Wczoraj
ukazał się kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w nim mój cotygodniowy
felieton. Polecam wszystkim.
Jak już miałem tu okazję pisać kilka
razy, cykl wydawniczy „Warszawskiej Gazety” w połączeniu z tempem, w jakim
pojawiają się i dezaktualizują kolejne wydarzenia, sprawia, że kiedy zasiadam
do pisania kolejnego felietonu, to o ile tylko jego tematyka nie dotyczy spraw
bardziej ogólnych, nie mogę mieć jakiejkolwiek pewności, czy te kilka dni nie
sprawi, że kiedy będą Państwo czytali moje słowa, one Wam będą, jak psu na
budę. Tym razem jednak – mimo że w istocie rzeczy dotykamy dziś kwestii
zdecydowanie doraźnej – mam mocne przekonanie, że w kolejny długi weekend
będziemy wchodzić z porządnym przytupem.
Oto w Internecie zaprezentowane zostały
dwa zdjęcia. Na pierwszym z nich czterech polityków opozycji protestuje w
Sejmie przeciwko pisowskiemu faszyzmowi i tu akurat widzimy jakiegoś
niezidentyfikowanego posła, dwie jak najbardziej znane posłanki Nowoczesnej,
oraz jednego Murzyna, jak siedzą na schodkach prowadzących na mównicę i ponuro
spoglądają w oko kamery. Ponieważ za nimi już dwa bite tygodnie tego żenującego
spektaklu, a szanse na choćby pozornie honorowe jego zakończenie, bliskie zera,
oni ani do nas nie machają, ani nie robią śmiesznych min, ani nawet nie robią
wrażenia wesołych. Siedzą tam, najwidoczniej źli jak jasna cholera na cały
świat, jakby chcieli do nas warknąć: „I co się gapicie?”
To jest zdjęcie pierwsze. Drugie jest już
znacznie bardziej radosne. Oto mamy wnętrze samolotu, na pierwszym planie
widzimy Ryszarda Petru, jak w swoim typowo wieśniackim zamyśleniu wpatruje się
w ekran swojego notebooka, a na fotelu obok, w uwodzicielskim wygięciu, półleży
posłanka Nowoczesnej Joanna Schmidt i wpatruje się w przewodniczącego Petru,
jakby chciała mu powiedzieć: „Riczi, jaki ty jesteś piękny, kiedy tak siedzisz
i nawet nie widzisz, jak ja cię kocham”.
Jak się dowiadujemy, w odróżnieniu od
pierwszego ze zdjęć, które było jak najbardziej pozowane, to, na którym widzimy
Ricziego z Dżoaną, zostało zrobione z ukrycia przez współpasażera tej
superprzystojnej parki w drodze na portugalską Maderę i bardzo inteligentnie
sprzedane przez niego plotkarskim mediom, które oczywiście natychmiast je
opublikowały, no a nam nie pozostaje już nic innego, jak się nim odpowiednio
zainspirować.
Otóż to co moim zdaniem jest tu
najbardziej interesujące, to wcale nie widoczny romans Petru z posłanką
Schmidt. To akurat mnie ani nie dziwi, ani nawet nie oburza. Nie dziwi, bo choć
to, jak wszyscy wiemy, klasyczny burak spod Piaseczna, Petru jest faktycznym
szefem tej korporacji, a zatem Schmidt, jako zdecydowanie najładniejsza
posłanka Nowoczesnej, nie bardzo miała szansę, by się przy tak ciężkich
warunkach uchować. Nie oburza natomiast, bo trudno się oburzać, kiedy wiatr
wieje, słońce świeci, a Ziemia się kręci.
Mnie natomiast fascynuje to, w jak piękny
sposób ci durnie się odsłaniają. Na miejscu tych, którzy im płacą, ja bym
jednak im dał jakąś karę. Niechby tylko w postaci picia tranu przez nos.
Wiedziałem oczywiście, i dałem
temu odpowiedni wyraz, że szansa na to iż dni, jakie dzielą czas od powstawania
tego felietonu od jego publikacji, wystarczą, by on się dramatycznie
zdezaktualizował, jednak nawet ja się nie spodziewałem, że tempo zmian, jakie
nam zaserwował początek nowego roku, będzie aż tak zawrotne. Miejmy więc już
tylko nadzieję, że zanim postawię tu ostatnią kropkę, nie okaże się, że w
międzyczasie Mateusz Kijowski zwrócił się do prezydenta Putina o przyznanie mu
rosyjskiego obywatelstwa. Byłbym zapomniał: książki są jak zawsze do kupienia w
księgarni na stronie www.coryllus.pl. A góra stoi.