Pokazywanie postów oznaczonych etykietą himalaizm. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą himalaizm. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 marca 2018

Czy Onet podejmie się organizacji miesięcznicy śmierci Tomasza Mackiewicza?

            Wspominałem tu niedawno o tym, że udzielam lekcji angielskiego za pośrednictwem Skype’a, i tak się złożyło, że zupełnie wbrew wcześniejszym planom, wypada mi znów zacząć od tej własnie kwestii. Otóż ledwo zacząłem niedawno jedną z lekcji i po zwyczajowym pytaniu, co tam nowego, mój uczeń, a jednocześnie dobry kolega, powiedział mi, że oto dzień wcześniej próbował on osobiście uratować życie pewnemu człowiekowi, niestety nieskutecznie. A było tak, że jechał rano do pracy, zobaczył nagle wbity w ogrodzenie samochód, zatrzymał się i okazało się, że kierowca samochodu jest nieprzytomny. Wspólnie z miejscowym księdzem, który się tam podobnym przypadkiem zaplątał, wyciągnął kierowcę z samochodu, no i obaj rozpoczęli reanimację, niestety, jak już wspomniałem, nieskuteczną. Kierowca na ich oczach zmarł, a mój kolega – i uczeń – podzielił się ze mną pewną niezwykłą wręcz refleksją. Otóż, w jego odczuciu, było coś zupełnie niezwykłego w tym, że on dowiedział się o tym, że ten człowiek zmarł, zanim owa wiadomość dotarła do jego żony i dzieci, a może i brata, siostry i rodziców.
      Trochę o tym porozmawialiśmy, po czym przeszliśmy do zaplanowanych zadań, a ja dziś nagle wracam do owej historii, bo pojawił się temat, którego nie wolno zlekceważyć. Oto niesławny Onet opublikował reportaż na temat cierpień przeżywanych przez wdowy po himalaistach, którzy zmarli realizując swoje pasje, i proszę sobie wyobrazić, że akcja dzieje się w moim mieście i już sam początek tego tekstu doprowadził mnie do ciężkiej cholery:
       „Stawiając pierwsze kroki w katowickim Parku Kościuszki czułem się tak, jakby ktoś specjalnie przygotował scenografię dla trudnej i smutnej rozmowy. Zatopione w ciszy czarne, nagie drzewa próbowały okryć się śniegiem, dusząc się przy tym zalewającym miasto smogiem. Szybko znalazłem swój cel, który idealnie pasował do innych elementów ponurego krajobrazu”.
     Rzecz w tym, że Park Kościuszki to mój park od roku 1955 i mogę osobiście zagwarantować, że on nie dość, że w żaden sposób nie jest ponury, to przez to, że jest położony w jednym z najwyżej położonych punktów miasta, tak zwany smog go zwyczajnie nie dotyka. A więc ten dureń, którego nazwiska zlośliwie nie wymieniam,  prawdopodobnie tam nawet nigdy nie był, albo może i był, tylko nie wiedział, jak zacząć ten swój tekst, więc napisał, co napisał. Ale nie w tym rzecz. Otóż on wspomina o tym moim parku ponieważ tam akurat znajduje się pomnik zmarłych polskich himalaistów, no a sam tekst opowiada o tragicznym losie ich żon. Mógłbym tu cytować całe fragmenty tego bardzo długiego tekstu, ale może opowiem krótko, że chodzi o to, że mimo iż oni swoje życie bardzo starannie dzielili między rodzinę, a ową pasję, i mimo że rodzina nigdy nie miała pewności, czy kolejny dzień nie będzie tym dniem ostatnim, teraz, kiedy ich nie ma, dla nich ich śmierć wciąż pozostaje wielką tragedią. I tej właśnie tragedii dotyczy ów tekst. Tragedii, jaka spada na rodzinę himalaisty, który zmarł realizując swoją życiową pasję.
     A więc mamy te wdowy, dla których każdy dzień bez ukochanego męża jest kolejnym dniem nieopisanego wręcz cierpienia, ale obok tego jest jeszcze coś, co kazało mi wziąć się za ten temat. Otóż, wedle Onetu, problemem jest to, że – i tu odwołam się ponownie do cytatu – w ostatecznym rozrachunku winnym pozostaje polskie społeczeństwo:
      „Po śmierci bliskiej osoby nie jest łatwo stanąć na nogi. Często zadanie dodatkowo utrudnia społeczeństwo, na co uwagę zwróciła Olga Puncewicz. Wdowa po himalaiście Piotrze Morawskim, który w 2009 roku zginął na stokach w Dhaulagiri, postanowiła głośno mówić o żałobie, będącej według niej tematem tabu w przestrzeni publicznej.
      - Czuję się niezrozumiana. Zdarza się, że to, kim jestem i co przeżyłam, odstrasza ode mnie ludzi. Za każdym razem, kiedy ktoś się dowiaduje, jaką mam historię, pojawia się chwila wahania: czy ze mną jest wszystko OK? Jak ze mną rozmawiać? To jest bardzo denerwujące. A ja potrzebuję normalności. Akceptacji. Tego, żeby ludzie nie udawali, że nie wiedzą, co się stało, i żeby nie brali za dziwaka, którego trzeba specjalnie traktować - mówiła Puncewicz w wywiadzie dla ‘Wysokich Obcasów’.
      - Panuje przekonanie, że wdowy powinny być w cieniu. Nie powinny robić rzeczy, które widać. Najlepiej, gdyby siedziały na kanapie i płakały. Nikt nigdy mi tego otwarcie nie powiedział, ale myślę, że ludziom wydaje się, że jak coś robisz, pracujesz, to nie cierpisz. To bzdura. Działanie to jedna kategoria, a cierpienie - inna [...] Społeczeństwo chyba nie bardzo chce dać osobom takim jak ja szansę na to, żeby znowu normalnie żyć. Według społeczeństwa my już mieliśmy życie. Była miłość, tragedia i wystarczy. Życie się skończyło – opowiadała”.
       Przepraszam bardzo, ale co do ciężkiej cholery ma znaczyć? W jakim to towarzystwie obraca się owa Pucewicz, wdowa po Morawskim, że jakaś banda idiotów ją dręczy niezrozumieniem dla prostego cierpienia związanego z utratą osoby bliskiej, i każe jej przy tym uważać, że oto ma do czynienia z polskim spoleczeństwem? Czy to możliwe, że ona mówi o tych samych ludziach, którzy szydzili z Jarosława Kaczyńskiego, którzy w jednej chwili stracił wszystko, co miał, a których bardzo aktywnie wspierał w tych szyderstwach sam Onet? Czy może z niej szydzi Małgorzata Kidawa Błońska, która tuż po Smoleńskiej Katastrofie opowiadała w wywiadzie dla Mazurka, jak to ona po śmierci swojej mamy nosiła żałobę tylko przez tydzień i to jest obowiązujący standard? A może jej znajomym jest Kazimierz Kutz, który parę tygodni po Katastrofie darł w TVN-ie mordę na Elżbietę Jakubiak, że przyszła do studia w czarnej bluzce?
     Pies z nimi tńcował. To w końću nie o nich ten tekst. To nawet nie jest tekst o tych biednych kobietach, które w pewnym momencie swojego życia uznały, że nie ma to jak zwiazać się z ciekawym człowiekiem. To jest tekst o Onecie, czyli ludziach, którzy po tym wszystkim co przeżyliśmy, każą się nam wzruszać losem rodzin, które przeżyły stratę, której przeżyć nie ma sposobu i udają, że nic szczególnego się nie dzieje. Oto ów Onet w swoim reportażu cytuje wypowiedź psycholog, która w ramach jakiejś fundacji współpracuje z wdowami po zmarłych himalaistach i proszę posłuchać, co ona ma nam do powiedzenia:
      „Zagórska prowadzi m.in. psychoterapię indywidualną i grupę wsparcia dla dorosłych. Krótko charakteryzuje sposób działania fundacji ‘Nagle Sami’. - Nie dajemy rad typu ‘weź się w garść’, ‘przestań płakać’. Nie oceniamy, każdy przeżywa stratę na swój sposób i nie ma czegoś takiego, że jeden sposób jest lepszy od drugiego. Istnieje wiele społecznych stereotypów dotyczących żałoby. Jeśli nie pokazujesz swojego bólu, słyszysz, że powinieneś byś smutny. Jeśli jesteś smutny, mówią ci: ‘daj spokój, przecież masz dla kogo żyć’. Poza tym nadal funkcjonuje mit, że żałoba zawsze trwa rok. Różnie to bywa, nie ma reguły”.
     No I proszę tylko popatrzeć. Oto mija osiem lat od Katastrofy Smoleńskiej i Onet nas informuje, że „różnie to bywa”. Przepraszam bardzo, ale pomijając już kwestię tematu w gruncie rzeczy bez znaczenia, warto się zastanowić, jak daleko potrafi sięgnąć bezczelność tych ludzi.
      Myślę, że oto nadszedł odpowiedni moment, by się zadumać nad losem rodziny pewnego człowieka, który gdzieś w prowincjonalnej Polsce w pewnym momencie, kompletnie niespodziewanie, wziął i zmarł, zostawiając ich wszystkich w stanie, którego nikt z nas nie jest nawet w stanie pojąć. Niestety musimy zrobić to sami. Ani bowiem Onet, ani ta jakaś Zagórska nam w tym nie pomogą.


Oczywiście przypominam niezmiennie, że nasze książki są do kupienia w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl,  a moje „Marki, dolary, banany…” można zamawiać bezpośrednio u mnie, pod adresem toyah@toyah.pl.  


      

wtorek, 13 lutego 2018

Czy Cezary Gmyz z Joanną Lichocką będą wchodzić na Nanga Parbat?

    Ja oczywiście rozumiem, w jaki sposób wyczyny polskich piłkarzy, międzynarodowe sukcesy polskich artystów, czy – ostatnio zwłaszcza – odkrywanie kolejnych bohaterów polskiej walki o ratowanie Żydów z rąk niemieckich oprawców, wspiera tak zwaną Dobra Zmiane w drodze do kolejnych wyborczych zwycięstw, natomiast przyznaję, że, choćbym nie wiem, jak się napinał, to nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego oni z tak nieprawdopodobnym zacięciem eksploatuja wciąż temat himalaizmu, no a przy tej okazji, tragedii Tomasza Mackiewicza. Był taki moment, kiedy w publicznej przestrzeni pojawiło się wystarczająco dużo informacji na temat i owego dziwnego człowieka, jak i w ogóle całego tego towarzystwa, którego on był jednym z reprezantów, by w końcu, po pierwszysch kilku, przyznaje, że może jakoś tam ekscytujących, komentarzach, sprawę zamknąć, tymczasem wygląda na to, że reżimowe media sprawę będą ciągnęły, kto wie, czy nie przez kolejne miesiące.
       Oto, jak się okazuje, czy to motywowani jakimś przedziwnym poczuciem winy, czy może po prostu dokładnie tym samym szaleństwem, które stoi za tą całą zabawą w przeżycie – tego nie wiem – ale okazuje się, że zebrała się grupa Pakistańczyków, którzy postanowili wleźć na górę, na której zmarł Mackiewicz, niemal zmarła jego francuska partnerka, no i gdzie szczęśliwie udało się nie umrzeć ludziom, którzy ową Francuskę stamtąd ściągnęli, odnaleźć zwłoki Mackiewicza i dostarczyć je rodzinie w Polsce, tak by ona mogła mu urządzić porządny pogrzeb.
      Siłą rzeczy, od wielu lat, raz na jakis czas słyszę o ludziach, którzy poszli w góry – czy to nasze polskie Tatry, czy też dalekie Himalaje – i tam zmarli. Wielu z nich zostało tam na miejscu i popularna historia nieodmiennie jest taka, że z ich punktu widzenia to było właśnie najlepsze rozwiązanie. Rzecz bowiem w tym, że większość z nich tak te góry ukochała, że dla nich nie ma miejsca bardziej wymarzonego gdy idzie o to, co my katolicy nazywamy wiecznym spoczynkiem. Powiem więcej. Otóż słyszałem opinię – i to przez wielu traktowaną jak najbardziej poważnie – że taka Wanda Rutkiewicz, podejmując którąś ze swoich kolejnych prób, wręcz liczyła na to, że to będzie jej próba ostatnia i wielu z jej znajomych nawet do głowy by nie przyszło, by się zastanawiać, co by tu zrobić, by tę Rutkiewicz stamtąd ściagnąć i pochować na cmentarzu we Wrocławiu, Warszawie, czy choćby gdzieć tam na Litwie.
      A ci Pakistańczycy postanowili się po Mackiewicza wybrać.
      Oglądałem wczoraj Dziennik Telewizyjny i tam w pewnym momencie pojawiła się owa informacja – podana w takim tonie, jakby to właśnie miało zapowiadać dalszy wzrost zamożności polskiego społeczeństwa –  że ośmiu pakistańskich himalaistów planuje wspiąć się na te osiem tysięcy metrów, gdzie znajduje się ciało  Mackiewicza i sprowadzić je na dół. Sytuacja jest bardzo trudna, bo to i zima, i wiatr i zimno, no i w ogóle wysoko, więc nie wiadomo, jak to wszystko się uda załatwić, ale oni są zdeterminowani, wszystko nawet ogłosili na twitterze, i jak tylko pojawi się odpowiedni moment – wchodzą. Cała wyprawa, jak słyszę, z wytyczaniem trasy, poręczowaniem, stawianiem obozów, klimatyzowaniem się tragarzy i wreszcie szukaniem ciała Mackiewicza, może potrwać nawet trzy miesiące, no ale oni wchodzą, bo nagle pojawiła się myśl, że to by było takie piękne, gdyby można było pochować Mackiewicza na rodzinnej ziemi.
      Nie wiem oczywiście, czy owi pakistańscy wspinacze faktycznie planują tam wchodzić, czy to jest tylko tak zwana „gadka szmatka”, mającą na celu zorobienie wokół siebie szumu, no ale jeśli przyjąć, że oni faktycznie już za chwilę po ciało Mackiewicza się udadzą, to ja się zastanawiam, co będzie, jeśli któryś z nich, czy może paru z nich, a kto wie, czy nie oni wszyscy, ani Mackiewicza nie znajdą, ani sami nie dadzą rady stamtąd zejść. Czy oni tam już zostaną, czy może – w ramach przyjacielskiej kontrofensywy – tym razem nasi himalaiści zorganizują specjalną wyprawę, by ich odszukać i znieść na dół?
       Kiedy człowiek umiera, jak wszycy dobrze wiemy, poza tym, że niekiedy owa śmierć przynosi też wytchnienie od cierpień, nie ma w tym nic przyjemnego, a tym bardziej wesołego. To jednak, o czym dzis rozmawiamy, przepraszam bardzo, ale robi wrażenie jakiejś wyjątkowo absurdalnej komedii. I ja już się tylko zastanawiam, czy kiedy już te freaki wyczerpią wszystkie możliwości prowokowania losu, poczynając od zwykłego chodzenia po linie, a kończąc na chodzeniu po tej linie na rękach, w dodatku z zawiązanymi oczami, wówczas oni nie zaczną wszystkiego od początku, tyle że już nie z powodu własnych zachcianek, lecz dla celów wyższych, takich choćby jak uszanowanie zwłok zmarłych przyjaciół. Najpierw normalnie, jak Pan Bóg przykazał, a następnie w zimie, no i koniecznie bez tlenu.
      Zanim telewizja podała informacje o szykującej się wyprawie poszukiwawczej za Mackiewiczem, pojawiła się wiadomość, że Tusk sprzedał Kulczykowi Ciech za jakieś grosze i w związku z tym kolejnych sześciu ważniaków zosało aresztowanych przez CBA. Wciąż niestety nie mamy pewności, co z samym Kulczykiem. Niezależne prawicowe media twierdzą, że on tak naprawdę żyje, tyle że nie wiadomo gdzie. Ponieważ zrobiło się naprawdę absurdalnie, mam propozycję. Może by tak wysłać wyprawę na Nanga Parbat, złożoną z polityków partii rzadzącej oraz pracowników rezimowych mediów, i zobaczyć, czy tam gdzieś przypadkiem nie ukrywa się Jan Kulczyk. Jestem pewien, że to jest ruch, który zapewni Prawu i Sprawiedliwości ciągłość władzy co najmniej do roku 2032. Mam nawet już gotową listę uczestników.

Przypominam, że moja książka „Marki, dolary, banany i biustonosz marki Triumph” jest od paru dni do kupienia u mnie osobiście. Proszę o kontakt pod adresem toyah@toyah.pl.  Dedykacja jak najbardziej w cenie.
      


sobota, 3 lutego 2018

Jak długo można przeżyć bez oddychania i za ile?

       Nie zajmowałem się ostatnio kwestią nie do końca udanej wyprawy na górę o nazwie Naga Parbat, z tego głównie powodu, że ja w ogóle nie bardzo rozumiem, o co tu w tym wszystkim chodzi, a po drugie dlatego, że, z mojego punktu widzenia, są rzeczy dla nas o wiele ważniejsze, niż obsesje parunastu osób. Wczoraj jednak przeglądałem wiadomości na portalu tvn24.p i trafiłem na coś takiego:
      „W niedzielę dwa helikoptery zabrały do Skardu z obozu pierwszego (4850 m) na Nanga Parbat (8126 m) Elisabeth Revol oraz Adama Bieleckiego, Denisa Urubkę, Jarosława Botora i Piotra Tomalę, którzy udali się na akcję ratunkową, by sprowadzić z góry Francuzkę. Polacy musieli z konieczności przebywać w tej pakistańskiej miejscowości, bowiem ze względu na złą pogodę, a głównie silny wiatr w bazie, nie mogli być przetransportowani. W piątek uczestnicy akcji ratunkowej powrócili do bazy pod K2.
    – O godzinie 9.45 naszego czasu do bazy wróciła trójka naszych kolegów, ratowników spod Nangi. Adam, Piotr i Denis czują się dobrze - poinformował Wielicki. Dodał, że z ważnych powodów osobistych musiał wrócić do kraju Botor, ratownik medyczny. –  Czujemy się świetnie. Dziś na szczęście była pogoda umożliwiająca przylot kolegów, ale niestety prognozy są takie, jakie są. Kiedyś były lepsze, teraz się pogorszyły – przyznał rano na antenie TVN24 Wielicki. – W nocy ma się zwiększyć siła wiatru. Niestety, na sześciu tysiącach metrów znowu będzie wiało. Nie wróży to dobrze – podkreślił kierownik narodowej wyprawy na K2”.
       Otóż ja pamiętam, jak to się wszystko zaczęło. Jeszcze w listopadzie czy w grudniu media ogłosiły, że polscy himalaiści będą atakować jakąś górę, tyle że tym razem chodzi o to, by tam wejść w zimie, podczas morderczego zimna i wiatru, najlepiej nocą, no i bez wspomagania tlenowego, a ja już się tylko zastanawiałem, czemu oni do tego wszystkiego nie dodali jeszcze opcji „w stanie upojenia alkoholowego”. W końcu informacja, że polscy alpiniści weszli na najwyższą górę świata w nocy, w mrozie, z ograniczoną możlowiością oddychania, oraz na kompletnej bani, brzmiałaby wyjątkowo ciekawie. 
       A w tej sytuacji ja mam taką refleksję. Otóż, jak niektórzy z nas wiedzą, tu niedaleko miejsca gdzie mieszkam, znajduje się tak zwany Park Kościuszki. Park Kościsuszki to – pomijając moje Sławatycze nad Bugiem – miejsce dla mnie kultowe. Od dnia, kiedy pojawiłem się na tym świecie, przez moje dzieciństwo, młodość, ojcostwo, do dziś, kiedy wyprowadzam tam psa mojej córki, Park Kościuszki, to w pewnym sensie moje życie. Załóżmy więc, że ja nagle oszaleję i postanowię, że, z miłości do tego cudownego miejsca, postanowię tam dzień w dzień, z samego rana, zachodzić, a następnie biegać w kółko, najszybciej jak mogę, przez 12 godzin po tych alejkach, aż, kiedy już zacznę umierać z wyczerpania i trzeba będzie po mnie wysyłać karetkę pogotowia, i odwozić do szpitala. No i wyobrażmy sobie, że kiedy już po raz dziesiąty ratownicy medyczni mnie stamtąd wyciągną i z sukcesem podłączą do sprzętu ratującego życie, tak by pozwolić mi bezpiecznie wrócić do mojej dotychczasowej pasji, to ja to co się stało skomentuję słowami: „Czuję się świetnie. Dziś na szczęście na drodze nie było takich korków, by uniemozliwić przyjazd karetki na czas, ale nie było łatwo. Kiedyś było lepiej, teraz się pogorszyło, no bo sami pańswo wiecie, ile teraz wszędzie jest tych samochodów. Obiecuję jednak, że następnym razem postaram się biegać z ustami i nosem zalepionymi specjalną taśmą”.
       Ktoś mi powie, że to jest typowa demagogia, bo himalaizm to nie jest jednostka chorobowa, lecz zwyczajny sport, taki jak choćby skakanie na nartach. Otóż nie. Oczywiście, ja zdaje sobie sprawę z tego, że zawsze i wszędzie jest jakis element ryzyka, ale nie przypominam sobie, by Kamil Stoch – ale przecież nie tylko on, lecz którykolwiek sportowiec, choćby i Robert Kubica – ile razy stawał na starcie ogłaszał, że oto właśnie przyszedł moment, kiedy decyduje się sprawa jego życia i śmierci. Nie umiem sobie przypomnieć żadnej innej dyscypliny sportowej, gdzie główna myśl treningowa sprowadza się do tego, by udało się dokonać czegoś tak szczególnego, czego nikt wcześniej nie przeżył, bez przynajmnijej akcji ratunkowej.  Przepraszam bardzo, ale co byśmy powiedzieli, gdyby nagle Kamil Stoch ogłosił, że, ponieważ mu się dotychczasowy system skakania znudził, on będzie z tych 200 metrów leciał do góry nogami, a w ostatniej chwili spróbuje się przekręcić i wylądować na nogach. A na wypadek, gdy mu coś nie wyszło, on bardzo uprzejmie prosi, by Ministerstwo Sportu sfinansowało mu nastawianie kręgosłupa, bo – sami państwo rozumieją – żona i dzieci potrzebują ojca, a poza tym on by chciał jeszcze sobie poskakać.
      Ja wiem, że ci wszyscy himalaiści to mała – i wcale nie jedyna – grupka w istocie rzeczy ludzi cieżko uzależnionych, a my nie mamy za bardzo sposobu, by im powiedzieć, że jeśli mają ochotę się bawić, niech się bawią na swoją odpowiedzialność i swój koszt. W końcu, gdy człowiek jest chory, czy, tym bardziej, umierający, polskie państwo ma psi – a więc w tym wypadku, konstytucyjny – obowiązek mu pomóc i to niezależnie od tego, czy on popadł w tarapaty przez niefortunny los, czy dlatego, że tarapaty to jego pasja. Jednak sytuacja, w której ci dziwni ludzie nie dość, że aspirują do tego, by się stać bohaterami naszej narodowej i państwowej świadomości, to jeszcze z figlarnym uśmiechem komunikują nam, że „czują się świetnie”, robi wrażenie jakiejś farsy. Tak to się chyba nazywa? Farsa?
      I ja dziś tylko w tej sprawie. Żydzi dziś poradzą sobie bez nas. Goje też.


Moje książki są do kupienia w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl. Bardzo polecam.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...