Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dalajlama. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dalajlama. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 11 kwietnia 2023

Dalajlama, czyli buddyzm z ludzką twarzą

 

      Ja oczywiście mam świadomość, że w ostatnim czasie świat tak dramatycznie przyspieszył, że wiele rzeczy, które jeszcze kilka lat temu mogły u nas wzbudzić choćby zaciekawione uniesienie brwi, dziś stały się całkowicie bez znaczenia, niemniej jednak mam nadzieję, że hasło Dalajlama przynajmniej wśród niektórych z nas sprawi, że jakiś tam dzwonek się odezwie. Dla porządku może jednak przypomnę, że choć dla większości z nas ów Dalajlama od zawsze był jedynie nazwą i symbolem czegoś ważnego choć nie do końca określonego, to gdyby nie Lech Wałęsa, który od czasu do czasu chwalił się, że z tym czymś, jak noblista z noblistą, miał kiedyś okazję się uściskać, to pies z kulawą nogą by o nim nie usłyszał. A zatem, jeśli ktoś zapyta, kto to taki ów Dalajlama, to przynajmniej część z nas zapewne odpowie, że to jakiś taki łysy w pomarańczowym i to tyle wszystkiego.

       Nie wiem zatem, czy fakt, że ledwie co wczoraj przeszła informacja – połączona z odpowiednim filmikiem – że ów Dalajlama podczas rozmowy z napotkanym chłopczykiem wystawił jęzor i poprosił rzeczone dziecko by mu ów język zechciało possać, zrobił na kimkolwiek wrażenie większe niż powszechnie ostatnio debatowana kwestia obrony pedofilii przez Jana Pawła II, natomiast, owszem, sprawa medialnie zaistniała, nawet sam Dalajlama wydał w tej sprawie oświadczenie, a ja mam w związku z tym coś do powiedzenia. Dla porządku jednak odwołam się do Wikipedii i powiem, o kim dziś tu rozmawiamy:

„Przedstawiciel szkoły gelug – jednej z czterech największych szkół buddyzmu tybetańskiego. Buddyści tybetańscy uważają Dalajlamę za manifestację bodhisattwy współczucia Awalokiteśwary, który odradza się, aby udostępniać wyzwalające z cierpienia nauki innym czującym istotom”...

      To co dalej jest wprawdzie równie ciekawie, ale ponieważ jednocześnie równie kiepsko przejrzyste, zatrzymam się w tym miejscu, i tylko przypomnę, że mówimy o laureacie Nagrody Nobla, honorowym obywatelu miasta Warszawy, osobistym przyjacielu Lecha Wałęsy, bohaterze polskich elit, no i o kimś, ktoś właśnie poprosił jakieś dziecko, żeby mu possało język.

      W tej sytuacji, nie chwaląc się oczywiście jakoś szczególnie, ale ze świadomością, że nie po raz pierwszy, jeszcze przez laty, zdarzyło mi się zwrócić uwagę na coś, czego nikt inny zauważyć się nie odważył, chciałbym przypomnieć swój dawny już tekst, w którym zauważyłem, że ów Dalajlama, to czysty i oczywisty kretyn, co ów zademonstrował najlepiej jak tylko potrafił w tych właśnie dniach.

 

 

      Pamiętam jak kiedyś ojciec Józef Bocheński opowiadał, że kiedy on słyszy zachwyty nad pięknem oprawy i samą religijnością Prawosławia, to przypomina sobie, jak kiedyś wszedł do cerkwi, a tam kompletnie pijany pop „coś ryczał", a jak on przestawał, to „ryczała cerkiew". To tyle, jeśli idzie o stanowisko ojca Bocheńskiego wobec Cerkwi. Ja oczywiście zdaję sobie sprawę z wszystkich zastrzeżeń, jakie można mieć do tego typu ocen i samego sposobu ich formułowania, niemniej wciąż pamiętam te słowa ojca Bocheńskiego i zawsze wspominam je z uśmiechem, a nie ze złością, czy zawstydzeniem. I to nawet nie dlatego, że sam, jeszcze jako dziecko, w mojej rodzinnej wsi, z rozbawieniem obserwowałem popów, albo śpiących na ławkach, albo jadących pod gazem na rowerach. Z jakiegoś powodu, wydaje mi się, że ja doskonale wiem, o co ojcu Bocheńskiemu chodziło i uważam, że tu szło nie tyle o wytykanie Prawosławiu ich kiepskości, ale pokazanie nam, że naprawdę nie mamy co mieć tu jakichkolwiek kompleksów.

      A więc, jeśli już się mamy czegoś wstydzić, to nie naszego braku tolerancji, ale – wręcz przeciwnie – owych niepotrzebnych kompleksów. W tych dniach, w Polsce przebywa z wizytą niejaki Dalajlama. Szczerze powiem, że ja osobiście nigdy nie rozumiałem atmosfery czci, która jest wokół tego dziwnego człowieka roztaczana, ani nawet nie za bardzo wiem, kto to taki ten Dalajlama. To znaczy, wiem, że jest on przywódcą politycznym, tyle że nie on jeden, prawda? Wiem też, że jest on przywódcą religijnym, ale tu też tak się składa, że nie on jeden. Jest też Dalajlama laureatem Nagrody Nobla, no ale jeśli idzie o ten rodzaj zasług, to ja już bardziej wierzę w jego wybitność na każdym innym polu.

      Wczoraj w telewizji wystąpiła przez chwilę jakaś ostrzyżona na chłopaka kobieta, która z głupkowatym uśmiechem Buddy opowiadała, jak to ona bardzo by pragnęła, żeby Dalajlama choć przez chwilę był łaskaw dotknąć jej dłoni. Ją akurat rozumiem. Jest – jak głosił podpis – buddystką, więc pewnie dla niej taki event to mocna rzecz. Ale cała ta reszta? O co tu chodzi? Ja się pytam, kto to jest Dalajlama? Mam swoje lata i znam parę kultowych imion z tej kolekcji – Maharishi Mahesh Yogi, czy Guru Sri Chinmoy. No ale to były postaci na intelektualną miarę swoich patronów z kręgów kultury pop. Jednak Dalajlama? Czy on może jest jak Ghandi? No może, ale nawet wtedy, to by było chyba trochę zbyt mało, żeby cała Polska dostawała małpiego rozumu, z tego powodu, że on tu przyjechał i coś mówi.

      Ale posłuchajmy, co mówi. Wczoraj i dzisiaj, nawet najbardziej otumanieni tą propagandą, wiedzą, że nie mówi nic, co by warto było nawet nie zapamiętać, ale w ogóle zauważyć. Mnie to osobiście nie dziwi. Choćby z tego względu, że kiedyś dawno, kiedy jeszcze czytałem regularnie „Gazetę Wyborczą”, miałem okazję przeczytać cały długi wywiad Adama Michnika z tym Dalajlamą. I do dziś pamiętam, że byłem rozłożony na łopatki. Bo już wtedy wokół niego panowała atmosfera najdziwniejszego nabożeństwa, a ja czytałem, co on mówi i nie mogłem się nadziwić, że ktoś może być tak okropnie nudny, płytki i nieoryginalny. Przez całą tę rozmowę, Dalajlama robił wrażenie kogoś, kto nie jest w stanie sformułować jednej interesującej myśli. Nawet nie potrafi być po prostu zajmujący. Zupełnie jak jakaś Kasia Cichopek.

      No ale, przyjechał ten Dalajlama i tłumy po prostu oszalały. Tak jakby uznali, że jego charakterystyczny strój wystarczy, żeby go uznać za coś specjalnego. Chociaż pewnie coś jest w tej atmosferze szaleństwa, że oto sam Dalajlama raczył zaszczycić nasz kraj swoją obecnością. Lech Wałęsa urządził sobie imprezę z okazji Nobla. Od kilku miesięcy zapowiadano, jak to przez te dwa dni, Polska stanie się religijnym, kulturalnym i politycznym sercem świata. Jak to na zaproszenie Lecha Wałęsy i premiera Tuska, przyjedzie do nas nie tylko sam prezydent Francji, ale inni najwięksi politycy z całego świata, odbędzie się tu u nas, w Polsce, szczyt na miarę nowej ery, a głupi Kaczor będzie się błąkał gdzieś w Mongolii.

      No i przyszedł ten dzień. I z wielkich tego świata, widzimy jedynie Lecha Wałęsę, Donalda Tuska i Sarkozego. Możliwe więc, że na ich tle, Dalajlama faktycznie lśni.

      Mamy więc obecnie w Polsce atmosferę czegoś epokowego, czegoś szczególnego, czegoś autentycznie wielkiego. Oglądam trochę telewizję i widzę przemawiających ludzi – Wałęsę, tego Dalajlamę, jakiś innych noblistów, z tej długiej egzotycznej listy, którą tu kiedyś nawet miałem przyjemność opublikować. A w fotelach na sali, siedzą panowie politycy i z nabożną czcią chłoną słowa nijakie, puste, szare –                                                                                                                     tylko słowa. I robią mądre miny, marszczą w zachwycie czoła, kiwają mądrze głowami, i wmawiają sobie, że oto biorą udział w czymś, co ma w ogóle jakiekolwiek znaczenie. No i uśmiechają się ironicznie pod nosem, że ten głupi kartofel tymczasem musi się snuć po świecie zdezelowanym samolotem.

       A troszkę poza tą salą Władysław Frasyniuk apeluje do wszystkich ludzi dobrej woli, żeby już nigdy, przenigdy nie podali ręki Jarosławowi Kaczyńskiemu. To mnie też nie zaskakuje. Dokładnie tak, jak gawędziarski i intelektualny poziom wspomnianego tu Dalajlamy.

       Ja pamiętam, jak jeszcze dawno, dawno temu, jakiś bardzo szlachetny redaktor telewizyjny zapytał Jacka Kuronia, dlaczego podaje rękę Jarosławowi Kaczyńskiemu. Kuroń, jako człowiek o wielkim sercu, odparł, że od czasu jak kiedyś, w więzieniu podał rękę oficerowi Gestapo, postanowił, że będzie podawał każdemu. Każdemu, a więc i komuś takiemu, jak Kaczyński.

       Więc, jak widzicie, przygotowania trwały całe lata. Nic nowego.

       Nowe są tylko czasy i ich bohaterowie.

 

No a ja dziś może tylko dodam, że również ten co zawsze Dalajlama, człowiek którego wylizują mali chłopcy.



 

poniedziałek, 8 grudnia 2008

Chusteczka Dalajlamy, czyli kapitulcaji ciąg dalszy

Jest poniedziałkowy wieczór i jeszcze chwilka, jak miną przepisowe 24 godziny od zakończenia Triduum powszechnego oddawania czci Lechowi Wałęsie. Zwracam uwagę na przepisowość tych 24 godzin, bo zależało mi bardzo, żeby dać sobie czas i nie rzucać się na otwarte wody. Nie chciałbym bardzo dać się ponieść, a przecież wszyscy wiedzą, że okazja ku temu, by stracić panowanie, jest nie byle jaka. Czekam na ten dzisiejszy moment dokładnie od zakończenia emisji rozmowy w TVN24, jaką z Jego Świątobliwością Dalajlamą XIV (zadowoleni?), przeprowadził nieznany mi pan dziennikarz. Wydaje mi się, że wspomniana rozmowa stanowi wręcz idealny symbol tego, co mieliśmy okazję obserwować wokół tych niezwykłych uroczystości od piątku, a w pewnym sensie jeszcze dużo wcześniej. Ja wiem, że to nie powinno mieć większego znaczenia - bo przecież, to co się prawdziwie liczy, to słowo, a nie jego oprawa - ale tak się jakoś złożyło, że fakt iż zarówno prowadzący wywiad redaktor, jak i sam Dalajlama, mówili po angielsku z wręcz karykaturalną nieporadnością, przyczynił się wybitnie do tego, że ten ‘ekskluziw interwiu', zamienił się w obustronną demonstrację tak nieprawdopodobnej pustki, że z wszystkiego zostala tylko bosa stopa Jego Świątobliwości. Nawet ja byłem poruszony.
Ale, jak wspomniałem, z mojego punktu widzenia stało się bardzo dobrze, bo raz, że osobiście nie liczyłem na wiele, a dwa, że dzięki temu właśnie - jestem przekonany - te trzy zupełnie historycznie wyjątkowe dni otrzymały na koniec najbardziej właściwy wianuszek. Oto pustka w stanie surowym. Prawdziwy diament.
W dzisiejszej Rzeczpospolitej, czytam podwójną relację z gdańskich obchodów, jedną autorstwa Piotra Semki, drugą - ściśle redakcyjną - jakiegoś Piotra Kubiaka. Piotr Semka, jak na niego przystało, krytykuje wszystko to, co się do krytyki nadaje, a co moi czytelnicy doskonale znają, natomiast red. Kubiak zwyczajnie opowiada, co było. Ani jeden tekst, ani drugi, jednak nie byłyby może warte zachodu, gdyby nie parę wspólnych dla obu elementów, które z kolei niezwykle współgrają z całością medialnych relacji z tych trzech dni.
Co mam na myśli? Chodzi mi mianowicie o absolutnie maniakalne powtarzanie informacji, że omawiane uroczystości zgromadziły cały firmament światowych gwiazd, które karnie stawiły się w Gdańsku, żeby składać hołdy Lechowi Wałęsie. Przyznam się, że jeszcze miesiąc temu, kiedy niemal całe media krztusiły się z satysfakcji, że Lecha Kaczyńskiego i jego ‘żenujący bal' spotkał zasłużony afront w postaci jakiejś nic nie ważnej zbieraniny anonimowych główek, zebranych pieczołowicie przez ministra Kamińskiego z całego świata, byłem uczciwie przekonany, ze Lech Wałęsa pokaże, co znaczy wielkość i co znaczy legenda.
Różnica między mną, a najróżniejszymi komentatorami, jest taka, ze ja od razu zauważyłem, że moje oczekiwania były psu na budę, a oni, najzwyczajniej w świecie, pogrążyli się we własnych złudzeniach... i tak już zostali. Pisze Semka: „Do Gdańska zjechały takie tuzy, jak prezydent Francji Nicolas Sarkozy, szef Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso, przywódca Tybetańczyków Dalajlama, czy były prezydent RPA Frederick de Klerk". Proszę zwrócić uwagę na dwa kluczowe słowa: „zjechały" i „tuzy". Ciekawe, co? Nie? No, na pewno ciekawsze niż same nazwiska tych „tuzów" i wszystko to, co między nimi. Nie zmienia to faktu, że nieco dalej, Semka pisze o „sukcesie" obchodów. A później nagle przekonuje, że obchody były „dokładnie takie, jak dzisiejszy Wałęsa". Biedaczek! Nawet on się w tym kłamstwie pogubił.
Skupmy się więc na tym „sukcesie". Piotr Kubiak, w głównej rzepowej relacji, pisze, że w fecie w Filharmonii Bałtyckiej brało udział ponad „tysiąc gości z kraju i zagranicy". A ja próbuję odtworzyć choć dziesięć osób z ponad tysiąca „tuzów". I liczę tak: Sarkozy, Dalajlama, Barosso, de Klerk... no dobra, nie będę małostkowy - Shirin Ebadi, Adolfo Perez Esquivel... Przepraszam, miał być Gorbaczow. Przyjechał? Bo jakoś nie zauważyłem. No ale przecież ktoś musiał jeszcze być. Semka pisze o tuzach, Kubiak pisze o ponad tysiącu, a sam Wałęsa wyraża satysfakcję, ze było lepiej, niż on się spodziewał.
Wszyscy tylko ubolewają, że Kartofel nie przybył, a przecież w tak szacownym gronie tylko jego brakowało.
No więc, kto tam jeszcze? Oczywiście widziałem Tuska, Borusewicza i Sikorskiego. Był roześmiany biskup Gocłowski. Bartoszewski. No ale to chyba nie ich miał Piotr Semka na myśli, wspominając o tuzach. Ponad tysiąc tuzów, a wśród nich Stefan Niesiołowski? Aha! Na ekranie pojawił się były premier Hiszpanii - na ekranie, bo poza tym był jakoś zajęty.
Chyba już nic więcej nie wymyślę. Pozostaje tylko zwrócić uwagę na chusteczkę. Wydaje mi się, wobec ewidentnej posuchy, ta chusteczka, podobnie być może, jak wąs Wałęsy, pozostaną największymi bohaterami tej rocznicy. Rzeczpospolita mianowicie podaje, ze w momencie, jak wzruszony Lech Wałęsa się pobeczał, sam Dalajlama dał mu swoją osobistą chusteczkę, żeby pan prezydent sobie otarł łzy. Przyznam, ze dla mnie to jest prawdziwa bomba. Ja myślę, ze to jest taki numer, że ktoś powinien nakręcić o tym film. Kto inny powinien napisać o tym wiersz. A jeszcze ktoś inny powinien tę scenę przerobić na powieść. Autentyczna rewelacja. Stoi sobie Lech Wałęsa, na wielkim ekranie, po kolei pokazują się największe „tuzy" tego świata i składają mu hołd, po scenie kręci się Piotr Gulczyński (proszę nie zapominać tego nazwiska - Piotr Gulczyński. PIOTR GULCZYŃSKI. PIOTR GULCZYŃSKI), Wałęsa emocjonalnie nie wytrzymuje i zaczyna chlipać. I wtedy to właśnie, podnosi się pomarańczowa sylwetka Dalajlamy, legendarnego przywódcy Tybetu i reinkarnacji Buddy, i podaje naszemu Lechowi swoją chusteczkę.
Ktoś zapyta, co z tym wąsem. Otóż dziś gdzieś przeczytałem, że Dalajlama przyznał, że on zawsze najbardziej Lechowi Wałęsie zazdrościł wąsów. Może by tak mu dać kawałek, panie Lechu? Za tę chusteczkę.
Takie to były te obchody. Jak mówię, z mojego punktu widzenia - kompletna ruina. Ja tu sobie trochę żartuje, ale tak naprawdę, to chciałem tylko powiedzieć to jedno - kompletna ruina. Paru się dało nabrać i tyle. Niestety wśród tych paru, znalazł się również najwidoczniej Bronisław Wildstein. Nie tak bardzo bezpośrednio, ale trochę, owszem. Dziś, w tej samej Rzeczpospolitej, prawdopodobnie pod ogromnym wrażeniem „sukcesu" wałęsowej imprezy, uznał red. Wildstein, że nie ma żartów i trzeba trochę się posunąć. No i się posunął http://www.rp.pl/artykul/9133,230384_Jak_Kaczynski_Niesiolowskiego_uratowal.html .
Niestety - jak wszyscy dobrze wiemy, nie jest tak, że można sobie wyprawiać różne rzeczy za darmo. Pierwsza zgłosiła się po swoje Monika Olejnik, no i oczywiście biedny Wildstein nie miał już wyjścia i poszedł za ciosem. Tam, u Olejnik spotkał się z Tomaszem Wołkiem, i też już nie było odwrotu. Skończyło się na tym, że red. Olejnik, wspólnie z Wołkiem, Wildsteina po prostu zagryźli.
I pomyśleć, że to taki inteligentny człowiek. A jaki on zawsze był ostrożny! Pomyśleć, że wystarczyła chwila nieuwagi. I już.

sobota, 6 grudnia 2008

O plastikowym świecie i bohaterach z papieru

Pamiętam jak kiedyś ojciec Józef Bocheński opowiadał, że kiedy on słyszy zachwyty nad pięknem oprawy i samą religijnością Prawosławia, to przypomina sobie, jak kiedyś wszedł do cerkwi, a tam kompletnie pijany pop „coś ryczał", a jak on przestawał, to „ryczała cerkiew". To tyle, jeśli idzie o stanowisko ojca Bocheńskiego wobec Cerkwi. Ja oczywiście zdaję sobie sprawę z wszystkich zastrzeżeń, jakie można mieć do tego typu ocen i samego sposobu ich formułowania, niemniej wciąż pamiętam te słowa ojca Bocheńskiego i zawsze wspominam je z uśmiechem, a nie ze złością, czy zawstydzeniem. I to nawet nie dlatego, że sam, jeszcze jako dziecko, w mojej rodzinnej wsi, z rozbawieniem obserwowałem popów, albo śpiących na ławkach, albo jadących pod gazem na rowerach. Z jakiegoś powodu, wydaje mi się, że ja doskonale wiem, o co ojcu Bocheńskiemu chodziło i uważam, że tu szło nie tyle o wytykanie Prawosławiu ich kiepskości, ale pokazanie nam, że naprawdę nie ma co mieć kompleksów.
A więc, jeśli już się mam czegoś wstydzić, to nie naszego braku tolerancji, ale - wręcz przeciwnie - naszych kompleksów. W tych dniach, w Polsce przebywa z wizytą niejaki Dalajlama. Szczerze powiem, że ja osobiście nigdy nie rozumiałem atmosfery czci, która jest wokół niego roztaczana, ani nawet nie za bardzo wiem, kto to taki ten Dalajlama. To znaczy, wiem, że jest on przywódcą politycznym, tyle że nie on jeden, prawda? Wiem też, że jest on przywódcą religijnym, ale tu też tak się składa, że nie on jeden. Jest też Dalajlama laureatem Nagrody Nobla, no ale jeśli idzie o ten rodzaj zasług, to ja już bardziej wierzę w jego wybitność na każdym innym polu.
Wczoraj w telewizji wystąpiła przez chwilę jakaś ostrzyżona na chłopaka kobieta, która z głupkowatym uśmiechem Buddy opowiadała, jak to ona bardzo by pragnęła, żeby Dalajlama choć przez chwilę był łaskaw dotknąć jej dłoni. Ją akurat rozumiem. Jest - jak głosił podpis - buddystką, więc pewnie dla niej taka sytuacja to mocna rzecz. Ale ta cała reszta? O co tu chodzi? Ja się pytam, kto to jest Dalajlama? Ja mam swoje lata i znam parę kultowych imion z tej kolekcji - Maharishi Mahesh Yogi, czy Guru Sri Chinmoy. No ale to były postaci na intelektualna miarę swoich patronów z kręgów kultury pop. Ale Dalajlama? Czy on może jest jak Ghandi? Ale nawet wtedy, to by było chyba trochę mało, żeby cała Polska dostawała małpiego rozumu, ze on tu przyjechał i coś mówi.
Ale posłuchajmy, co mówi. Wczoraj i dzisiaj, nawet najbardziej otumanieni tą propagandą, wiedzą, że nie mówi nic, co by warto było nawet nie zapamiętać, ale w ogóle zauważyć. Mnie to osobiście nie dziwi. Choćby z tego względu, że kiedyś dawno, kiedy jeszcze czytałem regularnie Gazetę Wyborczą, miałem okazję przeczytać cały długi wywiad Adama Michnika z tym Dalajlamą ( http://www.webfabrika.com.pl/tybet/9815.htm ) . I do dziś pamiętam, że byłem rozłożony na łopatki. Bo wtedy już, wokół niego panowała atmosfera najdziwniejszego nabożeństwa, a ja czytałam, co on mówi i nie mogłem się nadziwić, że ktoś może być tak okropnie nudny, płytki i nieoryginalny. Przez całą tę rozmowę, Dalajlama robił wrażenie kogoś, kto nie jest w stanie sformułować jednej interesującej myśli. Nawet nie potrafi być po prostu zajmujący. Zupełnie jak jakaś Kasia Cichopek.
No ale, przyjechał ten Dalajlama i tłumy po prostu oszalały. Tak jakby uznali, że jego charakterystyczny strój wystarczy, żeby go uznać za coś specjalnego. Chociaż pewnie coś jest w tej atmosferze szaleństwa, że oto sam Dalajlama raczył zaszczycić nasz kraj swoją obecnością. Lech Wałęsa urządził sobie imprezę z okazji Nobla. Od kilku miesięcy zapowiadano, jak to przez te dwa dni, Polska stanie się religijnym, kulturalnym i politycznym sercem świata. Jak to na zaproszenie Lecha Wałęsy i premiera Tuska, przyjedzie do nas nie tylko sam prezydent Francji, ale inni najwięksi politycy z całego świata, odbędzie się tu u nas, w Polsce, szczyt na miarę nowej ery, a głupi Kaczor będzie się błąkał gdzieś w Mongolii.
No i przyszedł ten dzień. I z wielkich tego świata, widzimy jedynie Lecha Wałęsę, Donalda Tuska i Sarkozego. Możliwe więc, że na ich tle, Dalajlama faktycznie lśni.
Mamy więc obecnie w Polsce atmosferę czegoś epokowego, czegoś szczególnego, czegoś autentycznie wielkiego. Oglądam trochę telewizję i widzę przemawiających ludzi - Wałęsę, tego Dalajlamę, jakiś innych noblistów, z tej długiej egzotycznej listy, którą tu kiedyś nawet miałem przyjemność opublikować. A w fotelach na sali, siedzą panowie politycy i z nabożną czcią chłoną słowa nijakie, puste, szare - tylko słowa. I robią mądre miny, marszczą w zachwycie czoła, kiwają mądrze głowami, i wmawiają sobie, że oto biorą udział w czymś, co ma w ogóle jakiekolwiek znaczenie. No i uśmiechają się ironicznie pod nosem, że ten głupi kartofel tymczasem musi się snuć po świecie zdezelowanym samolotem.
A troszkę poza tą salą Władysław Frasyniuk apeluje do wszystkich ludzi dobrej woli, żeby już nigdy, przenigdy nie podali ręki Jarosławowi Kaczyńskiemu. To mnie tez nie zaskakuje. Dokładnie tak, jak gawędziarski i intelektualny poziom wspomnianego tu Dalajlamy. Ja pamiętam, jak jeszcze dawno, dawno temu, jakiś bardzo szlachetny redaktor telewizyjny zapytał Jacka Kuronia, dlaczego podaje rękę Jarosławowi Kaczyńskiemu. Kuroń, jako człowiek o wielkim sercu, odparł, że od czasu jak kiedyś, w więzieniu podał rękę oficerowi Gestapo, postanowił, że będzie podawał każdemu. Każdemu, a więc i komuś takiemu, jak Kaczyński.
Więc, jak widzicie, przygotowania trwały całe lata. Nic nowego.
Nowe są tylko czasy i ich bohaterowie.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...