Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemsa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemsa. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 24 grudnia 2020

przemsa: Biegowa Opowieść Wigilijna

Ponieważ całkiem lubię ten tekst – a możecie mi wierzyć, że choć napisałem już ich trochę nie jest to dla mnie odczucie powszechne – pozwalam sobie go wkleić dzisiaj także tutaj. Jego pierwotna wersja znajduje się w Szkole Nawigatorów pod adresem:
http://przemsa.szkolanawigatorow.pl/biegowa-opowiesc-wigilijna

Jest dwudziesty czwarty grudnia, kilkanaście minut po piątej rano. Pada deszcz, ciemno. Biegnę lasem. Nie za bardzo wiem po co. Wiem za to dlaczego. To przez głupią, dziecinną ambicję. Mamy już dwudziesty czwarty dzień grudnia, a za mną zaledwie sto pięćdziesiąt kilometrów. W każdym wcześniejszym miesiącu było tego więcej. Trzeba zatem coś nadrobić nadrobić. Z trudem się zebrałem, a teraz jest mi ciężko. Sprawdzam tętno i widzę, że niewiele brakuje do mojego maksimum. Niechętnie zwalniam i wtedy właśnie czuję ukłucie. Centralnie w klatce piersiowej. Muszę stanąć. Zatrzymuję czas na zegarku, opieram się dłonią o drzewo i wystraszony daję sobie odpocząć. Po dłuższej chwili oddech wraca do normy. Żadnego bólu już nie czuć, zatem chyba w porządku. Dobrze, że do domu już niedaleko. Jeszcze tylko – zerkam na zegarek – niecałe trzy kilometry, doczłapię. Po kilkunastu minutach jestem na miejscu. Wszyscy śpią. Nie robiąc hałasu rozbieram się i wpadam do łazienki. Wchodzę pod prysznic. Nim biorę się za mycie, pozwalam wodzie długo po mnie spływać

Facet siedzi w fotelu w salonie. Ja w szlafroku wytrzeszczam na niego oczy. Zatyka mnie. Naprawdę nie wiem, jak zareagować. Nie powinno go tu być. Uciekać, krzyczeć, sięgnąć do szuflady po nóż? Ubiega mnie. Słyszę jego głos. – Spokojnie, na wszystko jest już za późno – brzęczy gdzieś głęboko w mojej głowie. Wolę nawet nie zgadywać, co to ma znaczyć. Przyglądam mu się wreszcie. Ubrany w czarny garnitur z innej epoki, w takiego samego koloru koszulę ze stojącym wysoko kołnierzykiem i gładko przyczesanymi na bok olśniewająco białymi włosami przypomina przedsiębiorcę pogrzebowego ze starych komedii. Z tym, że nie ma w nim nic śmiesznego. Wąskie usta są zaciśnięte, a zimne oczy patrzą na mnie z nienawiścią i bezwzględną zawziętością. Odzywa się znowu i wtedy dopiero zauważam, że jego twarz pozostaje nieporuszony niczym maska. Mimo to jego głos dobiega moich uszu. Czy raczej dźwięczy niezależnie od nich. Nie potrafię dokładnie go zidentyfikować.

– I jak umiera się pod prysznicem – pyta beznamiętnie.

Milczę, bo co niby mógłbym odpowiedzieć. Bardziej zajęty jestem tym, że nie mogę się ruszyć, a myśl o śpiącej na górze żonie i dzieciach sprawia, że wpadam w panikę.

– No już, możesz – mówi, a ja czuję, że odzyskuję władzę w nogach. – Idź do łazienki – rozkazuje, bo nie sposób nazwać inaczej tego tonu.

Choć nie wiem dlaczego, bez wahania wykonuję polecenie. Dziwne. Odnoszę wrażenie, że raczej sunę równo i jednostajnie nad podłogą niż stawiam kroki. – To pewnie przez ten zbyt – pocieszam się bez przekonania.

Leżę pod prysznicem golusieńki. Z rozbitej głowy lub tylko nosa – nie widzę dokładnie, bo ta nie jest zwrócona w moją stronę – sączy się krew. Ciągle lecąca woda rozcieńcza ją i w odpływie znika przypominająca napój malinowy, rzadka ciecz. Jestem jakoś dziwnie powykręcany i nie wiem, czy oddycham. Mam nadzieję, że tak, ale nie założyłbym się o to. Zdecydowanie wyglądam martwo i ze zgrozą konstatuje, że koszmarna irracjonalność całej sytuacji dziwi mnie coraz mniej.

– Zdaje się, że to nagła śmierć sercowa – słyszę i wtedy orientuje się, że stoi tuż za mną. – Nie masz pojęcia o medycynie, więc nie będę cię raczył szczegółami. Istotne, że jest z tobą na tyle źle, że zjawiam się ja. A możesz mi wierzyć, że nie fatyguję się do ludzkiego śmiecia na nierokujące pogawędki.

– Umarłem?

– Prawie. Mózg jeszcze pracuje, ale mówiąc szczerze nie oczekiwałbym cudu. A w twojej sytuacji, to właśnie cud byłby niezbędny. Na tym etapie przechodzenia do – zdecydowanie nie nazwałbym go lepszym – świata, medycyna jest raczej bezradna. Zresztą skąd miałby się wziąć tu lekarz? Nim cię ścięło definitywnie, dzwoniłeś może na pogotowie? – kończy szyderczo.

– Jesteś…?

– Diabłem. To chyba oczywiste. Przyszedłem po twoją duszę.

– A nie czeka aby tu gdzieś obok jakiś mniej upadły anioł? – pytam z pewnym zadowoleniem zauważając, że moje ciężkie poczucie humoru ma się mimo wszystko nadal nieźle.

Spogląda na mnie z politowaniem.

– Obawiam się, że są zajęci mniej beznadziejnymi przypadkami. I nie mam tu na myśli kondycji fizycznej, ale raczej dorobek tudzież całokształt.

– Nie jestem taki zły – stwierdzam niepewnie.

– Byłeś, jak już. Czas przeszły mocno uzasadniony. Wymieniać mógłbym długo, ale weźmy pierwszy lepszy przykład z brzegu. Kiedy ostatni raz przyjmowałeś Komunię?

Zaskakuje mnie. Nieprzyjemnie i boleśnie. Czuję mrowienie w – zdaje się, że mało cielesnym– karku. – Hmm. W sierpniu? – odpowiadam niepewnie.

– W czerwcu, ósmego. A mamy grudzień… – Albo dalej – ciągnie. – Wprawdzie wybrałeś się trzy razy z dziećmi na roraty, jednak na niedzielnej Mszy Świętej już się nie zjawiłeś. Pracowałeś! Pamiętaj aby dzień święty święcić! Naprawdę za każdym razem niesamowicie i niezmiennie bawi mnie ten wasza szczera, debilna bezmyślność. Macie coś napisane. Czarno na białym. Oczywiste. Przykazania, Stary i Nowy Testament, nauczanie Kościoła, świadectwa świętych. A wy i tak wiecie lepiej. No bo przecież tego nie można traktować literalnie! Ważne jest, by być uczciwym i miłym, a ta cała reszta, to taki dodatek. W dzisiejszych czasach mniej ważny. I tak dalej w ten kretyński deseń. Jeden z drugim chłopek-roztropek, mędrek myśli sobie, że wie lepiej, co należy robić, by wypełniać wolę TegoKtóryPozwoliłMiWykorzystywaćKażdąOkazję! Tego, który nie wiedzieć czemu stworzył was, a później obiecał, że po śmierci może być wam jednak dane kontemplować Jego oblicze! Pomimo tego, że ta egzaltowana idiotka Ewa i jej infantylno-naiwny maż Adam, mając WSZYSTKO, skusili się na NIC! Pomimo tego, że wprost Mu wykazałem jakim beznadziejnym jesteście ścierwem. I On śmiał ukarać także i mnie! – wrzeszczy. – Pewnie już słyszałeś kiedyś te historię, co? Aha, no tak. To tylko taka alegoria. Jaki tam Pan Światła pod postacią węża, bajki dla dzieci – kończy drwiąco.

Zmienia się. Już nie jest przedsiębiorcą pogrzebowym, ale pełzający, gadem. Grubym, oślizłym i błyszczącym. Syczy i błyskawicznie zbliża swoją wielką głowę do mojej. Złe, jednak identyczne jak w człowieczej wersji oczy wbijają się we mnie ze wstrętem.

– Nienawidzę was – wyrzuca. – Nienawidzę was tak bardzo, że nie jesteście sobie w stanie tego nawet wyobrazić. To przez was zostałem wygnany sprzed Jego oblicza! I moim jedynym celem jest zemsta. Aż do końca świata.

Patrzę jak wraca do swojej ­– z mojego punktu widzenia – dawnej, ludzkiej postaci. Znów siedzi w fotelu, a ja, tak jak na początku, stoję sparaliżowany strachem, gdy…

Zjawia się kot. Moja kotka. Człapie powoli. Ziewa. Przeciąga się i patrząc na niego obojętnie ociera się o poły mojego szlafroka. Ewidentnie jest głodna.

– Ona mnie widzi – mówię z nadzieją, która się właśnie we mnie zatliła. – A zdaje się, że powinienem być czymś w rodzaju ducha. Czy więc aby coś ci się jednak nie pomyliło – zdecydowanie nabieram pewności siebie.

Zbywa mnie machnięciem ręki. – Koty są obok. To znaczy tu i tam. Mają ten przywilej od momentu, gdy On stworzył zwierzęta. Wszystkie oddały mu cześć, a tylko to jedno odwróciło się obojętnie. Nie pozwolił się nawet pogłaskać. Bo tak. Oniemiał, ale też rozbawiło Go to tak bardzo, że po wygnaniu z Raju pozwolił kotom różnić się od innych zwierząt i być wszędzie, nie tylko ludzkim świecie. Oczywiście kot nie jest tego świadomy. Stąd te wszystkie jego dziwne, schizofreniczne zachowania i humory. Koty po prostu czują, że coś tu nie pasuje. Raz wokół sami żywi, za chwilę mignie ktoś umarły. Nie rozumieją tego i stąd te ich dziwne reakcje. Ale zostawmy koty, bo zdaje się, że twojego nakarmić będzie musiał jednak ktoś ździebko twardziej stąpający po tym świecie – zaśmiał się nieprzyjemnie.

Nic nie mówię. Słucham.

– Twój czas dobiegł końca. O niebie zapomnij. Obstawiam piekło, ale w grę niestety wchodzi również czyściec. Wprawdzie nigdy nie głosowałeś na SLD lub Platformę i napisałeś kilka śmiesznych tekstów o Tusku i Petru, ale to jednak za mało by zrównoważyć inne grzechy. Samych zaniechań masz tyle, co dni dorosłego życia. Liczę jednak, że szala przeważy się na moją stronę.

Przerywa i sprawia wrażenie zamyślonego. Albo to tylko moja wyobraźnia, bo jego twarz nie wyraża nic poza nienawiścią.

– Wieczność – zdawało mi się, że wymawia to słowo z lubością. – Jak bardzie nie jesteś w stanie wyobrazić sobie wieczności? – pyta patrząc na mnie wyczekująco.

Nie odpowiadam, ale chyba też tego nie oczekuje.

– Zdradzę ci więc, że wieczność może być już sama w sobie czymś tak okrutnym, że w zasadzie nie potrzeba niczego więcej. To niewyobrażalna dla ludzkich pomiotów, nieskończona, pozbawiona wszelkiej nadziei tęsknota za Jego miłością. Miałeś jej namiastkę tysiące razy. Bardzo mocno odczułeś jej obecność, gdy rodziły się Twoje dzieci. Więc pomyśl, że Jego miłość jest googol googoli razy większa. A Ty ją poczujesz raz, w pełni, i zostanie ci odebrana. Na zawsze i zawsze. Na wieczność. Na tym polega piekło…

Zaczynam krzyczeć. A może tylko bardzo chciałbym. Nie wiem. Jeżeli jeszcze takową mam, paniczny strach mrozi mi resztkę krwi w żyłach. Czuję lodowate, przejmujące zimno. I głos. Inny. Znajomy.

– Tato, tato. Co ci się stało? Poślizgnąłeś się pod prysznicem?

To córka. Patrzy się na mnie lekko wystraszona. Musiała wstać przed momentem. Rozglądam się otępiały. Leżę, nadal leje się na mnie zimna już woda. Z nosa cieknie mi krew. Boli głowa. Jestem zziębnięty. Z trudem podnoszę się na śliskich kafelkach. Cały się trzęsę.

– Tak, tak… –  dukam spierzchniętymi ustami. – Musiałem się poślizgnąć – mówię. Całuję ją zapewniając, że wszystko w porządku. Zakręcam kurek. Wycieram się ręcznikiem. Ubieram szlafrok. Krew tamuję chusteczką. Wychodzę do pokoju. Siadam wyczerpany i z zziębnięty na kanapie obok córki. Ta odwraca się mówiąc:

– A wiesz, tatusiku, gdy wstałam przed chwilą pomyślałam, że dziś Wigilia i pomodlę się za ciebie tak trochę bardziej…

Kotka siedzi wymownie przed miską. Podaję jej jedzenie.

 


przemsa, 24.12.17
(z drobnymi poprawkami z 24.12.20)

 


środa, 11 listopada 2020

Przemsa: Gawiedź

Bardzo lubię słowo gawiedź. Nie znam jego oficjalnej definicji, ale nie przeszkadza mi to w używaniu go w odniesieniu do większej gruby osób, które czegoś tam się domagają nie po to, by wyniknęło coś dobrego, ale by inni nie mieli przypadkiem lepiej. Uważam, że właśnie ten epitet idealnie pasuje do motłochu działającego z tak niskich pobudek. Nie prowadzę oczywiście jakiegoś rankingu „gawiedzi”, ale aktualnie moim numerem jeden w tej kategorii są osobnicy wyrażający zdumienie, że pomimo zamrażania kolejnych branż, kościoły nadal pozostają otwarte.


Jeszcze nie spotkałem się, by właśnie ten „koronny”, mający być w założeniu czymś w rodzaju podwójnego nelsona argument nie padł, gdy poruszany jest temat koronawirusowych obostrzeń. Teoretycznie mogłoby to oznaczać, że w półświatku przerzucających ciężary siłownia jest czymś w rodzaju miejsca kultu. Poniekąd zresztą jest to prawdą, ale akurat z tego aspektu nie mam zamiaru dziś szydzić. Sam jestem w jakimś stopniu uzależniony od aktywności fizycznej, więc rozumiem regulujących sobie nastrój poprzez wysiłek.

Tym co naprawdę istotne w ocenie szyderczo i zaczepnie rzucających w świat pytanie, jak to jest, że jak najbardziej będące miejscem, gdzie gromadzą się ludzie, czyli kościoły pozostają – wprawdzie z ograniczeniami – ale jednak dostępne, jest motywacja jaką się kierują. A nie ma w niej za grosz szczerej troski o zdrowie wiernych. Chodzi wyłącznie o to, by całemu temu kościółkowemu towarzystwu dać popalić. Przy okazji też rzecz jasna pokazać, jaki ten cały PiS jest usłużny wobec kleru.

Gawiedzi oburzonej otwartymi świątyniami, przez myśl nawet nie przejdzie, że kościół – w sumie obojętnie jakiego wyznania, choć wiadomo, że w Polsce chodzi o ten katolicki – jest jednak czymś zupełnie innym niż klub fitness, sklep z meblami, kino czy szkoła. Nie mieści im się to w głowie z tego powodu, że są oficjalnie ateistami albo też nigdy tak naprawdę nie uczestniczyli w Mszy Świętej z tzw. potrzeby serca. Dlatego właśnie dla jednych i drugich czymś szczerze niepojętym jest szczególne traktowanie miejsc kultu religijnego. To tym bardziej smutne dlatego, że naprawdę nie trzeba samemu być osobą pobożną, by móc pojąć tę – wcale nie subtelną – różnicę między nabożeństwem a na przykład godzinnym  robieniem bicepsa i trójgłowego ramienia. Nie mówiąc już o tym, że rola i miejsce Kościoła w historii naszego narodu powoduje, że wypadałoby przynajmniej siedzieć cicho, a nie postulować zamknięcie świątyń jak jakichś marketów z meblami.

Wiadomo jednak jak jest.

Nadzieja, że tego rodzaju refleksje przemkną przez głowę antyklerykalnej tłuszczy są płonne. W ich świecie kościół jest bytem przestarzałym i zbędnym, nie zasługującym nie tylko na specjalne traktowanie, ale wręcz wymagający traktowania jak najgorszego.

Dlatego właśnie jakakolwiek próba wyjaśnienia, że nie można zrównywać go z miejscem ćwiczeń lub konsumpcji skazana jest na porażkę. Zwłaszcza, że jak przyznał mi wprost jeden z orędowników konieczności zamknięcia świątyń, on ma gumy do rozciągania i hantle w domu, więc daje sobie bez siłowni radę, ale dopóki nie zamkną katolom ich kościółków, on nie odpuści i będzie się tego domagał. W jego świecie działa bowiem bardzo prosta zasada: nam coś "zabrano", zatem trzeba zabrać i innym, bo na tym polega sprawiedliwość. Tego, że rozumując w ten sposób stawia się w jednym z rzędzie, z tymi których sam pogardliwie nazywa "wąsatymi Januszami" oczywiście nie dostrzega. 

piątek, 30 października 2020

Przemsa: Małe zwycięstwa

Jakiś czas temu, napisałem do Szkoły Nawigatorów tekst, który przypomniał mi się w związku z bieżącymi wydarzeniami. Jest to dość luźne skojarzenie, jednak nie na tyle, by wymagało specjalnych wyjaśnień. Może tylko tyle, iż prosta mądrość, że gdy dasz komuś palec, będzie chciał całą rękę, znajduje potwierdzenie w całkiem poważnych badaniach naukowych i niezależnie od tego, czy używana z premedytacją i w pełni świadomie, bywa wykorzystywana do osiągania niosących dalekosiężne i długotrwałe rezultaty, przełomowych celów. Innymi słowy dyskutując o wprowadzeniu furtki do ustawy aborcyjnej, warto mieć to na uwadze. 


"Małe zwycięstwa"

Zacznę od wyjaśnienia, że przykładem z książki Duhigga pt. „Siła nawyku. Dlaczego robimy to, co robimy i jak można to zmienić w życiu i biznesie” chciałem posłużyć się już w innych, wcześniejszych tekstach. Jest on na tyle wymowny i uniwersalny, że można wykorzystać go z powodzeniem przy różnych okazjach. Opisuje bowiem pewien swoisty "modus operandi", który pozwala osiągnąć założony cel z powodzeniem i trwale. Wymaga jedynie konsekwencji i cierpliwości.

Co istotne, w sposobie tym tak naprawdę nie ma nic odkrywczego. Jestem przekonany, że wielu z nas nie raz zastosowało go z powodzeniem w ogóle się nad nim nie zastanawiając. Po prostu, tak jak zgodnie ze znaną maksymą intuicyjnie czujemy, że nawet najdalsza podróż zaczyna się od pierwszego kroku, tak samo skądś wiemy, że by osiągnąć finalny sukces, potrzebujemy najpierw wygrać coś małego.

Dziś nie będę jednak pisał o przeczuciach, czy też naturalnej umiejętności doboru właściwej metody, lecz o dobrze znanej, omówionej i co najważniejsze z premedytacją stosowanej przez ludzi sprytnych i zdeterminowanych tak zwanej „strategii małych zwycięstw”. Powód by wreszcie teraz o niej wspomnieć jest bardzo dobry, gdyż przykład, którym zaraz się posłużę idealnie wpisuje się dość głośny od kilku dni temat.

Ale po kolei.

Charles Duhigg w „Sile nawyku” opisuje, jak w USA pod koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, organizacje starające się o uchylenie praw umożliwiających ściganie z różnych paragrafów gejów ponosiły ciągłe porażki w starciu z władzą ustawodawczą. Nic nie wskazywało, by istniała jakakolwiek szansa na to, by Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne zaprzestało definiowania homoseksualizmu jako zaburzenia psychicznego. Wreszcie, po wielu niepowodzeniach, na początku lat siedemdziesiątych, jedna z lobbujących za zmianą tego stanu rzeczy grup postanowiła zacząć od czegoś znacznie skromniejszego, a mianowicie przekonania Biblioteki Kongresu, by przeklasyfikowała książki traktujące o ruchu wyzwolenia osób homoseksualnych z kategorii skupiającej pozycje dotyczące nienormalnych relacji seksualnych i przestępstw z nimi związanych do innej, kojarzącej się mniej negatywnie. Po stosunkowo niedługim czasie Biblioteka uległa temu żądaniu tworząc nową podgrupę księbozbiorów nazwaną mniej więcej Homoseksualizm. Ruch wyzwolenia osób homoseksualnych oraz ruch na ich rzecz.

Niby drobiazg, rzecz pozornie bez większego znaczenia; dotycząca czysto porządkowego umiejscowienia książek na półkach, szkoda nawet wspominać.

Jak się szybko okazało, było to zdarzenie o niebagatelnym, przełomowym znaczeniu.

Wieść o tej zmianie szybko rozeszła się po całym kraju. Organizacje walczące o zwiększenie praw homoseksualistów zaczęły się na nią powoływać i dzięki niej mogły z powodzeniem występować o dofinansowanie; wreszcie jawnie homoseksualni politycy z różnych stanów postanowili ubiegać się o urzędy powołując się właśnie na tę decyzję Biblioteki Kongresu.

Następnie „w roku 1973 Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, po trwających kilka lat wewnętrznych dyskusjach, ponownie sformułowało definicję homoseksualizmu, który nie był już zaburzeniem psychicznym — otwierając tym samym drogę ustawom delegalizującym dyskryminowanie ludzi ze względu na ich orientację seksualną.”*

Tak oto małe zwycięstwo, wydawałoby się że błahe i na mocno niszowym polu, utorowało drogę sukcesowi, który w roku 1973 był przecież zaledwie zalążkiem tego, co widzimy teraz.

Duhigg w „Sile nawyku” nadaje temu triumfowi środowisk homoseksualnych wymiar raczej pozytywny, ale to nie ma żadnego znaczenia. Jeżeli chcemy, wedle własnego uznania, możemy wskazywać coś dokładnie odwrotnego utyskując, że tym właśnie kończy się danie komuś małego palca. To zupełnie nieistotne z tego względu, że ocena samego mechanizmu w żaden sposób nie wpływa na jego skuteczność i funkcjonowanie. On po prostu działa. To jedyna lekcja, jaką powinniśmy wyciągnąć z tego przykładu. By tak zwyczajnie nie mieć złudzeń.

Gdy więc wiceprezydent pogronkiewiczowej Warszawy Paweł Rabiej stwierdza, że nie jest zwolennikiem zmieniania społeczeństwa na siłę; że jest za etapowaniem: najpierw wprowadzi się związki partnerskie, potem równość małżeńską, a na koniec przyjdzie czas na adopcję dzieci, to możemy mu tylko podziękować za przypomnienie i - zapewne nieopatrzne tudzież zwyczajnie bezrefleksyjne lub wręcz bezmyślne - wyartykułowanie wprost tego, co doskonale przecież czujemy.

Czy nam się to podoba czy nie, strategia małych kroków tak właśnie działa. Powolutku, gdyż „małe zwycięstwa nie łączą się ze sobą gładko, bezszwowo, seryjnie, sprawiając, że osiągnięcie każdego kolejnego małego zwycięstwa przybliża nas o wyraźny krok do jakiegoś wcześniej określonego celu”**.


Obojetnie więc czego strategia ta by nie dotyczyła, obroną przed nią jest nieustępowanie. Wydaje się, że innej opcji nie ma.


*Charles Duhigg „Siła nawyku. Dlaczego robimy to, co robimy i jak można to zmienić w życiu i biznesie”Copyright © for the Polish edition by Dom Wydawniczy PWN, Warszawa 2013. Tłumaczenie: Małgorzata Guzowska. Str. 118-119
**Karl Weick. Tamże str. 118


http://przemsa.szkolanawigatorow.pl/mae-zwyciestwa

poniedziałek, 26 października 2020

Przemsa: Zwietrzyli krew

Jeżeli ktoś wierzy, że celem tych, którzy wyprowadzają właśnie ludzi na ulice jest zmiana wyroku TK lub jego unieważnienie, musi mieć nierówno pod sufitem. Wyraziłbym się jeszcze dosadniej, ale nie chcę eskalować.

Od dawien dawna, a przynajmniej do czasu, gdy okazało się, że z Prawem i Sprawiedliwością nie da się teraz wygrać w uczciwych wyborach, a nieuczciwych również nie sposób lekko i łatwo zorganizować, szuka się sposobu, by zradykalizować nastroje społeczne wyciągając Polaków z domów. Dotąd szczęśliwie niespecjalnie się to udawało.

Teraz wreszcie jest sposobność. I to sposobność wyśmienita, gdyż szaleje pandemia i wszelkie publiczne zgromadzenia są surowo zabronione. Oznacza to, że drastycznie wzrasta też prawdopodobieństwo użycia środków przymusu bezpośredniego do rozpędzenia tłumów. Wraz z tym rośnie również szansa, że poleje się krew. Uderzony w twarz policjant odda twardą pięścią łamiąc nos ślicznej nastolatki z dobrego domu (która tylko nie chciała, żeby rząd za nią decydował); komuś znanemu gumowa kula wybije oko; gaz łzawiący nieomal udusi astmatycznego intelektualistę w koszulce Che i rogowych okularach itd.

Na to z niecierpliwością czekają inicjatorzy tych zamieszek.

Wreszcie żaden Diduszko nie będzie musiał się kłaść udając trupa, bo trupy – a przynajmniej poważnie rani – rzeczywiście się pojawią. Wtedy w świat pójdzie przekaz, że zamordystyczno-faszystowski rząd Kaczyńskiego strzela do pokojowych demonstrantów walczących o niezbywalne prawo każdego człowieka, jakim jest prawo do aborcji. Brakuje mi trochę wyobraźni, by spekulować, co dokładnie będzie dalej, ale z pewnością scenariusze są już rozpisane. Konfederacja przejdzie samą siebie, Gowin wysunie ze zbolałą miną szalenie słuszne żądanie nie do spełnienia itp. Najważniejsze będzie to, że zapanuje chaos. W dobie pandemii zachybocze to łódką tak mocno, że tym razem może uda się ją wreszcie wywalić.

Dlatego właśnie sytuacja jest bardzo poważna. Wszystko zmierza do tego, by nie dało się już możliwie asekuracyjnie i spokojnie reagować na jawne łamanie prawa przez demonstrujących i zmusić władzę do użycia swojego monopolu na przemoc, czyli by ta zatańczyła dokładnie tak, jak jej zagrają. A akompaniować będą jej na dwa fortepiany. Sponsorzy burd równo, rytmicznie, ale jednak gdzieś z tyłu sceny; pożyteczni idioci natomiast - plus słusznie szczerze oburzeni ludzie przyzwoici - otwarcie, głośno, waląc z całych sił w klawisze podgrzeją atmosferę etiudą c-moll op. 10 nr 12 zwaną „Rewolucyjną”. Już przecież pojawiają się glosy, że jeżeli władza nie potrafi sobie poradzić z bandami profanującymi kościoły, to trzeba ją zmienić...

Obie strony chcą zatem tego samego i nieważne, że wyłącznie jedna czyni to cynicznie, z rozmysłem i bezwzględnie. Niczego to nie zmienia.

Stawia to Prawo i Sprawiedliwość między młotem i kowadłem i zupełnie nie wiem, jak najrozsądniej będzie z tego wybrnąć. Pozostaje chyba tylko ufać w Opatrzność, bo jeżeli teraz ten rząd upadnie, to co się z niego wyłoni sprawi, że wszyscy, ale to naprawdę wszyscy, piszczeć cienko będziemy długo. Oby to się nie spełniło.

przemsa

 

niedziela, 25 października 2020

Przemsa: ...który za dobro wynagradza a za zło karze

Pamiętam, jak bardzo się bałem, czy moje dzieci urodzą się zdrowe. Chętnie teraz skłamałbym, że martwiłem się, czy sobie poradzą w życiu,gdyby miało okazać się, że są kalekie lub upośledzone. Brzmiałoby to dobrze, a i mnie samemu pozwoliłoby nazwać te lęki racjonalnymi. Sęk jednak w tym, że akurat to niespecjalnie spędzało mi sen z powiek. Jedynym, co tak naprawdę zginało mi kolana i splatało dłonie do żarliwej modlitwy, był blady strach, że okażę się wtedy zwykłym gówniarzem, który zostawi żonę lub będzie pił, a najprawdopodobniej uskuteczni jedno i drugie. Możliwość aborcji wprawdzie wykluczałem, ale też z bardziej przyziemnych niż te wynikające z poszanowania każdego życia powodów. Szczęśliwie wiedziałem z góry, że moja małżonka nigdy się na nią nie zgodzi. Ostateczne każde z dzieci przyszło na ten świat zdrowe. Zakochałem się w nich bez pamięci zapominając, jak jeszcze niedawno przerażała mnie myśl, że gdyby obciążały je jakieś straszne wady, być może byłbym zdolny je zostawić.

Gdy przypomniałem sobie to teraz z wiadomych powodów, przyszło mi do głowy, że musi to wyglądać podobnie u sporej części przyszłych rodziców (a przynajmniej ojców) którzy - jak i ja w tym okresie - są zwyczajnie niedojrzali. Każda bowiem z tych ponurych wizji wynikała ze strachu, że to mnie, rodzicowi, pogorszy się komfort życia; że nigdy nie będzie mi dane pochwalić się jaki piękny, zdolny i mądry jest mój malec. To, że dzieci takie od pierwszych dni swojego życia będą skazane wyłącznie na wegetację i cierpienie, przyjmowałem za oczywistość, z którą się nie polemizuje. Najważniejsze przecież było, żeby mnie (nam, rodzicom) nie zaczęło się żyć gorzej. Wielokrotnie - bo przecież nie zawsze - stoi za tym czysty, pragmatyczny egoizm sprawiający, że niektórym nie jest dane nawet się urodzić. Cala reszta to tylko narracja pomagającą zagłuszyć sumienie. 

Co być może zaskoczy tych, którzy do tego miejsca doczytali, pomimo surowej oceny siebie sprzed lat tych kilku czy nastu, nie mam teraz wyrzutów sumienia. Nie chcę też z wyższością szydzić z tych, którymi targają równie przyziemne obawy. Pół żartem mógłbym przecież napisać, że zawsze są szanse, że i ich Bóg uzna za wystarczająco niedojrzałych, by oszczędzić dźwigania ciężaru najwyraźniej ponad siły...
Nie, nic z tych rzeczy.
Zmierzam do tego, że w którąkolwiek stronę nie pójdziemy w swoich rozważaniach na temat aborcji, okaże się, że szukamy usprawiedliwienia dla siebie samych, bo - choćby tylko podskórnie - czujemy, że ona czymś złym. Dla wierzących, że Boga nie ma, to faktycznie nie musi być problem, ale już ktoś uznający, że On istnieje musi zadać sobie pytanie, czy aby na pewno tam na górze zostanie ze zrozumieniem przyjęte tłumaczenie, że wicie Panie Boże rozumicie, ale mie rozchodziło się o to, że jak dziecko jest chore, to po co ono ma się rodzić i rodzicom trosk przysporzyć? Mało to my mieli w tych ciężkich czasach na głowie?

Biorąc pod uwagę, że na szali jest życie wieczne, nie chciałbym usłyszeć, że powinienem był przecież wiedzieć, że Ten, Który Jest Sędzią Sprawiedliwym ów "zlepek komórek" nie tylko kocha, ale i ma wobec niego bardzo sprecyzowane plany, które dla własnego komfortu Mu pokrzyżowałem. Między innymi dlatego właśnie katolicyzm light à la Hołownia mnie nie interesuje.


przemsa

piątek, 4 września 2020

Przemsa: Plan bliższy i dalszy

Każdego roku w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego rozpoczyna się dyskusja na temat jego sensowności. Można powiedzieć, że jest wręcz naszą ogólnonarodową tradycją roztrząsanie, czy zrywu stolicy można było uniknąć i co by było gdyby jednak spokojnie poczekano na dalszy rozwój wypadków. Zapewne trochę spłycam, ale ostatecznie sprowadza się to do tego, że lansujący się na najprzenikliwszych, cynicznych realistów mówią o "obłędzie ‘44", a ich oponenci dowodzą, że wobec przyczajonych na prawym brzegu Wisły sowietów i tak specjalnego wyboru nie było. Gdzieś w tym wszystkim najczęściej gubią się sami powstańcy i wszyscy inni mieszkańcy Warszawy wymordowani w tych dniach przez Niemców. To, że oni sami niewiele mieli do powiedzenia i po prostu walczyli lub tylko umierali i godne czczenie ich pamięci jest jak najbardziej zasadne, schodzi niestety na plan dalszy.

Przypomniałem sobie o tym teraz wsłuchując się w dyskusje na temat Solidarności. Strajków i tego wszystkiego, co wydarzyło się po tym, gdy wezwany przez Papieża Jana Pawła II Duch Święty zstąpił i odnowił oblicze tej ziemi. Tak jak i w przypadku „powstaniosceptycyzmu” podkreślanie, że Godzina W zapoczątkowała obłęd za który odpowiedzialni są ludzie tacy jak generałowie Pełczyński, Komorowski i Okulicki, w dobrym tonie stało się dowodzenie, że Solidarność to tak naprawdę sterujący wszystkim z tylnego fotela kapusie, agenci i szpiedzy. Tutaj zatem jest podobnie. „Detal” taki, że Solidarność to w pierwszej kolejności miliony Polaków nie mających nic wspólnego z polityką, a tylko zdeterminowanych do tego, by przywrócić godność ojczyźnie i sobie, więc odpowiednio doniosłe czczenie tych wydarzeń jest naszym obowiązkiem umyka w ferworze walki wielkim specom od odkłamywania historii.

W tym miejscu wypadałoby wysilić się na jakąś puentę, ale w sumie ta wydaje mi się zbędna. Sądzę, że wyraziłem się wystarczająco jasno i nie przesadziłem z porównaniem, które przeceiż nie ma stawiać znaku równości między Powstańcami Warszawskimi i członkami pierwszej Solidarności, a tylko pokazać jak krzywdzącymi dla najważniejszych uczestników obydwu doniosłych wydarzeń – ich ofiar i często bezimiennych bohaterów - są uproszczenia stosowane przez krytyków Powstania oraz rewolucji Solidarności. Ciekawe tylko, czy frakcje „obłędu 44” i „Solidarności Bolków” tworzą ci sami ludzie. Jeżeli nawet nie, to jednak mentalnie zdaję się być w tym samym miejscu, więc śmiało można wrzucić ich do tego samego wora.

 

 przemsa

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...