Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wychowanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wychowanie. Pokaż wszystkie posty

środa, 31 lipca 2019

Czy heteroseksualni faceci tatuują sobie jajka?


        Nie będę teraz sprawdzał, czy robię to po każdym swoim powrocie z rodzinnej wsi, ale nie zdziwiłbym się gdyby tak własnie było. Rzecz w tym, że moje tam wyprawy wiążą się niezmiennie ze spotkaniem z moim kuzynem, bardzo wybitnym i doświadczonym lekarzem, a skoro tak, to jednocześnie z taką czy inną ciekawostką związaną bardziej lub mniej bezpośrednio ze służbą zdrowia. Niektórzy pewnie wciąż pamiętają tekst sprzed lat, w którym podzieliłem się informacją uzyskaną od mojego kuzyna właśnie, że dzisiejsza debata na temat prawnej ochrony życia poczętego jest praktycznie pozbawiona sensu, jako że kobieta która pragnie przerwać ciążę, może to zrobić bez najmniejszego problemu, zażywając dwie, lub trzy tabletki na wrzody żołądka, gdzie wśród działań nieporządanych, jest jedno jak najbardziej porządane, czyli poronienie. Pisałem o tym, a dziś przypominam tylko dlatego, że, moim zdaniem, przypominania nigdy za dużo.
       Spotkałem się z moim kuzynem i tym razem powiedział mi on dwie nowe rzeczy, które zrobiły na mnie wrażenie. Otóż przez to, że on jest jeszcze straszy ode mnie, od dłuższego czasu nie marzy już o niczym innym jak pełnej emeryturze, zwłaszcza że różnica pokoleniowa między nim, a jego pacjentkami jest dziś tak wielka, że on już z trudem daje radę. O ile kiedyś wszystko mieściło się w pewnych tradycyjnych ramach, a jeszcze te kobiety były na tyle zwyczajne, że można było sobie nawet z nimi wesoło pogadać, to dziś w większości są to młode dziewczyny, które zgłaszają się z jakimiś nieprawdopodobnie ciężkimi powracającymi infekcjami spowodowanymi przez tatuaże oraz różnego rodzaju ozdoby umieszczane w miejscach skrajnie intymnych. No i, jak mi mówi, już w tej chwili dla niego, człowieka już wkrótce 70-letniego, ta praca jest już wyłącznie psychiczną udręką.
       Druga rzecz, o jakiej mi opowiedział mój kuzyn to to, że gdy chodzi o dzisiejszy stan służby zdrowia, całe to gadanie o braku lekarstw to od początku do końca kłamstwo, natomiast faktem jest, że lekarzy jest zdecydowanie dużo za mało i to jest problem wręcz kosmiczny. Ale to jeszcze nie wszystko. Zdaniem mojego kuzyna, gdy on patrzy na młodych lekarzy zatrudnianych w szpitalach, pierwsza jego myśl jest taka, że z nich dwie trzecie nadaje się do natychmiastowego zwolnienia. Oni są w większości tak niekompetentni, tak głupi i tak nieodpowiedzialni, że przy tym tempie degeneracji zawodu i w sytuacji gdzie już niedługo lekarzy będzie się brało prosto z ulicy, pozostaje już tylko modlitwa.
       Pomyślałem sobie, że wspomnę o tym swoim walkacyjnym spotkaniu z dwóch powodów. Przede wszystkim, chyba wczoraj znalazłem na Twitterze komentarz pewnego młodego geja, studentna medycyny, który zamieścił dwa swoje zdjęcia, jedno w lekarskim kitlu, a drugie z flagą LGBT i zadał mi pytanie, czy jeśi za pięć lat będę wymagał lekarskiej pomocy, a pod ręką będzie tylko on, to czy zaryzykuję, czy może z pogardą odwrócę sie na pięcie. Napisałem mu, że mam nadzieję, że on skończy te swoje studia jako pierwszej klasy student i znakomity lekarz i że uda mi się trafić akurat na niego.
        Wczoraj też moja córka przyniosła mi inny, również znaleziony na Twitterze komentarz, gdzie pewna pani, również w nawiązaniu do awantury LGBT, pisze, że ona sobie absolutnie nie życzy, by nauczycielem jej dziecka była osoba seksualnie zaburzona, no i owa uwaga w prawicowym internecie wywołała prawdziwy entuzjazm. Porozmawialiśmy sobie z moim dzieckiem na ten temat, a mi nie pozostało nic innego jak się z nim zgodzić, częściowo też przez to, co usłyszałem od mojego kuzyna. Ja bowiem nie życzę sobie, żeby moje dziś już wnuki uczyły kobiety, które tatuują sobie wargi sromowe i wbijają tam sobie kolczyki, ani też ich jak najbardziej heteroseksualni partnerzy, których podnieca wciskanie im do pochwy różnego rodzaju przedmiotów.
        Mało tego. Ja nie życzę sobie, żeby moje wnuki były narażone na kontakt z nauczycielkami, które lubią być przez swoich partnerów biczowane, które od czasu do czasu lubią sobie coś wciągnąć do noska, a przy swoich dzieciach używają słowa „kurwa” tak jakby ono było zaledwie odkaszlnięciem lub westchnieniem, a 1 września będą najprawdopodobniej wirować w radosnym tańcu na ulicach Wolnego Miasta Gdańsk.
         Nie wiem, czy to co piszę jest wystarczająco jasne. Na wszelki wypadek wrócę jeszcze raz do swoich dawnych rozmów z moim kuzynem. Otóż kiedy jeszcze żył znany aborcjonista dr Romuald Dębski, kuzyn mój – tak zwany ginekolog katolicki – poinformował mnie, że ów Dębski, nie mając cienia litości dla dzieci z zespołem Downa, jest jednocześnie znakomitym lekarzem i nadzwyczaj życzliwym i pomocnym kolegą. Dziś wróciliśmy do tamtego tematu i kuzyn mój potwierdził tamte informacje, mówiąc jednocześnie, że brakuje mu Dębskiego, bo już wokół siebie nie ma nikogo, do kogo mógłby się zwrócić o pomoc, czy poradę. A jednocześnie też wspomniał znanego nam z zupełnie innej strony lekarza, dla wielu z nas stanowiącego wręcz symbol walki o życie poczęte, określając go jednym krótkim słowem: „szuja”.
       W sumie, jak się zastanawiam, podoba mi się to słowo. Sam akurat, o ile sobie dobrze przypominam, nie używam go prawie w ogóle. A tu nagle ta „szuja”. I zastanawiam się, czy nie byłoby pożyteczne, gdybyśmy dyskutując nad tym, kto powinien leczyć, uczyć, czy w ogóle w jakikolwiek sposób obsługiwać nasze dzieci czy wnuki, wychodzili z tego założenia, że to przede wszystkim nie powinny być szuje. Reszta jest już wyłącznie kwestią drugorzędną.



piątek, 21 czerwca 2019

Miejsca w sercu


      Niedawno zdarzyło mi się, czy to na Facebooku, czy może na Twitterze, trafić na filmik, który pokazywał pewien nadzwyczaj interesujący eksperyment. Oto pewien pan pojawiał się w okolicy zupełnie zwyczajnego placu zabaw, gdzie, jak to na zupełnie zwyczajnym placu zabaw, dzieci się bawiły, a ich mamy siedziały sobie na ławeczce nieopodal i zabijały czas. Ów pan najpierw pytał kolejne mamy, czy one może uprzedzały swoje dzieci, by pod żadnym pozorem nie wdawały się w jakiekolwiek rozmowy z obcymi ludźmi, a kiedy one stanowczo zapewniały, że dzieci są w pełni świadome zagrożeń, przechodził do samego już eksperymentu.
      Myślę, że już większość z nas wie, do czego zmierzam, ale i tak opowiem. Otóż wspomniany pan podchodził kolejno do bawiących się dzieci ze ślicznym, malutkim, białym pieskiem i już po chwili, każde z tych dzieci zgadzało się pójść z nim gdziekolwiek on je zapraszał, tylko po to by zobaczyć więcej jeszcze słodszych piesków.
      Zakładając, że ów eksperyment był przeprowadzony uczciwie, a mam mocne podejrzenie, że z najwyższym prawdopodobieństwem tak właśnie mogło być, zadumałem się nad przyczyną takiego a nie innego zachowania tych dzieci. Dlaczego, mimo że są one bardzo mocno napominane przez rodziców, by pod żadnym pozorem nie rozmawiać z obcymi, bo tam czyha ból i śmierć, gdy przychodzi co do czego, wszystkie postanowienia je opuszczają. Otóż w tym jednym momencie prawdopodobnie o wszystkim decyduje ten jeden – symboliczny jak najbardziej – piesek. Mam głębokie przekonanie, że nie ma takiej nauki, takiej groźby, takiego lęku, które by nie ustąpiły wobec atrakcji jaką dla małego dziecka stanowi ów śliczny, mały, biały piesek.
      Pamiętam jak moje własne dzieci były jeszcze tak małe że nie wstydziły się chodzić ze mną za rękę – a ów czas towarzyszył mi przez grube ponad dziesięć lat – szliśmy kiedyś w czwórkę na spacer. Zosia siedziała mi na barana, Hanka i Antek po obu moich obu stronach, jak Ojciec przykazał, trzymali się moich kieszeni... i nagle, w chwili gdy czekaliśmy na odpowiedni moment, by przejść przez ulicę, Antka coś zainteresowało po jej drugiej stronie i dał w tak zwaną długą. Ja oczywiście najpierw na niego wrzasnąłem, on się gwałtownie zatrzymał, a ja w tej samej chwili, jako że obie ręce miałem zajęte trzymaniem Zosi za nogi, dałem mu lekkiego kopa w tyłek. Kop był odpowiednio lekki, jednak nie na tyle, by sześcioletnie dziecko mogło wzruszyć na niego ramionami. Od tego czasu on nigdy nie powtórzył tego numeru, a daję słowo, że okazji miał wiele. A ja dziś oczywiście nie sądzę żeby to akurat był powód dla którego on dziś żyje w zdrowiu i szczęściu, ale tego oczywiście wykluczyć nie mogę.
      Bóg mi świadkiem, że nienawidzę tego robić, ale muszę w tym momencie nawiązać do sprawy owej biednej dziewczyny, która parę miesięcy temu, wracając łódzkim rankiem – samotnie oczywiście, jak to ma dziś miejsce w przypadku wielu dziewczyn, które po tej biedaczce pozostały – z jakiegoś wieczornego spotkania, została zaczepiona przez nieznajomego Gruzina, poszła z nim do jego mieszkania, gdzie ten ją najpierw zgwałcił, a następnie okrutnie zamordował. Otóż mogę się tu fatalnie mylić, ale nie mogę się opędzić od myśli, że gdyby jej tato lub mama w pewnym momencie jej życia zdzielili jej porządnego kopa w tyłek, ona by dziś żyła.
      No dobra, przyznaję, że tamten kop nie był wpisany w program i został użyty w sytuacji awaryjnej, niech zatem zamiast kopa będzie zwykły klaps. Otóż nie mogę się opędzić od myśli, że gdyby to biedactwo w pewnym momencie swojego dramatycznie krótkiego życia dostała klapsa od mamy czy taty, dziś by żyła.
        Już wiemy, skąd dziś ten temat, prawda? Tak się mianowicie stało, że Rzecznik Praw Dziecka miał tę odwagę, by się wypowiedzieć na temat różnicy między klapsem a pobiciem, i w efekcie stało się to co się stać musiało. Liberalni politycy, oraz będące na ich usługach media żądają dziś dymisji Rzecznika, ponieważ ten rzekomo zachęca do przemocy wobec dzieci.
       A ja sobie przypominam pewien film sprzed lat, zatytułowany „Places in Heart”, gdzie Sally Field, swoją drogą nagrodzona przy tej okazji Oscarem za pierwszoplanową rolę, gra kobietę, która po niespodziewanej śmierci męża zostaje sama i musi sobie radzić z grupką dzieci. Któregoś dnia okazuje się, że jeden z jej synów nabroił, musi zostać ukarany, a ona, biedna, ponieważ nigdy tego nie robiła, nie wie, jak to się robi. W tym momencie Field zwraca się do swojego dziecka i pyta: „W jaki sposób ojciec by cię ukarał?”, na co ten jej odpowiada szczerze i uczciwie, że ojciec by mu dał na pupę ileś tam pasów. I to kochająca swoje dziecko matka niezwłocznie egzekwuje.
      Wiem, że powinienem ten tekst zakończyć jakimś odpowiednio mocnym akcentem, jednak nic mi mądrego do głowy nie przychodzi. Powiem więc tylko, że mam nadzieję, że tych idiotów ostatecznie do pionu postawią nasze dzieci. One im to co ważne do tych tępych głów wbiją najbardziej skutecznie. Bardzo na to liczę.



niedziela, 14 maja 2017

Spokojnie, to tylko reforma edukacji

Dziś, mam nadzieję, że nie tylko dla nabrania oddechu, najnowszy felieton z „Warszawskiej Gazety”. Może te skojarzenia nie są najbardziej uprawnione, ale kiedy wczoraj dotarł do sieci ten film, gdzie grupa gimnazjalistek próbuje zatłuc na śmierć swoją koleżankę, a reszta dzieci im w tym przedsięwzięciu kibicuje, pomyślałem sobie, że to jednak będzie w temacie.


Ostatnio, raz za razem, i jak się zdaje coraz intensywniej, powraca do nas kwestia reformy edukacji, jaką najpierw w kampanii wyborczej Prawo i Sprawiedliwość nam obiecało, a dziś konsekwentnie realizuje. Napięcie wokół owego tematu zostało podgrzane do takiej temperatury, że pojawiają się wręcz żądania rozpisania w tej sprawie ogólnokrajowego referendum. Tymczasem fakty są takie, że w rzeczy samej tak naprawdę, cokolwiek byśmy mówili dobrego o działaniach rządu Dobrej Zmiany, jakkolwiek byśmy nie bronili premier Szydło i jej ministrów, jeśli się na poważnie wsłuchać w słowa, które do nas docierają na temat szkoły, jaką dostaniemy w wyniku wprowadzanej reformy, to tam tak naprawdę nie ma nic. I ja się obawiam, że nie ma nic nie dlatego, że minister Zalewska jest zbyt leniwa, głupia, lub tym bardziej ma złe intencje, ale dlatego, że polska szkoła to coś, co się może już tylko zwijać i nawet zespół najwybitniejszych i najbardziej oddanych sprawie specjalistów nic tu nie pomoże.
Rzecz bowiem polega na tym, że poziom poszczególnych szkół nie dość że nie zależy od sposobu, w jaki system edukacji jest zorganizowany, od tego, czy nasze dzieci będą chodzić do podstawówki przez sześć, siedem, osiem lat i czy ich starsi bracia, czy siostry będą się przygotowywać do matury trzy, czy cztery lata, to w dodatku na ów poziom nie mają wpływu choćby i sami nauczyciele, bo oni akurat są wszyscy mniej więcej tacy sami, a wraz z upływem lat raczej gorsi niż lepsi. To czy szkoła jest dobra, czy zła, zależy wyłącznie od poziomu reprezentowanego przez uczniów, a ten z kolei zależy wyłącznie od indywidualnych, często wrodzonych, talentów, od domu rodzinnego, wychowania przez rodziców, od Kościoła, od kolegów z jakimi się spotykają, czy wreszcie od inspiracji, jaką czerpią z filmów, książek, czy piosenek. A zatem to, czy uczeń jest dobry, czy zły też nie zależy od nauczyciela, z tego prostego względu, że nauczyciel jedyne co może zrobić, to ucznia zepsuć, a i to praktycznie tylko w teorii.
Półtora roku temu doszło w Polsce do politycznej zmiany warty. Tak zwani „nasi” objęli władzę i, jak możemy to oglądać każdego dnia, wstrząsy, jakie po tym wydarzeniu nastąpiły, nie ustają. Przeciwko nowej władzy protestują praktycznie wszystkie środowiska, z nauczycielami niemal na pierwszym miejscu. Otóż ja mam dla nich wiadomość, która powinna ich uspokoić. Rzecz w tym, że nie ma najmniejszych powodów do obaw. Po pierwszych zawirowaniach wszystko wróci do normy, a wy nadal będziecie mogli robić to, co umiecie robić najlepiej, czyli w pokojach nauczycielskich obgadywać uczniów, sprawdzać klasówki oraz zadania domowe, no i oczywiście z większym lub mniejszym sukcesem udawać srogich. No i byłbym zapomniał. W momencie gdy tylko ZNP da sygnał do podjęcia obywatelskiej aktywności, będziecie mogli zorganizować kolejny nauczycielski protest.

PS. Ponieważ film z owego ataku, prawdopodobnie w trosce o dobre imię III Gimnazjum im. Jana Pawła II w Gdańsku i jego młodzieży, przez youtube został usunięty, wesprzyjmy solidarnie ten gest i pokażmy, że tam tak naprawdę dzieje się przede wszystkim dobro. Jak zresztą w większości polskich gimnazjów.




Przypominam, że nasza księgarnia została otwarta pod nowym adresem i w całkowicie nowej witrynie. Zachęcam serdecznie; basnjakniedzwiedz.pl

niedziela, 2 kwietnia 2017

Cała sprawiedliwość w ręce księży

W Warszawie, jak wiemy, dziś ostatni dzień Targów Wydawców Katolickich, na których siedzimy sobie razem z Coryllusem i spotykamy się z czytelnikami. Każdego, kto może i ma ochotę, zapraszam do odwiedzania stoiska nr 99 w Arkadach Kubickiego pod Zamkiem. A kto ma ochotę sobie jeszcze coś poczytać, zachęcam do mojego felietonu, który w miniony piątek ukazał się w „Warszawskiej Gazecie”.

W trwającej od kilku dni debacie, krążącej między kanarkową garsonką premier Szydło, niedyplomatycznymi uwagami ministra Waszczykowskiego, czy wreszcie pijackimi ekscesami przewodniczącego Komisji Europejskiej Junckera, niemal całkowicie zginęło wydarzenie kiedy to w trakcie szkolnych rekolekcji ksiądz dał w twarz gimnazjaliście, demonstracyjnie wlewającemu w siebie piwo. Powiem uczciwie, że to iż dziś cała Polska nie huczy od komentarzy na ów fascynujący temat, dziwi mnie bardzo. Wiadomość owa podana została przez najważniejsze ogólnopolskie media, w tym przez Onet, „Gazetę Wyborczą”, „Fakt”, TVN24, Super Express, no i oczywiście Wirtualną Polskę. Ta ostatnia nawet poprosiła o komentarz psychologa, który stwierdził, że „coś takiego nie powinno się było wydarzyć”. Chodzi naturalnie o liść, nie piwo.
Informacja, niezależnie od jej autora, brzmi identycznie, włącznie z częścią, gdzie zamiast piwa mamy „puszkę z napojem”. Czy czytamy to w „Wyborczej”, czy w tvn24.pl, ten fragment pozostaje niezmienny: „W pewnym momencie kapłan nie wytrzymał. Stał niedaleko pierwszego rzędu ławek. - Podszedł do mojego syna, który trzymał w ręku puszkę z niedopitym napojem. Ksiądz go po prostu uderzył w twarz - opowiada matka chłopca. Zapłakanego ucznia jeden z nauczycieli odprowadził do szkoły”.
Również identycznie brzmi opowieść księdza: „Przez 15 minut nie mogłem doprosić się o ciszę w świątyni. Próbowałem wprowadzić minimum dyscypliny w grupie prosząc o ciszę. Nauczyciele ograniczyli swoje zaangażowanie w opiekę nad młodzieżą do milczącej obecności. Zupełnie nie troszczyli się o zachowanie uczniów”.
Zabiera również głos matka tego dziecka, i również jej słowa wszyscy relacjonują identycznie: „Natomiast matka chłopca jest pewna, że nie może tego pozostawić bez echa. - Zgłosiłam sprawę na policji, teraz czekam na to, co oni z tym zrobią, ale nie wykluczam innych kroków prawnych - mówi kobieta”.
Jak mówię – to jest autentyczny temat i wydawałoby się, że nie trzeba prosić, by z tego powstała prawdziwa wichura, a tu tymczasem nic. Wszyscy powiedzieli co mieli do powiedzenia... i nastąpiła niezręczna cisza. Dlaczego? Otóż moim zdaniem została przekroczona pewna – dotychczas wydawałoby się, że niewzruszona – bariera między tym, co można, a tym, co nawet ten tak strasznie zepsuty świat uważa za godne najwyższej pogardy. I tego, że w tym starciu oczywistym bohaterem pozostaje ksiądz, nie zmienią ani oficjalne deklaracje policji, która oczywiście zgłoszenie przyjęła, ani ten wyjątkowo głupi przekręt z „napojem”, ani nawet, również powtórzona jednym głosem przez wszystkich, jeszcze głupsza opowiastka o tym, jak to biedne dziecko trzeba było wyprowadzić z kościoła „z płaczem”.
Gdyby jednak wciąż ktoś nie chciał uwierzyć, że idzie nowe, opowiem bardzo starą historię. Otóż znajomy ksiądz, przy którym uczeń o Matce Boskiej powiedział „ta k...” też strzelił mu w pysk. To jednak były dawne czasy i uczeń zaledwie wzruszył ramionami i powiedział: „Obraziłech Matkę Boskom, to żech dostoł w ryj. Tak mo być”. Amen.
Będzie dobrze.



Przypominam adres naszej księgarni: www.coryllus.pl.

poniedziałek, 5 stycznia 2015

O banalnym umieraniu i niezwyciężonych świadectwach

Pytają mnie niekiedy osoby bardziej lub mniej znajome, w jaki sposób ja i moja zona dbaliśmy o swoje dzieci, że one są dziś grzeczne, wrażliwe i stosunkowo niegłupie. Jak ja doszedłem do tego, że one są pobożne, porządne… no i, jak by tego było mało, słuchają dobrej muzyki i lubią dobre filmy? No właśnie. Oto tuż przed Świętami, kupowałem starszej córce prezent pod choinkę, w postaci najświeższej płyty muzycznego zespołu o nazwie Kasabian, który ona lubi, i jakoś się zgadało z człowiekiem, który stał tam obok, i zapytał mnie, czego jeszcze poza Kasabian słucha moje dziecko. Odpowiedziałem mu więc, że wszystkiego, co się nawinie: głównie Beatlesów, ale też Johnny’ego Casha, Elvisa, no i tych nowych, jak Mumford and Sons, czy Alt J. No a inne? Czego słuchają inne moje dzieci. Ja mu odpowiedziałem, że też różnie, ale ogólnie wszystkiego, co dobre i oryginalne. Moje najmłodsze dziecko na przykład – co mnie zupełnie zbiło z pantałyku – słuchało ostatnio Cheta Bakera, ale ostatnio parę razy słyszałem, jak sobie puszcza Swans, innym razem znowu Led Zeppelin, a nawet Hendrixa, a kiedyś o dziwo wpadła w jakiś idiotyczny nastrój, żeby na okrągło puszczać sobie którąś z najstarszych piosenek Budki Suflera. No i wówczas nieznajomy człowiek zaczął się skarżyć, że on od zawsze próbuje zachęcić, również osobistym przykładem, swoją córkę, by słuchała dobrej muzyki, ale jego dziecko pozostaje na te usiłowania głuche i słucha jakiegoś, jego zdaniem, najgorszego syfu, no i w końcu zapytał, jak ja to zrobiłem, że moje dzieci słuchają tego, co ogólnie rzecz biorąc jest częściej lepsze, niż gorsze? A ja mogłem mu powiedzieć to co zawsze odpowiadam w takich sytuacjach: że nie wiem, co takiego zrobiłem i że wydaje mi się, że nic takiego, czego byłbym choćby minimalnie świadomy. Tak to jakoś wyszło, że one po tych wszystkich latach nie słuchają muzyki byle jakiej, nie oglądają byle jakich filmów, nie czytają byle jakich książek, a jak zdarzy im się oglądać byle jakie programy w telewizji, to ze świadomością, że grzeszą. A jak to się stało? Tego nie wiem. Oczywiście mogłem do tego jeszcze dodać to, co znacznie ważniejsze, a więc, że one są mądre, grzeczne, wrażliwe, dobre, pobożne, a jeśli czasem głupie, to w stopniu na pewno bezpiecznym, że nie kłamią i nie oszukują, orientują się mniej więcej, co jest złe, a co dobre, no i że kiedy patrzą na Donalda Tuska, nawet do głowy im nie przyjdzie sądzić, że to nie są oczy złodzieja. Tego już jednak nieznajomemu nie powiedziałem, bo raz, że by mi nie uwierzył, a nie wykluczone też, że uznałby mnie za durnia. A po co, prawda?
Pozostaje więc wciąż pytanie bez odpowiedzi, jak ja i moja żona to zrobiliśmy, że nasze dzieci na ogół nie rozczarowują? Jedno jest pewne – myśmy nigdy nie stosowali świadomie żadnych metod wychowawczych, powiedziałbym, że wręcz nigdy, postępując wobec nich i siebie nawzajem tak jak postępowaliśmy, nie robiliśmy tego z myślą, że tak trzeba, bo to da dobre wyniki. Wręcz odwrotnie – raczej żyliśmy w strachu, że wciąż coś zaniedbujemy, i nawet dziś zdecydowanie częściej widzimy, jak wiele i jak fatalnie zaniedbaliśmy, a nie, jak dużo zyskaliśmy dobrego. Kiedy się tak nad tym wszystkim zastanawiam, to wydaje mi się, że jeśli kiedykolwiek formułowałem wobec moich dzieci jakiekolwiek ściśle określone zasady, to poza oczywiście tym, że trzeba się modlić, chodzić do kościoła i przyjmować Komunię, była tam jedna rzecz stała, a mianowicie prośba o to, by każde z nich zawsze wiedziało, że to co człowiek zrobi, czy powie – lub czego nie zrobi, lub nie powie – ma swoje konsekwencje; by pamiętało, że trzeba się zawsze starać tak postępować, jakby było wiadomo, że każdy nasz krok zostanie dostrzeżony przez kogoś, kto nas oceni wtedy, kiedy się tego nie będziemy nawet spodziewać. Więc to jest ta jedna, jeśli tak ją musimy nazwać, metoda wychowawcza.
Skąd mi przyszło do głowy, by dziś pisać właśnie na ten temat? Bo to, że skądś się ten temat wziąć musiał, jest oczywiste. Otóż wczoraj, w tę piękną niedzielę, kiedy wreszcie spadł tak piękny i tak długo wyczekiwany, prawdziwy śnieg, nadeszła wiadomość, że zmarł znany i, jak się nagle okazuje, powszechnie szanowany, socjolog Edmund Wnuk-Lipiński, i ja nagle sobie uświadomiłem, że to co robi największe wrażenie w przypadku każdej śmierci, a takiej jak ta, wrażenie szczególne, to fakt, że na końcu zostaje tylko to, przez co człowiek został tak naprawdę najmocniej zapamiętany. I tego już nic nie zmieni. Każde nasze słowo, każdy gest, każde spojrzenie zostało kiedyś tam zauważone, często zapamiętane – a niekiedy też nie zapomniane. I przychodzi wreszcie ten moment, kiedy już niczego się nie da cofnąć. Zostaje tylko to. A może być jeszcze gorzej, kiedy oprócz tych słów, tych gestów i tych spojrzeń zostają świadectwa – świadectwa po stokroć mocniejsze niż nawet całe nasze życie.
Dokładnie rok temu w wywiadzie o ile się nie mylę dla Onetu, Edmund Wnuk-Lipiński, próbując przedstawić bardzo mądrą, i pewnie w jego mniemaniu obiektywną i rozsądną analizę socjologiczną, mówiąc o Katastrofie Smoleńskiej użył słowa „banalna”, a o ludziach, którzy ową katastrofę wciąż przeżywają, „sekta”. I niby nic takiego. W końcu to są słowa, które ze wszystkich niemal stron padają niemal codziennie, i nie ma sposobu, by zliczyć inne jeszcze, znacznie gorsze i często znacznie bardziej okrutne. I ja jestem pewien, że dziś już nieżyjącemu Wnukowi-Lipińskiemu mogłoby to co powiedział ujść na sucho, gdyby nie homilia wygłoszona zaledwie parę tygodni po tamtej wypowiedzi, przez znanego nam skądinąd księdza Chrostowskiego z okazji kolejnej rocznicy Katastrofy, podczas której wypowiedział on następujące słowa:
„O ile odniesieniem dla naszej modlitwy jest Kościół, o tyle odniesieniem dla naszej pamięci jest rodzina. Kościół i rodzina! To nie przypadek, że właśnie Kościół i rodzina są w tych latach, a zwłaszcza w tych miesiącach, najsilniej atakowane. W nurcie nasilonych ataków oraz silnego sprzeciwu wobec Kościoła i wobec rodziny trzeba również umieścić całość dramatu z 10 kwietnia 2010 roku, który rozegrał się na przedmieściach Smoleńska. Co się wtedy wydarzyło? Znamy skutki, straciliśmy tam Prezydenta Rzeczypospolitej i Prezydenta Rzeczypospolitej na Obczyźnie, a także wielu wspaniałych i szlachetnych ludzi, których imiona i twarze trzeba na zawsze zapamiętać. Wielu z nich bardzo wiele zawdzięczamy… A przecież przyczyny, okoliczności i przebieg smoleńskiego dramatu są nam znacznie mniej znane, mało tego, wciąż pozostają przedmiotem manipulacji, przekłamań, kłamstw, niedopowiedzeń, przemilczeń, podsuwania fałszywych tropów, mydlenia oczu i mnożenia rozmaitych zastępczych tematów. A to wszystko odbywa się w klimacie arogancji, buty, zakłamania i nade wszystko absolutnej bezkarności. Bezkarności mnóstwa czynów i słów, które do dramatu w Smoleńsku doprowadziły oraz do niego nawiązują i się odnoszą. Doszło do tego, że nawet elementy prawdy stoją na usługach fałszu, a więc nawet prawda została wprzęgnięta na potrzeby kłamstwa. Narasta dezorientacja i zamęt, zaś ich skutkiem jest zniechęcenie i poczucie bezradności. Można odnieść nieodparte wrażenie, że mocodawcom i sprawcom tego zamętu właśnie o to chodzi! Dlatego nasza obecność dzisiaj w tej świątyni oraz przy telewizorach i radioodbiornikach, a także nasza uwaga i refleksja wtedy, gdy będziemy słuchać i przeżywać to, co się teraz tutaj wydarza, jest tak ważna i potrzebna. Jest potrzebna, aby stawiać czoło fali przemilczeń, obłudy i kłamstwa, która gromadzi się i narasta wokół dramatu sprzed prawie czterech lat. Mnożą się i są forsowane najróżniejsze interpretacje i nadinterpretacje. Odwołam się do jednego przykładu, który tuż przed Bożym Narodzeniem szczególnie mnie poruszył. Oto profesor socjologii, honorowy rektor jednej z warszawskich uczelni, powiedział: ‘Część Polaków nie potrafi przyjąć do wiadomości, że prezydent RP i elita władzy zginęli w banalnym wypadku lotniczym’. Można by długo i na wielu płaszczyznach komentować to krótkie zdanie. Cały bolesny dramat został skwitowany określeniem ‘banalny wypadek lotniczy’, a autor tej wypowiedzi ma pretensję, że część Polaków nie chce przyjąć tego do wiadomości. Tymczasem prawda narzuca się samą swoją siłą, swoją oczywistością, a nie tym, czy ktoś potrafi, albo nie potrafi, przyjąć do wiadomości to, co mu się odgórnie podaje, co się forsuje, co się wymyśla i zamyka w okrągłych formułach. Mało tego, właśnie tę część Polaków, która nie przyjmuje do wiadomości, że Prezydent RP i elita władzy ‘zginęli w banalnym wypadku lotniczym’, profesor określa mianem ‘sekty smoleńskiej’! To jest język ulicy – i to tej nie najlepszej. To jest język części publicystów – i to tych, którzy stoją na usługach władzy. Ale to nie jest język nauki, to nie jest język uniwersytetu ani akademii, a zatem to nie powinien być język profesora! Nie jesteśmy sektą, by nie cytować innych inwektyw, które padają pod adresem milionów osób, które nie przyjmują do wiadomości, że Prezydent RP i elita władzy ‘zginęli w banalnym wypadku lotniczym’. To jest język pogardy, a wraz z nim odbywa się i nasila nauczanie pogardy. Boli nas ono i dotyka, bo nikt nie chce, nie lubi ani nie znosi być pogardzany. Już lepiej być pobitym niż wzgardzonym! Boli nas, że inwektywy, złośliwości, etykiety i stygmatyzowanie zastępują żmudne dochodzenie do prawdy i rzetelną dyskusję. Właściwie ta katedralna świątynia staje się, obok innych kościołów, jedynym miejscem, w którym można wołać o prawdę i w którym to wołanie trzeba wręcz wykrzyczeć!”
Powtórzę raz jeszcze to co powiedziałem wcześniej. Edmund Wnuk-Lipiński, prawdopodobnie ani nie wiedząc, że robi coś bardzo wyjątkowego, ani tym bardziej nie spodziewając się, że już za rok okaże się, że ów gest został zauważony i zapamiętany i poświadczony z taką mocą, że położył się cieniem na jego śmierci, powiedział parę z pozoru zupełnie nieistotnych słów. Dosłownie dwa: „banalna” oraz „sekta”. I w odpowiedzi na te słowa pojawiło się świadectwo już nie takie byle jakie, nie takie skromne. I ono już zostanie, choćby nam Szatan wyłupił oczy, zatruł mózgi i zlikwidował pamięć; nawet gdyby się świat skończył – ono pozostanie.
Nie rozmawiałem o tym ze swoimi dziećmi. Nie mówiłem im, że piszę ten tekst. Jest bardzo możliwe, że one go nawet nie przeczytają – większości z nich i tak nie czytają. Ale jestem pewien, że one to, co ja tu mówię, świetnie wiedzą i to wcale nie dlatego, że ja im zaaplikowałem jakąś tajemną formułę, która ich zamieniła w ludzi świadomych tego, kim są i tego, jaka na nich ciąży odpowiedzialność. Tak to po prostu wyszło. Modlę się więc, by Duch nas nie opuszczał.



Przy okazji apeluję, byśmy dobrze w tych dniach myśleli o Coryllusie, któremu runął magazyn z książkami i jedynie prawdziwym cudem – oczywiście że cudem – nic bardzo złego się nie stało. W dodatku, księgarnia działa, jak dotychczas, a wszystkie książki czekają pod adresem www.coryllus.pl.



piątek, 18 stycznia 2013

Jak kochać swoje dziecko

Pytają mnie od czasu do czasu bliżsi lub dalsi znajomi, jak myśmy zdołali wychować nasze dzieci, że one są takie grzeczne, mądre i porządne, a ja na tak sformułowane pytanie odpowiadam niezmiennie, że nie mam pojęcia; że ja ich jakoś szczególnie nie wychowywałem, a jeśli nawet, to bardzo nieświadomie. Sytuacja ta przypomina mi inną zupełnie, choć też bezpośrednio związaną z naszymi dziećmi. Otóż któregoś dnia, kiedy one jeszcze były znacznie mniejsze, podczas jednej ze rutynowych wizyt w ośrodku zdrowia, pani Toyahowa spytała naszą panią doktor, dlaczego te nasze dzieci są tak nieprzyzwoicie zdrowe; czemu one nie chorują; jak to się dzieje, że one nawet nie miewają głupiej grypy? Głupiego przeziębienia? I na to ta mądra kobieta odpowiedziała, że gdyby ona znała odpowiedź na takie pytania, nie musiałaby pracować po całych dniach za te marne grosze.
A więc tak to właśnie wygląda. Gdybym ja wiedział, jak się to robi, by nasze dzieci były mądre, grzeczne i dobrze ułożone, nie musiałbym pewnie w ogóle pracować, tylko bym jeździł po świecie i ten swój patent sprzedawał za ciężkie pieniądze. Niestety, tego nie wiem, a co gorsza, nie wiem nawet, czy to że one są takie, a nie inne, jest naszą zasługą, czy to zwyczajnie zostało wymodlone. Ta moja niepewność jest jeszcze dodatkowo podkręcana przez fakt, że nigdzie prawdopodobnie, jak w naszym przypadku, nie widać tak jasno owej świętej prawdy, że nic nie jest za darmo, i że – jeśli już pozostaniemy przy tym naszym przykładzie – owa grzeczność i układność z całą pewnością została okupiona paroma zmartwieniami, których naprawdę nie jest tak łatwo zrekompensować, i wobec których ja jestem całkowicie i idealnie bezradny. A kiedy widzę tę swoją bezradność, tym bardziej jestem wdzięczny Panu Bogu za to, że nas zechciał nie doświadczać czymś, czego byśmy prawdopodobnie i nie znieśli, i czemu też nie potrafilibyśmy zaradzić.
Bo prawda jest taka, że ja – a podejrzewam, że podobnie i moja żona – nie mamy pojęcia o wychowywaniu dzieci. I gdyby doszło do czegoś nieprzewidzianego i groźnego, bylibyśmy równie głupi i bezsilni, jak tysiące rodziców, o których od czasu do czasu słyszymy w mediach. Niedawno, pewne poruszenie w całym kraju wywołała informacja o jakimś dealerze z Leska, który z jakim śmiertelnie rozkochanym w sobie dzieckiem zamknął się w mieszkaniu w Sanoku, i wobec ataku policji, zastrzelił najpierw ją, a potem siebie. Z dalszych relacji dowiedzieliśmy się, że dziecko to nie zostało znalezione na ulicy, ale pochodziło z normalnej rodziny, tyle że któregoś dnia trafiło na tego gangstera, no i się w nim zakochało. Zwyczajnie. Trochę tak, jak mniej więcej pewnie w tym samym czasie na drugim końcu Polski, niejaki ojciec Krzysztofowicz – dominikanin. Rodzice dziewczynki podobno wiedzieli, że to nie jest dla niej dobre towarzystwo, no ale, jak wiemy, 16 czy 17 lat to wiek bardzo trudny, no i prawdopodobnie trochę ze zwykłej bezradności, ale też aby nie pogarszać sytuacji, postanowili machnąć na to co ona robi ręką i czekać aż ona się opamięta. No i niestety, skoro nie oni, sprawy w swoje ręce wziął ów dealer i wszystko się zakończyło jak się zakończyło.
Z jednej strony, jest oczywiście bardzo łatwo zgłaszać teraz pretensje do rodziców o to, że tak fatalnie wychowali to dziecko, że kiedy ono ich najbardziej potrzebowało, to oni nie znaleźli w sobie wystarczająco dużo sił i miłości, że wreszcie pozwolili jej pójść z domu; że trzeba było ją zamknąć w pokoju i nie wypuszczać, albo – i to pewnie już najczęściej – nasłać na nią dziecięcego psychologa. I zapewne wszyscy ci, którzy dziś proponują swoje znakomite rozwiązania, dodają do nich jedno – że oni by sobie oczywiście poradzili.
Otóż powiem bardzo wyraźnie i szczerze – ja bym sobie nie poradził. Gdyby moja najmłodsza córka któregoś dnia zakochała się w jakimś psychopacie, i ta miłość byłaby tak obłąkana, że doszłoby w końcu do sytuacji, że ona by musiała wybierać między nim a nami, ja bym nie miał pojęcia co robić. Dlaczego? Bo ja z jednej strony wiem, jak to jest się zakochać głupio i bez pamięci, a z drugiej bardzo dobrze znam swoją córkę i wiem, jak ona potrafi być zdeterminowana w obronie swoich racji. A więc, powtórzę jeszcze raz – ja bym sobie nie poradził.
Siedzieliśmy sobie któregoś dnia przed telewizorem, a tam akurat mówili o tym nieszczęściu, do jakiego doszło w Sanoku. Oczywiście, temat dotyczył tego, czy policja zrobiła wszystko, co trzeba było zrobić, i czy to on najpierw strzelił do niej, a potem do siebie, czy może było odwrotnie. A ja się tylko zastanawiałem, jak to się wszystko zaczęło, i jak się dalej potoczyło, że ona ostatecznie poszła z domu i zamieszkała z tym opętańcem. I w pewnym momencie córka moja – dokładnie ta sama, o której było wyżej – powiedziała, że to prawdziwy skandal, że ojciec tej dziewczyny do tego dopuścił. Na to ja jej mówię, żeby się zamknęła, bo ona doskonale wie, jak by wyglądała z nią rozmowa, gdyby to ona się zakochała w jakimś psychopacie, a ja z kolei doskonale wiem, że ja nie miałbym żadnej mocy, by ją od tego, co ona sobie wymyśliła odciągnąć. I proszę sobie wyobrazić, że moje dziecko, tak jak to ona, wzruszyło ramionami, i powiedziało mniej więcej tak: „A po co on w ogóle z nią rozmawiał? Miał pójść i go zastrzelić”…
No tak. On miał pójść gdzieś pod ukraińską granicę, kupić od pierwszego lepszego broń i jeden nabój, i ten jeden pocisk wbić dealerowi w jego łysą pałę. Jeśli kochał to dziecko i miał odrobinę wyobraźni, miał pójść do Ukraińca, kupić od niego broń i dealera zabić. Oczywiście, jest bardzo możliwe, że jego córka by go za to co zrobił znienawidziła – choć, jak się dobrze zastanowić, wcale nie koniecznie – jest więcej niż pewne, że sędzia Tuleja by go za to wsadził na długie lata do więzienia, ale wiadomo coś jeszcze – on by przede wszystkim w tym więzieniu miał bardzo dobre życie, bo by go wszyscy szanowali i traktowali jak bohatera, opinia publiczna by go tak kochała, że kto wie, czy prezydent Komorowski przy pierwszym kryzysie zaufania by go nie ułaskawił, no a przede wszystkim, i najważniejsze, to dziecko by żyło, i niewykluczone że tak niezwykle doświadczone tą miłością, by też coś dało światu. Od siebie.
Pomyśleć tylko, że tak niewiele trzeba, by dobrze wychować swoje dzieci. I tak wielka jest za to nagroda. Choćby w postaci tej jednej krótkiej lekcji: „Tatusiu. On miał z nią nie gadać. On przede wszystkim miał się zająć tym łysym”.
Dziś młody Toyah ma urodziny, a ja nawet nie mam mu za co kupić prezentu. Co za syf!

piątek, 10 grudnia 2010

O miłości, która jedno ma imię

Chodzi mi po głowie, że to co dziś tu piszę, jest powtórzeniem starego już wpisu na tym blogu. A przynajmniej powtórzeniem części starych argumentów. Ponieważ nie mam co do tego pewności, szukać mi się nie chce, a temat jest moim zdaniem dość istotny – no i mam nadzieję, że Marylka czeka – powiem to co mam w głowie może jeszcze raz. Otóż, jak wiemy, mam z panią Toyahową troje dzieci, sami jesteśmy dziećmi swoich rodziców, i Bogu dzięki nie narzekamy. Oczywiście nie ulega wątpliwości, że posiadanie dzieci, ale też i bycie tym dzieckiem, stanowi często wielkie wyzwanie, ale też własnie dlatego niesie za sobą wiele bardzo wielkich napięć. Intelektualnych i czysto ludzkich.
Jeśli mam szukać przykładu na to co napisałem wyżej, bardzo lubię wracać do bardzo, jak to mówią niektórzy, ładnego, choć już dość starego filmu pod tytułem Miejsca w sercu. Bohaterem jest kobieta grana przez podwójnie oskarową Sally Field, której zmarł mąż, zostawiając ją samą na farmie z czwórką dzieci. Dzieci jak dzieci, takie wiejskie zwykłe dzieci, ani grzeczne, ani niegrzeczne – raz tak, raz tak. I zdarza się pewnego dnia, że syn Sally Field narozrabiał tak, że w sposób oczywisty powinien dostać karę. Problem jednak polega na tym, że ponieważ kary zawsze wymierzał ojciec, a ona się kompletnie na tym nie zna, sytuacja jest patowa. Zwraca się więc Sally Field do syna z kluczowym pytaniem, jak by go ojciec ukarał za to co on zrobił? Chłopak bez mrugnięcia okiem odpowiada, że ileś tam kijów na tyłek. Wystawia dzielnie pupę, no i dostaje. Nie mam dziś pewności, bo jak mówię film widziałem dawno, ale o ile sobie przypominam, jest wręcz tak że kiedy ona go – jak to dziś się przyjęło mówić – bije, on jeszcze jej mówi, że ojciec lałby mocniej.
Scena ta wbrew pozorom nie ilustruje podłości życia na wsi w dawnej Ameryce. O ile sobie dobrze przypominam, ona nie stanowi też wstępu do wewnętrznej duchowej przemiany ludzi złych i okrutnych. To jak ten chłopak dostaje lanie, jest przedstawione jako obraz obiektywnie pozytywny i niosący nadzieję na to, że w świecie zasady, jest odwaga, jest prawda i wierność.
Czemu mi się wciąż przypomina tamten film? Wydaje mi się, że musi to być związane z nieustającym powrotem dyskusji dotyczącej przemocy fizycznej wobec dzieci. Jak wiemy, od wielu już lat problem ten systematycznie powraca i to powraca nie w formie dyskusji, lecz jako krzyk w obronie torturowanych i bezbronnych. A kiedy powraca, to nigdy nie ilustrowany klapsem, czy nawet klasycznym laniem przy pomocy pasa, ale połamanymi rączkami, posiniaczonymi oczami, rozkrwawionymi wargami i szpitalnym łóżkiem na oddziale reanimacyjnym. Gotów byłbym nawet i przyjąć informację, że ta wieloletnia już akcja spowodowana jest troską o los bezbronnych i poniewieranych, gdyby ona nie ograniczała się tylko do tzw. przemocy fizycznej. Gdyby zespoły psychologów, pedagogów i innego rodzaju autorytetów równie głośno co na temat znęcania się fizycznego nad dziećmi, mówiły na temat wszelkiego innego rodzaju krzywdzenia tych dzieci, bez użycia dłoni, paska, czy nawet kija. Jest jednak tak, że, wedle tradycyjnej szkoły, problem wyłącznie sprowadza się do lania.
Czym jest z reguły przemoc fizyczna wobec dzieci? Co stanowi problem, jeśli pominiemy patologie, w formie tych kabli i żelazek? Co nam pozostanie, jeśli uczciwie na chwilę przestaniemy korzystać z argumentów w postaci, że zacytuję Marylkę, duszenia kablem i przypalania żelazem? Jak będzie wyglądała nasza rozmowa, jeśli zechcemy rozmawiać wyłącznie o klasycznym fizycznym karaniu dzieci przez ich opiekunów? Obiecywałem sobie, że nie będę już o tym wspominał, ale jeszcze raz zrobię ten wyjątek, zwłaszcza, że tym razem mam wyłącznie dobre intencje. Otóż pani Toyahowa, ile razy nasze dzieci – najczęściej oczywiście syn – coś zmalowały, miała zwyczaj mówić: „W porządnym śląskim domu dostałbyś za coś takiego zwyczajnie w pysk”.
Proponuję zatrzymać się na chwilę nad tym „pyskiem”. Kiedy się słyszy coś takiego, można poczuć niepokój. No bo nie da się ukryć, że przy takich słowach bardzo łatwo jest sobie wyobrazić właśnie ów opuchnięty, zsiniały, czy wręcz spływający krwią policzek. Po krótkim jednak zastanowieniu nie da się nie dojść do wniosku, że sprawa wygląda bardzo inaczej. Wielu z nas, szczególnie osób już starszych, miało okazję w swoim życiu właśnie „dostać w pysk”. Mnie się to zdarzało jeszcze w latach szkolnych. Akurat nie od moich rodziców, ale od innych osób. Niestety, choć wiem, co to znaczy dostać w pysk, nie umiem dziś sobie przypomnieć jednego nawet z tych przypadków. O czym to świadczy? Albo o tym, że przez okrucieństwo tego doświadczenia, wyparłem je ze swojej pamięci, albo, że ta przygoda nigdy nie stanowiła dla mnie czegoś, co warto w ogóle pamiętać. Dziś mam skłonność przychylać się do tego drugiego wyjaśnienia. Dlaczego? Bo nie widzę możliwości, żeby za tym stało jakiekolwiek cierpienie, poza oczywiście zwykłym upokorzeniem. Jeśli ktoś mi w życiu dał w twarz, czego nie pamiętam, choć wiem, że z pewnością dał, z całą pewnością zdarzenie to nie wiązało się z fizycznym cierpieniem. Różne rzeczy bolą. Boli ząb. Boli oparzenie, boli czasem brzuch. Policzek nie boli.
Czy boli kopnięcie? Zgadzam się, że kopnięcie brzmi paskudnie, szczególnie jeśli zostanie zastąpione słowem ‘skopanie’. Czy jednak boli? Otóż wydaje się, że na ogół jeszcze mniej, niż wspominany wyżej policzek. Znów opowiem historię, którą obawiam się, że już też tu opowiadałem, ale nic nie zaszkodzi. Kiedy nasze wszystkie dzieci były jeszcze małe, chodziły ze mną do parku na spacer. Najmłodsza Toyahówna siedziała mi na plecach, ja ją trzymałem za nogi, natomiast starsza i Toyah mieli przykazane, by trzymać mnie za kieszenie i iść grzecznie obok. Staliśmy pewnego dnia na brzegu ulicy, czekając aż będzie można przejść i młody Toyah nagle bez sensu wyskoczył do przodu. Najpierw na niego wrzasnąłem, a potem, ponieważ obie ręce miałem zajęte trzymaniem nóg Toyahówny, dałem mu takiego eleganckiego, boczną częścią buta kopa w tyłek. Myślę, że on go nawet nie poczuł, tyle że ponieważ zorientował się, że właśnie coś nabroił i zezłościł tatusia, zrobił na następne 10 sekund swoją klasyczną, ponurą minę. Rozpłakał się dopiero po chwili, kiedy jakaś kobieta, która stała obok zaczęła na mnie krzyczeć, że ja torturuję dziecko. Wtedy dopiero się rozpłakał. Dopiero wtedy. Że jakaś obca kobieta krzyczy na jego tatusia.
Ktoś mi w tej chwili z pewnością może wypomnieć użycie chwilę wcześniej słowa ‘upokorzenie’. Dowiem się więc prawdopodobnie, że to właśnie nie o ból chodzi, bo możliwe że o większym bólu mowy nie ma, ale właśnie o to upokorzenie. O to upodlenie, o ten strach i o to zdeptanie. Że kiedy ja „skopałem” Toyaha, on wprawdzie fizycznie nie cierpiał, natomiast psychicznie doznał takich szkód, że do dziś się nie umie spod nich wygrzebać. A jeśli ja tego nie widzę, to tylko moja wina. Otóż nie. Ja takie gadanie odrzucam. Ja go nie upokorzyłem, bo w tamtej akurat sytuacji upokorzenie w ogóle nie wchodziło w grę. I on to świetnie tez wiedział. Jeśli podejdziemy uczciwie do sprawy, jak idzie o tzw. kary fizyczne, mowa może być tylko o cierpieniu fizycznym. Nie ma cierpienia fizycznego – problem jest już zupełnie inny.
W swoich wspomnieniach z lat szkolnych, Roald Dahl opisuje przemoc, jaka panowała w szkole do której chodził. Przemoc ze strony zarówno nauczycieli, jak i starszych uczniów. Otóż ona zawsze wiązała się z bólem i z fizycznym cierpieniem. Dyrektor bił dzieci, które coś zbroiły tak, że ich pupy spływały krwią, natomiast starsi koledzy dręczyli ich tak, że gdyby oni byli ludźmi starszymi, to pewnie by wszyscy poschodzili na zawał serca. Tam nie ma mowy o upokorzeniu. Tam jest wyłącznie straszny ból. A więc tortury. Upokorzenie, to jest zupełnie inny temat, niestety, ponieważ nie jest tak nośny, i źle wygląda na kolorowych obrazkach, o nim mówić nie chcemy.
A więc opowiem trochę o upokorzeniu. Ja moje dzieci, owszem wielokrotnie lałem, natomiast mam nadzieję, że nigdy nie dałem im zaznać czegoś, co z ich punktu widzenia stanowiłoby upokorzenie i pogardę. Biorę ze wstydem pod uwagę taką możliwość, że kiedyś byłem w stosunku do któregoś dni niepotrzebnie i okrutnie sarkastyczny, czy złośliwy, ale zawsze, tak na wszelki wypadek, spowiadałem się z tego grzechu, słowami „Byłem niedobry dla moich dzieci”. Wiem natomiast, że każde z moich dzieci wielokrotnie w swoim życiu było straszliwie upokorzone, i wciąż jest upokarzane, bez użycia buta i paska. Na zimno, na czysto, bez łez i krzyku, i to nie przez swoją rodzinę, lecz przez ludzi często zupełnie obcych. Upokarzane tak, że pewnie niekiedy dla nich było by lepiej dostać linijką po tak zwanej łapie, czy pasem w pupę. To było dopiero cierpienie. To był prawdziwy ból. Dlaczego więc o tym nie rozmawiamy?
Otóż to nie jest tematem przede wszystkim dlatego, ze sami jesteśmy tu grzeszni. Nie dlatego, żeśmy sobie takie życie wybrali, ale dlatego, że wbrew pozorom, to nie klaps, czy wspomniany już ‘strzał w pysk’ złym jest odruchem, ale zimna, z trudem skrywana wściekłość. Wściekłość nie wynikająca z moralnego oburzenia, czy pragnienia ładu i prawdy, ale wściekłość, której nie możemy się oprzeć albo ze względu na nasze kompleksy, albo po prostu tak zwaną złą naturę. Nie wściekłość na kogoś kto postępuje naszym zdaniem źle, ale na kogoś kogo zwyczajnie nienawidzimy. Dlaczego? Bo tak jakoś. Kogo to obchodzi? A gdy już kogoś zwyczajnie nie lubimy, to chcemy mu sprawić ból. Żeby samemu się poczuć lepiej. A sposobów zadawania bólu jest – jeśli ktoś nie wie – znacznie więcej niż jakieś tam lanie, czy nawet brzydkie słowo. I wcale nie mówię tu tylko o rodzinach, bo akurat rodziny są w sposób naturalny dość dobrze chronione przed wszelkiego rodzaju wynaturzeniami. Nie w pełni skutecznie, ale stosunkowo dobrze. Nie chciałbym tu schodzić na poziom zbyt trywialny, ale ile jest takich dzieci, które by bardzo chciały, żeby tata lub mama ich od czasu do czasu zwyczajnie sprały pasem, zamiast otaczać ich zimnym złem, kłamstwem, a w sytuacjach kryzysowych wystawiać na bezlitosną agresję tępych nauczycieli, głupich psychologów i jeszcze głupszych tzw. pedagogów szkolnych? A może nawet zamiast ciągać ich na sportowe treningi, wlec na wspinaczki górskie, kazać chodzić na korepetycje z wszystkich możliwych przedmiotów, czy nawet zmuszać ich do ćwiczenia gry na skrzypcach.
Bardzo łatwo jest zobaczyć jakieś obce dziecko, które stoi ze spuszczoną głową i zbiera reprymendę od swojego taty czy mamy, wzruszyć się i zawołać, że to skandal, że jak można być tak bezlitosnym, ze trzeba coś z tym zrobić. Bardzo łatwo jest nazwać klapsa karą cielesną, a później już tylko mówić o torturach i okrucieństwie. O wiele trudniej natomiast jest spojrzeć na los dzieci z pominięciem podsuwanych nam przez kulturę popularną zdjęć i historii nie mających nic wspólnego z życiem zwykłych rodzin. I proszę mi nie mówić, że ja lekceważę problemy, wyciągając palec w drugą stronę i krzycząc: „Patrzcie na nich!” Ja doskonale wiem, czym sa wszelkiego typu patologie. Natomiast chcę tylko powiedzieć, że tak zwane fizyczne karanie, czy napominanie, czy wychowywanie – ja zwał tak zwał – naszych dzieci w ogóle nie jest problemem. Ani dla rodziców, ani dla dzieci, ani dla rodzin. To nie jest absolutnie żaden problem. To nie jest ani zło, ani występek, ani patologia. To norma, którą tradycja przećwiczyła wielokrotnie i bardzo skutecznie. I ona nie ma nic wspólnego ani z nienawiścią, ani z okrucieństwem, ani z jakąkolwiek podłością, ani z brakiem miłości. Egzekwowanie dyscypliny, posłuszeństwa i właściwego postępowania przy pomocy tzw. kija nie jest w żaden sposób gorsze od zimnych, przepełnionych obojętnością wykładów psychologów, nie mówiąc już o tak zwanym złym przykładzie. Nie mówiąc już o kłamstwie. Więcej – jest nieskończenie lepsze, naturalniejsze i zwyczajnie ekologiczne.
Nie bardzo jest mi zręcznie wracać przy tej akurat okazji do przykładu z poprzedniego wpisu, a mianowicie sprawy Anny Komorowskiej i jej rodziny. Nie wiem, jak ona była traktowana w dzieciństwie. Nie mam pojęcia, czy – tak jak ona opowiada w jednym z wywiadów – jej dom był ciepły i przyjazny. Nie wiem, czy jak była bardzo mała, jej tato lub mama dali jej niekiedy klapsa. W ogóle nic na ten temat nie wiem. Nic, z jednym wyjątkiem. Wiem z całą pewnością, że z mojego punktu widzenia, i z moich doświadczeń, mogę ze stuprocentową pewnością obstawiać, że na tamto życie nie zamieniłbym tego pasa, który mój ojciec trzymał zawsze pod poduszką. I za co jestem mu na wieki wdzięczny. Tak jak i mój syn dziś też jest mi wdzięczny za tamtego kopniaka.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...