Pokazywanie postów oznaczonych etykietą OFE. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą OFE. Pokaż wszystkie posty

środa, 8 lutego 2023

O chodzeniu prosto lub na czworakach

 

         Posłankę Platformy Obywatelskiej Gabrielę Lenartowicz znam oczywiście z jej regularnych wystąpień w w telewizji TVP Info, natomiast powodem dla którego nie zapomnę jej nigdy, jest pewien wieczór w szczycie pandemii, kiedy to posłanka Lenatrowicz nadawała ze swojego mieszkania i w pewnym momencie do pokoju wszedł jakby nigdy nic jej mąż z jakimś pytaniem. Pani Garbrysia, zamiast wesoło przeprosić widzów i na przykład poprosić męża, by się ładnie przywitał z redaktorem Klarenbachem, wyskoczyła na niego z tak zwanym pyskiem, a on biedaczek natychmiast padł na czworaka i zaczął się, jak zapewnie sądził, dyskretnie wyczołgiwać spod kamery. Ja oczywiście, jak się zapewne tu domyśłamy,  o intelektualnym potencjale polityków Platformy Obywatelskiej z przyległościami mam opinię nadzwyczaj krytyczną, jednak to co ci państwo odstawili tamtego dnia autentycznie mnie poraziło. No i w ten sposób uznałem, że pani poseł Lenartowicz już nigdy nie zapomnę.

        Sposób w jaki ona się znów pojawiła w moich myślach jest dość niezwykły. Oto parę dni temu znalazlem na Twitterze pewien mem, oznaczony jak najbardziej nazwą oraz znakiem towarowym Platformy Obywatelskiej, na którym widzimy przedstawioną w mocno złowrogim ujęciu twarz premiera Morawieckiego, oraz równie złowróżbny podpis: „PiS zadłuża nas na potęgę! Dług publiczny pod koniec 2023 wzrośnie do 2bln 230 mld zł!” Proszę popatrzeć.



        Nie wiem czy Państwo zauważyli, ale ja owszem, i po tym jak już się przyjrzałem temu obrazkowi po raz któryś, spostrzegłem, że owe wyliczenie – rozumiem, że wzięte z pardon me french dupy – sygnowane jest autografem wspomnianej pani poseł. A to, jak mogę się domyślać, oznacza, że stanowi ono cytat z wypowiedzi jej autorstwa.  A to już mi daje do myślenia. Rzecz bowiem w tym, że tworzenie tego co nazywamy długiem publicznym, to dziś w całym świecie praktyka zupełnie naturalna. Ja sam oczywiście nie mam pojęcia, jak to konkretnie działa i jak to się dzieje że poszczególne społeczeństwa owego długu, który właściwie wyłącznie rośnie, praktycznie nie odczuwają, no i tym bardziej nie wiem, w jaki sposób te ogromne liczby istnieją realnie, a nie tylko jako obraz skrywanych przed nami faktycznych operacji między bankami i rządami, wiem natomiast, że my tu w Polsce na tle tego co się wyprawia w krajach, które światem rządzą, czyli Japonią, Stanami Zjednoczonymi, Belgiem, czy Niemcami, z naszym długiem nie mamy nic do gadania. Podczas gdy w Polsce on dziś nie stanowi nawet połowy naszego PKB, to na przykład we wspomnianej Belgii sięga niemal 100 procent, a w Stanach Zjednoczonych 129 procent, że nie wspomnę o Japonii z ich 230 procentami. Mało tego. Otóż według oficjalnych prognoz Eurostatu Polski dług publiczny maleje najszybciej w całej Europie.

      I oto w tej sytuacji, Platforma Obywatelska wypuszcza na nas swoją posłankę Gabrielę Lenartowicz z komunikatem, z jednej strony informującym, że już za rok Polska osiągnie poziom wewnętrznego długu bliski 2,5 bilionom złotych, z drugiej tworzącym wrażenie, że owe biliony będą dla społeczeństwa stanowiły śmierć, a dodatkowo jeszcze licząc na to, że Polacy, nie mając w większości pojęcia o tym, czym cały ten, jak mu tam... dług publiczny jest, złapią się ze strachu za serce i solidarnie zagłosują przeciwko Prawu i Sprawiedliwości.

      Ale jest coś co w tej sytuacji koniecznie należy przypomnieć. Otóż kiedy w roku 2013, gdy Polską rządził Donald Tusk, a polskimi finansami zarządzali Jan Wincent Rostowski i jego szajka, nasz dług zaczął się bardzo niebezpiecznie zbliżać do unijnej granicy, czyli 58% PKB. I wtedy właśnie owi mędrcy przypomnieli sobie, że są przecież jeszcze Otwarte Fundusze Emerytalne, gdzie za ich namową Polacy od lat trzymają swoje oszczędności, a kluczyk do tego kuferka jest przecież w ich rękach. No i jedną z tych rąk, oni z dania na dzień wypłacili sobie 153 mld złotych, z których 134 mld przekazali do ZUS-u, a resztę, zagarnęłi pod siebie, rozumiem, że jako premię za innowacyjność w zarządzaniu gospodarką, no i w ten sposób pod koniec roku 2014 mogli z dumą ogłosić, że polski dług publiczny spadł do 51%. A my dziś zwróćmy uwagę na pewien szczegół: 51% po wspomnianym przekręcie, a mimo to więc wciąż więcej niż Polska ma dziś, po dwóch ciężkich latach pandemii, po roku wojny na Wschodzie, no i przy całej tej niezwyklej, idącej w setki miliardów złotych, fali społecznego wsparcia, jakie niemal każdy z nas regularnie odbiera od ponad siedmiu już lat.

     W swoim tekście, który od wczoraj już wisi na portalu i.pl, gdzie mam przyjemność od niedawna publikować, przypomniałem scenę, o której swego czasu opowiedział mi pewien mój kolega. Otóż był rok może 2011, a on jechał samochodem przez Polskę i w pewnym momencie zatrzymał się przed którymś z miejscowym sklepików, żeby kupić coś do picia. I oto przed sobą w kolejce zwrócił uwagę na miejscowego chłopaczka, który położył na ladzie odliczone dwie złotówki plus sześćdziesiąt groszy i poprosił o kilogram ziemniaków i dwa jajka. A ja mam w tej sytuacji do pani poseł Lenartowicz pewną prośbę. Ja wiem, że choćby ze względów fizjonomicznych może to być niełatwe, ale niech Pani łaskawie się zamknie i zejdzie ze sceny. Może być na czworakach. Obiecuję że nie będę się śmiał.

PS. Jak już wcześniej informowałem, zostałem jako autor zaproszony do współpracy z portalem i.pl.stanowiącym część koncernu medialnego Polska Press, odkupionego parę lat temu przez Orlen od Niemców. Z informacji jakie otrzymuję, wśród często bardzo znaczących autorów tam się udzielających, w wewnętrznych statystykach moje teksty utrzymują bardzo wysoką pozycję. Proszę mi kibicować i zaglądać tam jak najczęściej. Postaram się zamieszczać tam swoje teksty odpowiednio często. A i tu wrócę niedługo.


piątek, 7 stycznia 2011

Co ma w kieszeni Leszek Balcerowicz?

Jak ową wypowiedź zacytowała Gazeta Wyborcza, a za nią reszta mediów, Leszek Balcerowicz dziś ogłosił, że: „Polaków nie można traktować jak baranów”. Powyższa deklaracja była dla mnie tak szokująca, że, kiedy do mnie dotarła, najpierw zaniemówiłem, a później już tylko mogłem się drapać po głowie i bezmyślnie studiować zimę za oknem. Skąd to osłupienie? Oczywiście głównym jego sprawcą nie jest sama treść owej tezy, lecz jej autor. No bo proszę sobie wyobrazić. Przychodzi do nas człowiek, którego cała kariera, cały osobisty i zawodowy sukces, każdy zarobiony grosz są wyłączną zasługą tego, że Polaków nie dość że można, ale wręcz trzeba traktować jak stado baranów, i zaczyna nam wygłaszać umoralniające kazania. Człowiek, który gdyby nie to, że znaczna część naszych rodaków od 20 już niemal lat zgłasza nieustanny akces do bycia traktowanymi jak owe barany, byłby nikim. Człowiek wreszcie, który od 20 lat nie robi nic innego, jak tylko bardzo skutecznie dba o to, żeby broń Boże nikt z nas nie pomyślał choć przez chwilę, że ma własny rozum, serce i marzenia. Przepraszam bardzo, ale ten rodzaj absurdu przekracza nawet moją, starą schamialą już, wyobraźnię.
Cóż się takiego stało, że Leszek Balcerowicz, człowiek, który przez minione 20 lat nie poświęcił nawet jednego dnia na troskę o powodzenie Polski, nie mówiąc już o dobrej codzienności polskiego społeczeństwa, nagle, ni stąd ni z owąd, zaczyna się pochylać nad naszym życiem i sączyć nam do ucha te dyrdymały o baranieniu? Wszyscy oczywiście wiemy świetnie, że znajdzie się wielu takich, dla których jego słowa – nie tylko zresztą te, ale wszystkie – są wieczną i niekwestionowaną świętością, natomiast trudno mi sobie wyobrazić, żeby nawet ten rodzaj baraństwa był w stanie skutecznie się dać złapać na wieść o tym, że ów czcigodny profesor zapałał nagłą troską o dobro prostego człowieka, a w dodatku jeszcze Polaka. A jednak, to prawda. Leszek Balcerowicz, od pewnego czasu zaczyna się niebezpiecznie wtrącać w proces zarządzania polskim społeczeństwem i jego dobrami, a co gorsze, robi wrażenie, jakby ktoś go tu uczynił wręcz czymś na kształt rzecznika naszego interesu. Najpierw uruchomił ten zegar gdzieś w Warszawie, żeby się drażnić z ministrem Rostowskim i jego pryncypałem, potem zaczął się kręcić po salonach i judzić już bardziej otwarcie, a dziś apeluje, żeby Donald Tusk traktował mnie poważnie, na domiar złego sugerując bezczelnie, że ja na to poważne traktowanie jak najbardziej zasługuję.
Pytanie, o co chodzi jest w tej sytuacji w pełni zasadne. Jedno wiemy na pewno. Leszek Balcerowicz nigdy nie miał, i nie ma też dziś, żadnego interesu i powodu, żeby się autentycznie zamartwiać o los Kraju. Jego jedyna troska dotychczas, na poziomie gospodarczym, sprowadzała się do tego, żeby tak zwaną klasę średnią utrzymać skutecznie na poziomie, który można prosto opisać jako ‘żryć, bawić się, nie myśleć’, natomiast jak idzie o politykę, zadbać o to tylko, by całość władzy pozostała w rękach Systemu. Plan ten Leszek Balcerowicz realizował najpierw jako minister, potem jako prezes NBP, potem jako szef Unii Wolności – a więc politycznej delegacji Systemu – a wreszcie jako szef, a może i nawet i faktyczny twórca, tego upiornego tworu o nazwie Forum Obywatelskiego Rozwoju, o którym tu już parokrotnie wspominaliśmy i więcej nie planujemy. Wiemy to wszystko, a mimo to widzimy, jak on dziś staje przed nami i oferuje swoje usługi.
Już dawno, dawno temu, mądrzejsi od nas sformułowali tę piękną naukę, ze jeśli nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o władzę lub o pieniądze. Nie mam więc i ja zamiaru silić się na jakieś ekstra wyjaśnienia. Jeśli Leszek Balcerowicz nagle zaczyna się troszczyć o interes zwykłego Polaka, a w dodatku robi to używając tego baraniego argumentu, coś musi być na rzeczy. I przychodzą mi do głowy dwie możliwości. Albo chodzi o ową władzę, albo o te pieniądze. Może być więc tak, że rząd, którego Leszek Balcerowicz był jednym z głównych architektów, osiągnął już taki chaos na każdym możliwym poziomie swojego działania, stał się tak makabrycznie śliską plątaniną niekontrolowanych już przez nikogo interesów, że, jako przedstawiciel Systemu, Balcerowicz uznał za stosowne zaprotestować. Oczywiście, może się okazać, że przesadzam. Że to tylko chodzi o to, że minister Rostowski gdzieś w jakiejś sytuacji towarzyskiej Balcerowicza spostponował zawodowo, lub Donald Tusk nie odpowiedział mu na jakiś list, i ten się obraził. Chyba jednak nie. Forum Obywatelskiego Rozwoju i to wszystko co za tą instytucją stoi, to zbyt poważne rejony, żeby się przejmować tym, co tam sobie plotą jakiś Tusk z jakimś Rostowskim. Więc myślę, że mogło pójść o to, że ten rząd do tego stopnia stracił panowanie nad materią, że jego systemowe zaplecze odebrało to jako bezpośrednie zagrożenie dla własnych interesów. Że oni widzą, że ten rząd i wszystkie jego instytucje toną, i przy okazji ciągną za sobą wszystko to z czym są zlepione. I stąd te pomruki.
Ale, jeśli ktoś woli wyjaśnienia prostsze, to proszę – oto i one. Jest całkiem prawdopodobne, że Leszek Balcerowicz wyskoczył z tymi baranami, bo on się martwi o OFE. Od razu muszę tu po raz nie wiem który przypomnieć, że ja się nie znam ani na finansach, ani na rynkach, ani i na wszystkim tym, co się z nimi wiąże. Natomiast świetnie wiem, co to jest ZUS, co to jest OFE i jak te systemy mniej więcej działają. Nie trzeba być ekonomicznym ekspertem, żeby wiedzieć, że ZUS to ruina. ZUS był tą ruiną zawsze, a w ciągu ostatnich lat ów kierunek upadku jedynie zachował. To wiem z całą pewnością. ZUS jest w tym momencie już niemal trupem. Jeśli idzie o OFE natomiast, ja chętnie biorę pod uwagę taką możliwość, że tego typu system gwarantuje pewne bezpieczeństwo, jednak z całą pewnością nie wtedy, gdy państwo jest w rękach gangów. Kiedy bowiem państwo jest w rekach gangów, układ jest taki, że owe gangi kontrolują państwo dla zachowania władzy systemowej, natomiast pieniądze zarabiają na tym wszystkim co się znajduje w rękach prywatnych. W tej sytuacji, zbaraniałemu społeczeństwu jest dokładnie obojętne, czy ich mafia będzie łupić z tej strony, czy może z tamtej.
Jaką rolę w tym wszystkim może pełnić Leszek Balcerowicz? Otóż niewykluczone, że kiedy on – a przecież nie tylko on, bo wraz z nim cała masa innych autorytetów podnosi wrzawę o to, ze rząd sięga po pieniądze OFE –zaczyna się pieklić, to z całą pewnością nie chodzi mu o los przyszłych emerytów, ale o swoje dzisiejsze pieniądze. Ja nie mam i nie mogę mieć pojęcia, jakie on i jego kumple mają interesy i w samych Funduszach i w bankach i na giełdach i cholera wie, gdzie jeszcze, ale mogę się domyślać, że jakieś mają. Bo tak jest ten świat zbudowany, ze każdy ma jakieś interesy – nawet ja je mam – a czym kto wyżej, tym i te interesy sa wyższe. Może być więc też tak, że jeśli dziś ten dziwny człowiek popisuje się swoimi bon motami na temat robienia baranów z polskiego społeczeństwa, to tylko dlatego, że właśnie zauważył, że Donald Tusk – nie ze złej woli, bynajmniej, ale przez swoją gnuśność i tępotę – wyciął mu dziurę w spodniach i przez tę dziurę zaczynają mu się wysypywać jego cenne zdobycze. A no to on nie może pozwolić.
A więc mamy dwie wiadomości – dla nas obie złe. Natomiast dla Leszka Balcerowicza i jego trzody jedną dobrą i jedną złą. Dobra jest taka, że profesor Leszek Balcerowicz, to człowiek, jak by tego słowa nie traktować – ideowy. Druga natomiast taka, że to zwykły żyd. I wszystkich filosemitów – samych Żydów nie, bo oni, jako ludzie umysłowo bardzo zdolni, świetnie wiedzą, o co mi chodzi – uprzedzam, że słowa „żyd” użyłem tu wyłącznie w znaczeniu symbolicznym.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...