Zdając
sobie oczywiście sprawę z wszystkich pułapek, jakie niesie ze sobą próba
zainteresowania się najnowszym skandalem, o jakim pisałem wczoraj, a związanego
z gwałtownym odrodzeniem się dawnych zarzutów o seksualne wykorzystywanie
małych dzieci, a kierowanych pod adresem dziś już zmarłego Michaela Jacksona,
uważam jednak, że jest rzeczą niewątpliwie cenną obejrzenie czterogodzinnego
dokumentu pod tytułem „Leaving Neverland”. Dlaczego wspominam o pułapkach?
Odpowiedź jest prosta. Rzecz w tym, że świat w jakim przyszło nam żyć oferuje
nam tak wiele możliwości, by się dać emocjonalnie oszukać, że właściwie
najlepiej by nam było się zamknąć w naszych czterech ścianach i słuchać
Johnnego Casha oraz Dolly Parton, a i to wcale nie jest pewne, czy wyszlibyśmy
z tego bez uszczerbku. W sytuacji, kiedy mamy do czynienia z Michaelem
Jacksonem, pojawiającymi się ponownie zarzutami o jego homoseksualizm i
pedofilię, a wszystko to w postaci naprawdę solidnie wyprodukowanego przez HBO
filmu, ryzyko staje się zwielokrotnione. A mimo to, jak widzimy, ja już drugi
raz z rzędu oddaję się temu właśnie tematowi.
Czemu
tak? Otóż to co mnie w tym co zobaczyłem i co w wysłuchanych opowieściach tak naprawdę mnie poruszyło, to ani nie opisy tego
występku, ani elokwencja jej sprawców i ofiar, ani nawet zagadka, czy to co oni
mówią to szczera prawda, czy tylko kolejna próba wyciągnięcia skąd się tylko da
ciężkich milionów odszkodowania. Z mojego punktu widzenia bowiem, absolutnie
fascynującą rzeczą jest to, czego już nikt nie kwestionuje, a mianowicie fakt,
że te rodziny ze swoimi dziećmi faktycznie zgodziły się spędzić całe lata w tej
obłąkanej posiadłości o nazwie Neverland. Powtarzam, nie ma większego
znaczenia, czy Michael Jackson rzeczywiście był całkowicie niegroźnym wariatem
o wrażliwości dziewięciolatka, czy cwanym i bezlitosnym drapieżcą, porażające
jest bowiem to, że nawet jeśli on tym dzieciom nie zrobił nic złego, to w żaden
sposób nie jest zasługą ich matek. Jeśli on je oswzczędzieł, to wręcz wbrew
woli matek. Porażające, jak mówię, jest to, że kiedy oni najpierw poznali
Jacksona, a następnie zostali przez niego wprowadzeni do tego Neverlandu, które
jeszcze dziś każde z nich opisuje jako raj na Ziemi, Niebo, czy krainę z baśni,
rzeczywiście uznali je za każde z tych trzech miejsc.
Zawiózł
ich tam ten przedziwny człowiek, pokazał im te kwiaty, wodospady, fontanny, te
drzewa, piękne domy z najpiękniejszymi pokojami w środku, piękne kino, z
wyświetlanymi godzinami kreskówkami, nocne światła odbijające się w
najpiękniejszych jeziorach, autentyczne zoo z egzotycznymi zwierzętami, no i,
oczywiście już tylko dla dzieci, wesołe miasteczko z karuzelami, huśtawkami i
wszelkimi innymi właściwymi dla tego miejsca atrakcjami. No i oczywiście
nieskończone ilości cukierków, czekoladek, batoników, ciasteczek, popcornu,
chipsów i wszystkiego, o czym marzy każde dziecko, a wszystko za darmo. Pokazał
im to – i tu przypomina nam się niedawne czytanie o kuszeniu Jezusa przez
Szatana – i powiedział: „To wszystko może być wasze, oddajcie mi tylko pokłon”.
A oni – powtarzam, jak sami jeszcze dziś wspominają – poczuli że są w Niebie i
propozycję przyjęli.
I
oczywiście, nie możemy mieć pretensji do tego siedmioletniego dziecka, które
zaledwie zostało złożone tam w ofierze, natomiast owszem, chętnie bym zapytał
jego mamę, dlaczego ona go nie zechciała nauczyć tej prostej prawdy, że nie ma
czegoś takiego jak „raj na Ziemi”, a jeśli zdarzy się mu coś takiego poczuć, to
powinien się najlepiej trzy razy przeżegnać i splunąć za siebie.
Fascynujący
jest ten dokument właśnie przez to, że w najbardziej obrazowy sposób ilustruje dla
nas ową ewangeliczną opowieść o konfrontacji Jezusa ze Złym. Wszystko tam mamy:
i wspomniane Niebo i nieograniczone bogactwo i nieopisaną, wręcz ekstatyczną
radość, niewysłowioną przyjemność, najwyższe zaszczyty, poczucie autentycznej
wyjątkowości, ale też – zakładając, że tym razem już nikt z nich nie kłamie –
Piekło w najbardziej autentycznym wydaniu.
Zabawne tylko, że tam przez bite cztery
godziny nikt z nich choćby jednym słowem nie wspomina o Bogu, modlitwie, czy
grzechu, pomijając standardowe „Bogu dzięki”, „Na Boga” i takie tam.
