Pokazywanie postów oznaczonych etykietą superstacja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą superstacja. Pokaż wszystkie posty

sobota, 9 lutego 2013

Nasi biorą Superstację

Od pewnego czasu dochodzą do mnie wieści, że telewizyjny kanał o nazwie Superstacja rozszerza swoją ofertę o środowiska popularnie zwane prawicowymi. Ponieważ, co to za ziółko z tej Superstacji, wiem od lat, informacja ta mnie trochę zdziwiła. A już z pewnością zdziwiła bardziej, niż gdyby tu chodziło o tygodnik „Polityka”, czy „Przekrój”. To że oni wygospodarowali tam osobne miejsce dla tak zwanych „naszych” zdziwiło mnie mniej więcej tak, jakby zdziwiła mnie wiadomość, że w piśmie „Fakty i mity” publikuje ksiądz Małkowski.
A więc, jak mówię, wiadomość tę przyjąłem ze zdziwieniem, natomiast pomyślałem sobie, że ponieważ Superstacja to cześć medialnego projektu Zygmunta Solorza, a więc człowieka, który wyłącznie liczy, a jeśli już zdarzy mu się zainteresować polityką, to wyłącznie wtedy, gdy mu się przestają zgadzać jakieś rachunki, to może on się ostatnio przebranżowił, i tam już nie ma tych szczerbatych spikerek i zaćpanych spikerów, a i Janina Paradowska z Jerzym Urbanem też przeszli do nowopowstałych prawicowych magazynów typu „W Sieci”, czy „Do Rzeczy”, ustępując miejsca Patrykowi Jakiemu, Piotrowi Gursztynowi i Aleksandrowi Majewskiemu.
Tak więc sobie w wolnych chwilach spekulowałem, kiedy nagle otrzymałem wiadomość od Piotra Bachurskiego wydawcy i naczelnego redaktora „Warszawskiej Gazety”, który poinformował mnie, że oto właśnie w Superstacji Tomasz Jastrun, człowiek, który zapisał się w historii człowieczeństwa tym, że kiedy zmarł Zbigniew Herbert i nawet Adam Michnik udawał, że jest mu przykro, opublikował kartę psychicznych dolegliwości Poety, przedstawił recenzję „Warszawskiej Gazety”, a do owej informacji dołączył link.
Całość występu Jastruna trwa ponad 25 minut, a więc, jak na moje możliwości, o co najmniej 24 za długo, na szczęście Bachurski podał czas, gdzie znajduje się intersujący nas fragment, zaraz zresztą na samym początku programu, więc owe pięć minut obejrzałem w całości. I bardzo dobrze, bo Jastrun Jastrunem, ale to, co się dzieje zanim on się zaczął pluć, warte jest każdego czasu. Otóż od samego początku widać, że Superstacja zachowała oryginalna formę, a kto wie, czy jej nawet nie poprawiła. Program polega na tym, że jest stolik, na stoliku leżą gazety, w tle kotłują się jakieś kolorowe obrazki w estetyce zbliżonej do Wielkiej Orkierstry Świątecznej Pomocy, a za stołem stoi jakiś lekko upalony punk, no i Jastrun. Kto będzie chciał, to sobie to obejrzy, natomiast z myślą o tych, którym szkoda nawet tych pięciu minut opowiem. Punk zaczyna od tego, że poleca parę najnowszych lektur, które, jak sam mówi otrzymał od Jastruna, a które na nim zrobiły wrażenie, a które noszą tytuły typu „Lękajcie się”, czy „Nadużywanie władzy za pontyfikatu Jana Pawła II”. Jastrun wprawdzie nieśmiało protestuje, tłumacząc, że to akurat wygląda trochę na dywersję, bo ten akurat zestaw lektur, to co on za chwilę będzie mówił, musi stawiać w nieco podejrzanym świetle, no ale punk jest najwidoczniej rozpędzony i dostajemy wszystko, a więc i to co teraz i to co za chwilę jak na tacy.
No i wreszcie wchodzi Jastrun i zaczyna się dusić nad najnowszym numerem „Warszawskiej Gazety”, swoją drogą tym, w którym ja mam swój debiut, jako stały felietonista. Co on mówi, raz że trudno zrozumieć, bo on jest mniej więcej w takim w stanie, w jakim ostatnio mamy okazję oglądać Stefana Bratkowskiego, a dwa, ze cokolwiek by nie powiedział, nie ma znaczenia – w końcu wszystko i tak już było. To co nas tu interesuje najbardziej i wyłącznie, to Superstacja, a więc kanał, który od momentu swojego debiutu, wyłącznie przekracza granice. To co nas tu interesuje wyłącznie, to to, że najwidoczniej, Superstacja nie zmieniła swojego emploi ani o jotę, tyle że faktycznie – zgodnie z docierającymi do nas informacjami – poszerzyła ofertę o środowiska prawicowe, a zatem najprawdopodobniej obok Wojciecha Mazowieckiego, Janiny Paradowskiej i Jerzego Urbana, możemy tam oglądać Rafała Ziemkiewicza i Roberta Mazurka.
Czy jest tak jak mówię, głowy nie dam, bo, jak mówię, Superstacji nie oglądam od lat. Nie oglądam jej z determinacją, która przybiera już postać obsesji. Nie zdarzyło mi się przez te wszystkie lata przełączyć kanału na Superstację – powiem wręcz zupełnie szczerze, ze ja nawet nie wiem, czy ona jest w ofercie telewizji N, z której usług korzystam – dokładnie tak samo, jak nie zdarzyło mi się choćby wziąć do ręki tygodnika „Fakty i Mity”. Dla mnie Superstacja jest bytem tak obcym, że ja się wręcz boję, że gdyby mi się jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności zdarzyło tam zabłądzić, to na moja rodzinę w jednej chwili spadłaby jakaś klątwa.
A mimo to, ja wciąż się dowiaduję o kolejnych „naszych”, którzy tam szukają kolejnych przyczółków. A zatem, przepraszam bardzo, rzecz nie w tym, że – napisałem zresztą o tym Piotrowi Bachurskiemu – tam występują ludzie-gady, ale że my wszyscy doszliśmy do miejsca, w którym powyższy tekst i jego przesłanie jest zrozumiały już tylko dla nielicznych. I to jest wiadomość naprawdę porażająca.

Ja wiem, że nikomu nie jest łatwo. Że mimo tych 300 mld wywalczonych przez Donalda Tuska, nie jest łatwo, a i są słabe szanse na to, że w najbliższym czasie będzie lżej. Mimo to, proszę wszystkich tych, którym choćby chwilowo zbywa o finansowe wspieranie tego bloga. Bez tego, nie przetrwamy. Dziękuję.


poniedziałek, 14 kwietnia 2008

Posłuchajcie, to do Was...

Wczoraj, nocną porą, umieściłem w Salonie tekst, który wydawał mi się uczciwy i potrzebny. Stanowił on apel do moich towarzyszy w publicystycznej biedzie, by byli dumni ze swoich poglądów i nie ustawiali się w stosunku do bardziej w Salonie uprzywilejowanych komentatorów w pozycji kogoś gorszego tylko dlatego, że ich opis nie jest oznaczony kolorem czerwonym, lecz zwyczajnie czarnym.
Pisałem też, żeby broń Boże, nie wdawali się w polemikę z kimś, kto na tę polemikę nie zasługuje, ale za to często przez zespół dziwnych przypadków znalazł się wśród osób, którzy o swoje miejsce na stronie głównej Salonu nie muszą się martwić.
Pisałem to wszystko, bo było mi przykro obserwować, jak niektórzy z moich przyjaciół robią wrażenie, jakby wierzyli, że znalezienie się w gronie polemistów kogoś o bardziej rozpoznawanym nazwisku miało być szczególnym wyróżnieniem i zaszczytem.
Stało się jednak tak, że ten mój tekst, który, jeszcze raz podkreślam, uważałem za ważny i uczciwy, nie znalazł się na głównej stronie Salonu. Są inne, między innymi kompletnie z kolei – moim zdaniem – nieistotny i niepotrzebny wpis Jana Rokity.
I ja to rozumiem, nie dziwię się i tym bardziej nie mam pretensji do nikogo. Osobiście uważam, że intelektualna siła Salonu zdecydowanie bardziej opiera się na osobach spoza, że tak powiem, “czerwonych” rewirów, ale jest to tylko moja opinia, więc nie mam, jak mówię, co się obrażać. Pan Igor ma pewnie taką politykę, że wpis Rokity jest wydarzeniem, a wpis kogoś tam raz jest, a raz nie jest. Jego dobre prawo.
Pod moim niezamieszczonym na głównej stronie wpisie znalazły się tylko dwa komentarze: Maryli, którą znam, i kogoś o imieniu nowy33 – drugi ban, kogo dotychczas nie znałem. Oba wpisy są dla mnie bardzo miłe i daję słowo honoru, że wolę te dwa od osiemdziesięciu opinii ze strony wielu z ważnych członków Salonu24. Dlaczego? Bo ci dwaj są siłą rzeczy całkowicie samodzielni i niezależni. Podobnie nie mam potrzeby czytać tekstów red. Warzechy, ani się pod nimi wpisywać. Dlaczego? Z prawie tego samego powodu, co powyżej.
Ale jak pisałem, tekst mój nie ukazał się na stronie głównej. Może dlatego, że ktoś uznał, że jest on byle jaki, a może ze względów bardziej merytorycznych. Nie wiem. W każdym razie, w ramach mojego stałego apelu do bliskich mi osób w Salonie pozwolę sobie wkleić tu mały fragment tego wpisu, z nadzieją, że może tym razem, choć na krótko zostanie udostępniony tym wszystkim, do których mówiłem, a którzy zaczynają jednak od strony głównej.
Od wczoraj rzucę od czasu do czasu okiem na wspomnianą Superstację, licząc na odrobinę inspiracji. I oto stoi jakiś pan z firmowym mikrofonem i w ramach chyba serwisu informacyjnego, mówi następujące słowa: “Belzebub z Torunia”. Mówiąc to, nie cytuje. Nie powołuje się na Palikota. Ten “Belzebub z Torunia” w jego relacji płynie jako zupełnie autonomiczna część dziennikarskiej informacji. No i teraz załóżmy, że człek ten, który póki co jest tylko jednymi z charakterystycznych bardzo ust i oczu Superstacji, zacznie pisać pod swoim zdjęciem w Salonie? Niby do czego nas ta nowa sytuacja obliguje? Ponieważ mam zaszczyt pisać tu w Salonie od niedawna, z pewnym opóźnieniem zauważyłem zorganizowanie się grupy zaangażowanych i wrażliwych obserwatorów życia w Kraju i na świecie, która postanowiła ogłosić bojkot medialnego kłamstwa, co nas niszczy i prześladuje. Osobiście uważam, że to, że tu jesteśmy i wiemy o sobie i staramy się pisać prawdę i prawdę tę propagować, jest najlepszym i, jak na razie, zupełnie wystarczającym sposobem walki ze złem, o którym mowa. Oczywiście gest bojkotu jest bardzo piękny i chwała autorom za to. Ten gest, to słowo, ten znak... jestem za.
Jednak to, co moim zdaniem liczy się najbardziej, to fakt realnego zaistnienia grupy osób o przekonaniach konserwatywnych, prawicowych, patriotycznych, którzy potrafią na bardzo wysokim poziomie zaprezentować liczącą się alternatywę. Dyskusja jest potrzebna. Kto sobie życzy, niech przyjdzie i powie nam, że się mylimy. Albo nawet że jesteśmy głupi i naiwni, a my będziemy im odpowiadać i się spierać. Pod warunkiem jednak, że naprzeciwko nas stoi uczciwy i prawdziwy przeciwnik, a nie, że tak się wyrażę, adwokat Rodziny.
Pozdrowienia i podziękowania i dla Was i dla pana Igora i wielu innych. Bo to między innymi dzięki Wam żyje się ostatnio dużo przyjemniej.

Bojkot, czyli dumni bez kompleksów.

Właśnie w Superstacji dobiegł końca program, w którym, jak co tydzień, miły i zapewne pełen uczciwych intencji Jan Wróbel zadawał się z szajką bezwzględnych manipulatorów. Już tu w Salonie wielokrotnie pojawiało się pytanie, czemu Wróbel to robi. Bez odpowiedzi, jeśli przyjmiemy oczywiście, że wyjaśnienie o potrzebie rozmowy nie jest żadną odpowiedzią.
Dobiegł więc końca wspomniany program, tymczasem w naszym Salonie kończy się intelektualna wymiana między Łukaszem Warzechą, a niektórymi z moich ambitnych kolegów na temat tak zwanego “bojkotu”. Ponieważ w swoim założeniu sam bojkot dotyczyć ma między innymi właściciela red. Warzechy, czyli niejakiego Springera, wymiana, na którą zwróciłem uwagę jest cokolwiek zabawna i dziwna (ciekawe, że Anglicy mają na te dwa pojęcia jedno słowo). Warzecha szydzi z moich kolegów, moi koledzy z Salonu apelują do Warzechy o postawę merytoryczną, a Warzecha oczywiście wszelkie apele odrzuca i szydzi dalej.
O ile postawa Warzechy jest dla mnie zupełnie zrozumiała, stanowisko kolegów co najmniej zaskakuje. Bo czego oni właściwie od Warzechy oczekują? Że okaże się nagle dziennikarzem. A z jakiej to niby racji? Czy jakby ni stąd ni z owąd w Salonie pojawiło się zdjęcie Janiny Paradowskiej z wytłuszczonym na czerwono nazwiskiem i z jedną z jej dziwnych opinii poniżej, to nagle wszyscy mamy się rzucać do polemiki?
Ale niech będzie. W końcu Paradowska ma swoje lata i swoją pozycję; powiedzmy, że zasłużyła na słowo prawdy. Weźmy jednak przykład bardziej zbliżony do Warzechy.
Od wczoraj rzucę od czasu do czasu okiem na wspomnianą Superstację, licząc na odrobinę inspiracji. I oto stoi jakiś pan z firmowym mikrofonem i w ramach chyba serwisu informacyjnego, mówi następujące słowa: “Belzebub z Torunia”. Mówiąć to, nie cytuje. Nie powołuje się na Palikota. Ten “Belzebub z Torunia” w jego relacji płynie jako zupełnie autonomiczna część dziennikarskiej informacji. No i teraz załóżmy, że człek ten, który póki co jest tylko jednymi z charakterystycznych bardzo ust i oczu Superstacji, zacznie pisać pod swoim zdjęciem w Salonie? Niby do czego nas ta nowa sytuacja obliguje?
Ponieważ mam zaszczyt pisać tu w Salonie od niedawna, z pewnym opóźnieniem zauważyłem zorganizowanie się grupy zaangażowanych i wrażliwych obserwatorów życia w Kraju i na świecie, która postanowiła ogłosić bojkot medialnego kłamstwa, co nas niszczy i prześladuje. Osobiście uważam, że to, że tu jesteśmy i wiemy o sobie i staramy się pisać prawdę i prawdę tę propagować, jest najlepszym i, jak na razie, zupełnie wystarczającym sposobem walki ze złem, o którym mowa. Oczywiście gest bojkotu jest bardzo piękny i chwała autorom za to. Ten gest, to słowo, ten znak... jestem za.
Jednak to, co moim zdaniem liczy się najbardziej, to fakt realnego zaistnienia grupy osób o przekonaniach konserwatywnych, prawicowych, patriotycznych, którzy potrafią na bardzo wysokim poziomie zaprezentować liczącą się alternatywę. Dyskusja jest potrzebna. Kto sobie życzy, niech przyjdzie i powie nam, że się mylimy. Albo nawet że jesteśmy głupi i naiwni, a my będziemy im odpowiadać i się spierać. Pod warunkiem jednak, że naprzeciwko nas stoi uczciwy i prawdziwy przeciwnik, a nie, że tak się wyrażę, adwokat Rodziny.
Był tu do niedawna i działał komentator o imieniu Azrael. Przyznam, że tępiłem go bardzo konsekwentnie, jednak nie za poglądy, które – jestem pewien – szczerze wyznawał, ale za to, że – w moim odczuciu – był zwykłym komunistą, który staje na głowie, żeby wszyscy wiedzieli tyle tylko, że on jest jedynie ateistą, a tak poza tym to zwyczajnie woli PO od PiS-u. Jednocześnie myśl i tzw. koloryt zawarte w jego tekstach nie różniły się ani o jotę od tego, co przez wszystkie polskie komunistyczne dziesięciolecia głosili tacy intelektualiści, jak Urban, Toeplitz, Passsent, czy Górnicki. Był jednak jakoś tam samodzielny, krytyczny i przynajmniej myślał, że reprezentuje siebie. Mimo, że osobiście nie miałem ochoty z nim wchodzić w dyskusję, to niechby już tam sobie był.
Natomiast bardzo bym chciał, żebyśmy nie upokarzali się, prosząc o poważną debatę autorów, których jedyne kompetencje sprowadzają się do tego, że przez moment są znani, jako dziennikarze mediów akurat z jakiegoś powodu publicznie lansowanych. Szczególnie gdy komentatorzy ci lekceważenie partnera w dyskusji traktują, jako swój żywioł i codzienność. To, że pisząc i wysyłając nasze komentarze nie możemy – w odróżnieniu od niektórych z nich – mieć pewności, że nasz tekst znajdzie się na głównej stronie Salonu, nie powinno być dla nas powodem do kompleksów, ale właśnie wyzwaniem.
Mówimy o bojkocie. Jeśli chcemy namawiać do bojkotu Dziennika, Wyborczej, Radia Zet, Polsatu, TVN-u, czy czego tam jeszcze, to może przy okazji nie pchajmy się z prośbami o polemikę do kogoś takiego, jak Łukasz Warzecha na przykład.
Bo jeśli mamy pretensję do Jana Wróbla, że sprzedaje swoje autentyczne zdolności Janinie Paradowskiej i jej medialnym właścicielom, bądźmy sami bardziej dumni.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...