Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Grzegorz Górny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Grzegorz Górny. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 13 października 2022

O tym jak piękne potrafi być zło

 

      Gdybym miał stworzyć listę publicznych osób, którymi szczerze gardzę, z całą pewnością jedną z pierwszych pozycji zachowałbym dla red. Grzegorza Górnego, znanego nam głównie ze swoich ekspertyz doytyczących historii oraz aktualnej kondycji Kościoła, ze szczególnym uwzględnieniem obecnego „antypapieża”, ale też z chętnie wyrażanych opinii na tematy ogólne. Skąd te moje emocje, trudno mi to opisać słowami. W postaci Górnego razi mnie dosłownie wszystko, począwszy od tego co on mówi i w jaki sposób to robi, a kończąc na samej prezencji, geście i głosie. Jednak gdyby ktoś mnie poprosił o konkrety, to nic z tego. Mogę bardzo łatwo uzasadnić swoją niechęć do Donalda Tuska, a więc do czegoś wręcz nierzeczywistego, jakby wyjętego wprost z filmu o przybyszach z zaświatów, gdy chodzi o Górnego pozostaje mi tylko powiedzieć, że zwyczajnie nie mogę na niego ani patrzeć i ani go słuchać i to wszystko.

        I oto, proszę sobie wyobrazić ledwie co wczoraj trafiłem na artykuł opublikowany przez Grzegorza Górnego na portalu wpolityce.pl i zatytułowany „Władimir Putin jak Jeffrey Dahmer, a Angela Merkel? Wojna na Ukrainie w świetle kultury masowej” i już wiem: ja Górnym gardzę ze zwzględu na ten akurat artykuł. Żeby sprawę wstępnie przedstawić, powiem może kim był Jeffrey Dahmer. Otóż był to chłopak z amerykańskiej prowincji skazany w roku 1992 za dokonanie serii brutalnych morderstw, znieważenie zwłok oraz kanibalizm na 937 lat więzienia. I to na razie tyle o Dahmerze. Rzecz natomiast w tym, że Grzegorz Górny w swoim opublikowanym ni z gruszki ni z pietruszki tekście, owego Dahmera zestawia z Putinem oraz Angelą Melker – przez co, sprowadzając całość do dramatycznego wręcz absurdu, niejako z automatu unieważnia wszelkie racjonalne zarzuty w stosunku do tych dwojga – a robi to w sposób, który aż ocieka z jednej strony kłamstwem, a z drugiej kompletnym zidioceniem.

      Swój tekst, żeby dać sobie jakieś alibi, Górny rozpoczyna w następujący sposób:

„Obecny konflikt z Rosją Ukraińcy lubią porównywać do znanych filmów fabularnych”.     

      A dalej, wspomniawszy oczywiście o Sauronie i Orkach, co, jak rozumiem, ma dowieść tego, że Ukraińcy lubią ruską wojnę „porównywać do znanych filmów fabularnych”, kontynuuje:

„Ostatnio do tego zestawu doszedł nowy serial pt. ‘Potwór – historia Jeffreya Dahmera’, który miał niedawno swoją premierę na Netflixie”.

      Co zatem jest takiego, co łączy Dahmera z Putinem i Merkel i co oczywiście Ukraińcy natychmiast zauważyli? Proszę bardzo, mamy i to:

„Sąsiedzi Dahmera mówili, że był miłym, spokojnym i nieco nieśmiałym człowiekiem, nie sprawiającym wrażenia psychopaty. Kilku z nich słyszało co prawda jakieś hałasy dochodzące z jego domu, ale myśleli, że to kłótnie między nim a jego gejowskimi kochankami, więc się nie wtrącali.

[...]

Putin też potrafił zauroczyć swoich rozmówców. Prezydent George W. Bush zwierzał się, że gdy spojrzał Putinowi głęboko w oczy, dostrzegł na dnie jego duszy prawdziwego demokratę. Henry Kissinger komplementował Putina słowami, że wszyscy porządni ludzie zaczynali przecież od pracy dla służb specjalnych. Sharon Stone, Kevin Costner, Kurt Russell, Goldie Hawn, Gérard Depardieu, Vincent Cassel i Monica Bellucci oklaskiwali na stojąco Putina, gdy na zamkniętym przyjęciu dla wybranych gości zaśpiewał im piosenkę „Blueberry Hill”. Co prawda słyszeli, że zamordował Litwinienkę, Politkowską i wysadził w powietrze parę budynków mieszkalnych, ale myśleli, że to jakieś porachunki wewnętrzne w Rosji, w które lepiej się nie wtrącać. W tej galerii naiwnych ludzi Zachodu wyróżnia się szczególnie jedna postać. Tą osobą jest Angela Merkel, dla której również znaleziono miejsce w historii Jeffreya Dahmera”.

        No zupełnie jak Dahmer i jego sąsiedzi, którzy widzieli, że mają u siebie człowieka znanego z publicznego obnażania się, dręczenia zwierząt, ciężkiego alkoholizmu, próżniaczego stylu życia, no i z częstych awantur ze swoimi homoseksualnymi kochankami, skazywanego wcześniej za publiczne obnażanie się, oraz molestowanie dzieci, ale ogólnie uważali, że to jest miły i dobry człowiek. A tu się nagle okazało, że za tym wszystkim stoi Putin i Merkel.

       A teraz proszę sobie wyobrazić, że to już niemal wszystko co Górny chciał nam powiedzieć. Tam nie ma nic więcej. To nawet nie jest artykuł, ale krótki komentarz, których wiele na takim Facebooku. Co skłoniło Górnego, żeby się za to wziąć? Skąd mu nagle przyszedł do głowy ten cały Dahmer?

       Otóż ja odpowiedź na te pytania mam. W rzeczy samej na Netflixie aktualnie jest pokazywany serial o Dahmerze i jak mi donosi moja córka, dziś, obok filmu „Wielka Woda”, jest to autentyczny przebój. Ktoś uznał, że w dzisiejszych czasach nic tak ludzi nie porusza jak historia kogoś takiego jak Dahmer i nakręcił o nim film. Grzegorz Górny oczywiście jako jeden z pierwszych pobiegł go obejrzeć, a kiedy już się z satysfakcją oblizał, pomyślał że to było jednak zbyt niskie dla było nie było katolickiego intelektualisty i postanowił swojej ekscytacji nadać jakiś poważniejszy walor, czyli skomentować to gówno na poziomie wojny na Ukrainie. Że niby jego cały ten Dahmer z jego szaleństwem w ogóle nie interesuje, ale  wyłącznie wywołuje poważne refleksje polityczne, no i wrzucił ten swój tekst, żeby się poczuć lepiej sam ze sobą. A że wyszło głupio? No, trudno.

       Czy ja w ten sposób sugeruję, że przypadek Jeffreya Dahmera  nie jest tematem do rozmyślań. Absolutnie nie. Ja sam, w swojej serii o słynnych morderstwach, o nim wspomniałem, tyle że nie po to, by siebie i innych epatować jego życiem i czynem, bo ile można? Mój tekst nawet tak naprawdę nie był o Dahmerze, ale o kiś zupełnie innym. Chciałem bowiem pokazać coś, co się zdarzyło obok tego wszystkiego, a co już, moim zdaniem, o wiele bardziej wiąże się z tą naszą straszna wojną. Proszę posłuchać:

 

Opowiadaliśmy tu sobie już jakiś czas temu o niesławnym masowym mordercy Richardzie Specku i o tym, jak mimo potworności swojej zbrodni, dokończył on swego żywota w więzieniu, oglądając telewizję, czytając pornograficzne magazyny, chlając i zapruwając się na śmierć amfetaminą, kokainą, psychotropami, czy cokolwiek udało się jemu i jego kumplom przemycić do celi. Napisałem ów tekst i właściwie od samego początku miałem przekonanie, że brakuje w nim czegoś, bez czego on pozostaje faktycznie niedokończony, a mianowicie bliższego spojrzenia na życie Specka w więzieniu, wyjaśnienia, w jaki sposób było go stać i na alkohol i na narkotyki, no i wreszcie, czy rozwiązanie tej zagadki nie zmusi nas do zweryfikowania naszej opinii, jakoby życie Specka w więzieniu było aż tak bardzo słodkie.

      No ale wróćmy do dnia, kiedy amerykański sąd skazał Specka za jego zbrodnie na karę śmierci i umieścił go jednym z najcięższych więzień w kraju, czyli w Stateville w stanie Illinois, gdzie ten miał już sobie spokojnie czekać na dzień, w którym ostatecznie spłonie na krześle elektrycznym. Od początku też jednak troską władz więzienia było to, by inni więźniowie –wśród których, o czym należy pamiętać, były osoby zaledwie nieco mniej zasłużone dla świata zbrodni –sami nie postanowili Specka wysłać do piekła. Dlaczego tak? Otóż powinniśmy wiedzieć, że, cokolwiek byśmy sobie myśleli na temat osób spędzających życie w murach więzień, oni mają swój wewnętrzny kodeks, którego jedna z zasad jest taka, że kobiet – zwłaszcza kobiet Bogu ducha winnych – się ani nie zabija, ani nie gwałci, a Speck był winien obu tych występków. Siedział więc Speck w więzieniu Stateville, mając świadomość, że każdy dzień może być jego dniem ostatnim, kiedy nagle, skutkiem apelacji obrony, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że ława przysięgłych, która ostatecznie uznała Specka winnym zarzucanej mu zbrodni, została wyznaczona niezgodnie z Konstytucją i zamienił karę śmierci na 1200 lat więzienia. Od tego też momentu rozpoczął Speck w Stateville Penitentiary swoją walkę o przeżycie.

      Trudno powiedzieć, czy dziennikarz Bob Greene, który jako pierwszy zwrócił uwagę na fakt, że Speck w więzieniu praktycznie nie wychodzi ze stanu alkoholowego i narkotycznego upojenia, zadawał sobie pytania odnośnie tego, jak owa kontrabanda jest organizowana i za jakie zasługi Speck może sobie pozwolić na owe przyjemności. Faktem jest, że we wspomnianym wywiadzie jednego słowa na temat owej zagadki nie znajdziemy. Wprawdzie w pewnym momencie sam Speck przyznaje, że jego jedynymi kumplami w celi są członkowie czarnych gangów, co, biorąc pod uwagę fakt, że sam Speck był biały, powinno u każdego spowodować włączenie się ostrzegawczej lampki, jednak dziennikarz pyta Specka tylko, czy nie boi się, że przez ujawnienie kontrabandy, będzie miał kłopoty, na co ten ze śmiechem odpowiada: „Kłopoty? Jakie kłopoty można mieć przez 1200 lat?”

      W maju 1996 roku jedna z chicagowskich stacji telewizyjnych ujawniła zapis video jeszcze z roku 1988, otrzymany od anonimowego adwokata, na którym widzimy przede wszystkim, jak więźniowie Stateville, najwyraźniej nie mając nic przeciwko temu, że są filmowani, oddają się najróżniejszym seksualnym uciechom, swobodnie handlują narkotykami, bez zachowywania jakichkolwiek pozorów przekazując sobie pieniądze. W pewnym momencie na filmie widzimy również Specka, z powiększonymi hormonalnie piersiami i ubranego w jedwabne, damskie majtki, jak uprawia oralny sex z czarnym współwięźniem, wciąga porcję kokainy i oświadcza do kamery: „Gdyby wiedzieli, jak mi tu dobrze, to by mnie wypuścili”.

      Nie wiemy, czy po tym, jak owe taśmy ujrzały światło dzienne, władze Illinois podjęły jakieś kroki na rzecz oczyszczenia sytuacji w Stateville, wydaje się jednak, że wszystko zostało skutecznie zamiecione pod dywan, a powód tego był taki jak zawsze – podobnie jak nie ma sensu kopać się z koniem, nie ma też sensu wszczynać walki z więzienną subkulturą, gdzie wszystkie reguły są odwrócone, a i tak najważniejsze jest to, by nikomu nie stała się krzywda na zewnątrz.

      To co jest istotne dla nas, to fakt, że, jak zgodnie potwierdzają wszyscy komentatorzy, aby przeżyć, Speck przyjął jedyne sensowne rozwiązanie, a więc zgodził się świadczyć seksualne usługi czarnej społeczności Stateville. To dla nich powiększył sobie piersi, to dla nich zaczął nosić damską bieliznę, to im wreszcie postanowił służyć, jako owa szczególna „gumowa lala”. Dodatkową nagrodą oprócz życia był jeszcze darmowy alkohol i narkotyki. Czy zatem możemy faktycznie uznać, że Speck w istocie rzeczy nie poniósł kary, że jego życie za murami Stateville było lekkie jak piórko? Oczywiście nam tu, gdy siedzimy w naszych ciepłych i wygodnych fotelach, trudno jest to oceniać, i choć z naszego punktu widzenia, nie jest to los, który by nam jakoś szczególnie odpowiadał, to z jednej strony, wciąż pozostaje obraz owych biednych ośmiu dziewcząt tak okrutnie zamordowanych, a z drugiej, słowa wypowiedziane przez Specka na wspomnianych taśmach: „Gdyby wiedzieli, jak mi tu dobrze, to by mnie wypuścili”.

      A z drugiej strony, nie każdemu z nich się aż tak poszczęściło. Niektórzy z nas zapewne słyszeli o kimś, kto, niewykluczone, że gdy chodzi o potworność swojej zbrodni, Specka znacząco przewyższył, a mianowicie człowieka nazwiskiem Jeffrey Dahmer. Czym się ów Dahmer zasłużył dla tej bardziej mrocznej części świata? Otóż, mówiąc bardzo krótko, bo tak naprawdę nie o nim przede wszystkim, traktuje dzisiejszy artykuł, był on nekrofilem i kanibalem, który w latach 1978–1991 zabił, następnie zgwałcił co najmniej 17 chłopców. Urodził się w Milwaukee w stanie Wisconsin. Niedługo potem jego rodzina przeniosła się do Bath w Ohio. Jak ujawniło późniejsze śledztwo, od dzieciństwa fascynowały Dahmera martwe zwierzęta. W sobie tylko znanej kryjówce trzymał ukrytą czaszkę psa. Potrafił spędzać całe dnie obserwując rozkładające się szczątki zwierząt. Mimo oczywistego opętania, przez pewien czas bez sukcesu próbował studiować na uniwersytecie stanu Ohio, przez kolejne dwa lata służył w wojsku, jednak z powodu ciężkiego alkoholizmu został z wojska wyrzucony, wreszcie w roku 1982 przeniósł się do swojej babci do West Allis w stanie Wisconsin, gdzie mieszkał przez sześć lat. W sierpniu 1982 został aresztowany za obnażanie się w miejscu publicznym. Cztery lata później aresztowano go ponownie za masturbowanie się w miejscu publicznym przed dwoma chłopcami. Tym razem został skazany na rok więzienia, z czego odsiedział 10 miesięcy. W 1988 został aresztowany za molestowanie seksualne 13-letniego chłopca, skazany na rok prac społecznych i zarejestrowany jako przestępca seksualny. Obronie udało się jednak przekonać sąd, że Dahmer jest psychicznie chory i wymaga leczenia, więc na pięć lat został skierowany do otwartego ośrodka psychiatrycznego. Jak znów wykazało późniejsze śledztwo, mniej więcej w tym samym czasie mordował już średnio raz na tydzień.

      Wreszcie, 22 lipca 1991 roku, 31-letni wówczas Dahmer został ujęty przez policję, postawiony przed sądem i za 15 udowodnionych zabójstw otrzymał 15 wyroków dożywotniego więzienia, co w sumie dało mu 937 lat więzienia. Nie zmienia to jednak faktu, że, jak już wspomnieliśmy, istnieje bardzo duże podejrzenie, że przez wszystkie te lata Dahmer mordował niemal bez przerwy.

      I tu się pojawia główny bohater dzisiejszej opowieści, człowiek nazwiskiem Christopher Scarver. Urodzony jako drugie z pięciorga dzieci w pierwszej z brzegu czarnej rodzinie w Milwaukee w stanie Wisconsin, kiedy dorósł, przez pewien czas próbował żyć, jak większość jego kolegów, jednak – również jak część z nich – popadł w alkoholizm, a jego bezkompromisowa mama wyrzuciła go z domu. W wieku 21 lat zdobył pracę w Cywilnym Korpusie Ochrony Przyrody i obietnicę zatrudnienia na pełen etat. Tak się jednak niefortunnie zdarzyło, że chwilę później dotychczasowy szef został zastąpiony przez niejakiego Steve’a Lohmana, który najpierw odmówił Scarverowi etatu, a następnie przy najbliższej okazji kazał mu wypłacić zaledwie 15 dolarów, w związku z czym oburzony Scarver, z rewolweru, który miał ze sobą, palnął Lohmanowi w łeb. Następnie zwrócił się do obecnego na miejscu kierownika odcinka, Johna Feyena, i zwracając się do niego „panie Hitler” zażądał od niego pieniędzy. Przerażony Feyen najpierw wypisał Scarverowi czek na 3000 dolarów, po czym uciekł, sam Scarver natomiast został skazany na dożywocie i skierowany do Columbia Correctional Institution w miejscowości Portage w stanie Wisconsin. Jak się wkrótce miało okazać, to tam też właśnie od paru lat spędzał swój czas Jeffrey Dahmer.

      Podobnie jak to było w przypadku Richarda Specka, służby więzienne bardzo troszczyły się o bezpieczeństwo Dahmera i przez równy rok kazały mu żyć w odosobnieniu, jednak po tym czasie, kiedy uznały, że już nic mu nie grozi, a sam Dahmer bardzo prosił, by mu pozwolić żyć wśród ludzi, przyznały mu łagodniejszy reżim, a nawet pozwoliły mu dbać o czystość toalet. Nie wiadomo, czy to kontakt z ludźmi, czy praca przy czyszczeniu kibli, coś jednak sprawiło, że któregoś dnia Jeffrey Dahmer poprosił o to, by mu dostarczyć do celi egzemplarz Biblii i już po krótkim czasie nie dość że ujrzał Boga, nie dość, że jako członek jednej z tysięcy działających w Stanach protestanckich dominacji przyjął Chrzest, to jeszcze zawarł bliską przyjaźń z pastorem, który udzielał mu Chrztu i od tego czasu systematycznie odwiedzał Dahmera w więzieniu.

      I oto rankiem 28 listopada 1994 opuścił Dahmer swoją celę, by jak co dzień zabrać się za sprzątanie toalet. Towarzyszyło mu dwóch innych więźniów, niejaki Jesse Anderson odbywający karę dożywocia za zabójstwo żony, oraz… tak, tak – Christopher Scarver. W pewnym momencie – trudno powiedzieć, czy intencjonalnie, czy przez przeoczenie, choć są źródła, które twierdzą, że cała akcja była starannie zaplanowana – cała trójka została na chwilę pozostawiona bez opieki i wówczas przy pomocy stalowego pręta Scarver zatłukł na śmierć najpierw Dahmera, a potem, na dokładkę jeszcze, Andersona.

      W wyniku swojego czynu, Scarver otrzymał dodatkowy wyrok dwóch kar dożywocia, co, jak pewnie wszyscy rozumiemy, nie zrobiło na nim jakiegokolwiek wrażenia, natomiast nie ulega najmniejszej wątpliwości, że wdzięczność rodzin osób, które zostały zamordowane przez Dahmera, owe dożywocia mu w pełni rekompensuje. A co wcale nie jest tu najmniej istotne, nie ulega najmniejszej wątpliwości, Christopher Scarver, który, w odróżnieniu od swoich ofiar, wciąż żyje w Columbia Correctional Institution, jest z całą pewnością szanowany przez swoich zarówno czarnych jak i białych kumpli i z całą pewnością ani nie musi powiększać sobie hormonalnie piersi, ani tym bardziej udzielać się towarzysko lepszym od siebie. Bo są sytuacje, kiedy prawa i sprawiedliwości nie jest w stanie pokonać nic. No może z wyjątkiem systemu pod nazwą ADX Florence. Ale o tym już było.

 


        

 

 

wtorek, 12 kwietnia 2022

O prawości i pobożności, jako mieszance śmiertelnie trującej

 

     Niedawno tu na tym blogu zwracałem uwagę na trzy główne kierunki natarcia rosyjskiej – tak ją właśnie odbieram, jako rosyjską – propagandy, dająca się zauważać, jak sądzę powszechnie, dziś w wielu miejscach na świecie, choć mnie naturalnie interesuje najbardziej Polska. Miałem tu na myśli – historycznie rzecz ujmując – przede wszystkim cały ruch antyszczepionkowy, w dalszej kolejności propagandę antyukraińską, no i wreszcie różnego rodzaje manipulacje kierowane nieustannie przeciwko papieżowi Franciszkowi. Ponieważ uważam, że zarówno Ukraina jak i wszelkie kwestie wokół-pandemiczne radzą sobie w tej wojnie całkiem dobrze, chciałbym dziś swoją uwagę poświęcić Papieżowi właśnie, który robi tu dziś wrażenie całkowicie bezbronnego. Czemu tak? Odpowiedź moim zdaniem jest prosta. Podczas gdy zarówno COVID wraz z całym swoim inwentarzem, jak i sprawa ukraińska, generują atak który można wskazać wręcz palcem i znajdujący się dziś pod dość skuteczną kontrolą, to gdy chodzi o agresję przeciwko papieżowi Franciszkowi prowadzony ze wszystkich możliwych stron, czyli najpierw przez tych wszystkich „prawdziwych katolików”, którzy przeklęli Franciszkowy Kościół za tak zwane „lewackie skrzywienie”, następnie ośrodki zgłaszające pretensje o kapitulację wobec „pandemicznego spisku”, no i wreszcie przez tych najbardziej oburzonych rzekomą obojętnością Stolicy Apostolskiej wobec nieszczęścia Ukrainy. A ja nie mogę się wręcz nadziwić dwóm rzeczom. Pierwsza to ta, że wszystkie owe kierunki natarcia łączy jedno: one są koordynowane przez wciąż te same grupy, które tu u nas w Kraju najlepiej chyba symbolizuje... no tu mam kłopot, bo tego kwiatu, jak to mówią, jest pół światu, ale niech będzie ksiądz Isakowicz-Zaleski. A druga, całkiem poboczna, że ci sami ludzie którzy wciąż wypominają Ukrainie Wołyń, dziś zgłaszają swoje żale do papieża Franciszka za to, że on nie chce jednoznacznie potępić Rosji za jej agresję przeciwko Ukrainie. Jeśli to nie jest schozofrenia, to, przepraszam bardzo, ale co? Odpowiedź jest jedna: Rosja i potrzeba robienia ciągłego zamieszania.  

       A ja pewnie nawet nie zajmowałbym się tą kwestią, bo raz że nie lubię, gdy temat staje się zbyt oczywisty, a dwa że w ogóle ostatnio wszystko staje się zbyt oczywiste, a ja przez to tracę chęć do komentowania, gdyby nie fakt że za atakowanie Papieża wzięły się media, jak je nazywam, „przyrządowe”, a tu mam na myśli przede wszystkim tygodniki "Gazeta Polska", „Sieci”, portal wpolityce.pl, no i, co najgorsze, tvp.info. Oto, proszę sobie wyobrazić, że w tych dniach nie gdzie indziej jak na oficjalnej stronie tvp.info ukazał się tekst krytykujący bardzo głęboko i brutalnie Papieża za to, że ten rzekomo określił agresję Rosji na Ukrainę jako „grzech nas wszystkich”. Ponieważ autorem owego artykułu jest znany nam aż nazbyt dobrze Grzegorz Górny, a więc ktoś kto – cokolwiek by o nim nie mówić – osoba poinformowana i wydawałoby się w miarę przytomna, uważam że atakując Papieża, on doskonale wiedział, że ten, wspominając o wspólnym grzechu , nie miał na myśli wojny na Ukrainie, ale wojny w ogóle. Franciszek w swojej wypowiedzi bardzo wyraźnie stwierdził, że to co się dzieje na Ukrainie to dzieło Szatana, natomiast przy okazji odniósł się do kwestii wojny jako takiej i tu właśnie powiedział, że straszne są zbrojenia, finasowanie wojen, no i wreszcie to, że temu że dziś, po tylu latach tak strasznych doświadczeń, wciąż na świecie trwają i wybuchają nowe wojny, jesteśmy winni my wszyscy. Podobnie, on musiał wiedzieć, że nie ma mowy o tym, by Papież, wspominając o tym, że nie ma wojen sprawiedliwych, mówił o tym, że kraj nie może się bronić przed wojenną agresją.

        On to powiedział bardzo wyraźnie, a ja jestem całkowicie przekonany, że Grzegorz Górny akurat – nie wiem, jak zwykli komentatorzy, którzy zwykle są zbyt leniwi i gnuśni, by sięgać głębiej do źródła – doskonale to wiedział, a jeśli uznał za stosowne mimo to zaatakować Papieża, to znaczy, że on go ma na celowniku z zupełnie innych przyczyn niż Ukraina, czy nawet COVID. Dla niego, podobnie jak dla jego kumpli z kościoła, problemem jest to że Franciszek to Antychryst, a z Antychrystem należy walczyć przy pomocy wszelkich środków.

       I tu się pojawia kłopot główny. Otóż gdyby Górny i jego pobożne towarzystwo byli sami sobie sterem i żeglarzem, nie było by problemu. Rzecz w tym, że w obecnej sytuacji politycznej rządzą tak zwani „prawi”, i to ci bardziej pobożni, a to już jest prawdziwe nieszczęście. No i temat na osobną refleksję, zwłaszcza gdy w najnowszym, świątecznym, wydaniu tygodnika "Sieci", jak już od killku dni zapowiada portal wpolityce.pl, wspomniany Grzegorz Górny przedstawia swoje rozważania na temat "Tajemnicy Cierniowej Korony".



piątek, 22 lutego 2019

O prześladowcach niezłomnych


       Nie wiem, czy o tym pisałem, czy może jeszcze nie, ale ponieważ nie wiem, to nic nie zaszkodzi nawet jeśli się powtórzę. Otóż podczas katowickich targów książki parę lat temu miałem okazję porozmawiać z sobie z Igorem Zalewskim – prowadzącym, wówczas jeszcze wspólnie z Robertem Mazurkiem, w tygodniku „W Sieci” popularną rubrykę „Z życia koalicji, z życia opozycji” i zapytałem go dlaczego on współpracuje z pismem operującym na tak niskim poziomie. I proszę sobie wyobrazić, że red. Zalewski odpowiedział mi, że, owszem, tygodnik „W Sieci” to rzeczywiście wyjątkowa nędza, natomiast trzeba im przyznać, że dobrze płacą. Dziś „W Sieci” nosi nazwę „Sieci”, a zarówno Mazurek, jak i Zalewski chyba jednak dali się ostatecznie pokonać zwykłemu poczuciu wstydu i machnęli na to żałosne towarzystwo ręką, natomiast wiele wskazuje na to, że oni tam wciąż płacą bardzo dobrze.
      Skąd dziś u mnie ta mało w końcu interesująca myśl? Otóż szedłem sobie wczoraj przez miasto i nagle zauważyłem w kiosku z gazetami najnowszy numer wspomnianego tygodnika, gdzie na okładce widzimy naszego świętego papieża Jana Pawła II, po którego z wszystkich stron sięgają opazurzone czarne dłonie, a pod ową grafiką tytuł „Grzegorz Górny ujawnia: Idzie mocny atak na naszego papieża”, oraz bardzo konkretny podtytuł: „To na Jana Pawła II ma być zrzucona wina za tolerowanie i tuszowanie skandali homoseksualno-pedofilskich w Kościele. Nagonka właśnie ruszyła”. Wydałem ciężko zarobione 6,90 zł, zajrzałem do właściwego tekstu, no i, znając dotychczasowe przemyślenia na ten temat tak wybitnych polskich religioznawców i watykanistów, jak Grzegorz Górny właśnie, czy państwo Terlikowscy, stwierdzam, że jest tak jak się spodziewałem. Otóż Kościół Powszechny, już od dziesięcioleci siedlisko homoseksualnych i pedofilskich gangów, dziś pod kierunkiem faktycznego tutti di capi, czyli w sposób oczywisty odpowiedzialnego za to nieszczęście papieża Franciszka, próbuje całą winę zrzucić właśnie na Jana Pawła II, aktualnie organizując specjalną konferencję w sprawie pedofilii w Kościele, której wynikiem ma być uruchomienie procedury dekanonizacji świętego papieża. W swoim tekście, tak jak wiele razy wcześniej, przedstawia Górny ze szczegółami owo gniazdo żmij, tyle że tym razem, zamiast atakować bezpośrednio papieża Franciszka za to, że to zło toleruje, skupia się na obronie Jana Pawła II, który rzekomo o niczym nie wiedział, nawet jak wiedział, to z dobroci serca nie chciał podejmować drastycznych kroków, a nawet jeśli je podejmował, to mu w tym przeszkadzał jego sekretarz Angelo Sodano, który tak naprawdę to wszystko organizował.
      Czego więc z publikacji tygodnika „Sieci” dowiadujemy się my? Otóż informacja jest prosta: nasz Kościół jest opanowany przez pedofilską oraz homoseksualną mafię; papież Jan Paweł II, choć ona działała tuż pod jego nosem, przez niemal 30 lat ją tolerował; próbował coś z tym zrobić Benedykt XVI, najpierw jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary, a potem już jako papież, ale mu ludzie Wojtyły nie pozwolili; dziś główny adwokat tego zła, papież Franciszek, zrzucając cała winę na naszego Jana Pawła, zamierza go dekanonizować, a ostateczne uderzenie nastąpi w tych dniach, podczas owego konwektyklu w sprawie pedofilii. Przepraszam bardzo, ale czy przypadkiem tu ktoś nie oszalał?
      Zastanówmy się zatem, czemu oni to robią. Nie Górny, ale Karnowscy, jako ci, którzy Górnemu udostępniają łamy i którzy mu płacą. Dlaczego nie Górny? Otóż gdy chodzi o niego, biorę pod uwagę, że to jest zepsuty cwaniak, możliwe że z ciężką religijną obsesją. Chciałbym natomiast wiedzieć, czemu właśnie oni, w tak nieprawdopodobnie bezmyślny sposób, uznają za stosowne prześladować Kościół. Nie wiem, czy moja intuicja jest słuszna, ale mam podejrzenie, że ich to wszystko w ogóle nie obchodzi. Możliwe, że Górny, podobnie jak cwany, jest zwyczajnie głupi, dla nich natomiast wszystko zaczyna się i kończy na budżecie, jaki mają do podziału, i na tych, których dopuszczą do dziobania. Ponieważ każda redakcja musi mieć swojego watykanistę, wśród nich jest również Grzegorz Górny. „Rzeczpospolita” ma Czaczkowską, „Polityka” Szostkiewicza, „Do Rzeczy” Terlikowskiego, „Wyborcza” Turnaua, a Karnowscy Górnego właśnie, który, trudno się spodziewać, by się zajmował tą całą religią z mniej konserwatywnych pozycji od Terlikowskiego.
       Już podczas pisania tego tekstu zajrzałem na portal tvpinfo.pl i okazuje się, że oni również postanowili zaprosić Górnego, by nam opowiedział o tym, jak „Tęczowy Kościół” Franciszka prowadzi nas wszystkich w stronę piekielnych bram.
      Czy to możliwe, że oni wszyscy już tylko pilnują interesu?



poniedziałek, 17 września 2018

Czy grupa Fratria jest współproducentem filmu "Kler"?


     Wygląda na to, że już niedługo publiczna aktywność Grzegorza Górnego stanie się pierwszym powodem prowadzenia przeze mnie tego bloga, a jego nazwisko będzie najczęściej wymienianym przeze mnie publicznie. Okropny we mnie budzi lęk świadomość tego, co się może stać, jednak nie będąc w stanie postępować wbrew sobie, będę musiał wziąć ten ciężar na klatę, na plecy i na swoją i tak już skołataną od przeróżnych niespodzianek głowę.
      Oto nie umilkły jeszcze echa ataku, jaki wspomniany Górny, bez żadnego wyraźnego powodu, poza oczywistą niechęcią do papieża Franciszka, a co gorsza, w oparciu o oczywiste plotki, przypuścił na tak zwaną „mafię pedofilską” w Kościele Katolickim, oraz przy okazji sam Kościół, jak ten sam dziwny człowiek postanowił uczynić następny krok i tym razem zajął się księżmi-homoseksualistami, którzy jego zdaniem stanowią problem jeszcze poważniejszy, niż pedofile w sutannach. Jak pisze Górny, pedofilów wśród osób duchownych na całym świecie jest, owszem, bardzo bardzo wielu, jednak jeśli spojrzeć na statystyki, jeszcze gorzej jest choćby wśród nauczycieli, a więc w tych zawodach księża zajmują dopiero drugie miejsce.
       A zatem pozostaje pedalstwo. Już sam tytuł tekstu, podobnie zresztą, jak to się miało w przypadku wcześniejszego tekstu Górnego o księżach, gwałcicielach małych dzieci, robi wrażenie. Tam mieliśmy „Wstrząsające świadectwo watykańskiego arcybiskupa o Franciszku i skandalu pedofilskim w Kościele”, tu natomiast jest jeszcze mocniej: „Tęczowa ośmiornica oplata Kościół”.
      Skąd Górny to wszystko wie? No przede wszystkim, jak już wspomniałem, z oficjalnych statystyk, ale przede wszystkim z publikacji najwybitniejszych w branży ekspertow. Popatrzmy, jak to wygląda w praktyce i zapewniam, że to nie jest żart:
      „Eksperci mówią w tym kontekście o tzw. syndromie wampira (ktoś ukąszony przez takiego osobnika sam staję się wampirem i kasa innych). To sytuacja, w której ofiara z czasem przemienia się w sprawcę. Ktoś kto został wyjorzystany seksualnie jako ministrant czy kleryk, już jako ksiądz często uwodzi młodszych od siebie. W ten sposób orientacja może się reprodukować środowiskowo przez pokolenia”.
       (- Co pani mówi, droga pani Gwóźdź? Syndrom wampira? Toż to aż strach pomyśleć! I oni tak jak te wampiry wysysysają z tych kleryków krew?
       - Krew? Kochana! Jaką tam krew? Normalnie, spermę.
       - Jezusie Przenajświętszy! Tego nie da się słuchać! A skąd to pani ma takie informacje?
       - Jak to skąd? Czytałam w tygodniu „Sieci”?
       - A to przypadkiem nie jakaś żydowska prasa?
       - Ależ gdzie tam, żydowska? Nasza. Polska). 
       Wracajmy zatem do Górnego:
      „Logika funkcjonowania niejawnego grona wtajemniczonych w ramach szerszej społeczności zawsze kończy się tym samym: uruchomieniem ukrytych mechanizmów kariery, awansu, czy kierunku zmian. Publicyści katoliccy w USA piszą wprost o ‘lawendowej mafii’, która przeżera Kościół od środka. Jak jest skala tego zjawiska? Naukowcy publikują wyniki badań, podając liczby trudne do uwierzenia. Piszą wręcz o 30 proc. homoseksualistów wśród amerykańskiego duchowieństwa. Dane te uznaje za prawdopodobne największy znawca tej problematyki w USA, ks. prof. Donald Cozzens”.
      (- Jak pani mówi, pani Gwóźdź? Koza? Donald? To tak jak ten rudy, co to go wywieźli do Brukseli. On mi zawsze patrzył na pedała.
      I tak to się plecie przez cały tekst Grzegorza Górnego, zamieszczony – tak, tak, tym razem już nie na portalu wpotylice.pl, lecz jak najbardziej w pierwszym prawicowym tygodniku IV RP, „Sieci”).
      No dobra, ktoś powie, kiedy już poznaliśmy statystyki i zdanie „największych znawców tej problematyki w USA”, czas chyba na konkrety. A więc proszę uprzejmie, konkrety są jak najbardziej:
       „Dziś wielu hierarchów katolickich otwarcie wspiera kulturę ‘gejowską’. Na przykład kard. Christoph Schönborn urządził niedawno w wiedeńskiej katedrze uroczyste nabożeństwo dla homoseksualistów z przemówieniami aktywistów gejowskich, głoszących, że ‘nie ma znaczenia, kogo kochamy, lub w kogo wierzymy’. Tego typu przykłady można mnożyć [oba podkreślenia moje]”.
       (- Co pani powiada, pani Gwóźdź? Że nie ma znaczenia w kogo wierzymy? Tak ten Schönborn powiedział? Że na takich, droga pani, nie ma kija! Ja na Święta jadę do Wiednia do syna, to pójdę do tego Donalda i mu wszystko wygarnę. Wampir jeden! No ale opowiadaj pani dalej, jak to jest z tymi przykładami?
      - No, wie pani, pani Drut, oni tam piszą, że tu by trzeba było usiąść i je pomnożyć, a ja z mnożenia, wie pani, jestem nie bardzo.
      - Oj szkoda! Ale zapytam syna, to mi policzy. On umie nawet liczyć po niemiecku).
      W tych dniach, na tle dyskusji na temat wchodzącego już niedługo na ekrany kin filmu „Kler” Wojciecha Smarzowskiego, niedawno jeszcze pierwszego bohatera wyobraźni redaktorów tygodnika „Sieci”, minister Gliński wydał oświadczenie, że on osobiście nie dał na ten film złamanego grosza, a w tej sytuacji pojawia się pytanie, skoro nie on, to kto? No i tu ja mam podejrzenie, że to mogłaby być grupa medialna „Fratria” wydawca między innymi wspomnianego tygodnika. Ale jest coś jeszcze, równie ciekawego. Otóż, jak się okazuje, współautorem scenariusza do wspomnianego filmu jest niejaki Wojciech Rzehak, wicedyrektor prywatnej szkoły ewangelickiej w Krakowie. To ja już sobie tylko myślę, że skoro mamy  jedną część tego teamu, czy jest zatem możliwe, że drugim z autorów owej wesołej historii jest sam red. Grzegorz Górny? W końcu czemu nie? Toż to człowiek nadzwyczaj pobożny.

W tej chwili już mam u siebie tylko „Rock and roll, czyli podwójny nokaut”. Tylko i aż. Bardzo łatwo można się przekonać: k.osiejuk@gmail.com

      


piątek, 14 września 2018

Co bracia Karnowscy sądzą na temat skuteczności propagandowej Josepha Goebbelsa?


      Mam oczywiście świadomość, że sprawa z jaką tu dziś występuję, jest już dość przejrzała, proszę jednak nie wymagać ode mnie cudów. Jeśli już zdecydowałewm się na przedstawianie jednego tekstu dziennie, naprawdę nie jestem w stanie przewidywać tego, co się okaże hitem miesiąca. A więc uważam, że nie ma nic dziwnego w tym, że dopiero wczoraj trafiłem na tekst red. Marzeny Nykiel, opublikowany w  tygodniku „Sieci” sprzed paru tygodni, w wszczegółach poświęcony zapowiedzi nowego filmu jeszcze niedawno pieszczocha prawicowych mediów, reżysera Smarzowskiego, pod tytułem „Kler”, natomiast generalnie atakom skierowanym przeciwko Kościołowi Powszechnemu pod hasłem „Precz z pedofilią w Kościele”. Już sam tytuł tekstu Nykiel wskazuje na to, co przed nami: „Zohydzanie Kościoła”, dalej natomiast temperatura jedynie rośnie, osiągając poziom wrzenia w nastepującym fragmencie:
      „’Każdego dnia wychodzą na światło dzienne przypadki nadużyć seksualnych, których dopuszczają się członkowie kleru katolickiego. Niestety nie można już mówić o pojedynczych przypadkach, lecz raczej o zbiorowej zapaści moralnej. Wielku kapłanów i zakonników przyznało się do winy. Bez wątpienia owe tysiące przypadków odkrytych przez wymiar sprawiedliwości stanowią zaledwie wycinek prawdziwych liczb, wziąwszy pod uwagę, że hierarchia kościelna usiłowała ukryć i zatuszować wielu zwyrodnialców’.
     Skąd to cytat? Z ‘Gazety Wyborczej’? Z ‘Nie’? Z ‘Krytyki Politycznej’ czy ‘Newsweeka’? Nic z tych rzeczy. Widać ‘dobre’ wzorce są wyjątkowe…”.
      W tym momencie przerwałem lekturę i spróbowałem samodzielnie rozwiązać zagadkę przedstawioną nam przez Nykiel, i pomyślałem sobie, że skoro nie mówimy o „Wyborczej”, czy „Newsweeku”, to już tylko pozostaje tytuł administrowany i wypełniany treściami przez to samo towarzystwo, które zarządza tygodnikiem „Sieci”, a mianowicie portal wpolityce.pl. Czemu tak? Już tłumaczę. Otóż parę tygodni temu dotarła do mnie informacja, że na wspomnianym portalu ukazał się tekst jednego z naczelnych katolików wspomnianej części sceny, a mianowicie Grzegorza Górnego, w którym ten postanowił skomentować doniesienia światowych mediów – a więc czegoś, co przez samego papieża Franciszka zostało nadzwyczaj sensownie oraz inteligentnie określone tytułem „Wielki Oskarżyciel” –  odnośnie listu przekazanego owym mediom przez niejakiego arcybiskupaViganò w sprawie wspomnianych nadużyć w Kościele. Cóż więc nam przekazał wspomniany Grzegorz Górny? Oto w tekście opublikowanym mniej więcej w tym samym czasie co tygodnik „Sieci” opublikował tekst red. Nykiel, tyle że na portalu wpolityce.pl, Górny przedstawia problem, wprawdzie wyłącznie ograniczając się do cytowania Viganò, niemniej w taki sposób, byśmy wszyscy wiedzieli, że problem jest.
      I tu również pierwsze wrażenie robi tytuł: „Wstrząsające świadectwo watykańskiego arcybiskupa o Franciszku i skandalu pedofilskim w Kościele”. Dalej, jak mówię – jak rozumiem z tak zwanych „względów procesowych” – mamy już tylko omówienie słów Arcybiskupa, jednak w taki sposób, by nie było wątpliwości, że Górny z Viganò trzymają sztamę. A więc mamy te cytaty, a obok nich różne takie uprzejmości jak: „Arcybiskup nie mógł dłużej milczeć” i „zdecydował się przerwać zmowe milczenia”, a więc „zauważa”, „przypomina”, „przywołuje słowa Chrystusa”, „nie boi się zarzutów”, „zwraca uwagę”, „stara się odpowiedzieć”, „alarmuje”, „błaga wszystkich”,  wreszcie „najbardziej go smuci”…
      Są tam jednak też fragmenty, poza samym tytułem, które Górny autoryzuje osobiście: 
      „Chodzi zwłaszcza o tuszowanie skandali pedofilskich przez hierarchię katolicką”.
      „Odpowiedzialność za to spoczywa nie tylko na kardynałach amerykańskich i watykańskich, lecz także na samym Franciszku”.
      „Skandale pedofilsko-homoseksualne dotknęły ostatnio także Kościół w innych krajach, m.in. w Chile i Hondurasie. Dostojnikami zamieszanymi w tuszowanie tych afer byli jedni z najbliższych współpracowników Franciszka, zasiadający w powołanej przez niego tzw. Grupie Kardynałów G8 – Francisco Javier Errazuris Ossa z Chile oraz Oscar Rodriguez Maradiaga z Hondurasu”. 
      „Z pewnością świadectwo arcybiskupa Viganò to tekst, który wstrząśnie Kościołem. Dziś publikują go lub omawiają wszystkie najważniejsze media na świecie. Pewnych rzeczy nie da się już dłużej ukryć. Pewnych rzeczy nie da się przemilczeć. Co powie Watykan? Co powie Franciszek?”
      A więc oto Grzegorz Górny, Marzenia Nykiel, no i – tak, tak – nasza kochana Niepodległa. Czy w tej sytuacji ktokolwie się jeszcze dziwi, że w momencie gdy trafiłem na zagadkę przedstawiona przez Nykiel, ja uznałem, że skoro nie „Wyborcza” i nie „Newsweek” to już naprawdę pozostają już tylko braciKarnowsce  ze swoim kumplem Górnym?
       No i tu okazało się, że trafiłem kulą w płot. Górny słowem nie wspomniał na temat „zbiorowej zapaści moralnej”. Chodziło o kogoś zupełnie innego. Wróćmy do Nykiel:
       „… skoro tak aktualnie brzmi wypowiedź sprzed blisko 80 lat. Jej autorem jest szef propagandy III Rzeszy Joseph Goebbels, który w 1937 r. pod hasłem rozwiązłości duchowieństwa rozpętal walkę z Kościołem”.
      A zatem to Goebbels, a nie Górny!
     Ależ to figiel! Żeby się aż tak pomylić? Kto by pomyślał? Ci Karnowscy to faktycznie sprytne chłopaki.


Informuję, że dziś pozostało mi już tylko parę egzemplarzy „Listonosza”, kilka listów od Zyty, oraz bezpieczna ilość „Rock and Rolla”. Jeśli Gabriel zechce mi przyslać kilka egzemplarzy ze swojego magazynu, dam znać. Zainteresowanych proszę o kontakt pod adresem adresem k.osiejuk@gmail.com



poniedziałek, 3 września 2018

Czy naczelny New York Timesa śledzi publicystykę Grzegorza Górnego?


      W ciągu minionego tygodnia zarówno przez Internet, jak i media głównego ścieku, przewaliła się kolejna fala debaty na temat pedofilii w Kościele i roli w owym procederze papieża Franciszka. Ciekawe jest tu nie tyle zaangażowanie w sprawę mediów liberalnych – po których możemy się dziś spodziewać wszystkiego – co ściśle prawicowych akurat, a to z tego względu, że to tam właśnie mogliśmy zauważyć coś na kształt autentycznej schizofrenii, co niemal zawsze jest inspirujące. O co chodzi? O to mianowicie, że nasi lokalni uczeni w Piśmie, gdy chodzi o samą pedofilię stanęli okoniem, dowodząc, że o żadnej pedofilli w Kościele mowy być nie może, problem leży w zgoła innych środowiskach, z Kościołem nie mających nic wspólnego, a każde kolejne słowo na ten temat, to atak wymierzony bezpośrednio w chrześcijańskie wartości, ze szczególnym uwzględnieniem Kościoła Rzymskiego. Ci sami jednak ludzie, całkowicie równocześnie, potrafili się „przebranżowić” i przypuścili atak na znienawidzonego przez siebie papieża Franciszka, zarzucając mu, że kiedy on tak pięknie mówi o Bożym Miłosierdziu w stosunku do grzeszników, sam od lat robił wszystko by sprawa pedofilli w Kościele nie ujrzała światła dziennego, a samym księżom-pedofilom włos z głowy nie spadł.
      Nie chciałem się tu za bardzo w owo szaleństwo angażować, obawiając się, że jako znany obrońca Franciszka, wywołam jedynie bezsensowną awanturę, a poza tym ja się naprawdę bardzo źle czuję, kiedy mam komentować medialną działalność portalu wpolityce.pl, a tym bardziej jego czołowego faryzeusza, Grzegorza Górnego, którzy stanęli na czele owego obłędu, broniąc Kościoła przed oszczerczym filmem reżysera Smarzowskiego pod tytułem „Kler”, a jednocześnie atakując Papieża za sprzyjanie pedofilskim owego kleru praktykom.
      O co chodziło z tym „Klerem”, myślę że wszyscy wiemy, ja sam zresztą już o tym czymś miałem okazję wspomnieć. Gdy chodzi natomiast o atak na Franciszka, mam na myśli artykuł opublikowany przez Górnego w portalu wpolityce.pl właśnie, oparty w całości na ewidentnej dla każdego normalnie myślącego obserwatora plotce puszczonej w postaci wielostronicowego listu przez byłego nuncjusza apostolskiego w USA, dziś już niemal 80-letniego emeryta, abp Carlo Marii Vigano, jakoby Franciszek przez lata robił wszystko, by problem pedofilii w Kościele nie ujrzał światła dziennego, a jego kumple kardynałowie mogli spokojnie gwałcić małe dzieci. Co ciekawe, wspomniany list został opublikowany niemal jednocześnie z pielgrzymką Franciszka do Irlandii i niemal jednocześnie też został cudownie wręcz skomentowany przez Papieża:
      „Przeczytajcie uważnie i dokonajcie własnego osądu. Nie powiem o tym ani słowa. Wierzę, że dokument mówi sam za siebie. Macie wystarczająco dużo umiejętności dziennikarskich, by wyciągać wnioski”.
      Dziś już wszyscy wiemy dokładnie, o co chodziło Franciszkowi w tym krótkim komentarzu bez komentarza. Paradoksalnie, dowiedziliśmy się tego z „New York Timesa”, który wykazał, że 25-stronicowy list Vigano jest pełen zarówno sprzeczności, jak i nieścisłości, jak i wreszcie zwykłych kłamstw, a wszystko to wynika z tak dobrze znanej nam wszystkim starczej mściowości w stosunku do kogoś, kto rzekomo „zdradził”, a tym samym dał sygnał do odwrotu. Jak pisze „NYT”, wystarczy przyjrzeć się dokładnie samemu listowi, jak i zapoznać się z ostatnimi latami biskupiej kariery Vigano, by wiedzieć, że wszystko co znalazło się w jego liście to jest zemsta na Franciszku za to, że ten w pewnym momencie odsunął go, jako czołowego watykańskiego kłamcy i intryganta, od wszelkich wpływów, pozbawiając go tym samym nadziei na kardynalski kapelusz. I to ta własnie porażka spowodowała w sercu tego biedaka ów, nomen omen, piekielny żal, który z kolei doprowadził go do miejsca, w którym znalazł się dziś.
       Ktoś pewnie zapyta, skąd ja się nagle zrobiłem taki mądry, że dla poparcia swoich tez, zamiast polegać na braciach Karnowskich oraz Grzegorzu Górnym, cytuję nagle „New York Timesa”? Otóż, podobnie jak wiem, kim jest Górski i to całe zakłamane towarzystwo, wiem też, co to takiego „New York Times”. Wiem też dokładnie, jakie intencje przyświecają jednym i drugim, ale przez to też wiem, że o ile faryzeusze działają zza tak zwanego winkla,  „New York Times” niczego nie ukrywa. Oni wspierają Franciszka dlatego właśnie, że popierając go wobec szaleństwa owych faryzeuszy, liczą na to, że w ten sposób zniszczą Kościół. Robiąc to co robią, mają nadzieję, że w ten sposób będą dostarczać faryzeuszom kolejnych powodów, by widzieć we Franciszku agenta światowej masonerii i żydostwa. Oni świetnie wiedzą, że gdyby nagle zaczęli Papieża atakować, w sposób naturalny uruchomiliby w środowiskach katolickich ruch na rzecz jego obrony. No dobra, ktoś powie, ale to w żaden sposób nie dowodzi tego, że Franciszek jest czysty. Oni wiedzą, że z niego nielichy pedofil, ale to właśnie z wyżej podanych powodów ukrywają. Owszem, może być też tak, że Watykan pod Franciszkiem to gniazdo żmij, tyle że nawet jeśli tak jest – w co ja, jak wiemy, nie wierzę – to Kościół zniszczy nie to, że się ową tajemnicę ujawni, lecz że się doprowadzi do tego, że Jego wierni stracą wiarę. I znów, wiarę nie w to, że Kościół jest bez grzechu, ale w to, że choć grzeszny, jest też przy tym święty i powszechny. I to jest przede wszystkim celem Demona, którego oczywistym przedstawicielem jest „New York Times”, a który najwyraźniej z dużym sukcesem prowadzi za rękę przynajmniej niektórych z nas.

Jeśli ktoś ma życzenie kupić którąś z moich książek, proszę o kontakt pod adresem k.osiejuk@gmail.com

sobota, 20 stycznia 2018

O tych co przychodzą po zmroku

      Napisałem tu niedawno tekst, w którym wziąłem w obronę papieża Franciszka przed agresją ze strony naszych głównych portali prawicowo-katolicko-niepodległościowych, zarzucających mu wspieranie aborcji. Oczywiście, wystarczyło zaledwie parę godzin, by plotki, które stały na samym początku tego kłamstwa, zostały skutecznie odsłonięte, niestety wszystko co nastąpiło potem, jedynie potwierdza od dawną znaną prawdę, że na zatwardziałe serca i umysły nawet sam Diabeł nie pomoże. A już zwłaszcza gdy on nie ma najmniejszego interesu, by cokolwiek tu jeszcze mieszać. Portal, który nas tu, ze zrozumiałych względów, być może interesuje najbardziej, a więc wpolityce.pl, zamiast przeprosić za tekst swojego głównego teologa Grzegorza Górnego i zająć się sporem na linii Kukiz – Balcerowicz, zamieścił tekst kolejny, w którym Górny bije na alarm, pokazując jak to Kościół, którego, jak wiemy z obietnicy samego Jezusa, bramy piekielne nie przemogą, zostaje połykany przez wszelkie zło tego świata. W tekście zatytułowanym „Czy droga Kościoła prowadzi do Boga, czy do nowoczesności”, Górny, opierając się na kilku wyrywkowych, zaczerpniętych oczywiście – bo skąd inąd – z doniesień medialnych, wypowiedziach hierarchów, którzy prawdopodobnie bez aktywności wspomnianych mediów by zwyczajnie nie istnieli, udowadnia, że sprawy się mają dokłanie tak jak on, Górny, mówi, a więc Kościół rzeczywiście, zamiast do Boga, prowadzi nas do nowoczesności. Jakie to są doniesienia? Otóż jeden z niemieckich biskupów, Franz-Josef Bode, wyraził opinię, że pary homoseksualne powinny zostać obięte opieką Kościoła; kardynał Tobin z Newark w wywiadzie dla „New York Timesa” powiedział, że nie widzi powodu, by kiedyś w przyszłości kardynałem nie została kobieta; jakiś ksiądz ogłosił, że jego zdaniem Kościół powinien przestać traktować antykoncepcję jako grzech; biskup Dunn z Auckland na spotkaniu z lokalną młodzieżą stwierdził, że Kościół powinien się otworzyć na środowiska LGBT; Archidecezja Los Angeles ogłosiła program czegoś, co nosi nazwę Kongresu religijnego i tam podobno aż dziewięć – Górny zapewne wie, choć nam nie powie, na ile w sumie – wystąpień ma być związanych z problemem LGBT; niejaki ksiądz Paul Zulehner z Wiednia w wywiadzie dla lokalnej gazety zapowiedział, że w roku 2019 papież Franciszek uzna kapłaństwo kobiet.
      Znalazł Górny w internecie te informacje, napisał na ten temat tekst o tym, że papież Franciszek, zamiast prowadzić nas do Boga, prowadzi nas do Szatana, pobiegł z owym tekstem do swoich kumpli Karnowskich, ci mu oczywiście natychmiast ten tekst zamieścili na swoim portalu i… przepraszam bardzo, ale nie przychodzi mi do głowy nic innego, jak tylko to, że ów interes się kręci.
      W tej sytuacji ja też coś opowiem. Otóż mam kolegę, który mieszka na wsi pod Warszawą i tam jest kościół, do którego ów kolega tradycyjnie uczęszcza, a którego być może najbardziej prominentnym parafianinem jest jeden z braci Karnowskich. Otóż jest tak, że od czasu do czasu, w ramach swojego kolejnego tournee po kraju, do owej wsi zajeżdża Grzegorz Górny, a po niedzielnej mszy świętej, ksiądz proboszcz zaprasza go na ambonę, by ten opowiedział o swojej książce o Świętym Gralu, która przy wyjściu z kościoła jest oferowana do sprzedaży. Przepraszam wszystkich bardzo, ale – zakładając, że Grzegorz Górny w swoim tekście słusznie bije na alarm – mam bardzo silne przekonanie, że to co być może faktycznie zwiastuje problemy, to nie ów biedny staruszek, 78-letni dziś już ksiądz Paul Zulehner z Wiednia, ale ów wypasiony byczek nazwiskiem Górny, jak się domyślam, z Warszawy.

Jutro niedziela, a więc i Msza Święta. Tam na szczęście ludzie, zamiast kupować książki, będą się normalnie, jak to ludzie, modlić. Jeśli jednak ktoś ma ochotę soboie poczytać na poziomie, zapraszam do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl.



czwartek, 13 września 2012

O tych co na straty

Liczyłem na to, że sprawę uda mi się skutecznie ukryć, i tekst, jaki Coryllus poświecił wczoraj zachowaniu Grzegorza Górnego zostanie zachowany w powszechnej pamięci, jako jego inicjatywa i dzieło, jednak czym więcej czasu upływa od dnia w którym wziąłem do ręki najnowszy numer „Uważam Rze” i trafiłem tam na tekst Górnego o obliczu Jezusa Umęczonego z Łomnicy, tym bardziej czuję, że dopóki sam Górnemu nie powiem, co o nim myślę, nie zaznam spokoju.
Gdyby ktoś nie bardzo wiedział, o co chodzi, może sobie oczywiście zajrzeć do Salonu24 i poczytać, co w tym temacie napisał Coryllus. Jeśli jednak ta droga miałaby się okazać zbyt długa, krótko opowiem. Otóż parę tygodni temu TVN24, a za nim inne ogólnopolskie media, poinformowały, że proboszcz pełniący od niedawna posługę w łomnickiej parafii zwrócił uwagę na niezwykły, ukryty w ołtarzu miejscowego kościoła obraz, dotychczas rzekomo skutecznie przez parafian i poprzedniego proboszcza lekceważony, a odkrycie owo okazało się rewolucyjne do tego stopnia, że obraz ten to jedna z dwóch istniejących na świecie kopii tak zwanego Jezusa z Manopello.
Ponieważ żaden element owej wiadomości nie stanowił choćby pozornej prawdy, lecz od samego początku, na wszystkich poziomach, które mu się zdarzyło przejść, był wynikiem najbardziej ordynarnej ludzkiej gnuśności, już na drugi dzień nie pozostało po tej informacji nic, poza może pewnym tonącym w wyrzutach sumienia księdzem. Najpierw zareagował poprzedni proboszcz z Łomnicy, następnie poznańskie Radio Emaus, a w międzyczasie, w odpowiednim tekście również pewien dość powszechnie czytany bloger: http://toyah1.blogspot.com/2012/08/o-jezusie-z-omnicy-i-grzechu.html. Niestety jednak, tak jak to bywa niemal zawsze, okazało się, że prawda – o ile nie ma w sobie posmaku sensacji – nie interesuje nikogo. I sprawa owej wręcz szatańskiej intrygi została, wydawałoby się, ostatecznie zamknięta.
Pozornie. Nastąpił bowiem dalszy ciąg, a dopisał go nie kto inny jak Grzegorz Górny – czołowy polski publicysta katolicki –jak najbardziej na łamach tygodnika „Uważam Rze” – czołowego pisma polskiej patriotycznej prawicy. Otóż Grzegorz Górny postanowił zabrać się za temat w taki sposób, że ja osobiście nie znalazłem w sobie dość sił, by go choćby kopnąć w jego spasiony tyłek, i o odpowiednią interwencję zwróciłem się do mojego tandemowego kumpla Coryllusa. Cóż takiego uczynił Górny? Wbrew temu, co ktoś mógłby podejrzewać, on nie powtórzył sensacyjnej informacji rozpowszechnionej przez TVN24. Nie powtórzył też zupełnie oczywistego sprostowania, jakie się pojawiło już następnego dnia po owej tefauenowskiej eksplozji łgarstwa. On przyszedł, i jakby o sprawie owego wizerunku z Łomnicy dowiedział się ledwo dzień wcześniej, przedstawił wielki tekst o tym, że Jezus z Łomnicy i Jezus z Manopello to dwa różne Jezusy, i to że Jezus z Łomnicy był przez tyle lat spuszczany na dno lokalnej pamięci, to rzecz jak najbardziej zrozumiała.
Pisałem o tym w odpowiednim tekście, ale powtórzę jeszcze raz. Jezus z Łomnicy, dzięki pasji, zaangażowaniu i wysiłkowi poprzedniego proboszcza, przez minione 5 lat stanowił codzienny obiekt kultu miejscowych wiernych. I działo się tak nie dlatego, że owi wieśniacy sądzili, że mają do czynienia z czymś za co można dostać poważne pieniądze, ale dlatego, że to był ich Jezus i oni Go kochali. A kochali Go nie dlatego, że wydawało im się, że to jest kopia czegoś dalece cenniejszego – bo to że tak nie jest, wiedzieli świetnie już od dawna od swego proboszcza – ale dlatego, że to był Jezus z ich kościoła, a ich proboszcz im go podarował, żeby im było lżej. I na to przyszło zło a z nim grzech, które się – jak to grzech i zło – w jednej chwili rozprzestrzeniły i ów święty wizerunek został tym ludziom odebrany. I choć oczywiście to co się wtedy stało może budzić oburzenie, czy wręcz trwogę, to można się pocieszać, że na początku tego wszystkiego stała – jak już to zostało powiedziane – zwykła gnuśność. I to jakoś można przyjąć.
W przypadku Górnego mamy jednak coś znacznie gorszego. On akurat swój tekst napisał wtedy, gdy wszystko było już dawno jasne i dawno wyjaśnione. A ja sobie myślę, że nie ma takiej możliwości, by do Górnego ktoś zadzwonił i mu powiedział: „Słyszałeś, że w Łomnicy pod Poznaniem odkryto kopię Jezusa z Manopello?”, a on natychmiast przeprowadził odpowiednie śledztwo i w oparciu o swój badawczy geniusz ogłosił, że to jest „fake”. Otóż tak to się odbyć nie mogło. Ja w to zwyczajnie nie uwierzę. Uważam, że Grzegorz Górny doskonale wiedział, co się wydarzyło między Łomnicą a Warszawą, jak również świetnie znał tekst, który przed paroma tygodniami zamieściłem na swoim blogu. Myślę, że on znakomicie się orientował w tym wszystkim, co zostało przekazane w Radio Emaus. A więc wiedział też, że temat Jezusa z Łomnicy jest zwyczajnie spalony, i nie ma co do niego wracać. A mimo to się nim zajął. Napisał swój tekst, a jego kumple z „Uważam Rze” – również bardzo dobrze się orientując w tym, co w trawie piszczy – mu go jak należy opublikowali i prawdopodobnie odpowiednio mu za niego zapłacili.
W tej więc sytuacji, nie pozostaje mi nic innego jak ogłosić, że Grzegorz Górny zachował się jak Judasz. Zdradził Jezusa. Zwyczajnie. Jednoznacznie. Bezdyskusyjnie. Wiedząc, że za wymyśloną przez jednego zbłąkanego księdza i bandę kłamców zatrudnianych przez Tegoktórynieopuszczażadnejokazji stoi tragedia pewnej bardzo pobożnej społeczności, postanowił się odpowiednio podlansować i wszedł w pewien układ. Dla czystej próżności i taniego poklasku. On najpewniej doszedł do przekonania, że los tych ludzi jest bez znaczenia, a to co się liczy, to dobry tekst i parę groszy. I to jest prawdziwy dramat.
Jest oczywiście jeszcze jedna możliwość. Grzegorz Górny to idiota. On nic nie wiedział. On nic nie słyszał. Nic nie czytał. Ktoś mu wysłał maila: „Słyszałeś, że w Łomnicy odkryto kopię Chrystusa z Manopello?” i wysłał mu to zdjęcie. A on na nie spojrzał, uznał że to nie jest ten Jezus i napisał swój tekst. A ci durnie mu go opublikowali.
Przepraszam bardzo, ale jeśli to tak się odbyło, to znaczy że jest jeszcze gorzej.
Ostatnio coraz częściej spotykam się z oskarżeniami, że ja się niepotrzebnie czepiam tak zwanych „naszych”. Jest wojna i powinniśmy łączyć siły. Otóż ja w miniony poniedziałek byłem w Warszawie i wspólnie z moimi kolegami Coryllusem i Kamiuszkiem rozmawialiśmy w Klubie Roniona o ważnych sprawach. Zanim weszliśmy na scenę, prezentowali się tam Rafał Ziemkiewicz, Stanisław Janecki i nie pamiętam imienia Gociek. Osobiście udziału nie brałem, ale, jak mi donoszą osoby zaprzyjaźnione, w pewnym momencie rozmowa zeszła na to, że Ziemkiewicz polazł na niesławnego już dziś bardzo grilla do Romana Giertycha. Ziemkiewicz wydarzenie to podsumował jakimś idiotycznym żartem, a następnie uznał za stosowne wykpić tych którzy mieli na scenie Ronina wystąpić w dalszej kolejności. Czyli nas.
Trochę za dużo tego wszystkiego. Gociek, Ziemkiewicz, Janecki w tych smutnych trampkach, i Górny w „Uważam Rze”. Dziękuję bardzo. I mam nadzieję, że nikt już nigdy mi nie powie, że ja się czepiam.

Przypominam, że mam u siebie bardzo dużo książek. Zarówno „Liścia” jak i „Elementarza”. Jeśli ktoś sobie życzy egzemplarz z autografem, to zapraszam. Na podany obok numer konta proszę wysłać albo 30 złotych za „Elementarz” albo 40 za „Liścia” a resztę już sam załatwię. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...