Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rossmann. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rossmann. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 4 lipca 2019

Z "Gazetą Wyborczą" przeciwko międzynarodowym sieciom handlowym

      Ponieważ ostatnio jestem w bardzo lekkim nastroju i jakoś nie chce mi się zajmować sprawami poważnymi, a więc choćby tym, że premier Kopacz została właśnie wybrana na jednego z 14 wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego, obok tak wybitnych gwiazd światowej polityki jak Katarina Barley, Nicola Beer, Dita Charanzová, Klára Dobrev, Heidi Hautala,
Lívia
Járóka, Othmar Karas, Mairead McGuiness, Pedro Silva Pereira, Rainer Wieland, opowiem o czymś, o czym właśnie się dowiedziałem z mojego ulubionego Onetu i uważam, że nie zaszkodzi się sprawą podzielić.
       Otóż niemal już rok temu pewna 9-letnia Laura zaszła wraz z paroma koleżankami do sklepu znanej niemieckiej sieci handlowej Rossmann i, jak donosi wspomniany Onet,  w momencie gdy dziewczynki próbowały wyjść ze sklepu, zostały zatrzymane przez ochroniarza, który podejrzewał, że one okradły mu sklep, i zaprowadzone na zaplecze. Tam zostały przejęte przez dwie panie sprzedawczynie, które doprowadziły je do takiej paniki, że te, aby dowieść, że nic nie ukradły, rozebrały się do majtek, po czym zostały puszczone wolno.  
      Trzy dni później, mama Laury postanowiła zawiadomić policję i tak oto opowiada dziś Onetowi:
      „Poszłam na komendę przy ul. Jagiellońskiej. Dochodziła godz. 16, policjantka już pakowała torbę, szykowała się do wyjścia. Nie przyjęła ode mnie zawiadomienia. Usłyszałam, że ‘Dziecko samo się rozebrało, to nie ma przestępstwa. A co, jak podejdzie do córki facet na ulicy i powie, żeby się rozebrała, to się rozbierze? Jak pani dziecko wychowuje? Pomyślunku trochę kobieto. Stara, a głupia’. Policjantka dodała jeszcze, że przespałam trzy dni. Jak upierałam się, że chcę złożyć zeznania, zaczęła googlać w internecie i wyszła. Wróciła i powiedziała, że zadzwoniła do prokuratora generalnego i on powiedział, że to umorzy. Zapytałam: ‘Do prokuratora generalnego? To znaczy, że zadzwoniła pani przed chwilą do Ziobry tak?’”
      Odpowiedzi na to ostatnie pytanie Onet nie udziela, natomiast już dalej informuje, że mama Laury nie odpuściła sprawy i zmusiła policję, by ta skierowała sprawę do prokuratury Ziobry, ta jednak, zgodnie z obietnicą pani policjantki i za jej przykładem, na mamę Laury machnęła ręką, twierdząc, że „skoro dziecko samo się rozebrało”, to nie ma o czym mówić. Laura i jej mama wprawdzie dalej walczyły, wynajmując adwokata i nawet kierując sprawę na drogę sądową z żądaniem 50 tys. zł odszkodowania za to, że po tamtym zdarzeniu Laura wciąż nie może dojść do siebie i musi korzystać z pomocy dietetyka, jednak siepacze Ziobry wciąż walczą o dobre imię sieci Rossmann i ani drgną.
       A ja chciałbym tu przede wszystkim wyrazić zdziwienie, że niesławny Onet, jako biznes czysto niemiecki, nagle publikuje tekst, w którym jak najbardziej niemieckiemu Rossmannowi zarzuca, że ten jest w zmowie z Dobrą Zmianą. Ponieważ wspomniany tekst pojawił się ledwie co wczoraj, mam nadzieję, że mili państwo sobie jakoś to nieporozumienie wyjaśnią, natomiast ja, kierując się własnym doświadczeniem, chciałbym zarówno mamie Laury, jak i wszystkim przyszłym ofiarom ataków nadchodzących ze strony zagranicznych sieci handlowych, radzić, by te w najmniejszym stopniu nie liczyły na wsparcie ministrów Ziobry czy Witek i ich podwładnych. Jeśli pojawi się kolejne tego typu zmartwienie, zachęcam, by walić prosto do „Gazety Wyborczej”. Oni są szybcy i skuteczni jak błyskawica, a skąd to wiem, opisałem swego czasu w jednym z rozdziałów mojej książki „Marki, dolary, banany i biustonosz marki Triumph”, wspominając jak to pewnego dnia moje dzieci zostały oskarżone o próbę kradzieży kredek z półek słynnej wówczas sieci handlowej o nazwie „Geant” i myśmy nie zwrócili się z pretensjami ani do policji, ani do prokuratury, ani tym bardziej do Andrzeja Czumy, czy kto to wówczas był tym całym ministrem sprawiedliwości, ale udaliśmy się prosto do redakcji lokalnej „Gazety Wyborczej”, która w ciągu zaledwie dwóch dni doprowadziła do tego, że nasze dzieci zostały przez Francuza osobiście przeproszone, sowicie wynagrodzone, a ja zrobiłem z siebie durnia odrzucając propozycję zostania bardzo bogatym człowiekiem. Polecam. Wystarczy kliknąć w okładkę tuż obok.




     

wtorek, 3 lipca 2018

OSHEE, czyli po co umierać za Ojczyznę?


      Mój serdeczny kolega Wierzący Sceptyk zaznaczył tu niedawno bardzo wyraźnie, że on sobie nie życzy trafiać tu na teksty traktujące o sporcie i o masowych mordercach, co ja, mimo że na parę tysięcy tekstów, które tu opublikowałem, zaledwie paręnaście może dotyczyć wspomnianych zagadnień, odnoszę do siebie. I oczywiście chętnie by ową uwagę zlekceważył, jako jeszcze jeden z dowodów na to, że tu najczęściej myśli są szybkie, a słowa bylejakie, gdyby nie fakt, że również w tych dniach mój inny serdeczny kumpel Coryllus z kolei zauważył, że ja, zamiast pisać na tematy bieżące i ważne, traktuję ten portal wyłącznie jako miejsce, gdzie mogę publikować swoje felietony z „Warszawskiej Gazety”. Skoro jednak sprawy się mają tak, a nie inaczej, dziś znów będzie o sporcie, a ja mam już tylko nadzieję, że Wierzący Sceptyk znajdzie sobie dziś jakieś inne, znacznie ciekawsze, źródło inspiracji.
       Otóż oglądam, jak wielu z nas, mecze piłkarskich mistrzostw świata i coraz bardziej utrzymuję się w przekonaniu, że tym razem jednak nasi okazali się absolutnie najgorsi. Gorsi od Panamy, Arabii Saudyjskiej, Maroka, a nawet – wbrew wszelkim nadziejom – Japonii, która wczoraj oczywiście spieprzyła, ale wciąż nie ma się czego wstydzić. Był moment kiedy wydawało się, że, gdy chodzi o poziom zgnuśnienia, z odpowiednią gracją pokonali nas Hiszpanie, ale po pewnym zastanowieniu, dochodzę do wniosku, że i tym jednak razem nasze Orły pozostały niepokonane.
       Dodatkowo, jakby tego było mało, wpadłem wczoraj właśnie na coś, co oczywiście wiele nie zmienia, ale, owszem, nasze sportowe emocje i wrażliwość zdecydowanie ubogaca. Otóż kiedy już wiadomym się stało, że polska drużyna wraca z tej bitwy na tarczy, nasza pierwsza gwiazda Robert Lewandowski udzielił wypowiedzi Polskiej Telewizji i oznajmił mniej więcej coś takiego: „Wielokrotnie rozmawiałem z mediami i na pytanie, czy jesteśmy faworytem grupy odpowiadałem, że nie. Podkreślałem, że trafiliśmy do najtrudniejszej grupy na mundialu i mam wrażenie, że czasem nie chcieliście usłyszeć tego, co my mówiliśmy. Tymczasem zarówno Senegal, Japonia jak i Kolumbia, to najsilniejsze drużyny na swoich kontynentach. W tej sytuacji, naprawdę nie było łatwo”. Wysłuchałem tej opinii i pomyślałem sobie, że jest w tym sens. Jeśli spojrzymy na to w ten akurat sposób, całe to gadanie o różnych stylach, oraz o tym, że drużyny z Afryki potrafią zaskoczyć, nie ma większego znaczenia. Zjawisko globalizacji przekracza wszelkie dotyczasowe granice i również w sporcie poziom profesjonalizmu staje się coraz bardziej wyrównany, a jeśli do tego dochodzą tego typu kryteria, to czemu się tu dziwić? I kiedy oglądamy kolejne mecze, widzimy tylko, jak bardzo owa prawda się potwierdza.
        Tymczasem stało się tak, że wczoraj trafiłem na rozmowę, jakiej, jeszcze przed rozpoczęciem mistrzostw, ten sam Robert Lewandowski udzielił, rozdawanemu swoim klientom przez niemiecką sieć drogeryjną Rossmann, magazynowi „Skarb”, gdzie na pytanie: „Nie martwi was, że na co dzień nie mierzycie się z tak mało znanymi w Europie zespołami i nie znacie ich stylu gry?”, mówi on co następuje: „Według mnie losowanie było dla nas dobre i te zespoły są w zasięgu naszych możliwości”.
      Mijają kolejne dni, kolejne drużyny wypruwają z siebie żyły, by, nawet jeśli przyjdzie im przegrać, wyjść z tych mistrzostw z honorem, a ja mam przed sobą rozmowę z Lewandowskim i jeszcze coś nadzwyczaj wymownego. Otóż ilustrację tego wywiadu stanowi pięknie upozowane zdjęcie Lewandowskiego, gdzie ten, z walecznie zaciśniętą pięścią i niemym wrzaskiem na ustach, prezentuje opaskę z napisem „OSHEE”, a gdyby to klientom Rossmanna było zbyt mało, by się połapać, w czym rzecz, na sam koniec rozmowy nasza gwiazda mówi: „Filozofia marki OSHEE jest bliska mojej – samodoskonalenie i motywowanie do aktywnego trybu życia. To marka, która stale się rozwija, wchodzi na kolejne rynki międzynarodowe, nie stoi w miejscu. Dla siebie wybrałem czteroskładnikowy napój cytrynowo-grejpfrutowy – najbardziej go lubię”.
      A my już wiemy, jak przebiegały przygotowania naszych Orłów do tego piłkarskiego święta.
      A na koniec jeszcze jedna, wcale nie nowa, refleksja. Otóż ja wcale nie uważam, że priorytety, jakie stawiają sobie ludzie tacy jak Lewandowski, są nieodpowiednie. Oni kalkulują jak najbardziej nowocześnie i z duchem czasu. W końcu, jaki jest sens wyrywać sobie serce z piersi wyłącznie po to, by się okazać sprytniejszym w kopaniu piłki od jakiegoś wytatuowanego przygłupa z Brazylii, czy Chorwacji? Lub jeszcze inaczej: jaki jest sens zdychać za Ojczyznę?    

Zachęcam wszystkich do kupowania naszych książek. Każda z nich jest dostępna w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl i w warszawskim sklepie Foto-Mag. Gdy chodzi o moje, to jeszcze można napisać na adres k.osiejuk@gmail.com.

środa, 30 listopada 2016

O tym jak organista Gruber i ksiądz Mohr zwiastowali narodzenie Gwiazdora

      Niedawno wspominałem tu swój dawny tekst, w pewnej swojej części dotyczący tego, co przywykliśmy określać słowem „Glamour”, i tak jak to się zwykle w tego typu sytuacjach dzieje, zostałem zarzucony uwagami w rodzaju: „Że też Ci się chce zajmować takimi idiotyzmami?” Oczywiście, ja bym autorów tego typu komentarzy najchętniej z tego bloga wyrzucał, ale ponieważ mam dobre serce, jakoś ich toleruję, a jakby tego było mało, postanowiłem im specjalnie zadedykować dzisiejszą notkę.
      Otóż, jak pewnie część z nas zauważyła, skutkiem pewnej charakterystycznej dla tego typu środowisk dezynwoltury, redakcja magazynu „Skarb”, wydawanego przez niemiecką sieć drogeryjną „Rossmann”, zmuszona została do przemielenia całego nakładu, z jednoczesnym wyrzuceniem na zbity pysk redaktorki naczelnej Agaty Młynarskiej i w pewnym sensie rozpoczęcia wszystkiego na nowo. Ponieważ ów magazyn wciskany jest za darmo przy kasie wszystkim klientom „Rossmanna”, siłą rzeczy jego najnowsze, świąteczne wydanie trafiło i pod naszą strzechę, a ja nie mogę się powstrzymać, by napisać w tym temacie kilka słów. Otóż, co stwierdzam z autentyczną satysfakcją, numer z atakiem na program 500+ dokonał u Niemców takiego spustoszenia moralnego, że to co zostało z tego projektu, to już tylko ten błyszczący papier i ów wysiłek by go zadrukować czymkolwiek, z granicą wyznaczoną przez to, co się jest w stanie urodzić w przeciętnym niemieckim łbie, gdy trzeba odpowiedzieć na pytanie, którego się nie spodziewało. Aktualny numer „Skarbu” jest numerem specjalnym, bo świątecznym, co zostaje zapowiedziane już we wstępniaku w następujących słowach: „CICHA NOC. Niedługo minie dwieście lat, gdy w maleńkiej wiosce Oberndorf w zaśnieżonych Alpach narodził się Jezus”… Ups! Przepraszam, poniosło mnie. O Jezusie akurat tam mowy nie ma. Ten tekst leci inaczej: „Niedługo minie dwieście lat, gdy w maleńkiej wiosce Oberndorf w zaśnieżonych Alpach po raz pierwszy zabrzmiała kolęda ‘Cicha noc’. Organista Franz Xaver Gruber oraz ksiądz poeta Joseph Mohr śpiewali o pokoju, miłości, Świętej Rodzinie, Dzieciątku i Pannie uśmiechniętej”, a pokój, miłość, telewizja TVN i Jerzy Owsiak pozostają leitmotivem całego wydania. W roli wodzirejów obsadzone zostały trzy osoby, a mianowicie modelka Katarzyna Sokołowska, aktor i tancerz Kuba Wesołowski, oraz siostrzeniec kucharki Magdy Gessler Mateusz Gessler. Ktoś być może będzie ciekawy, co ci państwo mają wspólnego z miłością, a ja już śpieszę z wyjaśnieniem. Otóż sieć „Rossmann” wraz z fundacją „Nie jesteś sam” zainicjowały dobroczynny projekt polegający na handlowaniu pluszowymi misiami, z czego dochód ma być oczywiście przeznaczony na pomoc chorym dzieciom, a wspomniane gwiazdy zgodziły się wystąpić jako naganiacze. Proszę popatrzeć, na jakim poziomie się poruszamy. Mówi Kasia:
      „Łączą nas misie, ale ponad nimi jest nadrzędny cel, w którym kryje się myśl, że warto pomagać. Do tego wykorzystujemy nasz wizerunek. Nasza rozpoznawalność, nasz przykład, mam nadzieję, zachęca innych do włączenia się w akcję”.
      Na to Mateusz:
      „I dobroć”.
      Co znaczy być dobrym człowiekiem? – pyta herr Rossmann, a wyjaśnia Kuba:
      „Moim zdaniem to człowiek bezinteresowny, który nie pyta: za ile, lecz gdy trzeba, dużo z siebie daje”.
     „Dobry to znaczy pomocny i świadomy tego, co robi […] ktoś, kto rozumie potrzeby innych. Zresztą pod tym określeniem kryje się wiele cech charakteru, ale najważniejsze chyba są empatia, wrażliwość na drugiego człowieka”, uzupełnia Kasia.
     Kuba:
     „Pomaganie jest formą egoizmu. Robimy to dla innych, ale też dla siebie. Dzięki temu we własnych oczach stajemy się lepsi. Taka satysfakcja to nic zdrożnego”.
    „To taki zdrowy egoizm, pożyteczny, którego punktem wyjścia jest właśnie empatia”, dodaje Kasia.
    Mateusz, jak się okazuje, też przeżywa zdrowy egoizm:
    „Wieczorem, kiedy kładę się spać i podsumowuję dzień, to fajnie się czuję, że mogłem komuś pomóc”.
    Świetnie rozumie to Kuba:
    „Ale przyznasz, że fajnym momentem jest, gdy ktoś się do ciebie uśmiecha, jakieś dziecko, któremu mama powiedziała: ‘To jest ten pan, który dał ci to drogie lekarstwo, bo dzięki niemu szpital mógł je dla ciebie kupić”.
    Żeby nie było zbyt głupio, kolej na Kasię i jej bardziej już pogłębioną refleksję:
    „Od lat obserwuję, że marzeniem wielu dzieci, zarówno zdrowych, jak i chorych, jest udział w pokazie mody, wyjście na wybieg, oklaski. Widzę uśmiechnięte buźki tych dzieciaków, ich emocje, gdy idą po wybiegu, zapominając o swojej chorobie, a mnie cieszy, że na chwilę mogę im dać pozory normalnego życia […] A obdarowany tym misiem dostaje przesłanie, że to nie jest zwykła zabawka, tylko taki pluszak, który istnieje w imię dobrego celu”.
     Wreszcie pojawia się też motyw Bożego Narodzenia i Wigilii. Mówi Mateusz:
     „Nie stawiałem talerza dla wędrowca, ale kiedyś w Wigilię oddałem sąsiadowi sól, bo mu zabrakło do łazanek. To tak, jakbym obdarował przypadkowego gościa, prawda?”
     Kuba:
     „A my pożyczyliśmy jednej pani nici. Mija rok i jeszcze nam nie oddała”.
     I tak sobie gawędzą nasi dobroczyńcy. A ja sobie myślę, że jeśli to coś odzwierciedla jakąś tendencję, to przed nami piękna przyszłość. Nie ma bowiem takiej możliwości, żeby wśród tych 800 tysięcy klientów Rossmanna, którzy dostali szansę zapoznania się z ową eksplozją skretynienia i z niej w ogóle skorzystali, znalazło się choćby dziesięciu, których to coś poruszyło w sposób inny, niż ten, który ja tu dziś prezentuję. A skoro tak, to ta hucpa musi się skończyć i to skończyć fajerwerkami, jakich świat nie widział. Już słyszę ten huk.

Już jutro we Wrocławiu rozpoczynają się targi książki. Coryllus tradycyjnie ma oko na interes od samego początku, a ja się pojawię na miejscu w sobotę i zostanę już do końca. Wrocław, Hala Ludowa, stoisko nr 95. Szczerze polecam.
    

      

piątek, 2 stycznia 2015

Czy w tym roku WOŚP będzie licytował maski gazowe z lateksu?

Ponieważ w naszej rodzinie trzy osoby na pięć to dziewczyny, znaczna część miesięcznego budżetu zostawiana jest w sklepie o nazwie Rossmann. Oczywiście, gdyby nas było tylko dwoje, a więc ja, mój syn, a do tego nawet jeszcze pies, w Rossmannie byśmy od czasu do czasu też kupowali, choćby po to, by się zaopatrzyć w krem do golenia, tanie wino i puszki z psim żarciem, no ale to by pewnie było wszystko, no a przede wszystkim nie walały by się nam po mieszkaniu kolejne wydania magazynu „Skarb”, który Rossmann rozdaje za darmo.
Co to za pismo ten cały „Skarb”? Otóż jest to zwykły kolorowy magazyn, taki jakich wiele, a więc z prawdziwym redaktorem naczelnym, którym w tym wypadku jest Agata Młynarska, szeregiem dziennikarzy, którzy głównie przeprowadzają wywiady z takimi celebrytami, jak piosenkarka Wyszkoni, aktor Linda, „trenerka i motywatorka” Chodakowska, działacz charytatywny Owsiak, gwiazdor telewizyjny Prokop, „certyfikowany psychoterapeuta i coach” Benedykt Krzysztof Peczko, czy seksuolog Dulko, no i oczywiście odpowiednio spreparowanymi listami do redakcji, z tą tylko może różnicą, że połowa numeru to reklamy i to reklamy wyłącznie jednej oferty, no i że pismo jest ułożone w taki sposób, że tam dosłownie wszystko jest naprawdę interesujące. Naprawdę. Ów „Skarb” czyta się od deski do deski, bez jednej chwili oddechu. Tam nie ma żadnego filozofowania, żadnego mądrzenia się, słowa są najprostsze, zdania krótkie, zdjęcia duże i kolorowe, a tytuły nie pozostawiają miejsca na domysły: „Wróżbici – dlaczego tak im ufamy?”, „Marzenia się spełniają”, „Płaczę na osobności”, „Prawdziwe życie jest gdzie indziej”, „Nie cierpię haseł typu schudnij”, „Nie jestem filantropem ani Judymem”, czy wreszcie „Homo? Skąd to wiadomo?”.
Nie czytam magazynu „Skarb”, a to że dziś tak dużo mam na jego temat do powiedzenia, jest zasługa mojej starszej córki, która przeczytała ostatni tekst z przedstawionej wyżej listy i była tak oburzona, że musiała się swoimi refleksjami ze mną podzielić. O co chodzi ogólnie? Otóż w tekście o „homo”, seksuolog Dulko wyjaśnia, że nie ma dwóch płci, męskiej i żeńskiej, lecz aż siedem, czyli, poza tymi dwiema, jeszcze nieokreślona, transwestyczna, czyli „kiedy człowiek przez kilkadziesiąt sekund, na przykład podczas przeżywania orgazmu, doznaje wrażenia, że należy do innej płci chwilę ma wrażenie, że należy do innej płci, niż jego metrykana”, transgenderyczna, kiedy człowiek jednego dnia jest mężczyzną, a drugiego kobietą, transseksualna (z opisu wynika, że może chodzić o posłankę Annę Grodzką), lub wreszcie androgyniczna, czyli „i męska i kobieca jednocześnie”. Ale to nie wszystko, bo zdaniem Dulki, obok płci jest też jeszcze tak zwana „tożsamość seksualna”, a tych jest pięć, a mianowicie heteroseksualna, homoseksualna, biseksualna, autoerotyczna i aseksualna.
„Siedem tożsamości płciowych i pięć orientacji daje w sumie 35 możliwości kombinacji, a nie tylko dwie, a w porywach trzy”, zauważa sprytnie dziennikarka Rossmanna, na co Dulko odpowiada: „To cała paleta barw, powiedziałbym, że wręcz Niagara erotyki. Moja refleksja na ten temat jest taka: natura, ewolucja czy Stwórca w swoim zamyśle kreacyjnym dopuścili istnienie tej różnorodności. Tylko my, ludzie, w myśleniu o tym mamy problemy”.
W tym momencie nie dziwimy się już, kiedy Dulko wygłasza kolejną naukę: „Specjaliści uważają, że orientacja seksualna nie może być przedmiotem świadomego wyboru i nie podlega zmianie, a homoseksualizm nie jest chorobą, zaburzeniem psychicznym, czy problemem emocjonalnym. Tzw. terapia reparatywna (konwersyjna) to technika mająca na celu zmianę orientacji na heteroseksualną. W Polsce można się jej poddać, jest długa i kosztowna. W dodatku część pacjentów trafia później do seksuologów. Polscy specjaliści (m.in. prof. Zbigniew Lew-Starowicz, prof. Zbigniewi Izdebski oraz dr Andrzej Depko) wielokrotnie wyrażali się bardzo krytycznie wobec działalności takich ośrodków w naszym kraju”. A nam nie pozostaje więc nic innego, jak zwrócić uwagę na owego Depko i zajrzeć do „Gazety Wyborczej”, a dokładniej do jej dodatku o nazwie „Duży Format”, gdzie znajdujemy fantastyczny wręcz reportaż autorstwa człowieka o nazwisku Tomasz Kwaśniewski, na temat pewnej warszawskiej sado-masochistycznej rodziny w składzie mama, tata i dwunastoletni syn. Wprawdzie z tego co czytamy wynika, że choć mama i tata swoją pasję traktują jak najbardziej poważnie, do tego stopnia poważnie, że całe mieszkanie urządzone jest tak, by oni mieli stały i odpowiednio wygodny dostęp do różnego rodzaju narzędzi tortur, a więc wszędzie wiszą te haki, łańcuchy, pejcze i diabli wiedzą co jeszcze, na ścianach są zdjęcia mamy i taty podczas kolejnych sesji, to ich dziecko póki co nie wykazuje zainteresowania ofertą i nie bierze udziału w erotycznych zabawach rodziców. Oni nawet go przywiązywali do tych haków i pokazywali mu, na czym to wszystko polega. Jemu jednak się nie spodobało to że go bolało, a oni nie naciskali. A więc dziś dziecko się skupia wyłącznie na kolekcjonowaniu masek gazowych, których z tytułu zaoszczędzonych pieniędzy, ma już wcale duża kolekcję.
Reportaż w „Dużym Formacie” jest bardzo długi i pozbawiony jakichkolwiek ambicji cenzorskich, a więc tam jest wszystko w full kolorze, pełnym zbliżeniu i w maksymalnie realistycznym opisie. Jak kto chce, proszę bardzo:http://wyborcza.pl/duzyformat/1,142473,17194082,Z_mama_bawimy_sie_w_sado_maso.html, ale jeśli mam coś polecać, to wyłącznie ten adres, a zwłaszcza jego początek: wyborcza.pl. Inteligentnemu czytelnikowi to w pełni wystarczy. Kasia i Marcin, bo tak ci państwo są przedstawieni, opowiadają, jak to się wszystko zaczęło, jak rozwijało i w jaki sposób oni sobie to sado-masochistyczne gniazdko organizują, Tomasz Kwaśniewski bez skrępowania pyta, a oni najbardziej wyczerpująco i bez najmniejszego skrepowania na wszystkie pytania odpowiadają. No i co ważne, nie ma miejsca na jakiekolwiek oceny. Czyste, obiektywne dziennikarstwo.
No i dopiero wtedy, gdy usłyszeliśmy wszystko co chcieliśmy, czego nie chcieliśmy, a mogliśmy usłyszeć, na scenę wchodzi zaproszony przez red. Kwasniewskiego, a przeze mnie wcześniej zapowiadany, doktor Depko i najpierw wyjaśnia, że czerpanie przyjemności z bólu jest czymś jak najbardziej naturalnym ze względu na fakt, że „cytoarchitektonika mózgu u niektórych osób lokuje ośrodek przyjemności seksualnej blisko ośrodka bólu”, w związku z czym dochodzi do „czegoś w rodzaju iskrzenia na synapsach”, by dalej już stwierdzić, co następuje:
„Jeżeli mamy dwoje albo więcej ludzi, którzy podejmują dowolne zachowania seksualne, ale robią to dobrowolnie, z potrzeby szukania przyjemności i obopólnej satysfakcji, nie szkodząc innym, i nie podejmują tych zachowań pod wpływem emocjonalnego szantażu, lęku, że mnie ktoś zostawi, to wszystko jest w porządku […]. To fajnie, że oni robią to, co robią, że są szczęśliwi”.
A zatem, oto ściana, a na niej obraz, wobec którego stoimy u progu roku 2015: Dulko i Depko, siedem tożsamości płciowych, pięć tożsamości seksualnych, 35 możliwości kombinacji, Niagara erotyki, Agata Młynarska, Bogusław Linda. Anna Chodakowska, Marcin Prokop, Anna Wyszkoni, Jerzy Owsiak, Kasia, Marcin, ich dwunastoletni synek Wiktor i ich mieszkanie na warszawskim osiedlu, Tomasz Kwaśniewski, sieć Rossmann, bezpłatny magazyn „Skarb”, Agora, „Duży Format”… no i to wciąż tak strasznie palące nas wspomnienie o 16-letnim Sebastianie, który niemal równo rok temu powiesił się na oczach pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Suwałkach, po tym, jak jego matkę pozbawiono praw do opieki nad dziećmi.

Przypominam, że w księgarni pod adresem www.coryllus.pl można kupic moją nową książkę o TymKtóryNiePrzepuszczaŻadnejOkazji. Jeśli ktoś powie, że jej można używać jak amuletu, nie będę protestował.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...