Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prowokacja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prowokacja. Pokaż wszystkie posty

piątek, 4 maja 2018

Czyżby ktoś chciał z nas zrobić starą ruską krowinę?


      Przyznaję bez bicia, że, owszem, odnotowałem wiadomość, że władze Jersey City postanowiły usunąć z lokalnego krajobrazu pomnik poświęcony pomordowanym w Katyniu polskim oficerom, na którym widzimy przebijaną bagnetem postać i pomyślałem sobie, że Bogu dzięki, bo przynajmniej owo szkaradzieństwo nie będzie nas dłużej kompromitowało w tak dla nas było nie było strategicznie ważnym miejscu, jak Stany Zjednoczone. Nie pisałem jednak na ten temat z dwóch przyczyn. Przede wszystkim, owa wiadomość nie wydała mi się na tyle interesująca, by się nią zajmować, no a poza tym, nawet gdybym się w jakiś sposób nią przejął, pewnie nie miałbym odwagi, by napisać to, co mam w tej kwestii i w głowie i w sercu. Tak się jednak stało, że to, czego ja nie zrobiłem, zrobił mój kolega Coryllus, no a w tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego, jak sprawę skomentować.
      Otóż owym zdarzeniem zajął się znany nam tu aż nazbyt dobrze bloger Ewaryst Fedorowicz, przedstawił swoją nadzwyczaj, jak to u niego, radykalnie patriotyczną opinię w tej kwestii, na co zareagował Coryllus i napisał Fedorowiczowi, że to jest prawdziwe szczęście, że burmistrz Jersey City postanowił usunąć ten pomnik, bo nie ma dla nas nic lepszego, jak zyskać parę punktów na cudzy koszt. A zatem, jak mówię, cieszmy się wszyscy bardzo, że ta żenada nie będzie straszyć po nocach, ja jednak chciałbym zwrócić uwagę nawet nie na pomnik, ani nawet na komentarze Corryllusa, ale na sposób, w jaki bloger Fedorowicz potraktował całą sprawę. Otóż w swoim tekście, odpowiednio już oczywiście zatytułowanym „Pomnik katyński w Jersey City, czyli jankesi, jak sowieci” wspomniany Fedorowicz broni pomnika, używając następującej retoryki:
      „Powoli, ale jednak, z internetowej niszy do rządowych mediów przebiła się informacja tak straszna, że nic, tylko w (jankeską) mordę lać i patrzeć, czy równo puchnie”.
      „Otóż naszym rzekomo strategicznym sojusznikom, Amerykanom zachciało się napluć w twarz swoim frajerskim pachołom […] a potem, to jankeskie nogi śmierdzą”.
      „Tak, ten sam Roosevelt, co to nas w Teheranie i Jałcie Stalinowi na rzeź sprzedał jak starą krowinę, z której nic się już wydoić nie da, toteż nic dziwnego, że jankesi z pamięcią o Katyniu walczyli i walczą tak samo zajadle, jak sowieci”.
      I tak dalej, na tym poziomie emocji do samego końca na temat tego, że władze Jersey City uznały, iż pomnik, który im tak naprawdę, ani nie przeszkadza w dobrym śnie, ani ich nie usypia, dobrze by było wreszcie usunąć, bo im szpeci miasto.
      Otóż jest cała kupa spraw, na których się nie znam, natomiast nieskromnie powiem, że bardzo dobrze potrafię rozpoznawać style publicystyczne pod kątem ich wiarygodności. Rzecz w tym, że ja nie mam najmniejszej wątpliwości, że kiedy Ewaryst Fedorowicz pisze jak pisze, to on się tym w najmniejszym stopniu nie emocjonuje, ale jak pierwszej klasy kuty na cztery nogi oszust, próbuje nas brać pod włos. To całe „lanie w mordę”, to „plucie w twarz”, te „frajerskie pachołki”, te „śmierdzące potem nogi”, czy wreszcie owa „sprzedana na rzeź stara krowina”, to jest numer nawet nie na poziomie zwykłego przekretu w trzy karty, ale normalne, znane nam wszystkim aż nazbyt dobrze, „Pan dobry położy tu pięć złoty, a Cyganka panu powróży”. Ja, przyznaję z bólem serca, nie potrafię się powstrzymać i regularnie zaglądam na blog owego Ewarysta i, przy wszystkich moich zastrzeżeniach do tego, co on tam wypisuję, muszę przyznać, że to nie jest pierwszy lepszy internetowy wariat, którego nosi od brzegu do brzegu. Tu akurat mamy do czynienia z nadzwyczaj cwanym specjalistą od słowa i nie ulega dla mnie najmniejszych wątpliwości, że kiedy on wchodzi na ten poziom emocji, to nie dlatego, że się biedaczek zdenerwował, ale że doskonale wie, kogo ma przed sobą i przy tym kontroluje każde kolejne swoje słowo w taki sposób, w jaki każde kolejne swoje słowo kontrolują znani nam od lat prowokatorzy, których jedynym zadniem jest doprowadzić do takiego publicznego zamieszania, by przy tym, jak najwięcej zagarnąć dla siebie.
     Proszę zwrócić uwagę, co się dzieje. Władze Jersey City usuwają pomnik katyński, co stanowi gest – nieważne czy przyjazny, nieprzyjazny, czy kompletnie w stosunku do Polski obojętny –  na który nikt, poza owymi władzami, nie ma najmniejszego wpływu, a ów Fedorowicz przychodzi do nas i w sposób najbardziej jednoznaczny podpuszcza nas przeciwko prezydentowi Dudzie i premierowi Morawieckiemu, a w pewnym sensie również śp. prezydentowi Kaczyńskiemu, jak gdyby to co się stało w odległej Ameryce, to była ich, i tylko ich, odpowiedzialność. A co o tym świadczy? Jak to co? Jankeska morda, śmierdzące potem nogi, no i stara polska krowina.
     Pisałem tu już o Ewaryście Fedorowiczu parokrotnie, bo naprawdę fascynuje mnie prezentowany przez niego poziom autodemaskacji, jak na przykład całkiem niedawno, kiedy on w stosunku do mnie użył rosyjskiego słowa „nabludatiel”. Przy tej okazji więc apelowałem do administratora tego portalu, by Fedorowicza stąd wyrzucić, jako zwykłego ruskiego prowokatora. Dziś chciałem się poprawić. Moim zdaniem jego nie należy w żaden sposób ruszać. Niech on tu nadal pisze, natomiast do nas wszystkich mam jeden apel, byśmy zechcieli śledzić tę metodę. Tu jak w soczewce widać, jak to działa i to nie tylko tu na blogach, ale w ogóle w przestrzeni politycznej i tej, jak zawsze pozostającej na jej usługach, medialnej. Jest szansa, że, paradoksalnie bardzo, uda nam się w ten sposób uchronić przed działaniami znacznie, znacznie bardziej perfidnymi, gdzie ani ów „nabludatiel”, ani tym bardziej „krowina” się nie ujawnią.

Jak większości Czytelników dobrze wiadomo, nasze książki są do kupienia w ksiegarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Serdecznie zachęcam.


      

czwartek, 24 sierpnia 2017

Wibracje Rastamana, czyli polskie kino schodzi do podziemia

             
      Niewykluczone, że na ten sam temat swoje własne refleksje dziś przedstawi nasz kumpel Coryllus, mam jednak nadzieję, że uda mi się go nieco obejśc bokiem. Jak zawsze zresztą. Może od razu opowiem zatem, o co chodzi. Film jest całkiem świeży, zapisany w wersji czarno-białej, robi wrażenie, jakby został nakręcony na amatorskiej taśmie 16 mm, nosi angielski tytuł „Knives Out”, a wyreżyserował go młody polski rezyser, Przemysław Wojcieszek.  Mówiąc bardzo krótko – inna sprawa, że dłużej i tak by się nie dało – chodzi o to, że grupa młodych Polaków wynajmuje gdzieś w lesie chałupę i urządza w niej tak zwane „spotkanie po maturze”. Kiedy już wszyscy pochwalili się życiowymi i zawodowymi sukcesami, pojawia się polityka, a z nią najbardziej czarny pisowski faszyzm, który wraz z kolejnymi wypitymi flaszkami i kolejnym dupczeniem, prowadzi przyjaciół do tego, że wszyscy ryczą „Niech żyje, kurwa, Polska”, „Kocham, kurwa, Polskę”, „Nienawidzę, kurwa, Niemców”, by kulminacyjny punkt osiągnąć w scenie, gdzie główny bohater zwraca się do drugiego głównego bohatera: „Jeśli nie wierzysz, że 10 kwietnia 2010 roku w Smoleńsku został zamordowany prezydent Lech Kaczyński i 95 innych ludzi, nie zasługujesz na to, by się, kurwa, nazywać Polakiem”, po czym napięcie rośnie jeszcze bardziej, ktoś krzyczy: „Niech żyje Breivik”, a nastepnie już wszyscy drą mordy na cały las, skandując „Polska, Polska, Polska”.
     Ale jest jeszcze coś. Oto wśród sympatycznych przyjaciół, jest jedna Ukrainka, która wraz ze wzrostem patriotycznych nastrojów staje się dla pozostałych wrogiem numer jeden, co zresztą zostaje bardzo jednoznacznie wyrażone przez głównego bohatera: „Nienawidzę Niemców i Syryjczyków, ale najbardziej Ukraińców”, po czym pojawia się plan, by Ukrainkę zabić i w ten sposób dokonać rytualnej afirmacji trumfującej polskości. Ukrainka zostaje zatem oczywiście zamordowana, główny bohater stwierdza, że nie ma się czym przejmować, bo to tylko w tej zepsutej do cna Europie życie ma jakąkolwiek wartosć i film się kończy. To koniec. Nie żartuję.
     Ponieważ film mnie w sposób oczywisty zainteresował, sięgnąłem do Internetu i, jak się okazuje, jego autor Przemysław Wojcieszek już od pewnego czasu bardzo pragnął nakręcić film o tak zwanej „dobrej zmianie”, ale ponieważ znikąd nie mógł dostać pieniędzy, zwrócił się do organizatorów niemieckiego festiwalu filmowego Berlinale, ci obiecali wsparcie i powiedzieli krótko: „Kręć”. Po dwóch tygodniach – nic nie zmyślam – kiedy film był już gotowy, pojawił się kolejny problem, mianowicie dźwiek, na który, jak się okazało z niemieckiej forsy zabrakło, a więc Wojcieszko urządził internetową zbiórkę, no i stał się dźwiek. Pozostała kwestia dystrybucji. Jako że nikt nie chciał się podjąć dystrybucji tego gówna, w tym momencie zareagował francuski Canal+ obiecując Wojcieszkowi, że przez najbliższe dwa lata, będzie prezentował film w telewizji na wszystkich swoich kanałach.
     A więc mamy, jak mówi sam Wojcieszek, pierwszy i jedyny prawdziwy film o „dobrej zmianie”, no i zapewnienie ze strony Niemców i Francuzów, że o pieniądze on się martwic nie musi, bo o to oni się już odpowiednio zatroszczą.
     Pozostaje więc już tylko pytanie, czy film „Knives Out” jest gorszy, lepszy, czy może taki jak inne polskie filmy? Na tę kwestię niestety nie umiem odpowiedzieć, bo moim zdaniem, „Knives Out” to przede wszystkim nie jest film w znanym nam znaczeniu tego słowa. Filmem był „Wołyń”, filmem była „Drogówka”, filmem był oczywiście „Smoleńsk”, jestem pewien, że filmem jest nawet „Botoks” Vegi, natomiast gdy chodzi o „Knives Out”, ono mi najbardziej przypomina coś, co sam zrobiłem, jak jeszcze w roku 1973 byłem w 3 klasie liceum i z kolegą na wakacjach, ośmiomilimetrową kamerą bez dźwieku postanowiliśmy nakręcić naszą osobistą impresję o bandytach i duchach. Jestem natomiast pewien, że przedwczorajsza emisja tego filmu w Canal+ zapewni nam polityczną rozrywkę przez najbliższe parę miesięcy. Otóż najprawdopodobniej film już niedługo zacznie być wyświetlalny w wielu polskich kinach, starannie reklamowane przez „Gazetę Wyborczą” pokazy będą gromadziły tłumy, film zostanie uznany za jedno z najwybitniejszych dzieł tak zwanego „nowego kina moralnego niepokoju”, a z drugiej, czyli naszej strony, zostanie uruchomiona wielka kampania na rzecz zakazu jego wyświetlania, a kto wie, czy nawet „Reduta Dobrego Imienia” nie pójdzie z tym do sądu. Film Wojcieszka zyska sławę w całej Europie, niewykluczone, że już na najbliższym festiwalu w Berlinie zdobędzie specjalnę nagrodę Komisji Europejskiej, czy czegoś takiego, a sam Wojcieszek stanie się człowiekiem majętnym i za większe już pieniądze nakręci wreszcie jakiś zabawny erotyczny kryminał z braćmi Pazura w rolach głównych, który podbije serca polskiej publiczności.
     Ciekawy jestem tylko, jaki on będzie miał tytuł. Otóż proszę sobie wyobrazić, że Wojcieszek dotychczas zrealizował dobrych kilka filmów i przedstawień teatralnych i z tego co widzę wynika, że każde z nich nosi tytuł zerżnięty z tytułu którejś ze znanych rockowych piosenek: „Jestem zmartwychwstaniem” The Stone Roses, „Zabij ich wszystkich” Metalliki, „Głośniej od bomb” The Smiths (to akurat, przyznaję, nie piosenka, ale tytuł albumu), „Cokolwiek się zdarzy, kocham cię” Morrisseya, „Osobisty Jezus” Depeche Mode, „Zaśnij teraz w ogniu” Rage Against The Machine, „Jak całkowicie zniknąć” Radiohead, czy nasz dzisiejszy wybryk, „Knives Out”, również Radiohead.
     W tej sytuacji proponuję, by swój pierwszy poważny film, za naprawdę poważne pieniądze, Wojcieszek zatytułował bezkompromisowo „Wibracje Rastamana”.

Oczywiście niezmiennie zapraszam wszystkich do kupowania moich książek. Wszystkie są do nabycia w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl.
    
    

      

sobota, 15 lipca 2017

Teraz my, czyli i ty zostaniesz prowokatorem

Od czasu gdy powstał poniższy felieton minęło kilka dni i z upływem każdego z nich widzę coraz wyraźnie, że nie mogłem bardziej zaszkodzić swojej reputacji, niż przez decyzję, by publicznie przedstawić swoją opinię w kwestii akcji, jaką dziennikarz TVP Info Michał Rachoń przeprowadził podczas kolejnej smoleńskiej miesięcznicy, wchodząc w tłum rozhisteryzowanych „obrońców demokracji” i prowokując ich do agresji. Z tego co czytam i słyszę, pomijając towarzystwo przez Rachonia zaatakowane, jestem jedyną osobą, która w tej sprawie zachowuje daleko idące wątpliwości, a i to w najlepszym dla Rachonia przypadku. Nawet nie chcę myśleć, jakiej cholery na te kilka słów prawdy dostali wczoraj czytelnicy „Warszawskiej Gazety”.          

      Większość z czytelników „Warszawskiej Gazety” ma z pewnością ściśle wyrobione zdanie, gdy chodzi o tak zwane „smoleńskie miesięcznice”, a owo zdanie pozostaje w równie ścisłej solidarności zarówno z ich organizatorami, jak i uczestnikami. Podobnie i ja, od wiosny roku 2010 do dziś, jestem ich gorącym rzecznikiem, stojąc  w głębokim przekonaniu, że powinny one trwać tak długo aż pamięć po tych co polegli w Smoleńsku zostanie odpowiednio uczona, a ich ofierze zostanie oddana sprawiedliwość.
     Tym bardziej więc mocno przeżywam wszystko, co się wokół owego wydarzenia dzieje – po wszelkich możliwych stronach – a co stanowi wyłącznie próbę wygrywania go dla starannie zdefiniowanych politycznych interesów. Mam tu przede wszystkim na myśli owe regularne prowokacje organizowane od pewnego już czasu przez połączone siły starej ubecji, części dawnych działaczy „Solidarności”, oraz sojusz współcześnie aktywnych polityków z pracownikami mediów, politycznie i biznesowo powiązanych z jednymi i z drugimi. Uważam za sytuację absolutnie nie do zniesienia, kiedy z jednej strony dawni współpracownicy Służb, a z drugiej osoby przynajmniej teoretycznie wyrastające z ruchu niepodległościowego maszerują ramię w ramię, a ich, jak najbardziej deklarowanym, celem jest sprowokowanie rozlewu krwi i doprowadzenie do upadku popularnego rządu. I to nawet nie podczas naturalnych dla każdej demokracji protestów, gdzie ludzie wychodzą na ulicę z transparentami, skandując hasła, a czasem nawet coś podpalając i niszcząc, ryzykując kontakt z surowym prawem, ale podczas wydarzenia w pewnym sensie mistycznego, a dla niektórych wręcz religijnego, gdzie ludzie modlą się i śpiewają pobożne pieśni. A to, powtórzmy, wyłącznie po to, by doprowadzić do masakry, która spowoduje upadek znienawidzonej władzy. I to mnie oburza w sposób najwyższy.
      Tym bardziej więc, czuje się fatalnie, gdy widzę, jak po stronie, która jest jak najbardziej atakowana, pojawiają się bardzo podobne intencje, nawet jeśli nie towarzyszą im aż tak podłe napięcia. Mam tu mianowicie na myśli prowokację. Prowokację brudną i kompletnie niepotrzebną, opartą wyłącznie na założeniu, że skoro tamci są tacy cwani, to my się okażemy jeszcze cwańsi. Zupełnie tak, jakby sama modlitwa i żałoba nie wystarczały. Oto podczas ostatniego ze wspomnianych marszów w tłum prowokatorów spod znaku peerelowskich służb wszedł czołowy dziennikarz telewizji TVP Info, Michał Rachoń, i uzbrojony w kamerę swojego telefonu zaczął filmować i tak już wystarczająco agresywny tłum, próbując go sprowokować do jeszcze większej agresji. Kiedy w końcu udało się znaleźć jednego wariata, który połknął haczyk i się Rachoniem zainteresował, cała rządowa propaganda pochwyciła temat i ogłosiła, jaka to druga strona jest zła. Zupełnie, jakbyśmy tego sami nie wiedzieli.
      A ja się obawiam, że to nie o to chodziło. Coś jednak nie wyszło. Tam plan był taki, że Rachoń dostanie przynajmniej w nos i uda się złapać nieco krwi. I znów, tak jakby jej było mało. Nawet podczas takiej okazji jak ta.
      Wstyd.

Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do nabycia moje książki. Poleca gorąco i szczerze.
       

środa, 28 września 2016

Ksiądz Międlar wybiera Polskę

         Pisałem tu już kiedyś o moim zmarłym dziś już wujku, bracie mojej mamy, wybitnym lekarzu-ginekologu. Otóż wujek mój powiedział mi kiedyś coś, co na mnie zrobiło takie wrażenie, że zapamiętałem to do dziś. Jego mianowicie zdaniem, wszyscy jesteśmy w pewnym stopniu zboczeni, tyle że niebezpiecznie robi się dopiero wtedy, gdy któreś z tych naszych zboczeń zaczyna dominować. Inaczej mówiąc, według mojego wujka, każdy z nas ma w sobie nieco szaleństwa, problem w tym, by to szaleństwo nas nie pokonało. Jeśli nas pokona – jest po nas.
         Powiem szczerze, że ponieważ sam nigdy nie zauważyłem u siebie śladu jakiejkolwiek perwersji – no może poza tym, że teraz, kiedy już jestem mocno starszy, zwracam większą uwagę na przechodzące obok mnie śliczne dziewczyny – która równoważyłaby moje człowieczeństwo, diagnozę mojego wujka traktowałem z pewnym przymrużeniem oka, by nie powiedzieć, z życzliwą podejrzliwością. I oto wczoraj wpadłem na oświadczenie znanego mi, owszem, choć obchodzonego dotychczas przeze mnie szerokim łukiem, księdza Jacka Międlara, który zadeklarował ni mniej ni więcej, że ponieważ nasz Kościół znalazł się we władzy Żydów i Szatana, on występuje ze swojego zgromadzenia i od dziś będzie służył Jezusowi Chrystusowi już wyłącznie na własny rachunek.
      Przeczytałem owe słowa księdza Międlara i nagle zrozumiałem, co miał na myśli mój świętej pamięci wujek, brat mojej mamy. Otóż chodzi o to, że nawet jeśli nadużywamy, to powinniśmy to czynić z umiarem. No, weźmy tę cholerną politykę. Ja wiem, że Żydzi, wiem, że masoni, wiem, że Bilderberg, że demoralizacja i takie tam. Ja to wszystko wiem i bardzo nad tym wszystkim ubolewam, jednak ostatnią rzeczą, jaką miałby z tego powodu zrobić, to odejść od mojego Kościoła, z tego tylko powodu, że Kościół mi wciąż z uporem maniaka powtarza: „Zacznij od siebie”. No bo powiedzmy to sobie uczciwie: jeśli nie Kościół, to co nam pozostaje? Nasza osobista przenikliwość? No, nie żartujmy.
       Ksiądz Międlar, duszpasterz tak zwanych środowisk narodowych, od kilku miesięcy dzielnie zmagał się ze swoimi emocjami i tak sobie krążył między Polską, a Kościołem, z jednej strony wzbudzając falę nadziei, że może się jednak opamięta i zacznie zwyczajnie głosić Słowo Boże i udzielać sakramentów, a z drugiej owo rozniecając odwieczne pragnienie wielkiego triumfu wielkiej Polski. No i ostatecznie wybrał… Polskę, a wybór ów ogłosił w następujących słowach: „Patrioci, nacjonaliści!! Czas odkłamać zakłamaną legendę SALUTU RZYMSKIEGO!” I w tym momencie najbardziej patriotycznie zorientowana część Narodu zawołała: „I my wybieramy Polskę” i każdy wyciągnął rękę w owym rzymskim pozdrowieniu.
       Miałem wczoraj okazję obserwować tę eksplozję czystej perwersji na własne oczy i chciałbym powiedzieć, że ja jednak pozostanę przy swoim dotychczasowym przekonaniu, że ci Żydzi są naprawdę wyjątkowo cwani i grzechem jest spuścić ich choć na chwilę z oka. To już wolałbym sczeznąć.


Przypominam, że właśnie ukazała się moja ósma książka, między innymi zawierająca cała korespondencję między mną, a śp. Zyta Gilowską. Książka jest do nabycia w księgarni Coryllusa pod adresem http://coryllus.pl/?wpsc-product=o-samotnej-wyspie-zapomnianej-lodzi-i-oceanie-bez-kresu


czwartek, 8 września 2016

A co jeśli Antoni Krauze nakręcił kolejną polską komedię?

      Dzień 22 października 1978 roku spędzałem z przyjaciółmi gdzieś w górach. Gdzie dokładnie, już nie pamiętam, ale z pewnością było to gdzieś tu, w Beskidzie Śląskim, w okolicach jednego z tych schronisk, których jest tu cała masa. Nie pamiętam też z którymi z moich znajomych wybrałem się na tę wycieczkę, ani na jak długo i przy jakiej okazji, tak naprawdę nie pamiętam z tamtego dnia nic poza tą jedną rzeczą, dzięki której mogę aż tak precyzyjnie określić ów dzień, przypominając nie tylko datę, ale i to, co dokładnie wtedy robiłem. Otóż owego niedzielnego – bo to oczywiście była niedziela – przedpołudnia siedziałem na krześle w owym schronisku, przede mną stał włączony czarno-biały telewizor, a na ekranie transmitowana była Msza Pontyfikalna nowego papieża, Jana Pawła II. Pamiętam, że tam były dwie sale, jedna obok drugiej. W jednej, tej naszej, byliśmy my, ten telewizor i papież, w drugiej natomiast siedziała kilkuosobowa grupa jakichś pewnie tak jak my, studentów, którzy przez cały czas w pijackim transie darli mordy. Siedzieli przy tym swoim stoliku, na stoliku były flaszki z wódką – tak jest, pamiętam bardzo dobrze, że to była wódka, a nie piwo – szklanki, no i ta zabawa.
      Nie umiem dziś powiedzieć, jak długo to trwało, no ale myślę, że pewnie z jakieś dwie godziny, czyli przez całą Mszę. Myśmy siedzieli wpatrzeni w ekran i wsłuchani w te modlitwy, a w sali obok trwała typowa popijawa. Czy ktoś z nas zainterweniował, czy któryś z nas wstał i powiedział tym byczkom, żeby się zamknęli? Oczywiście że nie, a to z tego powodu, że myśmy świetnie wiedzieli, że to są zapewne studenci katowickiego AWF-u, z całą pewnością uzbrojeni, nawet jeśli nie w służbowe pistolety, czy owe składane pałeczki, to w pięści i którzy tylko czekali, aż któryś z nas się do nich odezwie, bo, jak wiemy, służba nie drużba.
      Dziś już też nie pamiętam, jak się to wszystko skończyło, a więc czy oni sobie nagle wstali i poszli, czy tam zostali, by wyrzygać ową poranną wódkę, a myśmy wyszli i ich już więcej nie widzieli, w każdym razie wszystko się zakończyło bez niepotrzebnych słów i gestów.
Przypomniał mi się dziś tamten dzień, kiedy przeczytałem w sieci, że w trakcie jednego z pierwszych pokazów filmu Smoleńsk w Warszawie, doszło wśród publiczności do ciężkiej awantury sprowokowanej przez jakiś dwóch miłośników kina, którzy przez cały seans, podczas bardziej poruszających scen, głośno rechotali, rzucali szydercze komentarze i w ogóle przeszkadzali. Czy byli pijani, tego nie wiem, ale wydaje mi się, że nie musieli. W czasach PRL-u, gdy chodzi o tego typu zadania, wódka stanowiła podstawę wynagrodzenia; dziś jesteśmy wszyscy tak mocno politycznie spięci, że wielu z nas jest gotowych działać pro publiko bono w każdej, nawet najbardziej trudnej, sytuacji. Jak widzimy, jest jeszcze coś, co różni nas dziś od nas w PRL-u. Wtedy jednak chyba mieliśmy większą świadomość, że otaczają nas wilki, które tylko czekają na to, byśmy stracili czujność, no i konsekwentnie owej czujności nie traciliśmy. Przecież nie oszukujmy się. Te byczki przeszkadzające nam w oglądaniu mszy w telewizorze nie przyszły tam po to, by nam dokuczyć, ale po to, by nas sprowokować do agresji, następnie wezwać milicję, a potem opisać nas w gazecie. Myśmy to wiedzieli i cierpliwie znosili ten wypełniony siarką zaduch. Dziś, jak już wspomniałem, wszyscy jesteśmy tak bardzo silni w poczuciu naszej obywatelskości, że oni mogą z nami robić, co chcą. I nie mam najmniejszych wątpliwości, że robić będą. W końcu tych pokazów będzie w najbliższych dniach i tygodniach wystarczająco dużo, by w końcu doszło do czegoś naprawdę spektakularnego.
      No ale jest jeszcze coś, tym razem autentycznie smutnego. Proszę mi pozwolić raz jeszcze wrócić do lat 70. Otóż mniej więcej w tym samym czasie, kiedy kardynałowie wybrali papieżem Karola Wojtyłę, na ekrany kin wchodził film Krzysztofa Zanussiego pod tytułem „Spirala”. Mówiąc bardzo krótko, bohaterem filmu, granym przez Jana Nowickiego jest – jakże by inaczej – jakiś docent-ateista, który ciężko zachorował, no i żyje w zwierzęcym strachu przed śmiercią. Obok niego kręci się pewna pani, grana przez pierwszego „aniołka” Zanussiego, czyli Maję Komorowską, o ile dobrze pamiętam, osoba religijna i mądra, która stara się docenta-ateistę jak może pocieszyć. Samego filmu już zbyt dobrze nie pamiętam, natomiast w pamięci utkwiły mi do dziś dwie sceny: pierwsza to ta, kiedy siedząc w szpitalu przy łóżku Nowickiego, Maja Komorowska wsadza mu rękę pod kołdrę i go skutecznie onanizuje. Druga, to już samo zakończenie, kiedy Nowicki z tego strachu wyskakuje przez okno, zabija się, a chwilę później widzimy go jak w szpitalnej piżamie idzie po Morskim Oku i znika w oddali.
      Otóż, jak słyszę, film Smoleńsk, decyzją jego scenarzystów, czyli Marcina Wolskiego i Macieja Pawlickiego, kończy się sceną, gdzie Lech Kaczyński z panią Marią Kaczyńską spotykają się w niebie z pomordowanymi w Katyniu polskimi oficerami. W tej zatem sytuacji, ja mam do naszej patriotycznie zorientowanej kinowej publiczności jeden apel. Proszę jednak uważać, kogo będziecie tam walić po pyskach, żeby broń Boże nie okazało się, że ofiarą padnie jakiś Bogu ducha winny miłośnik polskiej komedii.

Wielkimi krokami zbliża się premiera mojej ósmej już książki. W oczekiwaniu na to wydarzenie, a to będzie wydarzenie, proszę zaglądać do księgarni pod adresem www.coryllus.pl, gdzie są do nabycia ostatnie już egzemplarze „Biustonosza”, „Elementarza” i – co do czego już pewności nie mam – „Listonosza”.


piątek, 29 stycznia 2016

Hubert H - reaktywacja

Muszę – po raz nie wiem już, który – przyznać się do ciężkiej naiwności. Otóż, kiedy zobaczyłem na youtubie film pod tytułem „Pijany Duda kradnie kwiaty spod Pomnika Nieznanego Żołnierza”, którego pomysł opierał się, owszem, na pokazaniu filmu z Prezydentem składającym kwiaty, tyle że puszczonego od tyłu, uznałem to za bardzo dowcipną satyrę na medialne manipulacje, które od niemal już dziesięciu lat są nam serwowane ze strony najróżniejszych ośrodków propagandowych światowej władzy. Skoro już znalazłem tego „pijanego Dudę”, nie miałem też najmniejszych kłopotów, by obejrzeć kolejny żart, zrobiony według tego samego pomysłu, a zatytułowany „pijana Szydło kradnie znicz spod Ambasady Francuskiej w Warszawie”, i tu też pomyślałem sobie, że jacyś ambitni prawicowi internauci postanowili w kabaretowy sposób zademonstrować techniki medialnej manipulacji, i, owszem, przyznaję, że spodobał mi się ten pomysł. Bierzemy premier Szydło, jak zapala znicz pod Ambasadą Francji i za pomocą bardzo prostego tricku robimy z niej tak zwaną „bekę”.
Kiedy zdążyłem zapomnieć o całej sprawie, okazało się, że internauta, który wymyślił numer z prezydentem kradnącym kwiaty, wcale nie był dowcipnym prawicowym internautą, szydzącym z medialnych manipulacji, lecz szczerą bardzo owych manipulacji ofiarą, zwykłym idiotą, który uznał, że wrzucając do sieci ten filmik, skutecznie wyszydzi znienawidzonego przez siebie polityka, a tym samym doprowadzi do tego, że cały świat na jego widok będzie już tylko ze świętą nienawiścią rechotał.
W jaki sposób dotarła do nas wiadomość, że akcja „pijany Duda” stanowiła szyderstwo nie z medialnej propagandy, lecz z samego Dudy? Otóż zakomunikowano nam to w sposób, którego, gdybym nie był taki naiwny, mógłbym się spokojnie spodziewać od pierwszego momentu, jak na nią w padłem na youtubie. Otóż do mieszkania autora filmiku wkroczyło ABW, skonfiskowało mu komputer, prokuratura postawiła zarzuty znieważenia Głowy Państwa, a sprawa została natychmiast pochwycona przez główne media. Oczywiście, w jednej chwili zareagował też rząd, ale przede wszystkim Prezydent, wydając oświadczenie, że lokalne służby zrobiły z siebie durniów i że w ogóle nie ma o czym gadać, główna wieść jednak poszła: Prawo i Sprawiedliwość wzięło się za Internet.
I wszystko mielibyśmy oczywiście załatwione, gdyby nie fakt, że ja, mimo że, owszem, jestem naiwny, mam swoją pamięć i pamiętam owo niezwykłe wprost zdjęcie:


Oto wybitny lewicowy dziennikarz Piotr Najsztub, przeprowadzający dla telewizji rozmowę z niejakim Hubertem H. dworcowym menelem, którego swego czasu System kupił po to, by ten najpierw publicznie zwymyślał prezydenta Kaczyńskiego, by następnie został zaciągnięty przed sąd i by w końcu stał się częścią kampanii nienawiści przeciwko Prezydentowi, który w tej akurat sprawie był Bogu ducha winien i, podobnie jak dziś Andrzej Duda zapewniał, że nie ma o nic pretensji – niestety bez skutku. Pamiętam tamto zdjęcie i pamiętam tamten czas, pamiętam też samego Huberta H., który, jako nieomal mój sąsiad, przez jakiś zadawał szyku w okolicy, wśród lokalnych pijaczków, w wypasionych ciuchach, które prawdopodobnie otrzymał od telewizji TVN w nagrodę za dobre sprawowanie. Pamiętam wszystko i nikt mi nie powie, że ja nie wiem, jak to działa. Bierze się jakiegoś przypadkowego nieszczęśnika, każe mu się wykonać jeden odpowiedni numer, a potem już wszystko się dzieje zgodnie z procedurami.
Patrzę na ich bezradną wściekłość, widzę, jak im z tych wyszczerzonych w naszą stronę zębów spływa zatruta piana i wiem świetnie, co za teatr się tu odbywa, ale jednaocześnie zaczynam się obawiać, że jeśli numer z internautą Zabawnym Kucem nie wypali, trzeba będzie się wziąć za coś innego. Mocniejszego. I kto wie, czy oni w swojej desperacji nie posuną się na tyle daleko, by wziąć i zamordować jakąś Kopacz, czy inną Kidawę-Błońską. Mieliśmy już Cybę i tego biedaka, działacza PiS-u, ale, jak już to zapowiadał stary Marks, historia zawsze wraca w formie autoparodii.
Uważajmy na nich bardzo i śpijmy z jednym okiem otwartym, bo nie znamy dnia ani godziny.

Zapraszam jak zawsze do księgarni pod adresem www.coryllus.pl, gdzie można kupić moje książki. Do wyboru do koloru.

piątek, 27 listopada 2015

Nowa opozycja, czyli opornik w klapę i bejsbol w dłoń

Jutro i pojutrze będę w Warszawie na targach, a zatem będziemy tu na blogu mieli krótką przerwę. Przedstawiam więc już dziś swój najnowszy felieton dla „Warszawskiej Gazety” i niech on tu sobie pobędzie do niedzieli. A później się zobaczy. Wszystkich oczywiście zapraszam do Arkad Kubickiego, gdzie przez cały weekend będę siedział (lub stał) i podpisywał książki.


Wszystko zaczęło się tak, że Teatr Polski we Wrocławiu ogłosił premierę nowej sztuki, zatytułowanej „Śmierć i dziewczyna”, wyreżyserowanej przez niejaką Ewelinę Marciniak, a opartej na tekście pewnej Elfriede Jelinek, austriackiej komunistki, laureatki Nagrody Nobla, pod tym samym tytułem. Już we wstępnych, szeroko kolportowanych, zapowiedziach poinformowano nas, że w trakcie przedstawienia dojdzie do pełnego aktu seksualnego, w wykonaniu pornograficznych aktorów sprowadzonych specjalnie na tę okazję z Czech. Wedle tych samych informacji, trzeba było sięgnąć po wsparcie z zagranicy, ponieważ żaden z polskich artystów, na udział w tej hucpie się nie zgodził. Dowiedzieliśmy się też, że na scenie będziemy mogli podziwiać również dziewięcioletnie dziecko.
Było więc od początku rzeczą oczywistą, że wszystkie te informacje, a więc Jelinek, pornografia i dziecko, muszą spowodować odpowiedni rwetes, zwłaszcza gdy premiera ma mieć miejsce w nowej już politycznej sytuacji, która z pewnością będzie się wiązać z nową polityką kulturalną i nowymi zobowiązaniami władzy wobec społeczeństwa. No i dostaliśmy to, co musieliśmy dostać.
Ja nie znam ani twórczości tej komunistki, ani jej konkretnego dzieła, ani nawet nie oglądałem filmu Romana Polańskiego pod tym samym tytułem, i, jak się zdaje, powstałego z tej samej inspiracji, natomiast sytuacja, w której teatr utrzymujący się z publicznych pieniędzy wydaje owe pieniądze na realizację pornograficznych przedstawień, w oparciu o twórczość austriackich komunistek, szczególnie tych, które w uznaniu swoich zasług artystycznych zostały uhonorowane Nagrodą Nobla, wiem, że mam do czynienia albo z obłędem, albo z prowokacją.
Tym razem, jak już dziś wiemy, doszło do prowokacji. Kiedy bowiem napięcie wokół zbliżającej się premiery sięgnęło zenitu i zainterweniować musiał sam Minister Kultury, okazało się, że w ogóle nie wiadomo, o co ten cały zgiełk, bo o żadnej pornografii mowy być nie może, a sam Teatr Polski we Wrocławiu, z pełnymi gwarancjami ze strony swojego dyrektora, Krzysztofa Mieszkowskiego, udowodnił ten fakt niejako fizycznie: podczas premierowego przedstawienia, sprowadzeni z Czech aktorzy pornograficzni żadnego seksu nie uprawiali, a minister kultury Piotr Gliński już na samym starcie swojego urzędowania okazał się cenzorem i idiotą, podobnie jak reprezentowany przez niego rząd, z premier Szydło na czele i stale obecnym za jej plecami Jarosławem Kaczyńskim.
Pytany o wcześniejsze zapowiedzi, dyrektor teatru albo unika tematu, albo z odpowiednim uśmiechem opowiada coś o różnych sposobach promocji towaru, w czym mu dzielnie towarzyszą ogólnopolskie media, natomiast mnie zastanawia coś zupełnie innego. Otóż wygląda na to, że wyborcze zwycięstwo polskiej prawicy było tak poważne, a determinacja nowego rządu, by zrealizować wszystkie wyborcze zapowiedzi, tak wielka, że System postanowił działać i to działać totalnie, wykorzystując do walki wszystko, co jest pod ręką, nawet jakiś lokalny teatr.
Wygląda na to, że chętnych do współpracy jest wielu i wcale nie mam tu na myśli tylko Ryszarda Petru i jego kumpla Krzysztofa Mieszkowskiego.

Przypominam, że książki są stale do kupienia w księgarni na stronie www.coryllus.pl.

środa, 21 października 2015

Debata, czyli po co nam igrzyska niepełnosprawnych?

Ktoś mnie ostatnio zapytał, czemu ja nie chce komentować debat, które organizowane są przy okazji kolejnych wyborów. A ja odpowiedziałem najszczerzej jak potrafię, że pierwszym powodem jest ten, że moja ocena – jakakolwiek by ona była – się kompletnie nie liczy, a po drugie jestem głęboko przekonany, że wynik dowolnej z nich pozostaje dla wyniku wyborów bez jakiegokolwiek znaczenia. Spójrzmy na dwie z nich, moim zdaniem, najbardziej w ciągu minionego ćwierćwiecza z hakiem znaczących, a więc debatę Wałęsy z Miodowiczem jeszcze za PRL-u i Jarosława Kaczyńskiego z Tuskiem w roku 2007. Powszechna opinia jest taka, że w pierwszej z nich Wałęsa, jak się to teraz mówi, „zmasakrował” Miodowicza, a w drugiej Tusk Kaczyńskiego, i to dlatego Solidarność wygrała wybory w czerwcu 1989 roku, a Platforma Obywatelska jesienią roku 2007. Otóż ja pamiętam oba te zdarzenia i nie mam najmniejszych wątpliwości, że ani wtedy Wałęsa jakoś szczególnie nie pokonał Miodowicza, ani teraz Tusk Kaczyńskiego, a to jak oni wszyscy wypadli było kompletnie bez znaczenia, gdy chodzi o nasze decyzje. Oczywiście, gdyby Wałęsa podczas rozmowy z Miodowiczem zrobił z siebie kompletnego idiotę i trzeba by go było ze studia wyprowadzać w kaftanie, albo gdyby on przynajmniej gadał wtedy tak jak gada dziś, to może komuna by aż tak nie przegrała, no ale on jakoś się tam zaprezentował, ludzie zobaczyli, że nie ma ani rogów, ani ogona, no a poza tym i tak wszystko już było dogadane, więc o czym tu mówić?
No i teraz ten Tusk ze swoimi pytaniami na temat cen marchewki i ta banda chamów sprowadzona do studia przez Nowaka. Powszechna opinia jest taka, że oni wszyscy wspólnie i w porozumieniu wyprowadzili Kaczyńskiego z równowagi, w związku z czym on tę debatę przegrał, no i w efekcie Prawo i Sprawiedliwość musiało na osiem długich lat przekazać Polskę w łapy Platformy. I tu też zgody nie ma. Przede wszystkim, moim zdaniem, Jarosław Kaczyński był podczas tamtego wieczoru bardzo dobry i ta rozmowa – jak każda zresztą inna z Tuskiem, czy z kimkolwiek innym – była przez niego wygrana, no a poza tym – tu też już wszystko było zorganizowane poza tym smutnym telewizyjnym studiem, a więc tam mniej więcej, gdzie Leszek Balcerowicz ze studentami chował babci dowód i takie tam. Wszyscy to pamiętamy.
A więc co mnie obchodzą telewizyjne debaty, poza tym, że jest to oczywiście jakaś tam rozrywka, taka sama jak każda inna, tyle że może przygotowana z trochę większym tak zwanym „biglem”? No a mimo to, tym razem pomyślałem sobie, że spróbuję się do przynajmniej jednej z nich odnieść. Oto po tym, jak w poniedziałek sztab Ewy Kopacz urządził swojej premier ostateczny pogrzeb i sam Grzegorz Schetyna poczuł się na tyle silny, by poskarżyć się na mizerię, w jakiej jego partia tkwi od czasu, gdy on nie ma tam nic do gadania, najprawdopodobniej sam Michał Kamiński ściągnął na Woronicza jakieś dzieci, by najgłośniej jak tylko się da darły mordy, budując tak zwany entuzjazm wokół występu premier Kopacz, i kiedy wydawało się, że no, no, oni jednak się czegoś nauczyli i jednak chcą wygrać… sama TVP wynajęła im u siebie na miejscu odpowiednie pomieszczenie, zorganizowała wiec wyborczy i wszystko bardzo starannie przekazała na całą Polskę, pokazując wszystkim, jak wygląda państwo w ruinie. No i cały wysiłek tych biednych dzieci w jednej chwili szlag trafił.
Z drugiej stronie ktoś z tamtej strony bardzo sprytnie wymyślił, by kiedy Beata Szydło ze swoją ekipą będą wchodzić do budynku telewizji, wysłać na nich ochronę i w ten sposób sprowokować do awantury, no i oczywiście cała Polska musiała widzieć jak człowiek nazwiskiem Łapiński – i Bóg jeden wie, co poza tym – robi z siebie takiego idiotę, że nawet sam mistrz Adam Słomka ze związkowcem Ziętkiem, by tak nie potrafili. Przepraszam bardzo, ale pomijając już fakt, że ja w ogóle nie wiem, jak można było kogoś o prezencji Łapińskiego wysunąć na pierwszy plan kampanii, jakie teraz będzie miał znaczenie fakt, że z tej całej bandy uczestników owej debaty jedynie Beata Szydło robiła wrażenie osoby, która wie, o co chodzi i jaki jest tego wszystkiego cel, jeśli oni przez kolejne dni będą od rana do wieczora we wszystkich telewizjach pokazywać tego Łapińskiego, jak się kompromituje przed Bogu ducha winnymi ludźmi?
Na koniec tych niewesołych przecież refleksji, mam wiadomość dobrą. Otóż jeśli ktoś z nas czuje się w tym momencie zaniepokojony, że oto w ostatnich dniach przed wyborami stanie się coś, co radykalnie odmieni stan rzeczy, chciałbym go uspokoić. To na szczęście nie ma żadnego znaczenia. Raz że poza nami, tego nikt nie oglądał, ci co oglądali nic z tego nie zrozumieli, a ci co zrozumieli, już od dawna nie chodzą na żadne wybory, bo mają nas razem z naszymi troskami w dupie. No a poza tym, co już zostało wspomniane wcześniej, wszystko i tak jest dawno ustalone. Do władzy wraca PiS i kropka. I bardzo, bardzo dobrze.

Jutro czwartek, a więc pierwszy dzień targów książki w Krakowie. Od początku do końca siedzimy tam z Gabrielem i jesteśmy do dyspozycji. Dodatkowo ja podpisuje najnowsza książkę o ludziach z dziewiątego kręgu. Hala Wisły, stoisko D 69. Zapraszam. Jeśli ktoś nie może, księgarnia jest na stronie www.coryllus.pl, a do końca roku jeszcze i Katowice i Wrocław i Warszawa, więc okazji całkiem sporo.

wtorek, 10 marca 2015

Z ostatniej chwili: System ogłasza casting na prowokatorów

Nie wiem, czy, a jeśli tak, to ilu z nas jeszcze pamięta, jak wiele lat temu bloger Matka Kurka, kiedy jeszcze utrzymywał się z tak zwanego „hejtowania” PiS-u, założył w Salonie24 blog, prowadzony rzekomo przez studentkę pierwszego roku polonistyki, która całym sercem kibicuje Prawu i Sprawiedliwości, jednak bardzo ubolewa nad tym, że jej ukochany PiS często jest wypełniony czystą i nieskażoną nienawiścią. Ja dziś już nie pamiętam, w jaki sposób Matka Kurka się tam wówczas podpisywał, ale oczywiście tam nie było śladu Matki Kurki, lecz było coś w rodzaju „KochamPiS”, „PiSwygra”, czy jakoś tak.
Ów blog zrobił natychmiastową karierę, a to z dwóch, czy może nawet trzech powodów. Po pierwsze, owa „studentka” była tak naiwna, by nie powiedzieć głupia, że niemal od pierwszej notki została otoczona przez całą bandę komentatorów, najczęściej sercem związanych z PiS-em, którzy za swój podstawowy cel postawili sobie jej wytłumaczyć, jak bardzo się myli. Po drugie, przekaz, jaki te teksty niosły, był tak fantastycznie „rozkraczony”, że administracja Salonu w jednej chwili się w nich zakochała, i to do tego stopnia, że nie dość, że one natychmiast zaczęły lądować na „pudle”, to jeszcze sam Igor Janke zechciał się tam pofatygować i osobiście wygłosić powitalną mowę, połączoną z gratulacjami z powodu manifestacji tak fascynującego obiektywizmu. Po trzecie wreszcie, ponieważ dla tak zwanych lemingów, nie ma większej atrakcji, niż wątpiący pisowiec, na blogu owego „dziewczęcia” rozpanoszyła się cała kupa codziennego antypisowskiego hejterstwa, które powtarzało praktycznie jedno i to samo: „Widzisz, jaki ten Twój PiS jest beznadziejny? Chodź lepiej do nas”.
Ponieważ ja od samego początku podejrzewałem, że z tą „studentką”, mamy do czynienia z jakimś przekrętem, w to co się tam wyprawiało nie angażowałem się, w związku z tym Matka Kurka przylazł na mój blog i zaczął mnie z całą tą niewinną, dziewczęcą słodyczą brać pod włos, jednak zanim zdążyłem z nim na dobre gadać, jemu nagle strzeliło do głowy, by na tym swoim lewym blogu opisać historię, która była tak głupio absurdalna, że ja do dziś nie rozumiem, jak człowiek jednak jakoś tam inteligentny mógł na coś takiego wpaść. Tego też za dobrze już nie pamiętam, ale mniej więcej szło to tak, że szedł sobie człowiek ulicą i został przejechany przez samochód. Nasza „studentka” błyskawicznie rzuciła się go reanimować, ale w tym momencie sprzedawczyni z lokalnego sklepiku nawrzeszczała na nią, że trzeba było tego człowieka zostawić, żeby zdychał, bo to jest znany zwolennik Platformy Obywatelskiej. W tym momencie ja już wiedziałem na pewno, że za tym blogiem stoi prosta prowokacja, napisałem na ten temat notkę, no i w tym momencie Matka Kurka dostał cholery, przyznał, że to co zrobił miało na celu tylko pokazać, jacy wyborcy PiS-u są chamscy i głupi, i że mu się to świetnie udało i wtedy też Igor Janke go z Salonu wyrzucił.
Jeśli ktoś w tym momencie myśli, że mi właśnie strzeliło coś do głowy, by się poznęcać nad – dziś już całą gębą „naszym” – Matką Kurką, to jest w oczywistym błędzie. Oczywiście, ja jestem głęboko przekonany, że nigdy zbyt dużo słów ostrzegających przed tym cwaniakiem, niemniej tym razem akurat chodzi mi o kogoś kompletnie innego, a mianowicie blogera podpisującego się Recma, który w tych dniach robi w Salonie24 wręcz oszałamiającą karierę, a która to kariera przebiega niemal dokładnie tak samo, jak przed laty kariera owej „studentki”. Tu też mamy do czynienia z tak zwanym „głosem rozsądku”, też ów „głos rozsądku” zostaje natychmiast zaatakowany przez „pisowską dzicz”, też dokładnie tak samo, jak wtedy, natychmiast na ratunek skrzywdzonemu przez swoich pędzą najbardziej prominentni hejterzy z Platformy, i wreszcie, niemal identycznie, jak w przypadku tamtej prowokacji, administracja Salonu stawia owemu Recmie prawdziwy łuk triumfalny. Bo przecież wszystkim nam zależy na tym, żeby nasza debata przyjęła wreszcie cywilizowaną formułę, i żebyśmy wszyscy sobie porozmawiali, czy na przykład propozycja PiS-u, by tylko Polacy mieszkający w Polsce mogli głosować, to dobry pomysł. Widzimy już, jak to się robi, prawda?
Ale jest jeszcze coś, co dla mnie stanowi prosty dowód, że mamy do czynienia z niemal identycznym przekrętem, co wówczas. Otóż ów Recma, ciężko pracujący na obczyźnie polski patriota, człowiek kulturalny i wiedzący, czym jest mądry umiar i czystość spojrzenia, chce jedynie zwrócić uwagę na karygodne błędy, jakie Andrzej Duda – również jego kandydat na prezydenta – popełnia w swojej kampanii, a przy tym pogadać o polskich sprawach i to, co go spotyka, to hejt ze strony swoich, i życzliwe wsparcie ze strony obcych. I wszystko pewnie byłoby dobrze, gdyby nie jeden jedyny fragment tekstu Recmy, gdzie ten, krytykując Andrzeja Dudę za to, że przyjechał do Londynu i zamiast emigrantów rozbawiać, nudził na temat ZUS-u, napisał co następuje:
„Problem jednak w tym, że ten wyjazd na Wyspy nie miał z tego akurat punktu widzenia, najmniejszego sensu. Mało że nikogo już ze swoich nie przyciągnął, to na dodatek spieprzył sobie opinię na Wyspach. Jaki przy tym idiota leitmotivem wystąpienia uczynił emerytury i reformę ZUS. No, litości! Co do cholery mnie interesuje Wasz pieprzony polski ZUS! Ja i tysiące mieszkańców na Wyspach, mają już wypracowane emerytury w tych krajach! Dziwi mnie, że sam Duda dał się wpuścić w taką tematykę. Sądziłem że ma więcej rozumu niż przeciętny członek władz PiS! Może go zatem przeceniłem i przedwcześnie uznałem za dobrego kandydata? Czuję się teraz głupio, bo od konwencji występuję w jego interesie. Pierwszy raz tak zaangażowałem się w agitację. A tu może się okazać że konwencja to było wszytko na co stać Dudę”.
Czy jest tu może ktoś na tyle tępy, by uznać, że powyższe słowa napisał człowiek szczerze zatroskany kampanijnymi błędami Andrzeja Dudy? Czy znajdzie się wśród czytelników tego tekstu choć jedna osoba, która uwierzy, że to jest język tak zwanej „pisowskiej mniejszości”, pozbawionej owego tak powszechnie już skompromitowanych jadu, nienawiści i chamstwa? To ma być głos prawdziwego polskiego emigranta-patrioty, który, otwarty na prawdę, chce zwyczajnie kulturalnie podebatować na temat sposobów wyjścia z naszej polskiej matni? Nie oszukujmy się, przecież to jest coś jeszcze głupszego, niż tamta historia o pisowskich faszystach z budki z gazetami, i przepraszam bardzo, ale trzeba mieć w sobie coś bardzo szczególnego, by tego nie widzieć. A zdanie „Ja i tysiące mieszkańców na Wyspach, mają już wypracowane emerytury w tych krajach!” dowodzi wręcz, że ów Recma nawet nie gada do nas z Irlandii, lecz z jakiegoś Szczecina, czy Piły, a i to w najlepszym wypadku.
Niedawno, na fali dyskusji związanej z kościelną kampanią skierowaną przeciwko cudzołóstwu, napisałem notkę, w której przestrzegłem wszystkich nas tu przed propagandą, która jest tak rozległa, tak potężna i tak perfidna, że praktycznie nie mamy przed nią najmniejszych szans obrony i jedyne co nam pozostaje to głęboka, możliwie najgłębsza, nieufność. I rozwaga. Maksymalna rozwaga w stosunku do tych, którzy nas zapraszają do udziału w swoich czarnych przedsięwzięciach. Wbrew pozorom, to nic szczególnie trudnego. Wystarczy odwrócić się plecami i odejść bez słowa. To bardzo ważne – bez słowa. To co mamy do powiedzenia będziemy mogli powiedzieć 10 maja.

Jak zawsze zapraszam wszystkich do odwiedzania księgarni pod adresem www.coryllus.pl i do kupowania moich książek. I nie tylko moich.

czwartek, 5 marca 2015

Cudzołóstwo, czyli nasi przyszli i pozamiatali

Wczorajsza notka Coryllusa, przyznaję, wprawiła mnie w nastrój dość ponury, bo nagle sobie uświadomiłem, że strona, którą zwyczajowo określamy przy pomocy zaimka „oni”, ma tak strasznie dużo środków i sposobów, przy użyciu których może nami na wszelkie sposoby manipulować, że my tak naprawdę nie mamy w tej potyczce absolutnie żadnych szans. Oczywiście, co do tego, jaki jest faktyczny stan rzeczy, ja już nie miałem wątpliwości od dawna, o czym może świadczyć choćby uporczywe pisanie przeze mnie słowa „System” z dużej litery, niemniej zawsze czegoś mi w tym moim spojrzeniu na sytuację brakowało, co by kazało mi dojść do przekonania, że my faktycznie stoimy na pozycji przegranej.
Wspomniałem o manipulowaniu, i jestem pewien, że wszyscy wiemy, co mam na myśli, jednak nie możemy się łudzić, że owa manipulacja sprowadza się wyłącznie do relacji między nimi a nami, czyli że oni próbują nami manipulować, a my albo owej manipulacji ulegamy, albo ją mężnie odrzucamy i na tym koniec. Otóż nic podobnego. To z czym mamy do czynienia, to niekończący się łańcuch, który w dodatku niemal od samego początku, i to niemal w tempie geometrycznym, tworzy łańcuchy kolejne i kolejne i jeszcze kolejne, i w efekcie, ów proces manipulacji jest na końcu tak rozległy i zautomatyzowany, że „oni” już nawet nie muszą nic robić – to wszystko działa już samo.
Jak czytamy w tekście Coryllusa, oto w znanym nam aż nazbyt dobrze wydawnictwie o nazwie „Czarne” ukazuje się książka niejakiego Wójcika pod tytułem „W rodzinie ojca mego”, poświęcona opisywaniu tej części Kościoła w Polsce, którą popularnie określa się, jako „taliban”. Okazuje się teraz, że ów Wójcik, przez kilka lat zatrudniony w redakcji „Gościa Niedzielnego”, w pewnym momencie zwrócił się do posłanki Prawa i Sprawiedliwości Krystyny Pawłowicz z prośbą o wywiad, ta się na rozmowę z chęcią zgodziła i najszczerzej, jak tylko potrafiła, z Wójcikiem porozmawiała. Ten, kiedy sprawę uznał za załatwioną, już jako dziennikarz „Gazety Wyborczej”, pobiegł z tym wywiadem – i, jak się domyślam, paroma jeszcze innymi, które uzyskał, jako przedstawiciel „Gościa” – do wydawnictwa pod nazwą, nomen omen, „Czarne” i wydał tam wspomnianą wcześniej książkę o „rodzinie ojca mego”, która dziś, jak się okazuje, kompromituje środowisko Pawłowicz na całej linii.
Ja nie wiem, jak to się stało, że „Gość Niedzielny” nie dość, że swego czasu w ogóle owego Wójcika zatrudnił, to jeszcze trzymał go u siebie przez siedem lat, i wyrzucił z roboty dopiero, kiedy Wójcik roześmiał im się w twarz i powiedział, że teraz, kiedy on już ma wszystko co chciał, to oni mogą go pocałować w tyłek, i powiem szczerze, wiedzieć ani nie potrzebuję, ani nie chcę. Natomiast nie mogę się powstrzymać od myśli, że taki „Gość Niedzielny” jest wystawiony na atak Systemu w sposób wręcz modelowy i w jego redakcji nie ma nikogo, kto by się temu potrafił przeciwstawić, z tego przede wszystkim powodu, że jedna trzecia redakcji to właśnie takie Wójciki, druga jedna trzecia to księża, którzy wszyscy wiemy, jacy są, a reszta to ci, którzy jakimś cudem dostali tę robotę i mają w nosie, co się tam wyprawia. A naprzeciwko stoi armia uzbrojona po zęby tak, że świat nie widział, i ani jej w głowie brać jeńców, czy kogokolwiek oszczędzać.
Szedłem sobie wczoraj z psem na spacer i w drodze do parku rzucił mi się w oczy ogromny billboard w ostrych czerwono-czarnych barwach, przedstawiający dwie złączone dłonie kobiety i mężczyzny, splecione jednak nie ślubnymi obrączkami, lecz… wężem. Wielki napis głosi „Konkubinat to grzech – nie cudzołóż”. Ponieważ już wcześniej przeczytałem notkę Coryllusa o posłance Pawłowicz i jej przygodzie z Wójcikiem, pomyślałem sobie, że to jest jak nic kampania zorganizowana przez „Gościa Niedzielnego”. Uznałem, że z całą pewnością ktoś z redakcji wpadł na pomysł, by w ten fantastyczny sposób zaangażować się w kampanię na rzecz zwycięstwa Andrzeja Dudy w najbliższych wyborach, pokazując Polakom, jacy my katolicy jesteśmy pomysłowi, porządni, a przede wszystkim pobożni, a przy okazji ruszyć sumienia tych, którzy żyją w grzechu, i w ten sposób, za jednym zamachem, upiec dwie pieczenie: zachęcić ich do nawrócenia, no a potem to już tylko do głosowania na Dudę. Tak sobie pomyślałem, ale kiedy wróciłem do domu, w Sieci znalazłem informacje na temat tej akcji i okazuje się, że za tych z nas, którzy żyją w nieślubnych związkach postanowiono się wziąć na wyższym szczeblu, a mianowicie w Krajowym Ośrodku Duszpasterstwa Rodzin, i to tam właśnie zorganizowano tę niezwykłą kampanię. Po co? Ideę tłumaczy nam dyrektor Ośrodka, ksiądz Przemysław Drąg:
„Od pewnego czasu obserwujemy wzrost liczby konkubinatów i spadek zawieranych małżeństw, zarówno cywilnych, jak i sakramentalnych. Chcieliśmy dotrzeć do ludzi młodych z przekazem bezpośrednim, mocnym”.
Ja wiem, że z księżmi nie ma sensu dyskutować, a publicznie to już zwyczajnie nie wypada, ponieważ jednak mam głębokie przekonanie, że za projektem, którego tak pięknie broni ksiądz Drąg, stoi ktoś zupełnie inny, któremu jest znacznie bliżej do wydawnictwa „Czarne”, niż do Kościoła, chciałbym Księdzu zwrócić uwagę na fakt, że przeróżnych grzechów, poza cudzołóstwem jest cała kupa, w tym takie, o których znaczna większość z nas myśli jak najgorzej. A więc nawet ludzie, którzy z Kościołem nie chcą mieć nic wspólnego, wiedzą, że nie należy kraść, kłamać, zabijać, być niedobrym dla swoich rodziców, obżerać się, wybuchać gniewem, lenić się, zazdrościć, pysznić się, wstrzymywać zapłatę. Tak się też składa, że, jak to pięknie określa ksiądz Drąg, „od pewnego czasu obserwujemy wzrost” większości z nich. Na przykład, jestem pewien, że nawet ksiądz Drąg, który najwidoczniej najbardziej dziś jest przejęty tym, że pary, zamiast się żenić, żyją w wolnych związkach, zauważył, że coraz więcej ludzi, szczególnie młodych kobiet, nieumiarkowanie się obżera. Zauważył on też zapewne, że wielu z nas nie czci tak jak należy dnia świętego. Jestem przekonany, że ksiądz Drąg widzi, jak ostatnio często wielu z nas popełnia grzech wołający o pomstę do nieba, polegający na wstrzymywaniu zapłaty. Myślę również, że musiał ksiądz Drąg zauważyć, jak ostatnio coraz częściej ludzie kłamią i oszukują. Mam też silne podejrzenie, że zaobserwował też ksiądz Drąg gwałtowny wzrost osób, które z różnych powodów popadają w rozpacz, a która, jak wiemy, jest grzechem niezwykle ciężkim. Widząc to wszystko, on postanowił jednak nie wyjść do ludzi z paskudnym wężem na billboardzie i hasłem: „Weź się w garść – rozpacz jest grzechem”, lub „Zapłać pracownikowi i nie żyj w grzechu”, lecz wszcząć na całą Polskę kampanię przeciwko ludziom, którzy postanowili żyć w tak zwanym konkubinacie. Bo ich jest coraz więcej, a konkubinat, jak wiemy, to cudzołóstwo. Rzecz jednak w tym niestety, że ów konkubinat, to jest już chyba jedyny z tych grzechów, który dla wielu z nas, jest czymś równie błahym, jak zjedzenie w piątek hamburgera. Niedawno, o ile czegoś nie pomyliłem, sam papież Franciszek zwrócił uwagę na fakt, że nowoczesny świat doprowadził naszą cywilizację do miejsca, gdzie małżeństwo stało się zbędnym balastem, i że Kościół powinien się do tego odnieść w jakiś inny sposób, niż przez straszenie ludzi grzechem, bo w przeciwnym wypadku zainteresowani najzwyczajniej w świecie uznają, że z tym akurat Kościołem oni nie chcą mieć nic wspólnego. Ludzi można bowiem zachęcać do tego, by nie kradli, nie zabijali, nie oszukiwali, nie prześladowali słabszych, nie obżerali się wreszcie; można ich nawet zachęcać, by zaczęli chodzić do kościoła w niedzielę i starali się pracownikom płacić za wykonaną pracę, bo to jest dla nich zwyczajnie zdrowe, ale, jeśli doszło do tego, że ludzie przestają się żenić, a celibat ich nie interesuje, najgorszą rzeczą, jaką można sobie wymyślić, to straszenie ich wężem i ogniem piekielnym. Bo większość z nich prędzej uzna, że z tą religią to jakiś przekręt, niż wezmą kredyt na wesele i mieszkanie i wózek dla dziecka.
Mimo to, ksiądz Drąg postanowił okleić całą Polskę tymi przerażającymi billboardami, aby, jak mówi „dotrzeć do młodych z mocnym przekazem”. On już podobno próbował w zeszłym roku, przy pomocy bardzo w jego przekonaniu zabawnych T-shirtów z napisem: „Keep calm, don’t kocia łapa”, no ale mimo że jedną z tych koszulek sprezentował samemu Papieżowi, pomysł nie wypalił. Tym razem więc zdecydowano się na węża.
A ja nie mam najmniejszych wątpliwości, jak to się wszystko zaczęło. Przyszedł ktoś do księdza Drąga i mu powiedział: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Zawsze Dziewica, proszę księdza. Chciałem powiedzieć, że my tej ‘kociej łapy’ nie możemy tak zostawić. Musimy walczyć, bo mamy do czynienia ze strasznym grzechem. Tu trzeba działać jak najszybciej. Proszę popatrzeć, mam już nawet projekt plakatu do tej nowej akcji: dwie dłonie splecione w uścisku węża. Mocna rzecz, prawda? To trzeba młodym pokazać, najlepiej już teraz, zanim nadejdzie wiosna. Rozumie ksiądz? Musimy dać świadectwo”. No i mamy to co mamy.
Tak to działa. Tak to właśnie działa. O akcji już nawet poinformował TVN. Bardzo rzetelnie, nie ukrywając nic z tego co najważniejsze. Nawet księdzu Drągowi pozwolili tam się wygadać. Do woli. Bez cenzury. No i w sam czas. Prezydent Komorowski przysypia, więc znów trzeba wszystko robić za niego. Na szczęście jest profesor Pawłowicz i ksiądz Drąg. Bardzo porządni ludzie. Bardzo.

Ponieważ wciąż tu się przewija ten wąż, zachęcam wszystkich do odwiedzania księgarni pod adresem http://coryllus.pl/?wpsc-product=palimy-licho-czyli-o-tymktorynigdynieprzepuszczazadnejokazji. Tam mamy moją najnowszą książkę o Diable jak najbardziej i o tym wszystkim, co wypada nam o nim wiedzieć. Bo inaczej, po nas.




piątek, 9 stycznia 2015

Charlie Hebdon, czyli gdy System się śmieje

Syn mój przyniósł mi zamieszczone w Internecie zdjęcie, przedstawiające kilkanaście wczorajszych wydań największych w Europie tabloidów, bym zobaczył, jak to wszystkie z nich, z wyjątkiem dwóch, poświęciły swoje wydania na relacjonowanie francuskiego zamachu. I, jak się już pewnie domyślamy, owe dwie czarne owce na owym europejskim oceanie wzruszeń, to nasz „Fakt” i „Super Express”. Celem publikacji obrazka było oczywiście uświadomienie nam, jak to bardzo Polska odstaje od tego, co przywykliśmy nazywać Europą, i jak bardzo owo odstawanie zaczyna już mieć wymiar cywilizacyjny i kulturowy. Kontrast bowiem między tym, czym się wczoraj zajmowała Europa, a tym, co, jak uznali – jestem pewien, że bardzo dobrze poinformowani o stanie świadomości swoich czytelników – wydawcy naszych dwóch brukowców, był autentycznie porażający. Z jednej strony ta straszna masakra, ci islamiści dobijający policjanta, te wnętrza redakcyjnych pokoi jakby ocalałych z kataklizmu, te twarze zabójców i ich ofiar, a z drugiej najpierw coś o kamienicy Tuska, a potem… już nie pamiętam – chyba kłopoty którejś z piosenkarek, czy aktorek.
Patrzyłem na to świadectwo i powiem szczerze, że poczułem się naprawdę dumny. Czy to możliwe, pomyślałem sobie, że Polska na tle tego straszliwego kłamstwa, tej manipulacji i tego psychicznego terroru, wciąż jeszcze pozostaje swoistą wyspą? Czy to możliwe, że oni jeszcze do nas nie dotarli i najwyraźniej nie mają sposoby, by nas dopaść?
Strzelanina w Paryżu wywołała tu na blogach całą serię komentarzy i nie wiem, jak to się rozkładało gdzie indziej, ale nie mogłem nie zauważyć, że ogólny ton, jaki zapanował tutaj, wskazywał raczej, że my wolimy traktować to co się tam stało, jako kolejną, niewyjaśnioną, a dla nas stanowiącą ewentualnie pole do intelektualnych spekulacji, prowokację. Podstawowy ton wypowiedzi na tym blogu sprowadzał się bowiem do tego, że to wszystko, co się tam stało, to wynik jakichś ukrytych międzynarodowych rozgrywek, w których to głupie pismo z jego głupimi rysownikami pozostaje tylko narzędziem w rękach ludzi, których ani twarzy, ani nazwisk nie znamy. A skoro tak, to my sobie owszem możemy pogadać, ale żeby się jakoś szczególnie w ten cyrk angażować, to już może niekoniecznie. Właśnie się dowiadujemy, że rząd francuski obiecał sfinansować najbliższe wydanie „Charlie Hebdo”, który ukaże się w nakładzie 1 miliona egzemplarzy i, jak się można domyślać, każdy Francuz będzie sobie poczytywał za obowiązek to coś zakupić. Nie wiem, jak wyglądają pierwsze strony „Faktu” i „Super Expressu” dziś, możliwe że pojawiły się w międzyczasie jakieś naciski i coś się zmieniło, ale jeśli nawet, to wczorajsze świadectwo jest na tyle mocne, że można poczuć moc.
Dziś też ukazuje się kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w niej felieton, który pisałem oczywiście jeszcze przed zamachem w Paryżu, ale którego przesłanie jakimś cudem dokładnie się łączy z tym, co się tam stało. Nie będę więc czekał do niedzieli i już dziś proponuje, byśmy sobie poczytali to co tak naprawdę i tak wszyscy wiemy. My to wiemy. Oni nie. My tak. I niech to będzie powodem naszej satysfakcji.

Jestem pewien, że wielu z nas wie doskonale, że niemal wszystkie informacje, jakie się pojawiają publicznie, a traktowane są powszechnie, jako istotne, są wynikiem bardzo szczególnej manipulacji. I wcale przez to nie sugeruję, że one same w sobie są nieprawdziwe, czy jakoś szczególnie zmanipulowane – nic podobnego. Za nimi często stoi czysta prawda, rzecz natomiast w tym, że manipulacją jest fakt, iż to one akurat, a nie żadne inne, zostały przez System uznane za warte publikacji i rozpowszechnienia. A ja jestem pewien, że kogo jak kogo, ale czytelników „Warszawskiej Gazety” nie muszę zapewniać, że tego czego mamy nie wiedzieć dziś, dzisiaj się nie dowiemy, a tego czego mamy nie wiedzieć nigdy, nie dowiemy się nigdy.
Jak ów plan działa dokładnie, pokażę może na przykładzie najświeższej sensacji, gdzie okazuje się nagle, że przemówienia, jakie dotychczas wygłaszał w języku angielskim minister Radosław Sikorski, nie dość że były dla niego pisane przez byłego ambasadora Wielkiej Brytanii w Polsce, niejakiego Crawforda, to jeszcze polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych Crawfordowi za tak zwane „konsultacje językowe” płaciło po 19 tysięcy złotych od sztuki.
I to jest oczywiście afera potrójna. Pomijając bowiem fakt, że nagle okazuje się, że z ową legendarną znajomością języka angielskiego przez Sikorskiego i jego światową pozycją wybitnego dyplomaty, to jest zwykły humbug, mamy do czynienia ze sprawę znacznie grubszą. Oto przede wszystkim okazuje się, że polskiemu szefowi dyplomacji przemówienia pisze ambasador obcego państwa – i sytuacji nie zmienia ani na jotę fakt, że owym ambasadorem nie jest jakiś ruski Wiaczesław, ale jak najbardziej nasz Charles – a jakby tego było mało, Brytyjczycy zamiast Sikorskiemu za tę przysługę coś odpalić, wręcz przeciwnie – biorą od niego ciężką kasę. Według wszelkich sensownych kryteriów, dużo za ciężką. A więc kolejna afera, czyż nie?
I oto nagle przypominamy sobie, że o owym Crawfordzie, jako bliskim kumplu Sikorskiego, słyszeliśmy już trzy lata temu, dokładnie przy tej samej okazji, a mianowicie podanej publicznie informacji, że to brytyjski wywiad Sikorskiemu pisze przemówienia, na których ten się następnie lansuje, jako wybitny oxfordczyk. Jeszcze bowiem w roku 2011, kiedy Sikorski ze swoim „wielkim” wystąpieniem odniósł rzekomy sukces w Berlinie, wszystkie główne media ujawniły „sensacyjną” informację, że owo przemówienie napisał Sikorskiemu Crawford. I co? I nic. Nastąpiło parę ogólnych oświadczeń, a po nich już tylko cisza i nikt więcej jakichkolwiek pytań nie zadawał… i teraz znów pojawia się sensacyjna rzekomo wiadomość, że Sikorskiemu przemówienia pisze obcy ambasador. I co? Tego akurat jeszcze nie wiemy. Natomiast rozwiązanie tej zagadki usłyszymy zapewne wkrótce. Możliwe że razem z rozwiązaniem kolejnej: kto i po co wypuścił komisarzycę Bieńkowską na wywiad dla kolorowego magazynu „Viva”, by ona się tam kompromitowała, plotąc coś na temat swojej pasji do numerologii, wróżb i horoskopów?
Czy ktoś mówił, że jest nudno?

Przypominam, że w księgarni Coryllusa na stronie www.coryllus.pl można cały czas zamawiać moje książki. Szczerze polecam – trzymajmy się prawdy.



niedziela, 22 grudnia 2013

O przedświątecznej fryzurze ojca Grzegorza Kramera

Zabierając się za pisanie tekstu o Katarzynie Bratkowskiej, kobiecie, która ogłosiła, że zamorduje swoje dziecko, że, aby było zabawniej, zrobi to w Wigilię Bożego Narodzenia, no i że zrobi to tak, by nikt jej nie był w stanie niczego udowodnić, miałem prawdziwy dylemat. Z jednej strony, wiedziałem, że muszę zwrócić uwagę na fakt, że wystąpienie Bratkowskiej to nędzna prowokacja, która właściwie nie warta jest choćby splunięcia, a z drugiej, bałem się, że poza mną i może paroma szczególnie zaczadzonymi tak zwanymi „obrońcami życia poczętego”, na ten występ nikt nie zwrócił uwagi, a ja tylko się niepotrzebnie wychylę.
Tymczasem wystarczy choćby rzucić okiem na Salon24, by wiedzieć, że w tym świętym okresie nie ma praktycznie tematu, który byłby w stanie konkurować z Bratkowską. Nawet Coryllus, człowiek, który wręcz demonstracyjnie unika angażowania się w problemy pozorne, napisał tekst o Bratkowskiej, i nawet to, że on, jako nieomal jedyny z komentujących, zwrócił uwagę na fakt, że ta wigilijna aborcja, to jedynie bezczelna wrzutka Systemu, w dodatku wrzutka z jakąś biedną narkomanką w roli głównej, nie zmienia faktu, że Bratkowska zdecydowanie wygrywa.
Nie byłoby jeszcze tak źle, gdyby większość komentarzy oscylowała wokół przedstawionej na moim, czy Coryllusa blogu, diagnozy, niestety, z tego, co się zdążyłem zorientować, ogromna ich większość ogranicza się albo do potępiania Bratkowskiej, jako przedstawicielki najdzikszego genderyzmu, albo do wznoszenia modlitw za życie tego dziecka, a jej nawrócenie.
I to uważam za prawdziwe nieszczęście. Zbliża się Święto Niepodległości, „Gazeta Wyborcza” ogłasza, że dla Polski zabory okazały się cywilizacyjnym zbawieniem; dobrzy ludzie przygotowują się do tego, by wspominać masakrę w Kopalni Wujek, ta sama „Wyborcza” przeprowadza wywiad z jakimś komunistycznym generałem; przed nami rocznica sowieckiej agresji na Polskę – możemy być pewni, że oni zrobią wszystko, żeby zająć naszą uwagę jakimś skandalem. A teraz ta Bratkowska, jako niezapowiedziany gość przy wigilijnym stole. Co za rozpacz!
Dziś mój kolega Lemming przysłał mi link do bloga nieznanego mi krakowskiego jezuity, nazwiskiem Grzegorz Kramer, na którym uznał on za stosowne zamieścić swój list do Bratkowskiej, skromnie zatytułowany „Do Pani Katarzyny Bratkowskiej”, zaczynający się od słów „Pani Katarzyno! Proszę Panią, jako mężczyzna – niech Pani nie zabija swojego Dziecka”, a kończący się deklaracją, że jeśli ona zechce jednak urodzić to dziecko, on zrzuci habit i je adoptuje.
Otóż ja już pomijam kuriozalność tej oferty. W końcu, jak on sobie dalszy rozwój wypadków wyobraża? Bratkowska, korzystając z krótkiej chwili przytomności, przyjmuje deklarację ojca Kramera, donosi swoją ciążę do przepisowego końca, następnie zostawia to dziecko w szpitalu z przyczepioną do nóżki karteczką „Dla Grzegorza Kramera” i podanym przez niego na blogu numerem telefonu, szpital dzwoni do Kramera, zawiadamia go, że czeka na niego przesyłka, a on wsiada w samochód i odbiera małego Kramera? Przepraszam za ten złośliwie-ironiczny ton, ale mam nadzieję, że wszyscy rozumiemy, że ojciec Kramer nie dał mi zbyt dużego pola manewru.
Jednak nie oto chodzi. Prawdziwy problem nie jest ani w tym, że ów świątobliwy mąż najzwyczajniej w świecie bredzi, ani też w tym, że on bredzi, bo chciał się najnormalniej w świecie podlansować, tyle że mu nie wyszło, ale w tym, że on najwyraźniej jest głęboko przekonany, że ta Bratkowska jest bytem całkowicie autonomicznym i że to, co ona będzie jeszcze prawdopodobnie przez dwa dni powtarzała, to coś, na co ona ma choćby podstawowy wpływ. Mogę się mylić, ale, kiedy czytam list ojca Kramera do Bratkowskiej, nie mogę przestać myśleć, że – choć oczywiście, jak już wspomniałem, wykorzystuje całe zdarzenie wyłącznie do tego, by się nieco podlansować – on wierzy, że Bratkowska jest faktycznie w ciąży i chce dokonać aborcji. A to już jest zmartwienie bardzo poważne.
Ojciec Kramer w pewnym momencie swojego listu pisze „jestem księdzem, od przeszło pięciu lat mam to szczęście ‘słuchać spowiedzi’, to znaczy, że przez cały ten czas mam okazję być świadkiem Bożej Miłości i Miłosierdzia”. I, powiem szczerze, że to oświadczenie robi na mnie wrażenie z jednego względu. Otóż ja jestem głęboko przekonany, że księża – i to księża wszyscy, niezależnie od osobistych niedostatków – właśnie przez to, że spowiadają, i w ten sposób właśnie, jak nikt inny, są nie tylko wiarygodnymi świadkami Bożej Miłości i Miłosierdzia, są też pierwszymi świadkami ludzkiego upadku i zawsze go wyprzedzającego kłamstwa. I oto nagle przed jednym z nich pojawia się jakaś półprzytomna oszustka, w sposób ewidentny nasłana przez ludzi od niej nieskończenie ważniejszych i cwanych, a on ją gotów jest utulić do swojego ojcowskiego serca. Ja rozumiem, że z konfesjonału nie widać za bardzo twarzy, więc ten element mógł ojcu Kramerowi umknąć, no ale przecież on widział zdjęcie Bratkowskiej, widział jej oczy, zamieścił je nawet na swoim blogu. I co? To wciąż za mało? Gdybym był bardziej cyniczny, to bym się pewnie zastanowił, czy ten Kramer to też nie jest jakaś prowokacja.
Pora kończyć. Powiem więc już tylko na koniec, że, bez względu na to, co zrobimy i co powiemy, tegoroczne Święta już i tak mamy z głowy. Oni już je nam zorganizowali, a my nie mamy już żadnego ruchu. List ojca Grzegorza Kramera to sprawa, o ile się nie mylę bardzo świeża, więc jest bardzo możliwe, że do naszego wigilijnego stołu będzie trzeba dostawić dwa, a nie jeden talerz. Dla niej, ale też i dla niego. Ewentualnie możemy faktycznie jeszcze spróbować się pomodlić. Tylko, broń Boże, za nią. Za nas. Już tylko za nas.

Do końca roku księgarnia Coryllusa, gdzie normalnie można kupować książki jego i moje, będzie zamknięta. W związku z okołoświąteczną gorączką, Gabriel najzwyczajniej w świecie nie dał rady utrzymać tego szaleńczego tempa. Ponieważ u mnie panuje jako taki spokój, jeśli ktoś ma ochotę na którąkolwiek z moich książek z podpisem, plus ewentualnie zapis video całego występu o Szatanie, bardzo proszę się zgłaszać na adres toyah@toyah.pl. Jeśli jednak komuś z jakiegoś powodu na książkach nie zależy, bardzo proszę nas wspierać pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

poniedziałek, 24 czerwca 2013

Przyszedł człowiek z koniem i chce nam poopowiadać o Polsce

Przyznam szczerze, że poprzedni tekst o Mai, która z tak skandalicznym uporem uczepiła się życia, że w pewnym momencie została z nią tylko jej mama i sam Pan Bóg, jest dla mnie tak ważny, że nie bardzo mi się chce go zastępować czymkolwiek innym, ale raz, że widzę aż nazbyt wyraźnie, że moje emocje są w dość jednoznacznej mniejszości, a dwa, że sprawy i tak biegną swoim własnym porządkiem i trudno sterczeć wciąż w jednym miejscu. W tej sytuacji, z jednodniowym opóźnieniem, przedstawiam swój ostatni felieton dla „Warszawskiej Gazety”. Mam nadzieję, że się spodoba.

Kiedy wydawałoby się, że nasze wspólne doświadczenia są wystarczająco jednoznaczne, byśmy przestali ulegać złudzeniu, że słowa „Polska”, „prawica”, „wolność”, gwarantują cokolwiek innego, jak pewność, że ktoś nas chce wystawić do wiatru, i to w sposób najbardziej brutalny, bo wykorzystujący naszą naiwną wiarę, co chwilę musimy trafiać na kogoś, kto nam tłumaczy, że „nie ma wroga na prawicy”. Co najmniej od 1989 roku, a jak idzie o ludzi jeszcze bardziej czujnych i przezornych od nas, znacznie dłużej, nie ma praktycznie dnia, byśmy nie mogli się przekonać osobiście, wręcz na własnej skórze, w jaki sposób System regularnie okręca sobie nas wokół swojego brudnego palucha, podsuwając nam kolejne, „prawicowe”, jak jasna cholera, propozycje, które my łykamy, jak dzieci we mgle, i wciąż powtarzamy, że najgorsze, co nas może spotkać, to wewnętrzne kłótnie. Bo przecież „nie ma wroga na prawicy”.
W najświeższym numerze „Warszawskiej Gazety” znajdujemy dwa obszerne artykuły poświęcone udowadnianiu owej absurdalnej tezy, pierwszy Rekontry, gdzie od razu na pierwszej stronie dostajemy w łeb argumentem, że nie trzeba przecież „bać się inicjatywy ludzi, których łączy miłość do ojczyzny”, a nieco głębiej, Mirosław Kokoszkiewicz bierze nas pod włos czymś co już stanowi oczywisty szantaż. Okazuje się bowiem, że każdy z nas, kto boi się raptownego – co ciekawe, pojawiającego się regularnie przed każdymi kolejnymi wyborami – mnożenia prawicowych ofert, faktycznie wspiera „ducha wyłączności”, tak dobrze nam znanego z ulicy Czerskiej w Warszawie.
Kokoszkiewicz akurat, w ogóle, jak idzie o wymiar retoryczny swojej refleksji, bije wszelkie rekordy, a jednocześnie, w owym zauroczeniu własnym głosem, sam sobie skutecznie zaprzecza. Przysłuchajmy się co on ogłasza: „Właśnie jednego frontu i jednej wielkiej masowej ofensywy boją się zdrajcy i wrogowie Polski, więc będą dążyć do skłócenia, jątrzenia i dzielenia”. Przepraszam Kolegę bardzo, ale czy tu przypadkiem nie chodziło mu o niedawne słowa Rafała Ziemkiewicza, który najbardziej jednoznacznie jak tylko można było, zasugerował, że Jarosław Kaczyński i Adam Michnik wywodzą się z jednego wspólnego układu i że jego i jego kumpli narodowców ambicją jest stworzenie oferty, która w sposób pełniejszy będzie reprezentowała autentyczną polską prawicę?
Jak napisałem wcześniej, całe nasze doświadczenie minionych dwudziestu kilku już lat każe nam od rana do nocy pamiętać, że źli ludzie przede wszystkim nie próżnują, a poza tym – chociaż nie tak głupi, jak się nam wydaje – naprawdę nie są tacy mądrzy, by umieć wymyślić coś naprawdę nowego, jak idzie o to, co od zarania dziejów nosi nazwę prowokacji.
Dziś wpychają się nam do naszego domu z kolejnym koniem trojańskim i swoimi śliskimi głosami opowiadają nam, jakie to nam ciekawe patriotyczne historie przywieźli. A kiedy my mówimy im, żeby sobie tego konia wsadzili w tyłek, przychodzą Kokoszkiewicz z Rekontrą i tłumacza nam, jacy jesteśmy brzydcy, i że nam tylko zwady w głowie.

Domyślam się, że okres wakacyjny stawia przed większością z nas dodatkowe finansowe wyzwania, co w połączeniu z faktem, że w ogóle przez ostatnie lata zrobiło się raczej cieżko, niż lekko, pozostawia nam bardzo niewielkie pore manewru. Niemniej, jeśli ktoś czuje się w miarę bezpiecznie, a lubi tu spędzać czas, bardzo proszę o wsparcie pod podanym obok umerem konta. Dziękuję.

sobota, 15 czerwca 2013

Ziemkiewicz ściągnął kaptur

Tradycyjnie, jak w kazdy weekend, zapraszam do mojego stałego felietonu, który w swojej "Warszawskiej Gazecie" zamieszcza Piotr Bachurski. No i polecam samą "Warszawską". Ona jest coraz lepsza.

Powiem uczciwie, że pojawienie się czegoś, co się nazywa Ruch Narodowy zwyczajnie przegapiłem. I to przegapiłem w pewnym sensie z premedytacją. Niestety, tak jak to często bywa, przed propagandową agresją, w dodatku tak zmasowaną, uciec się nie da, no i w końcu dotarło do mnie, że zgodnie ze stałą, obserwowaną od lat, tradycją, ile razy Prawo i Sprawiedliwość zaczyna osiągać polityczne sukcesy i mierzyć w wyborcze zwycięstwo, aktywizować się zaczynają tak zwani „faszyści”, najczęściej pod przewodnictwem Artura Zawiszy, ale też zawsze z jakimiś nowymi, powyciąganymi z różnych zakamarków, twarzami.
Jak mówię, ja jestem do tego typu demonstracji ubeckiej przebiegłości przyzwyczajony, i tego rodzaju zamierzenia mnie nie niepokoją. Wiem bowiem doskonale, że za tym stoi coś, co ja osobiście, za dobrym wojakiem Szwejkiem, nazywam zbałwanieniem do kwadratu, a czego postpeerelowska agentura, choćby nie wiem, jak się starała, wyzbyć się nie jest w stanie, a mianowicie przekonania, że Polacy to faszystowskie ścierwo, które w końcu nie wytrzyma i zagłosuje na coś odpowiednio głupiego. Ja wiem doskonale, że oni już nigdy nie przestaną stosować tej swojej nędznej prowokacji, bo ona jest wynikiem czegoś, bez czego oni równie dobrze mogą sobie po kolei, jeden po drugim, zacząć strzelać w łeb.
A więc nawet gdyby od jutra System zaczął nam wciskać po cztery nowe ugrupowania narodowe dziennie, z których liderzy będą nam w najbardziej wzruszających słowach tłumaczyć, jak to skrwawiona Ojczyzna błaga nas o to, byśmy stanęli przeciwko żydowsko-ukraińskiej sotni, i tak nic z tego nie będzie, a jak przyjdą wybory, to my znów najpierw pójdziemy na mszę, a potem zagłosujemy na Jarosława Kaczyńskiego.
Tym razem jednak stało się coś, co nawet mnie zaskoczyło. Otóż w ten czarno-czerwony geszeft dał się wciągnąć sam Rafał A. Ziemkiewicz i ogłosił, że „[Jarosław Kaczyński] to jest człowiek z tego samego salonu, co Bronisław Geremek czy Adam Michnik”.
Deklaracja ta, z jednej strony, jak mówię, mnie zaskakuje, bo nawet ja, który o Ziemkiewiczu zdanie miałem od długiego już czasu najniższe, nie spodziewałem się, że on jest aż tak beznadziejnie głupi, żeby się tak wystawić, a z drugiej, naprawdę bardzo cieszy. Ziemkiewicz już od dłuższego czasu wykonywał gesty, które powinny były nas zaniepokoić, a jednak jakimś cudem nie niepokoiły. On wciąż odstawiał ten swój niepojęty cyrk, śmiejąc się nam bezczelnie w twarz, i kiedy wydawało się, że nie ma takiej siły, by ktoś na którymś z jego licznych spotkań, dał mu kopniaka w ten tłusty tyłek, on zrobił coś tak niebywałego.
Biorę pod uwagę, że on coś tam jeszcze ukrywa, jakąś nieznaną nam chorobę, czy równie nieznane interesy. Jednak nie będę dopraszał się wyjaśnienia. Jeśli dalej mam wspinać nazwisko Ziemkiewicz, to tylko a konto owego kopniaka, na który będę czekał z radością w sercu.

Nie wiem, jak jest z kredytami u Ziemkiewicza, Rokity, Wiplera, Libickiego i całej reszty, natomiast, jak idzie o mnie, muszę wytrzymać jeszcze dokładnie półtora roku, i wówczas będę wolny jak wiejski ptak. Bardzo więc proszę o wsparcie do tego czasu, a potem już Wam dam święty spokój.

poniedziałek, 27 sierpnia 2012

Walki w klatce - epilog

Kiedy myślę o wszystkich szkodach, jakie Polsce wyrządziła władza Platformy Obywatelskiej, największa z nich, jaka mi dziś przychodzi do głowy, powiem uczciwie, ma dla mnie bardzo niejasne pochodzenie. Otóż ja autentycznie nie jestem pewien, czy do nieszczęścia, o którym myślę, doszło w wyniku jakiegoś perfidnego planu przygotowanego na najwyższych piętrach Systemu, czy może tego co się stało, nikt tak naprawdę ani nie chciał, ani tym bardziej nie przewidział, ale doszło do tego jakoś tak przypadkiem, na marginesie zupełnie innych ciągów zdarzeń.
Doświadczenie podpowiada mi, że ponieważ mało co dzieje się przypadkowo, szczególnie tam gdzie chodzi o rzeczy wręcz tworzące historię, ktoś tu się w pewnym momencie musiał wykazać niezwykłą wręcz pomysłowością. Jest mi bardzo trudno uwierzyć, by ludzi tak złych i zdemoralizowanych, jakimi niewątpliwie są ci co dziś trzymają władzę – a mówię o władzy realnej, a nie ledwie o ekspozyturze – mógł spotkać aż taki uśmiech losu. Mam nadzieję, że jednak los, jakkolwiek byśmy go rozumieli, nie może być aż tak okrutny. A zatem, oni to sobie musieli tak właśnie zaplanować.
O czym mówię? Otóż proszę zwrócić uwagę na fakt, że w Polsce, od kilku już dobrych lat, wszyscy robią wrażenie jakby żyli tylko po to, by utrzymać się przy życiu, żywiąc się jednocześnie nadzieją, że to tylko jeszcze trochę, a później się wszystko uspokoi i będzie można przynajmniej podnieść głowę. I wcale nie mam tu na myśli zwykłych ludzi. Kiedy mówię o tej walce o przeżycie, mam na myśli dokładnie wszystkich, zaczynając na samym dole, a kończąc tam, gdzie z pozoru nie ma już ani zmartwień, ani lęków, ani nawet zwykłych codziennych kłopotów. Gdyby ta katastrofa – bo to jest autentyczna katastrofa – dotyczyła tylko tak zwanych dołów, mógłbym nawet uznać, że coś się gdzieś po drodze nie do końca udało, i pewna część społeczeństwa została nieco z tylu. Trudno. Jak to mówią, gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą. Problem jednak w tym, że to się dzieje na każdym dokładnie szczeblu tej drabiny. Jeśli ktoś ma spokój, to być może wyłącznie ci dwaj, co tę drabinę trzymają.
A zatem, wszyscy jesteśmy zajęci tylko tym, by przeżyć. O nas zresztą nie ma co mówić, bo akurat my doskonale wiemy, jak to z nami jest. Chciałbym się dziś skupić na tych, o których mamy zwyczaj myśleć jako o ludziach, którym się udało, i na których tak często liczymy, że albo się wreszcie wsłuchają w nasz głos, albo się zreflektują i zwrócą w stronę tego co dobre. Otóż prawdziwe nieszczęście polega na tym, że oni nawet jeśli się zreflektują i nawet jeśli się zwrócą w stronę tego co dobre, ów ich gest nie będzie miał żadnego praktycznego znaczenia, z tego względu, że każdy z nich zostanie w jednej chwili ściągnięty na ziemię, a jego uwaga natychmiast skupi się na tym, co na dziś dla niego akurat jest najważniejsze. A więc na walce o przeżycie.
Oglądałem niedawno drobny fragment programu w TVN24, kiedy to poseł Dera, z jakimś półprzytomnym miłośnikiem marihuany, dyskutowali kwestię jej legalizacji. Kiedy się zastanawiałem, jak to możliwe, że poseł Dera, człowiek już przecież w swoim wieku i z pewną reputacją, zgadza się w ogóle występować w jednym programie z praktycznie ściągniętym z ulicy żulem jako stroną w dyskusji, uświadomiłem sobie, że Dera tak naprawdę nie ma wyjścia. Jeśli on nie wystąpi, wystąpi kto inny, a po kilku kolejnych takich gestach, ślad po nim nie zostanie.
Podobnie zresztą jest z tym biedakiem z woreczkiem zasuszonej trawy w kieszeni. Nawet gdyby mu przyszło do głowy, że on jednak skończy z tym paleniem i postanowi żyć jak normalny człowiek, nie może tego zrobić, bo w ten sposób być może straci jedną i niepowtarzalną szansę na to, by w tym całym chaosie, przynajmniej pozornie, być kimś. On znalazł tę maleńką niszę, której się musi trzymać, nie może z niej choćby na moment ustąpić, bo zaraz przyjdzie ktoś inny i zajmie jego miejsce. A więc tu akurat oni obaj – i Dera i ten narkoman – jadą dokładnie na tym samym wózku – wózku, który pozwala im zwyczajnie żyć.
I tak samo jest akurat z całą polityką. Tam wszyscy wiszą, uczepieni zębami i pazurami czego się im uczepić udało, i boją się wykonać jakikolwiek ryzykowny ruch, bo może się okazać, że to będzie ich ruch ostatni. A tam na dole już czekają następni. W tym oczywiście ci, którzy jakiś czas temu sami się głupio puścili. I proszę się zastanowić, jak w takiej sytuacji można w ogóle rozmawiać o Polsce, o rozwoju, o walce z korupcją, o budowie dróg, o naprawie systemu sprawiedliwości, o służbie zdrowia, o edukacji, o finansach? Jak można nawet o tym wszystkim myśleć, skoro wszystko zostało tak zorganizowane, że najważniejsze to dożyć do jutra?
Myślę że często się zastanawiamy, skąd w tej polityce tyle agresji, i jak to się stało, że tylu porządnych przecież ludzi, z biegiem lat ogarnęła taka brutalność i bezwzględność. Skąd oni wszyscy zrobili się tacy okrutni i źli? No własnie stąd, że oni wszyscy walczą o przeżycie. Każdy z nich wie, że w chwili gdy przestanie się starać, na jego miejsce wskoczy ktoś od niego lepszy i go zwyczajnie z tego centymetra kwadratowego strąci. I co się stanie wtedy. O, wtedy to już będzie się można w tej sprawie zwrócić do jego żony i dzieci. Na przykład.
I w ten oto sposób działa polska polityka, gdzie naprzeciwko siebie stoją dwie grupy przerażonych ludzi, z których i jedni i drudzy plują na siebie i warczą… a my nagle uświadamiamy sobie, że oni się zachowują w ten sposób wyłącznie wtedy, kiedy mają przed sobą publiczność, podobnie jak oni, napuszczoną wzajemnie na siebie, i – podobnie jak oni, plującą na siebie i warczącą – w głębokim przekonaniu, że ktoś komuś chce coś odebrać. Kiedy bowiem publiczności nie ma, oni wszyscy siadają zdyszani, i już w pełnej zgodzie i zrozumieniu wspólnego losu, czekają na następny punkt programu.
A zatem, mamy tę publiczność, ale mamy też tych, którzy ową publiczność mają za zadanie utrzymywać w pełnej aktywności. Bo wiadomo, że bez niej to wszystko w jednej chwili traci sens. W końcu dla kogo „Newsweek” będzie projektował coraz bardziej antykościelne okładki, a Tomasz Sakiewicz drukował kolejne egzemplarze „Raportu Macierewicza”? A więc media. Niedawno pisałem trochę o tygodniku „Uważam Rze” i roli, jako pełni on po tak zwanej prawej stronie sceny politycznej. Ponieważ do tego co tam czytam mam stosunek bardzo krytyczny, spotkały mnie zarzuty, że przeze mnie przebija zwykła zawiść, bo ja bym chciał być tam gdzie są Ziemkiewicz, Semka, Wildstein, czy Karnowscy, a tymczasem okazuje się, że sobie nie zasłużyłem. No i się pieklę. Otóż uważam, że jest dziś bardzo dobra okazja, by, korzystając z tematu, wyjaśnić tę sprawę, a jednocześnie pokazać problem. Rzecz mianowicie polega na tym, że ja nie mam żadnego powodu, by wymienionym przez mnie redaktorom czegokolwiek zazdrościć. Nawet jeśli oni za swoją robotę dostają więcej pieniędzy niż ja. Mam bowiem bardzo mocne przekonanie, że ich sytuacja wcale nie jest taka wspaniała. Moim zdaniem, każdy z nich jest dokładnie w tym samym miejscu walki o przetrwanie, co wspomniany wcześniej przez mnie posel Dera, ten młody ćpun, no i pewnie też ja. A więc, ja naprawdę nie mam im czego zazdrościć.
Proszę zwrócić uwagę, jak działają główne media w Polsce, w tym właśnie „Uważam Rze”. One wszystkie – być może z wyjątkiem mediów toruńskich – realizują politykę Systemu. Utrzymanie status quo i zapewnienie utrzymania tym wszystkim, którzy ów System tworzą i wspierają. Mówi mi moja córka i moja żona, że ja nie powinienem walczyć z sojusznikami. I ja oczywiście to bardzo dobrze rozumiem, tyle że ja wcale nie uważam dziennikarzy z „Uważam Rze” za sojuszników, No może tylko sojuszników we wspólnej biedzie. Tak samo jak dziennikarzy z „Polityki” czy „Newsweeka”. Czy może ktoś zwrócił uwagę na to, jak są ostatnio robione wywiady braci Karnowskich? Każdy z nich ma na celu przede wszystkim zareklamowanie jakiegoś biznesu, który daje szanse przeżycia dla jakiejś rodziny. Czytamy rozmowę z Markiem Chodakiewiczem, a na ilustrującym rozmowę zdjęciu widzimy, jak obaj Karnowscy i sam autor trzymają w dłoniach jego nową książkę. Czytamy rozmowę z Krzysztofem Skowrońskim, a Krzysztof Skowroński w co drugim niemal zdaniu powtarza nazwę rozgłośni „Wnet”. Mamy koleiny wywiad z jakimś członkiem redakcji „Super Expressu” – i proszę bardzo, cała rozmowa z odpowiednim zdjęciem, o jego nowej książce. Myślę, że nawet ostatnia rozmowa z Pawłem Kukizem miała na celu zainteresowanie czytelników jego najnowszą płytą.
Ale nie trzeba czytać tych wywiadów, by wiedzieć o co chodzi. Piotr Gociek pisze relację o polskiej biedzie, i co chwilę podkreśla, że on ową biedę oglądał, a dziś ma przyjemność relacjonować, dzięki wyprawie zorganizowanej przez radio „Wnet”. Każdy kolejny felieton Eryka Mistewicza ma na celu wyłącznie propagowanie jego biznesu. W każdym niemal swoim felietonie, Waldemar Łysiak wspomina o swoich kolejnych książkach, z sugestią, żeby, jeśli ktoś chce wiedzieć więcej, tam zajrzał i uzupełnił swoją wiedzę. Ktoś się spyta, co w takim razie mają z tego Karnowscy i reszta? Odpowiedź jest prosta. Oni mają pracę, i to póki co, pracę zupełnie dobrą. Im się naprawdę udało. Był taki okres, kiedy nie bardzo wiedzieli, jaki będzie ich los, kiedy to jeszcze bali się pewnych zdecydowanych deklaracji, ale w końcu zauważyli tę lukę, najpierw ostrożnie włożyli tam stopę, potem druga, i okazało się, że jest dobrze. Był taki okres, kiedy wydawało się, że całą prawicową część elektoratu objęli już swoim protektoratem ojciec Rydzyk i Tomasz Sakiewicz, i dalej już ani rusz. Koniec. Ta przestrzeń została już wypełniona. Tymczasem, kiedy to „Wprost” trafiło w ręce jakichś patałachów, państwo, jak ostatni partacz, sprzedało swoje udziały w „Rzeczpospolitej”, okazało się, że jest szansa… no i oni ją wykorzystali. Przynajmniej ten Hajdarowicz ma tyle rozumu, że pozwala „autorom niepokornym” hasać. On wie, jak się robi biznes.
Ktoś mi powie, że to chyba dobrze, że nasze media się rozwijają i że dzięki temu owa przestrzeń wolności też się powiększa. Może i tak. Może to i dobrze. Ja jednak piszę o czymś zupełnie innym. Ja piszę o moich bardzo poważnych obawach, że to co mamy, to wcale nie jest to cośmy sobie wywalczyli, ale to co zostało na nas zesłane niemal jak przekleństwo. Chodzi bowiem o to, że jeśli mam rację, i cała nasza medialno-polityczna scena to zaledwie pewien bardzo czarny projekt, w którym to projekcie wszyscy odgrywają swoje role wyłącznie dlatego, że zostali do tej gry zmuszeni po to, by to już tak trwało zawsze, i w taki sposób, by nikomu nie przyszło do głowy, że można inaczej, to naprawdę nie mamy się z czego cieszyć.
A zatem, wszyscy ci, którzy wciąż marzą o Polsce i gotowi są na bardzo wiele – nawet zgadzając się na życie na granicy ekonomicznego ryzyka – by pomóc nam wszystkim do tej Polski dojść, w pewnym sensie stoją pod ścianą. Bo nie ma najmniejszych szans, by w tej ich walce pomógł im ktokolwiek z tych, do których tak naprawdę ten obowiązek zawsze należał, i za realizowanie którego oni wciąż przecież biorą pieniądze. Wychodzi na to, że oni wszyscy, którzy sami się przecież zgłosili, żeby nam tę Polskę wywalczyć, dali się w bardzo krótkim czasie tak ogłupić i spętać, że nagle dla Niej już czasu nie mają. Muszą walczyć o swoje. Już tylko o swoje.
29 września przez Warszawę ma ruszyć wielki marsz w obronie telewizji „Trwam”. Już ten poprzedni był absolutnie wyjątkowy. Zobaczymy jak będzie teraz. Swoją drogą, to jest niesamowite, jak się historia ciekawie toczy. Nagle może się okazać, że to wszystko runie dzięki jednej malej telewizji, którą, jak słyszę, w całej Polsce ogląda zaledwie 5 tysięcy osób.

Jak wiemy – powtórzyłem to zresztą w powyższym tekście – i ja walczę o przeżycie. Rzecz w tym, że nie tylko. Bóg mi świadkiem, że nie tylko. Ja to się stało? Nie wiem. Może oni mnie za bardzo przycisnęli. Może mieli mi trochę darować. Może trzeba im było dłużej potrzymać mnie na krawędzi. Byłbym bardziej potulny. A tak? Szykuję się już na ów koniec września. Wraz z innymi. No i oczywiście uczciwie proszę o wspieranie tego bloga. Dziękuję.

piątek, 2 grudnia 2011

Próba druga. Próba ostatnia?

Blogowanie, jeśli przyjąć, że ten kto się tym zajmuje, robi to z uczciwie i z pasją, to bardzo przyjemne zajęcie. Dlaczego zrobiłem zastrzeżenie odnośnie uczciwości i pasji? Otóż chodzi mi o to, że bardzo często trafiam na autorów, którzy zdecydowanie traktują te robotę tak, jakby ktoś im powiedział, że blogować należy, ale oni osobiście nie mają do tego ani serca, ani podstawowego talentu. Mogę zatem sądzić, że dla nich akurat ta część ich życia nie daje im większej satysfakcji. Po czym można poznać, że ktoś blogerem został wyłącznie z tego powodu, że inni też tam już są, a jakoś głupio zostać w tyle? Przede wszystkim, jak już wspomniałem, w ten sposób, że teksty tam publikowane są albo na żenująco niskim poziomie literackim i intelektualnym, lub że to nawet nie są teksty w sensie powszechnie rozpoznawalnym, lecz jakieś parozdaniowe, najczęściej pełne interpunkcyjnych błędów, uwagi na tematy kompletnie nieistotne. Ale jest też inny sposób rozpoznania blogera bez serca i bez choćby podstawowej ciekawości tego, czym mu się przyszło zajmować. Chodzi o komentarze. Są bowiem tacy blogerzy, dla których blogowanie oznacza wyłącznie wlepianie swoich najświeższych przemyśleń, a jak idzie o to, co z nimi się dzieje dalej – to już jest kompletnie nieinteresujące. I tu prym wiodą zawodowi dziennikarze, politycy i różnego rodzaju osoby publiczne. Im akurat do pełnej satysfakcji wystarczy to, że ich tekst znalazł się na eksponowanym miejscu i że czytają go tabuny rozpalonych ciekawością internautów. Podejrzewam, że, poza wklejeniem samego tekstu, jeśli oni tam w ogóle zaglądają, to wyłącznie po to, by się zorientować, ile osob to co tam jest skomentowało, i ewentualnie, czy udało się wzbudzić w nich jakieś emocje. Jakiekolwiek.
Ale są też blogerzy-amatorzy. Ci, którzy, kiedy dopiero zaczynali swoją działalność, owszem, starali się zachować pewną aktywność, ale jak już nagle odnieśli pewien większy sukces i ten sukces został im oficjalnie potwierdzony, uznali się za część owego blogerskiego establishmentu, i zaczęli traktować swoje pisanie niemal wyłącznie jako okazję do potwierdzenia swojej obecności, i to obecności na, odpowiednim jak najbardziej, towarzyskim poziomie. Tu akurat idealnym przykładem byłaby może Kataryna, no ale ona jest już swego rodzaju weteranem. Znacznie bardziej ciekawe jest natomiast obserwowanie blogerów stosunkowo nowych, ale już publicznie rozpoznawanych. A więc najczęściej tych, którzy choćby w minimalnym wymiarze zostali autoryzowani przez domenę oficjalną. Aż serce rośnie, kiedy widać to ich odpływanie.
Co mi strzeliło do głowy, by nagle pisać o blogowaniu, i to jeszcze w tym przedziwnym kontekście? Otóż nagle sobie dziś uświadomiłem, że moja sytuacja jest całkowicie odwrotna do tej, którą opisałem wyżej. Otóż nie chciałbym, żeby ktoś te moje słowa odebrał jako brzydkie nadymanie się, ale ja naprawdę mam kilka bardzo poważnych dowodów na to, że ten blog należy do najważniejszych politycznych blogów w Polsce. Nie będę owych argumentów tu przedstawiał, bo wiem świetnie, że ci, którzy mnie nie znoszą i tak ich do wiadomości nie przyjmą, a ci, co tu przychodzą z potrzeby serca, wiedzą to wszystko świetnie i bez mojego gadania. A zatem, ja miałbym, jak się zdaje wszelkie podstawy do tego, by wszystko co dotychczas robię, robić dalej na tym poziomie zaangażowania, tyle że to zaangażowanie ograniczałoby się zaledwie do pisania tych tekstów i ich wklejania. W końcu, co mi zależy? Ten blog ma swoich stałych czytelników, wedle danych z kalkulatora, odwiedza go często ponad tysiąc osób dziennie – czego mi więcej trzeba? Ktoś powie, że chodzi o pieniądze. No dobra. Niech będzie, że i to, ale, jak sądzę, nawet gdybym od dziś zaczął odpowiadać tylko na wybrane komentarze, wielkość tej pomocy by się raczej nie zmieniła. A mimo to, ja tu siedzę od rana do wieczora i patrzę, czy tu się coś dzieje, czy nie. I ten blog niezmiennie pozostaje niemal całym moim życiem.
Tymczasem, często jest tak, że ja tu jestem niemal jedynym uczestnikiem tego spotkania. Weźmy tekst, który, kiedy piszę te słowa, jest wciąż tekstem najnowszym, ale zaraz spadnie o schodek niżej. Napisałem go wczoraj i miałem poczucie, że to jest coś, co mi się zdarza zaledwie parę razy do roku. Kto się zajmuje blogowaniem na poważnie, wie, co to za uczucie. Ale też ten kto się zajmuje blogowaniem na poważnie, wie, że to jest jedna z tych dwóch sytuacji, kiedy to blogowanie staje się wyłącznie udręką. Jedna to odwieczne już użeranie się z tym okropnym poczuciem, że w większości przypadków w ogóle nie wiadomo, kto to taki siedzi po przeciwnej stronie sieci, a drugie – i z tym mamy do czynienia tu i dziś – to sytuacja, gdy ten tekst, na który tak liczyliśmy, okazuje się inspirujący niemal w stopniu zerowym. Proszę popatrzeć, o co mi chodzi. Wkleiłem tę notkę wczoraj wieczorem, i pierwszy komentarz pojawił się dziś dopiero około południa. Oczywiście od razu na niego odpisałem. A więc, jak na razie, jest jeden-jeden. Czyż nie?
Donoszą mi koledzy, że to w ogóle nie chodzi o inspiracje i brak zainteresowania. Chodzi o to, że każdy, kiedy już pisze, chciałby napisać coś naprawdę ważnego i mądrego, a to akurat nie zawsze się udaje. A zatem, szczególnie przy tekstach bardziej zamkniętych, komentowanie jest bardzo utrudnione. Może i tak, choć nie sądzę. Nie mogę na przykład nie zauważyć, że kilku bardzo znaczących komentatorów, którzy byli tu w swoim czasie bardzo intensywnie obecni, dziś praktycznie się nie pojawiają. Czy to znaczy, że ich opuściła twórcza wena? Niestety nie. Wygląda na to, że to ja tracę siły. Bo czym na przykład można wytłumaczyć to, że taka „latinitas” już się tu nie pojawia? Tu nie. Gdzie indziej, jak najbardziej. No i to jest bardzo poważne zmartwienie, wiążące się z prowadzeniem bloga.
Napisałem wczoraj ten tekst o Oceanii i byłem z niego tak dumny, że pomyślałem sobie, że zatrzymam go na samym szczycie tej strony przez parę dni. No, niestety, jak to czasem bywa, okazało się, że on napisany został raczej tylko dla mnie. A więc, zsuwamy go. Dziś jest czas na kolejną refleksję. Pamiętamy może jeszcze, jak to kilka dni temu zasugerowałem, że w praktyce, podstawowy sens organizowania tzw. Marszu Niepodległości sprowadzał się do tego, by wyprowadzić na ulicę, z jednej strony całą kupę polskich patriotów, a z drugiej ruskich prowokatorów, doprowadzić do krwawego starcia, i w efekcie tego, wzbudzić w podstawowej części społeczeństwa takie napięcie, by można było, już bez dodatkowych, turbulencji, przejść suchą nogą przez przyszły, krytyczny jak się zdaje, rok. Plan nie wypalił. Wielotysięczna demonstracja przeszła ulicami Warszawy bez najmniejszego incydentu, a zatem System i jego służby, chcąc koniecznie zrealizować swój zamysł choćby w wymiarze propagandowym, doprowadziły do starć, na znacznie oczywiście mniejszą skalę, na samych peryferiach tego wielkiego ruchu. Napisałem w swoim tekście, że moim zdaniem, to była, choć nieudana, to zaledwie pierwsza próba. Ale że do podobnych prób musi dojść co najmniej raz jeszcze. Dlaczego? Dlatego, że System nie ma absolutnie żadnej innej szansy zachowania władzy, niż przez spacyfikowanie społecznych nastrojów, które na przyszły tok zapowiadają się w sposób bardzo konkretny. Jeśli System chce utrzymać władzę, musi, jeszcze zanim nastąpi prawdziwy wstrząs i ludzie zaczną wychodzić na ulicę w sposób całkowicie nieskoordynowany, sprowokować zdarzenia tak straszne, by większość społeczeństwa zwyczajnie bała się ruszyć. I teraz, kiedy owa większość żyje wciąż resztkami nadziei, że jeśli tylko zachowamy spokój, nic strasznego się nie wydarzy, jest na to czas jedyny.
Przedstawiłem tę analizę i zaproponowałem, by nie dać się sprowokować. By siedzieć cicho do czasu aż wszystko się zacznie rozwijać w sposób naturalny. Bo oni aż proszą, żebyśmy stracili nerwy. Oni zaczynają i kończą każdy kolejny dzień tą jedną myślą i tym jednym marzeniem. Żeby ludzie wyszli na ulicę i żeby doszło do wybuchu, który wypluje z siebie krew. Prawdziwą krew. Bo tylko to powstrzymać może gniew już autentyczny, i tylko to pomoże zachować władzę. Myślałem sobie o tych scenariuszach, i nagle uświadomiłem sobie, że w najbliższym czasie nie bardzo trafi się taka okazja, by można było zorganizować szerokie protesty, ale nagle ktoś zauważył, że wcale nie – że oto mamy przed sobą grudzień, a tu do przeprowadzenia skutecznej prowokacji przynajmniej parę okazji się musi pojawić. I oto wczoraj System otrzymał pomoc ze strony całkowicie nieoczekiwanej. Nasz prezes – Jarosław Kaczyński wezwał do tego, by 13 grudnia, w rocznicę stanu wojennego powtórzyć ów piękny i poruszający Marsz Niepodległości. Tym razem, by zaprotestować przeciwko temu, co Radosław Sikorski powiedział do swoich kumpli Niemców.
Słysząc te słowa, najpierw osłupiałem, a później usłyszałem kolejne, tym razem pochodzące z ust samego premiera, który zakomunikował, że niech się terroryści, faszyści, kibole i wszelkiego rodzaju pisowska ekstrema, mają na baczności, bo polskie państwo nie pozwoli na jakiekolwiek akty chuligaństwa i przemocy. Przepraszam bardzo wszystkich, którzy może nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji, ale ja w słowach Donalda Tuska zauważyłem wyłącznie wybuch najprawdziwszej satysfakcji. Że oto nadchodzi druga szansa. I że tym razem nie wolno popełnić poprzednich błędów. Tym razem trzeba się zachować energicznie, no a przede wszystkim, zacząć już teraz. Sącząc ze wszystkich stron te zaczepne słowa, że chuligani zostaną rozbici, że faszyzm nie przejdzie, że Warszawa nie ulegnie przed szantażem prawicowych ekstremistów, że Polska przetrwa i teren akt agresji, i licząc na to, że z drugiej strony już tylko będzie rósł ten gniew i ten krzyk: „Nie wierzycie, że zwyciężymy? To my wam pokażemy!!!” I wtedy się zacznie.
Czytałem wczoraj słowa Donalda Tuska, kiedy mówił, że policja jest już gotowa na ten akt terroryzmu, i niemal fizycznie czułem ów dreszcz satysfakcji. I pomyśleć, że owym dobrodziejem okazał się sam Jarosław Kaczyński. Módlmy się za naszą Ojczyznę.

A ja tradycyjnie już zachęcam do myślenia o prezentach świątecznych i do wspomagania tego bloga na codzień. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...