Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryzys. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryzys. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 25 listopada 2018

Francja elegancja, czyli czy polscy faszyści będą wysyłali do Paryża śpiwory i koce

       Szczerze zupełnie powiem, że co się dzieje poza Polską interesuje mnie tylko o tyle, o ile dotyczy to Polski właśnie, no i ewentualnie kiedy sobie myślę, gdzie bym najchętnie pojechał na wycieczkę, gdyby mnie było na to stać. Z tego też powodu tematy związane z polską i czyjąkolwiek polityką zagraniczną pojawiły się tu, o ile dobrze pamiętam, jeśli w ogóle, to zaledwie pary razy. Z tego też powodu, ani szczególnie nie przyżywałem, ani nawet nie śledziłem tego, co się w tych dniach wyprawia w Paryżu i innych miejscach we Francji, nawet jeśli pokazywane w telewizji obrazki zmuszały wręcz do pewnych refleksji na temat różnicy między naszym a francuskim łamaniem wolności, równości, oraz demokracji.
      Dopiero w momencie gdy zauważyłem, że wspomniane telewizyjne ujęcia uparcie pokazują wyłącznie białych uczestników owych demonstracji, pomyślałem sobie, że nadzwyczaj sprytni muszą być zatrudnieni przez prezesa Kurskiego na odcinku propagandy ludzie, skoro tak szybko się zorientowali, że trudno by było wzbudzić w Polakach współczucie dla opryskiwanych gazem i bitych pałami po plecach francuskich demonstrantów, gdyby się miało okazać, że tam większość to jakaś czarna bandyterka. A że tak musi być, wydawało mi się oczywiste. I oto wczoraj nagle uświadomiłem sobie, że się fatalnie pomyliłem, bo, jak się okazało, tam faktycznie protestują wyłącznie biali, a dokładnie rzecz biorąc tak ładnie w języku angielskim określony „white trash”.
       I to jest, moim zdaniem, informacja, która może się okazać interesująca nawet dla nas, żyjących tu, na tej szczęśliwej i spokojnej wyspie. Bo cóż to oznacza, że Paryż płonie, policja rozpyla gaz i tłucze pałkami kogo popadnie, miasto pogrąża się w coraz większym chaosie, a wszyscy czarni, których tam przecież są grube setki tysięcy, zamiast iść się bawić, siedzą w domach, palą zioło i na swoich wypasionych telewizorach oglądają albo France 24, albo Al Jazeerę?
      Otóż moim zdaniem oni doskonale zdają sobie sprawę z tego, że, choć tego nikt głośno nie powie, cały ten protest jest po pierwsze skierowany przeciwko nim, a po drugie bez względu na to, w jaki sposób on się zakończy, ostatecznie to oni będą musieli na nastrojach, które do niego doprowadziły, stracić. Bo co dla nich będzie oznaczało wycofanie się rządu z planowanych podwyżek? Nie ma wątpliwości, że wtedy, aby ratować budżet, trzeba będzie odebrać im, a więc ludziom, którzy dziś we Francji żyją sobie jak pączki w maśle, bez żadnych zobowiązań, często bez pracy, za to z całą kupą legalnych i nielegalnych dochodów. I wtedy będziemy mieli wojnę przy której to co się dzieje w tych dniach będzie dziecięcą zabawą. A co jeśli rząd razem z policja zmęczą protestujących i ludzie będą musieli jednak zacisnąć pasa? Wtedy ich gniew już zupełnie bezpośrednio zwróci się przeciwko tym darmozjadom i wtedy dojdzie do być może jeszcze większej wojny, bo z jednej i drugiej strony już wyłącznie o przeżycie.
       Marnie zatem widzę francuską przyszłość. A jeśli francuską, to również tę, do której od Francji jest zaledwie rzut kamieniem. A skoro to, do czego oni wszyscy się przez te wszystkie lata doprowadzili, będzie musiało, jak to wdzięcznie określiła komisarz Bieńkowska, pierdyknąć, to, przepraszam bardzo, ale ja tym bardziej nie widzę powodu, by im kibicować w tę czy drugą stronę.

      Ktoś mi tu pewnie przypomni stary bon mot Donne’a, że „nikt nie jest samotną wyspą” i zacznie mnie uświadamiać, że każdy poważny wstrząs u nich, musi się odbić i na naszej kondycji. W końcu Europa to w ten czy inny sposób system naczyn połączonych, więc lepiej mieć na wszystko oko i jednak im kibicować, żeby się z tego nieszczęścia jakoś wyrwali. A zatem dobrze. Będę miał to co się tam dzieje na uwadze, zwłaszcza gdy się okaże, że przyszedł czas, kiedy trzeba będzie nam zacząć do Francji wysyłać śpiwory i koce, a kto wie, czy nawet nie czekoladę. Co się nie udało w 1982 Jaruzelskiemu, jestem pewien, że my za niego skończymy z naddatkem.

 

Przypominam, że moje książki można zamawiać w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, można też się wybrać do sklepu Foto-Maga w Warszawie, ewentualnie napisać do mnie maila na adres k.osiejuk@gmail.com, i coś tam wymyślimy. 




 

     

piątek, 10 czerwca 2016

Zyta, czyli świat znieruchomiał część 14

Odpowiedź na następujący mail:

Pani Profesor!
Dziękuję za plastyczną prezentację stanu rzeczy. Ja jednak chciałbym wiedzieć, jak to wszystko będziemy odczuwać my? I jak to wpłynie na nasz pejzaż? Jak w wymiarze zupełnie realnym będzie wyglądać nasz świat? Czy ludzie będą tracić pracę? Czy nastąpi fala eksmisji? Czy ulice się zaczną wypełniać żebrzącymi ludźmi? Czy galerie handlowe opustoszeją? Czy masło pójdzie w górę o kolejne dwa złote. Czy banki zajmą się wyłącznie windykacją? Czy może ten kryzys dotknie głównie tych co się napożyczali na te domy i inne luksusy, a ci co dotychczas nie mieli, dalej mieć nie będą. O to mi chodzi. Bo wie Pani, jak ja to widzę? Dopóki ludzie słyszą tylko o tych liczbach i procentach - nie wiedzą nic. To znaczy, wiedzą tyle, że podobno są jakieś kłopoty, ale to przecież nie pierwszy raz... Przeżyliśmy komunę, przeżyjemy i to... i na tym wszystko się kończy. Te liczby i te prognozy jak gdyby w ogóle nie dotyczą ich życia osobistego.
No i jeszcze jedno, co Pani ma na myśli, mówiąc, że na przykład Czesi i inni już się nie boją, a nas się próbuje przestraszyć. Czego się już nie boją i czym przestraszyć?
Z szacunkiem,
Krzysztof Osiejuk


Panie Krzysztofie Szanowny!
Jest Pan niemożliwy! Naprawdę!
Skutki zależą od przebiegu, przebieg zależy od decyzji, a te mają niby być podjęte w przyszłym tygodniu. Nie będzie nędzy i głodu jak w kryzysie z lat 1929-1932, jesteśmy na innym piętrze rozwoju. Nie widzę też powodów do konfliktu zbrojnego w naszym zasięgu, a taki konflikt mógłby nas zrzucić do piwnic. Ale – bezrobocie wzrośnie (już jest wysokie), galerie się przerzedzą, żywność na pewno podrożeje (na dodatek mamy bardzo suchą jesień – oziminy!), z zadłużonymi hipotecznie będzie ostro, zwłaszcza z „frankowcami”. Będzie biedniej, sporo biedniej po prostu. Warto pamiętać przysłowie – „nim gruby spadnie, chudy przepadnie”. Czy ten proces przebiegnie powolutku czy raczej szybko, zależy od decyzji politycznych. Nie naszych. Już od 2008 roku żyjemy na kredyt. I wiemy o tym. Wiemy! Ci, co niby nie wiedzą, też wiedzą łachudry jedne. Lemingowatość jest właśnie takim „nie wiedzeniem”. Jak się ta delewaryzacja rozłoży wg struktur społecznych? Przy obecnej władzy łatwo tę rzecz przewidzieć. Groźniejsza jest dalsza perspektywa, ponieważ różne początki tej trajektorii mają potem wspólną ścieżkę z marnymi impulsami rozwojowymi. Ale wtedy do głosu dojdzie ludzka kreatywność i będzie na pewno inaczej, niż nam się dzisiaj wydaje. Jestem pewna, że lepiej, już się biskupi budzą.
Pozdrawiam,
Zyta Gilowska

Szczerze namawiam do korzystania z księgarni pod adresem www.coryllus.pl. I to nie tylko ze względu na moje książki.

środa, 24 lipca 2013

Czy ktoś nam wymienił zamki?

Jak z pewnością stali czytelnicy tego bloga pamiętają, wśród kwestii, o których można by powiedzieć, że stanowią pewną moją obsesję, z obsesyjną, nomen omen, regularnością powraca sprawa banków i ich roli w naszym życiu społecznym. Ponieważ, podobnie zresztą jak w 99 procentach wszelkich innych zagadnień o charakterze technicznym, na temat ekonomii mam pojęcie niemal zerowe, nie umiem też dyskutować w temacie banków na poziomie innym, niż czysto emocjonalnym, a więc to, o czym będę dziś pisał proszę traktować, jako bardzo luźne refleksje, do których oczywiście jestem bardzo przywiązany, ale zaledwie refleksje.
Otóż – i w tej sprawie też już składałem wielokrotne deklaracje – mam głęboką pewność, że gdybym z jakiegoś powodu miał nagle przedstawić listę pięciu największych podłości tego świata, to kto wie, czy w tej piątce nie znalazłaby się lichwa, a więc oczywiście banki. Gdyby ktoś mnie poprosił, bym wskazał pierwsze trzy rzeczy, które należy uczynić, żeby świat się stał lepszy, na trzecim, a kto wie, czy nie na drugim miejscu znalazłoby się zdelegalizowanie lichwy, a więc oczywiście zburzenie wszystkich znajdujących się na kuli ziemskiej banków. Jeśli sprawa by tego wymagała, nawet bez uprzedniej ewakuacji personelu. Jeśli wreszcie ktoś mi powie, że nie mam pojęcia, o czym mówię, i zacznie mi tłumaczyć, jak to bez systemu bankowego życie na ziemi zwyczajnie przestanie istnieć, powiem mu, żeby swoje nauki wsadził w nos, bo ja w tę katastrofę zwyczajnie nie wierzę, i gadanie o niej uważam za wyjątkowo bezczelną propagandę. Moim zdaniem, gdyby w tym momencie wszystkie banki – niechby tylko ich centrale – zostały wystrzelone w kosmos, świat by wyłącznie odetchnął z ulgą.
Kiedy pracowałem w szkole, miałem ucznia, który był ciężko uzależniony od narkotyków. Nie wiem, czy on to wie – choć sądzę, że wie – ale to akurat za moją sprawą jego uzależnienie zostało upublicznione, a on został wyrzucony ze szkoły z obietnicą, że będzie się mógł reaktywować, jeśli uda się na leczenie, ale tak właśnie było. Po roku pobytu w ośrodku, on wrócił do szkoły, zdał maturę, potem wyjechał do Irlandii, z owej Irlandii wrócił, zorganizował tu sobie jakieś życie, no i kiedyś go spotkałem, starannie wyszykowanego, jak szedł ulicą i – jak mi powiedział – próbował naiwnym ludziom wciskać karty Citi Banku. Jako osoba doświadczona, powiedziałem mu, żeby spróbował szkoły, na co on ze smutkiem pokręcił głową, że nic z tego – szkoły są już w całości obstawione. Tak naprawdę, wszystko jest już obstawione i nie bardzo widać realne możliwości rozwoju. A więc, wygląda na to, że on tę robotę już na dniach straci.
Pisałem o tym już też, czy to na blogu, czy w którejś z książek, więc nie będę się w tej kwestii dalej rozpisywał, natomiast chciałbym wskazać na inny nieco aspekt działalności banków, poza zwykłym udzielaniem konsumpcyjnych, czy celowych kredytów i sprzedawaniem kart, mianowicie obsługiwanie sprzedaży ratalnej. Jak wiemy – a wiemy to z pewnością wszyscy, bo każdy z nas miał nie raz okazje widzieć ludzi, którzy wyjeżdżają spod jakiegoś Media Marktu, czy Saturna, z potężnym kartonem – pomysł jest taki, że mamy ochotę na telewizor, czy lodówkę, idziemy do najbliższego hipermarketu, przedstawiamy dowód osobisty, pani za ladą sprawdza naszą wiarygodność finansową, i wracamy do domu, bogatsi o kolejny sprzęt. Przez najbliższe 12, czy 24 miesiące wysyłamy na podany numer konta jakąś drobną, lub mniej drobną, sumę, i wreszcie jesteśmy wolni i gotowi do kolejnego zakupu.
Może się oczywiście okazać, że nie jesteśmy w stanie uregulować długu i wtedy dany bank wchodzi na nasze konto, wszystko, co mu się należy, odbiera i szafa gra! Nas jednak – i jak podejrzewam banki przede wszystkim – interesują nie ci, którzy nie mają jak spłacać, ale ci, co spłacają i sobie świetnie z owym spłacaniem radzą. Co zrobić, żeby tych też wziąć za gardło? Co zrobić, żeby przede wszystkim tych wziąć za gardło? Co zrobić z tymi, którzy poczuli się na tyle mocno, że nie dadzą sobie wcisnąć głupiej karty kredytowej Citi Banku? W końcu to oni są nadzieją tego interesu; ci do końca zbankrutowani i tak są na straty.
Każdy z nas, który mieszka w mieście wie, że w ostatnich latach głównie trzy biznesy odnotowały wzrost: pierwszy, to wspomniane banki, drugi – lombardy, trzecie – nocne sklepy z alkoholem. Zniknęły księgarnie, drobne sklepy spożywcze, ciastkarnie, sklepy papiernicze, niektóre lokalne sklepy mięsne; banki, lombardy, i oczywiście nocne sklepy kwitną. Jak idzie o banki – każdy, kto ma z nimi do czynienia choćby w sposób pośredni, wie też, że one stają wręcz na głowie, żeby ludzie pożyczali od nich pieniądze. Bez żadnych praktycznie zabezpieczeń, bez dokumentów, bez zaświadczeń. Wystarczy przyjść i podpisać umowę.
Tu mam do opowiedzenia pewną anegdotę. Zaszedłem kiedyś do banku, który mnie obsługuje, i oczywiście dziewczyna, która tam pracuje zaproponowała mi kredyt. Kiedy jej odpowiedziałem, że to nie wchodzi w grę, bo ja akurat muszę dbać o to, by spłacić do końca moje bieżące zobowiązania, a nie troszczyć się o kolejne, ona się uśmiechnęła i powiedziała: „Ależ my się o nie zatroszczymy za pana”. Mądre te dzieci dziś, jak nie wiem co.
A więc wygląda na to, że mamy kryzys i nie tylko my musimy sobie radzić. Otóż wszystko wskazuje, że ci specjaliści od kart sobie poradzili. Jak już pisałem, nasza najmłodsza córka, uczennica modelowo zła i leniwa, zdała maturę, a następnie dostała się na studia. Zanim jednak do tego doszło, cała rodzina żyła w głębokim przekonaniu, że ona, nawet jeśli jakimś cudem ukończy to liceum, to nie dość, że się nie dostanie na żadne studia, to nawet nie zda matury. Aby ją jakoś zmobilizować do wysiłku, obiecaliśmy jej, że, jeśli ona tylko zda maturę, dostanie wymarzony laptop. No a ona ją wzięła i zdała. Ot tak! No i trzeba jej było kupić ten laptop. Oczywiście na raty. I oto, proszę sobie wyobrazić, że dziś system sprzedaży ratalnej nie funkcjonuje tak jak funkcjonował przez lata. Dziś on jest już jednoznacznie związany z kupieniem tak zwanej karty kredytowej. Na czym to polega? Sprawa jest prosta. Przychodzimy do sklepu, wybieramy laptop, podpisujemy dokumenty, pani za ladą sprawdza, czy przypadkiem nie jesteśmy już poza marginesem, daje nam ten laptop… plus kartę, na którą mamy spłacać swoje raty. Wszystko, co spłacimy, jest oczywiście do naszej natychmiastowej dyspozycji, a jeśli będziemy odpowiednio czujni, to po roku mamy nadal tę kartę, na niej czystą, żywą gotówkę do wydania, a z boku bank, który nas nienawidzi. Bo zamiar wcale nie był taki, byśmy zostali z tymi pieniędzmi. Zamiar był taki, byśmy tego laptopa nie spłacili do końca życia; bo przecież wiadomo, że pieniądze zawsze się przydadzą; zwłaszcza gdy istnieją w formie jakiegoś kawałka plastiku.
A więc, jak już wspomniałem, banki sobie jakoś poradziły z problemem, który mój były uczeń określił przy pomocy zdania: „Wszystko już obstawione”. Okazuje się, że nie wszystko. Wystarczyło trochę pomyśleć i sposób, jak można wejść nam prosto do naszych domów został pięknie opracowany. Mamy ich więc już u siebie. W przedpokoju. Za chwilę wejdą do środka. Bądźmy przygotowani. Zwłaszcza, że to z pewnością nie koniec.
No i najważniejsze: szykujmy broń. Wedle uznania.

Bardzo proszę o nas nie zapominać, wspierać ten blog i nie odchodzić. Dziękuję.

czwartek, 5 stycznia 2012

Za co przyjdzie komu odpowiedzieć?

Jak już tu wielokrotnie – i przyznam, że z dość perwersyjną dumą – podkreślałem, na ekonomii znam się mniej więcej tak samo jak na nutach, czyli w ogóle. Przy całym szacunku dla nut. Z tego też powodu, z wyjątkiem mojej znajomej, pani profesor Gilowskiej, z reguły nie czytam tekstów, czy to pisanych przez ekonomistów, czy też przez ludzi, którzy wprawdzie ekonomistami nie są, ale uważają, że się znają na ekonomii dokładnie tak samo, jak znają się na wszystkim. Nie czytam ich nawet nie dlatego, że czuję w stosunku do nich jakąś szczególną niechęć, ale zwyczajnie – ja nic z tego co tam jest nie rozumiem. A uczyć się w moim zaawansowanym wieku niczego nowego już nie zamierzam.
W tej sytuacji, kompletnie nie wiem, jak będzie, i dla mnie i dla Polski, wyglądał ten rok z gospodarczego punktu widzenia, natomiast, jeśli już mam się powoływać na to co wokół mnie się prognozuje, to wolę sądzić, że będzie wyglądał nienajlepiej. I to wcale nie dlatego, że – zupełnie jak orwellowski Wilson – mam ochotę sobie popatrzeć, jak ten cały czarny projekt gnije w stworzonym przez siebie chaosie, ani też dlatego, że bardziej wierzę tym, którzy ostrzegają, niż tym którzy próbują mnie uśpić, ale z tej prostej przyczyny, że mam swoje oczy i swój rozum, i nie ma takiej możliwości, bym tylko dlatego, że z natury wolę wierzyć w szczęśliwe rozwiązania bardziej niż w rozwiązania nieszczęśliwe, dał sobie wmawiać jakieś zaklęcia. Dlaczego? Bo wiem, że na tej szali nie leżą moje głupie ambicje, czy emocje, ale życie. Dokładnie w taki sposób, jak to zostało zapisane przez poetę: „dla was to igraszka, nam chodzi o życie”.
Jednak ostatnio stało się coś, co, zupełnie jakby wbrew intencjom autorów, utwierdziło mnie w przekonaniu, że zbliża się autentyczne nieszczęście. Otóż mniej więcej od końca minionego roku, a dokładnie od początku grudnia najróżniejsi specjaliści informują mnie, że wbrew krakaniom złych ludzi, Polska i my Polacy mamy się świetnie, a to dzięki temu, że nie daliśmy się uwieść panice, i na tym wzburzonym morzu światowego kryzysu zachowaliśmy się tak, jakbyśmy nawet nie przyjęli do wiadomości, że gdzieś w ogóle jest jakiś kryzys, A ten nasz brak zainteresowania przejawił się przede wszystkim we wzmożonych zakupach. I ja oczywiście jestem w stanie zrozumieć logikę, jaka stoi za tego rodzaju kalkulacją. Z tego czego siłą rzeczy musiałem się dowiedzieć jeszcze w latach młodzieńczych, coś takiego jak kryzys niedoboru mógł istnieć tylko we komunizmie. Kryzys w wydaniu klasycznym jest zawsze kryzysem nadmiernej podaży. To właśnie z tego względu, kiedy za PRL-u próbowaliśmy tłumaczyć jakimś bardzo dobrodusznym Amerykanom, że nie ma kiełbasy, bo jest kryzys, oni nic z tego nie rozumieli i wciąż powtarzali, że jak nie ma kiełbasy, to jest wręcz fantastycznie, bo można ją zacząć produkować, a wygłodniali Polacy będą ją bardzo chętnie kupować, a przy okazji, ludzie zatrudnieni do produkcji tej kiełbasy znajdą pracę i społeczeństwo się będzie bogaciło.
A zatem, ja świetnie rozumiem, dlaczego pewni ekonomiści tak bardzo się cieszą, żeśmy się nie przestraszyli kryzysu i żyjemy, jak gdyby nigdy nic. Jest kryzys, ludzie się zakopują w swoich mieszkaniach, pieniądze chowają po kątach, czekają aż wszystko ucichnie, a tymczasem przez brak konsumpcji Polska staje. Logiczne w tej sytuacji jest to, by ludzi zachęcić do tego, by nie panikowali, a wówczas wszystko się naturalnie uspokoi. Tyle tylko, że takie rady są bardzo dobre, kiedy wieści o kryzysie są albo przesadzone, albo stanowią zwykłe, parszywe plotki. Jeśli kryzysu tak naprawdę nie ma, a ludzie w niego uwierzą, to go oczywiście wywołają. I to jest bardzo przejrzysta logika. Tyle że dziś w Polsce nie mamy do czynienia z plotkami i z propagandą wciskaną dobrym ludziom przez złych polityków, lecz z kryzysem. A kryzys, jak się domyślam, to nie zaledwie hasło, czy choćby nazwa, lecz fakt, który nie dość że ma swoje przyczyny, to jeszcze w sposób oczywisty nawet dla największego bęcwała – posiada swoje skutki.
Na czym polega ów kryzys? Mówiąc bardzo krótko, polega on na tym, na czym polega każdy kryzys. Włącznie z finansowymi kryzysami w rodzinach. A więc na tym, że jest za mało pieniędzy i żeby je mieć trzeba je pożyczyć od kogoś kto ma, a więc od banku. Problem jedynie w tym, na co chce się te pieniądze mieć: czy na absolutnie kluczowe wydatki, które nie mogą czekać, bo każdy kolejny krok, to przepaść, czy może na zabawę? Czasami sytuacja jest taka, że pożyczać trzeba. Niestety, bywa też tak, że pożyczać nie trzeba, ale jakoś tak głupio, kiedy nie ma pieniędzy, a z każdej strony czai się kolejna okazja. I to, oczywiście, okazja jedyna i ostatnia. Uważam – ze swoją bliską zera kompetencją w temacie ekonomii – że polskim problemem, a jednocześnie – o czym za chwilę – zbrodnią, jest to, że ci, którzy powinni informować i przestrzegać, wciąż dorzucają nowych patyków do tego ogniska. A robią to, oklaskują tych, którzy de facto popełniają przedłużone samobójstwo.
Otóż, jak się okazuje, nasi obywatele, dokładnie tak samo jak podczas wyborów w roku 2017 i wyborów w roku 2011, i podczas wszystkich możliwych wyborów w międzyczasie, uznali właśnie, że nie ma ani prawdy, ani kłamstwa, ale wyłącznie światło, które świeci, i muzyka, która gra, a jeśli świeci i gra, to tylko dla nich. No i skorzystali. Tak się jakoś stało, że w dniach kończących stary i otwierających nowy rok, z konta, które mam w swoim banku gwałtowanie zaczęły ubywać pieniądze, a co gorsza ubywać w sposób dla mnie całkowicie niezrozumiały. Kiedy ta różnica zaczęła, jak na moje ambicje, robić się zbyt duża, poszedłem tam, by sprawę wyjaśnić. Warto było tam pójść przede wszystkim oczywiście dlatego, że obsługująca mnie pani – półgębkiem oczywiście – wyjaśniła mi, że przełom roku uszkodził system i ja, sprawdzając tak zwane saldo dostępne, za każdym razem otrzymywałem wynik wyższy od realnego. A więc, sądząc że mam 600 zł., miałem tylko 300, a kiedy nagle się ucieszyłem, że mam już 700, to nagle okazywało się, że mam już tylko 150. No ale już wszystko działa i można znów spokojnie szaleć. A więc to jedno, czego się dowiedziałem w moim banku. Druga rzecz była już znacznie bardziej interesująca. Otóż tam kotłował się tłum ludzi, z których poza mną i jeszcze chyba jednym panem, wszyscy stali po kredyty. I byli to ludzie najróżniejsi – pewna dość młoda kobieta, para starszych ludzi, jeszcze jacyś starsi państwo, i chyba trzy pary jakichś byczków ze swoimi rodzicami, czy może dziadkami. Tak czy inaczej – wszyscy oni stali po to by pożyczyć pieniądze.
I ja się zastanawiam, po co im były te kredyty? Czy po to by spłacić jakieś inne zobowiązania, czy może po to, by sobie coś fajnego kupić? Jak znam życie, chodziło przede wszystkim o to, by spłacić inne długi, natomiast z tego co słyszę od zachwyconych komentatorów finansowych, część z nich pożyczała pieniądze wyłącznie po to, by sobie i światu zademonstrować odporność na wszelkiego rodzaju plotki o rzekomym kryzysie. W końcu, choć wiem, że kłamstwo stało się nieodzowną częścią naszego publicznego życia, informacje o tym, że Polacy wpadli w gorączkę zakupów, nie mogą być wymyślone aż tak do końca. Zwłaszcza że nie trzeba czytać gazet i oglądać telewizji, żeby to wiedzieć. Wystarczy podejść o dowolnej porze pod dowolny sklep ze sprzętem elektronicznym, by zobaczyć te tłumy wywożące na specjalnych wózkach te tysiąccalowe telewizory.
A zatem, to wiemy raczej na pewno. Polacy informacje o kryzysie i konieczności oszczędzania potraktowali wzruszeniem ramion, a siedzący na garnku władzy finansowi analitycy wrzasnęli z radości, że jednak Polacy to krnąbrna bestia, i tym samym zachęcili tych, którzy jeszcze się wahali, by machnęli ręką na to całe straszenie i kupowali co im tylko przyjdzie do głowy sobie kupić. A ja sobie przypominam, jak – nie wiem na pewno, kiedy – może jakieś dziesięć lat temu, oglądałem przed którymiś Świętami reportaż w telewizji, gdzie pokazywano tzw. przedświąteczną gorączkę w Nowym Jorku i przy tej okazji informowano, że Amerykanie zwariowali na punkcie zakupów, podczas gdy w tej chwili już przeciętny dług każdego z nich wynosi jakieś 2 tysiące dolarów. Że każdy z nich ma całą kupę kart kredytowych, na każdej z nich jakiś tam minus, a mimo to – zamiast się wziąć w garść i zacząć spłacać – bierze kolejną i kupuje sobie coś nowego. Pamiętam jakoś mocno tamten reportaż i przypominam sobie, że nie bardzo wiedziałem, o co chodzi. No bo zawsze żyłem przekonaniem, że kto jak kto, ale Amerykanie nie mają powodu do obaw. Że gdzie jak gdzie, ale w Ameryce ludziom się zwyczajnie powodzi.
I oto nagle, od tego czasu minęło ileś tam lat i się dowiedzieliśmy, że Ameryka jest na progu bankructwa. Że doszło do tego, że gdyby takim Chinom coś strzeliło do głowy, i sytuacja geopolityczna by na taki ruch w ogóle pozwoliła, to oni mogliby sobie tę Amerykę nawet nie tyle że kupić, ale wziąć jak swoją. I nagle zaczęły nas zalewać informacje o ludziach bez pracy, bez majątku i bez nadziei na poprawę. Zdjęcia opuszczonych domów, domów ledwo co wybudowanych, a już przejętych przez banki i skazanych na ruinę, bo po co bankom domy? Ludzi na ulicach! A z tymi obrazami, wiadomości, że to wszystko przez to, że tym Amerykanom tak dobrze się powodziło i ani się nie spostrzegli, że akurat wyłącznie na kredyt. I że z tego zamieszania tak naprawdę na swoje wyszły tylko banki. Nawet mimo tego, że coś tam straciły, a teraz są zawalone tymi nikomu niepotrzebnymi domami.
I teraz wprawdzie nasza dzisiejsza sytuacja nie ma się jak równać z sytuacją Amerykanów sprzed lat, jednak głównie z tego powodu, że o ile oni mieli wiele do stracenia, my tak wiele tego akurat nie mamy. No a poza tym – i to akurat jest ściśle związane z tym poprzednim – jak by nie patrzeć, właśnie przez to, że oni mieli tak wiele do stracenia, coś im tam zostało. Nam, obawiam, się, kiedy to wszystko runie, nie zostanie już nic. A że runie, nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. I jedyne co mnie dziś zastanawia, to czemu oni to robią? Czemu oni nam tak intensywnie i w takim zapamiętaniu każą dalej brnąć w to szaleństwo. Czemu oni, wbrew najbardziej podstawowemu rozsądkowi – przecież wszystko co ja tu piszę, nie wynika z mojej eksperckiej wiedzy, lecz ze zwykłego rozsądku właśnie – kiedy ludzie kompletnie bez pieniędzy, na granicy bankructwa, lub wręcz w trakcie tego bankructwa, w jakimś obłędzie kupują, kupują i kupują, mówią im, że tak własnie mają postępować, bo dzięki temu już niedługo staną się bogatsi. Czemu oni to robią? W czyim interesie? Z czyjego podpuszczenia? Za czyje pieniądze? Czemu?
I to jest, moim zdaniem dziś problem podstawowy. Nie, czy jest kryzys i czy to co przed nami jest czymś, czego nie zniesiemy, czy czymś, z czym sobie jakoś tam poradzimy, i choć wyjdziemy poobijani, jakoś z tego wyjdziemy. Problem polega na tym, dlaczego ci, którzy nas w gruncie rzeczywiście w tę pułapkę wpuścili i przez wiele, wiele lat wmawiali nam, że nic się złego nie dzieje, i że tak jak jest, jest bardzo dobrze, dziś, zamiast, niechby już bezczelnie nam wypomnieć tę naszą naiwność i nieporadność, każą nam brnąć dalej.
Niedawno, dzięki przenikliwości naszej przyjaciółki Marylki, oglądałem na youtubie bardzo ciekawy film – o dziwo oryginalnie emitowany przez telewizję TVN24 – o tak zwanym planowanym postarzaniu produktów. Krótko mówiąc, chodziło o to, że od wielu dziesięcioleci, światowa produkcja jest tak zorganizowana, by to co kupimy, w maksymalnie krótkim czasie uległo zużyciu, tak byśmy musieli kupić sobie to samo jeszcze raz, tyle że nowe. Z tego co nam opowiadają autorzy tego filmu wynika, że na początku tego planu stała myśl, że aby się ludziom powodziło, trzeba produkować i to co się wyprodukuje, sprzedawać. A jeśli się uda tu zagwarantować względną płynność, w ten sposób będzie można działać wiecznie. Morał z tego jest – znów, zdaniem autorów filmu – taki, że aby wpaść na pomysł, że produkować da się wiecznie, trzeba być albo idiotą, albo ekonomistą.
Zaczynając pisać ten tekst, miałem poważny dylemat, wynikający właśnie z tego, że ja się na sprawach finansowych, gospodarczych i ekonomicznych nie znam zupełnie i trochę jest mi niezręcznie kwestionować to, co mówią ludzie w końcu lepiej ode mnie w temacie wykształceni. Wczoraj jednak napisałem ten tekst o uczeniu języka i tam stwierdziłem – moim zdaniem, autorytatywnie – że większość nauczycieli języka angielskiego, to w gruncie rzeczy wykształceni dyletanci. W tej sytuacji, muszę już być konsekwentny. Nie ma bowiem żadnego powodu, by sądzić, że bycie ekonomistą daje w jakikolwiek sposób większe uprawnienia do mądrzenia się, niż bycie anglistą. Również jeśli idzie o tak zwany interes osobisty, który i tu i tam, zarysowany jest bardzo wyraźnie. A zatem, chciałbym zakomunikować. Kryzys jest, a jeśli my nagle uznajemy, że go nie ma, to zachowujemy się bardzo, ale to bardzo nieroztropnie. Co do tak zwanych ekspertów, natomiast, ich odpowiedzialność za to co się dzieje jest znacznie większa, niż moja za to, że ktoś tam będzie zamiast „Greek” mówił „Greece”. W związku z tym, kara również powinna być odpowiednio wyższa.
A ja obiecuję, że w miarę możliwości tego, kiedy tylko przyjdzie czas – dopilnuję.

A więc jest ciężko. Wiem. Mimo to, jeśli ktoś autentycznie może sobie pozwolić, proszę, niech kupuje książkę. Ostatnio jest ona również dostępna w Katowicach, w księgarni „Wolne Słowo” na ulicy 3-Maja. No i przypominam numer konta, który zamieściłem tu obok, kiedy nagle wszystko się zawaliło. I dziękuję.

czwartek, 29 grudnia 2011

O kurwach, idiotach i czarnym libido

Pisałem już o tym w poprzedniej notce, ale ponieważ, jak wiemy, pewne spostrzeżenia są tak intensywne, że nie sposób ich potraktować z lekceważeniem, wychodzi na to, że trzeba będzie się powtórzyć. Otóż, jak idzie o mnie, odkryłem właśnie, że jeśli mój plan odcięcia się od świata opanowanego przez System zostanie zrealizowany w taki sposób, w jaki sobie to zaplanowałem, ten blog będzie musiał przestać istnieć. A to z tego powodu, że zwyczajnie nie będę miał o czym pisać. I pomyśleć, że tak niewiele trzeba było, by odkryć ten fakt, jak jedno głupie wydanie tygodnika „Wprost”, a konkretnie osoby niejakiego Lejba Fogelmana – żyda i aspirującego celebryty.
Ciekawa w sumie sprawa z tym Fogelmanem. Rozmawiałem dziś o nim trochę z naszym kolegą Coryllusem i doszliśmy do wniosku, że ów Fogelman prawdopodobnie już niedługo otrzyma w TVN-ie swój talk-show, gdzie będzie rozmawiał ze znanymi gwiazdami – jak powiedzmy Katarzyna Glinka, o której tu jeszcze będzie mowa – w kontekście polskiego antysemityzmu, lub tego, jak to Polska jest widziana z Nowego Jorku, czy z Londynu. Program będzie się nazywał na przykład „Nie-koszerny talk-show”, a Lejb Fogelman będzie popijał sok pomarańczowy i zabawiał publiczność. Ale może być też jeszcze inaczej. Lejb Fogelman nie będzie miał swojego autorskiego programu, natomiast razem z Tomaszem Terlikowskim będą rozmawiać o polskim katolicyzmie, lub o aborcji, a wszystko pod tytułem „Żyd i Talib w jednym stali domu”, czy coś w tym kierunku. Wszystko jedno. Obojętne. Ważne jest to, że za swoje najświeższe zasługi dla III RP, Fogelman dostanie tę robotę, a jeśli ktoś jeszcze przy okazji coś zarobi, to tym lepiej.
Pozwoliłem sobie na dygresję, jednak nie da się ukryć, że choć prawdziwy temat dzisiejszej notki nie jest w żaden sposób związany z Fogelmanem, to jest on w pewnym sensie kontynuacją moich refleksji będących bezpośrednim skutkiem owego gwiazdkowego prezentu w postaci paru kolorowych magazynów. Nie będę dłużej utrzymywał czytelników tego bloga w ich niepewnym zawieszeniu i przejdę od razu do Glinki. Jednak najpierw – znów, niestety, dygresja – mały wstęp. Oprócz ostatniego wydania magazynu „Wprost”, w naszym domu pojawił się dwutygodnik „Viva”. Pisałem niedawno dość o „Vivie” a konto bardzo dobrego filmu „Social Network” o Facebooku, w bardzo porządnym dwudyskowym wydaniu, który niespodziewanie dołączony został do owej „Vivy” za zaledwie 30 zł. Wspomniałem o tym filmie, bo w żaden sposób nie potrafiłem zrozumieć, w jaki sposób wydawcy „Vivy” znajdują interes w tym, by rozdawać tę swoją gazetę niemal za darmo. Obiecał mi to wytłumaczyć nasz kolega LEMMING, ale ponieważ ostatnio jest bardzo zajęty, wciąż na to objaśnienie cierpliwie czekam. Tym razem „Viva” pojawiła się pod naszą choinką bez filmu, ale za to za jedyne 99 groszy – „Specjalnie na Święta! 0.99 zł.” I problem tej szczególnej dobroczynności odżył na nowo.
Patrzę na tę śliczną kolorową okładkę, a tam jakaś czarnowłosa lalunia w ciąży, w czerwonej sukni i z uwodzicielskim spojrzeniem i tekst: „Synek już w drodze! Katarzyna Glinka o ciąży, macierzyństwie, małżeństwie. I co dalej z jej karierą?” Przyznaję, ze nie mam pojęcia, kim jest Katarzyna Glinka. Co jeszcze ciekawsze, kim jest ta Glinka, nie wie nawet moja żona, która wie wszystko, natomiast moja starsza córka, którą mam tu w tej chwili pod ręką, najpierw powiedziała, że ją zna, bo to jest wybitna polska siatkarka, ale następnie zmieniła zdanie, bo sobie przypomniała, że „jej” Glinka ma na imię Małgorzata, a nie Katarzyna, i zostaliśmy z tą okładką i naszymi bardzo już indywidualnymi refleksjami. Jak idzie o mnie, patrzę na tę Glinkę, zastanawiam się, kim ona jest – czy piosenkarką, a może aktorką, czy ewentualnie żoną jakiegoś Glinki, a może wnuczką niegdysiejszego Mariana Glinki – a przede wszystkim zastanawiam się nad tą złotówką bez jednego grosza. Co to za biznes? Co to za geszeft? Kto zna odpowiedź? Może Lejb Fogelman?
Pozostaje więc już tylko poszukać jakiegoś bardziej stałego gruntu. Obok mamy zatem Jarosława Wałęsę i Ewelinę, a wyżej Roberta Kozyrę – postać zajmująca swoje zaszczytne miejsce na tym blogu – i jego refleksje na temat Georga Michaela i stanu jego zdrowia. Ponieważ Jarosław Wałęsa jest dla mnie dokładnie tak samo ważny jak jego Ewelina, natomiast Georga Michaela uważam za wielkiego artystę, a jego piosenkę „Last Christmas” za jeden z tak zwanych evergreens, i to w dodatku niemal najbardziej ‘ever’, postanawiam zajrzeć do Kozyry. I proszę uprzejmie. Okazuje się, że George Michael, jako histerycznie nieumiarkowany homoseksualista, zapadł na AIDS, a w ramach tego AIDS na ciężkie zapalenie płuc. Robert Kozyra poświęca temu nieszczęśnikowi cały długi tekst, a w nim informuje, że „nie jest tajemnicą, że George ma duże libido i lubi przygodny seks”. „Nie należy też jednak zapominać”, że George Michael to człowiek, który nawet kiedy się snuje po publicznych ubikacjach, „bez żadnych zahamowań” mówi, co myśli o sprawach ogólnych, w tym również o politykach. „O Margaret Thatcher powiedział: ‘Głupia krowa, która wielu zniszczyła życie’. Tony’ego Blaira sparodiował w teledysku do ‘Shoot The Dog’ jako pieska Busha, który robi wszystko, co każe jego pan. Busha z kolei przedstawił jako idiotę”. Dobra wiadomość jest taka, ze mimo ciężkiej choroby George jednak dojdzie do siebie i, na poziomie czysto ludzkim, będzie Kozyrze dalej prezentował swoje libido, a w wymiarze intelektualnym nam wszystkim swoje opinie na temat polityków.
Jeśli jednak ktoś myśli, że za te 99 groszy nic więcej poza Glinką, młodym Wałęsą, Kozyrą i Georgem Michaelem nie dostaliśmy, jest w dużym błędzie. Otóż okazuje się, że 24 listopada w Warszawie odbył się pokaz kolekcji La Mania. Osobiście, podobnie jak nie wiem, kim jest Glinka, nie wiem też, co to jest kolekcja La Mania, ale ze zdjęć zamieszczonych w najnowszej „Vivie” wynika niezbicie, że to jest nie byle co. Przynajmniej jak na polsko-ukraińskie standardy. Proszę posłuchać:
„Galeria Zachęta, Arkady Kubickiego. Joanna Przetakiewicz zawsze wybiera ekskluzywne miejsca na pokazy. Teraz właścicielka marki La Mania zaprosiła gości do Sali Marmurowej w Pałacu Kultury i Nauki. ‘Czwarty element’, bo taki tytuł miała kolekcja inspirowana filmem Luca Bensona ‘Piąty element’, oglądały nie tylko panie. W pierwszym rzędzie zasiedli: partner Joanny Przetakiewicz Jan Kulczyk, Jan A.P. Kaczmarek, Waldemar Dąbrowski. Zaśpiewała światowej sławy śpiewaczka Aleksandra Kurzak, a wirtualnym gościem jak zwykle był Karl Lagerfeld. Właścicielka marki Las Mania przyjaźni się z projektantem i na każdym pokazie podkreśla, jak bardzo ją wspiera. Na La Manię – w zwracającym uwagę naszyjniku – przyszła Monika Olejnik, szefowa modowej marki Deni Cler Milano Katarzyna Niezgoda wystąpiła w niezwykle twarzowej krwistej czerwieni, a w beżach, jak zawsze stylowa, Małgorzata Socha. Joanna Przetakiewicz pokazała się w oryginalnym, mocno nasuniętym na oczy toczku – widać właścicielka La Manii lansuje modę a la Philip Treacy. Toczek, tyle że z długimi piórami, włożyła również spiewająca gwiazda Aleksandra Kurzak. Co do nowej kolekcji – zachwycała feerią barw, zwiewnością i, jak twierdzi Agnieszka Szulim, prezentowana była przez wyjątkowo ładne modelki. A po pokazie goście delektowali się… mrożonymi jogurtami”.
A więc Glinka, Kurzak, Niezgoda, Socha, Szulim, a oprócz nich jeszcze: Eric Stępniewski, Halina Mlynkova, Paulina Sykut, Ada Fijał, Marta Krupa, Marta Grycan i Bogna Sworowska – jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej. Proszę słuchać uważnie. Obok pokazu La Mania odbyła się w Warszawie inna impreza, zatytułowana Spotkanie Swisslove:
„Szczęśliwi czasu nie liczą. Ale ci którzy przyszli na trzecie spotkanie SwissLove, chętnie by go policzyli… na najlepszych zegarkach na świecie. Butiki Swiss mają w portfolio prestiżowe zegarkowe marki. Okazało się, że w nadchodzącym sezonie najmodniejsze będą te w kolorach czekolady i wanilii. Na spotkanie przybyły między innymi projektantka i ambasadorka marki Bulova Izabela Łapińska oraz Justyna Steczkowska (w sukni od Łapińskiej i w zegarku marki Bering na ręce). Goście pospieszyli oglądać jesienno-zimową kolekcję i delektować się waniliowymi i czekoladowymi przysmakami”.
I proszę. Oto przed nami: Agata Załęska, która „zastąpiła Katarzynę Pakosińską w Kabarecie Moralnego Niepokoju”, Waldemar Dąbrowski „z Diageo”, Jolanta Raszyńska, „fanka sukienek od Łapińskiej”, Katarzyna Grochola, która „pracuje nad nowym wizerunkiem”, Jolanta Borowiec z Polsat Cafe i Jarosław Szado – choreograf mody.
I to wszystko za marne 99 groszy!
Ktoś mi powie, że to przede wszystkim nic ciekawego, a poza tym się powtarzam, bo tekst o folklorze polsko-ukraińskim już tu był i sprawa jest zakończona. Otóż możliwe, że to nie wszystko jest nie jest zbyt ciekawe, natomiast nie zgadzam się, że sprawa jest zakończona. Nie jest zakończona choćby z tego względu, że wszystko jest w ruchu i wszystko trwa. I wcale niekoniecznie musi chodzić o to, że od czasu, gdy ostatni raz zajmowaliśmy się tym wieśniactwem, pojawił się drugi Waldemar Dąbrowski i jest ich tam teraz dwóch. Chodzi o to, ze ostatnio bardzo przyspieszył również świat zewnętrzny i oba te światy zaczynają błyskawicznie odjeżdżać. Jeden reprezentowany przez bandę tych kretynów z jednej strony szyby, a drugi przez tę nędzę, która została z tej strony i z przylepionymi do szkła nosami wpatruje się w te światła. Jak ci Świadkowie Jehowy, co wiedzą, że są i tak poza zbawieniem, ale liczą że przez tę wiarę przynajmniej zostaną w pamięci owego szczególnego Absolutu.
Czytałem dziś gdzieś pełne radości doniesienie, że jednak kryzys nas nie rusza, bo Polacy jeszcze nigdy tak dużo nie kupowali jak kupują w ostatnich tygodniach. Że produkcja leci pełną parą, sklepy pękają w szwach, pieniądz przechodzi rąk do rąk, i że – jakie to śmieszne! – to pewnie dlatego, że nikt nas nie uprzedził, że jest kryzys i że trzeba oszczędzać. Szczególnie dobrze, jak słyszę, idą telewizory. Nawet brytyjski „The Economist” nie może się nadziwić, jacy my Polacy jesteśmy hardzi. Ale obok tej informacji pojawia się następna – największe sukcesy odnotowują banki. Żaden sektor gospodarki nie dokonał takiego przyspieszenia. W 2010 roku banki zarobiły na nas prawie18 procent więcej niż w roku poprzednim, natomiast w tym roku już niemal 40 procent więcej niż w roku 2010. I to mnie nie dziwi. Wystarczyć rzucić okiem na te kolejki w samych bankach, a później w sklepach. To prawda – Polacy nie dali się zwieść alarmistycznym nastrojom wysyłanym przez głupią opozycję. Nas kryzys nie dotyczy. I bardzo dobrze. Bo, jak wiemy, najgorsza jest panika.
Przepraszam bardzo, ale zanim dostanę cholery i zacznę złorzeczyć, znów spróbuje się poratować cytatem. Tym razem jednak już nie „Viva”, lecz tvn24.pl. I nim też zakończę ten dziwny tekst. I już tylko mam nadzieję, że ktoś kiedyś za to odpowie:
„Kryzys - to słowo w mijającym roku odmieniano przez wszystkie przypadki. Jedni twierdzą, że dopiero stuka do naszych drzwi od Zachodu, drudzy, że już u nas jest i w przyszłym roku się zadomowi na dobre. Jest też wielu takich, którzy twierdzą, że Polski się on w ogóle nie ima.
Dowodów na to, że kryzysu w Polsce – przynajmniej na razie – nie ma, jest wiele. Firmy należące do znanego inwestora, Zbigniewa Jakubasa, w ubiegłym roku osiągnęły prawie miliard złotych przychodu i ponad 700 mln. zł zysku. Przez ostatnie dwa kryzysowe lata Jakubas awansował o 23 miejsca w rankingu najbogatszych Polaków, lądując na 15. miejscu.
- Był to rok na pewno bardzo udany i jeden z lepszych w mojej historii biznesu. Ja jestem optymistą co do polskiej gospodarki i na najbliższe dwa lata też przewiduję duże wzrosty w swoich firmach - mówi miliarder. Na potwierdzenie dodaje, że w sytuacji, gdy branża deweloperska zniżkuje - kupił za kilkaset milionów złotych tereny inwestycyjne nad Wisłą za gotówkę, bez kredytu.
Marek Goliszewski z Business Center Club: - Rok 2011 był rokiem dobrym dla przedsiębiorców. Świadczy o tym wzrost gospodarczy i to jest w dużej mierze zasługa zwiększonych obrotów firm, wychodziliśmy też z eksportem na zewnątrz. W sumie był to rok dużo lepszy, niż się spodziewaliśmy.
Jest branża, która wydaje się zyskiwać najwięcej. - Wielkim wygranym w Polsce jest sektor bankowy. Wyniki finansowe banków w 2011 roku są fenomenalne - mówi Andrzej Arendarski, prezes Krajowej Izby Gospodarczej. Potwierdza to Iwona Sroka, prezes Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych. - Mamy bardzo dobre wyniki banków. W sumie 15 mld zł to rekordowe zyski. Jeśli chodzi o branżę ubezpieczeniową, to również sytuacja jest bardzo korzystna ponieważ nie mieliśmy żadnych większych klęsk żywiołowych - tłumaczy.
- Kryzys europejski nie jest tak głęboki i straszny, jak ludzie sądzą. Są też inne dowody, że Polacy mantrą, w której jedynym członem jest słowo ‘kryzys’, mocno się nie przejęli. - Kryzysu nie ma tak naprawdę. Podoba mi się komentarz ‘The Economist’ sprzed jakiegoś czasu, że znowu Polakom zapomniano powiedzieć, że jest kryzys i w związku z tym konsumują, produkują i dobrze się bawią. To zjawisko bardziej psychologiczne i socjologiczne niż ekonomiczne - mówi Kazimierz Krupa, redaktor naczelny polskiej edycji magazynu ‘Forbes’.
Prof. Stanisław Flejterski, ekonomista z Uniwersytetu Szczecińskiego dodaje: - Jesteśmy jako Polska beneficjantami ‘kryzysu’. Ten nasz optymizm może wziął się z tego, że pamiętamy, jak to było ponad 20 lat temu, a było znacznie gorzej”.
I tak to własnie się nam plecie. Stępniewski, Goliszewski, Mlynkova, Flejterski, Jakubas, Sykut, Fijał, Arendarski, Sroka, Krupa, Grycan, Sworowska. No i sprawa najważniejsza, zapowiedziana na samym początku: dziecko Katarzyny Glinki już w drodze!

Serdecznie zachęcam do kupowania książki z wcześniejszymi tekstami z tego bloga, zatytułowanej pięknie “O siedmiokilogramowym liściu i inne historie”, która jest dostępna tuż obok po prawej stronie. Zapewniam że warto. Pod spodem też można znaleźć numer konta, na który bardzo proszę wpłacać cokolwiek kto ma luźnego. Bardzo dziękuję.

piątek, 25 listopada 2011

Dlaczego?

Rozmowa między Robertem Mazurkiem a Pawłem Piskorskim, na jaką jeszcze w ubiegłą sobotę natrafiłem w „Rzeczpospolitej”, zainteresowała mnie z dwóch, a raczej z trzech powodów. Przede wszystkim przez to, że ja w ogóle interesuję się wszystkim co się wokół mnie dzieje, a co uda mi się zauważyć, ale też ze względu na dwa kluczowe moim zdaniem momenty tej wymiany.
Otóż najpierw jest tak, że Paweł Piskorski opowiada o tym, jak widzi Platformę Obywatelską i jej przewodniczącego Donalda Tuska, i, wbrew pozorom, robi to, nie uciekając się do tanich plotek w stylu Janusza Palikota, ale przedstawiając rzetelną jak na swoje możliwości, a może i chęci, analizę tego – każdy to przecież przyzna – fascynującego zjawiska. Opowiada więc o tym, co to za ziółko z tego Tuska, i w pewnym momencie tak się nakręca, że Robert Mazurek czuje się wręcz zmuszony, by powiedzieć coś w stylu: „No ale to by świadczyło, że nasz premier to psychopata”. Oczywiście, z tego wszystkiego już po chwili nie zostaje dosłownie nic, ale – owszem – zainteresowałem się.
Ciekawszy jednak, moim zdaniem, moment tej rozmowy – oczywiście, tak samo jak poprzednio, zakończony tradycyjnym zaciągnięciem żaluzji – następuje już na samym jej początku, kiedy to Paweł Piskorski stwierdza, że od czasu generała Jaruzelskiego nikt w Polsce nie miał takiej władzy, jak dziś Donald Tusk, i gdyby on tylko zechciał, mógłby dokonać w Polsce takiego cywilizacyjnego przewrotu, że przez następne stulecia Naród budowałby mu pomniki. Niestety, z jakiegoś, dla Piskorskiego i Mazurka nieznanego, powodu, Donald Tusk tych zaszczytów w ogóle nie pragnie, a ponieważ ci dwaj, zamiast dociekać przyczyn owej tuskowej wstrzemięźliwości, wolą zająć się tym co sprawia, że Jarosław Kaczyński musi już do końca świata przegrywać, nie dowiadujemy się już niczego. I jedyne co nam pozostaje, to liczyć na własne możliwości. A zatem – liczmy.
Czego mi brakuje w tej naprawdę wyjątkowej przecież pod paroma względami rozmowie? Otóż brakuje mi tego, czego zawsze mi brakuje we wszystkich bardziej i mniej oficjalnych analizach dostarczanych nam przez tak zwanych zawodowców, a mianowicie tego jednego jeszcze kroku, który pozwoliłby nam poznać odpowiedź na to jedno i podstawowe pytanie – dlaczego? A w tym wypadku, pytanie, dlaczegóż to Donald Tusk nie chce trafić na pomniki?
Dla każdego normalnie myślącego, i normalnie przeżywającego to co się wokół nas dzieje, człowieka, informacja podana przez Pawła Piskorskiego, że Donald Tusk ma dziś władzę pozwalającą mu całkowicie bezkarnie zmienić Polskę tak, by się stała jednym z poważniejszych europejskich krajów, wraz z informacja uzupełniającą – że ów mąż, z jakiegoś przedziwnego powodu, tych zmian przeprowadzić nie zamierza – lecz zamiast tego uważa za stosowne zmierzać do pełnej anihilacji zarówno swojego projektu jak i swojej własnej osoby, aż krzyczy o wyjaśnienie, dlaczego on jest taki dziwny? Co mu przeszkadza w tym, by się wziąć do roboty i zrobić to wszystko, co mu zagwarantuje naprawdę bardzo poważne miejsce w historii? Cóż to się takiego dzieje w tym przedziwnym środowisku, że oni, mając wszelkie ku temu możliwości i powody, by Polskę zmieniać i modernizować, wolą gnić i ulegać stopniowej kompromitacji? Przecież to niemożliwe, żeby ich tak bardzo ekscytowała owa świadomość istnienia owej drobnej, kompletnie już zaczadziałej, grupki fanów, która ich nie opuści nawet wtedy, gdy nad nią pojawi się widmo – już nie retorycznego, ale jak najbardziej autentycznego – końca.
Ani Mazurek, ani Piskorski, oczywiście jednak, nie dość że nam tego nie wyjaśniają, to wręcz robią wrażenie, jakby ich ta kwestia nawet nie interesowała. Jakby jej istnienia nawet nie dostrzegli. W tej sytuacji pozwolę sobie przedstawić – obiecuję, że nie za długo – swoją tu teorię. Otóż ja bym jednak przede wszystkim bardzo poważnie rozważał ewentualność zaznaczoną przez Mazurka, jednak w straszliwie głupi sposób przez Piskorskiego zlekceważoną, że Donald Tusk jest człowiekiem o naturze psychopatycznej, i on jest dziś skupiony wyłącznie na tym, co dla niego pewnie jest oczywiście szalenie ważne, ale dla nas, siłą rzeczy, pozostaje najbardziej czarną tajemnicą. To jest oczywiście jak najbardziej prawdopodobne.
Tu jednak mam pewien problem. Otóż – co zresztą już wielokrotnie sugerowałem na tym blogu – Donald Tusk jest dziś wyłącznie figurantem, realizującym plan zakreślony przez tych, którzy stoją od niego znacznie wyżej, i mają znacznie więcej do powiedzenia, a swoją pozycję zawdzięcza wyłącznie temu, że w jakiś niebywały sposób posiadł umiejętność zjednywania sobie sympatii idiotów, których, jak wiemy, w każdym społeczeństwie jest wystarczająco dużo, by źli ludzie potrafili z ich pomocą przeprowadzić każdy, nawet najbardziej ohydny projekt. A zatem, należy zakładać, że to jednak nie Donald Tusk nie chce trafić na pomniki. On, tak naprawdę, ani tego nie chce, ani tego chce. Dla niego, to wszystko jest sprawą kompletnie nieistotną. Najbardziej prawdopodobne jest to, że dla tych, którzy dziś Donaldem Tuskiem rządzą, a jednocześnie zajmują się naszą teraźniejszością i przyszłością – a więc dla, jak to tu zwykliśmy nazywać, Systemu – sukces Polski jest czymś absolutnie niepożądanym. Dla nich rozwiązaniem idealnym byłoby to, by Polska została doprowadzona do takiego upadku, że ostatecznie, czy to Niemcy, czy Rosjanie, nie będą mieli innego wyjścia, jak tę Polskę sobie zabrać i zrobić z nią, co tam im z ich kalkulacji wyjdzie. To jest cel i to jest interes.
Ja nie znam na to, moim zdaniem podstawowe, pytanie innej odpowiedzi. Jeśli dziś oni, mając całą możliwą władzę, nie są w stanie się skupić na niczym innym, jak tylko na niszczeniu jednego – dziś już przecież i tak praktycznie zniszczonego – człowieka, musi to oznaczać, że on – a z nim to wszystko, co on reprezentuje – jest wciąż ostatnią przeszkodą na drodze do całkowitego zamknięcia. Bo jeśli nie będzie jego, i jeśli z jego odejściem skończy się to wszystko, co daje jeszcze nadzieję na to, że kiedyś może się podniesiemy, oni poczują prawdziwą wolność.
Oto co mamy dziś. Niedaleko miejsca gdzie mieszkam, jest niewielki sklep monopolowy. Jeden z tych sklepów, które ostatnio powstają, by, piątek czy świątek, noc czy dzień, zaspokajać regularne potrzeby ludzi biednych i faktycznie już powoli zdychających. Otóż zdarzyło się, że wczoraj, w samo południe, do sklepu wszedł jakiś obywatel, najpierw profilaktycznie zamknął drzwi od środka, a następnie skrępował obsługująca tam dziewczynę, zakneblował ją, przyłożył jej nóż do gardła, zabrał z kasy tysiąc złotych i telefon komórkowy, wychodząc spryskał dziewczynę gazem, i wyszedł. Dziś zaszedłem tam, szczerze powiem, tylko po to, by się dowiedzieć tego wszystkiego co wyżej opisałem, i dziewczyna tam była. Pracowała jak codziennie, mimo oczywistego szoku, strachu i mimo nieprzespanej nocy. Pracowała, bo pracować trzeba. Bo jak się nie chce pracować, to można oczywiście nie pracować. Nikt nikogo do niczego nie zmusza.
A jeśli ktoś sądzi, że to już koniec, to nie. To jeszcze nie koniec. Najlepsze dopiero przed nami. Wyszedłem ze sklepu monopolowego i udałem się bezpośrednio do swojego sklepu spożywczego, aby kupić mleko. Wspominałem niedawno – jak ktoś potrzebuje ten tekst znaleźć, to on został opublikowany tuż po wyborach – o tym miejscu i o pani, która tam sprzedaje. Zaszedłem więc po to mleko i opowiedziałem o tym, co się stało wczoraj w sąsiedztwie. Pani była wstrząśnięta. Jednak najbardziej nie tym, co się stało, ale tym co się w tej Polsce dzieje. Bo to już jest najgorzej. Ta bieda, ta nędza, ta desperacja pcha ludzi do najgorszego. I niech pan powie, co to z tą Polską będzie. Aż strach myśleć… Kto czytał, ten wie. Kto nie – niech wie, że ta pani w żadnym wypadku nie głosuje na PiS. Ona PiS-u nienawidzi, jak najgorszej zarazy. Dlaczego? Jak to, dlaczego? Za to, że PiS chce rozpętać wojnę z Niemcami. To jest oczywiste. Oto dlaczego. To jest początek i koniec wszystkiego. I tu też jest odpowiedź pytanie, dlaczego?

Przepraszam, że robię się powoli być może zbyt obcesowy, ale jeśli ten blog nie będzie wspierany, będzie musiał przestać istnieć. Po prostu. Bez tego wsparcia, on zostanie tylko kaprysem, na który ja nie będę miał pozwolenia. A zatem, proszę o kupowanie książki. Daję słowo, że warto. No i o pomoc bardziej już bezpośrednią. Dziękuję.

piątek, 18 listopada 2011

I nikomu nie wolno się z tego śmiać...

Dotarła do mnie w tych dniach informacja, czy może tylko mocna spekulacja, że kiedy Donald Tusk, wychwalając Jarosława Gowina jako nowego Ministra Sprawiedliwości, zapewnił, że Gowin to „pozytywna szajba”, nie mówił tego tak po prostu, od siebie, ale że to określenie zostało mu podrzucone przez jego wizerunkowych doradców. Na ten sposób objaśniania stanu umysłu Premiera jestem jak najbardziej otwarty z dwóch względów. Przede wszystkim dlatego, że on doskonale wspiera to, co ja sobie o tym dziwnym człowieku myślę już od pewnego czasu. Że on mianowicie robi dziś wyłącznie wrażenie kogoś tak strasznie nieprzytomnego, że gdyby się nagle miało okazać, że on ma pod karkiem zamontowaną specjalną sprężynkę z kluczykiem, którym ktoś go każdego ranka nakręca, choćby po to, by się nagle nie złożył, nikt by się nawet szczególnie nie zdziwił. A więc to jest całkiem możliwe – ten greps o pozytywnej szajbie to mógł być nie jego pomysł. Podobnie zresztą, jak każdy inny z formułowanych przez niego codziennie pomysłów.
Biorę jednak chętnie pod uwagę tę możliwość z tego też względu, że, jeśli faktycznie tak jest, że któryś z wybitnych cybernetyków, prowadzących Donalda Tuska po tych jego krętych ścieżkach, uznał, że ten greps z pozytywną szajbą zrobi na ludziach pozytywne wrażenie, to znaczy, że im towarzystwo tego człowieka zdecydowanie zaszkodziło. A w końcu, cóż może być dla nas przyjemniejszego, niż wiadomość, że tam zapanowała właśnie jakaś ciężka zaraza? Teraz już tylko trzeba wypatrywać, jak oni wszyscy po kolei zaczną zdychać.
Z drugiej strony, muszę przyznać, że, jeśli rzeczywiście założyć, że za tymi dziwnymi słowami stoi jakiś plan, to ja go nie rozumiem. Autentycznie nie jestem w stanie odgadnąć, jaka logika może kierować myślą, że jeśli, anonsując kandydaturę nowego Ministra Sprawiedliwości, Premier powie, że ów minister cierpi na „pozytywną szajbę”, to w ten sposób, że się utrzymam na zaproponowanym przez władzę poziomie retoryki, się „zapunktuje”. Tego nie rozumiem i obawiam się, że już do końca życia nie zrozumiem.
Jest też jednak oczywiście taka możliwość, że Donald Tusk zachowuje wciąż pewną umysłową autonomię i owa uwaga na temat „pozytywnej szajby”, na którą cierpi Jarosław Gowin – nowy Minister Sprawiedliwości, była tej autonomii swoistą demonstracją. Należy tę ewentualność brać pod uwagę, pamiętając choćby fakt, że całość tej wypowiedzi była nieco bardziej rozbudowana. Donald Tusk nie tylko określił Jarosława Gowina mianem „pozytywnego szajbusa”, ale dodał do tego jeszcze zwrot: „na ten temat”, przez co całość brzmiała mniej więcej tak: „Jarosław Gowin reprezentuje pozytywną szajbę na ten temat”. A to – przepraszam bardzo – robi już wrażenie autentycznego obłąkania, i uważam, że przynajmniej to „na ten temat” stanowiło tu osobisty, autorski wkład Premiera.
I to mnie prowadzi do refleksji o charakterze już czysto rozrywkowym. Bo oto jestem przekonany, że wspomniana „pozytywna szajba na ten temat” to wydarzenie zupełnie wyjątkowe. Mieliśmy ostatnio okazję zastanawiać się na przypadkiem szczególnej kariery, jaką w Internecie zrobiła pewna Ania Bałon, 18-letnia dziewczynka z Opola, która zapragnęła zostać modelką, a przez to, że jest wyjątkowo ładna i zgrabna, odniosła na tym polu pewien sukces. Otóż ta Bałon, z tego oto powodu, że zdaniem wielu komentatorów jest po prostu głupia, stała się obiektem powszechnych i najbardziej brutalnych szyderstw ze strony internautów. Podstawowy atak na dziewczynkę sprowadza się zatem najpierw do wyszukiwania kompromitujących jej rozum wypowiedzi, a następnie szeregu pełnych najróżniejszych obelżywości życzeń i żalów, w tym tego podstawowego, że źle się stało, że ona w swoim czasie nie została zwyczajnie wyskrobana.
Nienawiść, jaka opanowała Internet, ale też szerzej rozumianą kulturę pop, oparta jest między innymi na jednej z wypowiedzi Ani Bałon, gdzie wyznaje ona, że „jara się tym, jaka jest ładna i szczupła”. Osobiście uważam, że każdy w miarę rozgarnięty kibic, widząc jak to dziecko wyglądało jeszcze dwa lata temu – telewizja nie oszczędza nikomu niczego – powinien raczej ze zrozumieniem pochylić głowę nad tym, owszem, dość komicznie brzmiącym, ale przecież zupełnie sensownym, wyznaniem, no ale tak się jakoś dzieje, że zamiast tego wokół słyszymy tylko rechot. I teraz powiem coś dla mnie absolutnie oczywistego. Otóż jestem szczerze i głęboko pewien, że gdyby owa Ania Bałon nagle wpadła na pomysł, by, zamiast mówić, że ona się „jara” tym jaka jest ładna, powiedziała, że jeśli idzie o bycie modelką ona „ma pozytywną szajbę na ten temat” – zostałaby zwyczajnie i po prostu zniszczona. Oczywiście, ona i tak dziś już jest niszczona – i to niszczona bardzo brutalnie – ale jestem głęboko przekonany, że gdyby ona wspomniała coś o tej „pozytywnej szajbie na ten temat” – już by było po niej. To byłby jej ostateczny koniec.
Kiedy piszę ten tekst, w telewizji swoje expose wygłasza Donald Tusk i, o ile dobrze słyszę, on akurat, wbrew wszystkiemu, radzi sobie świetnie. Sprężynka jest dobrze naciągnięta, słowa z jego ust wychodzą gładko i zrozumiale, a wokół śladu śmiechu. Ale właśnie przed chwilą usłyszałem, jak wycieka z tych ust mniej więcej coś takiego (cytuję z pamięci): „Ktoś w Parlamencie Europejskim powiedział niedawno, że już za chwilę Europa zostanie podzielona na dwie części – jedna z nich obejmie tych, którzy siedzą przy stole, a druga tych, którzy leżą na talerzach. My Polacy musimy zadbać o to, byśmy siedzieli przy stole. W związku z tym, rząd, w trosce o bezpieczeństwo obywateli, zapewni wojsku i policji znaczne podwyżki wynagrodzeń. Do lipca przyszłego roku policjanci i żołnierze otrzymają 300 zł. podwyżki każdy, i jeszcze raz tyle przed końcem roku”. I teraz przepraszam wszystkich serdecznie, ale zamurowało mnie. Zwyczajnie mnie zamurowało, i już nie jestem w stanie dalej pisać. Najnormalniej w świecie utknąłem i jedyne co potrafię aktualnie robić, to gapić się bezmyślnie w okno i starć się odzyskać równowagę.
Oto bowiem, w tym dzisiejszym expose, padło absolutnie najważniejsze, kluczowe i decydujące o wszystkim zdanie, stawiające sprawę najjaśniej jak tylko jest to możliwe. Ponieważ w nadchodzących miesiącach, Polsce grozi sytuacja, kiedy to zostanie przez silniejsze państwa Unii Europejskiej schrupana, władza nie może dopuścić do jakichkolwiek szkodliwych i niebezpiecznych ekscesów. A w ramach tej troski, społeczeństwo w swojej podstawowej większości zostanie najpierw zmuszone do pewnej istotnej kontrybucji, a następnie wszyscy ci, którzy zechcą z tego powodu wyrażać niezadowolenie, będą mieli do czynienia z armią złożoną z dobrze opłaconych i zadowolonych funkcjonariuszy. Zgoda – plan przygotowany na 11 listopada nie do końca wypalił, ale ponieważ wedle powszechnych oczekiwań, to co najgorsze wciąż przed nami, można się spodziewać kolejnych prób. Możliwe bardzo, że tym razem udanych. I władza jest na te okoliczność przygotowana znakomicie. No i dobrze. Przynajmniej mamy jasność. A ponieważ nie jesteśmy w stanie nic na to poradzić, pozostaje nam czekać w skupieniu i starać się zachować zimną krew.
A ja, robiąc to co robię, mogę wyrazić tylko jeszcze jedną refleksję – Naprzeciwko nas nie stoi tak zwana oświecona tyrania. Przeciwko nam nie wystąpili ludzie, którzy dla dobra powszechnego postanowili poświęcić najbardziej podstawowe zasady demokracji. Naszymi przeciwnikami nie są jacyś nieokreśleni mistrzowie dalekosiężnego planowania. Dziś mamy do czynienia już tylko z pozytywną szajbą w tym temacie. I to naprawdę nie jest już ani trochę śmieszne.

Zbliżają się Święta. Wygląda na to, że tym razem jeszcze nic im nie zagraża. A więc będzie choinka, będzie ryba, będą prezenty. Zachęcam wszystkich, którzy jeszcze tego nie zrobili do kupowania mojej książki o liściu. To będzie naprawdę bardzo dobry prezent gwiazdkowy. No a poza tym, proszę stale wspierać ten blog finansowo. I pozostaję w nieskończonej wdzięczności.

poniedziałek, 24 października 2011

Zanim zaczną płonąć

Nigdy w życiu – nigdy! – nie używałem suszarki do włosów. Powiem wręcz zupełnie szczerze, że do czasu jak założyłem rodzinę i stopniowo zaczęliśmy się powiększać, byłem przekonany, że suszarka do włosów, to jest fanaberia typowa dla zakładów fryzjerskich i że nie istnieją jakiekolwiek dobre powody, by te urządzenia zalegały na półkach zwyczajnych domów. No ale oczywiście – sam, naturalnie, pozostając swoim przekonaniom wierny do końca – dziś wiem bardzo dobrze, że bez suszarki do włosów ani rusz. Jakiś czas temu jednak, suszarka do włosów, której używają moje obie córki, żona i syn, z jakiegoś przedziwnego powodu, uległa spaleniu, przez kilka tygodni wszyscy oni próbowali sobie jakoś bez niej radzić metodami harcerskimi, aż wreszcie żona moja doszła do wniosku, że nas stać na nową i w ten sposób udaliśmy się do katowickiego centrum handlowego o nazwie „Silesia City Center”, a konkretnie do sklepu „Saturn”. W ten oto sposób, dzięki spalonej suszarce do włosów, mogę sobie teraz pozwolić na pewną porcję refleksji i się nimi tu podzielić.
O katowickiej galerii „Silesia City Center” pisałem już przed laty, w kontekście wystawionego tam stoiska z antykaczystowskimi gadżetami, takimi jak kubki, przypinki, czy T-shirty. To tam właśnie można było zaopatrzyć się w znaczek z dwoma kartoflami, czy kubek z napisem „Ojciec Dyrektor”. Dziś tego stoiska już nie ma, zamiast niego natomiast jest inne, sprzedające beczki z proteinami dla osób pragnących uzyskać dobrą sylwetkę. Dzisiejsze „Silesia City Center” jest też znacznie większe, niż parę lat temu, światło oświetlające poszczególne sklepy robi wrażenie bardziej intensywnego, być może niosąc trochę wspomnienie niedawnej wizyty w tym miejscu słynnej Paris Hilton. Poza tym, czasy się właściwie nie zmieniły. Tak jak przed laty, alejkami „Silesia City Center”, tam i z powrotem, spaceruje tłum wyszykowanych mężczyzn i kobiet, którzy po ciężkim tygodniu zarabiania na życie, przyszli tam, by przede wszystkim się pokazać i poczuć tę odrobinę satysfakcji, że są częścią świata, a przy okazji, najpierw sobie coś kupić, a potem pójść na kawę i ciasteczko. Lub lody.
Poszliśmy więc z moją żoną po tę suszarkę, i nagle doznałem olśnienia. Nagle zrozumiałem, że ów dumny i szczęśliwy tłum, który zjawił się tam w tak odświętnym nastroju, nie ma absolutnie żadnych innych pragnień jak to jedno jedyne, by nikt nigdy nie odebrał im tej świadomości, że cokolwiek się będzie działo, zawsze wreszcie przyjdzie ta sobota, kiedy oni będą mogli założyć na siebie piękny strój, wsiąść w samochód i udać się na te niezwykłe zakupy. Zakupy wręcz rytualne, a skoro rytualne, to jedyne w sposób autentyczny wartościowe.
Dlaczego oni się boją, że mogą to stracić? Na to odpowiedź jest bardzo prosta. Ostrzeżenie to słyszą każdego dnia, od rana do wieczora, od lat. Czy to w formie bezpośredniego przypomnienia, że pierwszą decyzją rządu Kaczyńskiego będzie likwidacja galerii handlowych, lub wizji Polski, która znajdzie się w stanie wojny jednocześnie z Niemcami i z Rosją, a wtedy, nie tylko nie będzie tych galerii, ale w ogóle nic. No bo wiadomo – wojna to wojna.
A więc, jeśli spojrzeć na społeczną sytuację w Polsce po kątem aspiracji i lęków, niewątpliwym sukcesem rządu Donalda Tuska jest to, że mimo ogólnoświatowego kryzysu, mimo ogromnego, i wciąż rosnącego, deficytu budżetowego tu u nas, w Polsce, mimo tego że ceny rosną w tempie zastraszającym i mimo właściwie już oficjalnie formułowanych zapowiedzi, że przyszły rok i rok następny przyniosą nam cios, z którego wielu z nas się nie podniesie, znaczna część wyborców nie dała sobie wytłumaczyć, że obecny rząd, nawet gdyby jakimś cudem postanowił się zabrać za ratowanie kraju, nie jest w stanie tego zrobić, bo jest przeżarty korupcją, kłamstwem i fatalnym otępieniem, z którego już go nie jest w stanie wyrwać nic. To jest autentyczny sukces tego rządu. To że przy istnieniu bardzo jasnej i przejrzystej kontrpropozycji, znaczna część wyborców uznała, że, owszem, jest źle, ale ponieważ może być jeszcze gorzej, to jak jest, można wciąż jednak jakoś wytrzymać. Wystarczy zamknąć oczy zatkać uszy i starać się żyć tak jak się żyło dotychczas. A więc chodzić do pracy – póki ona jest – i w sobotę dać się zapędzić do czystego, dobrze oświetlonego sklepu.
Ja oczywiście zdecydowanie wolałbym, żeby to wszystko potoczyło się inaczej. Żeby przede wszystkim w roku 2007 Prawo i Sprawiedliwość zachowało władzę, żeby to Zyta Gilowska w dalszym ciągu mogła prowadzić nasze finanse, i żeby dziś ta sama Zyta Gilowska nie musiała nam, ogłupiałym obywatelom, tłumaczyć, co to dla nas oznacza, że wszyscy – od dzidziusia po ledwo zipiącego staruszka – zadłużeni jesteśmy co najmniej na 20 tys. zł. Wołałbym też, żeby jednak Prawo i Sprawiedliwość lepiej poprowadziło tę kampanię, i żeby Platforma Obywatelska była już dziś odsunięta od zajmowania się naszymi sprawami. Niestety, wszystko, jak widać, idzie w kierunku dokładnie przeciwnym w stosunku do tego, co ja sobie wyobrażałem. Niestety, wygląda na to, że dopiero gdy kostka masła zachowa swoją cenę, pod warunkiem, że jej waga zmniejszy się do 100 gramów, oficjalna informacja potwierdzi fakt, że ten manewr wynika z potrzeby ratowania deficytu, a na naszych handlowych galeriach zawisną kartki z napisem „Zamknięte z powodu braku klientów”, a nie „Zamknięte na podstawie decyzji premiera Jarosława Kaczyńskiego”, stanie się to, co się powinno było stać już dawno temu – Naród się przebudzi.
Niedawno, w jednym z artykułów, jakie tu regularnie zamieszczam, pozwoliłem sobie na pewne dramatycznie smutne porównanie naszej społecznej sytuacji do sytuacji tamtej niezapomnianej dziewczyny, sterroryzowanej przez dwóch bezwzględnych bandytów, którzy dzień i noc wieźli ją ze sobą na śmierć pociągiem, i która, z jednej strony, czepiała się ich łaski, w owym pełnym desperacji przekonaniu, że jeśli tylko będzie grzeczna, to oni się nad nią ulitują i dadzą jej przynajmniej żyć, a z drugiej już tylko w kompletnym milczeniu błagała nas o pomoc. Byśmy przyszli, i nawet jeśli ona nie znajdzie w sobie dość odwagi, by się od nich odwrócić, wyrwali ją z ich rąk. I kiedy dopiero co sunąłem z panią Toyahową alejkami galerii „Silesia City Center”, w kierunku sklepu „Saturn”, by kupić jakąś w miarę tanią suszarkę do włosów, a wokół mnie krążyły piękne sklepy i ludzie, tak bardzo pragnący dopasować się swoim pięknem do tamtego piękna, pomyślałem sobie, że niech nas Bóg broni, byśmy – kiedy oni się wyrwą z tego szoku – nie zostali przez nich zmiecieni wraz z całą resztą. Za to, że w czasie gdy oni liczyli na naszą solidarność, myśmy zajęli się kręceniem jakichś dziwnych, bardzo doraźnych interesów. Choćby po to, by starczyło na suszarkę.
Przy okazji, gdyby komuś przyszło do głowy, że mógłby się do tej suszarki dorzucić, to będę zobowiązany. Można to robić na dwa sposoby. Albo przez kupowanie książki o liściu, albo przez zasilanie naszego konta. Wszystko się bardzo dobrze i z pożytkiem dla wszystkich przyda. Dziękuję serdecznie.

poniedziałek, 6 czerwca 2011

Katowice - Budapeszt, czyli jak daleko stąd, jak blisko

Kiedy jeszcze pracowałem w szkole, zdarzało mi się od czasu do czasu jeżdzić za granicę. Najczęściej na wycieczki z dziećmi do Londynu, a niekiedy na jakieś wymiany w ramach europejskich programów unijnych. Nie było tego za dużo, na tyle jednak często, bym mógł zauważyć, że różnica między Polską a tak zwanym „Zachodem” mocno się skurczyła. Jak idzie o obraz najbardziej bezpośredni, można było tam zauważyć dwa elementy. Przede wszystkim ten, że właściwie z dnia na dzień doszło do tego, że nie bardzo wiadomo było, co można przywieźć swoim bliskim z zagranicy w prezencie. Wszystko co można było znaleźć w sklepach, było też do kupienia w Polsce, tyle że może nieco taniej. To już łatwiej miała moja żona. Ona zawsze wiedziała, że ja czekam tylko na litrowego Laphroaiga o mocy 55%, który na promie jest do nabycia za marną stówę z hakiem. Natomiast jak idzie o nią, albo o moje dzieci, to co pozostawało? Czekolada? Płyta Arctic Monkeys? Magazyn Q, czy może Rolling Stone? Nie żartujmy.
A więc to było spostrzeżenie pierwsze. Drugi element owej nowej sytuacji stanowiła świadomość, że właściwie czas wyjeżdżania do Niemiec czy Irlandii za pracą też, jeśli się jeszcze nawet nie skończył, to już tylko wspomnienie o nim zbliża się szybkimi krokami. I nie mam tu na myśli okresu z jeszcze starego PRL-u, kiedy zwykły człowiek zarabiał jakieś 15 dolarów na miesiąc, jeansy w Peweksie kosztowały pięć dolarów, a jeśli komuś udało się znaleźć stałą pracę za granicą, to po kilku latach mógł nawet postawić chałupę. Przecież nawet przez jeszcze całe lata 90, na Zachód do pracy warto było jeździć, bo choć wprawdzie domu z tego wybudować się nie dało, ale już jakiś używany samochód – owszem. I przyszły lata kolejne i nagle, powoli zaczęło wychodzić na to, że nawet jeśli się w Londynie pokelnerzy, czy posprząta ludziom mieszkania, to może i się coś odłoży, ale, biorąc pod uwagę choćby koszta tam pobytu, czy samą rozłąkę, nie wiadomo czy to wszystko warte jest w ogóle – nomen omen – zachodu. Wtedy to właśnie, pojawiły się głosy, ze już niedługo Polacy zaczną wracać z przysłowiowej Irlandii do domu.
Jak mówię, nie jeżdżę już za granicę tak często jak kiedyś. Powiem nawet, że zdarza mi się to w ostatnich latach sporadycznie. Byłem w zeszłym roku z Toyahem juniorem parę dni w Londynie i to, jak idzie o kilka ostatnich lat, wszystko. Na tyle więc mało, że nie mam w ogóle pojęcia, jak się owe cywilizacyjne relacje między Polską, a resztą świata układają w czasie. Poza tym Londyn to w ogóle jest miejsce wyjątkowe. Podejrzewam, że tam jest tak, że nawet jeśli ktoś przyjeżdża z Nowego Jorku, Paryża, czy Rzymu, to ma wrażenie, że znajduje się w innym świecie. A przez obsesję Anglików na punkcie tradycji i nie ruszania tego, co już dobre i sprawdzone, tam zawsze będzie można nacieszyć oko obrazami i przedmiotami, których miejsce jest tylko tam. Choćby prawdziwą angielską herbatą – lepszą od każdej innej – za autentyczne grosze.
I pewnie nie miałbym marnego pojęcia, czy od czasów gdy ostatnim razem jeździłem na Zachód, to tak bardzo świeże i nowe uczucie, że właściwie nie ma się na co patrzeć i nawet nie za bardzo jest tam czego szukać, się zintensyfikowało, czy może zatrzymało w miejscu, wciąż jakby na granicy dwóch cywilizacji, gdyby nie moja żona, która jest nauczycielką pełną gębą i w związku z tym jeździ za granicę niemal bez przerwy. Pisałem już tu o tym. Szkoła, w której ona pracuje ma wymianę z podobną szkołą w Kolonii, w związku z czym raz w roku gościmy u nas pewnego Nikiego, i też raz w roku Niemcy goszczą u siebie moją żonę. I tak jest od lat. Pani Toyahowa nie lubi jeżdzić do Koloni z dwóch powodów. Pierwszy to taki, że te wyjazdy ją zawsze strasznie dużo kosztują, co wynika z faktu, że o ile, kiedy przyjeżdża do nas Niki, to przez tydzień nasza kuchnia jest jego kuchnią, nasza lodówka jego lodówką, nasze piwo jest jego piwem, a nasza kawa jego kawą, a do stołu trzy razy dziennie nakrywamy dla 6 osób, to w sytuacji odwrotnej, Toyahowej jest to tylko, co ona sobie wcześniej kupi, zaczynając na porannej kawie, a kończąc na wieczornej bułce.
Druga natomiast przyczyna, dla której ona do Koloni jeżdzić aż tak bardzo się nie pali, jest taka, że wszystko ładne, co tam mogła zobaczyć, ona już widziała, a słuchać w kółko języka niemieckiego nie stanowi dla niej – podobnie ja dla większości normalnych Polaków – aż tak wielkiej atrakcji. A więc jest to powód ściśle związany z tym, o czym pisałem wcześniej. Czasy kiedy dla nas wyjazd na Zachód stanowił jakąś kulturową czy wręcz cywilizacyjną atrakcję, jak wszystko na to wskazuje, nawet jeśli całkiem jeszcze nie minęły – to mijają bezpowrotnie…
Pozornie.
Otóż w tym roku, pani Toyahowa po raz pierwszy po przyjeździe do Niemiec stwierdziła, że ona się poczuła trochę tak, jak za pierwszym razem, kiedy to miała okazję znaleźć się na Zachodzie. Wprawdzie zapach sklepów nie był tak intensywnie egzotyczny, jak w tamtych latach, a ulica nie miała w sobie tej tak dziwnie wielkomiejskiej aury, co wtedy, niemniej odniosła ona po raz pierwszy od lat wrażenie, że zaledwie w ciągu jednego roku Polska bardzo się cofnęła. Dokładnie tak: w ciągu jednego zaledwie roku. Oczywiście, nadal musiała się żywić niemal całkowicie na własny koszt, tyle że tym razem też zauważyła, że dziś to utrzymanie robiło wrażenie znacznie dla niej droższe. Oczywiście, zwłaszcza podczas wizyty w Mastrich, widziała cztery kościoły, z których jeden przerobiony był na plac zabaw, drugi na księgarnię, a trzeci na kawiarnię, tyle że tym razem też zauważyła, że dziś – nawet jeśli faktem jest, że tamten świat się powoli kończy – kiedy ona przyjeżdża do Niemiec czy Holandii, to nie tyle przyjeżdża d o innego, ładniejszego i bardziej zasobnego świata, co czuje się, jakby przyjeżdżała ze świata zdecydowanie marniejszego.
Ale zobaczyła też coś jeszcze. Mianowicie znalazła gdzieś, jakimś dziwnym przypadkiem, ogłoszenia poszukujące osób do sprzątania niemieckich mieszkań. I okazało się, że jeśli ona się zatrudni u niemieckiej pani, by jej sprzątać dom, to zarobi 10 euro za godzinę, a zatem, jeśli konsekwentnie postanowi wyjechać do Niemiec za pracą, zatrudni się jako sprzątaczka i będzie pracowała tyle, co dziś pracuje u siebie w szkole, to zamiast tych, powiedzmy z uwzględnieniem wszystkich nadgodzin, 3 tys. złotych, zarobi w ciągu miesiąca 10 tys. złotych. A tak, to, jak by nie liczyć, nie było od dawna. To jest zdecydowana nowość. Tego nie mieliśmy naprawdę od kilku dobrych lat.
Ostatnie dni – wbrew naprawdę intensywnym staraniom frontu ratowania reżimu – dostarczają nam coraz to nowe wiadomości na temat tego, ze nadchodzący rok przyniesie Polsce upadek, jakiego ten naród nie zaznał od dwudziestu już ponad lat. Mimo wciąż od nowa podejmowanych prób zakrzyczenia tej fatalnej prawdy, każdy dzień przynosi nam kolejne informacje o tym, że nie będzie wybudowana następna autostrada, że kolejny pociąg będzie jeździł dużo dłużej niż dotychczas, bo tory gdzieś szlag trafił, albo wagony się powyginały, że kolejny stadion trzeba będzie zbudować od nowa, bo to gdzieś trawa nie chce rosnąć, a gdzie indziej nie da się na ten stadion wejść, lub z niego wyjść… a wszystko to na tle jednej i tej samej informacji – że nie ma pieniędzy. Z tej nędzy, ministrowie polskiego rządu nagle, w bardzo przyspieszonym tempie, zaczęli tracić rozum, a najbardziej widocznym tego dowodem, stało się uruchomienie internetowej strony, z której obcokrajowcy mogą się dowiedzieć, co w kraju obejmującym niedługo prezydencję w Unii Europejskiej oznaczają takie słowa, jak ‘zonk’, czy ‘wypasiony’.
Naturalną skłonnością większości z nas jest przyjmowanie przeróżnych nieszczęść w oderwaniu od całości. A więc, jeśli przydarzy nam się coś niedobrego, staramy się wierzyć, że to co się stało, to wypadek i w żaden sposób dowód na to, że dzieje się coś poważnego. Podobnie też jest w skali szerszej – w tym wypadku, jak idzie o te autostrady, te stadiony i ten dług. Mam wrażenie, że wielu z nas, owszem, zgadza się, że to tu to tam, nie idzie za dobrze, ale jednocześnie bardzo chcemy wierzyć, że wystarczy tylko parę ruchów i kilka mądrych mysli, by wszystko wyszło na prostą. Otóż nie. To nie jest tak, że te drogi, te stadiony i ten dług stanowią przyczynę. Nie. Te drogi, ten dług i te stadiony to tylko i wyłącznie skutek. A jeśli one stanowią skutek, a nie przyczynę, to tak samo sytuacja kiedy nasza Polska zaczyna w przyspieszonym tempie wracać na stare pozycje przez sprzed lat, to w żaden sposób nie jest kryzys, lecz kryzysu tego wynik.
Nie wiem, jak się dziś miewają Ukraińcy. Jak znam życie – nienajlepiej. Jakiś czas temu napisałem tu tekst, w którym sobie postanowiłem ponarzekać na to, że, gdybyśmy mieli oceniać Polskę po kształcie jej elit – różnych elit, politycznych, artystycznych i wszelkich innych – to Polska ta coraz bardziej przypomina już nawet nie Moskwę, lecz Kijów. I to Kijów ten gorszy. Wydaje mi się, że to co dziś nam spada na łeb, otrzymaliśmy od tych, kotrzy nami rządzą od niemal już czterech lat w pakiecie. Nie dlatego, ze oni nam postanowili zrobić na złość, lub że im się coś na chwilę pomyliło. Dostaliśmy to co widzimy z tej prostej przyczyny, że oni nam nie mogli dać nic innego. Bo nic innego nie mają. Bo to nie jest przyczyna. To jest skutek.
Pani Toyahowa, jak wspomniałem już, w zeszłym tygodniu wróciła z Kolonii i przywiozła radio łazienkowe. Mieliśmy już takie wcześniej przez parę lat, ale się zepsuło, a ona lubi w łazience słuchać radia. Od pół roku chodziliśmy po wszystkich możliwych Saturnach i Media Marktach w poszukiwaniu tego radia. Bezskutecznie. Pojechała moja żona więc do tej Kolonii, zaszła do któregoś Saturna i za 20 euro kupiła ładnego Philipsa, by jej grał, kiedy ona bierze kąpiel. Jest czerwiec, a więc w szkołach okres wycieczkowy. Toyahowa jutro jedzie na trzy dni do Budapesztu. I to jest coś. To jest wydarzenie. Budapeszt. Ileż w tej nazwie znaczeń! Na poziomie najbardziej podstawowym, chodzi o to, żeby ona tam spędziła miło czas, a jak już bezpiecznie wróci, żeby mi przywiozła kostkę Rubika i salami Peck. Ciekawe, czy oprócz tego, przywiezie wieści dobre, czy złe. Pocieszające, czy mniej. W ogóle, ciekawy jestem, co powie.
Boże! Przebacz nam nasze winy.

środa, 16 lutego 2011

Jaki partaj reprezentuje TVN?

Muszę przyznać, że, prawdopodobnie w związku z tym, że z wykształcenia jestem anglistą i język angielski znam w stopniu użytecznym, na punkcie znajomości języków obcych mam pewien kompleks. Myślę, że w sposób najpełniejszy ów kompleks opisał pewien mój zmarły już dziś niestety kumpel – również anglista – mówiąc któregoś dnia, że to iż on swego czasu postanowił studiować anglistykę, było z jego strony gestem nie do przecenienia z jednego tylko względu. Otóż w przeciwnym wypadku, on prawdopodobnie do dziś robiłby z siebie idiotę, myśląc, że znajomość języków to coś szczególnego. A ja do tego mogę dodać może jeszcze i to, ze gdyby nie ten fach, to do dziś każdy z nas by myślał, że skoro ktoś coś bredzi przy użyciu angielskich słów, i w dodatku w swoim CV informuje, że angielski zna na poziomie zaawansowanym, to z całą pewnością wymiata.
Wspominany kompleks, jak się pewnie Państwo zdążyli zorientować, nie polega na tym, że przez tę swoją umiejętność czuję się lepiej, lecz wręcz przeciwnie – że przez tę swoją umiejętność mam głębokie przekonanie, że umiejętność posługiwania się językami obcymi, w tym możliwe że na pierwszym miejscu językiem angielskim, jest nic nie wartą bzdurą, a ludzie, którzy czują na tym poziomie jakiekolwiek napięcie, błądzą, i to błądzą w sposób dramatycznie komiczny.
Pisałem na tym blogu parę razy na temat umiejętności posługiwania się językiem angielskim, a przy tej okazji o ludziach, którzy mają tak pomieszane w głowach, że znając ten język lepiej od pierwszego z brzegu przybłędy, wpadają w nastrój euforii i pozostając w tym nastroju, uważają, że posiedli świat. Na czym polega to zjawisko? Na poziomie podstawowym ono się realizuje w taki sposób, że dany delikwent przy byle okazji podkreśla to, że językiem angielskim posługuje się płynnie, i wiecznie narzeka, że Polacy są tacy tu mierni. Ma on też skłonność do nieustannego kontrolowania wszystkich, którzy tego języka próbują używać i oczywiście przy każdej okazji ich poprawiać, no i – jakże by inaczej – wyśmiewać. Bardziej zaawansowani na tym polu, przy każdej okazji – kiedy tylko pojawia się odpowiedni temat – czują potrzebę powiedzenia czegokolwiek w posiadanym przez siebie języku. W jednym i w drugim wypadku wszystko się sprowadza do ciągłego mądrzenia się i zadzierania nosa, co jest o tyle komiczne, że każdy specjalista wie, że język – każdy język – jest materią tak skomplikowaną, że, jeśli nie ma się wystarczających powodów, dla bezpieczeństwa najlepiej się jest w ogóle nie odzywać.
Kwestia znajomości języków obcych stanowi temat od zawsze, i jeśli mój zmarły przyjaciel o niej kiedykolwiek wspominał, to zapewne z powodów bardzo codziennych i w żaden sposób niepolitycznych. Może dlatego też, że znał wielu nie-anglistów – w tym choćby i dzieci – którzy potrafili mówić znacznie lepiej od niego. Ponieważ jest jednak tak, że blog ten jest blogiem politycznym i cokolwiek tu powstaje, w ten czy inny sposób, z polityka jest związane, również pisząc o językach, odnosiłem się w głównej mierze do polityki. Poszło mianowicie o to, że od pewnego czasu, a ściślej od dnia polskiej akcesji do Unii Europejskiej, w przestrzeni publicznej pojawiła się kwestia znajomości – czy może jej braku – języków obcych przez naszych polityków. Proszę przy okazji zwrócić uwagę na pewien szczegół. Otóż nikt nigdy nie próbował się zastanawiać nad tym, że po angielsku – czy po francusku, lub niemiecku – nie potrafią mówić ani dziennikarze, ani artyści, ani profesorowie, ani inni przedstawiciele polskiej inteligencji. Padło na polityków i najwidoczniej ten stan rzeczy wszystkim się bardzo spodobał.
Może jeszcze nie na samym początku okresu, kiedy to Polska dołączyła do Europy, lecz nieco później, w polskich mediach – mam wrażenie, że najbardziej w niezwykle światowej telewizji TVN24 – pojawił się nowy zwyczaj, polegający na tym, że dziennikarze, w ramach bardzo przebiegłej prowokacji, dzwonili do różnych polityków, lub też niekiedy zaczepiali ich osobiście, i zadawali pytania w języku angielskim. Cel był zawsze jeden i ten sam – pokazać, że ten czy inny parlamentarzysta, jak idzie o znajomość języków, jest ciemny jak dwunasta w nocy. Mnie oczywiście nigdy te eksperymenty ani nie interesowały, ani tym bardziej nie bawiły, również z tego powodu, że często nie mogłem przy tej okazji nie widzieć, że sam wywiadowca mówi po angielsku tak, że powinien najpierw się zamknąć, a zaraz potem wejść z głową pod pierzynę. W ogóle nie interesuje mnie nabijanie się z kogoś z tego powodu, że źle mówi po angielsku, lub że w ogóle po angielsku nie umie wydusić z siebie ani słowa. Z jednym wyjątkiem. Jeśli ten ktoś się z tym zaczyna bezsensownie i głupio obnosić.
Wczoraj w Szkle Kontaktowym, które niekiedy wciąż oglądam, pojawiła się informacja, że w związku ze zbliżającą się polską prezydencją w Unii Europejskiej, Kancelaria Sejmu zamówiła dla posłów lekcje języka angielskiego i że ponad 140 posłów się zapisało. Reakcja była, z mojego punktu widzenia, standardowa i natychmiastowa. A więc prowadzący program zaczęli się głupio uśmiechać, a na ekranie zaczęły się pojawiać esemesy od widzów z pojedynczymi zdaniami w języku angielskim. A więc jakieś „How do you do”, „Do you speak English”, „Yes, I don’t”, i takie tam. Dlaczego mówię, że owa reakcja mnie nie zaskoczyła? Dlatego mianowicie, że ja w swoim zyciu setki razy miałem okazję obserwować, jak ludzie reagują, kiedy się dowiadują, że gdzieś ktoś mówi po angielsku. To jest zjawisko niemal identyczne jak to, gdy na dźwięk słowa ‘geografia’, ktoś natychmiast mruży chytrze oko, zaczyna recytować: „kambrordowiksylurdewonkarbonperm”, i uważa, że jest strasznie dowcipny. Tyle że akurat język angielski się tu znacznie bardziej rozpanoszył. Widocznie przez to, że łatwiejszy. I ja bym to jeszcze zrozumiał., bo za tym stoi zwykła ludzka słabość i jakiś rodzaj żalu, że się w życiu coś przegapiło.
Niestety chwilę potem, na ekranie pojawił się obraz klasy, a w niej posel Mężydło starający się coś dukać po angielsku. I, jak się domyślam, sens tego obrazka był taki, że patrzcie państwo na to, jaki z tego Mężydły wieśniak. Ale to kupa śmiechu! Nawet po angielsku nie umie ładnie mówić. Ja natomiast miałem na oku już tylko tę nauczycielkę, od której na sto kilometrów bilo najbardziej dramatyczną przeciętnością, no i te pieniądze, które w sposób oczywisty zostały zmarnowane, a to z powodów, o których nawet nie chce mi się mówić.
Ale też i to nie jest prawdziwym powodem, dla którego ten wpis dziś powstaje. Problem bowiem w tym, że w kolejnej już chwili mistrzowie dziennikarskiej puenty zaprezentowali dziennikarkę TVN24, panią Arletę Zalewską, która została przez redakcję wysłana na odcinek lingwistyczny, żeby znów posprawdzać posłów, a przy okazji dać nam powód do śmiechu. I oto ta lalunia na pierwszy ogień wzięła posła PiS-u Mariusza Kamińskiego i zadała mu następujące pytanie (cytaty będą dosłowne, bez żadnych przypadkowych błędów, bo sobie wszystko odpowiednio nagrałem, a teraz dbam o to, żeby to zostało zrelacjonowane jak trzeba:
„Hałs jor politikal partaj kolt?”
Słowo w słowo tak jak cytuję. Włącznie z tym „partaj”. Kamiński najpierw zdębiał, a potem odpowiedział właściwie dość poprawnie, że to zależy od tego, o co ona pyta, i jak najbardziej sensownie poprosił, żeby mu uściśliła, o co jej chodzi.
Wówczas lala z tefauenu pokazała paluszkiem na wiszącą obok na ścianie pisowską planszę i wystękała:
„Łot is zis nejm? Prawo i Sprawiedliwość is in polisz. End in inglisz?”
Kamiński powiedział więc grzecznie, że ‘Law and Justice’ i lala sobie poszła.
Ja tu się znęcam nad biedną kobietą, ale przede wszystkim nie widzę powodu, by jej darować aż taką bezczelność. Ja na przykład w życiu bym się nie odważył, żeby pójść do kogoś i nabijać się z niego, że nie umie mówić po francusku, albo po niemiecku. No ale z nią już sobie darujmy. Popatrzmy natomiast na całe otoczenie tego szaleństwa. Otóż Tomasz Sianecki, prowadzący w tym dniu program i jego gość nawet się nie zająknęli na temat tego, co się własnie stało. Więcej. Oni robili wrażenie, jakby nic nie zauważyli. Więcej! Oni wyglądali, jakby tak naprawdę byli pełni podziwu dla swobody, z jaką Kamiński z ich redakcyjną koleżanką sobie speakują.
Ale jest jeszcze coś. Wygląda na to, że ta Zalewska, jeśli idzie o znajomość języka, jest w redakcji TVN24 ekspertem. Tak mi się wydaje, bo przecież w przeciwnym wypadku szefostwo stacji nie wysyłałoby jej do tej roboty, tylko kogoś innego. No i po obejrzeniu tego materiału, szybko by go skasowało i postanowiło przenieść akcję na kolejny dzień. A skoro tak, to prawdopodobnie nikt z nich nawet nie zauważył, że coś niedobrego się tam stało. A to z kolei świadczyć musi o tym, że tam nikt nie zna języka angielskiego, nawet na poziomie podstawowym. Że tam, jak idzie o języki, jest dokładnie tak samo jak z całą resztą, i tak jak wszędzie.
Na koniec już chciałbym podzielić się pewną refleksją, która, w moim przekonaniu, bezpośrednio wynika z opisanego przypadku, ale też doskonale uzupełnia mój niedawny wpis o upadku autorytetów. Co do TVN-u i w ogóle dziennikarstwa wszystko jest jasne. To jest właśnie ten poziom. Specjalistą od spraw międzynarodowych jest jakiś półprzytomny staruszek, który nie ma pojęcia o niczym, o ile się nie nauczy najpierw wszystkiego z dostarczonych mu świeżych gazet i nie wykuje na pamięć co bardziej trudnych do wymówienia nazwisk, dwóch czołowych dziennikarzy stacji ma ciężkiego zeza, jeden tragicznie sepleni, a wszyscy są tak głupi, że gdyby nie ich bezczelność, nie byliby w stanie nawet sprzątać wagonów PKP z syfu pozostawionego przez zaprutych kiboli.
Z kolei cała reszta, to albo jacyś lewi profesorowie, albo aktorki i piosenkarki, które wyglądają, jakby właśnie zeszły z ulicy gdzieś w Mińsku, albo ich koledzy, przekonani, że wystarczy założyć kapelusz, szalik, zabawne okulary i kolorowe gacie, żeby być gwiazdą, lekarze kombinujący już tylko, gdzie i ile od kogo wyciągnąć, prawnicy podobnie, tyle że bardziej, a na końcu politycy, żyjący nadzieją, że skoro się już nic nie umie, to może wystarczy trochę tupetu. A za nimi idą uniwersytety, licea, gimnazja i szkoły podstawowe, gdzie banda spauperyzowanych i kompletnie nieprzytomnych z tej nędzy nauczycieli, głupszych często znacznie od swoich uczniów, szykuje kolejny desant.
W sumie – tragedia. Tyle że, jak już też napisałem w jednym z wpisów, na szczęście mamy kilku poważnych wojowników, którzy może jakimś cudem znajdą w sobie dość siły i determinacji, żeby to nieszczęście wyprostować. I za nich się módlmy. Wspólnie z naszymi księżmi.

sobota, 29 stycznia 2011

Refleksje znad krawędzi

Ze wstydem przyznać muszę, że polityczny kryzys w Egipcie, z jakiegoś powodu, w pierwszej chwili uszedł mojej uwadze. To znaczy, dochodziły do mnie słowa ‘Egipt’ i ‘zamieszki’, ale jakoś nie umiałem się oderwać od spraw dla mnie bardziej poruszających. I dopiero wczoraj wieczorem zauważyłem, jak bardzo się zagapiłem. Jak o mały figiel nie przegapiłem czegoś, co na przegapienie zdecydowanie nie zasługuje.
Otóż, gdyby ktoś – a więc ktoś równie zagapiony jak ja – jeszcze nie wiedział, o co chodzi, w Egipcie doszło do bardzo poważnych niespodziewanych rozruchów antyrządowych. Przyczyna i cel tych rozruchów jest akurat z naszego punktu widzenia nie tak ważna, więc wystarczy, ze będziemy pamiętać o tych trzech wspomnianych przeze mnie elementach – rozruchy są poważne, antyrządowe i niespodziewane. Dlaczego i po co – a kogóż to mianowicie obchodzi?
Oglądałem więc wczoraj w telewizji trochę wieczornej dyskusji o wydarzeniach w Egipcie, słuchałem dość przerażających informacji o gwałtowności rozruchów i liczbie ofiar, patrzyłem w zdumieniu na zdjęcia z egipskich ulic, ale też nie mogłem nie zauważyć pełnej zgody między uczestnikami rozmowy, co do tego, że tego, co się wydarzy, nikt się nie spodziewał. Pomyślałem sobie, ze tak bywa. W końcu dziennikarze, politycy, politolodzy, eksperci choćby i z tytułami, są pewnie często nawet jeszcze głupsi w kwestiach, którymi się zawodowo zajmują, od nas. Niejednokrotnie bywało przecież tak, że im świat walił się na głowę i jedyne co mogli zrobić, to już tylko szukać dobrego usprawiedliwienia dla swoje beznadziejności.
Tu zresztą też, w pewnym momencie jeden z dyskutantów powiedział, że ponieważ Egipt to państwa w dużym stopniu policyjne, ludzie zawsze byli bardzo niechętni do wyrażania swoich osobistych opinii, tym bardziej jeśli te opinie im mogły w jakikolwiek sposób zaszkodzić. Ale pojawił się też jakiś specjalista, który na Egipcie się zna, często tak bywa i, co może najważniejsze, jak sam stwierdził, ma tam wielu przyjaciół. Wyznał więc on, że był tam ostatnio jesienią, rozmawiał ze swoimi egipskimi znajomymi i kolegami, i nie dojrzał śladu niepokoju. Nie zauważył jednego gestu, który mógłby świadczyć o tym, że sytuacja jest bliska załamania. Że społeczeństwo jest na krawędzi.
O czym to może świadczyć? O dwóch rzeczach. Pierwsza to taka, że ten człowiek jest dokładnie tak samo głupi i leniwy, jak pozostali uczestnicy tego towarzystwa, które tak zabawnie dziś załamuję ręce nad tym, co się dzieje w Egipcie. Druga – właściwie uzupełniająca jedynie tę pierwszą – że on naturalnie znał i przyjaźnił się wyłącznie z tymi Egipcjanami, przeciwko którym dzisiejsza rozruchy sa skierowane. W jednej i drugiej sytuacji, wiadomość jest jedna – on zwyczajnie nie wiedział. Boi to, że parę miesięcy temu, wszystko było jak trzeba i nagle, nie wiadomo z jakiegoś powodu, coś się załamało, wydaje się niemożliwe.
Cytowałem tu już chyba kiedyś fragment z powieści Johna Bartha. Pozwolę sobie wrócić do tego raz jeszcze:
„Przystanęła na środku kuchni, by napić się wody. I w tym momencie, po pięćdziesięciu bezpiecznych latach, załamał się sufit w pokoju obok. Albo on, samotny, w pustym gabinecie, nasłuchując, w blasku marcowego dnia, jak mu w myślach szumi świat, gdy – ni stąd ni z owąd – półtorametrowa półka odrywa się od ściany. Przez całe długie wieki, niewidoczne pęknięcie rozsadza skałę. By w jednej sekundzie, cały taras i barierki i turyści i turbiny – wszystko z hukiem runęło do Niagary. Który płatek śniegu uruchamia lawinę? Dom eksploduje. Gwiazda. W głowie twojej żony, tak pozornie bezsilnej, rodzi się zbrodnia, jak płód. Jedna maleńka decyzja władz. Całe kolonie powstają”.
A więc, może to jest też tak? Że istotnie wszystko dzieje się w jednej chwili? Może rzeczywiście wspomniany przez mnie przyjaciel Egiptu i Egipcjan zrobił wszystko, co mógł, by wiedzieć, jakie sa nastroje i co się kroi I wiedział jak najbardziej słusznie, że nic się nie kroi. Bo wszystko się zaczęło dziać w jednej chwili, bez powodu, bez zapowiedzi. O tak. Jak w przypadku tego sufitu, tej półki, czy tego noża.
No ale to też są kwestie dla nas bez znaczenia. Boi cóż nam dziś po informacji, czy to co się wydarzyło i dzieje z takim rozmachem w Egipcie, było zapowiadane, czy nie. Czy to można było przewidzieć, czy nie. Sa to informacje równie bezużyteczne jak te wspomniane wcześniej, a więc dlaczego i po co. To co naprawdę ważne, to fakt, ze to się dzieje i że tego nikt nie przewidział.
Dziś w Rzeczpospolitej czytam rozmowę Roberta Mazurka z aktorem Danielem Olbrychskim. Niezwykły jest ten Mazurek. On nawet się nad Olbrychskim nie znęca. Nawet z nim nie walczy. Chyba nawet zanim zaczął z nim rozmawiać, wiedział, że to nie ma sensu. Jeśli chce mu coś powiedzieć, to chyba już tylko na takiej zasadzie, że gdyby poszedł o krok dalej i na przykład odzywał się już tylko po to, by mówić: „No dalej. Niech pan jeszcze coś powie. Mamy jeszcze parę minut.”, to byłby niegrzeczny. Mimo to pozwala Olbrychskiemu mówić i Olbrychski mówi. Ktoś mi powie, że ten wywiad to przykład akurat nietrafiony, bo wszyscy wiemy, że Olbrychski to nie dość, że aktor, to jeszcze aktor bardzo już leciwy i z nie lada bagażem. A więc, jakież to ma znaczenie, co on mówi? I ja się zgadzam. Olbrychski to postać szczególna. Mimo to jednak, kiedy przyjrzymy się, jak on mówi, i mówi, i mówi, i już ani nic nie widzi, ani nie słyszy, ani nie rozumie, i jaki jest z siebie zadowolony i w tym zadowoleniu niewzruszony, to nie sposób oprzeć się paru refleksjom natury bardziej ogólnej.
Otóż jesteśmy zdecydowanie na krawędzi. I nikt nie wie nic. Jak to się wszystko potoczy i który dzień przyniesie ten wiatr? Czy to już będzie ten kwiecień, czy może maj, a może dopiero październik, kiedy to Polska będzie w samym środku swojej tak zwanej europejskiej prezydencji, i wszyscy uczestnicy tego przedsięwzięcia będą zajęci liczeniem pieniędzy, jakie się im udało to tu, to tam przy tej okazji trafić. Przecież nawet my, tak bardzo skoncentrowani, tak bardzo wyczekujący, tak bardzo cierpliwi – też właściwie nie wiemy nic. Poza tym jednym. Że stoimy z całą pewnością na krawędzi. A to już jest pewna wiedza.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...