Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Katowice. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Katowice. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 18 czerwca 2019

Żydzi vs. Goje - remis ze wskazaniem


       Może niektórzy z nas pamiętają jak parę lat temu wspomniałem tu o pewnym placu przy ulicy Mickiewicza w Katowicach, na którym dawno, dawno temu stała wielka, przepiękna żydowska synagoga, a po tym jak ją Niemcy zrównali z ziemią i minęły kolejne długie lata, najpierw postawiono tam skromną tablicę upamiętniającą ową ponurą historię, a następnie zabudowano prowizorycznymi, śmierdzącymi budami, w których ruszyła sprzedaż tanich majtek, klapek, dresowych spodni, bluzek, biustonoszy i tego wszystkiego, czym się handluje w tego typu przybytkach. Czemu przyszło mi wtedy do głowy o tym ponurym targowisku w ogóle pisać? Otóż tak się zdarzyło, że przechodziłem tam, próbując się między tymi budami przedrzeć do przylegającego do owego placu ośrodka zdrowia i nagle trafiłem na wspomnianą tablicę... pomazaną swastykami oraz napisami w rodzaju „żydzi do gazu”. Wróciłem do domu, wziąłem twardą szczotkę, szmatę, jakiś płyn i na zaciekawionych oczach tych wszystkich bab, tablicę z tego gówna obmyłem.
      Później jednak zadałem sobie pytanie, jak to jest, że to akurat ja, a więc ktoś kto do spraw żydowskich ma stosunek w najlepszym wypadku obojętny, musiał się zatroszczyć o te malowidła. Ale mało tego. Pomyślałem też sobie od razu, że jak to jest, że ci, którzy, wydawałoby się, powinni być znacznie bardziej zainteresowani losami tego niezwykłego miejsca, w odróżnieniu ode mnie zdają się mieć kompletnie w nosie, co się tam dzieje.
      I tu przechodzimy do czasów jak najbardziej teraźniejszych. Otóż jest tak, że na Facebooku, gdzie jestem dość aktywny, czynna jest strona o nazwie „Śląsk jest śliczny”, którą jeszcze chwilę temu z pewną przyjemnością odwiedzałem. Co się tam dzieje? Dwie rzeczy mianowicie, czyli wrzucane są albo zdjęcia i komentarze dowodzące, jak rzeczywiście piękny jest Śląsk, albo sugerujące, że Śląsk, owszem, może być piękny, jednak tylko po warunkiem, że władzę przejmą tu szczerzy Ślązacy, najlepiej pod politycznym kierunkiem wytyczonym przez lokalną „Gazetę Wyborczą”, bo jak dotychczas region przynosi sobie wyłącznie wstyd. I oto parę dni temu pewien komentator zwrócił uwagę na fakt, że żydowski cmentarz na ulicy Kozielskiej jest dramatycznie zaniedbany i wyraził pretensje do władz miasta, że nic z tym nie robiąc, winne są zdrady żydowskiej pamięci. Napisałem więc komentarz, w którym zauważyłem, że żydowski cmentarz na ulicy Kozielskiej, jak długo sięgam pamięcią, zawsze był w ruinie, że za ową ruinę w najmniejszym stopniu są odpowiedzialne władze miasta i że skoro się zgadało, to proponowałbym, żeby się zastanowić, kto jest winien temu, że tak zwany Plac Synagogi przy ulicy Mickiewicza został przekształcony w brudne i śmierdzące targowisko, pochłaniający tę smutną pamiątkową płytę tak skutecznie, że nawet pies z kulawą nogą się nią nie zainteresuje. W tym momencie pojawił się człowiek nazwiskiem Piotr Fuglewicz, jak się już niedługo miało okazać, strony „Śląsk jest śliczny” administrator i nadzwyczaj przenikliwie zwrócił mi uwagę na fakt, że właścicielem placu nie jest Gmina Żydowska, lecz jakiś miejscowy restaurator, któremu Gmina ów teren sprzedała, bo bardzo potrzebowała pieniędzy. Kiedy ja na te wyjaśnienia odpowiedziałem, że widocznie Gminie bardziej niż na upamiętnieniu Pogromu zależało na postawieniu tych bud, zostałem poinformowany, że za szerzenie „antysemickich bredni” otrzymuję karnego tygodniowego bana. I w rzeczy samej owego bana otrzymałem.
      O co chodzi? Oczywiście nie o bana. Ów tygodniowy „jeżyk” na stronie „Śląsk jest śliczny”, jeśli mnie w ogóle obchodzi, to tylko ze względu na ową formę kary, tak w gruncie rzeczy zabawnej, a dla Fuglewicza będącej najwyraźniej powodem do osobistej dumy. To czy mi ten wesołek zakaże komentować na swojej stronie na Facebooku przez tydzień, pół roku, czy na zawsze, ja mam głęboko w nosie, natomiast chodzi mi po głowie inna, dość szczególna, refleksja. Otóż ledwie co wczoraj zamieściłem tu swój tekst z ostatniej „Warszawskiej Gazety”, w którym zbeształem tych wszystkich durniów, którzy nie są w stanie skomentować piłkarskiego meczu Polska – Izrael bez odwoływania się do swoich antysemickich emocji. Ludzi, którzy gdy słyszą, że Polska będzie grała w piłkę z Izraelem, natychmiast zaczynają wpadać w całą sekwencję idiotycznych szyderstw, z których przewodnim hasłem jest „lać Żydów”. Ludzi wreszcie zwyczajnie głupich. Zwyczajnie, zwyczajnie głupich. Dziś zatem chciałem wszystkich tych, którzy się moim wczorajszym tekstem poczuli urażeni, pocieszyć, że nie są sami. Po drugiej stronie mamy bowiem dokładnie to samo szaleństwo, to samo opętanie i dokładnie ten sam fundamentalizm, by nie powiedzieć najbardziej prymitywny ultracyzm. Nibyśmy to już wcześniej przerabiali, ale przynajmniej ja miałem właśnie przyjemność poczuć to szczególnie mocno.





wtorek, 15 sierpnia 2017

Hala Parkowa, czyli po co małym chłopcom damska toaleta

No i znów nie będzie nowej notki. Raz, że przyszło mi się kolejny już raz udzielać rodzinnie – chyba będę musiał wkrótce coś napisac o służbie zdrowia – i nie bardzo mam czas, a dwa, że, jak to już ładnie przedstawił niedawno Coryllus, priorytetem dziś jest nie tyle blog, co sprzedaż książek, a więc, przedstawiam kolejny rozdział moich wspomnień i zachęcam do ich kupowania. Tam nie ma ani seksu, ani rzygania, ani nawet jednej porządnej katastrofy lotniczej. No, może tylko paru biednych wariatów, ale tak właśnie miało być.          


      Dopiero stosunkowo niedawno dowiedziałem się, że Katowice to jedno z najbardziej zielonych miast w Polsce. Trochę oczywiście wiadomość ta mnie zaskoczyła, ale po pewnym zastanowieniu nie mogłem sobie nie uświadomić, że owszem, tu jest w istocie w większości bardzo zielono. W samym centrum oczywiście jest to, co jest, ale wszędzie dookoła mamy już tylko zieleń. Dla mnie jednak, gdy idzie o ową zieleń, a więc przy okazji i rekreację, zawsze już tylko istniał Park Kościuszki z przyległościami, a więc Wieżą Spadochronową, torem saneczkowym i oczywiście Halą Parkową tuż obok.

      Nie umiem powiedzieć, czy dla osób urodzonych po roku 1989 nazwa Hala Parkowa cokolwiek jeszcze mówi. Obawiam się jednak że nie. Dla nas jednak to było coś bez czego Katowice by nie istniały. W Hali Parkowej odbywały się koncerty, na codzień też było kino, a od czasu do czasu nawet przyjeżdżał cyrk. W cyrku, o ile pamiętam byłem zaledwie raz, często chodziłem do Hali do kina, natomiast przede wszystkim, kiedy myślę o Hali Parkowej, to mam w głowie koncerty. Szczególnie jeden… na którym akurat nie byłem.

      Otóż był rok 1965 i do Polski z koncertami przyjechali Animalsi. Przypominam – była zima roku 1965, a więc okres, kiedy oni byli u szczytu swojej kariery. No i, jak najbardziej, przyjechali Animalsi do Katowic  i wystąpili w Hali Parkowej. Ja miałem wówczas zaledwie 10 lat, więc nie było takiej możliwości, bym się w to wydarzenie włączył, natomiast mój starszy brat – owszem. Brat był jednym z tych, którzy na te koncerty chodzili, a przy tym miał nawet prawdziwe bitlesówki, przez które, swoją drogą, Mama się pewnego dnia bardzo popłakała. On więc był, wrócił i wszystko mi opowiedział. Od tego czasu Hala Parkowa kojarzy mi się przede wszystkim z zimą 1965 roku i Animalsami.

      Kojarzy mi się Hala Parkowa z Animalsami i pewnym niezwykłym widokiem. Otóż tego dnia siedziałem sobie w oknie, a trzeba nam wiedzieć, że mieszkaliśmy wówczas w miejscu, gdzie uczestnicy koncertu siłą rzeczy musieli wracać do domów,  i czekałem aż pojawią się pierwsze grupki wyszykowanych młodzieńców ze swoimi koleżankami, a wśród nich mój brat. No i wreszcie ich zobaczyłem. Szli sobie, tacy szczęśliwi i wolni, i bardzo, bardzo głośni. A ja na nich popatrzyłem, oczywiście żałowałem, że jestem jeszcze za bardzo dzieckiem, by tam z nimi być, a jednocześnie czułem, że, tak czy inaczej, jestem tego wydarzenia częścią.

      Kiedy brat wrócił do domu, pytałem go naturalnie, czy oberwał od milicjanta, i czy w ogóle było dużo milicji, a on mi powiedział że owszem, ale on akurat nie dostał. Parę lat później i ja zacząłem chodzić na koncerty do Hali Parkowej i niestety też nie mogę się pochwalić, bym kiedykolwiek oberwał pałką. No ale przynajmniej, owszem, zdarzało mi się uciekać. Do Hali Parkowej prowadziło oczywiście główne wejście od frontu, jednak zaraz z boku były toalety, których okna wychodziły na zewnątrz. Okna na dole były okratowane, natomiast te na piętrze już nie, a zatem, jeśli tylko mieliśmy ochotę spróbować się dostać na jakiś koncert  bez biletu, wystarczyło, że udało nam się niepostrzeżenie wleźć po tych kratach na dole, złapać się parapetu na piętrze, i wdrapać się do środka znajdującej się za tym oknem ubikacji zabawne, ze akurat damskiej – skąd, już przez nikogo nie zaczepiani, wchodziliśmy do sali i siadaliśmy gdzie popadnie. Oczywiście to nie były jakieś wyjątkowo ważne występy. Takich nawet za wiele nie było, ale jacyś Polanie – swoją droga znakomity wówczas zespół – czy choćby Skaldowie, jak najbardziej.

      Z tyłu, już bardziej od sceny, była garderoba dla artystów. Tam, też było okno i kraty, a myśmy czasem tam podchodzili, żeby zobaczyć, czy czegoś się nie uda podejrzeć. Najczęściej oczywiście okno to było zasłonięte, ale pamiętam, że raz – to mogli być Skaldowie – udało nam się zobaczyć rozebrane Alibabki. Mówiąc rozebrane, nie mam oczywiście na myśli niczego bardzo bezwstydnego, niemniej jednak do dziś bardzo pamiętam tę ich kolorową bieliznę i to, jak one nas zobaczyły i się z nas wesoło śmiały. Było jak w niebie.

      W Hali Parkowej na co dzień funkcjonowało kino. Ogromne kino na tysiąc ludzi. Niesamowite. Na dole znajdował się oczywiście tak zwany parter, natomiast tylne rzędy wznosiły się równomiernie w górę aż po dach, i tam, pod samym dachem siedzieli zwykle lokalni chuligani, i podczas projekcji głośno komentowali każdą scenę, rzucając w dół po schodach puste butelki, które z hałasem turlały się na dół, i było bardzo wesoło.

      Pamiętam, że to właśnie w Hali Parkowej obejrzałem jeden z moich ulubionych westernów „Wynajęty człowiek” z Peterem Fondą i Verną Bloom. Niezwykły to był film. Niby zwykły western, a z drugiej strony, nieprawdopodobnie piękna filmowa refleksja, gdzie cała akcja tonie w bardzo długich filmowych sekwencjach stworzonych przez Węgra Vilmosa Zsigmonda, i wszystko płynie, by się nigdy nie skończyć. Do dziś pamiętam, jak w pewnym momencie, któryś z owych nieznanych mi przedstawicieli lokalnej żulowni wrzasnął: „Jak sie skończy ta absztrakcja to mie obudź!” Dokładnie tak. Bardzo to przeżyłem.

       Bileterem był tam przez cale lata pewien mężczyzna, który budził w nas strach, jaki dużo dużo później mógł budzić już wyłącznie najgorszy oficer SB. Był on dla nas wszystkich najbardziej eksponowanym przedstawicielem władzy, od którego jednoosobowej decyzji zależało to, czy wpuści nas na film, który akurat mógł być niezbyt dla nas dozwolony. No i z bólem serca, i pewną wciąż zalegającą w moim sercu pretensją, muszę powiedziec, że właściwie nigdy nie wpuszczał. A on nikogo się nie bał, i nikt nie próbował z nim nawet zadzierać. Wciąż go dziś widzę, jak krąży po okolicy. Myślę, że musi mieszkać gdzieś w pobliżu. Widzę go też niekiedy na mszy w kościele. Zawsze samego.

       Budynek Hali Parkowej wciąż stoi. Wygląda dokładnie tak samo tak jak kiedyś, tyle że raz na jakiś czas zmienia kolor i jest albo żółty, albo niebieski, albo czerwony, albo po prostu biały – zależnie od tego, jaka firma go wynajmuje na tak zwany minimarket. Kiedy Lech Wałęsa obalił komunę, dzieci starych komuchów otworzyły tam sklep pod nazwą Billa, a dziś chodzimy tam czasem, może raz na rok, do Almy, żeby kupić śmierdzący ser po 99 zł. za kilogram. No a po przeciwnej stronie ulicy wciąż jest Park Kościuszki. Bogu dzięki, niemal nietknięty. Park naszej wiecznej młodości. Któregoś dnia, tuż przed wyborami roku 1989, na jednej z tych ławek przykleiliśmy nalepkę Solidarności.

Książka „Marki, dolary, banany i biustonosz marki Trumph” jest do kupienia tu: 



      


     

środa, 19 października 2016

Za co Kamil Durczok nie lubi Ślązaków?

       Z prawdziwym wstydem i żalem stwierdzam, że mimo iż nie było to w żaden sposób moją intencją, pisząc przedwczoraj o nowym medialnym przedsięwzięciu Kamila Durczoka, zrobiłem Durczokowi reklamę i efekt jest taki, że dziś już nawet ja poczułem się zmuszony do tego, by zajrzeć do portalu silesion.pl. A było tak, że ledwo opublikowałem tu na blogu swój tekst o tym, jak to gwiazdy naszego dziennikarstwa, nie potrafią pojąć, że w świadomości przeciętnego obywatela są nikim, córka moja znalazła na Facebooku informację o tym, że Durczok na swoim portalu właśnie, zamieścił tekst o tym, jak jakaś miejscowa żulownia chciała mu nakłaść po – jak głosi zresztą tytuł tekstu – „ryju”, z odpowiednim obok tego komentarzem, że Katowice to dżungla, gdzie porządny człowiek nie zna ani dnia ani godziny, na policję nie ma co liczyć, władze miasta wszystko mają w nosie, a Durczok jutro kupuje gaz i groźnego psa, którego będzie prowadzał bez kagańca i niech mu tylko straż miejska spróbuje coś powiedzieć. Ponieważ do swojego maila dziecko moje dołączyło właściwy link, kliknąłem w niego, no i w jednej chwili oczywiście znalazłem się na portalu silesion.pl.
        Jak mówię, jest mi z tego powodu wstyd i głupio, a mimo to uważam, że w sumie – i to w najgorszym wypadku – bilans wychodzi na zero, a to z tego względu, że po przeczytaniu tego, co Durczok ma światu do powiedzenia, moja wiedza na temat towarzystwa, jakiego ów człowiek jest reprezentantem, jest znacznie większa, niż dotychczas, a, jak wiemy, dodatkowa wiedza nigdy nie zaszkodzi.
       Opowiem krótko może, co, wedle bardzo dokładnej relacji Durczoka, przytrafiło mu się w tych dniach. Snuł się oto Durczok po okolicy katowickiego rynku, kiedy nagle trafił na dziewczynę z wózkiem i dwóch żuli. Jeden z żuli, najwidoczniej ojciec dziecka w wózku, zachowywał się wobec dziewczyny bardzo agresywnie, w związku z czym Durczok postanowił zareagować i w efekcie mało co nie dostał po wspomnianym „ryju”. Wciąż wedle relacji samego Durczoka, kolega żula rozpoznał jednak słynnego dziennikarza i starając się załagodzić sytuację tłumaczył Durczokowi: „Panie Kamilu, to jego baba, łon jom może prać wiela chce”. Ponieważ żul był mocno czymś uwalony, informacja, że ma do czynienia z gwiazdą mediów, nie zrobiła na nim jakiegokolwiek wrażenia i dalej machał Durczokowi pięściami przed „ryjem”. W związku z tym, jedną ręką osłaniając się przed żulem, drugą zadzwonił Durczok na policję, policja po pięciu minutach pojawiła się na miejscu, a ponieważ towarzystwo w międzyczasie poszło zgodnie dalej chlać, funkcjonariuszom nie pozostało nic innego, jak spisać Durczoka i wrócić do poważniejszych zajęć.
        O co więc chodzi? Jeśli ktoś chce poznać szczegóły, polecam tekst Durczoka tutaj: https://silesion.pl/po-ryju. Ja natomiast pozwolę sobie już tylko na komentarz. Otóż, zakładając, że Durczok nie łże, z tego co zrozumiałem – a on faktycznych powodów swojego zdenerwowania nie jest nawet w stanie ukryć – on dostał cholery głównie z tego powodu, że, poza kolegą żula, nikt Durczoka tam nie rozpoznał: ani żul, ani jego dziewczyna, ani zgromadzeni pod Teatrem Śląskim ludzie, ani przyjmująca zgłoszenie kobieta, ani też policjanci, którzy przyjechali z interwencją. Co jeszcze bardziej z punktu widzenia Durczoka wstrząsające, to fakt, że wszystko to miało miejsce pod owym potężnym billboardem, na którym twarz Durczoka patrzy na każdego jak orwellowski Wielki Brat. A i to nie pomogło.
      Durczok oczywiście stara się nam wmówić, że wcale nie chodzi o żadne kompleksy i tak naprawdę jego rozżalenie jest wyłącznie wynikiem tego, że najpierw kobieta, z którą on rozmawiał przez telefon, zamiast od razu wysyłać patrol, zadawała mu masę głupich pytań, w tym owo kompletnie absurdalne, czy potrzebna jest pomoc medyczna, a potem już przybyła na miejsce policjantka miała czelność prosić go o dowód.
      Po przeczytaniu tekstu Durczoka, ja już wiem, jaki za tym wszystkim stoi intelekt. Sposób, w jaki Durczok relacjonuje owo zdarzenie, świadczy o tym, że mamy do czynienia z klasycznym ćwierćinteligentem. No bo przepraszam bardzo, ale co trzeba mieć w głowie, aby wzywając policję do zdarzenia, zamiast powiedzieć spokojnie co, gdzie jak, pieprzyć coś o palmach, które ktoś kiedyś wywoził? Co trzeba mieć w głowie, żeby dostawać cholery na policjantkę, która słysząc o groźbie pobicia, pyta, czy potrzebna jest pomoc medyczna? Co trzeba mieć wreszcie w głowie, żeby kląć na policję za to, że patrol zjawił się na miejscu zdarzenia dopiero po pięciu minutach? To wszystko świadczy o Durczoku jak najgorszej, natomiast ja nie mam najmniejszej wątpliwości, że ktoś choćby i nawet tak głupi jak on, nie może nie rozumieć, że policja musi spisać dane osoby zgłaszającej zdarzenie. Jest dla mnie oczywiste, że podczas gdy w tym zamieszaniu on faktycznie mógł stracić głowę, to jednak w momencie gdy policjantka poprosiła go o dowód, on już tylko walczył z pokusą, by na nią wrzasnąć: „Czy nie widzisz, głupia cipo, kto jest na tym billboardzie?”
       A więc wiedzę, jaką wyniosłem z tekstu Durczoka, uważam za cenną w tym sensie, że nie wierzę, by Durczok był z nich najgorszy. Po przeczytaniu owej relacji, myślę sobie, że on jest zaledwie jednym z wielu, i wbrew temu, co się niektórym może wydawać, to nie Semka zajmuje tu miejsce pierwsze. Ale jest jeszcze coś, co mnie bardzo ubawiło i jednocześnie ucieszyło. Otóż, jak pewnie większość z nas zauważyła, ta hołota, która tak zalazła za skórę Durczokowi, nie pochodzi ani z Sosnowca, ani z Będzina, ani nawet nie z Żywca. To jest jak najbardziej sól tej ziemi. A w tej zatem sytuacji, ja mam do Durczoka już tylko jedno pytanie: „Nie sądzi Pan, Redaktorze, że gdyby tak ich wszystkich stąd pogonić, albo przynajmniej pozamykać, nasze miasto by wypiękniało?”
Przypominam, że moje książki są do nabycia w księgarni na stronie www.coryllus.pl. Polecam gorąco.

piątek, 16 września 2016

Czy Niemcy będą odśnieżać katowicki rynek?

Nie umiem powiedzieć, na ile to, o czym dziś chciałbym napisać, stanowi dla czytelników tego bloga temat bliski, a na ile pozostaje czymś kompletnie egzotycznym, a tym bardziej trudno mi przewidzieć, czy to co dla mnie stanowi naprawdę poważne zmartwienie, takim zmartwieniem może się stać dla innych. Problem jednak jest, a ja uważam, że i tak zbyt długo się z nim kryłem i najwyższy czas, by w tym temacie powiedzieć tu przynajmniej parę słów. Otóż jest tak, że Katowice, a więc miasto, w którym mieszkam, od pewnego czasu przeżywa dość intensywny, i co gorsza bardzo konsekwentnie realizowany, atak jednoznacznie proniemieckiej propagandy. Ja wiem, że niektórzy już się na te słowa oburzyli i krzyczą, że Niemcy nie mają tu nic do rzeczy, a jeśli cokolwiek się dzieje, to wyłącznie na poziomie lokalnego, śląskiego patriotyzmu. A poza tym, o jakiej propagandzie my mówimy? Sączonej przez parafialne gazetki w Czerwionce i Rudzie-Chebzie? Przecież to jest jakiś absurd!
Ja jednak znam te argumenty i reaguję na nie wzruszeniem ramion z tego prostego powodu, że mam oczy i uszy otwarte, widzę, co się wokół mnie dzieje i potrafię z tego wyciągać wnioski. Kiedyś tu już opowiadałem o tym, jak to w Chorzowie, na ulicy Wolności, czekałem na tramwaj, a obok był sklep muzyczny, z którego dobiegały dźwięki niemieckiej piosenki biesiadnej. Dziś jednak wszystko się zmienia bardzo szybko i dzieje się już na przykład to, że nie w Chorzowie, ale tuż obok, otwarto sklep z najróżniejszego rodzaju rzekomo śląskimi gadżetami, z których zdecydowana większość jest opisana niemieckim gotykiem. Dzieje się to, że przez kilka kolejnych tygodni całe miasto było obklejone plakatami i billboardami z wyeksponowaną wielką czarną swastyką, reklamującymi jakieś przedstawienie Teatru Śląskiego. Dzieje się też choćby to, że wspomniany wcześniej gotyk pojawił się niedawno nawet na plakatach zachęcających śląską młodzież szkolną do udziału w kursach Aikido. Dzieje się wreszcie i to, że jedna z najbardziej popularnych knajp w mieście nosi wdzięczną nazwę „Kattowitz”, a menu, jakie się tam dostaje jest dla normalnego człowieka niezrozumiałe. A zatem, proszę wybaczyć, ale ja akurat nie potrzebuję się tu odwoływać do rocznicowego wydania dziennika o równie wdzięcznej nazwie „Ślunski Cajtung”, gdzie redaktorzy ledwo co pokazali nam, z jaką radością my tu na Śląsku w 1939 roku witaliśmy Niemców. Jak mówię, ja mam oczy, uszy i swój rozum, więc aby wiedzieć, co się dzieje, nie muszę kupować gazety „Ślunski Cajtung”. Wystarczy mi choćby internetowe wydania lokalnej edycji „Gazety Wyborczej”.
Do Gazowni wrócę za chwilę, ale proszę mi pozwolić na konieczne wprowadzenie. Otóż, jak wiemy, na Śląsku działa tak zwany Ruch Autonomii Śląska, który chociaż na poziomie politycznym jest dziś niemal ponurym wspomnieniem, gdy chodzi o faktyczną pozycję, dzięki swojej niebywałej wręcz zawziętości i sieci powiązań, po której z ową zawziętością się całkiem sprawnie porusza, obecny jest niemal na każdym poziomie publicznej domeny. I nie chodzi mi w tej chwili ani o te sklepy, te przedstawienia, ten wszędzie obecny gotyk wreszcie, ale o obecność demonstrowaną znacznie bardziej dyskretnie, a mam tu na myśli tak zwane zaznaczanie terytorium. Mając, co już wspomniałem, oczy i uszy otwarte, raz za razem widzę, jak, gdziekolwiek nie zajdę, okazuje się, że oni tam już byli wcześniej, a więc choćby w tramwaju, gdzie kolejne przystanki są nagle zapowiadane w ciężkiej gwarze śląskiej.
Przejdźmy więc wreszcie do „Gazety Wyborczej”. Otóż ja w żaden sposób nie sugeruję, że oficjalna polityka „Agory” zorientowana jest na oderwanie Śląska od Polski, natomiast nie mam najmniejszych wątpliwości, że ludzie, którzy tu na miejscu redagują ów dziennik to bardzo radykalni zwolennicy takiej właśnie polityki, która ma ostatecznie do owego oderwania doprowadzić. I wcale też nie chcę przez to powiedzieć, że katowicka „Wyborcza” nie zajmuje się niczym innym, jak tylko relacjonowaniem kolejnych wystąpień Jerzego Gorzelika. Nic podobnego. Z tego co wiem, tam Gorzelik niemal w ogóle się nie pojawia, a przynajmniej nie pojawia się pod własnym nazwiskiem. Natomiast to co oni robią, gdy chodzi o poziom ściśle lokalny, to udowadnianie, że to co dziś się dzieje w Katowicach, to upadek, jakiego miasto nie przeżyło od czasu jak ów ruski agent Jerzy Zientek przestał być śląskim wojewodą, a kto wie, czy nawet nie od zakończenia II Wojny Światowej. Wedle „Wyborczej”, a ja tę tendencję obserwuję od kilku już lat, od czasu gdy na scenie pojawił się Ruch Autonomii Śląska, a mieszkańcy Katowic – bo o Katowice głównie tu chodzi – go nie przyjęli i zdecydowali, że nie ma jak Donald Tusk i to co ów mąż stanu im zostawił, miasto konsekwentnie tonie. Najpierw zniszczono wybudowany przez wspomnianego wielkiego śląskiego patriotę, Jerzego Ziętka, dworzec, następnie pozbawiono jedynego w świecie uroku ulicę Mariacką, po Mariackiej zrujnowano słynny katowicki rynek, po rynku pozbawiono dawnego czaru ulicę Kościuszki, a dziś Polacy już się tylko czają na zwykłych mieszkańców, by im zakazać używania „ślunskiej godki”.
Napisałem na samym początku tej notki, że nie wiem, do jakiego stopnia sprawa nam jest znana, ani tym bardziej, na ile ona nas obchodzi. I to oczywiście jest mój problem. Postaram się jednak pokazać coś, co, przynajmniej gdy idzie o zaangażowanie „Gazety Wyborczej” w ów proceder odrywania Śląska od Polski, powinno nasz problem rozjaśnić. Otóż faktem jest, że przez minione kilka lat Katowice wypiękniały w sposób bezdyskusyjny. Owe dwa przekleństwa, jakie wisiały nad moim miastem, a więc przede wszystkim dworzec i tak zwany „rynek”, ale też i tych parę miejsc, gdzie można wieczorem spędzić czas, przyznaję, że wbrew nawet moim obawom, zostały rozwiązane w sposób doskonały. Dziś katowicki dworzec to miejsce, przy którym ani dworzec w Warszawie, ani w Krakowie, ani w Poznaniu, ani we Wrocławiu, ani w Poznaniu, ani w Gdańsku nie istnieje. Dziś katowicki rynek, z oczyszczoną po raz pierwszy od dziesięcioleci rzeką Rawą, z tymi fontannami, drzewami, sadzawkami, to miejsce, gdzie można spędzić cały dzień, jak ktoś ma ochotę, nawet z rodziną. Oto też jednak coś, o czym dziś donosi miejscowa „Gazeta Wyborcza”:
„Rynek w Katowicach, chociaż jeszcze nieskończony, okazał się hitem tego roku. Nad płynącą sztuczną Rawą ustawiono leżaki. Te z kolei ocieniają cztery wielkie palmy. Nieważne, o której godzinie zajrzy się nad fontannę, zawsze jest tu ruchliwie i gwarno. Mieszkańcom pomysł przypadł do gustu, no i o to chodzi.
Tuż obok, na placu zabaw bawią się dzieci. I chociaż atrakcje dla maluchów szału raczej nie robią, to i tak lepszy taki plac niż żaden. W centrum Katowic atrakcji dla najmłodszych mieszkańców po prostu nie ma. I to jest dopiero fenomen.
Powoli na rynku materializuje się też pawilon toaletowo-kawiarniany. Można na jego wygląd narzekać albo nie. Spełnia tu jednak bardzo ważną funkcję: zagospodarowuje przestrzeń albo - jak kto woli - zabiera miejsce na gigantycznym betonowym pustym placu między Teatrem a Skarbkiem. Nie będę się tutaj rozwodzić nad tym, czy toalety są OK czy nie. W okolicy rynku wojewódzkiego miasta po prostu być muszą, a że będą akurat na środku... w Krakowie też są. I to w Sukiennicach.
Zaraz obok pawilonu posadzono dorodne już drzewa. I nawet plac Kwiatowy, który moim zdaniem bardziej przypomina ryneczek w Pcimiu Mniejszym niż porządną wielkomiejską architekturę, zazieleniony wygląda przyzwoicie.
Boję się jednak, że cały letni czar nowości uleci z pierwszymi zimnymi dniami. Oczami wyobraźni już widzę tę samą szarzyznę i nieoswojoną przestrzeń, które królowały tu przed szumną przebudową. Palmy odjadą w nieznane ciepłe miejsce, z fontann zniknie woda, a może nawet ktoś zakryje je urokliwą dyktą. Z drzew spadną liście, kwiaty w donicach przekwitną, a leżaki opanują rezydenci z ul. Stawowej. I tak będzie przez kolejne siedem miesięcy.
W ten sposób znów okaże się, że Katowice wcale nie mają rynku z prawdziwego zdarzenia, a zajezdnię tramwajową wzdłuż i wszerz poprzecinaną szynami. Rynek bez sezonowego zieleńca przestanie być miejscem, na którym warto się zatrzymać. Trochę z przymusu będzie można co najwyżej tędy przejść, skrzętnie owijając się szalikiem, żeby nie przeziębić się od hulającego po tym pustkowiu wiatru”.
A zatem rozumiemy, w czym problem, prawda? Przyjdzie zima i całe to polskie gówno zostanie najpierw przysypane śniegiem, a następnie na „siedem miesięcy” skute mrozem. A wszystko przez to, że prezydentem Katowic nie wybrano Jerzego Gorzelika, człowieka, który wie, jak to się robi w Niemczech i który nie tylko z zimą by sobie poradził.
Ja wiem, że powinienem kończyć, ale chciałbym bardzo pokazać jeszcze jeden przykład, jak oni działają. Oto miasto uznało, że, zanim faktycznie przyjdzie owa zima, ludzie będą może chcieli trochę poużywać, więc dobrze by było oczyścić wspomniane fontanny i wymienić wodę. Oto, w jaki sposób „Gazeta Wyborcza” poinformowała o zdarzeniu: „To już koniec? We wtorek wypompowano wodę i osuszono dno. Sztuczna Rawa na rynku w Katowicach bez wody. Montują barierki”.
Ktoś – rozumiem, że chwytając się ostatniej deski ratunku – zasugeruje, że w Katowicach w ostatnich wyborach wygrał PiS, PiS w Katowicach rządzi, a „Wyborcza” jak to „Wyborcza”, PiS-owi nie przepuszcza i stąd to wszystko. Niemcom nic do tego. Otóż nie. Tu PiS nie istnieje. W Katowicach akurat PiS nie ma i nigdy nie miał nic do gadania. Problem z Katowicami polega na tym, że tu jest za mało Niemców i przez to, kiedy przyjdzie zima, cały ten polski syf wyjdzie na wierzch.
Powtórzę raz jeszcze. Ja zdaję sobie sprawę z tego, że Katowice to tak naprawdę peryferie tego co się dzieje w Polsce. Ja bym jednak zachęcał, by z Katowic nie spuszczać oka. Bo jeśli jest tak – a jest – że Katowicami zainteresowała się spółka „Agora”, to znaczy, że coś się kroi i lepiej by nam było nie obudzić się z przysłowiową ręką w nocniku. Póki co, do zimy jeszcze parę miesięcy:


Pod koniec września w Katowicach odbędą się kolejne targi książki, na których będziemy sprzedawać moją nową książkę. Nieco wcześniej być może, ona się pokaże w księgarni pod adresem www.coryllus.pl. Póki co jednak i dziś proszę owej księgarni nie lekceważyć, bo tam jest wszystko, czego nam potrzeba.

sobota, 26 grudnia 2015

Je suis fasciste de Katowice

Na okładce świątecznego wydania „Gazety Wyborczej” dla Katowic widzimy duży, kolorowy, bardzo realistycznie zrobiony rysunek, przedstawiający front katowickiego dworca PKP, na którym rozwieszony jest transparent z napisem „Polska dla Polaków”, a przed nim tłum, jak się można domyślić, tak zwanych „prawdziwych Polaków”, z których jeden wznosi prawą rękę w faszystowskim geście pozdrowienia, a inni zwyczajnie drą mordy. To jest tło. Na bliższym planie przedstawiony został fragment kamienicy z napisem „Juden raus”, ze znanymi nam wszystkim z filmu o Hansie Klossie błyskawicami SS, oraz z rysunkiem szubienicy, na której powieszona jest gwiazda Dawida. Całkiem z przodu natomiast widzimy idących być może na pociąg Maryję z Józefem i z Jezusem w znanej nam ze świętych obrazków ewangelicznej sytuacji. Jeszcze tylko napis "Wesołych Świąt" i to wszystko.
Mieszkam w Katowicach od ponad już 60 lat i nigdy – powtarzam, nigdy – nie widziałem, by na jakimkolwiek murze pojawił się nie tylko napis „Juden Raus”, ale w ogóle coś w tego typu poetyce. Nigdy w życiu nie widziałem tu na katowickich murach rysunków szubienicy z gwiazdą Dawida, by nie wspomnieć o symbolu SS. Oczywiście słyszałem, że tego typu antysemickie demonstracje można znaleźć w Warszawie, Łodzi, w Poznaniu, czy nawet w niektórych bardziej prowincjonalnych ośrodkach, natomiast gdy chodzi o Katowice – to zdecydowanie nie jest to miejsce na tego typu demonstracje. Powiem więcej, ja biorę pod uwagę – choć przyznam, że wątpię – że coś tego rodzaju może się pojawić w którejś z gorszych dzielnic Rudy Śląskiej, czy Świętochłowic, a może nawet Bytomia, ale tu w samym środku Katowic – mowy nie ma. Nigdy.
Mieszkam tuż obok wspomnianego na okładce świątecznego wydania „Gazety Wyborczej” dworca i wydaje mi się, że dość dobrze znam swoich dalszych i bliższych sąsiadów, jeśli mowa o tego rodzaju emocjach. Otóż to są w przeważającej części ludzie, którzy prędzej umrą, niż zdradzą ideały głoszone przez tak zwany polityczny mainstream. Znam swoich sąsiadów i wiem, że tak jak w czasach PRL-u poważna większość z nich rok w rok potulnie brała udział w pochodach pierwszomajowych, a podczas wyborów karnie głosowała na listy Frontu Jedności Narodu, a również w najnowszych czasach III RP deklarowała się wyborczo dokładnie tak, jak im kazała telewizja i mainstreamowe media. Wiem, że nawet podczas obu tegorocznych wyborów, w trzech znajdujących się w okolicy lokalach wyborczych bezdyskusyjne i przytłaczające zwycięstwo odniosła Platforma Obywatelska i Bronisław Komorowski. Moi sąsiedzi, ci, którzy dzień w dzień przechodzą z jednej na drugą stronę katowickiego dworca, żeby wejść do pięknej galerii i z niej następnie wyjść, to ludzie, dla których to, co przedstawiła na swojej świątecznej okładce katowicka „Gazeta Wyborcza” to egzotyka wręcz kosmiczna. To ludzie, przy których mieszkańcy warszawskiego Miasteczka Wilanów mogliby się poczuć prawdziwymi faszystami.
A jednak, powiem szczerze, że nie dziwi mnie, że dla wielu z nich okładka świątecznego wydania „Gazety Wyborczej”, pokazująca ich jako faszystowską dzicz jest czymś fantastycznie celnym i autentycznie poruszającym. Z reakcji, jakie znajduję w Sieci, znaczna część osób zamieszkująca okolice katowickiego dworca PKP uważa, że „Gazeta Wyborcza” naprawdę bardzo wiernie przedstawiła stan ich umysłów. Czytam te komentarze i z autentycznym przerażeniem – choć paradoksalnie, bez większego zaskoczenia – zauważam, że oni się na tej okładce, w jakiś kompletnie dla normalnego umysłu tajemniczy sposób, rozpoznali. Kupili jak co tydzień swoją gazetę, natychmiast zaczęli przeglądać jej lokalne wydanie, ujrzeli tę okładkę i zakrzyknęli: „O tak! Tacy jesteśmy! Fantastycznie!”
Jak wiele na to wskazuje, Prawo i Sprawiedliwość przez wiele najbliższych lat władzy nie odda. Wiele też wskazuje na to, że w najbliższym czasie, zgodnie z zapowiedzią samego red. Pacewicza, upadnie też projekt pod nazwą „Gazeta Wyborcza”. Może się jednak zdarzyć, że ze względu na pewne międzynarodowe układy, finansowanie tego strasznego tytułu zostanie przeniesione na zewnątrz i przez jeszcze jakiś czas będziemy musieli ich tu znosić. Jeśli się tak stanie, ja się spodziewam, że przy okazji przyszłorocznych Świąt Bożego Narodzenia katowicka „Gazeta Wyborcza” zamieści rysunek, na którym będziemy widzieć, jak z katowickiego dworca wyjeżdżają transporty wywożące do pobliskiego Oświęcimia tysiące Żydów, a w okolicznych ulicach mieszkańcy mojego miasta wieszają na latarniach tych, których wcześniej nie zdążyli rozjechać swoimi wypasionymi mazdami i toyotami. I jestem pewien, że wielu z nich, mieszkańców centrum Katowic poczuje wówczas autentyczną satysfakcję. W końcu porządek i posłuszeństwo powinny stać zawsze na pierwszym miejscu.



Przypominam, że moje książki można kupować w księgarni pod adresem www.coryllus.pl. Zapraszam nawet wtedy , gdy ktoś ma w nosie politykę i lubi sobie poczytać na tematy niezobowiązujące.

środa, 16 grudnia 2015

O górniku, zomowcu i wojskowym lekarzu na wietrze


Ponieważ znów wciągnęło mnie życie i nie ma mowy dziś o tym, bym napisał kolejną notkę, korzystając z okazji jedynej takiej w roku, dla nowych czytelników przeklejam stary, bardzo okolicznościowy tekst o górnikach z Wujka. Mam przy tym nadzieję, że wczorajsze wystąpienie premier Szydło w Sejmie wyznacza dla nas wszystkich nowy czas.


div>
Minęła kolejna rocznica wprowadzenia stanu wojennego, a chwilę po niej kolejna – rozstrzelania dziewięciu górników z Kopalni „Wujek”. Nie wiem jak inni, ale mam wrażenie, że ile razy powraca pamięć o tamtych dniach, wraz z nią pojawiają się ludzie, którzy w zdecydowanej większości, przez swoją tępą bezmyślność – lub, kto wie, czy niekiedy też nie przez wyrachowanie – do tego, co się wówczas stało doprowadzili, a dziś bardzo pragną krążyć wśród nas w glorii naszych bohaterów, a może i wręcz naszych zbawicieli. Ludzie, którzy kiedy to wszystko się działo, i kiedy tak naprawdę się dopiero zaczynało, siedzieli gdzieś w tych swoich ośrodkach internowania, grali w karty, czytali książki i wzywali tych co na zewnątrz do działania. Ludzi wreszcie, którzy dziś się spotykają w telewizyjnych studiach i jeden z drugim wspinają jak to oni się tam musieli za nas z tymi strażnikami męczyć. A ileż to jeszcze pozostało tych anegdot nieopowiedzianych?div>
W tej sytuacji ja opowiem historię o Kopalni „Wujek”, a raczej o pewnym górniku, z którego dziś prezydent Komorowski może się spokojnie pośmiać, że go nie internowano. Ale najpierw Kopalnia. Z Kopalnią „Wujek” jest tak, że tam właściwie nie ma nic ciekawego. Są te dwa kominy, jest ten podwójny krzyż, ten pomnik z dziewięcioma krzyżami, jest ten mur i na tym murze pamiątkowe tablice, za murem główny budynek Kopalni i ten napis „Kopalnia Wujek”, a przed murem te dziwne pudełkowate domy, w których wciąż jeszcze mieszkają ludzie, pamiętający tamten grudzień sprzed 30 lat. To jest naprawdę bardzo mało ciekawe miejsce.div>
A zatem, kiedy się tam idzie po raz drugi i trzeci, to właściwie nie ma na co patrzeć i czym się wzruszać, w związku z czym tam się głównie przychodzi i odchodzi. Jak ktoś ma ochotę, robi jeszcze zdjęcie. Ale można też zatrzymać się, postać i tak się zwyczajnie pogapić na ten budynek z czerwonej cegły i ewentualnie popatrzeć na jakichś zawsze się tam po coś kręcących robotników, czy górników. Więc można tak sobie gdzieś tam z boku przysiąść i popatrzeć na ten budynek i tych ludzi, przynajmniej na tyle długo, żeby nabrać odpowiedniego nastroju. A daje słowo, że tam można uzyskać nastrój nie byle jaki.div>
No i wreszcie nadejdzie czas, by się ruszyć, zrobić może jeszcze jedno zdjęcie, pokiwać głową i zajść do znajdującego się obok muzeum. Prawdę powiedziawszy, nie jest to muzeum w sensie powszechnie nam znanym. Raczej taka skromna izba pamięci z kilkoma zdjęciami, makietą terenu kopalni z dnia szturmu, jednym przestrzelonym kaskiem, figurą zomowca w pełnym rynsztunku i tą salą projekcyjną, gdzie się wyświetla dokument o tym, jak to swego czasu polskie państwo zabiło dziewięciu górników. Można więc wejść do tego muzeum i, normalnie, tak jak to zawsze bywa, obejrzeć najpierw tę makietę, popatrzyć na zomowca, następnie przyjrzeć się uważnie dziurce w tym biednym górniczym kasku, i wtedy okaże się, że się zepsuł projektor i filmu w żaden sposób nie da się puścić. Można oczywiście spróbować jakoś pomóc, ale wszystko stanęło, i w końcu wyjdzie na to, że nic z tego nie będzie. A potem, tak męcząc się z tym projektorem, raczej z grzeczności, niż z faktycznej potrzeby, można zapytać człowieka, który nas próbuje obsłużyć, i który tam się po tym muzeum kręci, jako ktoś w rodzaju ciecia, czy on był w kopalni, kiedy to wszystko się działo i on nam – nawet nie mrugnąwszy okiem, nawet nie próbując wydąć warg, czy unieść czoła w dumnym geście informowania świata o swoim bohaterstwie, mniej więcej tak, jakby potwierdzał fakt, że owszem, mamy ładną jesień – odpowie, że to on właśnie dowodził tym strajkiem. I że się nazywa Stanisław Płatek.div>
I oto, nadszedł właściwie idealny moment, żeby zamknąć ten dzisiejszy tekst zdaniem: „I to by było na tyle”, i pozwolić wszystkim go czytającym zanurzyć się w swoich własnych refleksjach, no ale tak się niestety zrobić nie da, bo trzeba powiedzieć jeszcze parę rzeczy. Koniecznie. Najpierw jednak zajrzyjmy wspólnie do wikipedii:

div>
„Stanisław Płatek, ur. 5 II 1951 w Katowicach. Ukończył Technikum Górnicze dla Pracujących w Katowicach (1979). 1969-1973 pracownik Zakładów Aparatury Doświadczalnej Biprokwas w Katowicach. Od 1973 górnik KWK Wujek. IX 1978 – III 1981 członek PZPR. 1-3 IX 1981 uczestnik strajku w KWK Wujek, od IX 1980 w „S”. XII 1980 – 1981 sekretarz Komisji Rewizyjnej „S” KWK Wujek. 13-16 XII 1981 przewodniczący KS w KWK Wujek; 16 XII 1981 ranny podczas pacyfikacji, internowany, przewieziony do szpitala MSW; 31 XII 1981 aresztowany, przewieziony do Okręgowego Szpitala Więziennego w Bytomiu, gdzie przebywał do VI 1982. 9 II 1982 wyrokiem Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu na sesji wyjazdowej w Katowicach skazany na 4 lata więzienia i 3 lata pozbawienia praw publicznych, w VI 1982 przeniesiony do AŚ w Zabrzu, VIII 1982 – II 1983 w ZK we Wrocławiu. W II 1983 zwolniony ze względu na stan zdrowia, VII 1983 objęty amnestią. 1983-1986 pracownik Klubu Sportowego Gwarek Tarnowskie Góry, 1986-1993 AZ Sp. z o.o. w Tarnowskich Górach. 1983-1989 (we współpracy z Ludwikiem Dziwisem) kolporter pism podziemnych (m.in. „Głos Śląsko-Dąbrowski”, „Górnik Polski”, „Wujek”) na terenie Katowic. W II 1989 współzałożyciel, przewodniczący Tymczasowej KZ, następnie do 1991 przewodniczący KZ „S” AZ Sp. z o.o. 1993-2006 zatrudniony w KWK Wujek. 1995-1998 wiceprzewodniczący, 1998-2002 przewodniczący KZ „S” KWK Wujek, 1998-2002 delegat na WZD. 1998-2002 wiceprzewodniczący Regionalnej Komisji Rewizyjnej „S” Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. 1989-1991 członek Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Ku Czci Górników KWK Wujek w Katowicach Poległych 16 XII 1981, 1991-1998 przewodniczący (od 16 XII 1994 przekształconego w Społeczny Komitet Pamięci Górników KWK Wujek Poległych 16 XII 1981). W 1994 jeden z założycieli, od 2000 przewodniczący Zarządu Krajowego Związku Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego. Organizator Międzynarodowego Memoriału Szachowego Dziewięciu z Wujka (1997-2001). Od 2006 na emeryturze. Współtwórca albumu i przewodnikaKrzyż Górników. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007)”.

div>
Zostajemy więc z tym zepsutym projektorem i Stanisławem Płatkiem jeszcze dłuższy czas i, czując, jakie to nas szczęście spotkało, że ten projektor się nagle zepsuł, możemy naciągnąć Płatka na wspomnienia. No i opowie nam Płatek, że jak był strajk, to on miał trzydzieści lat, żonę i syna, że, kiedy się pochylał nad rannym kolegą, został trafiony w ramię zomowską kulą – ciekawe, że mówiąc o innych górnikach, używa wyłącznie formy „kolega” – i to pewnie uratowało mu życie, bo inaczej dostałby z boku w okolice brzucha, że w sumie w tych starciach brało udział 3 tysiące górników, że z tych dziewięciu, pięciu dostało w głowę, a dwóch w serce, i że jak go wieźli karetką pogotowia, to milicja karetkę zatrzymała, wyciągnęli go stamtąd i on pamięta, jak przed nim stanął wysoki bardzo milicjant i chciał mu wlać, ale między milicjanta a niego wszedł wojskowy lekarz i go przed tym ciosem zasłonił.div>
Opowie nam też Stanisław Płatek, że jeszcze dziś w okolicy kopalni pojawia się niekiedy pewien kolega – tak, właśnie kolega – który nie brał udziału w strajku, bo w tym czasie akurat siedział u siebie w domu, ale zomowcy wrzucili mu przez okno do mieszkania jakiś ciężko trujący gaz i on od tego się pochorował tak, że dziś jest raczej ludzkim wrakiem. No ale, jak mówię – kolega.div>
Jak już wspomniałem wyżej, z tym by Stanisława Płatka naciągnąć na wspomnienia nie powinno być problemu, bo to jest miły i grzeczny człowiek. Taki on właśnie jest. Jednak nie możemy się spodziewać, że on nam powie zbyt wiele. My będziemy pytać, on grzecznie i bardzo spokojnie nam będzie odpowiadał, ale trochę tak jakby już dawno znalazł się w świecie, do którego dostępu nie ma nikt z nas. I wtedy też zrozumiemy, dlaczego Stanisław Płatek, emerytowany górnik, ani w jednym momencie naszej rozmowy ani jednym słowem nie wspomniał o bieżącej polityce. Ani nie pluł na Tuska, ani na Kaczyńskiego, ani nic nie mówił o wyborach, ani nawet nie narzekał na ogólną sytuację. Ten temat jakby w jego świadomości w ogóle nie istniał.div>
Kiedy już zajmiemy się wszyscy sobą, znajdziemy w Sieci informację, że Płatek gardzi PiS-em. Co sądzi o Platformie, nie wiadomo. I nagle może też przyjdzie nam do głowy, że te 3 tys. ludzi, to nie byle co. To musiała być walka, jakiej współczesny świat nie widział. 3 tys. ludzi – takiego starcia nie było nawet w Powstaniu Warszawskim. I ten obraz Stanisława Płatka, jak go wyciągają z karetki, z tym rozpieprzonym w drobny mak ramieniem, i z tym wysokim dowódcą, który zamierza się na niego pałką i tym wojskowym lekarzem, odgradzającym tych dwóch od siebie.div>
I co powiedzieć? Co powiedzieć? Wajda z tego filmu nie zrobi. A jak idzie o młodych – oni niech się lepiej za to nawet nie biorą, bo jeszcze im wyjdzie komedia. Może niech kręcą filmy o tym, jak to było w jakimś cholera Jaworzu czy gdzie to Wałęsa siedział? W Arłamowie?div>
I to właśnie jest ten moment, kiedy musimy kończyć, bo czuję, że jeszcze jedno słowo, a zacznę wzywać do tego, by zacząć strzelać. A to mi na sucho nie ujdzie.




Zachęcam do kupowania moich książek. Wszystkie do nabycia w księgarni na stronie www.coryllus.pl.

poniedziałek, 9 listopada 2015

Śląsk czyta, a pana Twardocha zapraszamy na trufle do Toskanii

Skończyły się targi w Katowicach i w związku z tym wypada się podzielić paroma refleksjami.
Przede wszystkim, muszę powtórzyć to, co już zapowiedziałem wczoraj i przedwczoraj: jeśli to co mieliśmy okazję podziwiać przez minione trzy dni, organizatorzy targów zdołają utrzymać w roku następnym i przez kolejne edycje, targi katowickie mają szansę stać się najważniejszym wydarzeniem tego typu w Polsce. I tu nie ma dwóch zdań.
Sukces minionych targów był tym bardziej jednoznaczny, zwłaszcza gdy go porównujemy z tym, co się dzieje z targami w Krakowie, które w tej chwili stoją już tylko przed dwiema możliwościami: one albo zmienią lokalizację oraz sposób organizacji, albo za dwa lata tam pies z kulawą nogą się nie pojawi. Zarówno po stronie wystawców, jak i czytelników.
Druga kwestia. Kiedy w sobotę napisałem, że organizację targów w Katowicach przejęła Agora, jak się już w krótce okazało, popełniłem fatalną omyłkę, a to z tego powodu, że błędnie uznałem, że firma Murator to, jak dziś już niemal wszystko, co nie jest związane z myślą prawicową, Agora. Okazuje się więc, że nie. Murator to nie Agora. I to jest oczywiście wiadomość dobra. Od razu z samego rana na naszym stoisku pojawili się przedstawiciele wspomnianego Muratora ze skierowaną do mnie uprzejmą, acz stanowczą prośbą, bym ich natychmiast przestał kojarzyć z Agorą, którą oni akurat traktują jak konkurencję, no i skorygował informację na blogu, a ja – przyznaję, że dość paskudnie – uznałem to wyłącznie za bardzo mi miły dowód na to, że i oni nas tu czytają i to bardzo na bieżąco. A to jest już coś, prawda?
No i sprawa trzecia. Jak się pewnie część z nas orientuje, podczas spotkań z czytelnikami tradycyjnie zdecydowana większość kupujących okazuje się doskonale wiedzieć, po co tam przyszli i czemu zdecydowali się zatrzymać przy naszym stoisku. Mam wrażenie, że nigdy dotychczas, tak jak w Katowicach, naszych książek nie kupiło tak wiele osób całkowicie nam obcych, ale też takich, którym jeszcze chwilę wcześniej i mi byliśmy autorami całkowicie nieznanymi. A to zarówno dla wydawnictwa, jak i dla naszej twórczości, tworzy perspektywę naprawdę jasną.
Jeśli ktoś liczy na to, że opowiem, kogośmy tam na tych targach spotkali, to proszę uprzejmie: tam byli wszyscy, włącznie z Ewą Minge, Grzegorzem Miecugowem i Szczepanem Twardochem i powiem uczciwie, że mam bardzo duże wyrzuty sumienia z tego powodu, że się nie zdecydowałem i w związku z tym ostatnim nie przeprowadziłem pewnej demonstracji. No ale kiedy to miałem zrobić? No kiedy? Proszę mi powiedzieć.




Za twa tygodnie mamy targi w Warszawie, a tydzień później we Wrocławiu. Jeszcze przed Warszawą mam spotkanie autorskie na uniwersytecie w Opolu, o czym będę informował na bieżąco. Książki są jak zawsze do kupienia w księgarni na stronie www.coryllus.pl.

niedziela, 8 listopada 2015

Katowice, czyli kto się nie boi gen. Ziętka

Jak już pisałem wczoraj, katowickie targi książki robią wrażenie czegoś absolutnie unikalnego. Jeśli organizatorom, a więc Muratorowi (przy okazji najgoręcej ich przepraszam za wczorajsze łączenie ich z Agorą, z którą, jak się okazuje oni nie maja nic wspólnego), uda się zachować to wszystko, czego jesteśmy świadkami tej jesieni, targi katowickie już w przyszłym roku będą najważniejszą tego typu imprezą w kraju. Tym większe jednak poczułem rozczarowanie, kiedy jeden z czytelników – zachwycony całością tak jak ja – zwrócił uwagę na to, że przed budynkiem Centrum Kongresowego, w którym targi się odbywają, wywieszone są dwie flagi: flaga Europy i flaga Śląska. Polskiej flagi brak.
Kiedy siedzimy tak dzień za dniem przy tym stoisku i co chwilę jest okazja do wymiany zdań z kolejnym czytelnikiem, pojawia się też szansa na rozmowę na najwyższym poziomie politycznej analizy. A skoro tak i w dodatku miejsce tych rozmów to Katowice i Śląsk, siłą rzeczy musi się pojawić kwestia planów, jakie mogą mieć do tego regionu tak zwane mocarstwa. I tu bywa naprawdę fascynująco. Proszę więc sobie wyobrazić, że dokładnie wczoraj, tuż po tym jak wróciłem do domu ze wspomnianego pięknego Centrum Kongresowego, zajrzałem na portal, który regularnie sprawdzam, a więc tvn24.pl, i tam na drugim miejscu od góry, znalazłem informację o tym, że „Katowice to miasto do wyburzenia”. Tekst jest wyjątkowo długi, wypełniony zdjęciami, na których widzimy to wszystko czym miasto kiedyś było, ale co już moim zdaniem na szczęście powoli umiera, a jego generalny wydźwięk jest akurat taki, że wszystko co tu było piękne, staje się historią. Katowicki dworzec z jego słynnymi kielichami, Pałac Ślubów, Rynek, a nawet właśnie stopniowo wyburzany gmach DOKP – to wszystko umiera. A z tym oczywiście Miasto.
Powiem zupełnie szczerze, że ja do końca nie rozumiem tej propagandy i nie wiem, jakie dokładnie emocje za nią stoją, a już z całą pewnością tych emocji zrozumieć nie jestem w stanie, natomiast wiem bardzo dobrze, że ja tę gadkę o kielichach i o Pałacu Ślubów słyszę już od dłuższego czasu. Katowice wreszcie po wielu latach czegoś, czego nie umiem nazwać inaczej jak totalnym syfem, zaczynają przypominać normalne europejskie miasto, gdy tymczasem niezidentyfikowana do końca grupa postanawia uprawiać propagandę pod tytułem „śmierć miasta z charakterem”. A mówiąc o „mieście z charakterem”, ma oczywiście na myśli charakter sygnowany nazwiskami Jerzy Ziętek i Edward Gierek.
I, jak można się domyślać, owa agenda nie wypadła sroce spod ogona. Tekst na portalu tvn24, w dodatku zamieszczony ni w pięć ni w dziesięć akurat dziś pod wspomnianymi wcześniej flagami Śląska i Unii Europejskiej, pozornie zupełnie bez żadnej okazji lejący łzy nad rozbieranym gmachem DOKP, to jest tekst w sposób oczywisty sponsorowany. Ja nie widzę żadnego innego powodu, dla którego coś takiego miałoby nagle znaleźć się w przestrzeni ogólnopolskiej bez żadnej szczególnej okazji, jak ten, że ktoś dał na to pieniądze. Nie wiem ani tego, kim są jego inicjatorzy, ani też, ile oni za to by on się tam znalazł zapłacili, podejrzewam jednak, że ich było na to stać. I że nie musieli na tę okazję brać kredytu z Deutsche Banku.

Targi mamy jeszcze dzisiaj. Przypominam: Centrum Kongresowe przy Rondzie (jak najbardziej imienia gen. Jerzego Ziętka), stoisko nr 23. Zapraszam wszystkich.

czwartek, 5 listopada 2015

Rothschildowie, czyli trzydziesta dziewiąta wyprawa na dziewiąty krąg

Już jutro rozpoczynają się w Katowicach Targi Książki, po raz pierwszy organizowane jako cześć Warszawskich Targów Książki, i po raz pierwszy też nie w nieszczęsnym Spodku, który, gdy chodzi o ten rodzaj zdarzenia, okazał się kompletnym nieporozumieniem, lecz w pięknym Centrum Kongresowym. Będziemy tam razem z Coryllusem na stoisku numer 23, od początku do końca do dyspozycji każdego, kto będzie miał ochotę porozmawiać i ewentualnie kupić którąś z naszych książek, a ja już się tego nie mogę doczekać. Tymczasem na zachętę proponuję fragment najnowszej książki, którą tam będzie można kupić z osobistą dedykacją autora w cenie, zatytułowanej „39 wypraw na dziewiąty krąg”, a dokładnie część rozdziału poświęconego nazwisku, które znamy wszyscy, a o którym nie wiemy nic.

Jednak już znacznie wcześniej, w pewnym momencie swojej drogi na szczyty władzy, Mayer Rothschild zdał sobie sprawę z tego, że aby móc wpływać i kontrolować finanse państw w stopniu naprawdę nieograniczonym, musi pozbawić władzy Kościół, a na to może liczyć tylko przez zawarcie paktu z Szatanem. Czy ten rodzaj kalkulacji miał jakikolwiek sens i czy w nim więcej było żydowskiego sprytu, czy szaleństwa, pozostaje kwestią osobnej dyskusji, w każdym razie faktem jest, że tak wyglądał ów plan, którego pierwszy etap polegał na założeniu wspólnie z byłym katolickim księdzem Adamem Weishauptem tajnego stowarzyszenia.
Adam Weishaupt, z urodzenia Żyd, wykształcenie pobierał u jezuitów, którzy nawrócili go na religię katolicką. Mimo że przez pewien czas pracował jako katolicki ksiądz, jego nienawiść do Kościoła była tak wielka, że ostatecznie utracił choćby pozory wiary i jako wierny uczeń Voltaire’a, stał się zdeklarowanym ateistą. Gdyby ktoś z nas potrzebował wiedzieć, jakie to nauki głosił ów Voltaire, wystarczy może przypomnieć fragment jego listu do króla Fryderyka II:
„I wreszcie, kiedy już cały Kościół zostanie odpowiednio osłabiony, a wolna myśl osiągnie wystarczającą potęgę, ostatni cios zostanie zadany mieczem bezwzględnej zemsty. Rządy terroru zapanują na całej Ziemi i będą trwały tak długo aż ostatni chrześcijanin nie wyprze się swojej wiary”.
Uważa się powszechnie, że to właśnie z inspiracji w postaci pism Voltaire’a Weishaupt sformułował swoje własne już plany dotyczące zniszczenia Kościoła, i kiedy w roku 1775 został wezwany przez Rothshildów, na polecenie Mayera zaczął budować formalną potęgę słynnego zakonu Iluminatów, znanego w Niemczech już w XV wieku jako sekta, której, jak sama nazwa wskazuje, było niesienie światła Lucyfera, ale mającego dopiero teraz uzyskać ramy bardziej oficjalne.
Jak już wcześniej zostało powiedziane, nie jest naszym zadaniem analizowanie poziomu szaleństwa owego przedsięwzięcia – relacjonujemy tylko fakty. A fakty są takie, że pierwsza myśl, jaka towarzyszyła powstaniu owego porządku, była taka, że tylko ci, którzy zostali oświeceni „światłem Lucyfera” są uprawnieni do tego, by rządzić światem i zaprowadzać na nim pokój. Formalnym celem organizacji stało się stworzenie czegoś, co zostało określone łacińską nazwą „Novus Ordo Seclorum”, a na normalny język tłumaczy się jako Nowy Światowy Porządek, lub Światowy Rząd.
Korzystając z całej sieci powiązań wewnątrz Organizacji, Mayer Rothschild podwoił swoje wysiłki na rzecz poszerzania i tak już wielkiej władzy, a jego imperium objęło całą Europę. Synowie Rothschilda, którzy w międzyczasie uzyskali tytuły Barona Austriackiego Imperium, niezmordowanie rozbudowywali to, co w spadku zostawił im ojciec i tak się to mniej więcej ciągnie do dziś, i to ściśle wedle trzech zasad, które przed śmiercią 19 września 1812 roku Mayer Amschel Rothschild zostawił tym, co mieli przyjść po nim:
1. Wszystkie ważne stanowiska mają być powierzane tylko członkom rodziny i tylko jej męskim przedstawicielom. Głową rodziny będzie najstarszy syn najstarszego syna, o ile reszta rodziny nie zdecyduje inaczej.
2. Małżeństwa w rodzinie będą zawierane wyłącznie między jej członkami, tak by rodzinna fortuna pozostała pod kontrolą rodziny i pozwoliła rozwijać imperium.
3. Majątek rodziny ma pozostać sprawą wewnętrzną i nie może być w jakikolwiek sposób dyskutowany publicznie.

I ta i wszystkie inne nasze książki dostępne są przez 24 godziny na dobę na stronie www.coryllus.pl.

poniedziałek, 29 grudnia 2014

Spóźniona opowieść wigilijna, czyli no more heroes anymore

Gdy chodzi o moje miasto Katowice i jego udział w budowaniu III RP, na czoło wysuwają się dwie osoby, a mianowicie pierwszy „demokratycznie” nominowany wojewoda Wojciech Czech i pierwszy równie demokratycznie wybrany prezydent Jerzy Śmiałek. Tak się złożyło, że jednego i drugiego znałem mniej lub bardziej osobiście, a to w tym sensie, że Czechom uczyłem dzieci – a mają ich aż troje – natomiast Śmiałek mieszkał w najbliższym sąsiedztwie miejsca, gdzie mieszkaliśmy wówczas i my, a zatem mieliśmy od rana do nocy prosty widok na jego okna.
W pewnym momencie władza zadecydowała, że Czechowie zostaną przeprowadzeni ze swojej kamienicy w lepsze miejsce, a więc do domu, w którym ich bezpośrednim sąsiadem będą Edward i Stanisława Gierkowie, no i w ten sposób ja już przestałem ich odwiedzać. Śmiałek natomiast został w swoim pięknym mieszkaniu u zbiegu ulic Jordana i Skłodowskiej-Curie.
Mimo że mieliśmy go cały czas pod okiem, nigdy nie miałem okazji z nim rozmawiać. O ile pamiętam, nie miałem nawet okazji powiedzieć mu dzień dobry. Z tamtych lat pamiętam tylko pewien dzień, kiedy pod jego mieszkanie podjechał taki typowy miejski dźwig, zatarasował całą ulicę i przez pół dnia instalował mu w oknach takie specjalne koszyki na doniczki. Okropnie mnie to wówczas irytowało, no ale nie zapominajmy, że to się działo prawie dwadzieścia lat przed Katastrofą w Smoleńsku. To jednak jest moje całe doświadczenie, gdy chodzi o tych, którzy byli na miejscu, kiedy hartowała się dzisiejsza stal.
Dziś czasy się bardzo zmieniły, my też już mieszkamy w innym miejscu, a tym samym z dziećmi wojewody Czecha kontaktu już nie mamy – kto zresztą wie, czy one wszystkie nie wyjechały do Anglii? – a Jerzy Śmiałek nie jest już naszym sąsiadem. Ponieważ jednak Katowice to miasto naprawdę niewielkie, wciąż w ten czy inny sposób się z nim akurat widujemy. Dziś Jerzy Śmiałek, pierwszy prezydent wolnych Katowic, jest człowiekiem już w bardzo, bardzo podeszłym wieku i choć z prawdziwym bólem serca stwierdzam, że on dziś wprawdzie wygląda, jakby się znajdował na liście klientów tak zwanej „Szlachetnej Paczki”, to ów, jak to mówią Anglicy „recognition factor” jest na tyle jednoznaczny, że ja go rozpoznaję bez najmniejszego kłopotu.
Przez parę ostatnich lat spotykałem Jerzego Śmiałka, kiedy i ja i on szliśmy z naszymi psami na spacer. Zawsze zamienialiśmy parę słów, a ja nigdy nie uznałem za stosowne poinformować go, że wiem, kim on jest. A zatem, to były zwykłe rozmowy o psach i kupach. W końcu, cóż tam jest więcej? Parę tygodni temu spotkałem prezydenta Śmiałka bez psa, a on mi powiedział, że pies jest chory, przez kilka dni był w szpitalu i akurat dobrzeje. Ja mu na to, że słyszałem – na szczęście tylko słyszałem – że szpitalne leczenie psa jest bardzo drogie i że kiedyś rozmawiałem z człowiekiem, który za leczenie swojej dalmatynki musiał wyłożyć 1600 złotych, na co on mi odpowiedział, że na szczęście w jego wypadku to było zaledwie paręset złotych. Powiedzieliśmy sobie do widzenia i poszliśmy swoją drogą. Wczoraj spotkałem go znowu, no i tym razem on mi powiedział, że miałem rację co do tych kosztów, bo ostatecznie on wydał na swojego pieska dokładnie 1600 złotych, tyle że niestety pies zmarł. No i on dziś już tak sobie chodzi tylko z jego duchem. Tak dokładnie mi powiedział Jerzy Śmiałek. Z jego duchem.
Ponieważ uznałem sytuację za szczególną, postanowiłem wreszcie powiedzieć Śmiałkowi, że ja świetnie wiem, co on za jeden. Powiedziałem mu to, a następnie, zakładając, że będzie co będzie, zapytałem, jak mu się podoba dzisiejsza Polska, a ponieważ, jak wiemy, jestem politycznie mocno wzbudzony, dodałem owo bardzo złośliwe „25 lat wolności”. I proszę sobie wyobrazić, że Jerzy Śmiałek, pierwszy prezydent wolnych Katowic, zrobił minę, której ja nawet nie będę próbował opisać i powiedział: „Ma pan bardzo ładnego psa. Niech się pan cieszy”.
I to mi starczyło za wszystko.
Gdyby ktoś nie wiedział, to była moja spóźniona opowieść wigilijna.

Książki są do kupienia na stronie www.coryllus.pl i prawie nigdzie więcej.

sobota, 15 listopada 2014

Bronisław Komorowski stawia pomniki

Zapraszam do kolejnego felietonu zamieszczonego w najnowszym wydaniu „Warszawskiej gazety”. Dziś o Panu Prezydencie:

Wbrew powszechnemu przekonaniu, Katowice, a więc miasto, w którym mieszkam i pracuję, to miejsce bardzo ładne, bardzo wygodne do życia, no a przede wszystkim niezwykle przyjazne w tym sensie, że ludzie są tu dla siebie bardzo mili, uprzejmi i życzliwi. Nawet w miejscach tak teoretycznie człowiekowi wrogich, jak ZUS, czy Urząd Skarbowy, ja na palcach jednej ręki byłbym w stanie wyliczyć wszystkie te przypadki, kiedy zostałem tam potraktowany nieuprzejmie. Nie wiem, skąd to się bierze, ale tak jest i tu nie ma choćby dyskusji.
Jak wspomniałem, Katowice są też miastem bardzo ładnym. Oczywiście jest cała masa miejsc wciąż bardzo zaniedbanych, brudnych, niekiedy wręcz zapomnianych, niemniej wystarczy podnieść wzrok, by zobaczyć choćby, jak piękne i architektonicznie oryginalne są katowickie kamienice. I to też jest fakt niepodlegający dyskusji.
Byliśmy dziś z żoną obejrzeć sobie dwa nowopowstałe punkty na mapie miasta, a więc nowy budynek NOSPR-u, z salą koncertową o, jak głosi wieść, najlepszej dziś akustyce na świecie, oraz otaczający to miejsce parkowy teren, oraz sąsiadujący z nim kompleks muzealny, wciąż jeszcze nieczynny, lecz zapowiadany już, jako Muzeum Miasta Katowic. I powiem szczerze, że i jedno i drugie pod każdym niemal względem robią wrażenie kolosalne. Jeśli ktoś mi nie wierzy, a ma ochotę sprawdzić, jak daleko się mylę, niech sobie znajdzie odpowiednia grafikę w Internecie i się przekona.
Chodziliśmy sobie więc po owych terenach, podziwialiśmy tę niezwykłą ekspozycję… i oto nagle, jak atak najgorszych sił ciemności, stanęło przed nami świeżo posadzone drzewko, obok pokaźny obelisk, a na nim z odpowiednim ceremoniałem wyryta informacja, że w ten oto sposób miasto Katowice pragnie upamiętnić dzień, w którym Bronisław Komorowski „Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej” zasadził w tym miejscu „dąb wolności”, by w ten sposób uczcić 25 rocznicę odzyskania przez Polskę „wolności”.
Stałem przed tym niby-pomnikiem, oniemiały i wstrząśnięty, gapiłem się na ten napis, na to nazwisko, ten tytuł „Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej” i nagle zrozumiałem, że to coś tu zostanie już na zawsze, i nawet kiedy czasy się zmienią i wszyscy dostaną to na co zasłużyli, będzie nas straszyło tak, jak te wszechobecne sowieckie pomniki, których my nie mamy determinacji likwidować, bo raz, że nie wiadomo po co, a dwa, że przecież nie wypada. No a tu jeszcze to przecież tylko drzewko.
A już po chwili przypomniałem sobie, że ostatnio mieliśmy bardzo dużo, że to tu to tam zawitał prezydent Komorowski i posadził kolejny „dąb wolności”, a ja się domyślam, że skoro on posadził dąb, to lokalne władze posadziły mu pomnik i to jest coś tak strasznego, że mnie osobiście brakuje słów, a jeśli jakieś mi jednak do głowy przychodzą, to Bachurski mi tu ich i tak nie opublikuje. A w tej sytuacji, by mnie licho nie podkusiło, już się może zamknę.

Przypominam, że moją najnowszą książkę o lichu, które skutecznie palimy, można kupować na stronie www.coryllus.pl. Szczerze polecam. Gdyby to miało kogoś przekonać, moim zdaniem, nie wydałem dotychczas nic lepszego.

środa, 27 sierpnia 2014

O kulturalnej jumie w wielce kulturalnym stylu

Parę dni temu przez media przeleciała informacja, że prokuratura postanowiła się zająć meczem piłkarskim miedzy Śląskiem Wrocław i Cracovią, czy może Arką Gdynia i Zawiszą Bydgoszcz, obojętne, który miał się odbyć na Stadionie Narodowym, na organizację którego polskie państwo wydało jakieś półtora miliona złotych, a który ostatecznie, z przyczyn, które są tu dziś dla nas kompletnie nieistotne, się nie odbył. Co prokuratura chce od organizatorów? Otóż podejrzenie jest takie, że cały pomysł na zorganizowanie owej imprezy od początku do końca polegał właśnie na tym, by ona się nie odbyła; by rozprowadzając ów budżet mieć świadomość faktu, że im mniej trzeba się będzie zajmować samym meczem, tym więcej zostanie do podziału. No a skoro tak, to juma. A skoro juma, to kryminał, bo póki co, kraść nie wypada.
Wysłuchałem tej informacji i powiem szczerze, że ani mi nie drgnęła powieka. Otóż chyba jeszcze paręnaście lat temu w Gdyni wystąpić miał David Bowie i też ostatecznie do koncertu nie doszło, jak się okazało, z powodu nikłego zainteresowania ze strony publiczności. Tak się składa, że akurat David Bowie jest mi doskonale obojętny, nigdy nie miałem ani jednej jego płyty, z wyjątkiem „Ziggi Stardust”, której akurat fizycznie nie znoszę, nie znam nawet tytułów jego piosenek, i myślę, że nawet gdyby on miał wystąpić w katowickim Spodku, wolałbym ten czas spędzić w inny sposób. Wiem natomiast, że David Bowie to światowa gwiazda pierwszej jasności, a liczba jego fanów w Polsce wystarczyłaby, żeby wypełnić największe z dostępnych w kraju areny. Koncert w Gdańsku natomiast się nie odbył, bo, jak ogłosili organizatorzy, bilety nie poszły.
To co się stało, było dla mnie wiadomością na tyle szokującą, że postanowiłem sprawę zbadać niemal u źródła, a zatem skonsultowałem się z moim wieloletnim kumplem, który nie dość, że jest umocowany w branży na tyle wysoko, by sytuację znać, to jeszcze mieszka w Gdyni i to co się tam dzieje zna jeszcze lepiej, niż i tak już by nam wystarczyło. Powiedział mi więc mój kumpel, że cała ta impreza pod tytułem „David Bowie w Polsce” została załatwiona dokładnie w ten sposób, jak wiele lat później ów mecz na Stadionie Narodowym: rzuca się hasło, uzyskuje się jak najwyższy budżet, a następnie robi się wszystko, by go rozdzielić na jak najmniej osób, w jak największej części, z efektem wymarzonym takim, że samemu artyście odpala się odpowiednie odszkodowanie za występ, do którego z jakichś tam przyczyn nie doszło, i wszyscy są zadowoleni.
Przypomniała mi się zarówno sprawa niegdysiejszego koncertu Davida Bowie, ale też owe zeszłotygodniowe doniesienia na temat przekrętu z meczem na Stadionie Narodowym przy okazji imprezy o nazwie Tauron Festival, która odbywa się corocznie w Katowicach. Jak pewnie większość z nas wie, Tauron to jeden z czterech najważniejszych w Polsce dostawców energii i to ów koncern właśnie uznał, że opłaci im się drobną część budżetu przeznaczonego na promocję zainwestować w tego rodzaju festiwal. Że niby muzyka to energia. Ponieważ jednak prezesi Taurona na muzyce i organizacji festiwali znają się w stopniu minimalnym, do tej roboty wynajęli kierowaną przez dwóch lokalnych cwaniaków firmę o nazwie More Music Agency. Ja akurat nie wiem dokładnie, jak się tego typu biznesy organizuje, ale domyślam się, że wszystko odbyło się bardzo prosto: Tauron przelewa na konto owej „Agency” żywą gotówkę, a jej szefowie za to zobowiązują się zorganizować festiwal w taki sposób, by on się odbył, odniósł jakiś tam medialno-komercyjny sukces, no i żeby w następnym roku główny sponsor nie zmienił reprezentującego branżę partnera. Co trzeba, żeby to wszystko się jakoś zamknęło? Otóż przede wszystkim trzeba wynająć odpowiedni teren, postawić kilka scen, wydrukować bilety, zorganizować ich dystrybucję, zaprosić do udziału odpowiednią liczbę wykonawców, zapowiedzieć udział dwóch czy trzech gwiazd pierwszej wielkości, no i odpowiednio, i jak najszybciej, podzielić ten budżet, najlepiej tak, żeby przy następnej okazji mieć dobry argument do wyproszenia jego zwiększenia.
W tym roku Tauron Festival zapowiadał występ dwóch gwiazd. Przede wszystkim Neneh Cherry z nowym projektem, no i ledwie debiutującego, a mimo to już otoczonego dość znacznym kultem Australijczyka o ksywie Chet Faker. Gdybym ja akurat miał pieniądze i czas, i gdybym jeszcze mógł te pieniądze i czas tak spożytkować, by obejrzeć tylko tych dwoje, pewnie bym się zdecydował, natomiast faktem jest, że dla znacznej części młodej festiwalowej publiczności sens udziału w tegorocznym festiwalu opierał się na obecności owego Fakera. Jestem pewien, że bardzo duża część biletów na festiwal została sprzedana właśnie ze względu na niego, i to właśnie ze względu na niego tegoroczna edycja Tauron Festival miała odpowiednią rangę. Z tego co mi opowiadały moje dzieci, bilety na koncert Australijczyka zostały sprzedane niemal natychmiast, a z biegiem czasu, wraz ze zbliżaniem się koncertu, ich cena skoczyła niemal dwukrotnie. No i nagle, kiedy do dnia występu zostało już ledwie parę dni okazało się, że Faker jednak nie wystąpi. Dlaczego? Nie wiadomo. Bo tak wyszło. Podobno źle się poczuł.
Ktoś się zapyta, po jasną cholerę ja się zajmuje takim głupstwem, jak Tauron Festival i jakiś gwiazdor, który nie dotrzymuje terminów. Otóż czytelnicy tego bloga, w większości pewnie słabo zorientowani, gdy idzie o dzisiejszy rynek muzyczny, tego nie wiedzą, ale ostatnie lata w Polsce to autentyczna plaga odwołanych koncertów. Nie są to wprawdzie wydarzenia na poziomie Black Sabbath, ACDC, czy Iron Maiden, jednak dzisiejszy rynek – i tego też osoby niezainteresowane mogą nie wiedzieć – to przede wszystkim artyści znani z Internetu, a więc ci, co dziś tworzą autentyczny popyt. Black Sabbath, ACDC, czy Iron Maiden, to muzyka dla starych dziadów, takich jak ja, gwiazdy klasycznego popu, takie jak Justin Timberlake, Jaz-Z, czy Rihanna to świat nam zupełnie obcy, natomiast dzisiejszy rynek festiwalowy, a więc wobec ciężkiego kryzysu na rynku płytowym, tak naprawdę rynek jedyny, to klasyczny internetowy underground. W minionych latach swoje koncerty w Polsce w ostatniej chwili, poza Chetem Fakerem, odwołali tacy wykonawcy, jak Ellie Goulding, Future Islands, Jake Bugg, czy Thom Yorke. Z gwiazd większych, w ostatniej chwili odwołany został ostatni komercyjny hit, Pharrell Wiliams. W Gdańsku wprawdzie odbył się koncert Justina Timberlake’a, stanowiący część bieżącej światowej trasy artysty, na który oficjalne ceny biletów dochodziły do tysiąca złotych, jednak to, co widzowie zobaczyli, to zaledwie cień tego, co zapowiadały doniesienia z innych aren. Inny program, inny wystrój, w efekcie znacznie skromniejszy show, no i sam występ zwyczajnie krótszy. Dlaczego? Co takiego się stało, że coś, co wedle wszelkich znanych dotychczas standardów nie mogło różnić się pod jakimkolwiek względem od oryginału, w rezultacie okazało się kompletną porażką?
Otóż ja mam na to i wszelkie wcześniejsze pytania odpowiedź jedną. Otóż moim zdaniem, dziś organizacja wszelkich akcji związanych z wykorzystywaniem budżetów – budżetów, podkreślam, jakichkolwiek, a więc zarówno prywatnych, jak i publicznych – sprowadza się do tego, by jak największą ich część rozdzielić między organizatorów, a za to, co zostanie, spróbować jakoś tę imprezę sfinansować. Najlepiej oczywiście, jak już wspomniałem na początku tej notki, i z czym mieliśmy do czynienia w przypadku afery z meczem na Stadionie Narodowym i niedoszłego występu Davida Bowie sprzed lat, byłoby doprowadzić do sytuacji, gdzie impreza się zwyczajnie nie odbędzie. Mam wrażenie, że najgorsze, co tych cwaniaków może spotkać to to, jak się zachował Justin Timberlake. On prawdopodobnie w ostatniej chwili dowiedział się, że nie ma tego, nie zapewniono tamtego, nie dadzą mu jeszcze czegoś, a w dodatku poinformowali, że pieniędzy jednak jest mniej, niż miało być, a on, zamiast się zgodzić na jakieś skromne odszkodowanie i w Gdańsku się nie pokazać, pomyślał, że głupio byłoby tak się nagle obrażać, wziął co dali, tyle że sam też dał to co dał i tyle.
No i teraz znów ktoś się spyta, co z tego? Co nas interesuje branża rozrywkowa i tych paru gangsterów, którzy postanowili się na niej dorobić. Otóż moim zdaniem, to, co się stało na Stadionie Narodowym i to, co się dzieje w przemyśle muzycznym jest zaledwie odpryskiem owej gigantycznej „jumy”, z którą mamy do czynienia na każdym poziomie polskiego życia publicznego. Moim zdaniem, w każdym możliwym jego wymiarze, i to niezależnie od tego, czy chodzi o małe wioski, wielkie miasta, rynek książek, muzyki, prasy, filmu, teatru, nauki, czy czegoś, co się oficjalnie opisuje terminem „coaching”, a co obejmuje wszelkiego rodzaju kursy, szkolenia, doradztwa, dziś już nie chodzi o nic innego, jak tylko o to, by wypatrzeć gdzieś jakieś pieniądze, zgłosić się z dowolnym projektem, a następnie już tylko pozwolić, by dokooptowano do interesu tyle odpowiednio znaczących osób i instytucji, by można było mieć pewność, że całe przedsięwzięcie uda się zamknąć w taki sposób, by każdy był zadowolony. No może, z wyjątkiem klienta, który zapłacił i albo dostał coś, na co nie liczył i pomyślał, że może następnym razem będzie lepiej, albo się obraził i dostał zwrot pieniędzy.
Wróćmy na chwilę jeszcze do dwóch wspomnianych wcześniej cwaniaków z More Music Agency. Tak się składa, że wśród paru innych tak zwanych „jednostek kulturalnych” na Śląsku, oni obsługują znany w środowisku Jazz Club „Hipnoza”. Jeszcze kilka lat temu nie było tygodnia, by w owej „Hipnozie” nie odbywał się jakiś poważny mniej lub bardziej koncert. W „Hipnozie” występowali David Murray, Arthur Blythe, Billy Bang, Kahil El’Zabar, Nicole Mitchell, wszyscy przy pełnej sali. Dziś tam już się głównie pije piwo i słucha jazzu z odtwarzacza CD. Czemu? Ależ to jest proste: po cholerę się napinać, skoro miasto i tak to co i tak już przeznaczyło na rozwój lokalnej kultury, da? Jak mówię, to co ja tu piszę, opiera się nie na mojej wiedzy, ale na tym co widzę i co mi każe wyciągać wnioski, ale moim zdaniem jest tak, że dziś ci dwaj nie muszą już robić poza tym, że raz do roku przedstawią listę, na której będzie napisane, jak to przez minione 12 miesięcy Jazz Club „Hipnoza” przyczynił się do rozwoju kultury na Śląsku, ile pieniędzy wydał, o ile więcej będzie potrzebował w roku następnym, ktoś tam przybije pieczątkę i sprawa załatwiona. Jak mówię, po co się napinać, a już zwłaszcza, gdy jeszcze jest ten Tauron?
A odbiorca tej oferty? On zresztą i tak już wkrótce prawdopodobnie zostanie na tyle skutecznie wyćwiczony, że będzie zadowolony zawsze, wiedząc, że jeśli nie będzie tego piwa, to nie będzie nic, a kiedy nie będzie nic, to jak żyć panie premierze? Jak żyć?

Wszystkich zainteresowanych zapraszam na stronę www.coryllus.pl, gdzie wciąż obowiązują wyjątkowo ciekawe promocje na niektóre z moich i Coryllusa książek. Szczerze polecam, również te, akurat promocjami nie objęte. No i wciąż, jak zawsze, proszę wszystkich, którym zbywa, o wsparcie dla tego bloga. Dziękuję.

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

O tym, czego się nigdy nie dowiemy, i nigdy nie zapomnimy

Wprawdzie wtorek dopiero jutro, a moja przedświąteczna obietnica dotyczyła wtorku właśnie, skoro jednak Święta już praktycznie za nami, a od paru dni chodzą mi po głowie bardzo ważne myśli, chciałbym tu zostawić na tę noc i może jeden jeszcze dzień jedno zdjęcie i parę krótkich akapitów.
Jak już tu opowiadałem, za oknem mam cudowny wręcz kościół garnizonowy obsługujący garnizon, którego nie ma, i dwóch wspaniałych księży, grzeszników takich jak my, a jednocześnie aniołów, jakimi już pewnie być nie zdążymy, a do tego wszystkiego doszedł jeszcze ów Grób Pański – o ile pamiętam pierwszy taki od wielu, wielu lat.
Nie mam ochoty tego, co tu widzimy komentować, więc powiem tylko dwie rzeczy. Pierwsza to taka, że rozmawiałem z proboszczem i – trochę w żartach – powiedziałem mu, że kiedy go będą za ten grób stąd zabierać, zorganizuję demonstrację taką, jak w obronie księdza Lemańskiego, na co on mi odpowiedział: „Niech pan nawet k… nie próbuje”.
Druga, już tylko dla niektórych czytelników tego bloga. Jeśli założymy opcję z Waszego punktu widzenia nieprawdziwą, wręcz absurdalną, a więc tę, że tam rzeczywiście doszło do zbrodni, której celem było zabójstwo Lecha Kaczyńskiego, czy jesteście sobie w stanie wyobrazić dowód, który by Was przekonał? Czy widzicie taką możliwość, że oni pozwoliliby, żeby to się wydało? Tak myślicie? Naprawdę?



Przypominam, że wszystkie moje książki są do nabycia w księgarni Gabriela pod adresem www.coryllus.pl. Szczerze polecam. No i tradycyjnie, serdecznie proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

poniedziałek, 17 marca 2014

Sląscy patrioci patrzą na Krym

Szczerze muszę przyznać, że jeszcze do bardzo niedawna, pojęcia nawet nie miałem, że na stronie głównej Salonu24 znajduje się dział zatytułowany „Polska lokalna”, a może „Polska regionalna”, czy jakoś tak, ale tak się stało, że najpierw pojechaliśmy z żoną do Zakopanego, stamtąd przywieźliśmy worek na psie kupy, ja na temat tego worka napisałem felieton do „Warszawskiej Gazety”, następnie ów felieton wrzuciłem na oba swoje blogi, a administracja Salonu z kolei wrzuciła go do działu o Polsce regionalnej, no i w ten sposób dowiedziałem się, że tu istnieje coś takiego. Stąd już zatem było bardzo blisko do wniosku, że z punktu widzenia takiego Konstancina polskie rzeczy mają się tak, że wszystko co się wydarza na terenie Warszawy, stanowi część spraw ogólnopolskich, natomiast wszystko to co dotyczy obszarów leżących poza stolicą, trafia do przegródki z tabliczką „lokalne”.
I to by się właściwie zgadzało z tendencją uniwersalną: to przecież właśnie podczas zeszłosobotniej wyprawy do Zakopanego, usłyszeliśmy podaną na całą Polskę przez radio RMF wiadomość, że w Warszawie przez cały weekend nie będzie kursowała jedna linia tramwajowa, bo gdzieś tam na Grochowie, czy w innym Piasecznie trwają jakieś prace.
No a ja mam teraz kłopot, bo już od pewnego czasu zastanawiałem się nad napisaniem tekstu o tym, jak to w moich Katowicach od paru lat trwają bardzo poważne prace nad rekonstrukcją całego niemal miasta. I tu nie chodzi o zwykłe poprawianie funkcjonalności, czy estetyki miasta, tak jak to ma miejsce w jakimś Poznaniu, czy w Lublinie, ale o gruntowną naprawę tego, co z Katowicami zrobił wojewoda Jerzy Ziętek, no i o to, by przynajmmniej spróbować zrobić coś, by ono stało się choćby w ułamku procenta miejscem tak ładnym i funkcjonalnym, jakim było przed wojną, a więc o jak najbardziej politykę. W związku z tym, bardzo wpływowe środowiska, pod bardzo agresywnym patronatem „Gazety Wyborczej” i Ruchu Autonomii Śląska, a więc wszyscy ci, którzy uważają Ziętka – obok Barbary Blidy i Kazimierza Kutza – za świętego patrona tej ziemi, prowadzą bardzo szeroko zakrojoną akcję przeciwko niszczeniu miasta przez prezydenta Uszoka. Planuję od pewnego już czasu ten tekst napisać, i pewnie bym już to zrobił dawno temu, gdyby nie fakt, że wciąż nie mogłem znaleźć odpowiedniego środka, by całą sprawę przedstawić nie w wymiarze lokalnym, ale ściśle bardzo ogólnopolskim, gdy tymczasem okazuje się, że cokolwiek wymyślę, to i tak ten tekst trafi do kategorii „Polska lokalna”. A więc wygląda na to, że nie ma na co czekać, tylko trzeba się brać do roboty.
Stało się jednak coś jeszcze, co sprawiło, że postanowiłem za temat zabrać się już dziś. Oto wczoraj z synem byliśmy na rodzinnej wizycie, i tam rozmawialiśmy z człowiekiem, który z pewnego punktu widzenia jest dla mnie wręcz idealnym przedstawicielem pewnej szczególnej części naszego społeczeństwa. Otóż on ma w sobie coś takiego, że ja mógłbym ani nie oglądać telewizji, ani czytać gazet, ani nawet przede wszystkim zaglądać do Internetu, by w oparciu o to, co on mówi, wiedzieć, jak wygląda aktualny stan reżimowej propagandy. Ma on bowiem ów zupełnie nieprawdopodobny talent do tego, by wręcz z najdrobniejszymi i pozornie kompletnie bez znaczenia szczegółami pochłaniać wszelki przekaz propagandowy, a następnie dzielić się swoją świeżo pozyskana wiedzą w taki sposób, by to robiło wrażenie jego szczerej i bardzo osobistej opinii. Byliśmy więc tam wczoraj z wizytą i w pewnym momencie człowiek ów nam powiedział, że to co Uszok wyprawia z Katowicami, to w tej chwili jest już sprawą kryminalną, a następnie zaczął podawać przykłady: przede wszystkim mieliśmy piękny dworzec kolejowy, który wymagał umycia i ewentualnie odmalowania, a Uszok, niszcząc przy tej okazji piękne stare kamienice i automatycznie też całą ulicę 3 maja, na jego miejscu postawił ohydny „blaszak”; Katowice miały fantastyczne Centrum, ciągnące się od tak zwanego Rynku aż po nowoczesną „ziętkowską” Koszutkę, która przez lata stanowiła europejską wizytówkę miasta, a teraz na tym miejscu wszystko jest rozkopane i diabli wiedzą, co tam ten Uszok chce postawić; wreszcie mieliśmy piekną, przecinającą miasto ulicę Kościuszki, która lada chwila zostanie zamknięta, bo Uszok chce tam wpuścić jakieś buldożery. Całe szczęście, że nie ruszyli jeszcze Osiedla Paderewskiego i tego pięknego kościoła przyozdobionego równie pięknymi obrazami Dudy Gracza.
I to był dla mnie autentyczny szok, głównie za sprawą tego dworca, tego „blaszaka”, i owego „Rynku”. Rzecz w tym, że każdy kto kiedykolwiek był w Katowicach, zanim jeszcze powstał nowy dworzec, wie jak to miejsce i jego otoczenie wyglądały przez całe lata. Każdy też, kto był tu w ciągu minionego roku, wie, jak to samo miejsce – i jego otoczenie – wyglądają dziś. A widząc to, wie, jak bardzo tamto stanowiło najbardziej ohydną ohydę, i jak bardzo to co stoi tam dziś jest miejscem po prostu normalnym, a już na pewno ładniejszym, niż okolice dworca w Krakowie, Wrocławiu, Gdańsku, Poznania, nie mówiąc już o Warszawie.
Katowicki dworzec i ta handlowa galeria, której częścią on dziś się szczęśliwie stał. Ja byłem zszokowany, bo wiem, że kiedy stawiano ten „blaszak”, nie zniszczono ani jednej starej kamienicy, ale zaledwie przykryto ten wypełniony śmierdzącymi autobusami, busami i kręcącymi się między nimi narkomanami i kieszonkowcami brudny plac i tę ciągnącą się nad nim zasyfioną, niczemu i nikomu niesłużącą, estakadę. Ale również przeżyłem szok, bo świetnie znam człowieka, z którym rozmawiałem i wiem, jak on uwielbia tę tak zwaną nowoczesność, symbolizowaną właśnie przez hipermarkety i te wszystkie galerie handlowe, a kiedy tu nagle w Katowicach, niemal pod samym jego nosem, powstaje najładniejsza galeria handlowa, jaką widziałem, a on na nią zaczyna nagle mówić „blaszak”, i sugerować, że prezydent Uszok, który na to dał pieniądze, powinien za to iść do więzienia. Oto potęga propagandy.
A więc można by sądzić, że sprawa jest jasna. Nowa władza niszczy dzieło życia największego Ślązaka w historii, więc Ślązacy się denerwują, i swoim zdenerwowaniem dzielą się z niewinnymi, choć bardzo naiwnymi, mieszkańcami miasta. Ja jednak sądzę, że tu toczy się walka o coś znacznie poważniejszego, a więc o coś, przy czym ów sowiecki agent i komunistyczny bandyta i jego współcześni wielbiciele stają się okruchem bez znaczenia. Oczywiście, że z ich punktu widzenia, szkoda zarówno tych „kielichów” reprezentujących rzekomo najwyższe architektoniczne piękno, jak i tego rynku i tej Koszutki, na którą mam nadzieję też w końcu przyjdzie kolej, to jednak, to co tu jest najważniejsze, to moim zdaniem determinacja władz miasta, by kiedy już tu wreszcie przyjdą Niemcy, wszystko było zrobione naszymi rękami. Żeby oni, jak już któregoś dnia, nie daj Boże, w odpowiedzi na lokalne referendum tu przyjdą, nie mogli powiedzieć, że zajęli tak naprawdę polskie miasto, ale żeby w swoich gazetach mogli napisać, że przyszli tu jako wybawcy, którzy ten cały syf muszą odbudować.
Że to jest jakiś absurd? Oczywiście że absurd, ale raz że ja naprawdę nie umiem znaleźć innego wytłumaczenia dla tej najwyraźniej kompletnie chorej kampanii w obronie czegoś, czego się bronić zwyczajnie nie da, a z drugiej strony, zastanówmy się, co z tego, że absurd? Popatrzmy na dzisiejszą Ukrainę, na ten Krym, na to ruskie referendum, na to wszystko, co się wokół tego dzieje – czy mamy tak naprawdę tu jakąkolwiek sensowną odpowiedź? A zatem, jak mówię, nawet jeśli absurd, to nie pierwszy i nie ostatni. No, a co najważniejsze, wcale nie taki najgłupszy.

Jak już zapowiadałem, książka o języku jest już tuż tuż i mam nadzieję, że w tym tygodniu będziemy ją sprzedawać wraz ze wszystkimi innymi fantastycznymi rzeczami znajdującymi się w księgarni Coryllusa pod adresem coryllus.pl. Jednocześnie wciąż apeluję i proszę o wspieranie tego bloga. Jesteśmy dziś na fatalnym minusie, a biorąc pod uwagę, że nikt nam tej książki nie finansuje poza czytelnikami, bardzo proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Najbliższy miesiąc robi pod względem finansowym wrażenie najgorsze. Dziękuję.


czwartek, 9 stycznia 2014

Na co komu ksiądz? Na co księżom my?

Kościół, który mamy tuż za naszym oknem, i przez którego, bijące nam z precyzyjną regularnością, dzwony, nie jestem w stanie ani w spokoju pogadać, ani posłuchać muzyki, ani nawet się jak należy pouczyć z Sebastianem angielskiego, bo z jakiegoś powodu Skype tego dźwięku nie toleruje i zniekształca nasze słowa, jest kościołem garnizonowym, a więc służy nam za miejsce modlitwy niejako obok naszej parafii.
Bardzo dziwny jest jego status. Z jednej strony, przez to, że w Katowicach wojska już nie ma, jego dalsze funkcjonowanie jest z formalnego punktu widzenia bez sensu, a z drugiej, podczas każdej niedzielnej mszy, on jest ściśle wypełniony wiernymi, na dodatek jeszcze, wiernymi w podwójnym rozumieniu tego słowa – a więc ludźmi pobożnymi, ale też ludźmi, którzy są bardzo wierni właśnie temu, a nie żadnemu innemu, miejscu.
I owa wierność jest dla mnie czymś całkowicie zadziwiającym. Tuż obok znajduje się kościół parafialny, nieco dalej, w drugą stronę – też jak najbardziej nasza – katedra, a mimo to jest całe mnóstwo ludzi, którzy nie chcą bywać nigdzie indziej, jak tylko tu właśnie. Wielokrotnie zadawałem sobie pytanie, dlaczego tak jest? Co przyciąga tych ludzi, ale przecież też i mnie, do tego właśnie miejsca? Dlaczego my od tylu już lat nie chcemy chodzić na msze nigdzie indziej?
Najprościej by oczywiście na to pytanie można odpowiedzieć, gdyby tak się akurat złożyło, że wojsko przysyła nam tu tak wybitnych księży, najlepiej jakichś wybranych dominikanów, że oni zwyczajnie porywają nasze serca i umysły – tyle że nasi księża nie są w żaden sposób wybitni.
Łatwo by było odpowiedzieć na to pytanie, gdyby się miało okazać, że te nabożeństwa, czy to niedzielne, czy powszednie, przez jakiś nieodgadniony w swojej tajemniczości nastrój tego miejsca, sprawiają, że wszyscy nagle czujemy taką bliskość Boga, że już nie chcemy szukać dalej – co jednak z tego, skoro tu, jeśli w ogóle już czymś wieje, to raczej kompletną przeciętnością, by nie powiedzieć nudą?
Łatwo by wreszcie było wytłumaczyć tę popularność, gdyby chodziło o to, że nasz kościół to i te bardzo patriotyczne tablice poświęcone polskim bohaterom, te białoczerwone flagi, ten nastrój dumnej państwowości, czy wreszcie fakt, że to tu właśnie wisi przepięknie poruszający obraz Matki Boskiej Katyńskiej i to tu są te wszystkie tabliczki z zamordowanymi tam właśnie „na nieludzkiej ziemi”. Tyle że to też nie może być powodem. Ja mniej więcej znam polityczno-społeczny przekrój tej naszej grupy, i bardzo bym się zdziwił, gdyby się miało nagle wydać, że większość z nich tym Katyniem się szczególnie mocno przejmuje. Ja tam choćby każdej niedzieli widzę pewną swoją sąsiadkę, która wygląda jak wręcz karykatura bardzo pobożnej katechetki, a przy okazji babci o gołębim sercu, a do dziś pamiętam, jak kiedyś, w swojej nieszczęsnej nieświadomości, tłumaczyła mi, co by, gdyby tylko mogła, zrobiła tej „kaczystowskiej mordzie”. A więc tu też nie może chodzić o ten najbardziej tradycyjny patriotyzm. Jakiś tam może i tak, ale z całą pewnością nie ten, symbolizowany przez obraz Matki Boskiej Katyńskiej.
Bardziej już może o najbardziej tradycyjny grzech… ale nie przyspieszajmy wypadków.
Ten patriotyzm zresztą nigdy nie mógł być powodem popularności Kościoła Garnizonowego w Katowicach. Ja pamiętam jeszcze z czarnego PRL-u atmosferę, jaką to właśnie miejsce budziło w ludziach takich jak ja. Powszechna bowiem opinia, jaka panowała na jego temat, była taka, że tam nie mam mowy o jakiejkolwiek pobożności. Tam w środku są jacyś wyznaczeni przez władze żołnierze, udający księży, a wśród wiernych połowa to zwyczajni esbecy, mający uważać, czy przypadkiem tam się nagle nie zacznie dziać coś nieprzewidzianego. A więc, jeśli już miałbym się decydować na którąś z tych opcji, to raczej na to, że Kościół Garnizonowy to kościół dla byłych komuchów, którzy kiedyś nie potrafili się jasno określić, a dziś jest im już łatwiej. Tyle że to też nieprawda. Gdyby tak było, to tam już dawno by coś zrobiono z tymi smoleńskimi miesięcznicami. Tymczasem wygląda na to, że większość z nich te comiesięczne uroczystości ma w nosie.
I pewnie bym tam już do końca życia błąkał się wśród tych zagadek, gdyby nie pewna sekwencja wymiany księży w naszym kościele, jaką mogliśmy zaobserwować w ostatnich latach. Zanim jednak przejdę do sedna, jeszcze jedno małe wyjaśnienie. Otóż tu jest tak, że ksiądz jest z reguły jeden, wikary i proboszcz, w jednej osobie. Jest więc ten jeden biedny ksiądz, jedna gospodyni, jeden kościelny… tu nawet, od czasu, jak mój syn wydoroślał, nie ma normalnego ministranta. Do mszy służy, zbiera na ofiarę, zamyka i otwiera drzwi, kościelny. Tu w pewnym momencie doszło do tego, że należało zmniejszyć liczbę niedzielnych mszy z sześciu do pięciu, bo zgodnie z przepisami jeden ksiądz nie może odprawić więcej, niż pięć. Dopiero niedawno nowemu proboszczowi dali do pomocy jakiegoś emeryta, no i nagle jest ich dwóch.
A zatem, ma ten nasz Kościół Garnizonowy najczęściej tego jednego księdza, który, samotny tu jak kołek, nie mając ani z kim pogadać, ani gdzie pójść, ani choćby posiedzieć latem w ogródku, jest tu, jak na klasycznym zesłaniu. Właśnie – zesłaniu. Otóż akurat nie ja, tylko moja wybitnie przenikliwa żona, któregoś dnia, obserwując kolejnych proboszczów, powiedziała, że ona nie ma najmniejszych wątpliwości, że księża, którzy tu do nas są przysyłani, są przysyłani za karę. Albo więc przez swoje pijaństwo, albo tak zwaną „babę”, hazard, czy jakieś inne, tak bardzo pospolite, grzechy. Tak twierdzi moja żona. Ona widzi kolejnego proboszcza, i od razu mówi: „Popatrz na tego. Ten musiał dopiero narozrabiać, że go tu wysłali. Ale to dobrze. Przynajmniej nikt nie będzie człowieka rozpraszał tanimi popisami”.
No i ja na nich patrzę i nagle widzę kolejnych księży, którzy w swojej zdecydowanej większości – bardzo to prawdopodobne – nie zdobyliby najmniejszej popularności wśród ludzi, którzy w Kościele szukają zachęty i inspiracji do wiary. Nagle sobie uświadamiam, że ludziom, którzy przychodzą do naszego kościoła, ci księża potrzebni są wyłącznie do tego, by odprawiać mszę, udzielać komunii, spowiadać i błogosławić, a więc robić dokładnie to wszystko, czego żaden z nas zrobić nie może.
Ludzie, którzy tak bardzo lubią przychodzić do Kościoła Garnizonowego mają w sobie wystarczająco dużo wiary koniecznej do tego, by jakiś, choćby nie wiadomo jak, nieudany, ksiądz ich tu był w stanie czegokolwiek pozbawić, ale też są wystarczająco grzeszni, i tej swojej grzeszności świadomi, by się tym, że ich proboszcz to pijak i dziwkarz, w ogóle przejmować. No i jeszcze coś: wygląda jakby oni w swojej większości woleli, żeby akurat podczas mszy żaden z tych mądrali ich nie rozpraszał.
I to, moim zdaniem, z punktu widzenia nas, ludzi Kościoła, stanowi sytuację wręcz fantastyczną. Nigdzie tak jak tu nie możemy bowiem poczuć, że tak naprawdę wszyscy jesteśmy równie samotni, a jednocześnie tak niezwykle solidarni, wobec Boga Najwyższego i tego, co On nam obiecał.
Kilka lat temu stało się tak, że ówczesny proboszcz pojawił się za ołtarzem bardzo pijany. Trzymał się więc z trudem tego świętego porządku, kościelny-ministrant zwijał się jak w ukropie, żeby jakoś zapanować nad sytuacją, a ludzie ani się nie śmiali, ani nie szeptali między sobą, ani tym bardziej nie łapali się za głowy w panice, tylko robili to co do nich należy każdej niedzieli – a więc brali, pobożnie, jak tylko potrafią, udział we mszy. A co jeszcze ciekawsze, kiedy już po kilku dniach, ów nieszczęsny ksiądz został stąd zabrany, nawet nie zauważyłem, żeby sprawa była jakkolwiek komentowana. Zapytałem nawet o to pewną znajomą panią, a ona wzruszyła ramionami i powiedziała, że ona tu nie przychodzi dla księży.
W tych dniach, słynny – by nie powiedzieć, że wzorowo kultowy – wśród ambitnej i wykształconej młodzieży, dominikanin ojciec Szustak wygłosił fantastyczne, niemal powalające na kolana, kazanie o Święcie Trzech Króli. Jeśli ktoś nie wie, kim jest ów Szustak, to powiem tylko, że jest to taki ksiądz, który, mając w swoim życiorysie jakieś bardzo ciemne momenty, których być może jedynym już dziś widocznym śladem są tatuaże, jeździ po Polsce i głosi swoje kazania. Młodzież go uwielbia, pewnie w dużym stopniu przez to, że on wciąż używa słów takich, jako „kurde”, czy „koleś” i zawsze dba o to, by powiedzieć coś takiego, by kościół się zaśmiał. To jest pewnie jakiś powód, ale też musi mieć znaczenie i ta jego „dziarana” przeszłość, no i fakt, że on podobno nie ma nic: ani mieszkania, ani pieniędzy, ani nawet rzeczy innych poza ubraniem. No a to musi robić wrażenie.
A zatem wygłosił Szustak to swoje świąteczne kazanie, i wygląda na to, że znaczna część tych, do których on je adresował, kompletnie go nie zrozumiała. Oto na jednym z chrześcijańskich portali ukazała się informacja o słowie ojca Szustaka, utrzymana jednak w formie oskarżającej go faktycznie o bluźnierstwo. Jak słyszę, również już na Facebooku rozpętała się dyskusja na temat rzekomo skandalicznego kazania jednego z księży.
Jak mówię, wspomnianego kazania wysłuchałem i uważam, że to jest jedno z najbardziej pobożnych i interesująco napisanych kazań, jakie słyszałem. Tylko co z tego, jeśli podane w takiej formie, że prawdopodobnie większość go nie pojęła, a jego faktyczny efekt będzie taki, że ci, którzy Szustaka bezkrytycznie kochają, postarają się o tej akurat „wpadce” jak najszybciej zapomnieć, a ci, którzy się właśnie o nim dowiedzieli, i których on zapewne pragnął ewangelizować, uznają go za jakiegoś dziwaka. I tyle wszystkiego.
Nie wiem, czy to co się dzieje wokół niego dziś będzie miało dla niego jakieś konsekwencje – mam nadzieję, że nie – ale jeśli jednak tak, on zawsze może przyjechać tu do nas. Prawdopodobnie, część z nas tego, co on nam powie, nie zrozumie, część nawet nie będzie słuchała, a tych kilku wróci do domu i powie, że ksiądz powiedział ładne kazanie, tyle że trochę trudne. Z całą jednak pewnością, nikt nie będzie z tego powodu, że ten Szustak jakiś nie bardzo, robił sensacji. W końcu myśmy tu nie takie cuda widzieli.

Proszę serdecznie o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta, a jak ktoś jeszcze nie ma, to polecam którąś z wystawionych też obok książek. Można je zamawiać u mnie pod adresem toyah@toyah.pl, albo w księgarni u Gabriela coryllus.pl, gdzie można też trafić przy okazji na całą masę innych wartych uwagi rzeczy. Zachęcam i dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...