Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Opole. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Opole. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 24 czerwca 2019

Osobówka z Mrowin do Opola


Czas, jak wiemy, nie daje nam chwili oddechu, w związku z czym ani się obejrzeliśmy, a tu już kolejny tydzień. A zatem nie pozostaje mi nic innego jak przedstawić swój najnowszy felieton z „Warszawskiej Gazety”. Jak zawsze – starocie.


      Do czasu gdy w minioną niedzielę, tuż po tym jak nasza policja ujęła człowieka podejrzewanego o zamordowanie 10-letniej dziewczynki z Mrowin, Wiadomości TVP najpierw przez pierwsze 10 minut informowały o kolejnym sukcesie prezesa Kurskiego w postaci najnowszej edycji festiwalu w Opolu, a następnie o kolejnych sukcesach Wojska Polskiego, wydawało mi się, że tragedią tego biednego dziecka żyje cała Polska. Ponieważ jednak jestem przekonany, że wspomniany prezes Kurski ma bardzo dokładnie policzone proporcje między zainteresowaniami naszego społeczeństwa i zdecydowanie wie, co i jaki ma wpływ na tak zwaną oglądalność, muszę założyć, że z tą „całą Polską” może być zupełnie inaczej niż mi się wydaje.

      Jest jednak coś, co wskazuje, że przynajmniej w niektórych częściach naszego społeczeństwa, wobec tego, co się wydarzyło w Mrowinach, festiwal w Opolu zszedł na drugi plan. Proszę sobie wyobrazić, że od pierwszego dnia jak odkryto zmasakrowane zwłoki tej dziewczynki, na stronie internetowej żarowianie.pl, ale również na licznych portalach ogólnopolskich zaczęło się autentyczne piekło. Oto okazało się, że zarówno mieszkańcy samej wioski Mrowiny, bliższych oraz dalszych okolic, jak i też rejonów niezwiązanych, wzięli sprawy w swoje ręce i na przykład już na początku okazało się, że dziewczynkę zamordował jakiś Kowalski, któremu w związku z tym sąsiedzi spalili chałupę. Kiedy okazało się, że to jednak nie Kowalski, pojawiła się informacja, że to był na pewno jakiś miejscowy ksiądz, bo jak wiemy, to nie mógł być nikt inny. Po księdzu, pojawiła się informacja kolejna, że za zabójstwem stoi władza Prawa i Sprawiedliwości, która mordując osoby powracające osoby z emigracji, tak by do kolejnych powrotów zniechęcić tych, co się jak dotąd nie zdecydowali. Czemu? To jasne. Jeśli oni się tu zlezą, nie starczy na 500+. A więc to zabójstwo to robota Kaczyńskiego.
      Ale to nie wszystko. Okazało się, że jeśli policja nie skorzysta z rady osób znacznie bardziej doświadczonych, morderca będzie mordował dalej, tak długo jak mu się zechce. A rozwiązanie zagadki jest przecież bardzo proste: wystarczy mianowicie sprawdzić logowania wszystkich telefonów komórkowych w okolicy, przeanalizować uzyskane dane i dalej już nie trzeba będzie szukać. Pojawili się też naoczni świadkowie, którzy widzieli jak pod szkołą przez trzy dni krążyła srebrna toyota, której kierowca z obleśnym uśmiechem obserwował kręcące się wokół dzieci. Głos nawet zabrał Krzysztof Dymkowski, znany „łowca pedofilów” i poinformował, że oto zgłosił się do niego świadek, dzięki którego informacjom udało się wytypować sprawcę, którym jest niejaki Piotr Boszko z Piekar Śląskich.
      Ktoś zapyta, po cholerę mój dzisiejszy tekst. Otóż powód jest jeden. Chciałem mianowicie wyrazić podziękowanie dla policji za to, że byli tak szybcy i dostarczyli mieszkańcom Mrowin sprawcę. Gdyby nie to, obawiam się, że już dziś wioska Mrowiny stałaby w ogniu, a jej mieszkańcy by się z uprzejmą pomocą z zewnątrz  wymordowali.


Zachęcam wszystkich do czytania moich książek. Zostało ich jeszcze kilka, wystarczy więc kliknąć jedną z okładek tuż obok i już jesteśmy w domu. Naprawdę warto.




Zachęcam wszystkich do czytania moich książek. Zostało ich jeszcze kilka, wystarczy więc kliknąć jedną z okładek tuż obok i już jesteśmy w domu. Naprawdę warto.

środa, 19 czerwca 2019

Czy w przyszłym roku gwiazdą Opola będzie duet Janda - Hołdys?


      Tegoroczny festiwal polskiej piosenki w Opolu oglądałem dwukrotnie, w dzień otwarcia oraz, ledwo co, w poniedziałek. Po raz pierwszy było tak, że córka moja kazała mi oglądać coś na Netflixie i w momencie gdy zaczęliśmy się wygodnie usadawiać przed telewizorem, z powodu upałów padł nam internet i skończyliśmy, jak już wspomniałem, na słuchaniu polskich piosenek. Drugi wybór był zdecydowanie bardziej świadomy, ponieważ w tak zwany „wieczór alternatywny” miał wystąpić zespół The Dumplings, który, tak się składa, tworzą bliscy znajomi mojej córki, więc zwyczajnie nie wypadało przepuścić okazji. Oglądaliśmy więc tych The Dumplings, gdy nagle okazało się, że na zakończenie wieczoru występować będzie nie kto inny jak lider jednej z czołowych muzycznych gwiazd czasu Stanu Wojennego, zespołu Tilt, Tomasz Lipiński.
        Od razu muszę zaznaczyć, że gdy chodzi o zespół Tilt, osobiście jestem równie bezradny jak w przypadku Grzegorza Ciechowskiego i Republiki. Ja ich piosenki zwyczajnie lubię i tego nic nie jest w stanie zmienić. Tytuły takie jak „Mówię ci że”, „Runął już ostatni mur”, czy „Rzeka miłości”, to są piosenki których do dziś słucham z prawdziwą przyjemnością. Nie jest przy tym jednak tak, że nie będę tu dziś mówił tego co mi w duszy gra, a gra mi mianowicie to, że ów Tomasz Lipiński jest synem śp. Eryka Lipińskiego, a więc człowieka który, gdy chodzi o nie tylko PRL-owską przeszłość ma za uszami dużo za dużo. Ale i tu znów, nie chodzi mi tak naprawdę o to, kim był i czym się w swoim życiu odznaczył stary Lipiński, dlatego nie będę szperał w jego życiorysie, zostawiając to zajęcie naszym niezastąpionym antysemitom. Mój problem dotyczy wyłącznie Lipińskiego juniora, jego muzycznej kariery, a przede wszystkim jego występu na tegorocznym festiwalu polskiej piosenki w Opolu.
      Pierwsze co mnie zatem uderzyło, to fakt, że Tomasz Lipinski, decydując się przyjąć propozycję prezesa Kurskiego i wystąpić na festiwalu w Opolu, postanowił, że, aby dać sobie odpowiednie alibi, na tę okazję demonstracyjnie założy tęczową muszkę. Następnie, by owa muszka nie pozostała aż tak samotna i bez znaczenia, podczas samego już występu zrobił wszystko, by możliwie dyskretnie przekazać publiczności wiadomość, że wprawdzie Polska dziś znajduje się w uścisku faszyzmu, jednak trzeba wierzyć, że już wkrótce „słońce wyjrzy” i nastanie nowy dzień. Dodatkowo, zapowiadając swój występ, zapewnił, że on, jako stary punkrocker, zaczynał jako biedy młodzieniec, zagubiony w peerelowskich zakamarkach, bez pracy, bez celu i bez perspektyw. Mało tego. Gdyby ktoś miał jakieś wątpliwości, czemu Lipiński zdecydował się wziąć udział w imprezie w sposób jednoznaczny pisowskiej, zakomunikował ów ciekawy człowiek ze sceny, że festiwal w Opolu nie jest własnością „ani prezesów, ani ministrów”, ale Opola oraz Opolan. Cokolwiek by to miało znaczyć, ja mam tu dwie uwagi. Pierwsza a nich jest taka, że kiedy wspomnę lata 70, kiedy to Tomasz Lipiński kupił sobie pierwszą gitarę, nie jestem w stanie przestać myśleć o jego tacie, człowieku w znacznym stopniu trzęsącym wówczas polską kulturą. Druga z nich to ta, że nasz Tomek, mimo swoich powszechnie znanych politycznych przekonań, tu też manifestowanych przez wspomnianą tęczową muchę, zdecydował się wystąpić na, jak by nie było pisowskiej, imprezie – gdyby ktoś miał tu jakieś pytania, proszę sobie przypomnieć atmosferę z lata roku 2016 i towarzyszące jej nastroje i owych nastrojów efekty.
      No i rzecz trzecia. Oto na wezwanie prezesa Kurskiego Tomasz Lipiński stawia się w wyznaczonym miejscu i czasie ze swoją gitarą, gra trzy stare, jeszcze z lat 80. kawałki, jak się domyślam, oceniając nie tylko propagandowe koszta tej imprezy, inkasuje od TVP nie byle jaką gażę i... założywszy sobie na szyję tę głupią muchę, zaczyna coś bredzić na temat chmur, które muszą ustąpić, i tłumaczy nam, że on tu jest wcale nie ze względu na tych wszystkich „prezesów”, ale wyłącznie przez to, że to jest „festiwal polskiej piosenki”.
     Doprawdy, bardzo to zabawne. Słucham tego Lipińskiego – swoją drogą, po tych wszystkich latach, do tego stopnia operującego już jedynie najniższą częścią skali, że jego śpiew to już praktycznie tylko recytacja – i myślę sobie, że następny rok przyniesie nam z całą pewnością znacznie więcej radości. Wtedy najpewniej Kurskiemu uda się na swój festiwal ściągnąć samego Zbigniewa Hołdysa, żeby nam zaśpiewał „Nie płacz Ewka”, którego się jednak wcześniej uprzedzi, że jeśli tylko spróbuje choćby tak sobie od niechcenia politykować, nie dostanie ani grosza. A ten biedaczek podporządkuje się bez mrugnięcia okiem.
      Nie śmiem nawet marzyć, by po Hołdysie, jako gwiazda wieczoru wystąpiła Krystyna Janda i zaśpiewała nam wielką piosenkę wielkiego Marka Grechuty „Guma do żucia”. Za ile? A cóż to za pytanie? Wzięliśmy za pysk mafię vatowską, to nas stać.



Zapraszam wszystkich do czytania moich książek, które można kupić klikając w wybrane okładki tuż obok. Ewentualnie, jeśli ktoś sobie życzy osobistą dedykację, kontaktując się bezpośrednio pod adresem k.osiejuk@gmail.com.

sobota, 23 stycznia 2016

Opole, milicja i ja

Myślę, że część z nas zauważyła, że na plakacie zapowiadającym moją pogadankę na Uniwersytecie Opolskim na temat kultury satanistycznej pojawiła się nazwa: „Aula Stara Kowalczykowska”, a jednocześnie jestem boleśnie przekonany, że większość z nas, nawet jeśli owej informacji poświęciła chwilę zadumy, i tak ostatecznie uznała, że owa chwila z pewnością wystarczy. Proszę mi więc pozwolić, że opowiem, w czym rzecz.
Oto w roku 6 października 1971 roku, kiedy to dzisiejszy Uniwersytet Opolski funkcjonował jeszcze jako Wyższa Szkoła Pedagogiczna, pracownicy uczelni, bracia Jerzy i Ryszard Kowalczykowie, w uczelnianej auli podłożyli bombę. Ów gest, z jednej strony, stanowić miał protest przeciwko krwawemu stłumieniu protestów na Wybrzeżu z grudnia 1970 roku, z drugiej natomiast, dobitną demonstrację sprzeciwu wobec planowanej na następny dzień akademii z okazji tak zwanego Dnia Milicjanta, podczas której to uroczystości szczególnie zasłużeni dla grudniowej masakry funkcjonariusze mieli odebrać odpowiednie odznaczenia.
Ponieważ Kowalczykowie nie chcieli, by komukolwiek – choćby i tym najbardziej podłym milicjantom – stała się jakakolwiek krzywda, a zależało im wyłącznie na demonstracji, wybuch nastąpił głęboką nocą, kiedy w budynku nie było nikogo, niszcząc, poza aulą, fragment biblioteki plus bufet. Jedyną ofiarą wybuchu okazał się być Bogu ducha winny pracownik uniwersytetu, który po serii przesłuchań na milicji popełnił samobójstwo. Samych Kowalczyków aresztowano pół roku później i 8 września 1972 roku, z oskarżenia o terroryzm, sąd skazał Jerzego na karę śmierci, natomiast Ryszarda na 25 lat więzienia. W styczniu 1973 roku, czując, że nawet komuna powinna znać swoje ograniczenia, Rada Państwa zastosowała wobec Ryszarda Kowalczyka akt łaski i zamieniła mu karę śmierci na standardowe 25 lat więzienia.
Przez kolejne lata, wszelkiego rodzaju opozycyjne organizacje, przy bardzo znaczącym wsparciu Kościoła, prowadziły coraz to nowe akcje protestacyjne na rzecz uwolnienia braci Kowalczyków, co ostatecznie doprowadziło do tego, że najpierw, w roku 1983, na wolność wyszedł Ryszard, a po nim, dwa lata później, Jerzy.
W roku 1991, decyzją Lecha Wałęsy, Ryszard uzyskał tak zwane „zatarcie skazania”, dzięki czemu mógł wrócić do pracy na uczelni. Jednak dopiero 10 lat później, 8 czerwca 2001 roku, w ostatnim dniu swojego urzędowania na stanowisku Ministra Sprawiedliwości, Lech Kaczyński zwrócił się do Sądu Najwyższego o kasację wyroku w sprawie Jerzego Kowalczyka. Sąd Najwyższy jednak wniosek ministra odrzucił z adnotacją, że owa decyzja jest ostateczna, niezaskarżalna i wyklucza przyszłą „choćby i częściową rehabilitację skazanych”.
W roku 2003, Komisja Krajowa NZS wraz z grupą opolskich radnych wystąpiła z pomysłem nadania Jerzemu i Ryszardowi Kowalczykom honorowego obywatelstwa miasta Opola, jednak i tym razem bez odpowiedniego efektu. Dopiero ostatecznie w grudniu roku 2010, z inicjatywy Andrzeja Gwiazdy i Anny Walentynowicz, uhonorowano braci Kowalczyków tablicą na ścianie pamięci przy Pomniku Poległych Stoczniowców w Gdańsku. Gdy chodzi natomiast o Opole, skutkiem przede wszystkim zatwardziałości serc miasta, ale i uniwersytetu, Kowalczykowie do dziś nie otrzymali tego, co im się należy, a wspomniana na plakacie nazwa „Aula Kowalczykowska” to półoficjalna inicjatywa uczelnianej „Solidarności”, mająca znaczenie głównie symboliczne.
No i to tam właśnie, w tym dokładnie miejscu, gdzie niemal już 50 lat temu Jerzy i Ryszard Kowalczykowie postanowili wznieść do nieba swój, do dziś to tu to tam szczęśliwie słyszany, okrzyk przeciwko bezbożnemu systemowi, przyszło mi wczoraj – kompletnie nieadekwatnie i jakże bez sensu – opowiadać o czymś, co owe 50 lat temu stanowiłoby egzotykę dla przeciętnego obywatela wręcz niewyobrażalną. Pieniądz i kultura satanistyczna. Co za absurd! Co za bezczelność! No ale Bogu dzięki, jakoś mi się upiekło. Przyszło stosunkowo dużo ludzi, znacznie więcej, niż mogłem oczekiwać, no i co bardzo pocieszające, wśród nich widoczna bardzo grupa studentów. Nikt nie uciekł, nikt nie ziewał, nikt wreszcie nie poradził mi, bym się zajął czymś bardziej pożytecznym. Jakby tego było mało, sprzedało się też trochę książek.
A zatem, bracia Kowalczykowie okazali się dla mnie aż nazbyt wyrozumiali. Bardzo im za to wszystko dziękuję i mam nadzieję, że wreszcie nadszedł ich czas. Choć diabli wiedzą. Lepiej być ostrożnym.


Wszystkich zapraszam do księgarni pod adresem www.coryllus.pl.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...