Nie wiem dziś, czy wspominałem
o tym na tym blogu, czy może w jakiejś wymianie na Facebooku, ale sytuacja jest
taka że ile razy idę na spacer z moim psem, mijam często bardzo ładne
dziewczyny, które zamiast na mnie, patrzą na mojego psa, a niekiedy nawet się
do niego uśmiechają. Ponieważ jestem już starszym panem, sytuacja ta wywołuje
we mnie z jednej strony w pełne zrozumienie, a jednocześnie wprawia mnie w
głęboki smutek, związany ze świadomoscią, że, jak to głosi kultowy dzis już
żart, lepiej już było. W takich sytuacjach zawsze przypominam sobie słynną
piosenkę „A Girl from Ipanema”, gdzie jej autora, człowieka pewnie zaledwie
parę lat ode mnie młodszego ode mnie, spotyka podobna historia, tyle że on
idzie bez psa, a ta śliczna dziewczyna, zamiast na niego, patrzy prosto przed
siebie.
Kiedy myślę o tej piosence,
przypominam sobie coś jeszcze, a mianowice rozmowę z pewnym moim szkolnym
kolegą, który swego czasu prowadził tu w okolicy pewien punkt sprzedażowy, a
jego ogólna sytuacja, w związku z sytuacją rodzinną, na każdym możliwym
poziomie była wręcz tragiczna. Mieliśmy obaj w tamtym czasie po pięćdziesiątce,
a kiedy on mi się skarżył, że do domu wraca tylko po to, by mieć gdzie spędzić
noc, poradziłem mu, by, jako mężczyzna wybitnie przystojny, wykształcony i
inteligentny, znalazł sobie coś co mu zapewni bieżący spokój, on mi
odpowiedział co następuje:
„No wiesz, mam tu taką pracownicę, taką Zosię, bardzo miłą, inteligentną
i ładną dziewczynę i kiedyś zapytałem ją, tak niby od niechcenia, ‘Pani Zosiu,
czy ma pani chłopaka’, na co ona odpowiedziała: ‘Nie mam, panie kierowniku, i
to jest coś strasznego. Ja już jestem tak zdesperowana, że gotowa jestem brać cokolwiek.
Niechby i był stary. Może być nawet po trzydziestce”.
Ktoś się zapyta, skąd ten
temat. Otóż wczoraj na tej części mojego bloga, gdzie się spotykaja internauci,
a zatem toczy się dyskusja, czyli na portalu szkolanawigatorow.pl, doszło do
awantury między dwiema komentatorkami, a mianowice Eską i Danae. Ponieważ uznałem,
że warto zainterweniować, zainterweniowałem dzieląc się spostrzeżeniem, że oto
pokłóciły się dwie starsze panie, na co – swoją drogą, znana mi osobiście –
Danae oburzyła się, że ona absolutnie nie życzy sobie, bym ją nazywał starszą
panią, bo to jest chamstwo. A ja powiem, że moim problemem nie jest ani Eska,
ani tym bardziej Danae, natomiast, owszem, problem tak zwanego dojrzewania mnie
jak najbardziej obchodzi. I ja naprawdę nie rozumiem, dlaczego niektórzy z nas
– w tym nawet i nasze koleżanki – tak bardzo się bronią przed tą niepokonaną
prawdą, że czas mija, a my też nie stoimy w miejscu. A jeśli to co napisałem,
komuś nie wystarcza, to powiem coś dla mnie zupełnie oczywistego: starzejemy
się już w momencie narodzin i to jest, z każdym kolejnym rokiem, coś absolutnie
fantastycznego. A kto tego nie akceptuje, ten ćwok.
I teraz, jeśli ktoś przyjdzie i
się spyta, po ciężką cholerę dziś ten akurat ten tekst, odpowiem najlepiej jak
umiem. Po nic. Po tych dziesięciu latach stać mnie i na to.
Książki, jak
zawsze, są do kupienia na stronie www.basnjakniedziedz.pl
i tu u mnie pod adresem k.osiejuk@gmail.com.