole oba związki, wspólnie i w porozumieniu, że się tak – ha ha – kolokwialnie wyrażę, zorganizowały akcję strajkową.
Tak to się właśnie robi. Trzeba tylko znaleźć odpowiedni trop, a później już tylko, świńskim truchtem, do przodu. Ku chwale III RP.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...