Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jerzy Urban. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jerzy Urban. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 3 października 2022

Gdy umiera TenKtóryNiePrzepuszczaŻadnejOkazji

 

      Podobno zmarł Jerzy Urban, a ja mam w związku z tym pewien dylemat. Chodzi o to, że, jak niesie gminna wieść, o zmarłych można albo mówić wyłącznie dobrze, albo nie mówić wcale. Ponieważ jednak kompletnie zlekceważyć tego co się, jak słyszymy, stało, nie mogę – o czym za chwilę – pomyślałem, że coś napiszę, ale za to oddam Zmarłemu to, co mu się należy, a więc będę o nim mówił wyłącznie dobrze. Zanim jednak przejdę do rzeczy, wyjaśnie tylko, dlaczego musiałem się dziś odezwać. Otóż, ja mocno biorę pod uwagę, że Jerzy Urban wcale nie umarł, a kolportowana dziś najpierw przez jego żonę, potem przez tygodnik „Nie” – a więc źródła równie wiarygodne, jak on sam – a w końcu też przez media, to kolejna błazenada tego dziwnego człowieka. Nie zdziwię się więc wcale, jeśli jutro, pojutrze, czy za tydzień, Urban nam wyskoczy w swoim tradycyjnym sztafarzu i całe zgromadzone towarzystwo wybuchnie perlistym rechotem. Nie zdziwię się nawet, gdy, jeśli faktycznie dojdzie do pogrzebu, nagle ktoś zauważy, że wsród żałobników znajduje się i on, z szyderczo wywalonym jęzorem. Piszę więc o tym dziś, po to tylko, by nikt mi nie zarzucił, że i ja się dałem tak fatalnie nabrać na urbanowego psikusa.

       Gdy chodzi natomiast o to, że o nim dziś będzie tylko dobrze, to proszę posłuchać fragmentów z mojej dawnej refleksji, jeszcze z roku 2012:

        Jest w Jerzym Urbanie coś takiego, co sprawia, że nie istnieje jakakolwie możliwość zranienia go w sposób inny niż fizyczny. A kto wie, że i nawet tak. Oto jest on kimś, na kogo nie jest w stanie zadziałać ani modlitwa, ani przekleństwo. Ani serdeczność, ani wściekły gniew. Bo każde z nich go wyłącznie żywi i bardzo negatywnie napędza. Dlaczego? Bo jest Urban uosobieniem zła niemal doskonałego, a jako taki, powinien być omijany szerokim łukiem, a nie poddawany jakimś pustym eksperymentom.

       Ale jest też w Urbanie coś, co owo zło definiuje w sposób bardzo uniwersalny. On jest zwyczajnie słaby. Jak by to powiedział mistrz John Lydon, Urban jest „fucking weak”. On nie jest ani dowcipny, ani – wbrew temu co jeszcze głupsi od niego twierdzą – „piekielnie” inteligentny, ani nawet ciekawy. Proszę zwrócić uwagę na wszystko, czego on dotychczas dokonał. Na poziomie zawodowym, on nie różni się ani odrobinę od kogoś takiego jak Krzysztof T. Toeplitz, Daniel Passsent, czy Ernest Skalski, że wspomnę tylko jego kolegów. On zawsze był tylko jednym z tych reżimowych dziennikarzy – gdy idzie o profesjonalizm, naturalnie lepszych od naszych dzisiejszych gwiazd, ale już nic ponad to – których mieliśmy zatrzęsienie w latach 70. i 80. i z których pisania zupełnie nic nie wynikało. To co go uczyniło kimś specjalnym, to owa dawna decyzja Wojciecha Jaruzelskiego, czy może jego kumpla Górnickiego, by Urban został rzecznikiem rządu stanu wojennego, no i jeszcze coś. Coś z jednej strony bardzo szczególnego, a z drugiej tak ordynarnie prostackiego, że aż wstyd o tym wspominać.

       Otóż Jerzy Urban swego czasu wpadł na pomysł, że jeśli stanie się on maksymalnie kontrowersyjny, to ta jego kontrowersyjność i przysporzy mu popularności i zapewni swoistą nietykalność. Warunek jest tylko jeden – nie wolno się bać i trzeba być do końca i bez jakichkolwiek ograniczeń konsekwentnym. Co więc mamy z Urbana? Czy może jakiś nieprzemijalny projekt, czy może jakąś ważną myśl, czy może jakiś choćby pojedynczy obiektywnie istotny sukces? Zero. Nic. Pozostają tylko pojedyncze wypowiedzi, wypowiedzi oczywiście koniecznie drastyczne, takie jak ta, że jego matka była kurwą, jego ojciec zapitym menelem, a on sam śmierdzącym od dziecka skurwysynem. I że jest z tego osobiście nieskończenie dumny. Że to świetnie, że Lech Kaczyński wreszcie zdechł, i że jeśli jeszcze tylko do niego dołączy jego brat – najlepiej w cierpieniach – to będzie gites. Że Kościół to gówno, a ten Jego „Bóg” to kupa śmiechu.

      Proszę zwrócić uwagę na to, co, jeśli zostanie tylko dopuszczony do głosu, mówi Jerzy Urban. To jest zwykły teatr oparty o jeden pomysł, obrobiony w taki sposób, by widzowie od początku do końca krzyczeli z obrzydzenia. I z oburzenia. Czy to naprawdę jest takie trudne? Zastanówmy się, ileż to jest roboty – zwłaszcza gdy ma się już w tym pewną wprawę – wymyślać takie grepsy, jak te, na które wskazałem w poprzednim akapicie? Do tego naprawdę nie trzeba nic poza pewnym rodzajem desperacji. To samo co Urban, próbuje robić i Palikot i Maria Czubaszek, a ja jestem pewien, że i on i ona by też tak potrafili, tyle że są osobami zbyt publicznymi, no i im nie wypada. No a poza tym nie wiadomo, czy System pozwoliłby Urbanowi na tego typu kooptację.

      Teraz może dodam jeszcze parę słów o owej urbanowej nietykalności. O tym, że każda próba obrażenia go jest przeciwskuteczna. Zastanówmy się bowiem, jak możemy obrazić kogoś, kto całkowicie otwarcie głosi, że jest ohydnym gównem, nie zasługującym na nic innego jak tylko zapewnienie wszelkiemu robactwu fantastycznej uczty po śmierci? A to jest przecież coś, co Urban osobiście niejednokrotnie ogłaszał. I to ogłaszał z totalną radością. Co my możemy powiedzieć, by go wyprowadzić z równowagi? Przecież każde nasze słowo on natychmiast zaakceptuje i będzie się z nim obnosił jak z kolekcją najwspanialszych orderów.

      W tytule jednego z artykułów zamieszczonego niedawno w prawicowej prasie, sugeruje się, że na Urbana już w jego trumnie czekają robaki, i jak rozumiem, ma być to rewanż za to, co Urban w którymś z wywiadów powiedział na temat człowieka poległego w Smoleńsku i jego pogrążonej w bólu żonie. Jak rozumiem, redakcja wymyśliła ten tytuł, bo ktoś tam sobie wykombinował, że w ten sposób sprawi Urbanowi przykrość. Tu mu sprawi przykrość, a informując go w dalszej części tekstu, że porządni ludzie na temat zmarłych nie mówią źle, udzieli mu nauki. Nauczyć Urbana? Dobre żarty.

     No i jest jeszcze kwestia zdjęcia ilustrującego wspomniany artykuł, do którego Urban pozuje, jakby chciał nam powiedzieć: „Patrzcie jaki jestem ohydny”... Oto duże, zajmujące całą stronę, piękne, kolorowe zdjęcie Jerzego Urbana w pozie, co do której nie można mieć żadnych wątpliwości, że to jest od początku do końca jego robota. Że to jest część owego starego jak on sam planu, by pokazać się Polsce i Polakom, jako szyderstwo z najbardziej podstawowego człowieczeństwa, a następnie przekrzykując nieuniknione przecież i spodziewane głosy oburzenia, zawołać: „No i co powiecie? Oto człowiek. Przyjrzyjcie się mu. Oto coś co wyhodował wasz bóg. To ja. Takie samo gówno jak każdy z was. Na jego obraz i podobieństwo. Razem z nim stoicie przed lustrem”.

        Ktoś powie, że ja tu ewentualny koniec Jerzego Urbana uczciłem jednak dość brzydko. Czyżby? Czyżby jemu bardziej by było miłe, gdybym poprosił Pana Boga, by okazał mu, jako było nie było Swemu dziecku, miłosierdzie? No przecież nie. Jerzy Urban to dziecko Szatana i nie widzę powodu, by w dniu jego śmierci, tego zaszczytu go pozbywać.




poniedziałek, 29 października 2018

Co gryzie Louisa Cyphre?


      Proszę sobie wyobrazić, że moja codzienna obecność w Sieci doprowadziła mnie w końcu do miejsca, które wielu z nas określiłoby mianem zguby. I nie mam tu na myśli ani darmowej pornografii ani, co pewnie jeszcze gorsze, portalu pod nazwą wyborcza.pl, ale czegoś znacznie, znacznie gorszego, a mianowicie samego Jerzego Urbana, a konkretnie trzech zapisanych w Internecie rozmów, jakich ów Urban na przestrzeni lat udzielił po kolei: Kubie Wojewódzkiemu, Wojciechowi Jagielskiemu, oraz Elizie Michalik.
       Ktoś się zapyta, jak do tego doszło, a ja odpowiadam, że wszystko odbyło się błyskawicznie. Trafiłem na jedną z tych rozmów, wsłuchałem się w jej słowa, no a resztę załatwił już zwykły system podpowiedzi. I zapewne dziś musiałbym się tej swojej słabości wstydzić, gdyby nie fakt, że przy okazji udało mi się odkryć coś moim zdaniem nadzwyczaj ciekawego, a czym chcę się tu dziś z Czytelnikami podzielić, dla, jak powiedział Poeta, wspólnej korzyści i dobra wspólnego.
      Myślę że wszyscy tu wiemy kim jest Jerzy Urban i co sprawia, że on jest od lat z jednej strony osobą powszechnie znienawidzoną, a z drugiej budzącą niezwykłe wprost zainteresowanie. Gdyby jednak pojawiły się tu jakiekolwiek pytania, spieszę z wyjaśnieniem. Otóż Jerzy Urban budzi aż takie emocje z tego jednego względu, że on głosi całkowitą wolność od jakichkolwiek tradycyjnie przyjętych moralnych zasad, a przy tym robi to tak by nikt go nie podejrzewał o to, że jest nieszczery. Jest też on przy tym człowiekiem wedle powszechnie przyjętych standardów inteligentnym, a więc każde jego słowo traktowane jest poważnie i z uwagą. A kiedy mówię „inteligentny” nie mam tu na myśli ani Adama Darskiego, ani tym bardziej Macieja Maleńczuka, którzy z punktu widzenia takiego Urbana zasługują co najwyżej na splunięcie, ale inteligentny autentycznie. Po wysłuchaniu wspomnianych trzech rozmów dochodzę do wniosku, że Jerzy Urban to jest faktycznie ktoś.
    Jest jednak coś w tym dziwnym człowieku co sprawia, że on dla mnie od wspomnianych Nergala, czy Maleńczuka odstaje jedynie pozornie. Rzecz w tym, że oni są od niego oczywiście znacznie głupsi, jednak pod pewnym szczególnym względem są z nim całkowicie zjednoczeni, a mianowicie w tym, że… tu bardzo wszystkich przepraszam za ów tak okropnie trywialny akcent… oni wszyscy pozostają w szczerej nienawiści dla dwóch rzeczy: Kościoła i PiS-u. I przyznam szczerze, że gdy chodzi o Nergala i Maleńczuka, to ja wszystko rozumiem: oni nie znoszą Kościoła oraz PiS-u i dają temu wyraz, normalnie, jak setki sympatyków Platformy Obywatelskiej, KOD-u, czy ostatnio Obywateli III RP. Gdy chodzi jednak o Jerzego Urbana, mamy do czynienia z czymś więcej. O ile tamci, owszem, apelują o przełom cywilizacyjny, który ma polegać na tym, że zamiast Prawa i Sprawiedliwosci w Polsce zacznie rządzić Europa, Jerzy Urban deklaruje swoje desinterresment dla jakichkolwiek wartości, pomijając tych symbolizowanych przez okres Stanu Wojennego, kiedy to mordowało się księży Kościoła Katolickiego w Polsce.
       I powiem szczerze, to byłbym w stanie zrozumieć, gdyby Urban był konsekwentny i konsekwentnie właśnie realizował w swoich naukach przykazania wspominanego tu wcześniej satanizmu laveyowskiego, któremu wydaje się on być bardzo bliski, i którego naczelna zasada sprowadza się do tego, by na najwyższym miejscu w hierarchii świata stawiać całkowite zaspokajanie swoich potrzeb wyłącznie na podstawie rachunku strat i zysków.
      Wysłuchałem bardzo uważnie trzech dość długich rozmów z Jerzym Urbanem i nie mam najmniejszych wątpliwości, że jego filozofia, która zapewnia mu tak wielki medialny sukces, sprowadza się właśnie do głoszenia owej świętej zasady stawiającej na najwyzszym podium zaspokajanie swoich potrzeb jedynie na podstawie rachunku strat i zysków. I wszystko byłoby na swoim miejsu, gdyby nie fakt, że zamiast zachować zimny spokój wynikający z tego, że on swoją kalkulację zysków i strat już dawno przeprowadził, Jerzy Urban przez te w sumie niemal 90 minut gadki nie zajmuje się niczym innym jak PiS-em, Kościołem i – co ciekawe, w znacząco dużym stopniu – osobą Magdaleny Ogórek [sic!].
      Przepraszam bardzo, ale co Urbana, człowieka, który w swej niezwykłej inteligencji doszedł do przekonania, że nie liczy się nic, jak doraźna przyjemność, obchodzi Magdalena Ogórek, że już nie wspomnę o Kościele Katolickim? Czemu on, zamiast głosić wielkość świata pozbawionego jakichkolwiek wartości, pomijając utrzymywanie stałego orgazmu, zajmuje się nami? Ma wszystko. Komfort, pieniądze, jak rozumiem, zdrowie, tu i ówdzie sławę, intelektualnie potwierdzone poczucie spełnienia, a tu nagle okazuje się, że jemu nie dajemy spokoju my, a więc, wedle jego filozofii zaledwie ludzie, dla których liczyć się powinna wyłącznie kalkulacja zysków i strat, a się nie liczy. Przepraszam bardzo, ale coś mi się tu nie zgadza. Obawiam się, że ten biedaczek w ten czy inny sposób czuje, że jest jednak coś co mu burzy ów nieświęty spokój.
      Swoją drogą, ciekawe, że, z tego co widzę, od dziesięcioleci nikt nie zechciał zwrócić na to uwagi i poprosić go o komentarz, choćby jednym krótkim pytaniem: „Niech nam pan powie, panie Zły, czemu was to wszystko tak bardzo obchodzi?”



Książki są tam gdzie zawsze. Ja wiem, że do tego trzeba odwagi, tym bardziej więc zachęcam.

     


piątek, 6 listopada 2015

Jerzy Urban vs. Czesław Kiszczak - prowadzenie na punkty

Umarł Czesław Kiszczak, a ponieważ przed nim jeszcze odeszli Wojciech Jaruzelski i Florian Siwicki, należy stwierdzić, że z najbardziej że tak powiem kultowych bohaterów schyłkowej komuny, został już tylko Jerzy Urban, A ja, choć zdaję sobie sprawę z tego, że powinniśmy się wszyscy cieszyć, muszę zauważyć, że przynajmniej w naszej rodzinie nastroje są bardzo różne. Moja najmłodsza córka choćby jest akurat przerażona, a to, proszę sobie wyobrazić, z tego powodu, że wczoraj przed południem czytała jakiś tekst w tygodniku „W Sieci” wspominający komunistyczne zbrodnie lat 80. I nagle krzyknęła: „Żeby ten Kiszczak wreszcie zdechł!” No a on natychmiast wziął i zdechł, a ona się już tylko boi, że jest czarownicą.
Z kolei moja żona, kiedy już późnym wieczorem zrobiła mniej więcej porządek z wszystkim szkolnymi papierami i jakoś doszła do siebie po kolejnym dniu tej harówy, przyszła do mnie, uśmiechnęła się szeroko i zapytała: „Słyszałeś, że umarł Kiszczak? Jak fajnie!”. No a ja jej na to mówię, że moim zdaniem nie stało się nic szczególnego. W końcu wszyscy umieramy, niektórzy wcześniej, niektórzy później, jedni w wielkim bólu, inni spokojnie we śnie, część z nas w kompletnej samotności, inni z kolei otoczeni miłością najbliższych, a zatem, jeśli się zastanowić przez krótką choćby chwilę, to cóż takiego spotkało Kiszczaka? Zwłaszcza w porównaniu z losem, jak spotkał pewną moją koleżankę z pracy, cudowną, śliczną Monikę, u której pewnego dnia, jeszcze zanim zdążyła wyjść za mąż i założyć rodzinę, stwierdzono guz mózgu i lekarzom nie udało się jej z tego wyciągnąć. Cóż takiego spotkało Czesława Kiszczaka? Dożył późnej starości i umarł plewiąc grządki w swoim ogródku, jak nie przymierzając Don Vito Corleone. Tyle wszystkiego, że musiał jeszcze dostać cholery widząc, jak Jarosław Kaczyński odzyskuje władzę. Tu zresztą mam drobną uwagę na marginesie do części z nas, czytających dziś ten tekst. Jeśli Wy też dostaliście cholery widząc, jak Jarosław Kaczyński odzyskuje władzę, pamiętajcie, że nie jesteście samotną wyspą.
Umarł więc Czesław Kiszczak i powoli odchodzi do historii pewien bardzo ważny okres w naszym życiu. Już zostało postanowione, że jego akurat nie będziemy ani żegnać na Powązkach, ani też władze nie zorganizują mu kompanii honorowej, i to jest wiadomość oczywiście dobra. A ja mimo to ani się nie śmieję, ani nie płaczę, bo jak powiedziałem – i cóż takiego wyjątkowego się stało? Czy może rozległo się wycie Złego? Nic podobnego. Umarł zaledwie jakiś staruszek. Kolejny staruszek – przy okazji przepraszam Stanisława Kociołka, że o nim zdarzyło mi się zapomnieć – przeszedł na drugą stronę, a my się rozglądamy i widzimy, że w gruncie rzeczy pozostał już tylko jeden z nich, a reszta to już ci z drugiego rzutu – sami bohaterowie naszej wolności.
Został więc już tylko ostatni z nich, Jerzy Urban. A ja, przepraszam bardzo, ale ja w żaden sposób nie jestem w stanie wzbudzić w sobie owej szczególnej emocji związanej z oczekiwaniem na jego śmierć. Jeśli dziś już za chwilę media poinformują, że Jerzy Urban dostał ciężkiego zawału serca w trakcie wizyty w którymś z ekskluzywnych warszawskich burdeli, mój puls nie przyspieszy ani o jedno uderzenie. Ja mam wymagania znacznie bardziej ambitne. Skoro więc mówimy już o burdelach, niech się przynajmniej okaże, że on trafił na jakieś niedoświadczone dziecko, które nie zdążyło mu na czas ściągnąć z ryja tej folii.
To, proszę państwa, nazywa się namiastka satysfakcji, a nie wiadomość, że umarł 90-letni staruszek.

Już za chwilę wychodzę na targi książki, które przez najbliższe trzy dni będą się odbywać w Centrum Kongresowym w Katowicach. Będę ja, będzie Gabriel Maciejewski, będą nasze książki. Stoisko ma numer 23. Żyć nie umierać! A kto ma za daleko, niech zajrzy do księgarni na stronie www.coryllus.pl i też będzie mógł sobie poużywać. A już za miesiąc, po kolei – Opole, Warszawa i Wrocław. Jesteśmy wszędzie.

poniedziałek, 7 września 2015

Chłód na linii Jerzy Urban - Platforma Obywatelska, czyli o zaleganiu afektu

Dziś wyjątkowo krótko, bo właśnie skończyłem sześćdziesiąt lat i jestem nie w sosie. Mam nadzieję, że jakoś to wszyscy jednak zniesiemy.

Właśnie przed chwilą dotarła do mnie informacja, że wreszcie uzyskaliśmy odpowiedź na nurtujące nas od paru dni pytanie, dlaczego Andrzej Rozenek, wbrew wcześniejszym doniesieniom z różnych stron, nie kandyduje w nadchodzących wyborach parlamentarnych z list Platformy Obywatelskiej. Otóż, wedle relacji samego Piotra Gadzinowskiego, a więc człowieka z całą pewnością poinformowanego, poszło o to, że Rozenek już witał się z gąską, kiedy swoje pretensje do jego kandydatury zgłosił sam pan marszałek Bogdan Borusewicz. Opinia Borusewicza jednak, wbrew temu, co się nam może wydawać, nie dotyczyła tego, kim jest Rozenek i w jaki sposób jego kandydatura może skompromitować kampanię Platformy Obywatelskiej, ale poszło o sprawy osobiste, a dokładnie o to, że swego czasu, jako zastępca redaktora naczelnego tygodnika „Nie”, Rozenek „krytykował prominentnego polityka za notoryczne latanie samolotami z Senatu do domu, do Gdańska”, czego Borusewicz Rozenkowi nie potrafi zapomnieć.
Gadzinowski, jak donosi Onet, żali się na postepowanie Platformy Obywatelskiej, zwracając uwagę na to, że właściciel „Nie” Jerzy Urban wraz z żoną, od lat wspierają swoimi głosami partię Ewy Kopacz i za to zostają oboje wraz ze swoimi przyjaciółmi tak fatalnie postponowani, to jednak nas już akurat nie interesuje wcale. To co wiemy na pewno i przy tej wiedzy trwamy, to to, że oni ostatecznie zdechli. Zabawne, że jeszcze przed wyborami.

Przypominam, że moje książki są do kupienia w księgarni Coryllusa na stronie www.coryllus.pl. Szczerze zachęcam.

piątek, 28 listopada 2014

O tym jak premier Kopacz robi dobrze Jerzemu Urbanowi

Nie mam pojęcia, na ile podejście to jest oryginalne, bo ani go z nikim nie konsultowałem, ani też za bardzo się nad nim pod tym kątem nie zastanawiałem, natomiast od bardzo już dawna jestem przekonany, że jeśli człowiek okazuje się nagle wypełniony złem, to nie dlatego, że jest albo głupi, albo owym złem w jakiś sposób skażony, lub wreszcie przez deficyt podstawowych wartości, ale z powodu zwykłego opętania, przez psychiatrów niekiedy nazywanego psychiczną chorobą. Krótko mówiąc, jeśli mam do czynienia z człowiekiem, który czyni zło nie od czasu do czasu, ani nie przez jakiś niefortunny zbieg okoliczności, ale z zasady i systematycznie, uważam, że jest to człowiek psychicznie chory. Mówiąc jeszcze prościej, jestem głęboko przekonany, że człowiek z natury jest dobry, uprzejmy i życzliwy, a wszelkie wyjątki od tej reguły wynikają z jakiegoś ciężkiego zaburzenia. Niewykluczone, że spowodowanego przez Zło zewnętrzne.
Jak mówię, nie wiem, na ile ta myśl jest oryginalna, a tym bardziej, na ile słuszna, jednak tak już jakoś mam, że dla mnie taki Donald Tusk, Janusz Palikot, Kazimierz Kutz, Bronisław Komorowski, Kuba Wojewódzki, Radosław Sikorski, czy, żeby już nie sięgać tak wysoko, niektórzy z naszych kolegów blogerów, to nie są ludzie z natury źli, czy głupi – choć ta ostatnia opcja jak najbardziej wchodzi w grę – ale zwyczajnie chorzy. To wszystko są ludzie z zaburzeniami. Gdyby nie owe zaburzenia, oni byliby tacy, jak zdecydowana większość z nas, a więc grzeszni jak każdy, ale w gruncie rzeczy chcący dobra.
W tym momencie, jak może bardziej sprytni czytelnicy się domyślają, pojawia się postać Jerzego Urbana. Ja o nim, o ile się nie mylę, wspominałem tu dotychczas tylko raz, kiedy pewnego razu dziennikarz Krzysztof Feusette postanowił poświęcić mu osobny artykuł, a redakcja, która u niego ów artykuł zamówiła, zilustrowała go wielkim, kolorowym – i tak jak to zwykle bywa, odpowiednio szokującym – zdjęciem, no i, jak się należy domyślać, ku wielkiej satysfakcji samego zainteresowanego, wszystko to opublikowała. Jednak nawet wtedy nie chodziło mi o Urbana – bo, jak mówię, dla mnie jest to człowiek, którego w normalnych warunkach należałoby tylko leczyć – ale o Feusette, lub jego szefów w redakcji, a więc ludzi, nawet jeśli cwanych, to w tym swoim cwaniactwie zaledwie średnio inteligentnych.
A więc mamy owego Jerzego Urbana, który pojawił się niedawno w telewizji i oświadczył, że gdy chodzi o niego, to on w ostatnich wyborach głosował na Platformę Obywatelską. Ja oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że dla niektórych z nas Jerzy Urban jest osobą na tyle negatywnie jednoznaczną, że nie wymagającą jakichkolwiek dodatkowych refleksji, poza tą, że to jest „głupie bydle i sukinsyn”, ja jednak bardzo bym chciał wiedzieć, dlaczego on akurat głosował na Platformę Obywatelską, a nawet jeśli nie głosował, tylko zwyczajnie kłamie jak bura suka, dlaczego złożył tego rodzaju oświadczenie. Otóż on to wyjaśnia. Jerzy Urban głosował na Platformę Obywatelską dlatego, że to Platforma jego zdaniem jest dziś jedyna siłą, która może powstrzymać PiS przed przejęciem władzy, a dla Jerzego Urbana nie ma nic gorszego, niż Jarosław Kaczyński jako premier. Z punktu widzenia interesów Jerzego Urbana, najgorsze co się może wydarzyć, to powrót Jarosława Kaczyńskiego do władzy.
No i dobrze. Ja to jestem w stanie zrozumieć. Jerzy Urban – człowiek, którego wszyscy świetnie znamy – jest bardzo zaangażowany w to, by Polska, a więc kraj, w którym żyje i z którym związany jest duchowo i emocjonalnie, rozwijał się i odnosił cywilizacyjne i gospodarcze sukcesy, uważa, że w momencie, gdy PiS obejmie władzę, te wszystkie jego marzenia szlag trafi i rozpocznie się proces przyspieszonego upadku. Oczywiście. Tak może być. Rzecz w tym jednak, że Jerzy Urban, pytany przez dziennikarza o przyczyny owego szczególnego zaangażowania, nie wspomina o żadnej z tych kwestii, lecz podaje dwa zupełnie inne argumenty: pierwszy to taki, że politycy PiS-u to „idioci”, a drugi, że w momencie, gdy Kaczyński zostanie premierem, wszyscy będą musieli chodzić do kościoła.
Mieliśmy niedawno okazję słuchać wypowiedzi byłego kumpla Urbana, Leszka Millera, który wprawdzie nie zadeklarował, że dla niego jedyną nadzieją na lepsze życie jest objęcie władzy przez Prawo i Sprawiedliwość, natomiast wielokrotnie mocno skrytykował politykę Platformy Obywatelskiej, oraz kompetencje polityków Platformy. Nie mówił, że Tusk i Kopacz to idioci, nie zarzucał im, że zbyt słabo angażują się na rzecz tego, by Kościół w Polsce przestał się szarogęsić, nie powiedział nawet, że Platforma to banda bałwanów, która nie potrafi powstrzymać PiS-u przed powrotem do władzy, ale stwierdził, że Platforma to katastrofa, w dodatku katastrofa, która najprawdopodobniej fałszuje wybory. Jakie dla mnie ma znaczenie to co powiedział Miller? Żadne, ale przede wszystkim dlatego, że z jego wypowiedzi nie wyczytałem jednej sugestii, że PiS stanowi jakikolwiek wybór. Gdyby Miller nagle oświadczył, że on w tych wyborach głosował na PiS, to ja bym miał poważny problem. Gdyby on powiedział, że głosował na PiS, bo nie ma nic gorszego dla Polski, jak rządy PO, to ja prawdopodobnie uznałbym, że czas na tę całą politykę machnąć ręką i zająć się zbieraniem bibułek po pomarańczach. Gdyby Leszek Miller złożył deklarację na rzecz wiecznych rządów Prawa i Sprawiedliwości, to ja by zaczął traktować Prawo i Sprawiedliwość, jako byt wrogi i obcy.
Gdyby coś takiego zrobił Jerzy Urban, a zrobiłby to z tym samym zaangażowaniem i powagą, z jaką poparł Platformę, a moja czy to miłość do PiS-u, czy nienawiść do PO, do tego stopnia odebrałaby mi zmysły, że ja i tak, mimo wszystko, głosowałbym na PiS, to mam nadzieję, że ktoś by się natychmiast pojawił i tak mi wpieprzył, żebym nie wiedział jak się nazywam i kim jestem i żeby do końca życia najgorsi ulicznicy rzucali za mną zgniłymi kartoflami.
Jerzy Urban nie jest idiotą, on nie jest cynikiem, nie jest też człowiekiem złym. To jest osoba opętana, a jeśli ktoś nie wierzy w zło wcielone, niech uzna, że to jest tak zwany „pomyleniec”. Wariat. Psychopata. Można wybierać. I przychodzi on do Was i mówi: głosujcie na Platformę, bo jak wygra PiS, wszyscy będziecie musieli w każdą niedzielę, a kto wie, czy nie codziennie, chodzić do kościoła.
Niech się nikomu nie wydaje, że to są słowa bez znaczenia.

Jutro z samego rana jadę do Warszawy na Targi Książki Historycznej, gdzie powinienem się pojawić już o godzinie 10 i gdzie do godziny 18 będę czekał na każdego zainteresowanego naszą ofertą. Zapraszam w imieniu swoim i Gabriela. Jeśli ktoś mieszka od Warszawy zbyt daleko, wszystko, co tam będzie, może zamówić w księgarni na stronie www.coryllus.pl.

sobota, 1 czerwca 2013

A więc nas zdziarali

Najnowsza, dziś już prowadzona właściwie bez zbędnego udawania i chowania się po kątach, działalność skupionej wokół Tomasza Sakiewicza grupy prawicowych publicystów, a kto wie, czy już niedługo również nie polityków, doczekała się dość dużej liczby bardzo krytycznych recenzji, co z mojego punktu widzenia, a więc kogoś, kto alarmował w tej sprawie niemal od samego początku, nie wymaga dodatkowych komentarzy. Zabierałem głos ja, przemawiał w tej sprawie nasz kolega Coryllus, i wielu bliskich kolegów i przyjaciół, kilka razy powiedział, co należało powiedzieć, sam ojciec Tadeusz Rydzyk, no a przede wszystkim sam Sakiewicz i jego towarzystwo niemal każdego dnia dają świadectwo zarówno swoim intencjom, jak i swojemu stosunkowi do tego, co my im mamy do powiedzenia, a więc wydaje się, że to, co jest, wystarczy. Stało się jednak coś, co nie pozwala mi sprawy zamknąć ostatecznie. Otóż po tym, jak do grupy zwiastunów nowego zwycięstwa dołączył człowiek nazwiskiem Śmiłowicz, i to on od dziś, obok Piotra Semki, Bronisława Wildsteina, Rafała Ziemkiewicza, Joanny Lichockiej, Anity Gargas, Tomasza Terlikowskiego, no i wreszcie samego Tomasza Sakiewicza z jego Klubami, pomaga nam budować owe mityczne Archipelagi Polskości, nie można moim zdaniem milczeć. I to może już nie tyle po to, by przestrzegać, bo tych, którzy są zaślepieni kłamstwem, w którym tkwią już dziś tylko z własnej, niczym nieprzymuszonej woli, przestrzegać nie ma co. Oni są głusi, ślepi i pozbawieni podstawowego czucia. Chodzi już tylko o to, by dawać świadectwo i pokazywać palcem zło. Naznaczać tych, których naznaczyć trzeba, by kiedy przyjdzie czas rozliczeń, można ich było łatwo dojrzeć. I żeby nikt nie mógł powiedzieć, że nic nie wiedział.
Otóż ja Śmiłowicza pamiętam jeszcze sprzed lat, kiedy to on zamieścił na swoim blogu w Salonie24 tekst, w którym to proponował, by każdy wierzący Polak, któremu zależy na tym, by swoją wiarę manifestować, manifestował ją sobie w formie krzyżyka zawieszonego na szyi i ukrytego pod koszulą, ewentualnie zawieszonego na ścianie w mieszkaniu, a ci o ambicjach wykraczających poza to, co ukryte przed wrażliwym okiem świata zewnętrznego, wytatuowali sobie ów krzyż na czole. Właśnie tak. Słowo w słowo. Śmiłowicz, w ostatnim zdaniu swojego felietonu, w którym użalał się nad agresją osób wierzących, zalecił tatuowanie krzyży „na czołach”.
W odpowiedzi na ów niezwykły tekst, napisałem swój, zatytułowany „Będą dziarać”, w którym wyraziłem obawę, że przy tego typu poziomie agresywnych emocji, jakie prezentuje Śmiłowicz, a przecież nie tylko on, na tatuowaniu się nie skończy. Musi bowiem już chwilę potem dojść do kolejnego etapu, w którym Śmiłowicz wszystkich tych z tatuażami będzie wyłapywał i kierował do chirurgów plastycznych, by te dziary usuwać. W ramach dbałości o czystość neutralnego światopoglądowo krajobrazu. Śmiłowicz mi odpowiedział, że jemu nie chodziło o zwykłych, pobożnych ludzi, ale o polityków, ja go pogoniłem, minęły lata, a dziś okazuje się, że on już jest nasz. No może jeszcze nie całkiem nasz, ale w każdym razie należy przypuszczać, że gdziekolwiek pojawi się jego nazwisko, obok będziemy mieli już nie tylko tytuł „Newsweeka”, ale również Telewizji Republika. Właśnie tak. Piotr Śmiłowicz – dziennikarz „Newsweeka” i „Telewizji Republika”. Przyspieszyło wszystko bardzo, czyż nie?
Mimo różnych mniej lub bardziej dających się rozczytać zawirowań, wygląda na to, że zwycięstwo Prawa i Sprawiedliwości, i to zwycięstwo znaczące, jest już nie do zatrzymania. Wszystkim tym z nas, którzy tak bardzo na nie czekali, a często tak bardzo już w nie wątpili, dziś jest niezwykle trudno przyznać, że to co przed nami, to najprawdopodobniej żadne zwycięstwo, ale jedynie planowana zmiana dekoracji, i że wszyscy nowi bohaterowie tej zmiany są już po odpowiednich kursach i z dokładnymi instrukcjami dotyczącymi zachowań na najbliższe lata. Wśród nich mamy nie tylko tych, których znamy i lubimy, ale również i Śmiłowicza. Ale nie tylko.
Wczoraj, podczas dyskusji na blogu Coryllusa, wyraziłem obawę, że jeśli tak dalej pójdzie, niewykluczone, że po Śmiłowiczu do nas niedługo dołączy i sam Jerzy Urban. Na to ktoś przesłał link do czegoś, co można oglądać na youtubie, a co pokazuje spotkanie warszawskiego Klubu „Gazety Polskiej”, gdzie na publiczności widzimy właśnie Jerzego Urbana, który na prośbę prowadzącej spotkanie, lekką ręką podpisuje listę wzywającą do usunięcia z Warszawy pomnika sowieckich okupantów, czyli tak zwanych „czterech śpiących”. Nie będę tego tu pokazywał, bo nie mam sumienia, ale opowiem. Jest scena, na ścianie logo „Gazety Polskiej”, na scenie Bronisław Wildstein i prof. Andrzej Nowak, a prowadząca spotkanie, nie mam pewności, ale chyba Joanna Lichocka, wita siedzącego na publiczności, wraz z jakimiś podobnymi do niego bykami, Jerzego Urbana i wyraża nadzieję, że on też podpisze tę petycję. Większość publiczności klaszcze, część niezadowolona mruczy, Lichocka prosi o spokój, Urban podpisuje, a my siedzimy ogłuszeni, jakby nas kibol Staruch walnął bejsbolem w łeb. I, moim zdaniem, jak najbardziej słusznie. Bo na nic lepszego nie zasłużyliśmy.
I mówię to z pełną odpowiedzialnością. Na nic lepszego. To jest to, co się nam po ludzku dziś należy. I co, mam głęboką nadzieję, jeszcze nas może uratować. Strzał bejsbolem w łeb. Od kibola Starucha.

Dawny tekst o Śmiłowiczu i jego salonie tatuażu przedstawiam na blogu w S24. Jak ktoś ma ochotę, serdecznie zapraszam. Tu już tylko jeszcze raz proszę o wybaczenie słabszej ostatnio niż zwykle aktywności i o finansowe wspieranie tego miejsca pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

środa, 14 listopada 2012

Na jego obraz i podobieństwo

W równolegle publikowanym w Salonie24 tekście nie wiem po raz już który ostatnio rozliczam się z naszymi ludźmi z „Uważam Rze”, i osobiście z czołowym „Uważam Rze” publicystą, Krzysztofem Feusette. O co poszło? Mówiąc bardzo krótko, o to, że – w oczywisty sposób dla podniesienia atrakcyjności numeru – Redakcja postanowiła skorzystać z usług swojego specjalisty od tak zwanych prasówek, wspomnianego Feusette, i zachęcić go do tego, by sporządził odpowiednio duży, oraz jak najbardziej odpowiednio zilustrowany tekst o Jerzym Urbanie, które to zadanie Feusette, z charakterystycznym dla siebie zaangażowaniem, wykonał. Czemu zdecydowano się na Urbana? Czy może on ostatnio się jakoś szczególnie zaktywizował? Czy może jego postać w bardziej wyraźny niż dotychczas sposób opanowała nasze życie publiczne? Nie. Jak mówię, w sposób oczywisty chodziło tylko o temat. Temat oczywiście mocny i odpowiednio poruszający.
Efekt jest taki, że najpierw niemal całą jedną stronę tygodnika „Uważam Rze” wypełnia pozowane, charakterystycznie ohydne, kolorowe zdjęcie Jerzego Urbana, a dalej idą już wyłącznie najbardziej drastyczne cytaty z urbanowej publicystyki. Całość zostaje podsumowana przez Feusette nieporadną bardzo – a przede wszystkim od początku skazaną na porażkę – próbą obrażenia Urbana i bezczelnie zakłamanym apelem do mediów, by się nie zajmowały kimś tak podłym jak Urban.
Dokładnie swoje pretensje do Feusette i do sposobu, w jaki on realizuje swoje dziennikarskie powołanie, przedstawiłem w notce w Salonie24, tu natomiast chciałbym dopisać do tamtego tekstu swoisty aneks, dotyczący bardzo precyzyjnie wspominanej wcześniej kwestii braku jakiejkolwiek możliwości zranienia Urbana w sposób inny niż fizyczny. Kwestii sprowadzającej się do tego, że Jerzy Urban jest kimś, na kogo nie jest w stanie zadziałać ani modlitwa, ani przekleństwo. Ani serdeczność, ani wściekły gniew. Bo każde z nich go wyłącznie żywi i bardzo negatywnie napędza. Dlaczego? Bo jest Urban uosobieniem zła niemal doskonałego, a jako taki, powinien być omijany szerokim łukiem, a nie poddawany jakimś pustym eksperymentom.
Jest jednak coś w Urbanie takiego, co owo zło definiuje w sposób bardzo uniwersalny. On jest zwyczajnie słaby. Jak by to powiedział mistrz John Lydon, Urban jest „fucking weak”. On nie jest ani dowcipny, ani – wbrew temu co jeszcze głupsi od niego twierdzą – „piekielnie” inteligentny, ani nawet ciekawy. Proszę zwrócić uwagę na wszystko, czego on dotychczas dokonał. Na poziomie zawodowym, on nie różni się ani odrobinę od kogoś takiego jak Krzysztof T. Toeplitz, Daniel Passsent, czy Ernest Skalski, że wspomnę tylko jego kolegów. On zawsze był tylko jednym z tych reżimowych dziennikarzy – jak idzie o profesjonalizm, naturalnie lepszych od Feusette, ale już nic ponad to – których mieliśmy zatrzęsienie w latach 70. i 80. i z których pisania zupełnie nic nie wynikało. To co go uczyniło kimś specjalnym, to owa dawna decyzja Wojciecha Jaruzelskiego, czy może jego kumpla Górnickiego, by Urban został rzecznikiem rządu stanu wojennego, no i jeszcze coś. Coś z jednej strony bardzo szczególnego, a z drugiej tak ordynarnie prostackiego, że aż wstyd o tym wspominać.
Otóż Jerzy Urban swego czasu wpadł na pomysł, że jeśli stanie się on maksymalnie kontrowersyjny, to ta jego kontrowersyjność i przysporzy mu popularności i zapewni swoistą nietykalność. Warunek jest tylko jeden – nie wolno się bać i trzeba być do końca i bez jakichkolwiek ograniczeń konsekwentnym. Co więc mamy z Urbana? Czy może jakiś nieprzemijalny projekt, czy może jakąś ważną myśl, czy może jakiś choćby pojedynczy obiektywnie istotny sukces? Zero. Nic. Pozostają tylko pojedyncze wypowiedzi, wypowiedzi oczywiście koniecznie drastyczne, takie jak ta, że jego matka była kurwą, jego ojciec zapitym menelem, a on sam śmierdzącym od dziecka skurwysynem. I że jest z tego osobiście nieskończenie dumny. Że to świetnie, że Lech Kaczyński wreszcie zdechł, i że jeśli jeszcze tylko do niego dołączy jego brat – najlepiej w cierpieniach – to będzie gites. Że kościół to gówno, a ten jego bóg to kupa śmiechu.
Proszę zwrócić uwagę na to, co, jeśli zostanie tylko dopuszczony do głosu, mówi Jerzy Urban. To jest zwykły teatr oparty o jeden pomysł, obrobiony w taki sposób, by widzowie od początku do końca krzyczeli z obrzydzenia. I z oburzenia. Czy to naprawdę jest takie trudne? Zastanówmy się, ileż to jest roboty – zwłaszcza gdy ma się już w tym pewną wprawę – wymyślać takie grepsy, jak te, na które wskazałem w poprzednim akapicie? Do tego naprawdę nie trzeba nic poza pewnym rodzajem desperacji. To samo co Urban, próbuje robić i Palikot i Maria Czubaszek, a ja jestem pewien, że i on i ona by też tak potrafili, tyle że są osobami zbyt publicznymi, no i im nie wypada. No a poza tym nie wiadomo, czy System pozwoliłby Urbanowi na tego typu kooptację.
Teraz może dodam jeszcze parę słów o owej urbanowej nietykalności. O tym, że każda próba obrażenia go jest przeciwskuteczna. Zastanówmy się bowiem, jak możemy obrazić kogoś, kto całkowicie otwarcie głosi, że jest ohydnym gównem, nie zasługującym na nic innego jak tylko zapewnienie wszelkiemu robactwu fantastycznej uczty po śmierci? A to jest przecież coś, co Urban osobiście niejednokrotnie ogłaszał. I to ogłaszał z totalną radością. Co my możemy powiedzieć, by go wyprowadzić z równowagi? Przecież każde nasze słowo on natychmiast zaakceptuje i będzie się z nim obnosił jak z kolekcją najwspanialszych orderów.
W tytule do swojego bezsensownego i głupiego tekstu Krzysztof Feusette sugeruje, że na Urbana już w jego trumnie czekają robaki, i jak rozumiem, ma być to rewanż za to, co Urban w którymś z wywiadów powiedział na temat człowieka poległego w Smoleńsku i jego pogrążonej w bólu żonie. Jak rozumiem, Feusette wymyślił ten tytuł, bo sobie wykombinował, że w ten sposób sprawi Urbanowi przykrość. Tu mu sprawi przykrość, a informując go w dalszej części tekstu, że porządni ludzie na temat zmarłych nie mówią źle, udzieli mu nauki. I to jeszcze używając sformułowań typu: „Uspokoję Urbana…”. Co za absurd! Feusette przyszedł uspokoić Urbana.
No i jest jeszcze kwestia wspomnianego wcześniej zdjęcia. Ponieważ to akurat załatwiłem w tekście na blogu w Salonie, a uważam, że udało mi się tam powiedzieć coś bardzo ważnego na temat znacznie bardziej uniwersalny, niż związany z kimś tak bylejakim jak Urban, pozwolę sobie ów fragment tu wkleić. Na zakończenie. Jako coś zdecydowanie do zapamiętania.
„I oto nagle przed mną, duże, zajmujące całą stronę, piękne, kolorowe zdjęcie Jerzego Urbana w pozie, co do której nie można mieć żadnych wątpliwości, że to jest od początku do końca jego robota. Że to jest część owego starego jak on sam planu, by pokazać się Polsce i Polakom, jako szyderstwo z najbardziej podstawowego człowieczeństwa, a następnie przekrzykując nieuniknione przecież i spodziewane głosy oburzenia, zawołać: „No i co powiecie? Oto człowiek. Przyjrzyjcie się mu. Oto coś co wyhodował wasz bóg. To ja. Takie samo gówno jak każdy z was. Na jego obraz i podobieństwo. Razem z nim stoicie przed lustrem”.
Pomyślmy o tym. I nie dajmy się zwieść.

Tradycyjnie już proszę wszystkich o wspieranie tego bloga, albo przez kupowanie książek, albo prze bezpośrednią pomoc pod podanym obok numerem konta. Bez niej, nas nie ma. Zwyczajnie. Nie ma.




poniedziałek, 6 lutego 2012

Oni nas wyżywią

Nie pamiętam dokładnie, przy jakiej to było okazji, ale z całą pewnością raz już tu pisałem o Marii Czubaszek. I choć jeszcze parę dni temu, nawet przez chwilę nie zaświtałaby mi w głowie myśl, bym miał o niej pisać ponownie, to jednak, jak widać, piszę. Próbuję więc sobie przypomnieć, o co mi mogło chodzić wtedy, ale tu akurat mam zero wspomnień. No, może niemal zero. Pamiętam mianowicie z tamtego wpisu, że zajmując się jej osobą, zastanawiałem się, co się stało, że ona nagle, po tylu latach wręcz nieistnienia, pojawiła się w przestrzeni publicznej, i w ciągu zaledwie paru tygodni stała się gwiazdą. I doszedłem do wniosku, że za tym nie stała ani jakaś szczególna myśl, ani tym bardziej spisek. Po prostu, któregoś dnia Robert Mazurek wymyślił, że zrobi z nią wywiad dla „Rzeczpospolitej”, wywiad się ukazał, ktoś uznał, że ta Czubaszek to jednak ciekawa postać i może warto by ją trochę poużywać… i wszystko już dalej poszło jak z płatka. Wreszcie Czubaszek zainteresował się TVN24, i w ten oto sposób jej, ale też i nasza, przyszłość zostały zdeterminowane na lata
Minęły te lata, a pozycja tej dziwnej kobiety wyłącznie się wzmacnia. Dziś można odnieść wrażenie, że należy ona do pierwszej piątki tak zwanych moralnych autorytetów, a już na pewno jak idzie o kobiety, pozostawiając z tyłu i Magdalenę Środę, i Dominikę Wielowiejską, by już nie wspominać o Kazimierze Szczuce, która nagle jakby w ogóle przestała istnieć. W ogóle można odnieść wrażenie, że jak idzie o kobiecą myśl intelektualną, Maria Czubaszek została na scenie zupełnie sama. I to jest, moim zdaniem, sytuacja dość szczególna i bardzo zagadkowa. No bo wydaje się czymś wręcz niepojętym, by wśród kobiet, które zdołały osiągnąć jako taką publiczną pozycję, nie było praktycznie nikogo normalnego. Weźmy mężczyzn. Oczywiście, że tam mamy i Jerzego Urbana, i Janusza Palikota, Stefana Niesiołowskiego, a jak się dobrze przyjrzeć, to też się tam wciąż jeszcze kręci Kazimierz Kutz, czy jacyś bardziej znani aktorzy. No ale trudno by było komukolwiek przyznać, że oni zajmują tu pozycję pierwszorzędną. Nawet Palikot ma z każdej strony konkurencję w postaci, czy to jakichś nieco bardziej poukładanych przedstawicieli polskiej lewicy liberalnej, jak Aleksander Kwaśniewski czy Donald Tusk, czy ludzi już niemal zupełnie normalnych, jak Jerzy Wenderlich, czy Filip Libicki. Jak idzie o kobiety, tam już mamy praktycznie tylko Marię Czubaszek, a na horyzoncie, w najlepszym wypadku, wspomnianą już wcześniej Środę. Czemu tak się dzieje? Nie mam pojęcia. To jest własnie ta zagadka.
Wciąż też jednak pozostaje nierozstrzygnięta kwestia, dlaczego to akurat Maria Czubaszek zdobyła takie uznanie? W czym ona jest gorsza od Szczuki, czy własnie Środy? Co w niej jest takiego szczególnego, że, skoro już polskie kobiety, jaką swoją reprezentację, postanowiły wyznaczyć kogoś kompletnie niezrównoważonego, to ona właśnie musiała tu zostać liderem? No dobra, ktoś powie, że ona jest z nich wszystkich najgorsza, i ja się z tym nawet mogę zgodzić, tyle że chyba jednak ta rekrutacja nie przebiegała w ten sposób, że szukano największego wariata, i Środa przegrała o ten przysłowiowy włos? Myślę o tym od czasu, jak Maria Czubaszek zabrała głos w sprawie śmierci tego dziecka z Sosnowca, a przy okazji udzieliła wywiadu Onetowi w kwestiach już bardziej ogólnych, i wyrażone przez nią opinie na kilka kolejnych dni zdominowały medialny przekaz. Otóż mam tu pewną teorię, którą chciałem się podzielić. Proszę posłuchać. W pewnym momencie Maria Czubaszek wspomniała coś o tym, że nienawidzi dzieci, a mnie się natychmiast przypomniał Jerzy Urban. Pamiętam jak jeszcze we wczesnych latach siedemdziesiątych, miał on swój stały kącik w tygodniku „Szpilki”. Pamiętam, że czytałem zarówno „Szpilki”, jak i felieton Urbana i trochę ze wstydem przyznaję, że bardzo mi się to co Urban pisał, podobało. Dlaczego? Powód był bardzo prosty. Teksty te były przede wszystkim bardzo dobrze i ciekawie napisane, i zawsze, jak idzie zarówno o tematykę jak i styl, znacznie się różniły od tego, co było dostępne w oficjalnym przekazie. Kiedy się czytało Urbana, można było odnieść wrażenie, że – nie politycznie, o nie, on zresztą polityką się raczej nie zajmował – jego było stać na znacznie więcej, niż całą resztę. Teksty te były niemal zawsze bardzo prowokujące i – jak na to do czego byliśmy przyzwyczajeni – odważne. Mam wrażenie, ze w tamtych czasach nikt, poza może Kisielem, który, swoją drogą wciąż wchodził z Urbanem w polemiki, nie pisał tak inspirujących tekstów. To było naprawdę coś.
I proszę sobie wyobrazić, że – kompletnie nie wiem, jak to się stało – ja do dziś pamiętam felieton Urbana, w którym on się chwalił, że nienawidzi dzieci. Że dzieci go brzydzą, że on na widok dzieci dostaje mdłości i że on jak widzi dziecko, ma ochotę stosować rozwiązania ostateczne. Jak to dokładnie leciało, oczywiście nie pamiętam, ale jakoś mi utkwiło mi w pamięci, że on napisał coś takiego, że podobnie jak nienawidzi cielęciny, bo uważa, że jest mdła i do pożygania, podobnie nie znosi dzieci. Taki to był styl Urbana na początku lat 70-tych, gdy prasa, radio i telewizja głównie informowały o tym że jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej.
Ale styl Urbana polegał jeszcze na czymś, może jeszcze bardziej w naszym wypadku istotnym. Wrzucając te swoje tak drastycznie wówczas brzmiące opinie, on jednocześnie zamykał usta wszystkim ewentualnym krytykom, wyprzedzająco przyznając, że on świetnie zdaje sobie sprawę z tego, że jest starym, ohydnym, grubym i śmierdzącym Żydem. To własnie z tamtych czasów wyciągnąłem na temat Urbana wiedzę, która mi się przydała już w latach jego rzecznikowania Jaruzelskiemu. Że nie ma takiego oszczerstwa, takiej złośliwości, tak podłego wyzwiska, które by Urbana dotknęło. Wręcz przeciwnie. Ja słuchałem go podczas tych jego słynnych konferencji prasowych i byłem pewien, że on tę nienawiść spija jak miód z ust, oczu i umysłów tych co go słuchają. I taki też był w czasach toeplitzowskich „Szpilek”. Z jednej strony pisał na przykład, że ludzie, którzy rozwiązują krzyżówki, to durnie bez jakichkolwiek wyższych ambicji, a z drugiej strony, w innym miejscu, pisał o sobie, że osobiście uważa się za idiotę i jest głęboko przekonany, że to mu bardzo dobrze służy. Albo że on uwielbia korzystać z usług prostytutek, bo są o wiele ładniejsze od jego kochanek i można je zawsze spławić pieniędzmi, a jednocześnie mrugał do nas okiem i z radością wyznawał, że jest tłustym, obleśnym satyrem. I ta metoda służyła mu przez wiele długich lat. Ludzie tacy jak ja, czytali te teksty, czerpiąc satysfakcję z tego, że na tej intelektualnej pustyni trafia się coś choćby pozornie zielonego, a wszyscy ci, których ten typ intelektualnej prowokacji oburzał, i tak nie mieli nic do gadania, bo na każdy ich zarzut, Urban odpowiadał: „Macie sto procent racji. Ze mnie niezłe bydle”.
Uważam, że cała dzisiejsza publiczna aktywność Marii Czubaszek oparta jest na metodzie wprowadzonej na początku lat 70-tych przez Urbana. Cała. W pełnych stu procentach. Jak idzie o to, co Czubaszek robi i mówi, tam nie ma śladu oryginalności. Ani jedno wypowiedziane przez nią słowo, ani jedna zaproponowana przez nią myśl nie są samodzielne. I ona sama – taka jaką ją dziś znamy – jest wyłącznie karykaturą starego Urbana. Jedyne co można powiedzieć, że do niej faktycznie należy, to umiejętność naśladowania. Ona się nauczyła bardzo sprawnie reagować na to co ją spotyka, korzystając właśnie z metody wymyślonej przez laty przez Urbana.
Jak to wygląda w praktyce? Sadza się Czubaszek przed kamerą i zadaje się jej pytanie, czy ona lubi zimę. Na to Czubaszek mówi, że ona zimy nienawidzi, bo w zimie jest zimno, a ona lubi jak jest ciepło i ona nie ma nic przeciwko temu, by Donald Tusk ustawowo zimę zlikwidował. Na to pada pytanie, że co z tymi, którzy zimę kochają i nie mogą się już doczekać, by pojeździć sobie na nartach? Na to Czubaszek odpowiada, że jeżdżenie na nartach to kompletny idiotyzm i ona osobiście by wszystkich narciarzy zrzuciła a najwyższej góry tak, by sobie połamali nogi. Albo inaczej. Pytanie dotyczy tego, czy Czubaszek już nie może się doczekać lata, słońca, kwiatków i długich dni, a nocy krótkich. I w tym momencie ona bez mrugnięcia okiem odpowiada, że ona nigdy kwiatów nie lubiła, bo kwiaty śmierdzą i od nich boli ją głowa. A długie dni były zawsze dla niej zmorą, bo wtedy jest głównie jasno, a ona uwielbia ciemność, bo nie musi wtedy oglądać twarzy idiotów, którzy ją otaczają. Zaprasza się Marię Czubaszek na wywiad i pyta, co ona sądzi o tym, że ktoś tam zmarł na raka. I na to ona w jednej chwili odpowiada, że to bardzo dobrze, bo nie ma nic gorszego niż żyć zbyt długo, i w dodatku umrzeć w sposób tak nieciekawy, jak ze starości. I że ona osobiście ma wielką nadzieję, że jej się trafi jakiś fajny nowotwór, bo będzie mogło przy tej okazji popełnić samobójstwo. A jak już będzie w trumnie, to będzie jej miło służyć robakom za pokarm.
Oczywiście żadna z tych narracji w rzeczywistości nie miała miejsca, a ja każdą z nich wymyśliłem na poczekaniu, jednak tylko po to, by pokazać, jakie to jest okropnie proste. W wywiadzie dla Onetu Nizinkiewicz spytał Czubaszek, czy to prawda, że ona nie lubi swojej siostry. Kto czytał, ten wie, kto nie czytał, niech teraz zgadnie, co na to odpowiedzieć mogła Czubaszek? Przecież to jest oczywiste. Że jej siostra to idiotka i ona z nią nie chce mieć nic wspólnego. Już nie wspominam o tych dzieciach, bo to akurat jest bezczelny plagiat.
Ktoś powie, że to akurat dobrze świadczy i o niej i o Urbanie. Że oni są tacy odważni i prowokujący. A więc sęk w tym, że ani trochę. Tam nie ma śladu odwagi, a jak idzie o prowokację, to ja bym chciał widzieć tych, na których ona robi jakiekolwiek wrażenie. Dlaczego w tym nie ma odwagi? W przypadku Urbana sprawa była oczywista. Urban doskonale wiedział, jakie ma ograniczenia. On nigdy w życiu by nie napisał, że na przykład milicjanci powinni zamiast czapek nosić przyczepione balony, natomiast nic mu nie przeszkadzało, żeby zaproponować, by wielki kolorowy balon doczepić do wieży Wawelu. Ale podobnie z Czubaszek. Ona też doskonale wie, co ją wzmocni, a co zabije. Ona może powiedzieć co jej przyjdzie do głowy na temat aborcji, ochrony życia – nawet jak idzie o osoby już bardzo stare – ona może pluć na swoją siostrę, natomiast niech by tylko, zamiast się wzruszać nad losem zwierząt, i opowiadać, jak to ona woli je od ludzi, powiedziała, że jej zdaniem trzeba wszystkie psy powybijać, bo srają i nawet się nie da z nimi normalnie na ten temat porozmawiać. Niechby tylko spróbowała.
Po co ja w ogóle zajmuję się Marią Czubaszek? Otóż powód jest zawsze ten sam. Nie chodzi o nią. Natomiast problemy pojawiają się zawsze właśnie dzięki ludziom, w tym wypadku takim jak ona. To ludzie – choćby najbardziej nieciekawi, głupi i podli – tworzą prawdziwe dylematy i każą nam się zastanawiać nad światem. Wystarczyło parę wypowiedzi – mam nadzieję, że wyżej udało mi się pokazać, jak marnych – by owa kobieta nagle stała się przedmiotem ogólnonarodowej debaty. I popatrzmy na to, jak ta debata wygląda. Czy może ktoś dzięki niej powiedział coś odkrywczego? Czy może nagle w tej dyskusji pojawił się argument, który poglądy reprezentowane przez Czubaszek ostatecznie skompromitował? A może ktoś coś powiedział, dzięki czemu Maria Czubaszek się zawstydziła. Otóż nie. Na ile zdążyłem się zorientować, tę parę wypowiedzianych przez nią grepsów spowodowało jedynie to, że niektórzy z nas – owszem – znaleźli okazję do kolejnego dania świadectwa prawdzie, natomiast większość ograniczyła się do wymyślania sposobów, jak by tu Czubaszek dokuczyć. Jak? Oczywiście najprościej – sugerując, że jest stara, brzydka i nie ma zębów. Tyle że, dzięki starej i jakże sprawdzonej metodzie Jerzego Urbana, takie gadanie nie ma tu żadnej praktycznej mocy. Czubaszek świetnie wie, że jest stara, brzydka i nie ma zębów. Ona tę swoją brzydotę i starość nosi jak sztandar. On sama powtarza to nieustannie od czasu jak się wśród nas na nowo pojawiła, i powtarza to z prawdziwą dumą. Nie ma więc żadnego sposobu na to, by ją tu dotknąć, z tej prostej przyczyny, że ona swoją wielkość i swój sukces widzi w czymś kompletnie innym niż w młodości, zębach i ogólnej urodzie. Ona się mianowicie tuczy na świadomości, że udało się jej kolejny raz udowodnić, że otacza ja banda idiotów, z których emocjami ona potrafi zrobić dokładnie wszystko.
I to, moim zdaniem, stanowi prawdziwy problem. Że ona tak naprawdę została zaakceptowana przez znaczną część opinii publicznej, nie przedstawiając jakichkolwiek autentycznych papierów, świadczących o jej szczególnych kompetencjach. Ona, będąc kompletnie nikim, odniosła w dzisiejszej Polsce sukces na miarę wręcz historyczną. To kim dla nas dziś jest Maria Czubaszek, będzie zapisane na kartach naszej historii. Pamiętajmy – sukces Jerzego Urbana na początku lat 70-tych miał swój bardzo jednoznaczny kontekst. To co on robił, uwodziło takich jak ja, wówczas może piętnasto, czy siedemnastolatków, którzy tak bardzo pragnęli czegoś nowego i, wiedząc tyle ile wiedzieli, Urbana przyjmowali jako emisariusza owej mitycznej europejskości, czy może bardziej owego postmodernizmu, o którym akurat wtedy nawet nie mieliśmy pojęcia. Dziś, jak się dowiaduję, na Facebooku powstała grupa pod nazwą „Chciałbym, żeby Maria Czubaszek była moją babcią”. A więc oni się w niej zakochali. Ona stała się ich bohaterem. Jakie ich niespełnione marzenia realizuje Maria Czubaszek tą swoją tandetną gadką? Co ona im daje, czego nie dał Palikot, czy wcześniej Jerzy Urban? Tego nigdy nie odgadnę.
Ale też nie wiem, i chyba nigdy się już nie dowiem, dlaczego tyle osób – od których, wydawać by się mogło, możnaby wymagać nieco więcej – traktuje ją jak partnera i próbuje z nią dyskutować. Z kimś takim? Do czegośmy to doszli? Prawie już skończyłem ten tekst i nagle sobie przypomniałem, dlaczego kiedyś postanowiłem pisać o Marii Czubaszek. Otóż poszło o to właśnie, że ona się tak nagle pojawiła i w tak błyskawicznym tempie dołączyła do tej szpicy medialnego eszelonu. Wtedy też nie chodziło o nią, ale o to jak działa ów system kooptacji. Że pojawia się nazwisko, i od tego momentu już nikt z nas na nic nie ma wpływu. Jak bardzo tamta refleksja była ważna, widać dopiero może dziś.

Bardzo proszę wspierać ten blog finansowo, pod podanym obok numerem konta. No i, tradycyjnie też, zachęcam do kupowania książki. Nawet nie wiecie, jaka ona jest dobra. Można ją kupić tu obok, klikając w okładkę, ale też i w księgarni „Wolne Słowo” w Katowicach, a od niedawna w księgarni u Karmelitów na ulicy Działowej w Poznaniu. Dziękuję.

piątek, 28 stycznia 2011

Don Paddington: O poetach, o dzieciach i o TymKtóryNigdyNiePrzepuszczaOkazji

W reakcji na poprzednią notkę o potworze Herberta, otrzymałem słowo od naszego księdza. Bardzo oczekiwane to słowo. Jestem pewien, że nie tylko przez mnie. A może i nawet nie najbardziej przez mnie. Dziękuję i proszę o uwagę.


Zbigniew Herbert: „Potwór Pana Cogito”

1
Szczęśliwy święty Jerzy
z rycerskiego siodła
mógł dokładnie ocenić
siłę i ruchy smoka
*
pierwsza zasada strategii
trafna ocena wroga
*
Pan Cogito
jest w gorszym położeniu
*
siedzi w niskim
siodle doliny
zasnutej gęstą mgłą
*
przez mgłę nie sposób dostrzec
oczu pałających
łakomych pazurów
paszczy
*
przez mgłę
widać tylko
migotanie nicości
*
potwór Pana Cogito
pozbawiony jest wymiarów
*
trudno go opisać
wymyka się definicjom
*
jest jak ogromna depresja
rozciągnięta nad krajem
*
nie da się przebić
piórem
argumentem
włócznią
*
gdyby nie duszny ciężar
i śmierć którą zsyła
można by sądzić
że jest majakiem
chorobą wyobraźni
*
ale on jest
jest na pewno
*
jak czad wypełnia szczelnie
domy świątynie bazary
*
zatruwa studnie
niszczy budowle umysłu
pokrywa pleśnią chleb
*
dowodem istnienia potwora
są jego ofiary
*
jest dowód nie wprost
ale wystarczający

2
rozsądni mówią
że można współżyć
z potworem
*
należy tylko unikać
gwałtownych ruchów
gwałtownej mowy
*
w przypadku zagrożenia
przyjąć formę
kamienia albo liścia
*
słuchać mądrej Natury
która zaleca mimetyzm
*
oddychać płytko
udawać że nas nie ma
*
Pan Cogito jednak
nie lubi życia na niby
*
chciałby walczyć
z potworem
na ubitej ziemi
*
wychodzi tedy o świcie
na senne przedmieście
przezornie zaopatrzony
w długi ostry przedmiot
*
nawołuje potwora
po pustych ulicach
*
obraża potwora
prowokuje potwora
jak zuchwały harcownik
armii której nie ma
*
woła -
wyjdź podły tchórzu
*
przez mgłę
widać tylko
ogromny pysk nicości
*
Pan Cogito chce stanąć
do nierównej walki
*
powinno to nastąpić
możliwie szybko
*
zanim nadejdzie
powalenie bezwładem
zwyczajna śmierć bez glorii
uduszenie bezkształtem


Dobry wiersz. Pełen pytań i prostych ontycznych konstatacji („coś jest, albo czegoś nie ma”), czyli taki, jaki być powinien: tajemniczy. Krytycy literaccy mówią, że Herbert uwrażliwia i moralizuje (dlatego zdaniem niektórych – tak wielbicieli, jak i antagonistów – nadaje się na pałkę), lecz według mnie – literackiego laika – wartość Jego twórczości (jak zresztą wartość każdej poetyckiej twórczości) polega przede wszystkim na tym, że mało – w sensie epistemologicznym – wyjaśnia. Uważam bowiem, że każdy poeta jest „dzieckiem”, które zadaje trudne pytania, a odbiorca wiersza „dorosłym”, który z tymi pytaniami musi sobie poradzić. I Herbert to, co do niego należy wykonuje bardzo dobrze.
Wystarczy przyjrzeć się znakomitym wierszom Herberta, czy też jego równie znakomitym esejom by zrozumieć, że On owszem, potrafi dostrzec to, co ważne dla ludzkiej kondycji (a więc np. Prawdę, Dobro, Piękno), potrafi to wychwycić, zdziwić się tym, a potem to opisać, ale nie sądzę, by był w stanie to wyjaśnić – tzn. nie ma pojęcia dlaczego np. Piękno jest dla nas ważne i na czym polega dobroć Dobra. Herbert, dzięki swej wrażliwości znakomicie wychwytuje gdzie jest np. Prawda i potrafi to słowem kunsztownie wyrazić, ale nie jest pewny, dlaczego coś jest dobre albo złe, prawdziwe bądź fałszywe, piękne lub brzydkie. I to jest normalne. Poeta nie musi tego wiedzieć.
Oczywiście może się zdarzyć, że poeta chce uciec od swej dziecięcości i zaczyna udawać dorosłego, który zna odpowiedź na każde – również to „najgłupsze” – pytanie. Także Herbert ulegał pokusie dorosłości i od czasu do czasu, zamiast w zadziwieniu stawiać pytania, próbował dawać wyjaśnienia. Robił to bardzo efektownie, ale niestety, mało przekonująco. Najlepszy tego przykład widzimy w słynnym wierszu „Potęga smaku”. Owszem, ładnie opisał prostą korelację wartości estetycznych i etycznych, ale wynikającą stąd definicją: „Przyzwoitość jest kwestią smaku”, nie rozwiązał przecież żadnych moralnych dylematów i zawiłości tego świata (inna rzecz, czy jakimikolwiek definicjami można to uczynić?). Bo co z tego wyjaśnienia ma wynikać? Przecież i bez Herberta wiemy, że łatwiej się oprzeć pokusie, którą niosą ze sobą „bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach”, niż pokusie przekazywanej przez słane przed nami „różowe kobiety, płaskie jak opłatek”.
To wszystko jest czystej wody wchodzeniem małego chłopca w buty swego ojca! Nic z tego nie będzie. Bo naturalny porządek rzeczy jest następujący: poeta/dziecko pyta, a my – dorośli – udzielamy odpowiedzi.
My, to znaczy kto?
Niedawno miałem okazję przypomnieć sobie film o pewnej bitwie „w miejscu, którego nasz kraj nie pamięta, w wojnie, której nie rozumie”. To film „Byliśmy żołnierzami”, z Gibsonem w roli głównej. Film o wojnie w Wietnamie. Filmów o wojnie wietnamskiej nakręcono już mnóstwo. Ich zasadniczy przekaz (tzn. przekaz pop-kulturowy, najbardziej skuteczny) jest następujący: w tej wojnie brali udział albo nieszczęśliwi i przerażeni pacyfiści, na siłę wcieleni do armii jako armatnie mięso, albo uważający siebie za „high-tech debeściaków” pijani, naćpani, dobrze umięśnieni, głupi sadyści w amerykańskich mundurach, gustujący w „zapachu napalmu o poranku” (że takie przedstawienie wojny szargało honor amerykańskich żołnierzy? A co to jest honor?). Ten przekaz był/jest kierowany do amerykańskich (i nie tylko amerykańskich) dzieciaków i jest konstruowany przez dzieciaki (mentalne). Tak się bowiem porobiło, że z pewnych względów Ameryka i świat się zinfantylizowały. Te „pewne względy” są tutaj bardzo ciekawe i może kiedyś o tym sobie porozmawiamy. W tym momencie chciałbym tylko zwrócić uwagę na znany skądinąd fakt, że tzw. wojna kulturowa (przynajmniej w USA), to m.in. wojna między dziećmi, które nie chcą dorosnąć, choć za dorosłe się uważają, a dorosłymi, którzy nie chcą zauważyć dziecięcości swych adwersarzy.
„Byliśmy żołnierzami” to film, który bardzo ładnie to diagnozuje, tzn. jest to film dla dzieci, robiony przez dorosłych. Ktoś tam wreszcie zrozumiał, że dorośli w wojnie kulturowej muszą ze swoimi przeciwnikami rozmawiać jak z dziećmi i tłumaczyć im wszystko jak dzieciom. Bo dzieci są ciekawe świata, ale nie wszystko są w stanie swoimi małymi rozumkami pojąć. I wtedy zadają – jak poeta – pytania.
W filmie tym, obfitującym w testosteron, adrenalinę, pot, krew, łzy i śmierć, kluczową dla mnie sceną jest rozmowa Gibsona ze swoją małą córeczką. Dziecko pyta: „Tatusiu, co to jest wojna?”. Gibson po chwili namysłu odpowiada: „Wojna jest czymś, czego nie powinno być, a jest. Wojna jest wtedy, gdy gdzieś źli ludzie zabijają innych ludzi i chcą zabijać dalej. I my musimy tam jechać, żeby ich powstrzymać.”
Kunszt tej sceny polega na tym, że widz utożsamiony jest z dzieckiem i to jemu, widzowi, Gibson odpowiada. Bo niestety, widz najczęściej tego wszystkiego – podobnie jak filmowa córka Gibsona – nie wie (choć oczywiście bywa, że wydaje mu się, że wie).
Kilka dni temu, jak wielu z nas, denerwowałem się sejmową debatą na temat smoleńskiej katastrofy. Miałem wielki żal – i mam go do dzisiaj – do tzw. „pisowskiego planktonu”, że w pytaniach kierowanych do premiera Tuska i jego amatorskiej drużyny, plankton ów nie wychodził w zasadzie poza pytanie: „Panie Premierze! Czy Pan wie, co to jest honor?”
Rzecz nie w tym, że to pytanie jest złe. Chodzi o to, że nie można zadawać go dzieciom. Przecież jest to pytanie niesamowicie trudne. Gdyby Toyah był premierem, to odpowiedziałby na to pytanie, że honor jest tożsamy z prawdą. I bez względu na to, czy jest to odpowiedź prawidłowa, czy też nie, jest to odpowiedź dorosłego człowieka. Bo dzieciom nawet nie przyjdzie do głowy (exemplum Pan Prezydent Komorowski), że honor może z prawdą mieć cokolwiek wspólnego. To zupełnie nie ten poziom.
Powie ktoś, że to nie dzieci, lecz bezwzględni cynicy. W takim razie, po co im w ogóle pytania o honor zadawać? By ich rozśmieszyć?
Trwa wojna kulturowa. Tu nie chodzi o wojnę dwóch narodów, ani o wojnę społeczeństwa wolnych Polaków ze społeczeństwem postkolonialnym. To wojna między dorosłymi a dziećmi. A teatrem wojennym nie jest tylko Polska (choć można domniemywać, że Ojczyzna nasza stała się z jakiegoś powodu ulubionym poligonem doświadczalnym, na którym testuje się nowe rodzaje uzbrojenia), lecz także cały tzw. zachodni świat. Śledzony przez nas System, będący jednym (jedynym?) z twórców zinfantylizowanego społeczeństwa, robi wszystko co może, by dzieci pozostały dziećmi. I właśnie dlatego System nie domaga się, by dzieci brały odpowiedzialność za swoje postępowanie, bo wtedy przestałyby być dziećmi. System promuje kult młodości i pragnienie wiecznych wakacji, bo w ten sposób przedłuża ludziom dzieciństwo. System – w Polsce ustami np. Michnika, czy innych takich „którzy w życiu słowa prawdy nie powiedzieli” – powtarza co jakiś czas, że klasyczny podział na lewicę i prawicę jest obecnie anachronizmem, aby dzieciaki dały sobie spokój z tymi ideologicznymi bzdurami. System popiera obecność w masowej kulturze skatologii i koprolalii, ponieważ to, co dotyczy fizjologii – zwłaszcza jeśli jest to przedstawione z bezpośrednią dosadnością – zawsze jest dla ciekawych świata dzieci interesujące, a używanie wulgaryzmów powoduje, że dziecko – choć dzieckiem pozostaje – czuje się bardziej dorosłe. System z lekceważeniem, a nawet wrogością odnosi się też do całej kulturowej wzniosłości naszej cywilizacji, bo tego rodzaju kategorie jak „wzniosłość” są dla dzieci niezrozumiałe, a w momencie gdy człowiek zaczyna coś z tego rozumieć, to przestaje być dzieckiem.
Dlaczego System to wszystko robi i od wielu już lat – ciągle ludzi infantylizując – społeczne zamieszanie pogłębia? Cóż… Ma swoje powody (za którymi najprawdopodobniej stoi TenKtóryNigdyNiePrzepuszczaPodobnychOkazji), a oprócz tego w mętnej wodzie łatwiej ryby łowić.
Wróćmy do Herberta.
Wybitny poeta. Moralista. Dziecko zadające trudne pytania.
Czy biorąc pod uwagę to, co napisałem wyżej, możemy sądzić, że prowadzimy wojnę z poetami, albo że rządzą nami poeci? Nic bardziej błędnego! Bo chociaż prawdą jest, że każdy poeta (zwłaszcza wybitny) jest jak dziecko, to wcale z tego nie wynika, że każde dziecko jest poetą. Dlaczego nie każde dziecko jest poetą? Ponieważ dzieci (przynajmniej olbrzymia ich większość) nie znoszą moralizowania i lekce sobie ważą morały. A poeta bez tego nie może się obejść. Nikt też nie staje się poetą tylko przez to, że stawia pytania, nawet jeśli są to pytania o to, jak skończy Jarosław Kaczyński. Poeta stawia pytania kunsztowne na płaszczyźnie słowa, oraz kunsztowne na płaszczyźnie ducha, tzn. takie, by dorosły, odpowiadając, wykonał przy okazji rachunek sumienia i nawrócił się.
Herbert czynił to znakomicie. Także w spostponowanej trochę przeze mnie „Potędze smaku”. O co tam Herbert pyta? Zobaczmy:
„Jaka jest twoja cena, byś przestał odmawiać, siać niezgodę, upierać się? Nie wystarczają bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rekach? To proszę bardzo: oto dla ciebie kobiety różowe, płaskie jak opłatek. Mało? Rażą cię łańcuchy tautologii i pojęcia jak cepy? To proszę bardzo: oto dyskurs ze składnią nie pozbawioną urody koniunktiwu. Nie chcesz iść na ugodę i dla Prawdy, Dobra i Piękna jesteś gotów dać bezcenny kapitel ciała – głowę? To wiesz co? My się na to skrzywimy i wycedzimy szyderstwo pod twoim adresem. I co ty na to?”
Powie ktoś, że niezupełnie to z tego wiersza wynika. Bo to my, w kontakcie z „chłopcami o twarzach ziemniaczanych” nie mających pojęcia kim był „obracający się w grobie Marek Tulliusz”, mamy „wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo”. To nasz przywilej!
Doprawdy? Ładnie to tak, szydzić z dzieci? Tylko dzieci z dzieci szydzą. Dorośli zaś dzieci wychowują i odpowiadają na ich pytania (także te złośliwe).
No i właśnie: jaką dajemy odpowiedź na te wszystkie pytania, a przede wszystkim na pytanie o naszą cenę? Bo tak ważny dla wielu z nas człowiek jak Jarosław Kaczyński, na te pytania już chyba odpowiedział.
Urban odpowiedź Kaczyńskiego zna, dlatego sie skrzywił i wraz ze swoimi duchowymi dziećmi wycedził szyderstwo pod jego adresem i adresem wszystkiego, co ten człowiek symbolizuje. Owe dzieci życzą mu śmierci (a mówiąc ściśle – jak to mówią na podwórkach, pod trzepakiem: każdy z nich chętnie by „gnoja osobiście zapierdolił”), ale to jest tylko wyraz ich dziecięcej nienawiści wyrażającej się na płaszczyźnie emocjonalnej. Z punktu widzenia Systemu jest to jednak klęska, bo System już wie, że Kaczyńskiego nie można ani kupić, ani zastraszyć. Wie także i to, że Kaczyński „przeżyłby” stratę kapitelu swego ciała i trwać będzie dalej w legendzie, micie, czy wszystko jedno jak to nazwiemy. System pozwala więc życzyć Kaczyńskiemu śmierci, pozwala z niego szydzić i pluć na niego, ale tylko dlatego, że jeśli dzieci mogą kogoś dręczyć i nie ponoszą z tego tytułu żadnych konsekwencji, to mają z tego wielką frajdę i utwierdzają się w swej dziecięcości. A jednym z obszarów aktywności Systemu jest przecież troska o to, by ludzi utrzymywać w stanie zdziecinnienia i infantylizować życie społeczne. Klęska pozostaje jednak klęską, ponieważ istnieje bardzo poważne zagrożenie, że Kaczyński przetrwa nawet swoją śmierć. I dlatego trzeba z niego szydzić i pluć na niego, by minimalizować straty wynikające z pojawienia się w świecie dzieci kogoś niezłomnego i pragnącego by dzieci dorosły.
Na koniec drobna makabreska. Rozmowa dorosłego z dzieckiem. Problem dorosłego polega na tym, że nie rozumie, iż rozmawia z dzieckiem. Ten problem jest naszym problemem…
I trzeba w tym momencie zadać pytanie (nie dziecięce, lecz konkursowe - za 8 groszy): z punktu widzenia dziecka będącego produktem Systemu, który z tych dwóch Panów jest debilem? Dla ułatwienia dodam, że nie chodzi tutaj o Dyrektora.

PS. Jaki z tego wszystkiego wynika morał? Mam nadzieję, że pamiętacie Państwo głośną niedawno sprawę p. Tomasza Turowskiego, PRL-owskiego szpiega o statusie tzw. „nielegała” pracującego na tzw. odcinku kościelnym, lustracyjnego kłamcy, zatrudnionego przez ministra Sikorskiego, by przygotował m.in. wizytę Prezydenta Kaczyńskiego w Smoleńsku i Katyniu.
W związku z ujawnieniem tych faktów, w Radio WNET Krzysztof Skowroński przeprowadził wywiad z Piotrem Jeglińskim, założycielem wydawnictwa Editions "Spotkania". Pan Piotr w latach 80, przebywając w Paryżu, dość dobrze poznał Turowskiego – wówczas jezuickiego kleryka – i swoją wiedzą na temat tego człowieka zechciał ze słuchaczami się podzielić. Z opowieści pana Jeglińskiego wynika, że Turowski to zimny, bezwzględny, oślizgły, a przy tym potrafiący wzbudzić zaufanie osobnik. Wywiad bardzo ciekawy, ale najciekawsze – zwłaszcza w kontekście tego co wyżej – jest jego zakończenie. Otóż Skowroński pyta Jeglińskiego jaki morał wynika z całej tej historii? Pan Piotr chwilę milczy, a potem odpowiada: „To jest bardzo smutne, ale tutaj nie ma morału i nie ma moralności.”
Przyznaję, że do dzisiaj jestem tym zdaniem wstrząśnięty. Bo jeśli z tego rodzaju historii dorośli ludzie nie potrafią wyciągnąć morału, tzn. że dzieci zwyciężyły i jest już pozamiatane.
Morał, może ułomny, ale jest – Ucz dzieci w porę i nie w porę, a zawsze coś w ich głowach pozostanie.

czwartek, 27 stycznia 2011

Potwór Herberta - reaktywacja

Kiedy na naszym blogu, w jednym z komentarzy, pojawił się tytuł tygodnika „Nie”, nie umiałem się przede wszystkim zmusić do nawet najmniejszego skupienia, ale też zdziwiłem się, że to coś w ogóle jeszcze istnieje. Ktoś kto mnie zna, jako gorliwego odbiorcę stacji TVN24, mógłby sądzić, że ja również muszę zaglądać do tej szczególnej gazety. Tymczasem jest to nieprawda. To coś miałem w ręku dwa razy w życiu. Dokładnie. Raz, przed wielu, wielu laty, kiedy pewien mój kolega, który przyjechał do Polski z Chicago i poprosił mnie, żeby mu to kupić, a drugi raz, jak byłem na wizycie u mojego ukochanego wujka, który, jak się okazało, to czyta.
A więc, kiedy zobaczyłem nazwę „Nie”, zdębiałem, bo poczułem się, jakbym wrócił do czasów późnego Rakowskiego, ewentualnie wczesnego Wenderlicha. Tymczasem, z już bardziej mainstreamowych medialnych doniesień, uzyskałem informację, że owszem – Jerzy Urban żyje, a z nim jego tygodnik. No i jego pomysły.
Gdyby ktoś nie wiedział, o czym mówię – bardzo krotko. Otóż Urban poprosił kilkunastu przedstawicieli polskiego życia, jak najbardziej publicznego, żeby mu odpowiedzieli na jedno pytanie. Mianowicie pytanie odnośnie przyszłości, jaką oni sami planują dla Jarosława Kaczyńskiego. Osoby, które zgodziły się wziąć udział w ankiecie, a więc jak najbardziej naturalnie przyjaciele projektu o nazwie „Nie”, w swojej ogromnej większości prorokują Jarosławowi Kaczyńskiemu śmierć. Co do rodzaju tej śmierci, jej oprawy, i wszystkiego co nastąpi po niej, to już wynik indywidualnej inwencji i emocji uczestników ankiety, głównie emocji o charakterze kabaretowym. Podstawowy przekaz pozostaje jeden – Jaroslaw Kaczyński wkrótce umrze.
I to, moim zdaniem, stanowi sytuację całkowicie nową. Oto nie Jerzy Urban, a więc człowiek, który zapisał się w historii europejskiej cywilizacji w sposób bardzo konkretny – choćby zakładając w jednym z konfesjonałów podsłuch i publikując zapis rozmów między księdzem, a osobą wyznającą swój ból – lecz wiele bardzo prominentnych osobistości polskiego zycia publicznego, całkowicie oficjalnie, w świetle jupiterów, bez wstydu, a nawet bez poczucia wyjątkowości tego w czym biorą udział, wspomogło projekt, który miał na celu tylko jedno – zaapelować o śmierć dla Jarosława Kaczyńskiego. Nie o koniec politycznej kariery, nie jakąś przykrą kompromitację, nie przegraną w najbliższych wyborach i emeryturę na obrzeżach polskiej historii, ale o śmierć. I oto, żeby ta śmierć dokonała się w towarzystwie najbardziej szyderczego rechotu.
Ale jest jeszcze coś. Jak się okazuje, doszliśmy do miejsca, gdzie tego typu wydarzenie – z punktu widzenia tradycji i reguł absolutnie podstawowych – właściwie nie wywołuje żadnej reakcji. Nie mam tu na myśli jakiś oficjalnych gestów, publicznej debaty, czy choćby pojedynczych opinii. Mówię o braku reakcji w ogóle. Tak jakby nastał czas, gdzie wszelkie reguły zostają unieważnione. Powiem jeszcze raz. Dochodzi do publicznej – nie prowincjonalnej, niszowej, czy w postaci artystycznego happeningu – lecz jak najbardziej oficjalnej, ogólnopolskiej debaty, z udziałem czołowych postaci polskiej współczesności na temat taki oto, jaki rodzaj śmierci należy wybrać dla jednego z nas… i nic. Gdzieś w jakimś zoo urodziła się żyrafa i ma trzy matki.
Oto coś, co swego czasu Zbigniew Herbert nazwał „potworem pana Cogito”:
„gdyby nie duszny ciężar
i śmierć którą zsyła
można by sądzić
że jest majakiem
chorobą wyobraźni
*
ale on jest
jest na pewno”

Na końcu tego wszystkiego mamy Jarosława Kaczyńskiego. Czemu akurat on? I czemu z takim impetem? Jak to się stało, że po tylu latach względnego ładu, pojawił się właśnie on? I to w taki sposób? Tu mamy bardzo szerokie pole do interpretacji tego zjawiska. Z mojego punktu widzenia jednak, jak bym nie kombinował, wychodzi mi jedno. To się dzieje tylko w jednym celu. Żeby ci, którzy potrzebują więcej czasu, większych liter i bardziej kolorowych obrazów, zrozumieli jedno. Nadszedł czas deklaracji. I czasu już jest bardzo mało. Radziłbym się nie spóźnić.

czwartek, 25 września 2008

Dla Was - wypatrujących sprawiedliwości - i dla naszej małej, drobnej satysfakcji

Zapowiadano to dzień cały. O tym, że u Moniki Olejnik wystąpi Jerzy Urban, wiedziałem od kilku godzin, zapominałem, przypominałem sobie na nowo, w końcu zapomniałem na śmierć, tylko po to, by nagle zauważyć, że zbliża się 20.00 i postanowiłem sprawdzić, co tam słychać u Olejnik. Patrzę, a tu Jerzy Urban. Nie tylko Urban. Oprócz Urbana, Antoni Mężydło, kiedyś dumny polityk Prawa i Sprawiedliwości, dziś wspólkoalicjant PSL-u i jeden z głównych spin doctorów Platformy Obywatelskiej. Tak na marginesie, proszę wszystkich zainteresowanych o sprawdzenie w odpowiednim słowniku, co oznacza pojęcie spin doctor.
Od czasu, kiedy zacząłem pisać tu, u nas w Salonie, miałem w sobie silne postanowienie, może trochę wewnętrzne, ale - o ile pamiętam - również kiedyś deklarowane, że nigdy nie będę pisał o Jerzym Urbanie, bo dla mnie Jerzy Urban nie jest postacią w najmniejszym stopniu inspirującą. I dziś nie wiem, czy ostatecznie to Jerzy Urban mnie jednak zainspirował, czy może Antoni Mężydło - człowiek niegdyś dzielny i wręcz niezłomny - który uznał za gest mądry i pożądany z Jerzym Urbanem wystąpić w jednym programie. Na dodatek, w programie prowadzonym przez gwiazdę wczesnego stanu wojennego - Monikę Olejnik. Nie wiem. Ale od pierwszej chwili byłem przekonany, że w momencie, jak Antoni Mężydło skończy się przekomarzać ze swoim byłym prześladowcą, przyjdę tu i napiszę ten tekst.
Co mnie tak wzruszyło i co spowodowało, ze ostatecznie złamałem dane słowo i postanowiłem uwiecznić nazwisko Jerzego Urbana w naszym Salonie? Zanim odpowiem na to pytanie, przypomnę, kim jest Jerzy Urban. Jednym zdaniem: niegdyś niezwykle utalentowany publicysta, wybitnie inteligentny polityczny komentator, ateista, libertyn, Żyd, przez najbardziej ‘szykowny' okres stanu wojennego, rzecznik prasowy i doradca Jaruzelskiego, obecnie milioner i właściciel medialnego projektu o nazwie „Nie".
Dla wszystkich tych, którzy mają odpowiednio dużo lat, żeby osobę Jerzego Urbana traktować z pewnym sentymentem - chorym sentymentem, przyznaję, ale jednak sentymentem - sytuacja, w której Jerzy Urban pojawia się nagle w tak ważnej telewizji, jaką jest TVN24 - nie Superstacja, która bierze wszystko, co akurat się napatoczy, ale TVN - jest sytuacja szczególną. Pojawił się więc Jerzy Urban, powiedział parę słów... i Antoniego Mężydło, Monikę Olejnik, a przy okazji mnie samego, najzwyczajniej w świecie wdeptał w ziemię.
Ja osobiście nie byłem ani trochę zaskoczony. Wiem, że poseł Mężydło to porządny człowiek, że Monika Olejnik to wybitna pani dziennikarz. Ale wiem też przy tym, że ani on, ani pani redaktor, ani mało która z obecnych gwiazd polskiej sceny politycznej, nie ma żadnej możliwości, żeby prowadzić dyskusję z Jerzym Urbanem.
I to nawet nie dlatego, że Jerzy Urban jest osobą jakoś szczególnie inteligentną i wyszczekaną. To naturalnie ma swoją wagę i absolutnie nie wolno lekceważyć tego, co Jerzy Urban miał zawsze, a mianowicie talent porównywalny - w swoim własnym maleńkim i perwersyjnym wymiarze - z tym, o czym pisałem w moim poprzednim wpisie, czyli z sukcesem zespołu Coldplay. Chodzi o to, że Jerzy Urban, od zawsze, z jakiegoś absolutnie niepojętego dla zwykłego człowieka powodu, funkcjonuje w wymiarze absolutnie kosmicznym i wszelkie próby potraktowania go, jak człowieka, spełzają zawsze na niczym.
I oto stajemy oko w oko z sytuacja, w której, z jednej strony, stoi człowiek, a z drugiej plazma, co do której nawet nie możemy mieć pewności, czy ona naprawdę istnieje.
A więc, jak już napisałem, w tej konfrontacji, Jerzy Urban rozdeptał zarówno Antoniego Mężydłę, jak i Monikę Olejnik. I teraz pozostaje odpowiedzieć na pytanie, po co to wszystko było. Po ciężką cholerę było urządzać to smutne widowisko, którego jedynym konkretnym rezultatem będzie to, że wielu młodych, nicnierozumiejących fanów TVN-u uzna, że jednak stara gwardia się trzyma, a to całe gadanie o sprawiedliwości, o wolności, o cierpieniu, o zadośćuczynieniu jest gówno warte.
I nie mogło być inaczej. Dlaczego? Z prostej przyczyny. Jak już wspomniałem, Jerzy Urban, postać zdecydowanie nie z tego wymiaru, sam osobiście wybrał miejsce konfrontacji, sposób konfrontacji, oraz język konfrontacji i wszystko przeprowadził dokładnie zgodnie ze swoim życzeniem.
Jakie bowiem miało znaczenie to, że Mężydło, wspomagany dzielnie przez Monikę Olejnik, opowiadał o tych wszystkich dzisiejszych emerytach - przez całe swoje peerelowskie życie starających się wstawać rano do pracy, by po powrocie do domu stawać na głowie, żeby jakoś to było - z całym tabunem byłych esbeków na horyzoncie, w dzień prowadzących interesy, a po pracy uprawiających swoje ogródki, kiedy Jerzy Urban, człowiek, któremu zależy już dziś wyłącznie na pomnażaniu wygód, wciąż na to wszystko odpowiadał, że on ma swoje zasady, inni swoje, a prawo jest prawo?
Pytała Monika Olejnik posła Mężydło, czy on stawia na jednej płaszczyźnie Wojciecha Jaruzelskiego i Czesława Kiszczaka. Mężydło odpowiadał, że on nie wie, że on nie chce o tym mówić, że jemu chodzi o sprawiedliwość i zadośćuczynienie. Olejnik na to, czy on chciałby widzieć Jaruzelskiego w więzieniu, a Mężydło dalej swoje; że on nie chce mówić o zemście, że minęło już tyle lat, a tyle spraw pozostaje niewyjaśnionych, że jemu tylko chodzi o powszechne dobro.
I na to wszystko włączał się Jerzy Urban i tłumaczył biednemu Mężydle, że jego moralność to jego sprawa, że jak ktoś popełnił przestępstwo, to ma iść pod sąd, że jak kto się czuje biedny, to powinien znaleźć sobie, podobnie jak w swoim czasie Urban, jakieś ciekawe źródło dochodów i żyć, jak panisko. A jeśli idzie o Jaruzelskiego, to Urban ma tyle pieniędzy, że nawet jeśli polskie państwo odbierze mu jego emeryturę, to Urban bez najmniejszego kłopotu wszelkie niedobory mu wyrówna.
I tak się sobie toczyła ta Kropka nad i, poświęcona projektowi Platformy Obywatelskiej, żeby byłych komunistycznych oprawców pozbawić gigantycznych emerytur, a ja z zapartym tchem wytrzeszczałem swoje stare już oczy i pytałem sam siebie i moich czterech ścian, dlaczego ten wybitny działacz Solidarności, Antoni Mężydło - no bo przecież nie Monika Olejnik - nie spojrzy na Urbana okiem zwycięzcy i mu nie powie:
„Słuchaj pan. Czasy się zmieniły. To już koniec. Ja wiem, że to wszystko, co pan robił, to pańska sprawa, pańskie sumienie, pańskie pieniądze. Teraz jest inaczej. I nam nie chodzi o zasady, nie chodzi o moralność, nie chodzi o przekonania. Nam nawet nie chodzi o jakąś nieokreśloną sprawiedliwość. My zmieniamy prawo. A według tego nowego prawa, pan, jako były funkcjonariusz komunistycznych służb, zostanie wkrótce powieszony. Bo nowe prawo nie pozostawia dodatkowych furtek. Pan, pański kolega Jaruzelski, pański kolega Kiszczak będziecie wisieć. Nie dla jakichś niespełnionych marzeń, ale ponieważ takie będzie prawo, które wprowadzimy. A wprowadzimy je, bo mamy po prostu władzę i mamy większość i najzwyczajniej w świecie możemy to zrobić. I nawet ta pańska Europa panu nie pomoże. Bo zanim oni się w tym wszystkim połapią i poprzekazują sobie te wszystkie papiery i ich tłumaczenia na niemiecki język, lub język francuski, pan już będzie po drugiej stronie. Tylko pańskie pieniądze, pańskie luksusy i te wszystkie pańskie kobiety zostaną tu, na pożytek tych, którzy dobiegną pierwsi".
Ja, gdybym miał okazję i pozycję Mężydły, właśnie tak bym Jerzemu Urbanowi powiedział. I zdaję sobie sprawę, że najprawdopodobniej każde z moich słów pozostałoby jedynie w sferze niespełnionych nigdy marzeń. Ale nie mam wątpliwości, że Jerzy Urban, który, pierwszy raz od osiemnastu lat, posłyszałby prawdziwy głos władzy i zobaczyłby - po raz pierwszy od czasu, jak to on decydował i jak to on mógł chodzić z prawdziwie podniesionym czołem - że naprzeciwko siebie nie ma już tych dawnych, pełnych zwątpień działaczy, ale prawdziwą rękę prawa. I by się po prostu przestraszył.
I ten jeden moment satysfakcji starczyłby za wszystko, o czym od tylu lat marzymy i czego jakoś nie możemy się doczekać.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...