Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pomnik. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pomnik. Pokaż wszystkie posty

sobota, 7 kwietnia 2018

Czy uda się uniknąć smoleńskiej kompromitacji?


Od wczoraj w kioskach kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w nim mój cotygodniowy felieton. Jeśli ktoś ma kłopoty z dotarciem do oryginału, zapraszam, jak zawsze, tutaj. Przy okazji przypominam, że od dziś mój jedyny adres e-mailowy to k.osiejuk@gmail.com. toyah małpa toyah został wygaszony.     


      Zbliża się 8 rocznica Katastrofy Smoleńskiej i parę rzeczy wiemy już na pewno. Przede wszystkim wreszcie stanie pomnik. Może nie tam, gdzie stać miał, może nie taki, jak sobie wymarzyliśmy, jednak w końcu powstanie i to jest wiadomość dobra. Druga, również nie najgorsza, to ta, że znaleziono pretekst do tego, by 96 miesięcznica tamtej tragedii była jednocześnie miesięcznicą ostatnią. Osobiście oczywiście bardzo bym chciał, byśmy mogli  jak najczęściej wspominać tamte nazwiska i tamte twarze, natomiast obawiam się, że to wobec czego stoimy dziś, nie ma nic wspólnego z pamięcią.
      No i wreszcie rzecz trzecia, tym razem jednak nie radosna, ale przeciwnie – wyjątkowo ponura. Otóż poinformowano nas ostatecznie i oficjalnie, że sprawa Katastrofy nie zostanie wyjaśniona ani przy okazji nadchodzacej rocznicy, ani nawet przez najbliższych kilka lat. Jako pierwszy pojawił się były minister Macierewicz i z miną niewiniątka oświadczył, że on nie rozumie skąd te oczekiwania, bo on nigdy nie zapowiadał tak zwanego „końcowego raportu”. Po Macierewiczu zabrał głos sam Prezes i obiecał, że w ósmą rocznicę Smoleńska dowiemy się prawdy, jednak zaledwie częściowej – zupełnie tak, jak byśmy owej częściowej prawdy już od dawna nie znali – no a dziś, kiedy piszę ten tekst, pojawiły się dwa kolejne oświadczenia, ministrów Sasina i Kownackiego, z których również wynika, że na razie pozostajemy z tym, co wiedzielismy już w kwietniu 2010, a więc że te 96 osób zostało brutalnie zamordowanych.
      A jednak mimo tego, że jest to wiadomość ponura, odnajduję w niej pewną nutkę optyzmizmu. Otóż istnieje podejrzenie graniczące niemal z pewnością, że gdyby dziś kierowany przez Antoniego Macierewicza Zespół ogłosił wspomniany „raport końcowy”, to on już na drugi dzień zostałby rozpędzony na cztery wiatry, i to w sposób tak profesjonalny i nie znoszący sprzeciwu, że z naszych marzeń o Prawdzie nie zostałyby nawet wspomnienia.
     Skąd te myśli? Otóż miałem okazję rozmawiać z zaprzyjaźnionym profesorem fizyki, człowiekiem o niepodważalnej reputacji zawodowej i osobistej, byłym członku wspomnianego Zespołu, który w pewnym momencie, widząc jak prace, w których bierze udział, zmierzają nie do uczciwego wyjaśnienia przyczyn Katastrofy, ale do bronienia politycznie motywowanych teorii, poczuł się zmuszony do wycofania się z prac Zespołu i do publicznej zapowiedzi nieuchronnej kompromitacji projektu. Profesor Czachor, bo o nim tu mowa – sam głęboko przekonany o tym, że tamta śmierć została zaplanowana i bezwzględnie wyegzekwowana przez złych ludzi – dziś w jak najbardziej publicznych wypowiedziach, solidarnie cenzurowanych przez wszystkie oficjalne media, zapowiada to właśnie, że kiedy wyniki prac Zespołu zostaną ostatecznie opublikowane, zostaną natychmiast, równie oficjalnie i jak najbardziej słusznie od początku do końca, zakwestionowane. I to nie przez Macieja Laska i Tatianę Anodinę, ale osoby i zespoły jak najbardziej kompetentne.
      Wygląda dziś na to, że owego bolesnego scenariusza uda się paradoksalnie uniknąć. Potraktujmy to jako pociechę.

Przypominam, że już w najbliższą środę, czyli 11 kwietnia, będę w Kielcach opowiadał o nauce języka angielskiego i nie tylko. Zapraszam każdego, kto ma te Kielce bardziej pod ręką. Będę ja, będą książki, a jeśli ktoś nie da rady, to może już 14 i 15 uda nam się spotkać w Warszawie na Targach Wydacow Katolickich.

     

wtorek, 21 lipca 2015

O pomniku, którego nienawidzą bardziej niż nas



W poprzedniej notce wspomniałem o pomniku, który stoi na budapesztańskim Placu Zwycięstwa i jest bardzo brutalnie kontestowany przez polityczne środowiska żydowskie, zarówno w samych Węgrzech, jak i naturalnie za granicą, no a skoro przez nie, to i jak najbardziej przez różnego rodzaju lokalne agendy. Chciałbym więc dziś może temat ów potraktować osobno, tak byśmy może dowiedzieli się na ten temat nieco więcej, i choćby w ten sposób poczuli wspólnotę losów wobec owej niebywałej wręcz agresji.
Kiedy wiosną zeszłego roku Węgrzy przystąpili do budowy pomnika mającego na celu upamiętnienie ofiar niemieckiej okupacji roku 1944, niemal wszyscy amerykańscy kongresmeni żydowskiego pochodzenia zwrócili się z petycją do premiera Victora Orbana, by się opamiętał i z realizacji swojego projektu wycofał. Wprawdzie wówczas jeszcze chyba nie były znane ani ostateczny kształt a już na pewno do końca symbolika pomnika, jednak przeciwko Węgrom skierowano całą siłę owego protestu, z tego jednego powodu, że im nagle przyszło do głowy uznać, że oni akurat mogą mieć coś do powiedzenia na temat II Wojny Światowej, poza pokornym przyznaniem się do swojego w niej udziału w charakterze sojuszników hitlerowskich Niemiec.
Amerykańcy Żydzi zarzucili więc Węgrom, że kiedy ci próbują na swój sposób upamiętnić ofiary niemieckiej okupacji Węgier, za tym gestem wręcz automatycznie stoi równoległa próba usprawiedliwiania udziału samych Węgrów w Holokauście, bo zdaniem Żydów, każdy przytomny człowiek wie, że gorliwość z jaką Węgrzy mordowali ich ojców i dziadków często przekraczała to, czego od nich wymagali niemieccy okupanci. A na to, by ktokolwiek próbował oskarżać Niemców o to, co nie było ich udziałem, żaden Żyd nie pozwoli.
„Pomnik w proponowanym kształcie”, powiedział kongresmen Eliot Engel, „który przez obraz anioła atakowanego przez niemieckiego orła symbolizuje zwolnienie Węgrów z odpowiedzialności za Holocaust, nie doprowadzi do zgody, a bolesne rany jedynie rozdrapie. Byłoby czymś bardzo smutnym, gdyby rząd węgierski podtrzymał swoje plany budowy pomnika, który stanowi przykład dramatycznego braku wrażliwości i w ten sposób nie może właściwie upamiętnić tamtego strasznego czasu”.
Inny przedstawiciel amerykańskiej diaspory, kongresmen Henry Waxman dodał: „Jest mi bardzo przykro, kiedy widzę jak zapowiadany pomnik ma zafałszować rolę, jaką Węgrzy odegrali przy deportacji swoich żydowskich współobywateli i mam tylko nadzieję, że premier Orban wspólnie z organizacjami żydowskimi wypracuje odpowiedni sposób upamiętnienia tego, co tworzy wojenne doświadczenie wszystkich Węgrów”.
W reakcji na ów atak, Victor Orban przedstawił swoje stanowisko w czterostronicowym liście, w którym napisał między innymi: „Ofiary – czy to żydzi, czy chrześcijanie, czy osoby niewierzące – były ofiarami niemieckiego imperium, które jednym zbrodniczym gestem zakwestionowało dwa tysiące lat chrześcijańskiej tradycji. Przyznaję z bólem, że kolaboracja węgierskich elit z niemieckim okupantem pozostaje naszym grzechem, który trudno wybaczyć, jednak nie może być tak, by Węgrzy brali na siebie odpowiedzialność za grzechy, których nie popełnili. Chcemy stwierdzić wyraźnie i jasno fakt, że deportacje nie miałyby miejsca, nie byłoby tamtych wagonów i setek tysięcy ofiar, gdyby nie niemiecka okupacja”.
Stanął więc ten pomnik, na którym widzimy archanioła Gabriela z królewskim jabłkiem z krzyżem i wznoszącym się nad jego głową niemieckim orłem, a wokół trwa nieustanny zgiełk, który nie ustanie dopóki Węgrzy nie pochylą w pokorze głów i nie przyznają, że tak, to oni stali za tym całym nieszczęściem. Nie Niemcy, ale oni. Oczywiście, tak zapewne by nikt krytykom pomnika nie zarzucił kierowania się względami ideologicznymi, pojawiają się też zarzuty natury ściśle artystycznej. Oto ktoś twierdzi, że nad kształtem pomnika nie odbyła się publiczna dyskusja, a to w demokracji nie uchodzi, że sam pomnik jest brzydki i kiczowaty, kto inny wręcz zauważył, że archanioł Gabriel ma twarz młodego Victora Orbana, jeszcze ktoś uznał, że pomnik tak naprawdę upamiętnia niemieckich żołnierzy okupujących Węgry. A autor projektu pomnika, znany i uznany artysta nazwiskiem Párkányi Raab Péter, wciąż cierpliwie tłumaczy, że on zadbał o każdy najdrobniejszy jego element, tak by sprawiedliwość została oddana wszystkim bohaterom tej ponurej historii. A więc pracując nad swoim projektem, zwrócił uwagę na to, by Gabriel owego jabłka nie wznosił w geście triumfu, lecz wręcz przeciwnie, by z przymkniętymi jak we śnie oczyma, z trudem je chronił… poniżył się nawet do tego, by wyjaśnić, że jego modelem nie był młody Orban, lecz – tak jak to zwykle w tego typu sytuacjach bywa – jego żona. Wszystko na nic.
Stoi więc sobie ten pomnik i choć protest, jaki się wciąż wokół niego organizuje, nie jest tak pełen nieprzytomnej wręcz agresji, jak przed rokiem, kiedy to w obawie przed jego dewastacją cały teren musiał zostać odgrodzony specjalnymi barierkami, to wciąż jest jak najbardziej widoczny, tyle że estetycznie ucywilizowany w postaci wkomponowanego już chyba na stałe w tę przestrzeń pojedynczego drutu kolczastego i całego szeregu żydowskich pamiątek takich jak stare walizki, laski, futerały na skrzypce, i owe dziesiątki kamieni z wypisanymi na nich imionami ofiar, i z tym jednym już tylko żądaniem, by tam na tym placu nikt ani jednym słowem nie wspomniał o tym, że Węgrzy w tamtej wojnie nie byli agresorem, ale przede wszystkim ofiarą.
To, no i jeszcze jedno, trochę ukryte, ale dla każdego, kto tam był i miał czas by się rozejrzeć dookoła idealnie widoczne: by na tym placu było miejsce tylko dla tego jednego wspomnienia, po bohaterskich radzieckich żołnierzach, którzy wyrwali Węgry ze szpon faszystowskiej międzynarodówki i dla tego pięknego napisu: „Chwała radzieckim bohaterom i wyzwolicielom”. To jest coś, co ani nigdy nie przeszkadzało, ani nigdy przeszkadzać nie będzie, ani amerykańskim Żydom, ani europejskim biurokratom, ani węgierskim intelektualistom, i oczywiście ich polskim sojusznikom.
To nie. Nie to.

Jak zawsze zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.coryllus.pl, gdzie są do kupienia nasze książki. Szczerze polecam.






niedziela, 19 października 2014

Czy smoleński wrak trafi do Ruskiej Budy?


W ten piękny niedzielny poranek przedstawiam kolejny felieton dla „Warszawskiej Gazety”. Życzę miłego czytania.


Jak doniosły media, czy sam pan prezydent Komorowski, czy może jego najbliżsi doradcy, a może jacyś poważniejsi specjaliści od animowania polityki na poziomie ogólnopolskim, postanowili, że w obliczu zbliżających się w przyszłym roku wyborów prezydenckich, dobrze by było poszerzyć elektorat i niezbyt wygórowaną ceną za to będzie postawienie w Warszawie pomnika pamięci tak zwanych „ofiar katastrofy w Smoleńsku”. W ślad za tym pomysłem poszły czyny i w Kancelarii Prezydenta wyprodukowano list, który rodziny ofiar rzekomo skierowały do Prezydenta po to, żeby on wysłuchał ich głosu i zgodził się objąć patronatem budowę pomnika. W tym samym niemal momencie inna komórka, odpowiedzialna już nie za moderowanie głosu ludu, ale bezpośrednio gestów Prezydenta, przekazała mediom informację, że Prezydent jest projektem życzliwie zainteresowany, a my już teraz tylko możemy czekać na dalszy rozwój wypadków.
Moim zdaniem, po tym gdy głos zabrały rodziny ofiar oraz najwyższa władza, przyszedł czas, by prezydent Gronkiewicz-Waltz zamówiła w CBOS-ie badanie odnośnie tego, co myślą Warszawiacy o pomyśle postawienia pomnika i by się okazało, że oto znacznie wzrósł odsetek obywateli twierdzących, że pomnik ofiarom się jednak należy. Po publikacji pierwszych wyników, telewizja TVN24 powinna rozpocząć akcję badania opinii już nie tyle publicznej, co przedstawiającej zdanie tak zwanych autorytetów. Na pierwszy ogień powinien pójść Daniel Olbrychski i jego wypowiedź:
„Jako aktor, a więc ktoś szczególnie wrażliwy na ludzkie losy, a przy okazji Warszawiak z krwi i kości, od wielu lat cierpiałem przez brak pomnika ofiar Smoleńska, więc dziś bardzo się cieszę, że moje miasto będzie coraz piękniejsze”.
Za Olbrychskim przyjdzie muzyk Hołdys:
„Zdaję sobie sprawę z tego, że przez żałosne medialne manipulacje, część moich fanów uważa, że ja prezydenta Kaczyńskiego nazwałem „chujem”, ale to nieprawda. Ja tak powiedziałem o Kaczorze, natomiast Prezydenta zawsze szanowałem, więc dziś uważam, że jemu się ten pomnik należy”.
Po Hołdysie nastąpi wypowiedz pisarza Kuczoka:
„Jo godołech, co tyn Smolyńsk to tymat do rzici, ale dziś to jo bych już tak nie powiedzioł. Pomnik mo być”.
Monika Olejnik
„Znałam i ceniłam prezydenta Kaczyńskiego, a zwłaszcza panią Marię. Bardzo się cieszę, że w Warszawie wreszcie stanie pomnik ofiar tego wypadku”.
Na sam koniec pojawi się z całą pewnością kardynał Nycz i przedstawi Warszawiakom, jak sprawę widzi sam Duch Święty:
„Mija pięć lat, jak ów Krzyż na Krakowskim Przedmieściu zjednoczył nas wszystkich w Cierpieniu Jezusa Chrystusa. Módlmy się o to, by grzech nas nie zniewolił, by Boża Miłość pokonała nienawiść i pozwoliła nam wspólnie pracować dla dobra Polski. Oczywiście będę bardzo zadowolony, jeśli Pan Bóg pozwoli mi osobiście poświęcić nowopowstały pomnik”.
No i wtedy – jestem tego pewien – CBOS ponownie przepyta Warszawiaków i Pan Prezydent nie będzie już miał innego wyjścia, jak tylko objąć patronatem tę piękną ideę. Czyżby następny w kolejce był wrak?

Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.coryllus.pl i zachęcam do kupowania moich książek, w tym pierwszego tomu felietonów pod tytułem „O siedmiokilogramowym liściu i inne historie”. Już za chwilę ukaże się kolejny ich wybór, więc będzie jak znalazł. To już jest prawdopodobnie ostatni miesiąc, kiedy będę apelował o wsparcie dla tego bloga, jednak póki co jest tak, że wciąż bardzo tej pomocy potrzebujemy i bez niej do tego listopada nie dociągniemy. Bardzo proszę i dziękuję.

środa, 18 sierpnia 2010

Jest pomnik

Pisałem tu bardzo niedawno o krzyżach – dwóch wtopionych w siebie krzyżach – jakie wznoszą się nad murem Kopalni Wujek. Pisałem o tych krzyżach, dzieliłem się swoimi na ich temat, i na temat ich historii refleksjami, i jakoś nie starczyło miejsca i okazji, by wspomnieć jeszcze o pewnym bardzo istotnym i niezwykłym bardzo wydarzeniu, jakim było zamknięcie dla ruchu ulicy prowadzącej obok kopalni. Pamiętam, jak kiedyś, dawno jeszcze, zanim Kopalnia Wujek znalazła swoje miejsce we współczesnej historii Polski, pod kopalnią jeździły samochody, i właśnie pod kopalnią jeździły autobusy z Katowic do Ligoty na przykład. Pamiętam też jednak, jak w pewnym momencie System uznał, że ten drewniany krzyż, który tam sobie stał i nie chciał ani spłonąć, ani zgnić, ani choćby się przewrócić, stanowi element niebezpieczny i że, skoro nie da się go stamtąd zabrać, to przynajmniej należy go jakoś zasłonić. Domami, betonem, drogą, krzakiem – obojętne. Byleby jak najmniej oczu na niego patrzyło.
Pamiętam tę satysfakcję, jaką wówczas wszyscyśmy czuli. Satysfakcję z tego powodu, że ten krzyż okazał się tak ważny – a przy okazji tak straszny i budzący taki niepokój – że już nie wystarczyło postawić tam mundurowe i cywilne służby, które legitymowały każdego, kto tamtędy przechodził i postanowił na chwilę przystanąć, nie mówiąc już o tych, którym wpadł do głowy niemądry pomysł, by zapalić tam świeczkę, albo coś głośno powiedzieć, ale trzeba było jeszcze zrobić coś więcej, a mianowicie nie dopuścić do tego, by ktokolwiek, jadąc tamtędy autobusem, rzucił na ten krzyż okiem. Ależ to była satysfakcja! Że mało im było tych potłuczonych zniczy. Trzeba było jeszcze zasłonić ludziom oczy.
Dziś patrzę na miejsce przed Pałacem Prezydenckim na Krakowskim Przedmieściu, kompletnie puste, odgrodzone od świata rzędami stalowych barierek, chronione przez policję i służby miejskie…. I ten drewniany krzyż, ledwo widoczny wśród tej dziwnej konstrukcji. I pamiętam ten nieustanny ruch, ten tłum przesuwający się od rana do wieczora tam i z powrotem, tych ludzi pozujących czy to na tle Pałacu, czy może przed Poniatowskim na koniu, te wciąż tam obecne kamery, czekające aż może za chwilę wyjedzie Prezydent, lub wyjdzie któryś z jego urzędników i coś zechce nam powiedzieć, a pokazujące głównie spacerowiczów chcących pomachać swoim bliskim przed telewizorami. Patrzę na ten przedziwny gest strachu władzy i jej przeraźliwej niekompetencji i myślę sobie, że niech tak jeszcze jakiś czas będzie. Niech tak zostanie. Niech ten obraz zapadnie w pamięć ludzi. Niech wstrząśnie umysłami.
I nagle słyszę, jak któryś z urzędników zapowiada, że być może, jeśli ludzie z różańcami, szepczący swoje modlitwy, nie odejdą sprzed okien Pałacu Prezydenta, jeśli dalej będą patrzeć się na ten krzyż, trzeba będzie coś zrobić, żeby tam też przestały jeździć te autobusy. Ciekawe, co się stało? Czy to możliwe, że w pewnym momencie ktoś z obsługi Pałacu zauważył, że kiedy przejeżdża autobus, wszystkie głowy zwracają się w stronę tego krzyża? Czy może jest tak, że ludzie w autobusach, mijając Pałac, nagle się żegnają, albo układają palce w znak zwycięstwa, a może bystry wzrok któregoś z tych ludzi w oknie zauważył, że oni coś mówią i odczytał z ruchu warg jakieś groźne przesłanie? Czyżby znów poszło o te oczy?
A więc, jak się okazuje, może się zdarzyć, że ta szara konstrukcja na Krakowskim Przedmieściu jeszcze bardziej poszarzeje i w tej swej szarości zatryumfuje.. Że już nie tylko nie będzie jej ubarwiał płomień świecy, czy blask kwiatów, ale nawet czerwień przejeżdżających autobusów. I przyjdzie też w końcu ten dzień, kiedy już nawet odejdą ludzie sprzed tych stalowych barier, zabiorą te swoje brzozowe patyki, i pojawi się ktoś z miasta z miotłą i uprzątnie puste znicze, a z nimi tę kartkę papieru z namalowanym krzyżem. I wtedy wreszcie powstanie prawdziwy pomnik. Pomnik pamięci 96 ludzi pomordowanych w Smoleńsku. Pomnik najbardziej piękny i adekwatny, bo idealnie symboliczny i tak bardzo żywy swoim śmiertelnym chłodem.
I tak będziemy na niego patrzeć, dzień po dniu – my tu z tej strony, a oni stamtąd, przez swoje okna, lub przez przyciemnione szyby wyjeżdżających stamtąd i powracających samochodów. Pani Toyahowa – gdybyście ją znali! – znów się dziś roześmiała i powiedziała coś takiego: „A to jaja! Kaszalot wziął pewnie go na stronę i powiedział: ‘Słuchaj Broniu, to tak być nie może. Niech oni tu nie łażą. To nasz domek. Ja tu będę sadzić marchewkę. Zrób coś. I przestań się już zajmować ta polityką…” No i się rozgadała. I popłynęła ta nie kończąca się, szydercza pieśń pani Toyahowej, której nikt inny nie potrafi tak jak ona zaśpiewać, a ja nie jestem nawet w stanie powtórzyć. Ale która daję tyle wiary i radości. Don Paddington z pewnością byłby z niej dumny.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...