Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Patryk Jaki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Patryk Jaki. Pokaż wszystkie posty

piątek, 22 listopada 2019

O potrzebie odpieprzenia się od Patryka Jakiego


      Jak wspomniał w swojej wczorajszej notce Coryllus, w targach książki na Stadionie Narodowym w Warszawie od wielu już lat nie uczestniczymy, jednak ja wciąż, mimo upływu czasu, pamiętam ów maj, kiedy zjawiliśmy się tam po raz ostatni. Wspominam jednak tamte targi nie tyle ze względu na ów nieznośny wręcz chaos, uniemożliwiający wręcz nie tylko skuteczną sprzedaż, ale zwykły kontakt z czytelnikiem, ale na człowieka, który na stoisku tuż obok sprzedawał wydane przez siebie bardzo piękne i bogato oprawione albumy poświęcone historii białej broni. Rozmawialiśmy trochę i ów wydawca, wiedząc, że jestem anglistą, poprosił mnie bym spojrzał na jeden z owych albumów wydany w języku angielskim. I nie chodziło mu broń Boże o to, bym się tej robocie przyjrzał w sposób krytyczny – on nie miał najmniejszych wątpliwości, że tam nie ma gdzie choćby szpilki włożyć – lecz zwyczajnie chciał się pochwalić, jak on bardzo zadbał o to, by to wszystko było dopracowane na ostatni guzik.
      Rzuciłem więc okiem na to tłumaczenie i właściwie już po pierwszych kilku zdaniach wiedziałem, że to jest dokładnie to, czego się można było spodziewać. Ów tekst nie był oczywiście jakoś rażąco źle napisany; zdania były zrozumiałe, z paroma wyjątkami wewnętrznie połączone w miarę sensownie, błędów ortograficznych nie zauważyłem, interpunkcja utrzymana w standardzie do którego jestem przyzwyczajony nawet wówczas gdy czytam komentarze zamieszczane na Twitterze w języku polskim, natomiast, owszem, to była na tyle, że tak powiem, „badziewne”, że zwyczajnie nie miałem sumienia, by mojemu nowemu znajomemu to powiedzieć. Było mi zwyczajnie głupio poinformować go, że ten jego naprawdę bogato wydany album, gdy chodzi o pomysł, by go wzmocnić wersją angielską, jest zwyczajnie psu na budę.
      Wspomniałem o tym wcześniej, ale powtórzę: to było dokładnie to czego się spodziewałem, a zatem ani nie miałem ochoty na szyderstwa czy chichoty, ani nawet na to, by zapamiętać wypatrzone fragmenty i na ich temat plotkować ze znajomymi. Powiem zupełnie szczerze, że znając sytuację na tak zwanym rynku, ja już od dawna jej nie traktuję jako tematu do rozważań, a co dopiero rozmów. Jest jak jest i lepiej już nigdy nie będzie. Co najwyżej gorzej.
      O co chodzi? Otóż wystarczy wziąć do ręki pierwszą z brzegu książkę anglojęzycznego autora – jak wygląda sytuacja z językiem francuskim, niemieckim, czy jakimkolwiek innym, nie wiem – przetłumaczoną na język polski, by w całej krasie ujrzeć nędzę, która praktycznie uniemożliwia normalną lekturę. Dla kogoś kto zawodowo porusza się między językiem polskim a angielskim i zna swój fach, owo doświadczenie jest całkowicie nieznośne choćby przez to, że czytając każde kolejne zdanie, wie on dokładnie, jak brzmiało zdanie wyjściowe, a co więcej przez jakie męki tłumacz musiał przejść, by móc w końcu uznać, że robota została wykonana. I proszę  mi wierzyć, że to jest coś, co sprawia, że można już tylko czytać w oryginale. Podobnie jest zresztą ze wszystkim: szkołami językowymi, podręcznikami, filmami, różnego rodzaju instrukcjami, czy nawet tekstami na reklamach. A być może najwięcej śmiechu jest wtedy, gdy któryś z telewizyjnych redaktorów próbuje rozmawiać po angielsku z zaproszonym gościem. To wszystko stanowi pracę ludzi osób zwyczajnie niekompetentnych, którzy są głęboko przekonani, że stanowią śmietankę zawodu.
      I daję słowo, że to się dzieje na wszystkich możliwych szczeblach. Niedawno miałem okazję słuchać tekstów przygotowanych przez tak zwany Operon – praktycznego monopolistę na rynku – na okoliczność próbnych matur. Podczas gdy zgodnie z przepisami maturzysta ma się wykazać rozumieniem tekstu czytanego przez tzw. native speakera, ludzie z Operona uznali, że oni do tej roboty wydelegują swoich lektorów, którzy wszystko przeczytają tak, że nikt się nawet nie zorientuje. No więc, jak mówię, ja to słyszałem i się zorientowałem do tego stopnia, że jedyny problem jaki miałem, to ten, że się musiałem rumienić ze wstydu.
      Skąd, ktoś zapyta, dziś ten temat. Otóż od wczoraj cały Internet plus media głównego nurtu mają tak zwaną „bekę” z Patryka Jakiego, który postanowił wystąpić do swoich kolegów europejskich parlamentarzystów ze słowem sformułowanym w języku angielskim, przy pomocy którego wyjaśni każdemu z osobna, jak niesprawiedliwie jest Polska traktowana przez międzynarodowe elity polityczne i kto za tym atakiem stoi. Rzecz w tym, że ktoś w „Gazecie Wyborczej” najpierw zauważył tam jakiś błąd, potem dał ów tekst do konsultacji, gdzie kto inny znalazł jeszcze jeden błąd, no i w końcu, całkiem naturalnie, redakcja się dowiedziała, że ów tekst jest napisany fatalną angielszczyzną i z satysfakcją zwróciła na ten fakt uwagę, na co Patryk Jaki się obraził i zapowiedział, że za tę potwarz poda „Wyborczą” do sądu, a sprawę ma wygraną, bo – uwaga, uwaga – on wprawdzie pierwszy tekst napisał po polsku, natomiast do jego przetłumaczenia zaangażował najlepszego tłumacza w mieście, wybitnego fachowca i  specjalistę od języka angielskiego. I to jest właśnie coś, co – podobnie jak to było w przypadku wspomnianego na początku pana od białej broni – mnie ani trochę nie zaskoczyło. Ja doskonale wiedziałem, że to nie Patryk Jaki jest autorem owego tłumaczenia, z tego prostego względu, że on by tak nie potrafił, natomiast z całą pewnością za tym potworkiem stoi jeden z tych najwyższej klasy fachowców, których, jak się domyślam, w Warszawie jest cała kupa, i którego Patryk Jaki do tej roboty za ciężkie pieniądze wynajął, w głębokim przekonaniu, że ten mu to zrobi tak, że mucha nie siada. I to stąd teraz z takim przekonaniem wygraża „Gazecie Wyborczej” i każdemu, kto próbuje z niego szydzić.
      Otóż gdy chodzi o mnie, ja nie szydzę ani z Jakiego, ani z tego z Bożej łaski specjalisty. Jaki języka nie zna i znać nie musi, a ten ktoś kogo mu polecono, jeśli na coś zasługuje, to wyłącznie na ciężkie słowo z powodu bezczelności, z jaką się wpycha tam gdzie nie powinien. On zasługuje na ciężkie słowo choćby przez to, że każdy fachowiec czytając zdanie: „You have on the other side proof”, nie ma najmniejszej wątpliwości, że w języku polskim na 100% stało: „Macie z drugiej strony dowód”. To jest bowiem dokładnie ta sama sytuacja, kiedy widzimy zdanie „Old bear strongly sleeps” i wie, że to z myślą o angielskich dzieciach ktoś zapragnął przetłumaczyć znaną piosenkę „Stary niedźwiedź mocno śpi”. Ja natomiast jestem gotów w sytuacji w której się znaleźliśmy, poszydzić choćby z wynajętego na tę okoliczność przez Wirtualna Polskę eksperta z londyńskiego King’s College, niejakiego Alexandra Clarksona, który na temat tekstu Jakiego mówi:
„To okropne! Czy on nie ma w swoim zespole nikogo, kto mógłby to napisać w zrozumiały sposób?”
       A ja chciałem powiedzieć, że skoro ów Clarkson z taką wrażliwością troszczy się o profesjonalizm polskich europosłów, niech może najpierw pójdzie do British Council, czy do kierownictwa Cambridge University Press, które to jednostki autoryzują egzaminy Operona, ale które wedle wszelkiego prawdopodobieństwa dały też wszelkie niezbędne certyfikaty temu oszustowi, który dał się polecić Patrykowi Jakiemu jako wybitny fachowiec. Ale nie tylko to. Niech on odwiedzi wielkie brytyjskie wydawnictwa, takie jak Longman choćby, i się tam popyta, dlaczego oni w swoim zespole nie mają nikogo, kto by zadbał o to, by podręczniki jakie oni wydają w Polsce z pomocą lokalnych autorów były pisane przez osoby, które znają język przynajmniej w takim stopniu w jakim je znają polscy uczniowie. Niech on może skontaktuje się z kierownictwem wydawnictwa Pearson tam u siebie na miejscu i zapyta ich dlaczego oni do kontaktu z nauczycielami z Polski zatrudniają jakąś Hinduskę, z którą nie można nawiązać podstawowej rozmowy, a przynajmniej nie wtedy, gdy trzeba rozmawiać po angielsku. A redaktorzy z Wirtualnej Polski niech może nam wyjaśnią, kto jest dla nich tu na naszym podwórku językowym autorytetem i niech nam broń Boże nie mówią, że Radek Sikorski.
      Przepraszam bardzo, ale ja niezmiennie dostaję cholery, gdy z ludzi słabo znający język szydzą ci, co go znają jeszcze słabiej, natomiast są głęboko przekonani, że są na tyle ekspertami, że mogą bez problemu wystawiać innym oceny. A jeszcze większej cholery dostaję na tych, ze szczególnym uwzględnieniem samych Brytyjczyków, którzy tak naprawdę mają głęboko w nosie, jak kto mówi, rozumie i pisze po angielsku, jeśli tylko spełnia wobec nich wymagania biznesowe, ewentualnie polityczne. Dopóki oni się nie ogarną, od Patryka Jakiego wara! Bo on akurat zachował sie najlepiej z nich wszystkich. Potrzebował fachowca, więc udał się do fachowca.


Gdyby ktoś był zainteresowany tematem, polecam swoją najnowszą książkę o Imperium i jego tajnej broni. Tam wszystko wykładam punkt po punkcie. Mam pewną liczbę egzemplarzy u siebie, pod adresem k.osiejuk@gmail.com, natomiast w weekend przełomu listopada i grudnia będę w Warszawie na targach, no ale o tym już będę informował osobno.


       


niedziela, 29 lipca 2018

Kto spalił Jolantę Brzeską - epilog

         Dziś będzie coś zupełnie wyjątkowego. Nie w sensie, że nikt wcześniej sprawy nie poruszał – bo tu akurat nie mamy najmniejszego powodu do narzekania – rzecz natomiast w tym, że to co poruszono, jakimś niepojętym dla mnie cudem, zostało pozbawione jądra. Autentycznego jądra. Krótko powiem, o co chodzi. Otóż przed sejmową komisją do sprawy wyjaśnienia – nie dajmy się zwieść pozorom – okrutnego zabójstwa Jolanty Brzeskiej stanął niejaki Kobylarz, powszechnie uważany za głównego cyngla Marka Mossakowskiego, handlarza warszawskimi nieruchomościami. Jak już pewnie część z nas wie, na 90 procent zadanych pytań ów Kobylarz – człowiek o nazwisku i wyglądzie klasycznego dworcowego kieszonkowca – odmawiał odpowiedzi, co spowodowało, że dziś jego opiekunowie będą musieli się zrzucić na karę 40 tysięcy złotych, jaką Komisja na niego nałożyła.
         Obejrzałem sobie całość tego fascynującego wręcz przesłuchania i Bogu za tę możliwość dziękuję, bo bez tego nie miałbym nawet ćwierć tej wiedzy, którą mam teraz. Otóż pośród tego nieustannego powtarzania „nie wiem”, „nie pamiętam”, „nie przypominam sobie”, czy wreszcie „a co to ma wspólnego”, w pewnym momencie Kobylarz bardzo wyraźnie i jednoznacznie oświadczył, że nigdy w życiu nie spotkał Jolanty Brzeskiej i nigdy w życiu nie był u niej w mieszkaniu. I tu mamy dwie kwestie. Pierwsza to ta, że nikt z członków Komisji nie zapytał Kobylarza, jak to jest, że on praktycznie nic nie wie i nic nie pamięta, natomiast to, że on nigdy nie miał bezpośredniego kontaktu z Jolantą Brzeską i nigdy nie był w jej mieszkaniu, pamięta znakomicie. Druga rzecz to ta, że czemu on, mając świadomość, że za skladanie fałszywych zeznań grozi mu osiem lat więzienia, notorycznie udziela odpowiedzi „nie przypominam sobie”, lub „nie pamiętam”, zachowując się takjakby te 8 lat, by już ie wspomnieć o 40 tysiącach, to było naprawdę nic?
       Ale jest jeszcze coś, na co te kompletnie już zgnuśniałe media nie zareagowały. Otóż w pewnym momencie Patryk Jaki – chwała mu za to – pyta Kobylarza: „Co pan robił 1 marca 2011 roku?” i to jest jedyny moment kiedy Kobylarz się ani nie poci, ani nie wyciera sobie nerwowo rąk w spodnie, ale dostaje prawdziwej cholery i niemal krzyczy, że na to pytanie nie odpowie, bo „nie chce by takie informacje nieprawdziwe były rozpowszechniane”.
      No i tu dostajemy to na co czekaliśmy od lat. Jaki pyta Kobylarza: „Czy był pan kiedykolwiek w Lesie Kabackim”. I tu znów, Kobylarz, który nic nie pamięta, nic nie wie, i nic sobie nie przypomina, nagle nie mówi: „nie pamiętam”, „nie wiem”, „nie przypominam sobie”, ale „Nie, nie byłem nigdy”.
      Pisałem tu kiedyś o tej biednej, naiwnej kobiecie, którą źli ludzie wywieźli do lasu i ją tam spalili i o Polskim Państwie, które stawało na głowie, by sprawa nigdy się nie wyjaśniła. Zamieściłem tam też klip z naprawdę niezwykłą piosenką pod tytułem „Kto zabił Jolantę Brzeską?”. Dziś już odpowiedź na to pytanie znamy. Nawet znamy twarz mordercy. Ciekawe tylko, cholera jasna, kto się będzie zajmować poważnymi rzeczami, kiedy mi się zdarzy odejść?
      Oto zapis owej rozmowy. Długi bardzo, dale ja go oczywiście polecam obejrzeć w całości, będąc przekonany, że to są równie fascynujące dwie godziny co zapowiadana kolejna część Mission Impossible. Tych natomiast którzy wolą jednak Netflix, informuję, że kluczowy fragment znajduje się w momencie gdy te cyferki na dole pokażą 1:18:56.







Dziś sklep zamknięty. Jakoś nie wypada.

czwartek, 18 stycznia 2018

Porównali mnie do Józefy Henellowej! Czy Patryk Jaki się za mną ujmie?

      Gdyby ktoś nie wiedział, to chciałem poinformować, że Krzysztof Pieczyński, to, jak wielu innych polskich aktorów, zaledwie polski aktor, dla nas natomiast interesujący z dwóch powodów. Pierwszy to ten związany z jego karierą aktorską, a więc rolami w takich perłach polskiego kina, jak „Krzyk”, „Tanie pieniądze”, „Prowokator”, „Pokuszenie”, „Grający z talerza”, „Enduro Bojz”, „Daleko od okna”, „Uwikłanie”, „Ziarno prawdy” i daję słowo, że wielu, wielu innych – a przy okazji równie wybitnych – a drugi, dotyczący już jego życia osobistego, które potoczyło się w taki sposób, że on pewnego dnia doszedł do wniosku, że jest tak przystojny, że powinien zaryzykować w samym Hollywoodzie, wyjechał tam, po pewnym czasie wrócił, rozpił się, a następnie oszalał i dziś – oczywiście nadal wystepując w kolejnych arcydziełach polskiej kinematografii – stanął na czele założonej przez siebie organizacji, której celem statutowym jest zdelegalizowanie Kościoła Katolickiego.
     Choć pewnie nie jest to dla mnie powodem do szczególnej chwały, ja o tym Pieczyńskim słyszałem wcześniej, a to mianowicie przy okazji jego działalności społecznej, która staje się niekiedy tak ekstrawagancka, że o kolejnych jego wybrykach donoszą wszystkie spragnione krwi media, no a ja, chcąc nie chcąc, muszę w tym brać jakiś tam udział. Ostatnio na przykład dowiedziałem się, że ów Pieczyński – przypominam, że w pierwszym rzędzie aktor filmowy – ogłosił ni mniej ni więcej, jak to mianowicie:
      „Co to za świat, ten świat snów? To jest świat uwolniony od ego, od tej męskiej zasady. Świat bliższy tej części bóstwa, która reprezentuje żeńskość, księżyc, boginie. Ten świat bogini rodzi, czyli nadaje formę wszystkiemu. Mężczyzna zapładnia. Ten świat daje nam nieustanne impulsy. Nasza dusza, kiedy jest pozbawiona ego, jest zabierana z ciała, jest informowana przez kolory i przez światło wyższych inteligencji kosmicznych, jest pouczana. Przez kody światła ta dusza wraca i odbywa się nieustanny proces ewolucji. Dlatego Kościół chce kontrolować sny”.
      A zatem, jak widzimy, jest nieciekawie, ale nikt nie powie, że nieinteresująco.
      I oto, proszę sobie wyobrazić, że w dniu wczorajszym wszystkie nasze media obiegła sensacyjna wręcz informacja, że ów Krzysztof Pieczyński szedł sobie ulicą gdzieś w Warszawie i nagle zatrzymał się przy nim obcy człowiek, i nazwał go „pedałem”. Pieczyński na to, zamiast wzruszyć ramionami i pójść dalej, wdał się z tym dziwakiem w dyskusję, no i od słowa do słowa doszło do bijaktyki, która skończyła się wezwaniem policji i wszystkim tym, co się zwykle z tym wiąże. Stan rzeczy na dziś jest więc taki, że obaj panowie oskarżają się wzajemnie o napaść, policja prowadzi dochodzenie, a ja się zastanawiam, jak ja bym się zachował w sytuacji, gdyby ktoś do mnie na ulicy powiedział „pedale”. Przyznaję, że raz zdarzyło mi się, że grupa młodzieży na pobliskim osiedlu zaczęła na mnie krzyczeć „Owsiak, ty chuju”, ale raz, że ja na te złośliwości nie zareagowałem, a dwa, że nawet gdybym jednak zareagował i za to dostał od tych dzieciaków po łbie – zwracam uwagę na to, że ani Pieczyńskiemu, ani temu drugiemu nic się poważnego nie stało – to nie bardzo sobie wyobrażam, bym miał wzywać w tej sprawie policję, a tym bardziej, by z tego zdarzenia ktokolwiek miał ochotę czynić sprawę publiczną... No dobra, ja wiem, że tytuł „Został pobity, bo wzięli go za Jurka Owsiaka” brzmi nieźle, jednak bez przesady. Jest w końcu jakaś hierarchia.
       Tymczasem mamy dziś do czynienia z sytuacją, gdy jakiś wariat wdaje się w bojkę z innym wariatem, który go nazwał „pedałem” i w jednym momencie sprawa nabiera wagi ogólnopaństwowej. Proszę zwrócić uwagę raz jeszcze na to, co tu się dzieje. Mamy dwie osoby, o zbliżonej publicznej rozpoznawalności, które się pokłóciły, a następnie się nieco poprzepychały i całe ogólnokrajowe media nie mówią o niczym innym, jak o tym właśnie.
     Mało tego. Jak się okazuje, sprawa nabrała charakteru wydarzenia o takiej randze, że głos zabrał sam wiceminister sprawiedliwości Patryk Jaki, który na – jak by inaczej – Twitterze oświadczył co następuje: „Pobicie Krzysztofa Pieczyńskiego to skandal. Musimy z takimi zachowaniami walczyć. Jutro poproszę o nadzór MS na tą sprawą”. A więc, jak widzimy, sprawa już idzie na biurko samego ministra Zbigniewa Ziobro i dopóki nie wyjaśni się, jak to było z tym „pedałem” i całą resztą, Polska nie zazna spokoju.
       Prowadzę ten blog już niedługo 10 lat i bywało różnie, włącznie z epitetami typu „mieszanka żydowsko-katolicka” z bezpośrednim odniesieniem do „Tygodnika Powszechnego”. Przepraszam bardzo, ale ja już naprawdę wolałbym być „pedałem”. No ale w tej sytuacji, co ja mam robić? Prosić Patryka Jakiego, by się za mną ujął i moją sprawę objął bezpośrednim nadzorem rządu Dobrej Zmiany?
      Nie jest dobrze. Powtarzam: nie jest dobrze. Ale damy radę. Nawet jeśli od czasu do czasu ktos taki jak aktor Pieczyński będzie musiał otrzymać fangę w nos.

Moje książki niezmiennie są tam, gdzie były wczoraj, a więc w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Zapraszam z całego serca.


poniedziałek, 4 grudnia 2017

Czy Patryk Jaki zostanie liderem Dobrej Zmiany?

     Domyślam się, że część z nas czeka przede wszystkim na relację z targów, które się właśnie zakończyły, i ona oczywiście nastąpi, w pierwszej jednak kolejności zmuszony jestem skomentować coś, o czym przeczytałem wieczorem w pociągu, kiedy ledwo żywy – i nie przesadzam tu ani o milimetr – wracałem z Warszawy do domu. Oto proszę sobie wyobrazić, że portal tvn24.pl, który dziś stanowi dla mnie praktycznie jedyny kanał komunikacji z tamtą stroną politycznej sceny, poinformował mnie, że podczas cotygodniowego programu „Kawa na ławę” wiceminister sprawiedliwości Patryk Jaki oświadczył publicznie, że jeśli zapowiadana od pewnego czasu rekonstrukcja rządu dotknie Zbigniewa Ziobrę, to Solidarna Polska, której członkiem jest Jaki i która, póki co, współtworzy tak zwaną Zjednoczoną Prawicę, wyjdzie z obozu Dobrej Zmiany i w ten sposób wystawi ów projekt na prosty odstrzał. A zatem, albo Ziobro, albo Polska. Kto chce, niech wybiera, byle ze świadomością, że po drugiej stronie są osoby, które mają swoje ambicje.
     Słysząc te słowa, prowadzący program Bohdan Rymanowski, który, jak wiemy skądinąd, jest naszym człowiekiem w TVN-ie, bardzo sprytnie spytał Jakiego, czy to oznacza, że Solidarna Polska przewiduje dla Ziobry funkcję dożywotnią, wpadł w lekką konfuzję, jednak ostatecznie doszedł jakoś do siebie i poinformował nas wszystkich, że, jak wiemy, Zbigniew Ziobro „od minionej dekady” wiernie służy Polsce, walcząc z najróżniejszymi patologiami, i on, Jaki, zwyczajnie sobie nie wyobraża, by prezes Kaczyński był tak bezmyślny, by ryzykować utratę takiego skarbu. Wprawdzie gdy chodzi o mnie, to ja akurat doskonale pamiętam czas, kiedy to Zbigniew Ziobro na pewien czas odłożył na bok walkę z patologiami Systemu i zajął się niemal wyłącznie walką z Jarosławem Kaczyńskim i Prawem i Sprawiedliwością, licząc zapewne na to, że to on poprowadzi polską prawicę do przyszłych sukcesów, no ale nie bądźmy drobiazgowi. Prawdą jest bowiem to, że w ogólnym rozrachunku, Ziobro to, podobnie jak Rymanowski i Jaki, nasz człowiek, co wspomniany Jarosław Kaczyński, dzięki swojemu łagodnemu charakterowi swego czasu formalnie zatwierdził, no i dzięki czemu – dobrze by było, gdyby Patryk Jaki się tu nieco intelektualnie wysilił i to wszystko ogarnął – wiceministrem sprawiedliwości jest nie kto inny jak ów cudaczek z Opola.
      Jednak nie o to chodzi. Polityka to miejsce, gdzie najczęściej wieją naprawdę silne wiatry i w związku z tym bywa różnie, no a żeby to wszystko opanować, potrzeba lidera, gdzie Jarosław Kaczyński póki co radzi sobie całkiem nieźle. Problem natomiast polega na czymś nieco innym. Otóż wszyscy pamiętamy, jak wyglądała słynna koalicja z lat 2005-2007, gdzie dosłownie każdy ruch, jaki chciał wykonać Jarosław Kaczyński, był w jednym momencie poddawany głosowaniu, podczas którego decydujący głos należał do Giertycha i Leppera i gdzie Polska akurat była zawsze na ostatnim miejscu. Ja akurat pamiętam ten czas doskonale i wspominam go jako autentyczny koszmar. Mam swoje lata i widziałem wiele, ale nie wydaje mi się, bym przeżył kiedykolwiek wcześniej, czy później coś podobnego. Pamiętam, z jednej strony, ową nieustanną nadzieję, że w końcu przecież jakoś się uda porozumieć i wspólnie pracować na rzecz Ojczyzny, a z drugiej tę straszliwą prywatę, która skończyła się wysunięciem na stanowiska premiera Janusza Kaczmarka, dymisją całego rządu i przyspieszonymi wyborami, które w efekcie doprowadziły do osmioletniej władzy Platformy Obywatelskiej.
      I oto dziś Patryk Jaki, tak naprawdę ani jakoś specjalnie sprowokowany, ani znajdujący się w stanie szczególnego politycznego kryzysu, który mógłby go jakoś rozstroić, z czystej głupoty, zaczyna odstawiać teatr, który wszyscy mieliśmy okazję przeżywać we wspommnianych latach 2005-2007… Napisałem „z czystej głupoty”, ale nagle przyszło mi do głowy, że za tym wybrykiem może wcale nie stać ów słynny brak rozumu, o którym tu już nawet parokrotnie wspominałem. Możliwe, że, tym razem, Patryk Jaki, po raz pierwszy od wielu miesięcy, poczuł, że zaczyna wiać i on akurat stoi bardzo blisko przeciągu i z tej okazji zaczął kombinować. A w takich sytuacjach, jak wiemy z doświadczenia, nawet najwięksi durnie potrafią reagować z zadziwiającą sprawnością. Nie zmienia to niestety faktu, że i tak PiS-owi nie pozostaje nic innego, jak jakoś dociągnąć do wyborów w roku 2019, wygrać je, jak Pan Bóg przykazał, z konstytucyjną przewagą, a tę bandę cwaniaków albo skutecznie i ostatecznie zdyscyplinować, albo wysłać do wszystkich diabłów. 


Jutro napiszę parę słów na temat Targów, które z mojego punktu widzenia były nadzwyczaj udane, a póki co, zachęcam do kupowania moich książek w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl. 

czwartek, 2 listopada 2017

Czy idioci zostaną objęci ścisłą ochroną?

           Przez wszelkiego rodzaju media, realizujące jednak swoją misję głównie w Internecie, a zatem w jedynym dziś w pełni wolnym środku publicznego przekazu, przelaciała, a nastepnie, całkowicie naturalnie zniknęła wiadomośc, że Patryk Jaki, ostatnio nabijający sobie polityczne punkty, jako przewodniczący sejmowej komisji badającej… powiedzmy to wreszcie uczciwie – tak naprawdę tylko i wyłącznie męczeńską śmierć Jolanty Brzeskiej, kiedy był jeszcze młodym chłopakiem, spędzał czas w blokowiskach i, co gorsza, chodził w dresie. „Gazeta Wyborcza”, bo to ona oczywiście zdecydowała się ową informację przekazać, zilustrowała ją nawet zdjęciem młodego Jakiego – jak najbardziej w dresie i przed blokiem – i w tym momencie, zamiast oczekiwanego hejtu pod adresem posła Jakiego i w konsekwencji spadku notowań Prawa i Sprawiedliwości, wspomniany Internet wręcz eksplodował szyderstwem skierowanym tylko i wyłącznie przeciwko „Gazecie Wyborczej”, gdzie tysiące chętnych mogło z dumą przyznać: #StałemPodBlokiem.
      Kiedy okazało się, że akcja „Jaki w dresie” spaliła na panewce i każdy kolejny ruch w zamierzonym kierunku musi się skończyć jeszcze wiekszą katastrofą, do akcji przystąpiła redakcja „Newsweeka” i piórem niejakiego Majmurka ogłosiła, że, owszem, numer z Jakim był błędem, natomiast to, co on przyniósł dobrego, to to, że swoje podłe, czarne oblicza odsłonili ci, którzy broniąc prostych, Bogu ducha winnych, mieszkańców blokowisk, jednocześnie zaatakowali tych, którzy mają władzę niejako z urodzenia. Dokładnie owa wypowiedź zabrzmiała tak: „Brak stabilności budzi poczucie bezsilności, niemożności zapanowania nad własną przyszłością. A taka sytuacja rodzi resentyment. Radość z upadku możnych, czy po prostu silniejszych, jest często jedynym, co zostaje słabym”. Gdyby ktoś myślał, że ja tu manipuluję, zapewniam, że o jakiejkolwiek manipulacji mowy nie ma. Majmurek pisze otwartym tekstem, że dla niego jest czymś człkowicie jasnym, że atak „Wyborczej” na Jakiego w dresie przed blokiem był błędem, ale tylko dlatego, że on obudził drzemiące w Polakach, a zwłaszcza tej „słabszej” ich części, demony pogardy skierowanej wobec „możnych, czy po prostu silniejszych”.
      Mam nadzieję, że wszystcy rozumiemy, co się stało. Majmurek, swoim niezwykle lekkim piórem i zapewne znakomicie wykształconym umysłem, informuje nas, że świat składa się, z jednej strony, z tych słabych, z drugiej natomiast z tych silniejszych, czy zwyczajnie „możnych” i problemem nie jest to, że owi „możni” gardzą tymi „słabymi”, lecz to, że „słabi” nienawidzą „możnych”, a przez to, że jest ich więcej, oni w sposób zupełnie naturalny utrzymują niezwykle szkodliwą przewagę. Dlatego też, zdaniem Majmurka, „możni” powinni zachowywać większą ostrożność, bo w momencie gdy „słabi” ulegną zawsze groźnym „resentymentom”, może się zrobić niebezpiecznie.
      I to nie jest ironia. Majmurek każde swoje słowo waży z jak największą powagą.
      Ktoś powie, że Majmurek to idiota. Normalnie, nawet w redakcji „Newsweeka” coś tego typu się nie wydarza. Otóż wygląda na to, że nie. Raz za razem bowiem mamy tam do czynienia z wystąpieniami, które jednoznacznie wskazują na to, że oni tam naprawdę w ten sposób myślą. Oni w rzeczy samej całkiem publicznie przyznają, że opanował ich ciężki idiotyzm, tyle że oni z nim by sobie świetnie poradzili, gdyby druga strona nie traktowała go jako pretekstu do politycznej agresji.
      Nawet nie zdążyłem się nacieszyć tekstem Majmurka, gdy dotarła do mnie wiadomość, że znany tu i ówdzie zw swojej duszpasterskiej aktywności na Twitterze o. Grzegorz Kramer SJ opublikował tekst, w którym podziękował za odwagę Piotrowi S., człowiekowi, który w geście protestu przeciwko łamaniu demokracji, kompromitowaniu Polski w oczach świata, oraz wycince drzew w Puszczy Białowieskiej, przez publiczne samospalenie, odebrał sobie życie. I tu tak samo, jak w przypadku bardzo nieroztropnego ataku „Wyborczej” na Patryka Jakiego, tyle że tym razem w prowadzonym przez Tomasza Lisa potralu natemat.pl ukazał się tekst, którego autorzy, zupełnie uczciwie, w dodatku z wykorzystaniem jak najbardziej oficjalnie potwierdzonych argumentów, przyznają, że swoim wystąpieniem ojciec Kramer sprawie wyłącznie zaszkodził, natomiast wiadomość, jak do nas płynie z owych refleksji jest taka, że  i cóż z tego? Ojciec Kramer się uniósł politycznie, chlapnął niepotrzebnie to czy tamto, no ale przecież chciał dobrze, no a poza tym każdemu się może zdarzyć, że powie coś, czego później musi żałować. Czyż nie?
       Otóż nie. Sięgam jak najgłębiej pamięcią do tego, co zdarzyło mi się tu, czy gdziekolwiek indziej, powiedzieć przez te niemal już dziesięć lat i oświadczam z czystym sercem, że nigdy nie żałowałem jednego słowa. Dlaczego? Otóż dlatego, że ja mam zawsze świadomość tego co mówię. No ale ja się nie bawię w gadanie. Ja znam swoje słowa i one mnie znają.

Zapraszam wszystkich do zaglądania do ksiegarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Bardzo polecam.
   

     

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...