Pokazywanie postów oznaczonych etykietą telewizja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą telewizja. Pokaż wszystkie posty

piątek, 10 września 2021

O Kusym i jego dzieciach

 

Dziś przedstawiam Państwu swój najnowszy felieton z "Warszawskiej Gazety". Powinno być mocno. 


      Stało się że postanowiłem sprawdzić co słychać na niesławnym Onecie i stamtąd właśnie dowiedziałem się, że w Wielkiej Brytanii powstał telewizyjny program zbudowany na następującym pomyśle. Otóż na scenie ustawionych jest pięć kabin, w których znajduje się pięć raz to kobiet, raz mężczyzn, kompletnie nagich, których genitalia są kolejno oceniane pod kątem atrakcyjnosci przez biorących udział w zabawie kobietę lub mężczyznę. Genitalia są eksponowane w pełnym przybliżeniu i w równie pełnym przybliżeniu omawiane na oczach zgromadzonej przed telewizorami publiczności tak długo aż z pięciu bohaterów programu zostanie tylko jeden i wówczas osoba dokonująca wyboru sama się obnaża, a następnie oboje udają się za kulisy by tam, póki co, jeszcze z dala od kamer, odbyć ze sobą stosunek seksualny.

      Tekst w Onecie ideę owego programu zasadniczo pochwala, jego główna myśl związana jest natomiast z faktem, że jedna z polskich stacji telewizyjnych ów projekt zakupiła, wyprodukowała jego polską wersję, nadaje ją na ogólnodostępnych platformach, i wszystko byłoby pięknie gdyby nie fakt, że w polskiej wersji nie ma ani Murzynów, ani przedstawicieli ruchu LGBT, ani nawet osób niepełnosprawnych, a to, zdaniem Onetu, jest demonstracją nazistowskiej polityki wykluczania.

      Wbrew temu jednak co by się mogło wydawać, powodem dla którego powstaje dzisiejszy felieton, nie jest chęć polemiki z obsesjami redaktorów Onetu, lecz przede wszystkim sam ów fakt, że oto doszliśmy do momentu gdzie tego typu perwersja stała się częścią publicznego przekazu, a jednocześnie – co gorsza – współczesnej cywilizacji. Ale jest jeszcze coś. Otóż jak wiemy, tak zwana polityczna poprawność stawia przed nami tak wiele wymagań, że niekiedy nawet najbardziej uważni z nas nie są w stanie nadążyć za kolejnymi zmianami. Ostatnio doszło wręcz do tego, że nie wolno nam powiedzieć komplementu kobiecie, aby nie zostać posądzonym o próbę gwałtu, czy może nawet i faktyczny gwałt. I oto okazuje się, że dokładnie ten sam świat, który terroryzuje Bogu ducha winnych ludzi groźbą społecznego, towarzyskiego oraz zawodowego wykluczenia z tak trywialnych powodów, urządza publiczne widowisko, podczas którego kobiety nie dość że są traktowane gorzej niż małpy w cyrku, to jeszcze apeluje o to, by wśród wspomnianych małp były też na przykład małpy zdeformowane, bo w ten sposób będzie uczciwiej, a kto wie czy też nie ciekawiej.

        Jednak ów paradoks nie jest pierwszym powodem mojego zainteresowania sprawą. Otóż nie ulega dla mnie wątpliwości, że moment w którym doszło do tego rodzaju cywilizacyjnego upadku, to też jest pewnego rodzaju demonstracja prawdziwych intencji, jakie stoją za coraz to nowszymi projektami w przestrzeni wyznaczanej przez polityczną poprawność. Im tak naprawdę wcale nie chodzi o szacunek dla różnorodności i walkę z wykluczeniem. Cel jest jeden: z historii świata wykreślić jego sam początek, czyli grzech Adama i Ewy, i zapowiedź ostatecznego upadku Szatana. Tego nam oni nie darują.



środa, 18 czerwca 2014

Kiedy KasiaTusk wystąpi w programie "Jestem drugi"?

Jak być może część z nas zauważyła, Coryllus i ja, prowadząc te nasze blogi, nie dość że inspirujemy się wzajemnie w taki zwyczajny sposób, że on lub ja coś napiszemy, a po kilku dniach, czy tygodniach, któregoś z nas ogarną myśli, których bez owych myśli wcześniejszych po prostu by nie było, ale bywa też i tak, że owa inspiracja jest jak najbardziej bezpośrednia i błyskawiczna. To znaczy ja coś napiszę, a on na drugi dzień ten mój tekst kończy. Lub odwrotnie. Choćby niedawno, w obliczu rozpoczynających się mistrzostw w piłce nożnej, napisałem „piłkarską” notkę, którą zilustrowałem przepięknym zdjęciem postawionej przez jakieś dzieci gdzieś w Afryce prowizorycznej bramki, a Coryllus natychmiast napisał tekst o tym, jak to on, będąc jeszcze w wieku szczenięcym, z kolegami przytargali z lasu jakieś drzewo i zbudowali z niego swoją własną bramkę do gry w piłkę. A więc tak to, „dla wspólnej korzyści i dla dobra wspólnego”, bywa że działa.
I oto dziś na blogu Coryllusa właśnie ukazał się tekst, plus odpowiednie linki, na temat historii rodziny Frykowskich i owej historii najnowszym rozdziale, w postaci nawrócenia Agnieszki Frykowskiej, kobiety znanej popularnie pod artystycznym imieniem Frytka. Kim była rodzina Frykowskich, wyjaśniać nie muszę; wystarczy, że przypomnę Wojtka Frykowskiego, zamordowanego przez niesławną „rodzinę” Mansona w willi Romana Polańskiego. Jeśli chodzi o Frytkę, to ona zdobyła popularność w znacznie mniej dramatycznych okolicznościach i tylko bardzo lokalnie, biorąc swego czasu udział w programie pod tytułem „Big Brother”, a później chyba coś tam śpiewając, czy występując w telewizji i kolorowych magazynach dla idiotów. I oto, jak informuje Coryllus, owa Frytka postanowiła zmienić swoje życie, poświęcając je Jezusowi i ogłosiła ten krok publicznie. I tu właśnie pojawia się pierwszy z podanych linków, gdzie widzimy tę kobietę, jak siedzi na białym fotelu, pod białą, uczepioną pod sufitem lampą i ze ściśniętym głosem opowiada o tym, jak Jezus pojawił się w jej życiu, a w rogu ekranu widnieje napis: „Jestem drugi”. Proszę popatrzeć:




Każdy z nas, kto ma w domu telewizor i od czasu do czasu korzysta z niego poza wiadomościami, czy sportem, wie, że praktycznie cała bieżąca oferta rozrywkowa sprowadza się do emisji programów powstałych na licencji projektów, które powstały już wcześniej w Ameryce, Niemczech, czy w Wielkiej Brytanii. A więc poza wspomnianym Big Brotherem, Mam Talent, Supernianią, czy jakąś Anną Marią Wesołowską, mamy też tytuły, pokazujące, jak niegrzeczne dzieci wysyłane są do nowych domów, gdzie surowi rodzice zajmą się ich wychowaniem, jak okrutny szef kuchni terroryzuje swój personel, jak kilka przypadkowych osób wydaje na zmianę kolację dla pozostałych, ci mają go wspólnie oceniać, po czym najlepsza kolacja wygrywa; mamy też program, w którym Magda Gessler odwiedza lokalne, podupadające restauracje, jakieś Warsaw Shore, nastoletnie ciąże, perfekcyjne panie domu – to wszystko są programy, których każdy dokładnie element jest powtórzony za programem wyjściowym, wszystkie nadawane są przez ogólnopolskie kanały, takie jak Polsat, TVN, czy przez polskie oddziały stacji zagranicznych, no i każdy z nich pozostaje w jakościowej relacji do oryginału, jak grupa muzyczna Kombi do, ja wiem? Muse?
I oto, jak się okazuje, program „Jestem drugi”, w którym Agnieszka Frykowska ogłosiła swoje nawrócenie jest programem dokładnie tego samego typu, tyle że pierwszym emitowanym poza głównym nurtem, jak się zdaje dziś tylko w Internecie. A nam pozostaje już tylko czekać, aż on zdobędzie taką popularność, że ITI postanowi w jego emisję zainwestować i owe świadectwa będziemy mogli oglądać w telewizji TVN.
Coryllus podaje też drugi link, gdzie możemy sobie obejrzeć fragment oryginalnej edycji programu, tym razem już pod tytułem „I Am Second”. No i tu już nie ma oczywiście ani Frytki, ani któregoś z Pazurów, ani żadnej innej polskiej gwiazdy, ale jest za to człowiek nazwiskiem Christian Hosoi, jak się okazuje były mistrz skateboardu. I tak jak mówiłem, wszystko jest identyczne, jak w wersji polskiej, to samo wnętrze, ten sam fotel, to samo oświetlenie, ta sama muzyka, ten sam sposób montażu, ten sam rodzaj wzruszeń, tyle że tam jest ten Hosoi, a tu jest nasza Frytka.
I wiecie Państwo, co jest w tym najbardziej przerażające? Otóż oglądamy tego amerykańskiego mistrza skateboardu i doświadczamy dokładnie tych samych wrażeń, co kiedy porównujemy „Britain's Got Talent”, „America's Got Talent”, a nawet „Românii au talent”, a „Mam talent” z telewizji TVN. Z jednej strony jest ten Christian, z drugiej ta Frytka i to, jak mówię, zwyczajnie przeraża. Oni nawet w nawracaniu się do Jezusa są bardziej zawodowi.
Popatrzmy na tego skateboardzistę:



A ja już tylko się zastanawiam nad jednym. Z tego co widzę, projekt „I Am Second” to przedsięwzięcie finansowane przez amerykańskich protestantów. Agnieszka Frykowska uwierzyła w Jezusa, którego pokazał jej tak zwany Kościół Reformacyjny. Próbowałem sprawdzić, co to takiego, oczywiście w Wikipedii i znalazłem tam coś takiego„Kościół Chwały – niezależny kościół protestancki działający w Polsce. Powstał w 1996 jako Kościół Chrześcijański w Warszawie grupując część członków Centrum Biblijenego „Jezus jest Panem’. Od 10 października 2003 do listopada 2013 zarejestrowany jako Chrześcijański Kościół Reformacyjny ‘Jezus Jest Panem’ przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji pod numerem 157.
Zgodnie z deklaracją na stronie internetowej, Kościół opiera się na Biblii, która jest ostatecznym źródłem i autorytetem w sprawach życia i wiary. Kościół przyjmuje apostolskie, nicejskie oraz atanazjańskie wyznania wiary. Powołuje się też na dorobek ruchów reformacyjnych, ruchu zielonoświątkowego i Nowej Reformacji Apostolskiej.
Przywódcą i przewodniczącym Rady Kościoła jest Marcin Podżorski, w skład rady wchodzą także Janusz Szarzec, pełniący funkcję pastora oraz Agnieszka Onyszczuk. Kościół ma centralę w Warszawie, oddział lokalny w Cieszynie i placówkę misyjną w Radomiu.
Chrześcijański Kościół Reformacyjny założył w maju 2004 Fundację Nadzieja dla Przyszłości, która zajmuje się dystrybucją książek, prowadzi sklep internetowy, a od 2005 wydaje Magazyn Chrześcijański ‘Cel’. Kościół jest jednym z członków Aliansu Ewangelicznego w RP”.
W tej sytuacji, to ja już naprawdę nie mam nic więcej do dodania i faktycznie już tylko czekam na nową, jesienną ramówkę TVN-u, Polsatu, czy diabli wiedzą kogo tam jeszcze… może nawet Telewizji Trwam. W końcu, skoro parę dni temu synowi słynnego pastora Billa Grahama, Franklinowi udało się wypełnić do ostatniego miejsca katowicką Katedrę Chrystusa Króla, jak mówią w Ameryce: „Sky is the limit”.

Wszystkich czytelników tego bloga zapraszam na stronę www.coryllus.pl, gdzie można kupić moje książki, w tym niektóre w prawdziwie wyjątkowej ofercie. No i jak zawsze, tyle że tym razem może bardziej desperacko, proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

środa, 30 lipca 2008

Radosław Majdan, czyli TVN w czasach bojkotu

Kiedy Prawo i Sprawiedliwość ogłosiło bojkot TVN-u oraz onetu, byłem już szczęśliwie zajęty wyjeżdżaniem na wakacje, a później już, przez wszystkie kolejne dni, pozostawałem odcięty od telewizji w ogóle, więc też nie musiałem się zadręczać wysłuchiwaniem głupkowatych popisów dziennikarzy z medialnego gangu państwa Walterów, męczyć się oglądaniem tych pokręconych języków i analizowaniem wszystkich tych krętactw, które musiały nastąpić. Oczywiście zaglądałem do Salonu, a ponieważ mamy tu pluralizm, jak nie wiem co, to i głos redaktora Miecugowa jakoś do mnie dotarł.
Stąd wiem, mniej więcej, jak było.
Od samego początku, co jeszcze rzutem na taśmę udało mi się przedstawić w moim salonowym wpisie, uważałem bojkot za przede wszystkim porażkę telewizji i jej propagandowej linii, a nie wstyd dla polityków. Dlatego, zarówno pełne irytacji reakcje dziennikarzy wszelkiej maści, jak i złośliwe komentarze niektórych blogerów, mnie nie dziwiły, bo któż z nich mógłby czerpać satysfakcję z tego, że ktoś taki, jak PiS utarł nosa ich kolegom, czy ewentualnie idolom?
Tak samo, z wielkim rozbawieniem obserwowałem, jak w swoim zdenerwowaniu, obrońcy "niezależności mediów" popadają w przepiękną schizofrenię, z jednej strony szydząc, że bojkot ostatecznie pogrąży PiS, a z drugiej strony przebierając nogami, niecierpliwie wyglądając końca tej absolutnie dla nich nieznośnej demonstracji.
Ale, jak mówię, wszystko to mogłem obserwować jedynie śledząc prasę i ruch w naszym Salonie, natomiast faktycznego kształtu bojkotu, nie było mi dane oglądać. Mogłem sobie tylko wyobrażać to smutne tefauenowskie studio, z tym smutnym Bogdanem Rymanowskim i z najsmutniejszym z tego wszystkiego zestawem w postaci ględzącego przez nos posła Wenderlicha, krzyczącej na niego posłanki Pitery i posła Kłopotka, który ani nie ględzi, ani nie krzyczy, bo cały wysiłek wkłada w to, żeby czegoś nie palnąć.
No i wróciłem do domu, a w domu już niestety czekał na mnie telewizor, a w telewizorze oczywiście to piękne, kręcące się, niebieściutkie studio.
Przez dwa pierwsze dni przechodziłem kwarantannę, a wczoraj wieczorem zasiadłem wygodnie o godzinie 21.00 przed ekranem i od razu dostałem w łeb Radziem.
Jakby ktoś nie wiedział, Radzio to mąż piosenkarki i gwiazdy sceny popularnej, Dody Elektrody. Oprócz tego, Radzio to upadły piłkarz, radny Platformy Obywatelskiej i pospolity chuligan, który ostatnio się napił i wspólnie z dwoma kolegami wlał dwóm policjantom.
Radny Radzio wypadł w telewizji TVN24 absolutnie fantastycznie. Wyglądał pięknie i dostojnie. Mówił wzruszająco i jedyne, czego brakowało, to tego, żeby obok niego i red. Rymanowskiego, przycupnęła piosenkarka Elektroda, a może - choć tu wiem, że żądam za wiele - i pan premier Tusk.
Ale i tak, jak mówię, było fantastycznie. Szczególne jednak wrażenie zrobił na mnie red. Rymanowski, który w czasie rozmowy z mężem Dody Elektrody zachowywał się tak, jakby się bał, że w momencie, gdy pan Radosław poczuje jakikolwiek dyskomfort, to on oberwie dokładnie tak, jak parę dni wcześniej oberwał interweniujący policjant.
W związku z tym, rozmowa między panem Radosławem, a red. Rymanowskim wyglądała mniej więcej tak:
RYMANOWSKI: Panie Radosławie, przepraszam, że pytam, ale są takie głosy, że jednak był Pan i Pański kolega Piotr Ś. - przepraszam, że tak mówię, ale wie Pan, panie Radosławie, że takie są wymogi prokuratorskie, a Pan był taki uprzejmy, że grzecznie zgodził się na ujawnienie swojego nazwiska - ale wie Pan, panie Radosławie, policja twierdzi...
RADZIO: Ja wiem, co twierdzi policja i już mówiłem, że to oni nas w sposób brutalny zaatakowali i gdybym ja nie ruszył na ratunek Piotrkowi, to nie wiem, co by było. Być może Piotr by został kaleką, albo stałoby się coś jeszcze gorszego.
RYMANOWSKI: Ja bardzo Pana przepraszam, panie Radosławie. Niech się Pan, panie Radosławie nie gniewa, ale muszę o to zapytać, bo ja oczywiście wiem, że Pan całkowicie słusznie może widzieć wydarzenia inaczej i ma Pan do tego prawo, ale policjanci twierdzą...
RADZIO: Ja widziałem tych policjantów. To nie byli policjanci, ale rozjuszone bestie. Gdyby nie ja, to prawdopodobnie...
RYMANOWSKI: Ja przepraszam, że Panu przerywam, panie Radosławie...
itd. itd. przez dwadzieścia minut cała zainteresowana Polska mogła podziwiać ten piękny tefauenowski popis wolnych mediów w akcji.
Oglądałem tego pełzającego i wijącego się dziennikarza i myślałem sobie, że gdyby tak red. Rymanowski któregoś dnia stracił swój naturalny kompas i w ten sposób spróbował rozmawiać z którymkolwiek politykiem, niekoniecznie nawet PiS-u, ale jakiejkolwiek opcji, to zostałby wygwizdany w sposób absolutnie jednoznaczny.
Więc myślę sobie, co takiego się stało, że dziennikarz telewizyjny Bogdan Rymanowski widzi gwiazdę, której jedyne autentyczne gwiazdorstwo sprowadza się do tego wyłącznie, że jest mężem innej gwiazdy i kompletnie traci rozum. Jak musi mieć Bogdan Rymanowski poukładany umysł i emocje, że na widok twarzy pospolitego chuligana, który tylko tym się różni od innych chuliganów, że ma od nich więcej pieniędzy, ogarnia go czysta panika.
Możliwości są dwie. Jedna to taka, że Rymanowski należy po prostu do tego towarzystwa, które jest karmione i karmi innych tą samą papką kolorowych magazynów i siłą rzeczy musi się wzajemnie szanować. Radosław Majdan jest w gruncie rzeczy kolegą Rymanowskiego z branży pop i nie wypada, żeby swojego druha traktować, jak jakiegoś, nie przymierzając, posła Gosiewskiego.
Jest jednak możliwość druga i, powiem uczciwie, że ona mi się wydaj bardziej prawdopodobna. Otóż red. Rymanowski najzwyczajniej w świecie wystraszył się, że Radzio się obrazi, zacznie na niego krzyczeć, wyjdzie ze studia, a później opowie wszystko Dodzie. A Doda dla telewizji TVN to nie byle kto. Doda, podobnie jak Kuba Wojewódzki i Monika Olejnik stanowią dla TVN-u realną wartość. A Doda, która kocha Radzia - z przerwami, to prawda, ale kocha - też się obrazi na TVN i szef Rymanowskiego, pan Walter wywali swojego dziennikarza na pysk.
A wywali na pewno. Bo o ile w przypadku posła Cymańskiego, albo Jacka Kurskiego, TVN dysponuje całą gamą propagandowych środków, dzięki którym jakikolwiek bojkot z ich strony, będzie mógł zawsze próbować obrócić w swój sukces, to w przypadku piłkarza Majdana i jego małżonki stacja tak poważna jest jednak kompletnie bezbronna.
Jeśli Majdan i Doda ogłoszą, że TVN jest nie dla ludzi, to ludzie od TVN-u mogą się odwrócić.
Więc ja uważam, że kiedy niezależny dziennikarz niezależnej stacji telewizyjnej tak się wił, żeby Majdan nie trzasnął drzwiami, to wiedział, co robi.
Oto w każdym razie moja dzisiejsza przygoda z TVN-em. TVN-em w dniach bojkotu. Przygoda, która, po kilku dniach braku kontaktu z tą dziwną stacją, sprawiła mi tyle radości. Jak mówię, bojkot TVN-u skutecznie prowadzony przez Prawo i Sprawiedliwość uważam za bardzo dobry ruch. Dobry zarówno ze względów moralnych, jak i politycznych. Uważam, że im dłużej będzie ten bojkot trwał, tym bardziej reputacja TVN-u będzie cierpieć.
Ja oczywiście - a wiem, że nie tylko ja - przestanę w końcu oglądać tę telewizję, bo jaki jest sens w gapieniu się na okrągło w Zbigniewa Chlebowskiego i Waldemara Pawlaka z łaskawym dodatkiem Marka Jurka może i Joanny Senyszyn? Jak się kłócą w kwestii szkodnictwa braci Kaczyńskich w polskiej polityce.
Będę sobie więc spokojnie pisał w Salonie, czytał opinie moich bliższych i dalszych kolegów, i tylko od czasu do czasu wyobrażał sobie, że gdzieś tu obok, jedno kliknięcie w pilocie, na pewno dzieją się jakieś bardzo ważne rzeczy, bez których Kraj nie jest w stanie unieść ciężaru historii.

niedziela, 8 czerwca 2008

Nie zrobimy wam nic złego - to już część ostatnia

Kiedy byłem małym dzieckiem, pani w szkole kazała nam rysować obrazki pod tytułem “Świat w roku 2000”. Większość z nas, jeśli nie wszyscy, rysowaliśmy ulice, po których jeździły samochody-rakiety, a nad którymi śmigały rakiety-samochody.
No ale były to lata pierwszych lotów w kosmos i każdy z nas pochłonięty pytaniem, jak to coś może tak szybko lecieć, w sposób oczywisty wyobrażał sobie, że świat przed nami to świat szybkich samochodów, szybkich rakiet, no i oczywiście podróży i to podróży przede wszystkim szybkich.
O ile sobie przypominam, nikt nigdy nie narysował ani telefonu komórkowego, ani komputera z internetem, ani telewizora z czerwonym paskiem na dole.
Lata mijają, a samochody dalej mają cztery kółka, samoloty wciąż latają na dwóch skrzydłach, a my też wyglądamy mniej więcej tak samo, z tą może różnicą, że tatuaży nie noszą już tylko marynarze i przestępcy, a kolczyków w nosie i gdzie indziej nie tylko piraci.
Jednak nie jest też tak, że zmieniło się niewiele. Jeśli się dobrze zastanowić, to zmieniło się nawet bardziej, niż się spodziewaliśmy. Świat współczesny może się pochwalić oczywistymi osiągnięciami.
Ale chwalić się możemy i my, Polacy.
Wśród niewątpliwych zdobyczy III RP, takich jak paszport i komórka w każdej kieszeni, zagraniczny samochód pod każdym domem, centrum handlowe w każdym mieście i wypożyczalnia filmów erotycznych za każdym rogiem, jest jeszcze coś, co mi umknęło podczas moich niedawnych dyskusji w Salonie.
Myślę tu mianowicie o dwudziestogodzinnej telewizji informacyjnej i w ogóle tzw. kulturze ‘live’.
Oczywiście zjawisko, o którym mówię jest stosunkowo nowe nie tylko w Polsce, ale i w całej Europie i jeszcze dalej, i jest wynikiem nie tyle ogólnego postępu, co powszechnej globalizacji. No ale skoro osiągnięciem pierwszej demokratycznej władzy odrodzonej Polki i każdej kolejnej władzy jeszcze bardziej odrodzonej Polski stało się zapewnienie naszej Ojczyźnie trwałego miejsca w świecie, to można bezpiecznie uznać, że telewizja TVN 24, obok powszechnego dostępu do hipermarketów i pornografii, jest też naszym wspólnym sukcesem.
Wczoraj o godzinie 23.00, TVN 24 przekazał kolejne wiadomości. Ani nie byłem w stanie zanotować tego, co słyszałem, ani nie nagrałem całego przekazu, ani też nie czuję z tego powodu jakiegoś braku. Raz, że i tak nie chciałoby mi się tego wszystkiego, co przez osiem minut słyszałem, przepisywać, a poza tym umiem przecież relacjonować, co niniejszym czynię.
Zaczęło się tak:
Na początek nieprzyjemna wiadomość z Klagenfurtu, gdzie jutro ma się odbyć mecz w ramach Euro 2008 między drużynami Polski i Niemiec. Dziś wieczorem doszło do starć między polskimi a niemieckimi kibicami. Według informacji, które posiadamy, kibice zaatakowali się wzajemnie kubkami od piwa, musiała interweniować policja i czterech kibiców zostało aresztowanych przez policję, która ochrania odbywające się Austrii i Szwajcarii Mistrzostwach Europy. Przypominamy, że wśród policjantów austriackich, jest grupa polskich policjantów, która przyjechała do Austrii, by wspierać działania miejscowych policjantów w związku z odbywającymi się w Austrii i Szwajcarii Mistrzostwami Europy. Rozmawiamy z (tu stopień i nazwisko, których nie zanotowałem, ale to akurat, jako że stanowiące część tzw. realu, jest mało istotne), który nam opowie o tym, co się zdarzyło w Klagenfurcie dzisiejszego wieczoru.
Ile osób zostało aresztowanych?
Czterech.
Czy byli wśród nich jacyś Polacy?
Nie. Pragnę potwierdzić, że wśród zatrzymanych nie było Polaków.
Jak doszło do zajść?
Niestety nie mam na ten temat żadnych informacji.
Czy zatrzymani, to kibice niemiecy?
Niestety nie umiem powiedzieć nic więcej, jak tylko to, że wśród zatrzymanych nie było Polaków.
Jak doszło do starć?
Niestety, jak już powiedziałem, nie mamy na ten temat żadnych informacji. Mogę tylko potwierdzić, że wśród zatrzymanych nie ma Polaków.
Czy wśród zatrzymanych byli sami Niemcy, czy jeszcze może jacyś lokalni kibice.
Jak już mówiłem, nie mamy na ten czas innych informacji.
Czy możemy się dowiedzieć, kto sprowokował zajścia?
Jak już mówiłem, jedyne, co obecnie mogę potwierdzić, to to, że wśród zatrzymanych nie ma Polaków.
Otrzymaliśmy informację, że w Klagenfurcie, w związku ze zdarzeniami, w których wzięli udział polscy i niemieccy kibice przed jutrzejszym meczem Polski z Niemcami, zatrzymano czterech kibiców, w tym dwóch Niemców i dwóch Polaków. Co pan może nam powiedzieć na ten temat?
Jak już mówiłem, mogę z całą pewnością potwierdzić, że wśród osób zatrzymanych nie ma kibiców z Polski.
Dziękujemy bardzo.
Ja tylko przypomnę, że rozmawialiśmy w Klagenfurcie z polskim policjantem, który wraz z grupą polskich policjantów pomaga w zapewnieniu porządku na odbywających się w Austrii mistrzostwach Euro 2008. Według uzyskanych przez nas informacji, w Klagenfurcie doszło do starć między polskimi i niemieckimi kibicami. Jak się dowiadujemy, policja austriacka, we współpracy z polską policją, zatrzymała czterech kibiców. Wśród zatrzymanych podobno nie ma Polaków. W Klagenfurcie w dniu jutrzejszym ma się odbyć mecz między drużynami Polski i Niemiec w ramach mistrzostwa Euro 2008. Za chwilę najświeższe informacje przekaże państwu Leszek Kabłak, ale póki co ja tylko przypomnę, że dziś wieczorem w Klagenfurcie doszło do awantur, w których wzięły udział grupy polskich i niemieckich kibiców, oczekujących na jutrzejszy mecz Polska – Niemcy w Klagenfurcie. Przypominamy, że dziś o godzinie 23.15 w naszej Euro Cafe najświeższe wydarzenia związane z występem naszych piłkarzy na Euro 2008 będą komentować kapitan drużyny TVN 24, Olaf Lubaszenko, i Jan Tomaszewski, z udziałem jak zwykle uroczej Sylwii Walendowskiej. Ja tylko przypomnę, że dziś wieczorem w Klagenfurcie, gdzie ma dojść jutro do meczu w ramach Euro 2008 między drużynami Polski i Niemiec, doszło do starć między kibicami z Polski z Niemiec. Z informacji, które do nas docierają kibice obu drużyn obrzucili się kubkami z piwem. Policja austriacka, z udziałem grupy polskich policjantów, którzy przebywają w Austrii, żeby pomagać w ochronie mistrzostw Euro 2008, zatrzymała cztery osoby. Podobno wśród zatrzymanych nie ma kibiców z Polski. Przypominamy, że dziś wieczorem w Klagenfurcie doszło do awantur między kibicami Polski i Niemiec. Najświeższe informacje za chwile przekaże państwu Leszek, a tymczasem ja tylko zaproszę państwa na nasz ekskluzywny program Euro Cafe, w którym Olaf Lubaszenko i Jan Tomaszewski o godzinie 23.15 będą komentować najświeższe wydarzenia. Teraz pragnę tylko przypomnieć, że...
To co napisałem wyżej można oczywiście wypowiedzieć w ciągu minuty, jednak ten ekspert i specjalista z TVN 24 gadał w ten sposób przez osiem minut.
A wszystko to było przez te pełne osiem minut ilustrowane pewnie półtoraminutowym loopem na którym widać było pijanych kiboli, jakąś pijaną dziewczynę owiniętą polską flagą i tańczącą na deszczu i policję.
Później pan dziennikarz zapowiedział jeszcze siedemnaście razy “przeuroczą Sylwię Walendowską” i “Leszka” i nastąpiła przerwa na reklamy, gdzie po raz sześciesiąty czwarty w ciągu minionego tygodnia obejrzałem jakąś skośnooką dziewczynę, która żongluje dwiema komórkami, bo jeszcze nie ma samsunga na dwie karty.
Oto świat, w którym czuję się źle. Świat, z którego wielu moich rodaków, w tym wielu, których spotykam tu w Salonie, jest dumnych, bo to świat nowej Rzeczypospolitej. Świat nowej technologii, świat helikopterów, które się nazywają Błękitny 24, które dolecą wszędzie i zajrzą wszędzie, gdzie zajrzeć im się każe, świat dziennikarzy, którzy są wszędzie i zawsze, no i świat ludzi spragnionych informacji.
Informacji nieustannej, obfitej i jak najbardziej powszechnej.
Oczywiście pamiętam ciągle o tym, że wszystko musi mieć swoje granice. Informować należy bardzo wyczerpująco i jak najbardziej szeroko, ale też nie można widza zanudzić, ale od tego z kolei mamy całe sztaby bardzo dobrze wykształconych i przygotowanych profesjonalnie specjalistów, którzy potrafią rozróżnić informację potrzebną od informacji niepotrzebnej, żeby, jak trzeba będzie, mogli uruchomić cały system, który nas odpowiednio ukieruje. Wcześniej, zanim TVN 24 podał swój wieczorny serwis informacyjny, trzech absolutnych mistrzów słowa humoru , czyli redaktor Miecugow, redaktor Sianecki i jeden pajacyk nie wiem skąd, ale kręcący się w tych okolicach od pewnego czasu, też pokazali to co pokazać mieli i to na co wielu czekało. Umieszczeni na tle palmy, czy jakiejś innej dekoracji, oczywiście w Austrii, z wirującym nad ich szlachetnymi głowami Błękitnym 24, oczywiście informowali a jednocześnie dbali o nasze poczucie humoru.
Tego jednak teź nie zapisałem. Ale też już nie będę streszczał.
Popadłem w nastrój naprawdę wisielczy.

poniedziałek, 26 maja 2008

Pani Moniko? Skąd wieje na szczytach profesjonalnego dziennikarstwa

Moje koleżanki i koledzy z Salonu oburzają się na mnie, śmieją się ze mnie, dokuczają mi, radząc mi po raz siedemdziesiąty czwarty, żebym nie robił obciachu. Wszystko przez to, że raz za razem wychodzi na to, że zamiast zachować stoicki spokój i się wznieść ponad tę całą smutną szarość III RP, ja czytam, oglądam, słucham i znów czytam, a przez cały ten czas oczywiście się denerwuję, martwię i stawiam głupkowate pytania.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że mają naturalnie rację. Dopiero co wytrzymałem cztery dni z dala od towarzystwa Bogdana Rymanowskiego, Grzegorza Miecugowa i jeszcze paru innych osób, których w sposób najbardziej uczciwy i jednoznaczny uważam za głupków. Prowadziłem niezwykle interesujące rozmowy z moim bardzo bliskim kolegą na tematy jak najbardziej politycznie neutralne, oglądałem filmy, których w ciągu normalnego roku nie mam czasu obejrzeć, słuchałem najpiękniejszej muzyki, chodziłem na najbardziej bajeczne spacery i życie było pełne.
Więc w jaki sposób do tego wszystkiego jest mi jeszcze potrzebna Monika Olejnik? Osoba, która jest dla mnie tak mało towarzysko interesująca, że nawet gdyby spotkał mnie jakiś zupełnie niewyobrażalny zaszczyt uściśnięcia jej ręki, albo nawet nadepnięcia na jej zielony bucik, to bym bezwzględnie wolał pójść na nowy film o Indianie Jonesie.
Tymczasem przychodzę z zakupami do domu, pędzę do telewizora, włączam TVN24 i sam sobie kopię grób.
W telewizorze Monika Olejnik lansuje się w towarzystwie dwóch polityków, Stefana Niesiołowskiego w studio i Zbigniewa Girzyńskiego gdzieś tam na ekranie studyjnego telewizora.
Wszystko w standardzie. Poseł Girzyński mówi mniej więcej tak: Jako posłowi PiS-u, który wyniósł Kazimierza Marcinkiewicza na stanowisko Prezesa Rady Ministrów, jest mi trudno krytykować byłego premiera.
Na co, jedna z najwybitniejszych dziennikarek politycznych nowej i końcówki starej Polski, jeden z najbardziej prestiżowych komentatorów politycznych ostatnich lat mówi – znów mniej więcej – Girzyńskiemu: Przy całym szacunku, panie pośle, ale to nie pan wysunął Marcinkiewicza na to stanowisko. Proszę o więcej skromności.
I przez najbliższe minuty głupkowato i bezczelnie się podśmiewuje.
Po chwili poseł Girzyński mówi, że jutrzejszy strajk nauczycieli, to pierwszy w historii strajk w szkolnictwie, popierany przez wszystkie związki. Monika Olejnik – wybitna dziennikarka i osoba o powszechnie uznanym autorytecie – mówi: Panie pośle. Przecież było naprawdę wiele protestów nauczycieli.
Niezrażony i cierpliwy Girzyński powtarza, że chodzi mu o protesty popierane przez absolutnie wszystkie związki, co jest wydarzeniem bez precedensu. I żeby pani Olejnik sobie sprawdziła, Na co nasza pani redaktor dalej sadzi swoje: Przepraszam, ale, panie pośle, nauczyciele już nie raz protestowali.
A moja sytuacja jest taka, że kompletnie nie wiem, co mam robić. Mam przestać czytać gazety? Mam przestać oglądać telewizję? Czy wtedy ten cały chory chaos się skończy? Przecież nie.
Więc nadal się zastanawiam, co się dzieje i co zrobić, żeby to bezczelne szaleństwo wreszcie się skończyło? Żeby ten bałagan chociaż odrobinę się rozrzedził.
Na co moi salonowi przyjaciele mówią mi żebym się nie wygłupiał i zajął sprawami poważnymi.
Przepraszam bardzo, ale w tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego, jak pójść za radą mojego towarzysza niedoli, nowego33, który też – bardzo nieoryginalnie – skorzystał z samobójczej, jak się okazuje, dla starszego pana, rady profesora Bartoszewskiego i zwrócić się do pani Moniki Olejnik: Pani jesteś skurwysyn.
Ale tak nie pasuje. Pani redaktor Olejnik skurwysyn? Językowe, bo językowe, ale pudło.
To co mam mówić? Pani jesteś głupia suka?

wtorek, 8 kwietnia 2008

Zrób to sam, czyli zrób sobie telewidza

Kto choćby tylko niekiedy zagląda do telewizora, kiedy na ekranie bryluje TVN24, na pewno zauważył jak niekiedy, między jednym a drugim programem, realizatorzy pokazują klipy przedstawiające migawki albo z wystąpień polityków, albo z co ciekawszych wydarzeń archiwalnych. Klipy te, jak się domyślam, pokazując, że TVN24 jest stacją obiektywną, wszechstronną, szybką i bardzo interesującą, mają w założeniu zachęcać obecnych i ewentualnych przyszłych widzów programu do stałego korzystania z jej oferty. Od pewnego czasu, w ramach tych właśnie krótkich reklamówek, TVN24 prezentuje fragment konferencji prasowej Aleksandra Szczygły i jedno zdanie wypowiadane przez ministra: “TVN-u Bogu dzięki już nie ma”. Tu też tylko mogę zgadywać, że celem tego zabiegu jest zasugerowanie, że dziennikarze TVN zapewne swoimi szybkimi i niezwykle celnymi pytaniami sprawiali ministrowi Szczygle kłopot, więc, kiedy już sobie poszli, Szczygło mógł nieco odetchnąć. Jakie były faktyczne intencje, nie mam pewności. Tu może należałoby się poprosić któregoś z przedstawicieli tzw. targetu, żeby nam powiedział, jaki był efekt, to i wtedy dowiedzielibyśmy się też, jaki był cel.
Tak się składa, że widziałem tę konferencję, pamiętam to zdanie, a co najważniejsze, pamiętam kontekst całego zdarzenia. Otóż poszło o to, że kiedy Aleksander Szczygło odpowiadał na pytania dziennikarzy, z jakiegoś powodu red. Knapik z TVN24 nieustannie i głośno gadał. Był tak hałaśliwy, że jego buczenie słychać było wyraźnie nawet z tej strony szkła. Minister Szczygło w pewnym momencie poprosił redaktora Knapika, żeby mu nie przeszkadzał, bo nie wypada, a poza tym to go rozprasza. Reakcja była mniej więcej taka, jaką można zaobserwować na lekcjach w gimnazjum, gdy nauczyciel prosi klasę, żeby nie rozmawiali, a dzieci albo gadają jeszcze głośniej, żeby zademonstrować nauczycielowi swoją autonomię, albo gadają równie głośno co wcześniej, bo się zagapili i nie wiedzą, że gadają. Albo ewentualnie gadają dalej, z tym że część zaczyna rechotać, bo jakoś im się zrobiło wesoło. Nie wiem, czy red. Knapik chichotał, faktem jest, że buczenie nie ustało ani na moment. W każdym razie, Aleksander Szczygło już więcej nie interweniował, może dlatego, że nie chciał się awanturować, albo po prostu było mu wstyd. Dopiero po jakimś czasie wypowiedział to zdanie, które tak skrupulatnie obecnie cytują redaktorzy TVN-u.
Nie mam pojęcia, czy osoby, które przygotowywały ten klip wiedzą, jaki był kontekst całej sprawy. Nie wiem, czy nie było po prostu tak, że otrzymali to zdanie z odpowiednim komentarzem i je po prostu wkleili, uznając, że to ciekawe. Czy może też zdarzyło się, że wiedzieli, w czym rzecz, lecz postanowili, że to akurat jest w ogóle nie ważne i uznali, że gra jest warta świeczki? Wydaje się jednak, że zdrowy rozsądek nakazuje sądzić, że doszło do nieuwagi. W końcu, jeśli wiemy, o co chodzi, to cała sprawa raczej kompromituje red. Knapika, a nie Szczygłę. Więc trudno zgadnąć, czym się TVN chce chwalić.Ale, jak mówię, możliwe, że redaktorzy odpowiedzialni mieli jeden cel. Puścić to zdanie i liczyć na to, że potencjalna klientela TVN zakrzyknie: “Ale koleś!”, albo “No nie... oni są genialni”, co oczywiście i tak wychodzi na jedno.
W gruncie rzeczy, nie to jest jednak ważne. Co istotne, to to, że jak wiemy jeszcze z zamierzchłych czasów komunistycznych, główną zasadą manipulacji jest wcześniejsze doprowadzenie ofiary manipulacji do tego, by wiedziała jak najmniej. Jeśli wie mało, to bardzo dobrze. Świetnie jest, jeśli nie wie nic. Natomiast z sytuacją idealną mamy do czynienia wtedy, gdy nasz obywatel jest poinformowany w stu procentach o wszystkim, tyle że przez nas. Wówczas między manipulatorem i osobą manipulowaną dochodzi do tak pełnej symbiozy, że obaj stają się jednym i od tego czasu żywią się wzajemnie, bez żadnej niepotrzebnej interwencji. Takie bardziej nowoczesne perpetuum mobile. Redaktor Miecugow widzi Romana Giertycha i myśli “koń”. W tym momencie dzwoni Waldemar z Włocławka, albo Barbara z Gliwic, mówi “koń” i wszyscy są bardzo zadowoleni. A za rok Sekielski z Morozowskim dostają Telekamerę.

Jakiś czas temu, na tym blogu napisałem tekst wychwalający dziennikarski kunszt Moniki Olejnik. Mówiąc krótko, szło o to, że red. Olejnik potrafiła uzyskać tak pełną symbiozę ze swoimi słuchaczami i widzami, że nie musi już ani wysłuchiwać politycznych wskazówek swoich przełożonych, ani też szczególnie manipulować samą informacją, bo dzięki swojemu talentowi, w każdym momencie kontaktu z odbiorcą zna jego dowolne pragnienie, każdą jego emocję, każdy moment zawodu, każdy uśmiech, każdy skurcz wściekłości, z tej prostej przyczyny, że ten uśmiech i to pragnienie są jednocześnie jej pragnieniem i jej uśmiechem. Monika Olejnik stała się dziennikarzem idealnym, podobnie zresztą jak i większość głównych prezenterów i komentatorów TVN-u. Wszyscy oni posiedli wspólną umiejętność uzyskiwania pełnej jedności z widzem, i w ten sposób, z punktu widzenia oczekiwań nowych, post-politycznych czasów, gdzie rządzą już tylko media i supermarkety, tworzą stację bardziej doskonałą nawet, niż Radio Maryja. Bez porównania doskonalszą.
Ktoś mi powie, że tak nie jest. Że ludzie jednak swoje wiedzą. Nawet jak się od czasu do czasu dadzą nabrać, to i tak zdrowy rozsądek zawsze bierze górę. Może i tak. Może się mylę. Zupełnie niedawno zdarzyło się jednak tak, że obejrzałem sobie w telewizji program Jana Pospieszalskiego, poświęcony częściowo wizycie w naszym Kraju dwóch amerykańskich pederastów. W pewnym momencie zaproszony do studia Szymon Hołownia powiedział coś w tym stylu – cytuję z pamięci: “To pewnie zaraz mi powiesz, że tych homoseksualistów do Polski zaprosiła jakaś telewizja. Co za absurd!” I wtedy prowadzący Pospieszalski wyjaśnił Hołowni, że faktycznie, przyjechali oni i mieszkali w Polsce za pieniądze TVN, co TVN sam wielokrotnie przyznał. Hołownię najpierw zamurowało, a później wyjąkał: “No, tego to nie wiedziałem”.A ja się zastanawiam, czy Hołownia nie wiedział, bo się tym po prostu nie zainteresował, czy może dlatego, że miał inne ważne rzeczy na głowie i nie zdążył, czy może najpierw wiedział, ale później jakoś zapomniał i tak głupio wyszło. Nieważne. Ważne to, że Hołownia nie wiedział czegoś, co powinien był wiedzieć, choćby z racji tego, że pracuje w TVN-ie, no i w ogóle wiedzieć, to, wydawałoby się, jego branża.
I teraz tak. Jeśli profesjonalista Hołownia nie wie, to w jaki sposób mamy wymagać cokolwiek od nieprofesjonalistów? Skąd oni mają wiedzieć, jak to było ze Szczygłą i Knapikiem, i w ogóle z setkami innych rzeczy, skoro najprawdopodobniej Hołownia też tego nie wie? A jak nie wie, to może skorzystajmy z okazji i spytajmy go. Czy zechce nam wyjaśnić? Jak się Panu podoba ten TVN-owski greps ze Szczygłą. Może by Pan nam coś opowiedział na temat celu i efektu.

środa, 26 marca 2008

Co słychać po tamtej stronie Szkiełka?

Każdy z nas, o ile chce pamiętać i chce z tego co pamięta wyciągać wnioski, wie, że ile razy władza chciała, by obywatele zajęlii się na jakiś czas swoimi sprawami, musiała coś obywatelom dać do zabawy. Kiedyś było to albo stanie w kolejkach po pomarańcze, albo festiwal piosenki, albo jakiś ładny film w telewizji. Trochę później, choć wciąż dość dawno, dbając o to, by młodzież nie zrobiła sobie krzywdy władza dała im Lady Pank i radiową Trójkę.
Obecnie mamy w kraju dobrobyt i ogólny rozwój, więc nie jest już tak łatwo traktować ludzi jak idiotów. Stoją obywatele i się naradzają. Władza rzuca im jakiegoś Palikota. Bez reakcji. Rzucają im Kubicę. E tam. Stoją i dalej coś tam mruczą. Laptop. Było. A czas goni.
I nagle jest! Kolejny hit. Tym razem w roli okruchów rzucanych ptakom ponownie występuje rzecznik Sowińska. Typ idealny. Wygląda nieciekawie, mówi jakoś dziwnie, no i przede wszystkim uderza w prawdziwą świątynię postępu: wolny sex.
Nieważne, że całość jest całkowitym propagandowym wymysłem. Nieważne, że sprawa jest tak grubo szyta, że w normalnych warunkach i z normalną publicznością ta iluzja by po prostu najzwyczjniej nie przeszła. Żyjemy niestety w czasach postmodernistycznych, a tu prawdą nikt nie jest zainteresowany. To co się liczy, to dwie tylko rzeczy: dobry temat i odpowiednia osoba jako ilustracja. Jak już zostało powiedziane, zresztą niepotrzebnie, bo każdy to i tak wie, pani rzecznik Sowińska jest tu osobą idealną również z tego względu, że nie ma takiej siły, by ona akurat była się w stanie obronić. Może występować, może pokazywać dowody, może wysyłać swoich rzeczników. Na nic. Wystarczy, że stanie przed kamerą, a publiczność od razu zacznie tupać i żądać kolejnego komentarza. Ciekawa informacja jest ciekawą informacją i wara tym tam od naszych słodkich przyjemności.
Wczoraj większa część kultowego już Szkła Kontaktowego została poświęcona (a jakże!) właśnie tej sprawie i tej osobie. Było to już nawet po ukazaniu się informacji prostującej plotkę rozpuszczoną przez Dziennik. Absolutny bezruch. Najpierw red. Sianecki ponformował dla porządku o zmianie sytuacji, ale później wraz z zaproszonym komikiem już tyko strzelali dowcipami gdzie i jak popadnie.
Dziś również, choćby i tu w naszym Salonie, mimo faktów, mimo zupełnie nachalnej, wpychającej się drzwiami i oknami prawdy, pragnienie uczestnictwa w obrzucaniu śmierdzącymi jajami tak niebywałego obciachu jest dominujące.
Powstaje pytanie dlaczego. Dlaczego normalni ludzie, najzwyczajniej na świecie ciekawi życia i przecież w gruncie rzeczy tak bardzo lubiący prawdę, tak strasznie jednocześnie pragną ciągłego festynu?
Rozumiem starych, wyćwiczonych w bojach propagandzistów. Taki Grzegorz Miecugow, red. Sianecki, pani Monika Olejnik - oni doskonale wiedzą, jak się sprawy mają. Robią, że się tak wyrażę, w branży polegającej na mieszaniu ludziom w głowach wystarczająco długo, żeby znać swój każdy następny krok. A jak zapomną, to słuchawka w uchu im przypomni. Ćwiczyli tyle lat, musieli pokonać tyle przeszkód, że potrafią kłamać nawet przez sen. Z kolei te pajacyki zmieniające się w Szkle Kontaktowym każdego dnia w ogóle nie wiedzą nic. Nie muszą. Wystarczy, że mają uszy nastawione na głos mądrzejszych. A rechotać potrafią, bo taki ich fach.
Ale czemu zwykli ludzie? Jaki interes masz Ty i Twój kolega i Twoja sąsiadka, żeby dać się tak fatalnie obrabiać? Ja wiem. To jest bardzo ciekawe i bardzo śmieszne, że ktoś taki jak rzecznik Sowińska chce zakazać uprawiania seksu. No ale kiedy słyszysz, że to nieprawda, że wcale nie chce, że ktoś to sobie zwyczajnie wydumał, a ktoś inny postanowił wykorzystać to w gruncie rzeczy przeciwko Tobie, to przyjmij to. Odpuść. Z pewnością zdarzy się coś inego, może równie ciekawego. Po kiego czorta pławić się w kłamstwie tylko dla głupiej satysfakcji, że ktoś kogo nie lubimy ma niefajnie?
Właśnie włączyłem telewizor. Mówią coś o Sowińskiej. Sytuacja wygląda beznadziejnie.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...