Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Donald Trump. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Donald Trump. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 20 maja 2025

Czy Piotr Gliński, podobnie jak większość z nas, jest nazistą?

 

Popularny niegdyś piosenkarz Bruce Springsteen, jak wielu z jego pokolenia, postanowił odświeżyć pamięć o sobie i udał się w trasę koncertową po Europie, gdzie nigdy zresztą nie był jakoś szczególnie hołubiony, i w trakcie występu w Niemczech uznał, że akurat tam nic tak nie poruszy publiczności, jak kilka odpowiednio obraźliwych gestów pod adresem prezydenta Trumpa, no a przy okazji da mu odpowiednią promocję w mediach, tak by jak najwięcej osób zorientowało się, że faktycznie kiedyś jakiś Springsteen faktycznie kręcił się po muzycznej scenie.

Zakomunikował więc Springsteen co zakomunikował, a szum jaki się podniósł zaskoczył nawet mnie, który od tak zwanych artystów sceny wymaga dokładnie tyle samo co od wszelkich innych artystów, czy to stolarstwa, krawiectwa, ciastkarstwa, czy ślusarstwa, a wśród owych wymagań absolutnie nie ma tego, by oni mieli, a w dodatku jeszcze artykułowali, poglądy na tematy nie związane z wykonywanym przez nich zawodem. A zatem też, kiedy dowiedziałem się, co Bruce Springsteen sądzi na temat Donalda Trumpa i współczesnej Ameryki, nawet nie uznałbym za stosowne wzruszyć ramionami, gdyby nie fakt, że, owszem ramionami wzruszył Donald Trump i Springsteenowi odpowiedział, no i zaczął się armagedon. Dziwne? Owszem, bardzo, no ale co ja mogę na to poradzić?

Ponieważ nałogowo słucham muzyki i gdziekolwiek pojawia się jakikolwiek muzyczny temat, to i ja tam przybiegam, obserwuję na Facebooku profil pod nazwą Far Out Magazine, no i zawsze zostawiam tam jakiś swój ślad. Nie inaczej było wczoraj, kiedy to redakcja zainicjowała debatę na temat awantury między Donaldem Trumpem, a artystami wszystkich krajów złączonymi w nienawiści do Ameryki pod aktualnym przywództwem. Napisałem więc tam komentarz, w którym zwróciłem uwagę na oczywisty fakt, że Bruce Springsteen jest zaledwie mocno już wyblakłym odpryskiem zlewaczałego środowiska, a Trump pozostaje wciąż „one and only”, więc to co tysiące piosenkarzy, muzyków, pisarzy, aktorów, malarzy i tzw. intelektualistów mają na jego temat do powiedzenia nie ma najmniejszej wagi. I proszę sobie wyobrazić, że mój komentarz wywołał falę pełnych oburzenia reakcji, gdzie na jedną zwróciłem szczególną uwagę. Otóż pewna pani napisała do mnie, żebym sobie przypomniał, bo najwidoczniej już zapomniałem, że był kiedyś człowiek o nazwisku Hitler i że ów Hitler to był wypisz wymaluj Trump, a ja sobie od razu pomyślałem, że gdyby to miało jakikolwiek sens, to bym jej napisał, że takich Hitlerów to my tu w Polsce mamy pod dostatkiem, i to od lat: Kaczyński, Macierewicz, Kamiński, Czarnek, a ostatnio nawet pojawił się Hitler w trzech osobach, czyli Nawrocki, Menzen i Braun. No ale sensu nie było, więc się zamknąłem.

Nie trzeba było jednak długo czekać, by dostrzec, że tu już problemem nie są pojedyncze osoby, nawet jeśli w nazistowskiej trójcy, ale cały kraj. Popularny wśród widzów telewizji TVN komik Kuba Wojewódzki zamieścił na swoim instagramowym profilu następujący rysunek.





Jak widać, nie przedstawia on Jarosława Kaczyńskiego z hitlerowskim wąsikiem, ani też unoszącego dłoń w nazistowskim pozdrowieniu Karola Nawrockego, ale Polskę, spod której, jak pająk spod brudnej, śmierdzącej szmaty, wyłazi czarna swastyka. A zatem, jak widzimy, nasi artyści poszli krok dalej w stosunku do artystów amerykańskich, czy jakichkolwiek innych. Im już nie wystarczy ogłosić, że oto nazistowski element próbuje atakować Polskę; dziś sytuacja jest ich zdaniem taka, że owym elementem nazistowskim stała się sama Polska. Jak to się stało? Ano tak, że ponad połowa z nas to naziści, którzy swój nazizm zadeklarowali w niedzielnych wyborach, nie głosując na Rafała Trzaskowskiego, Szymona Hołownię i Magdę Biejat. A nie Zandberga? Nie. Okazuje się, a poinformował o tym ze swojego łoża boleści Tomasz Lis, że Zandberg, odmawiając przekazania swoich głosów na Rafała Trzaskowskiego, postąpił jak niemieccy komuniści, którzy tak naprawdę mieli bezpośredni udział w doprowadzeniu do władzy Adolfa Hitlera.

Tak wygląda więc dziś sytuacja przed drugą turą wyborów prezydenckich i dobrzy, wrażliwi, inteligentni, pełni miłości i empatii ludzie zastanawiają się czy znajdzie się wystarczająca większość, która zdepcze tego pająka i wyrwie Polskę z owej nazistowskiej sieci. My tu natomiast pewnie jesteśmy ciekawi, kto to taki – no bo przecież nie Kuba Wojewódzki – zaprojektował i wykonał wspomniany wyżej rysunek. Otóż jego autorem jest poznański plastyk, niejaki Szymon Szymankiewicz, który jest wprawdzie jeszcze mniej publicznie rozpoznawalny od Bruce’a Springsteena, ale okazuje się, że w antypolskiej i antycywilizacyjnej branży zajmuje pozycję wystarczająco istotną, by swego czasu nawet nasz minister kultury Piotr Gliński uznał za stosowne wspomóc go w jego działalności finansowo. Zapoznałem się z człowiekiem i jego twórczością i wszystko, co chciałem wiedzieć, już wiem. Otóż Szymankiewicz wygląda jak przeciętny utatuowany od góry do dołu libek, gada jak oni wszyscy, a nagrodzona przez Piotra Glińskiego sztuka dzieli się na trzy części. Otóż są to przede wszystkim antykatolickie karykatury, gdzie mamy albo pomalowanego na żółto Jana Pawła II, albo krzyż z nałożoną na jego podstawę prezerwatywę, czy znów krzyż, gdzie zamiast tabliczki z napisem INRI umieszczona jest tabliczka z akronimem LGBT; dalej Szymon Szymankiewicz prezentuje plakaty typowo antypolskie, czyli orła przemielonego w maszynce do mięsa, pisany gotykiem napis „Nur Fur Polen”, znak Polski Walczącej stylizowany na logo sieci McDonald’s, Polską zawieszoną na proaborcyjnym wieszaku; a na końcu, jak rozumiem w celu uzupełnienia swojej oferty elementem pozytywnym, szereg rysunków z tryzubem oraz z niebiesko-żółtą flagą. I to na to wszystko Szymon Szymankiewicz poprosił ministra Glińskiego o pieniądze i je dostał.

I teraz na koniec potrzebuję wyjaśnić, po ciężką cholerę napisałem ten w gruncie rzeczy zbedny komoletnie tekst. Otóż ja nie wiem, czy Karol Nawrocki zostanie prezydentem Polski, nie wiem też, czy Bruksela kiedykolwiek wypuści nasz kraj ze swoich brudnych łap, nie wiem też oczywiście, czy Donald Tusk umrze w swoim łóżku, czy w więzieniu, ale wierzę i mam wielką nadzieję, że Piotr Gliński już nigdy nie będzie ministrem w polskim rzadzie, choćby i do spraw sportu.

sobota, 1 marca 2025

Wskazujemy różnice między papieżem Franciszkiem a Donaldem Trumpem

 



      Ja zdaję sobie oczywiście sprawę z tego, że choćby czytelnicy tego bloga, że nie wspomnę o innych osobach, ostatniego czego po mnie oczekują, to tego, bym powiedział co sądzę o wczorajszej awanturze w Białym Domu i o zachowaniu obu targających się za uszy prezydentów. A ja sam chętnie przyznaję, że z początku ani mi w głowie nie było, żeby tu wyskakiwać ze swoimi przemyśleniami. Tak się jednak wydarzyło, że kiedy z jednej strony czytałem owe, nadchodzące ze wszystkich scen politycznych awantur, opinie, to z drugiej przypomniały mi się bardzo wyraźnie i natarczywie pewne fakty z niedawnej jeszcze przeszłości, a to sprawiło, że uznałem iż jeśli się jednak nie odezwę, to czegoś bardzo istotnego zabraknie, ze stratą dla pewnej skrywanej mocno, zwłąszcza dziś, prawdy.

      Pamiętamy wszyscy jak trzy lata Rosja wjechała z pełnym impetem i z całą swoją militarną mocą i okrucieństwem na Ukrainę, cały świat – włączając w to dotychczas wiernych Putinowi państw, oraz gospodarczych środowisk –  w zadziwiająco solidarny sposób ogłosił, że ten sam Putin to okrutne, zasługujące na śmierć bydle, a rządzone przez niego społeczeństwo, z całą swoją historią i kulturowym dorobkiem to kupa śmieci. Tak to właśnie się działo, ja to pamiętam i pamiętam też jak każdy kolejny dzień przynosił tylko coraz  większą intensywnoś owych emocji. Pamiętam również, jak kolejne państwa, oraz biznesy, dzień po dniu ogłaszały bojkot rosyjskiego rynku, kolejne rosyjskie majątki były konfiskowane, a kolejni rosyjscy politycy byli stawiani przed międzynarodowymi trybunami pod zarzutem udziału w ludobójstwie. No i pamiętam oczywiście, jak każdy szanujący się internauta, czy to na Facebooku, czy na Twitterze, czy też na Instagramie i wszelkich innych komunikatorach, za swój święty obowiązek przyjmował umieszczenie w opisie swojego profilu ukraińskiej flagi, a niekiedy nawet dwóch czy trzech.

      I pamiętam jeszcze coś. Otóż niemal wszyscy oni – a ja z nimi –  byli głęboko przekonaniu, że Rosja tej wojny w z dotychczasowej nie przetrwa.

      I tak, ani się człowiek obejrzał, jak stuknęły trzy lata i nie zmieniło się praktycznie nic, ani na Ukrainie, ani w Rosji, ani też w naszych sercach. A więc tam Rosjanie żyją sobie jakby nigdy nic, przyzwyczaili się nawet do tego, że ich sportowcy walczą już tylko sami ze sobą, Ukraina tonie we krwi i w gruzach do tego stopnia, że młodsze pokolenie straciło już rozeznanie co do różnicy między Buczą, a Mariupolem, tu natomiast te wszystkie ukraińskie flagi ani drgnęły, tyle może że tu przewaga przechiliła się zdecydowanie na lewą stronę i to do tego stopnia, że im gorsze i wściekłe lewactwo, tym ich więcej.

       Ktoś teraz może się zastanawiać, co w tym co dotychczas powiedziałem jest takiego nowego, a tym bardziej zaskakującego. Otóż tu akurat nic. To jest zaledwie tło dla tego co się działo niejako w tle. Oto proszę sobie przypomnieć, jak wobec tego co się działo na Ukrainie reagował Watykan. Otóż ku powszechenmu oburzeniu absolutnie wszystkich zaangażowanych przeciwko Rosji i Putinowi stron, papież Franciszek ani razu nie opowiedział się po którejkolwiek ze stron. Cały świat żądał od Franciszka by potępił rosyjską agresję i wsparł moralnie Zełeńskiego, a on od początku, dzień po dniu, głosił jedno: wojna to zło, musi natychmiast zapanować pokój, należy natychmiast przerwać tę śmierć, to niszczenie domów i miast tę rozpacz i to strasznie nieszczęście jakie sprowadza na człowieka wojna. Świat wzywał Franciszka do poparcie Ukrainy, a on niezmiennie odpowieadał: Módlmy się o pokój.

       I proszę zwrócić uwagę, jak konkretnie było odbierane papieskie wezwanie. Prawic, i to czym bardziej prawa, wyzywała Franciszka od komunistów, a wręcz satanistów, a lewactwo, czym bardziej lewe – od takiego jak oni wszyscy pedofilów, i klechów bez serca.

     Jesteśmy zatem trzy lata po rosyjskiej agresji, ktora trwa i nie wydaje się kończyć, i cała Europa nagle dochodzi do wniosku, że największym wrogiem cywilizowanego świata są Putin i Trump, a ja już ze smutkiem podejrzewam, że bardzo bardzo liczy, że papież Franciszek umrze, a kolejny papież wezwie do tego by w Boże imię nie ustępować i walczyć do końca świata i jednen dzień dłużej.

     Napisałem że cały świat potępia Trumpa i Amerykę, ale niekoniecznie tak to wygląda. Otóż widzę bardzo wyraźnie, że ci wszyscy, którzy dotychczas atakowali Franciszka – szczególnie nasi kochani prawi –  za jego głos apelujący o zakończenie wojny, akurat tu twierdzą, że ten Trump to jest jednak gość. Ta wojna nie ma sensu, ta krew nie ma sensu, te cierpienia nie mają sensu. Tę wojnę trzeba zakończyć. A że dokładnie to samo od lat głosił tak okrutnie przez nich obrażany Papież, kto by o tym pamiętał?

     Lepiej o tym nie pamiętać. Wszyscy się teraz módlmy, żeby kolejnym papieżem został ktoś co najmniej na miarę Benedykta XVI, który wreszcie zrobi porządek z tymi pedałami.



poniedziałek, 11 stycznia 2021

... do you, Mr. Trump?

 

      Pamiętam że długo zanim w ogóle zorientowałem się, czym jest tak zwany Tweeter, nie mówiąc już o tym jak to sam zdecydowałem się założyć tam konto – nie mając bladego pojęcia po co to robię i w jaki sposób będę miał się na owym Tweeterze poruszać – wiedziałem oczywiście że coś takiego istnieje i że w ów projekt zaangażowane są osoby, których można podejrzewać o wiele, ale na pewno nie o to, że będą czuły potrzebę by tam dzień w dzień się kręcić i wrzucać owe mini-komentarze. Przyszedł jednak moment kiedy ktoś mnie zachęcił by tam stworzył sobie konto, moja młodsza córka, na moje pytanie, co ja mam tam robić, poinformowała mnie, że mam tam wrzucać krótkie komentarze, ewentualnie zdjęcia, dotyczące tego co akurat wpadło mi do głowy, licząc na to, że owe refleksje kogoś zainteresują. Po co? Po nic. Dla zwykłej zabawy.

      Zrobiłem to co mi dziecko kazało i tak już tam pozostałem na długie lata, nie zmniejszyło to jednak mojej ciekawości co do tego, co tam robią i z jaką myślą ludzie dla których ta ich aktywność w żaden sposób nie może być wynikiem albo potrzeby zabicia codziennej nudy, ewentualnie pragnienia rozrywki. I oto, proszę sobie wyobrazić, mam wrażenie że zrozumiałem cały sens istnienia tego rodzaju medium, gdy właściciele Twittera zdezaktywowali konto samemu Donaldowi Trumpowi, wciąż jeszcze aktualnemu i legalnie funkcjonującemu prezydentowi Stanów Zjednoczonych, dzięki czemu ja nagle znalazłem się w miejscu, gdzie nie mam bladego pojęcia o tym, co Donald Trump aktualnie porabia, co sobie myśli, a nawet czy w ogóle jeszcze żyje.

      Chciałbym w tym momencie zwrócić uwagę na tę ostatnią kwestię, wydawałoby się że najbardziej absurdalną. W końcu, ktoś powie, co jak co, ale o tym że Donald Trump umarł, popełnil samobójstwo, czy został zamordowany, z całą pewnością by nas najpierw poinformowały światowe, a za nimi lokalne media, więc nie przesadzajmy w tym szaleństwie. Otóż w obliczu ostatnich – ale też i przedostatnich – wydarzeń, nie uważam, by do tego rodzaju sytuacji, gdzie wobec braku bezpośredniej obecności Donalda Trumpa, my nie możemy mieć pewności co do jego losu, nie mogło dojść. Przepraszam bardzo, ale – znów w obliczu wydarzeń minionych miesięcy – jaką gwarancję tego że w sytuacji kryzysowej – a nie muszę nawet wspominać o tym, że z kryzysową sytuacją w sposób oczywisty mamy dziś do czynienia – światowe media, takie jak z jednej strony „New York Times”, „Washington Post” , BBC, czy CNN, a z drugiej Novosti, Xinhua, czy „Jerusalem Post” miałyby tu przejąć zadania tak zwanych „mediów społecznych”? Właściciele Tweetera, ale również Facebooka, oraz wielu mniejszych ośrodków – że już nie wspomnę o wszechpotężnym Google LLC przeprowadzili przy pomocy jednego krótkiego gestu proces usunięcia Prezydenta Stanów Zjednoczonych z dotychczas, wydawałoby się jedynej wolnej przestrzeni informacyjnej jaką jest Internet, i świat nawet nie westchnął; a jeśli westchnął, to my o tym nawet nie musimy nic wiedzieć. A ja mam wrażenie, że jeśli ów Twitter miał dla nas jakiekolwiek znaczenie to tylko – ale i aż – takie, byśmy mogli poinformować świat, że żyjemy i mamy się lepiej lub gorzej. I dziś okazuje się, że to straciliśmy. To albo przekonanie, że pewne rzeczy mamy zagwarantowane.

      Wystarczyło parę chwil, byśmy się też dowiedzieli, że dotychczas powszechnie uważany za najpotężniejszego człowieka na Ziemi, Prezydent Stanów Zjednoczonych nie dość że wcale nie jest najpotężniejszy, nie dość że w ogóle nie jest potężny, ale tak naprawdę jest kimś kogo można w jednej chwili poddać kompletnej publicznej anihilacji. A ja się już tylko zastanawiam nad tym, że skoro nikim, to nikim wobec kogo; lub czego. Pytanie które mnie od kilku dni prześladuje jest takie, że skoro Prezydent Stanów Zjednoczonych nie jest jednak najpotężniejszym człowiekiem na Ziemi, to kto mu to wreszcie tak naprawdę pokazał? Jak sądzę, najprostszą odpowiedzią byłoby odwołanie się do powszechnego w naszym kręgu przekonania, że nad wszystkim kontrolę sprawuje tak zwany „Rząd Światowy”, a więc z jednej strony najwyraźniej nieśmiertelnych staruszków takich jak Henry Kissinger, George Soros, czy Królowa Elżbieta II, a z drugiej grupa najbogatszych ludzi na Ziemi, co ciekawe, swoją drogą, wszyscy w ten czy inny sposób związani z Internetem, czyli, krótko mówiąc, Szatan. A ja, choć oczywiście teoria ta jest mi przynajmniej niekiedy bardzo bliska, coraz mocniej skłaniam się do podejrzeń, że ów „Światowy Rząd” to zwykła maska, za którą kryją się media. A w konsekwencji – i przynajmniej takiego stanu umysłu dziś doświadczam – w moim bardzo mocnym przekonaniu za sfałszowaniem prezydenckich wyborów w Stanach Zjednoczonych stoją tylko i wyłącznie media, nawet nie koniecznie kontrolowane przez kogoś z zewnątrz, ale funkcjonujące dziś jako autentyczne perpetuum mobile. Oczywiście biorę pod uwagę, że był taki moment kiedy ktoś – a nie wykluczony, że był to sam Szatan – wpadł na pomysł, że drogą do skutecznego zniewolenia społeczeństw będzie stworzenie mediów jako tak zwanej „czwartej władzy” i to czego doświadczamy dzisiaj jest już tylko wynikiem tamtego zagrania. To co jednak mnie absorbuje gdy pisze ten tekst, to nie szperanie w historii, lecz skupianie się na owej Sile, której, jak się okazuje, nikt nie jest w stanie się przeciwstawić.

      Ktoś powie, że to nie media sfałszowały wybory w kolejnych stanach, lecz ludzie i lokalne organizacje, którzy nienawidzili Trumpa do tego stopnia, że zaryzykowali aż tak bezczelne oszustwo; to nie media ostatecznie uznały wyniki głosowania w Georgii, Pensylwanii, Teksasie, czy w Virginii, lecz Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych, w którym znaczącą bardzo przewagę miał obecny prezydent; to nie media wreszcie zdecydowały, by uznać głosy elektorskie wskazujące Joe Bidena jako kolejnego prezydenta, lecz sam najwierniejszy z wiernych Mike Pence. Facebook, Twitter, „New York Times”, CNN, a nawet cały Hollywood na czele z Jimmym Fallonem nie mieliby w tym wypadku nic do gadania, gdyby powołani przez Republikanów sędziowie, a w ostateczności wiceprezydent Mike Pence walnęli pięścią w stół i zawołali: „Dość!”. Otóż tak się niefortunnie składa – a dziś to widać aż nazbyt jasno – że jedynym szaleńcem, który się pojawił na tej scenie był sam Donald Trump, cała reszta natomiast doskonale wiedziała, że przy sile prezentowanej przez media właśnie, odwrócenie oficjalnego – swoją drogą, proszę zwrócić uwagę na to w jak prosty sposób nieoficjalne stało się nagle oficjalnym – wyniku wyborów musi się zakończyć katastrofą, której Ameryka, a przy okazji cały świat nie przeżyje.

         W dniu gdy Mike Pence jak Piłat umył ręce, na Kapitolu doszło do zdarzeń, które historycy prawdopodobnie będą wspominali jako jeden z największych zamachów na demokrację. My dziś oczywiście wiemy, że w tym akurat dniu Kapitol, jak nigdy wcześniej, był niemal kompletnie pozbawiony zwyczajowej ochrony, a demonstranci zostali tam w sposób oczywisty celowo sprowadzeni, ale wiemy też, że ów historyczny akt terroryzmu trwał zaledwie parę godzin i zakończył się po tym jak prezydent Trump w swoim ostatnim tweecie zaapelował do protestujących o powrót do domu, ale nie musimy mieć ani szczególnej historycznej wiedzy, ani też wyobraźni, by wyobrazić sobie, jak by to wszystko wyglądało, gdyby Mike Pence ogłosił, że decyzję Kolegium Elektorów poddaje pod rozwagę parlamentów stanowych, w efekcie czego Wujek Joe już do końca życia mógłby przeglądać pedofilskie strony w jak najbardziej wolnym Internecie. My to wiemy, prawda?

        Wciąż jednak pozostaje pytanie, co z tym wspólnego mają media? Otóż w moim przekonaniu, jeśli owe setki milionów lewaków, ogarniętych kompletnie nieprzytomną nienawiścią do świata jaki znamy, były gotowe spalić świat, to w żadnym wypadku nie na gwizdnięcie Sorosa, Kissingera, czy Gatesa, ale byli już oni odpowiednio w tym kierunku wytresowani od wielu, wielu lat przez media właśnie. To media, czy to przez zwykłą propagandę, czy też przez odpowiednio sformatowany popkulturowy przekaz, doprowadziły do tego, że pod naporem owej popkulturowej propagandy współczesna cywilizacja rozpadła się jak domek z kart.

        Nie wiem co się dziś dzieje z prezydentem Trumpem, co on sobie myśli na temat tego co się stało, jakie ma plany i co słychać u tych grubo ponad 70 milionów Amerykanów, dla których on wciąż jest prezydentem. Myślę zwłaszcza o tym legionie, ale też oczywiście powiększonym o tych wszystkich, których prezydentem został pół żywy sklerotyk pedofil, a oni, jak to oni, uświadomią to sobie z odpowiednim opóźnieniem i się przerażą. Ale myślę też o nas tu w Polsce i bardzo wierzę, że te wszystkie tak śmieszne przepowiednie dotyczące tego, jacy to jesteśmy specjalni i wybrani, okażą się nagle jakimś cudem prawdziwe.


 

środa, 6 stycznia 2021

O nieznośnej potędze Systemu

 

        Piszę ten tekst, jednym okiem oraz drugim uchem obserwując relację CNN z tego co się akurat dzieje w Waszyngtonie i pierwsza myśl jaka mi przychodzi do głowy, to ta, że Trump został załatwiony na czysto. Oglądam rozmowę z „byłym urzędnikiem administracji Obamy”, słyszę jak ten sugeruje że nadszedł czas by uznać prezydenta Trumpa za niezdolnego do sprawowania urzędu, odwołać go ze stanowiska i oskarżyć o zdradę, i owa pierwsza myśl, że prezydent Stanów Zjednoczonych, rzekomo „najpotężniejszy człowiek na świecie”, został ostatecznie pokonany przez System, wraca jak ponury żart.

      Patrzę na ten obraz i wydaje mi się, że oto pierwszy raz od czasu rozruchów lat 60-tych, gdy ich organizatorami są Biali. Od wielu wielu lat zdążyliśmy się przyzwyczaić do tego, że ile razy dochodzi do agresji oraz zniszczeń na tym poziomie, za nimi stali niemal wyłącznie Czarni. Ale jeszcze coś. Zdążyliśmy się też przyzwyczaić, że ile razy mieliśmy do czynienia z tego rodzaju agresją, tak zwana „opinia publiczna” niezmiennie trzymała stronę protestujących, a w najlepszym wypadku ich usprawiedliwiała.

      Patrzę na to co się dzieje, słucham sposobu w jaki wydarzenia relacjonuje telewizja CNN i zaproszeni przez nią komentatorzy i staram się z jednej strony wyobrazić coś co pewnie już się nie zdarzy, a z drugiej jeszcze coś, co jest nadzwyczaj prawdopodobne. Otóż chciałbym zobaczyć, w jaki sposób światowe media na czele oczywiście z telewizją CNN relacjonowałyby te zdarzenia, gdyby jednak wiceprezydent Pence zdecydował się poprzeć apel Prezydenta, Bidenowi odebrano zwycięstwo, a przed Kapitolem zebrały się setki tysięcy czarnych bandytów z bronią i żądaniem nie powtórzenia wyborów, nie przeliczenia głosów, ale śmierci.  To jest jedno. Jednocześnie – i to jest coś absolutnie przerażającego – wyobrażam sobie co się stanie jeśli jakimś cudem za trzy lata dojdzie do sfałszowania wyborów w Polsce i nagle staniemy wobec rozstrzygnięcia porównywalnego ze skandalem z jakim od kilku miesięcy mamy do czynienia w Stanach Zjednoczonych. O nieograniczonej władzy Systemu piszę tu od lat, ale nagle zobaczyłem wyraźnie jak nigdy dotąd jaka to jest potęga.

      Oglądam relację CNN, przed chwilą Donald Trump zaapelował do protestujących, by mimo swojego rozgoryczenia tym co się stało w tym roku w Ameryce, zachowując w sercach ów żal, wraz z nim wrócili do swoich domów, i od tego czasu pojawiają się nowe komentarze, jeden po drugim wypełnione w stosunku do Donalda Trumpa nienawiścią na takim poziomie intensywności, gdzie jest już jasne, że oni nie spoczną dopóki go nie skażą za zdradę stanu. Włączam Twitter, oglądam jeszcze raz apel Prezydenta do protestujących do spokojnego powrotu do domu i widzę, że tam się pojawiło coś zupełnie nowego. Oni już nie tylko ostrzegają, że Trump kłamie, nie tylko dołączają komentarz przedstawiający oficjalny obraz zdarzeń, ale blokują retweetowanie, komentowanie, czy nawet polubianie tego wystąpienia.

       Powtarzam: oni go załatwili jednym krótkim zagraniem. Wystarczyło wycofać ochronę sprzed Kapitolu. Już jest po nim.   



sobota, 21 listopada 2020

O cywilizacyjnej wyższości kibola prawaka nad kibolem lewakiem

 

Dziś, jak zawsze w okolicach weekendu, przedstawiam swój najnowszy felieton napisany dla „Warszawskiej Gazety”. I znów o Ameryce i jej wariactwach. Zapraszam.

 

      Gdy pierwszy raz zobaczyłem obrazek jak to w szeregu miast Stanów Zjednoczonych, po rzekomym wyborczym zwycięstwie Joe Bidena, ludzie którzy w obawie przed zamieszkami zaczęli zdejmować z okien domów, sklepów i różnego rodzaju punktów usługowych deski mające chronić ich dobytek przed agresją dzikiego tłumu, zacząłem się zastanawiać, czemu oni to robią, gdy przecież jako ludzie z pewnością zapobiegliwi powinni brać pod uwagę, że zamieszki, których oni się tak bali, wcale jeszcze nie są wykluczone. W końcu przecież mogą się zacząć awanturować wyborcy Donalda Trumpa, najpierw rozczarowani samym wynikiem wyborów, a następnie być może odrzuconymi przez wszystkie kolejne instancje wyborczymi protestami kampanii Trumpa. Co ja mówię „mogą”? Oni powinni się zacząć awanturować. Co ja mówię „powinni”? Oni muszą. W końcu czegóż innego można się spodziewać po owej prawicowej, faszystowskiej  tłuszczy, która jak powszechnie wiadomo poza nienawiścią nie czuje nic.

      Tak sobie o tym myślałem, kiedy oto dotarła do nas informacja, że w Waszyngtonie odbył się wielki marsz zwolenników prezydentury Trumpa, w większości ludzi nie tyle rozczarowanych samym wynikiem wyborów, co sposobem w jaki one zostały przeprowadzone – ich zdaniem, w oparciu o powszechne i w największym stopniu bezczelne oszustwo. Powtórzę: Mamy ogromny, jak słyszę, wielusettysięczny marsz ludzi jednoznacznie niezadowolonych i nikt nie jest ranny, żadna szyba nie zostaje wybita, żadne auto podpalone, żaden policjant nie zadźgany nożem. Ludzie się zbierają, wyrzucają z siebie swoje żale, demonstrują swoją solidarność z prezydentem Trumpem i pewnie spokojnie rozeszliby się do domów, gdyby na końcu nie zostali zaatakowani przez... tak tak, pro-Bidenowskie  bojówki, które nie były w stanie znieść tego spokoju. No i zastanawiam się, czy przypadkiem, przerażeni ewentualnymi zamieszkami, których potencjalną skalę mogli ujrzeć jeszcze całkiem niedawno, postanowili przed tą dziczą się zabezpieczyć, nie uznali, że skoro prawdziwa dzicz została usatysfakcjonowana, można odetchnąć? Chyba tak. A o tym że się nie mylę, znakomicie zaświadczyły owe setki tysięcy ludzi zebranych w Waszyngtonie.

     I oto mijają powyborcze dni, a ja już nie tyle od samego Donalda Trumpa, co od paru bardzo wydaje się kompetentnych osób słyszę, że każdy kto się zna na amerykańskiej konstytucji, amerykańskim systemie wyborczym,  i tym w jaki sposób jest prowadzony cały proces zatwierdzania wyniku wyborów, wie doskonale, że szanse na to, by Joe Biden utrzymał stan którym się od pewnego czasu tak bardzo ekscytuje, są praktycznie żadne. Jeśli obowiązujący w Stanach Zjednoczonych system kontroli procesu wyborczego nie zostanie gwałtownie zmieniony – a na to się nie zanosi – to po swoich pierwszych, głównie medialnych, sukcesach, Joe Biden odbije się najpierw od Sądu Najwyższego, następnie od  Kongresu, któremu przewodniczyć będzie wiceprezydent Pence, a na końcu od większości z 51 stanów, w których przewagę akurat mają Republikanie.

      No i wtedy dopiero zobaczymy jak szybko ci cwaniacy zaczną ponownie zabijać okna deskami. 




  

     

 

piątek, 20 listopada 2020

Gdy Marcin Bigoszewski z Kostkiem Przegoniem zbudowali cyrk

       Dla zilustrowania wczorajszej notki wrzuciłem fragment telewizyjnego programu amerykańskiej telewizji Saturday Night Live, w którym jakis komik udawał Giulianiego w taki sposób, by obecna w studio publiczność – pardon me french – posrała się ze śmiechu. Czemu to zrobiłem? Wyjaśniłem to, jak sądzę, odpowiednio jasno już wczoraj, dziś tylko powtórzę. Chodziło mi o to, że przede wszystkim poziom tego występu był tak niski, że ja go nie potrafiłem porównać z tym nawet, czym jesteśmy zadręczani tu w Polsce przez tak zwane kabarety i to mnie, powiem uczciwie, zaskoczyło. Druga rzecz, to ta, że ja się autentycznie przestraszyłem widząc, jak bardzo owo antytrumpowe szaleństwo przebiło sufit, skoro Amerykanie ryczą ze śmiechu oglądając coś tak nieprawdopodobnie nędznego i to w dodatku w przekonaniu, że w ten sposób Trump już z całą pewnością przegrał. Ale jest jeszcze coś. Otóż wydaje się, że jeśli ktoś zostaje zapraszany do Saturday Night Live, to on nie może być pierwszym lepszym przybłędą, ale osobą z jakimiś tam gwarancjami, tymczasem kogóż my tu mamy? Gościa, który udaje Giulianiego, a ów występ przypomina jak żywo scenę z „Głowy na tranzystorach” Hanny Ożogowskiej, gdzie Marcin z Kostkiem postanowili założyć płatny cyrk dla okolicznych dzieci, by za uzyskane stąd pieniądze kupić kilka paczek gum do żucia. A ludzie się śmieją tylko dlatego, że on szydzi z Giulianiego, a przy okazji oczywiście z Donalda Trumpa.

      Ale mało tego. Oto wczoraj zajrzałem do Googla po to by znaleźć jakieś zdjęcie Donalda Trumpa do zilustrowania notki na Twitterze. Wpisałem w wyszukiwarkę frazę „Donald Trump” i natychmiast otworzyły mi się trzy propozycje, wszystkie z CNN-u. Pierwsza, gdzie zastanawiano się, czy Trump szykuje zamach stanu; druga, z sugestią, że Trump się dąsa, podczas gdy Ameryka umiera na COVID; trzecia,  zawierająca pytanie do czytelnika, czy on wybiera Trumpa, czy demokrację. Rzuciłem okiem na te tytuły, jeszcze raz sprawdziłem, czy rzeczywiście mamy do czynienia z CNN i pomyślałem sobie, że skoro tak, to znaczy że oni są w tak zwanej „czarnej dupie”. Potem obejrzałem sobie jeszcze raz fragment występu tego idioty udającego Giulianiego i włączyłem sobie na youtubie Giulianiego prawdziwego, gdzie w najnowszym odcinku swoich powyborczych refleksji, on nam pokazuje najwyraźniej jak to tylko możliwe, że wszystko jeszcze przed nami i że to nie będzie jakiś nudny jak flaki z olejem szwedzki psychologiczny dramat, ale autentyczna „Zabójcza broń” z samym Melem Gibsonem w roli głównej.

     To jest wprawdzie po angielsku, ale ponieważ moje doświadczenie jest takie, że dziś zdecydowana większość z nas zna język na tyle dobrze by zrozumieć wszystko, o ile tylko jest to wypowiadane powoli i wyraźnie, a w dodatku na dole są wyświetlane napisy, uważam że mogę zaryzykować. Ci natomiast co akurat znają wyłącznie francuski, niemiecki, czy rosyjski, albo jakimś cudem wyłącznie polski, z pewnością mają dzieci, które im pomogą. A zapewniam że warto. Proszę słuchać i przestać mi już wreszcie powtarzać, że nic z tego nie będzie. Bo będzie.



 

PS. Ktoś mi pewnie teraz powie, że ja jestem strasznie naiwny, skoro uwierzyłem jeszcze jednemu prawnikowi, z tą różnicą, że jest prezydentem USA, a więc kimś z pewnością bardziej od innych cwany. Otóż ja biorę pod uwagę możliwość, że wrażenie jakie Giuliani robi, to wyłącznie wynik metody na to by nas uwieść. Jak on potrafi być skuteczny widać choćby po tych paru przerywnikach, gdzie reklamuje swoje produkty. A zatem, możliwe, że on kłamie jak bura suka, a robi to tak dobrze, bo jest zwyczajnie najlepszy w swoim fachu. W sytuacji jednak gdy ja sam mogę się zdać na swoje przeczucie oraz wyczucie, zdecydowanie wolę polegać na kimś kto autentycznie robi wrażenie szczerego, niż na jakimś komiku bez cienia talentu, z tą myślą, że on tak naprawdę jest szczery, tyle że nie umie tego pokazać.

 

czwartek, 19 listopada 2020

Czy Donald Trump, z troski o życie Amerykanów, powinien poddać partię?

      Jak donoszą media – tym razem już chyba wszystkie – we Floyd County w amerykańskim stanie Georgia nagle zostało odnalezionych ponad dwa tysiące głosów, w większości oddanych na Donalda Trumpa, które zostały w ogóle nie policzone. Zwieziono więc te paczki do punktu wyborczego i kazano je oczywiście przeliczyć. Ponieważ dziś tam jest już tak, że nad każdym tego typu wydarzeniem wszystkim wisi czujne oko opinii publicznej i niczego się nie da ukryć, to najpierw osoby lokalnie odpowiedzialne za liczenie głosów ogłosiły, że to jest zaledwie wypadek przy pracy i za ową wpadkę odpowiedzialny jest wyłącznie jeden głupi i gnuśny pracownik, a następnie media – w tym, co ciekawe, nawet nawet tak zwany „nasz” portal tvp.info – poinformowały, że to i tak jest bez znaczenia, bo przewaga Bidena zarówno w Georgii, jak i w innych kluczowych dla wyniku stanach jest tak duża, że te drobne błędy owej różnicy nie zniwelują. Czytam te opinie, dziwię się ich, tu aż za bardzo demonstrowanej, powierzchowności, z jaką one próbują opisać stan rzeczy, a jednocześnie też nie mogę nie zauważyć dramatycznego wręcz lekceważenia roli jaka w całej tej procedurze przypada Sądowi Najwyższemu Stanów Zjednoczonych, o którego obsadę z takim zaangażowaniem i z nadzwyczajną wręcz skutecznością niemal do samych wyborów dbał prezydent Trump. A zatem, przez to, że obie te kwestie, a więc kompletnie nieistotna dla sprawy wielkość wyborczego oszustwa, oraz decydujący głos Sądu Najwyższego, zostały tak zlekceważone, chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jedną wypowiedź cytowanego tu już jakiś czas temu prof. Grzegorza Górskiego, którego, co swoją drogą warto zauważyć, dotychczasowe prognozy, włącznie z tą, że kolejne sądy stanowe będą protesty wyborcze Donalda Trumpa odrzucały, póki co realizują się co do joty:

 

 

 

Ponieważ wiele osób zadaje mi różne pytania i zachęca do kontynuowania spekulacji, to w ramach tego odniosę się do kwestii tego, skąd wiadomo co i jak orzeknie Sąd Najwyższy. Zwolennicy postrzegania sytuacja w USA wyłącznie w kontekście swoich polskich afiliacji politycznych, nie są w stanie zrozumieć jednej, podstawowej rzeczy. Jak orzekną sądy w Ameryce wiadomo nie dlatego, że ich skład (polityczny) coś determinuje, tylko dlatego, że jeśli coś już raz zostało rozstrzygnięte (precedens) to rzadko się zdarza aby nastąpiło overrule - czyli odrzucenie precedensu i stworzenie nowego.

Co z tego wynika dla naszej sytuacji dzisiejszej?

Prawnicy Trumpa będą powoływać się na orzeczenie w sprawie Bush v. Gore z 2000 roku (bardzo „świeży” precedens, dlatego bardzo silny). A tam Sąd uznał, iż warunki w jakich przeprowadzono wybory w trzech hrabstwach Florydy, nie spełniały warunku uczciwych wyborów. I dlatego trzeba było liczyć głosy od nowa. ale doprecyzowano jeszcze termin - safe harbor - do kiedy można liczyć. I okazało się, że po 36 dniach pełnienia urzędu prezydenta - elekta A. Gore mógł zacząć pisać książki o ociepleniu klimatu.

A więc:

1. Dzisiaj należy wykazać, że wybory nie były uczciwe i nie ma znaczenia, jaka była/jest/będzie przewaga jednego czy drugiego w tym czy innym stanie. Jeżeli były nieuczciwe, to jest to przesłanka do -

2. Stwierdzenia przez Mike'a Pence'a na posiedzeniu w dniu 6 stycznia, iż nieuczciwie wybranych elektorów nie można uwzględniać w procesie zatwierdzania certyfikatów z wyborów stanowych. Będą one bowiem sprzeczne z orzeczeniem Sądu Najwyższego, a tego się po prostu nie głosuje, no bo Kongres nie może przegłosować tego, czy wyrok Sądu Najwyższego obowiązuje czy nie.

Ergo:

3. Po zdyskwalifikowaniu głosów z wątpliwych stanów, żaden kandydat nie uzyska odpowiedniej większości i nie pozostanie nic innego jak tylko głosować w Izbie wedle reguły którą już opisałem.

To naprawdę jest wbrew pozorom bardzo proste i nie ma tu wielkiej filozofii dla każdego, kto choć trochę zna naturę prawa amerykańskiego.

 

      Na koniec chciałbym jeszcze już od siebie zwrócić uwagę na coś, co mnie autentycznie poraziło. Otóż dotychczas byłem przekonany, że o ile tu u nas w Polsce wszelkie możliwe granice wstydu zostały już dawno przekroczone, a polityczne napięcie sprawia, że z każdym dniem owo zidiocenie staje się coraz bardziej bezkarne, to choćby w takich Stanach, przynajmniej na poziomie rozrywki, jakiś standard jest zachowany. Owszem, wszyscy widzimy, że podczas ostatnich wyborów Joe Biden i jego elektorat potrafił zawstydzić nawet nasz PSL, ja jednak mam na myśli rozrywkę. Wygląda bowiem na to, że kiedy już następuje upadek, to dzieje się to po tak zwanej całości, i w efekcie dziś Ameryka wyprzedza już nie tylko Niemcy, nie tylko Wenezuelę, nie tylko Jana Burego, ale nawet coś tak szokującego jak kabaret Neo-Nówka. Oto Saturday Night Live. Proszę się trzymać foteli:

 


 

środa, 18 listopada 2020

Czy Jan Bury zostanie szefem doradców Demokratów w kolejnych wyborach prezydenckich w USA?

      Pisałem tu niedawno, powołując się na bardzo chłodne analizy pewnego prawnika nazwiskiem Grzegorz Górski, że Joe Biden może już dziś swoje marzenia o prezydenturze odłożyć na półkę, ponieważ cały zapisany w amerykańskiej konstytucji system najpierw zatwierdzania, a następnie ogłaszania ostatecznego wyniku wyborów, nie może dopuścić do tego, by wyłącznie ze względu na fantazję – nomen omen – Demokratów, amerykańska demokracja miała w ciągu zaledwie paru miesięcy zsunąć się do pozycji Wenezueli, czy dawnego Związku Sowieckiego. Przedstawił Górski rozciągający się przed nami kalendarz wydarzeń od dziś do stycznia przyszłego roku, pokazując bardzo precyzyjnie, jak przez pierwsze tygodnie, praktycznie do końca roku, przy wsparciu największych mediów oraz skorumpowanych sądów Biden będzie systematycznie i coraz bardziej oficjalnie pompowany jako zwycięzca listopadowego pojedynku, by wreszcie okazało się, że są instancje – oraz konstytucyjne gwarancje – które, jak już wspomniałem, ten obłęd zatrzymają.

     A co do tego że Górski ma rację, upewniła mnie relacja, jaką przedstawił na youtubie były burmistrz Nowego Jorku, a dziś prawnik prezydenta Trumpa, Rudy Giuliani, w oparciu o zeznania nadzwyczaj wiarygodnych świadków całej serii wyborczych przestępstw, jakie miały miejsce 3 i 4 listopada w rządzonym przez Demokratów Detroit. Wystąpienie Giulianiego trwa ponad 30 minut i kto zna język i ma ochotę choćby się sprawdzić, może sobie go wysłuchać, ja tymczasem, siłą rzeczy w ogromnym skrócie, opowiem, na czym polega problem, z którym będzie sobie musiała poradzić Ameryka. Przed nami dwa oficjalne, poświadczone urzędowo, świadectwa osób, które pracowały w swoich lokalach wyborczych, w pierwszym wypadku miejskiego urzędnika, w drugim republikańskiego obserwatora. Otóż – przypominam, że to nie są jakieś listy, czy notatki, ale zatwierdzone podpisem z odpowiednią pieczęcią oświadczenia, składane ze świadomością, że za kłamstwo idzie się do paki na co najmniej 5 lat, zwłaszcza gdy to jednak Biden zostanie prezydentem – oboje zwracają uwagę na następujące przypadki łamania prawa:

1.      1. Szef komisji wyborczej oficjalnie nakazał wszystkim członkom, by głosy wysłane po 3 listopada, antydatować, tak by mogły zostać zaliczone jako ważne;

2.      2. Członkowie komisji namawiali w sposób otwarty do głosowania na Joe Bidena, a jeśli ktoś nie potrafił się zorientować w procedurze, szli z nim do kabiny i tam dokładnie ich instruowali co do dalszych kroków;

3.      3. Szef komisji polecił wszystkim członkom komisji, by nie porównówali podpisów złożonych na nadesłanych kopertach, by sprawdzić, czy osoba zarejestrowana oraz głosująca to ta sama osoba;

4.      4. Szef komisji polecił członkom komisji, by w przypadku braku dokumentu potwierdzającego tożsamość odebrać głos na tak zwany „krzywy ryj”;

5.      5. Gdy o godzinie 4 nad ranem liczenie głosów zostało zakończone i okazało się, że Donald Trump ma ponad 100 tys. głosów więcej, na dziedziniec z tyłu budynku wjechały dwie furgonetki, z których wyniesiono ponad 100 tys. wypełnionych mniej lub bardziej starannie kart i rzucono je na stoliki do liczenia;

6.     6.  Przewodniczący komisji zarządził, by jeśli gdziekolwiek będzie brakowało nazwiska, czy podpisu, członkowie komisji mają ten brak osobiście uzupełnić;

7.     7.  Kontrolujący przebieg wyborów Republikanin stwierdził, że wczesnym popołudniem 4 listopada okna lokalu zostały zasłonięte deskami (co jest zapisane, jako sprzeczne z prawem);

8.      8. O godzinie 14 ów mężczyzna wyszedł na krótką przerwę, by zaczerpnąć powietrza i mimo wszelkich niezbędnych zaświadczeń, nie został już przez ochronę do środka wpuszczony;

9.      9. Wedle wielu innych relacji, w wielu miejscach kraju, obserwatorzy republikańscy nie zostali dopuszczeni do obserwowania głosowania oraz liczenia głosów.

       Przepraszam bardzo, ale czegoś podobnego, jak sądzę, nie było nawet w rządzonej przez Platformę Obywatelską i PSL Polsce.

       Jak informuje Giuliani, tego typu skierowanych do amerykańskich sądów skarg jest już grubo ponad sto i wszystkie relacjonują przebieg wyborów w dokładnie ten sam sposób. A ja się zastanawiam, jak to jest, że – niezależnie od tego, czy te oświadczenia to szczera prawda, czy stek kłamstw – już dziś niemal wszystkie oficjalne i nieoficjalne media jednym głosem oświadczają, że kampania Trumpa złożyła do sądów szereg protestów, nie przedstawiając przy tym ani jednego dowodu? Przecież to że te dowody – jakiekolwiek by one się ostatecznie okazały być – dziś są, to nie jest opinia, ale fakt. One istnieją fizycznie i jedyny problem jaki z nimi mamy to ten, że Giuliani je, owszem, pokazał, natomiast nic mi nie wiadomo o tym, by owe oświadczenia zostały zaprezentowane w CNN, czy w New York Timesie, czy w Onecie, choćby i z odpowiednim komentarzem.

      No i naprawdę nie rozumiem, jak to jest, że gdy Trump umieszcza na Twitterze informację, że wygrał wybory, pod jego wpisem znajduje się ostrzeżenie, że to jest wiadomość nieprawdziwa, natomiast gdy to samo o sobie pisze Biden, żadnego ostrzeżenia nie widać.

      No i jest coś jeszcze. Otóż wczoraj gdzieś znalazłem informację, że rosyjski klub Spartak Moskwa zamieścił w sieci zabawny rzekomo bardzo mem, nawiązujący do tweeta Trumpa, w którym ten informuje, że wygrał wybory, gdzie widzimy informację, że Spartak w roku 2017 pokonał na Anfield Liverpool 7:0, no i że ów mem cieszy się nadzwyczajną wręcz popularnością, budząc na całym świecie powszechny rechot. A ja bardzo przepraszam, ale skoro doszło już do tego, że kampania na rzecz prezydentury Joe Bidena osiągnęła punkt, gdzie oni zaczynają się zabawiać pod ruskie żarty nadawane przez piłkarzy Spartaka Moskwa, to ja już naprawdę coraz bardziej zaczynam się bać tego co się stanie, gdy po 20 stycznia okaże się, że to jednak Trump jest nadal prezydentem.  I z jednej strony, oczywiście boję się bardzo o Amerykę, a z drugiej zastanawiam się, czy to nie jest tak, że oni wszyscy doskonale wiedzą, że dowody na te oszustwa są na tyle mocne, że im już tylko pozostaje przejęcie władzy siłą i dziś już tylko potrzebują do tego odpowiedniej ilości armatniego mięsa. .. i właśnie się nim obkładają. Choćby i tu u nas w Polsce.



     

czwartek, 12 listopada 2020

A więc Trump, czyli białe Święta?

 

       Dziś nie napisze od siebie ani słowa, za to przytoczę treść dwóch wpisów jakie na Facebooku zamieścił prof. Grzegorz Górski, z tego co czytam, wybitny prawnik. Nie wiem oczywiście, czy on się przypadkiem gdzieś nie myli, ale ponieważ całość brzmi bardzo sensownie, bardzo proszę posłuchać:

 

 

Czekając na to, kto będzie prezydentem USA od 20 stycznia, kilka(naście) wyjaśnień prawno - konstytucyjnych:

1. Od jutra prawnicy D. Trumpa będą składać pozwy sądowe w sądach stanowych tam, gdzie z pewnością doszło do sfałszowania wyborów przez Demokratów (Arizona, Nevada, Georgia, Płn. Karolina, Pensylwania, Michigan i Wisconsin).

2. Sądy ustosunkowywać się będą do tych pozwów w ciągu kolejnych 10-14 dni (jedna lub dwie instancje + stanowe Sądy Najwyższe). Część tych wyroków będzie dla niego pozytywna, część nie (bo w przynajmniej w połowie tych stanów sądy są opanowane przez Demokratów).

3. Od niekorzystnych wyroków sądów stanowych, D. Trump odwoła się do Sądu Najwyższego i uzyska w ciągu ok. 7 - 10 dni odpowiednie nakazy skierowane do władz stanowych - Sąd Najwyższy będzie odwoływać się do precedensu z 2000 roku w sprawie Bush v. Gore).

4. W tym czasie komisje stanowe będą kontynuować liczenie głosów, a większość tych stanowych komisji będzie lekceważyć nakazy sądowe.

5. Stany muszą do 14 grudnia sformować swoje reprezentacje do Kolegium Elektorskiego i można przypuszczać, że Demokraci - idąc w zaparte - wyślą delegacje, nie bacząc na nakazy sądowe wedle "wyliczeń" przygotowanych przez CNN i AP.

6. Kolegium Elektorskie 14 grudnia dokona wyboru Bidena, nie bacząc na to, iż część stanowych grup elektorskich głosować będzie bezprawnie.

I TU ZACZYNA SIĘ ETAP DRUGI - zgodnie z ustawą z 1876 roku oraz 12 poprawką do konstytucji z 1804 roku :

7. Wyniki wyborów w stanach POTWIERDZA KONGRES na wspólnym posiedzeniu obu izb, które odbędzie się 6 stycznia.

8. Posiedzeniem połączonych izb kierować będzie wiceprezydent Mike Pence. Na pisemny i umotywowany wniosek jednego kongresmena i jednego senatora (łącznie) przewodniczący posiedzenia (wiceprezydent Pence) może potwierdzić nieprawidłowość stanowego certyfikatu. Jeśli owe certyfikaty będą sprzeczne z wyrokami i nakazami sądowymi, jest to raczej oczywiste.

9. Decyzja przewodniczącego izb NIE PODLEGA GŁOSOWANIU, bo tego nie przewiduje ani poprawka ani ustawa. W konsekwencji może to doprowadzić do sytuacji, w której część głosów elektorskich zostanie zakwestionowana, a żaden kandydat nie uzyska 270 głosów elektorskich.

10. Tu trzeba zastrzec, że sytuacji takiej nigdy nie było, a więc otwiera się tu przestrzeń do ukształtowania nowego precedensu konstytucyjnego.

11. Jeżeli okaże się, że tą drogą nie można potwierdzić wyboru prezydenta, bo nie uzyskał on wymaganej większości w kolegium elektorskim, to - I TO JEST NAJCIEKAWSZE:

12. Wyboru prezydenta dokonuje Izba Reprezentantów (contigent election). Jednak głosowanie nie odbywa się większością głosów członków Izby (czyli z 435 kongresmenów).

13. Głosowanie odbywa się stanami (czyli oddawanych jest 51 głosów) - każdy stan ma jeden głos i jaką on ma barwę decyduje to, która formacja ma większą ilość kongresmenów w tym stanie.

14. Na tę chwilę (w konsekwencji obecnych wyborów) Republikanie mają większość wśród kongresmenów z 28 stanów, Demokraci w 20. trzy stany nie mają większości którejś ze stron.

15. Ta procedura musi się zakończyć do 20 stycznia 2021 roku do północy. Jeżeli taki wybór nie zostanie przeprowadzony w tym terminie, prezydentem (acting president) zostanie ... speaker Izby Reprezentantów wybrany przez zwykłą większość w Izbie - a więc zapewne Nancy Pelosi.

Czy rozumiecie już Państwo, dlaczego Demokraci ogłosili "zwycięstwo", dlaczego próbują przy pomocy ulicy wywierać wpływ na sądy, grożąc wojną domową, etc.?

I teraz pytanie - Kto tak naprawdę jest bliżej prezydentury ????

Dlatego powtórzę za M. Twainem: pogłoski o śmierci D. Trumpa są przesadzone

 

A oto tekst najnowszy, zaledwie z wczoraj:

 

Skończyłem właśnie lekturę pozwu kampanii D. Trumpa złożonego do Federalnego Sądu Okręgowego w Filadelfii. Pozew został złożony przeciwko sekretarz stanu Pensylwanii K. Boockvar oraz kilku hrabstwom, w których doszło do największej ilości nadużyć wyborczych.

Główne zarzuty dotyczą:

a) naruszenia art. 1 sec. 4 Konstytucji, na mocy którego wszelkie regulacje dotyczące wyborów władz federalnych muszą być przyjmowane przez Legislatywy stanowe - w tym wypadku podstawowe regulacje dotyczące tzw. głosowania korespondencyjnego stworzyła pozwana sekretarz stanu, co narusza wprost stypulacje konstytucyjne;

b) regulacje sekretarz stanu stworzyły tzw. „two track election system” - track first - normalne głosowanie, w którym każdy głosujący poddany został określonym restrykcjom (weryfikacja tożsamości, weryfikacja podpisu); track second - głosowanie korespondencyjne, w którym nie prowadzi się żadnej weryfikacji tożsamości osoby głosującej - taka sytuacja wyczerpuje znamiona „nieuczciwych wyborów” opisane w orzeczeniu w sprawie Bush v. Gore (531 U.S. 98, 104-105, 2000).

Zakwestionowano 682.479 głosów jako oddanych niezgodne z Kodeksem Wyborczym.

Wbrew suflowanym pogłoskom, pozew robi mocne wrażenie, a poziom argumentacji konstytucyjnej bardzo wysoki.

Pozew skierowany został do Sądu Federalnego, co znacząco skraca drogę do ostatecznego rozstrzygnięcia w Sądzie Najwyższym.

Innymi słowy, scenariusz który opisałem kilka dni temu, realizuje się w sposób precyzyjny.

 

 

No i to tyle. Jak już wspomniałem, czy Górski ma rację czy nie, tego wiedzieć nie mogę, ale ponieważ myślę, że mieć może, życzę wszystkim miłego dnia.




 

 

 

środa, 11 listopada 2020

Lockdown, czyli czy było warto?

 

       Powiem zupełnie szczerze, że kiedy dowiedziałem się, że firma Pfeizer poinformowała o praktycznym ukończeniu prac nad szczepionką przeciwko COVID19, z jednej strony oczywiście się ucieszyłem, jednocześnie jednak autentycznie wystraszyłem. Skąd ta radość, sprawa jest oczywista, gdy chodzi o strach, już wyjaśniam. Otóż nie uważam, że jest coś szczególnie ekscytującego w tym, gdy człowiek się dowiaduje, że jest prorokiem, choćby nawet takim całkiem malutkim. A ja, mimo że wprawdzie nigdy nie wspominałem o tym, że do końca roku szczepionka pojawi się na amerykańskim rynku – choć, owszem, robił to prezydent Trump – parokrotnie tu wyrażałem swoje bardzo mocne przekonanie, że wirusa diabli wezmą zaraz po wyborach prezydenckich w USA. Oczywiście pewny – tak jak zresztą niczego w ogóle – nie byłem ani przez chwilę, choć jednoznacznie pisałem, że jeśli jest jakaś myśl, która mnie trzyma za gardło niezmiennie od dłuższego już czasu, to ta, że ów wirus został nam zesłany wyłącznie po to, by pozbawić prezydenta Trumpa drugiej kadencji. I tu znów, cóż aż tak strasznego dostrzegł ktoś w kolejnych czterech latach owej prezydentury, że urządził całemu światu aż taką „jazdę”, pojęcia nie mam i nie wiem nawet, kim ów ktoś mógł być: czy tak zwany Rząd Światowy, czy Bezos do kupy z Muskiem i Gatesem, czy może wreszcie Chińczycy, a może jeszcze ktoś, o kogo istnieniu ani ja, ani nikt inny nie ma bladego pojęcia. Jak mówię, tego nie wiem, natomiast wiele wskazuje dziś na to, że owszem, chodziło o to by odsunąć od władzy Donalda Trumpa i by zrobić to nawet za cenę tymczasowego zamknięcia całego świata.

       Czy ja tym samym sugeruję, że z tym całym wirusem to była zwykła bujda? W żadnym wypadku. Powiem wręcz, że w ostatnich dniach, ja wręcz po raz pierwszy od lutego zacząłem się bać, że ów koronawirus dopadnie kogoś z nas i to dopadnie na amen. Natomiast przez niemal cały ten czas podejrzewałem, że tu może chodzić wyłącznie o Trumpa i że do listopada nie mamy na co liczyć. Pytali mnie znajomi o to, jak ja sobie wyobrażam, że ów wirus się skończy. Ktoś wyjdzie na mównicę i ogłosi, że możemy zdjąć te maseczki, a może nagle, z dnia na dzień, liczba osób zakażonych zacznie drastycznie spadać, a może wreszcie ktoś przyjdzie i zakomunikuje nam, że to był tylko taki eksperyment i że bardzo mu przykro, jeśli kogoś narażono na zbyt duży stres? No a ja wówczas odpowiadałem, że nie mam pojęcia i powiem uczciwie, że bardzo się cieszę, że nigdy, ani jednym słowem, nie wspomniałem o szczepionce. Bo tego to już bym ze zdenerwowania nie wytrzymał. A przyznajmy, że to była odpowiedź, która się wręcz narzucała.

      No więc mamy tę szczepionkę, ktoś tam gdzieś już się dowiedział, że w Polsce za jedną dawkę trzeba będzie zapłacić trzy stówy, gdzieś też napisano, że od jutra Unia Europejska zaczyna prowadzić rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie zakupu paruset milionów sztuk, i nawet premier Morawiecki zapowiedział, że już rozpoczynamy tworzenie planu organizacji szczepień na przyszły rok. No i jeszcze coś, nie mniej ważnego. Otóż zabrał głos prezydent Trump i przypomniał na Twitterze, że on wiedział od początku, że ta szczepionka pojawi się w Ameryce do końca roku. W Ameryce. Do końca roku. A ja sobie w tym momencie myślę, że gdyby te wybory odbywały się tradycyjnie nie w listopadzie, a powiedzmy we wrześniu, to mam wrażenie, że on by zapowiadał początek owej produkcji na okres jeszcze przed jesienną, drugą falą koronawirusa. I też trafiłby w dziesiątkę.

       Ktoś się zastanawia pewnie, co teraz? Czy to znaczy, że Biden jednak już zostanie prezydentem i Trump pozostaje całkowicie niegroźny? Wcale nie. Przypominam, nigdy nie było, moim zdaniem, takiego planu, by wypuścić na rynek szczepionkę dopiero po tym, jak Biden, czy ktokolwiek inny, odsunie Trumpa od władzy. Pomysł by czekać z tym choćby i kolejne cztery lata byłby jednak zbyt ekscentryczny nawet jak na Chińczyków, że nie wspomnę o Elonie Musku. Chodziło wyłącznie o to, by stworzyć wokół owej pandemii tak wielką histerię, a w Stanach Zjednoczonych doprowadzić do tak wielu zarażeń, że ów temat stanie się pierwszym tematem kampanii i on to właśnie pozycją Prezydenta wystarczająco mocno zachwieje. Ktoś powie, że tematów było znacznie więcej. Możliwe; w końcu aż tak ważnie tego nie śledziłem, natomiast obejrzałem dwie prezydenckie debaty, oraz jedną debatę wiceprezydentów i za każdym razem kampania Bidena zaczynała od COVID-u. A w momencie gdy tuż przed wyborami liczba zarażonych w stanach wzrosła dwukrotnie, do grubo ponad stu tysięcy, byłem pewien, że to jest już tylko owa symboliczna kropka nad i.

        Czy im się udało? Powiem szczerze, że nie sądzę. Jak wiele na to wskazuje, Donald Trump był znakomicie do tego co się stanie przygotowany, a skuteczne przejęcie Sądu Najwyższego wcale nie jest jedynym tego dowodem. On był na to przygotowany i z tego co widzę, słyszę i czytam, wnioskuję, że jego szampański dziś nastrój wcale nie koniecznie musi być ani robieniem dobrej miny do złej gry, ani tym bardziej objawem żałosnej histerii. Jedyne co mnie niepokoi to fakt, że, jak zobaczyłem wczoraj w telewizji, Amerykanie powoli zaczynają zdejmować z okien i z wystaw sklepowych te deski, w przekonaniu, że skoro Biden został prezydentem, żadnych rozrób już nie będzie. W końcu, kto miałby je organizować? Prawica? Nie żartujmy. Z drugiej jednak strony pocieszam się myślą, że ci co te deski w pierwszej kolejności zakładali, to wyborcy Bidena. Prawica, nie bawiła się żadnymi deskami. Oni zwyczajnie się zbroili. I kto wie, czy ta broń jeszcze się im nie przyda?

        Tak czy inaczej, wygląda bardzo na to, że przed nami dobry nowy rok. Byle tylko spadł śnieg.



      

niedziela, 8 listopada 2020

Idzie wojna, idzie wojna, idzie krwawa rzeź, czyli media przestały kłamać

 

        Główne amerykańskie stacje telewizyjne poinformowały, że ostatecznie policzyli głosy i z owych wyliczeń wyszło im, że prezydentem Stanów Zjednoczonych został Joe Biden. Muszę przyznać, że choć minione dni przyniosły nam wiele bardzo ciekawych informacji na temat stanu w jakim znalazła się ostatnio słynna amerykańska demokracja, to że wynik prezydenckich wyborów ogłaszają media, jest wydarzeniem nieznanym chyba nigdzie na świecie. Nawet u nas, takie tytuły jak „Gazeta Wyborcza” czy Onet ograniczały się regularnie i niezmiennie do informowania o komunikatach PKW, cytowania sondaży, lub ewentualnie publikowania wewnętrznych redakcyjnych opinii, ale żadne z nich nie pozwoliłoby sobie na to, by jako pierwsze podawać oficjalne komunikaty. Ale to nie wszystko, nawet gdyby powiedzmy taki Tomasz Lis, w swoim zwyczajowym amoku, w powyborczy poniedziałek wypuścił kolejny numer swojego tygodnika z kolorowym zdjęciem i wielkim tytułem na okładce, nikt – poza może jakimiś nawiedzonymi internautami –  nie potraktowałby go poważnie,  z całą pewnością światowi przywódcy nie słaliby do rzekomego zwycięzcy listów gratulacyjnych, a światowe media nie informowałyby o tym że oto w Polsce prezydentem został ten czy tamten. Wczoraj Ameryka pokazała swoją nową zupełnie twarz. Oto ktoś gdzieś tam ogłosił, że zakończono liczenie głosów w Pensylwanii i w Nevadzie, tym samym Joe Biden uzyskał wymagane 270 głosów elektorskich, a zatem to on właśnie został prezydentem, i wieść poszła w świat. Nieważne że przed oboma kandydatami jeszcze szereg zarówno standardowych jak i już zapowiadanych specjalnych procedur, nieważne że  wciąż nie wiadomo co z tymi wszystkim głosami z Pensylwanii, które wpłynęły po 3 listopada i które Sąd Najwyższy nakazał oddzielić od reszty, nieważne że wreszcie sam Donald Trump od minionej środy zapowiada szereg wyborczych protestów i to nie będą ot takie sobie protesty, jakie zawsze się przy tego typu okazjach pojawiają, Joe Biden jest już prezydentem, a Donald Trump może się już pakować i odchodzić w niesławie.

        Dotychczas stan obłędu, który doprowadził do tego, co się właśnie w Stanach wydarzyło miałem zwyczaj nazywać po prostu i zwyczajnie obłędem. Dziś wydaje mi się, że za tym wszystkim stoi coś znacznie, znacznie większego i poważniejszego. Oto proszę sobie wyobrazić, że Joe Biden, gdy tylko wczoraj otworzył telewizor i usłyszał, że owe głosy elektorskie ma już w kieszeni, pierwsze co zrobił, to wszedł na swojego Twittera i natychmiast zmienił sobie opis na „prezydent-elekt”. Mało tego. Również kobieta, którą on sobie wyznaczył na wiceprezydenta, uznała że i ona od tej chwili jest już wiceprezydentem-elektem i poinformowała o tym na swoim twitterowym profilu. A to jest już coś zupełnie niezwykłego. Bo oto jest tak, że nawet gdyby o tym że Biden wygrał te wybory poinformowały nie media, ale odpowiednie instytucje, to i tak jeszcze przez pewien czas oni nie byliby żadnymi elektami, tylko zaledwie... ja wiem? Ludźmi w poczekalni? I znów, wie to każdy polityk na świecie. Myślę że nawet Rafał Trzaskowski, gdyby w niedzielny wieczór sondaże pokazały jego zwycięstwo, nie zacząłby o sobie mówić, że jest prezydentem-elektem. Joe Biden i ta cała jego wice, owszem, weszli w to jak w masło.

       I teraz pojawia sie pytanie, dlaczego. Najprościej byłoby powiedzieć, że oni cierpią na tę samą przypadłość jak co fani na całym świecie, a więc żaden obłęd, ale prawdziwe czyste opętanie. Podobnie jak cała reszta, zarówno Biden jak i Harris, zwyczajnie nie wytrzymali i wpadli w ową nigdy nie kończącą się otchłań. Ja jednak myślę, że w tym szaleństwie, jak mawiał stary Will, jest metoda. Moim zdaniem rację tu ma Donald Trump, który powiedział, że ponieważ oni czują, że tak naprawdę już przegrali, bardzo chcą wyprzedzić czas i udawać, że oni tam gdzie są już byli od dawna; że za tym ich zachowaniem stoi tylko jedna myśl, żeby zakrzyczeć prawdę i ewentualnie odpowiednio przygotować ów kłębiący się tłum na nieuchronną wojnę.

       I jeśli koś myśli, że ja się tu zaledwie bawię z własnymi myślami i na podparcie swoich tez nie mam nic konkretnego, to już służę. Oto jest tak, że od dłuższego czasu, śledzę na Faccebooku kongresmena Petera Kinga, no i tak się złożyło, że wpadłem wczoraj na komentarz, który on zamieścił w reakcji na relacjonowane przeze mnie nowe otwarcie. Mówiąc w skrócie, pisze King że wynik wyborów nie jest jeszcze oficjalnie ogłoszony i wszystko się może zmienić, zwłaszcza że kampania Trumpa kwestionuje sposób liczenia głosów w kilku stanach, jeśli jednak sądy uznają, że wszystko odbyło się lege artis i Joe Biden zostanie ogłoszony prezydentem, on zachęca wszystkich, by ów werdykt przyjęli ze spokojem i od tego momentu traktowali Bidena jako Prezydenta Stanów Zjednoczonych, bo jest demokracja i takie tam. I proszę sobie wyobrazić, że w momencie gdy chciałem ten wpis podać dalej, stało się coś, czego w całej swojej internetowej karierze nie doświadczyłem, a mianowicie otrzymałem informację, że zanim to zrobię, powinienem zapoznać się z odpowiednim objaśnieniem, jak na to wszystko patrzy Facebook. Szczęśliwie udało mi się ten krok pominąć i wszystko zakończyło się pomyślnie.

      Ponieważ jednak nadal chciałem wiedzieć co w trawie piszczy, udałem się na twitterowy profil prezydenta Donalda Trumpa, licząc na to, że przynajmniej stamtąd dowiem się, w jakim on jest nastroju. I tam z kolei spotkały mnie dwie rzeczy, obie nadzwyczaj pozytywne. Przede wszystkim, każdy kolejny  tweet Prezydenta był ukryty za ostrzeżeniem, że w trosce o moją intelektualną kondycję, Twitter ostrzega mnie, że to co za chwilę przeczytam może mnie wprowadzić w błąd, a więc lepiej będzie jeśli sobie pójdę gdzie indziej. Oczywiście zlekceważyłem owo ostrzeżenie i co się okazało? Tam bieżących komentarzy raczej nie ma, zaledwie kilka ostatnich zapowiadających składanie protestów, i to wszystko. Czemu napisałem, że obie informacje uznałem za pozytywne? Przede wszystkim to że Donald Trump najwyraźniej nie popadł w jakąś niebezpieczna histerię, świadczy moim zdaniem o tym, że on jest przede wszystkim zajęty, a skoro zajęty, to zapewne zajęty w bardzo konkretnym celu. Jednak to co naprawdę mnie ucieszyło to to, że oni, nawet kiedy już ich zdaniem jest po wyborach i Joe Biden został ich prezydentem, stają na głowie, by żaden obcy akcent nie został bezkarnie przemycony do bieżącej dyskusji. I myślę sobie, że jeśli oni tak bardzo dbają o to, by nikt sobie nie pomyślał, że podawany przez nich wynik wyborów jest wciąż niepewny, to znaczy, że on faktycznie jest niepewny, a jeśli Donald Trump nie histeryzuje, a już z pewnością nie histeryzuje w takim stopniu jak towarzystwo prowadzącego Joe Bidena do Białego Domu, to znaczy że on jest wciąż znacznie mocniejszy niż różni tacy próbują nam wmawiać.

       Parę dni temu, kiedy prezydent Trump wygłosił telewizyjne wystąpienie do narodu w sprawie wyborów, telewizja CNBC je przerwała, a prowadzący dziennikarz oświadczył, że stacja nie może pozwolić na to, by Bogu ducha winni ludzie byli wystawiani na manipulacje. A ja sobie myślę, że sytuacja jest taka: CNBC przerywa wystąpienie walczącego o kolejną kadencję prezydenta Trumpa, by on nam nie mieszał w głowach; Twitter zasłania jego tweety, by nas ochronić przed groźną nieprawdą; wreszcie Facebook uprzedza mnie, że jeśli poślę dalej wypowiedź kongresmena Kinga, mogę nie wiedzieć co czynię. I o tym wszystkim informują mnie media, które od czasu jak sięgam pamięcią nie dbają o nic innego, jak o to bym cokolwiek czynił, czynił to, nie wiedząc co czynię. Po tych wszystkich latach sączenia w umysły wspomnianych Bogu winnych ludzi najbardziej perfidnych kłamstw, po tych wszystkich latach gdy z każdym dniem coraz głośniej krzyczy owa prawda, że media żywią się kłamstwem i dzięki kłamstwu jeszcze istnieją, po tych wszystkich wreszcie latach gdy stopniowo wszyscy byliśmy przyzwyczajani do tego, że prawda tak naprawdę nie istnieje, ci kłamcy przychodzą do mnie i zatroskanym głosem ostrzegają mnie bym nie ulegał manipulacjom, bo manipulacje to zło.

           W tej sytuacji ja mam do powiedzenia już tylko jedno: coś czuję że zbliża się wojna i czuję też, że owej wojny najbardziej boją się ci, którzy ją wywołają.




 

     

      

sobota, 7 listopada 2020

O tych co nie walczą z epidemią, lecz próbują zębami wyrwać nam z gardeł wolność

 

      Im dłużej napływają do nas kolejne wiadomości dotyczące niekończących się amerykańskich wyborów i im bardziej owe wiadomości potwierdzają obłęd jaki ogarnął tak zwany „cywilizowany świat”, tym bardziej myślę sobie, że jeśli Donald Trump nie poradzi sobie z tym strasznym przekrętem, jaki mu szykuje liberalny świat, to, przepraszam bardzo, ale z niego jest dupa, nie prezydent. On miał pełne cztery lata by przygotować się zarówno na niedawne rozróby pod hasłem „Black Lives Matter”, a już z całą pewnością na to co dzieje się w tych dniach. Mówię „przygotować się”, bo to, że on wiedział co się szykuje wydaje się oczywiste; sam o tym, że szykowany jest gigantyczny przekręt, wspominał wielokrotnie i za każdym razem robił wrażenie, jakby w żadnym wypadku nie robił z gęby cholewy. A zatem, wciąż jestem pełen wiary w to, że mając pod ręką nie tylko odpowiednie służby, ale przede wszystkim może Sąd Najwyższy, nie dopuści do tego by – tak, tak! – Ameryka stoczyła się do poziomu tak bardzo ostatnio popularnej Białorusi.

      Z drugiej strony, aż nazbyt wyraźnie widzę – a ten widok utrzymuje  mnie w coraz większym przekonaniu, jak złe jest dla państwa oddanie zbyt dużej władzy regionom – w jak niebezpiecznej sytuacji stawia amerykańskie państwo pojedyncza siła poszczególnych stanów. Widzieliśmy to już podczas wspomnianych awantur, gdzie najbardziej nieokrzesane lewactwo do spółki z równie nieokrzesanym elementem z getta, było praktycznie na prostej drodze, by Amerykę zwyczajnie spalić i to wobec kompletnej bezradności, a często przy niemal bezpośrednim wsparciu lokalnych władz. Z tego co obserwujemy, widać jak na dłoni, że jeśli tylko władza w danym stanie, a niekiedy nawet w samym mieście, zostanie opanowana przez owo antytrumpowe szaleństwo, jest w stanie zrobic dokładnie wszystko i nie ma takiej siły, która by jej w tych jej planach przeszkodziła.

     Jednak tu właśnie widzę rolę dla Donalda Trumpa, jak słyszę, najpotężniejszego człowieka na Ziemi, który zdecydowanie nie powinien dopuścić do praktycznego zamachu stanu. I wydaje mi się, że ma on tu do swojej dyspozycji wystarczająco dużo odpowiednich narzędzi. Jednocześnie jednak, choć jak już wspomniałem, bardzo wierzę w to że on wygra, to doskonale wiem, co się stanie, jeśli oni i tym razem nie dadzą rady przeprowadzić swojego czarnego planu. Jeśli dziś w Ameryce dochodzi z jednej strony do owych jakże bezczelnych fałszerstw, a z drugiej dzieje się rzecz zupełnie bez precedensu, czyli wielka telewizyjna stacja  przerywa wystąpienie wciąż było nie było urzędującego prezydenta, bo ktoś uznaje, że on kłamie, to znaczy, że tam już doszło do takiego poziomu desperacji, że jeśli jednak nie uda się odebrać Trumpowi  drugiej kadencji, to oni są gotowi na wszystko, a ja już nie chcę nawet myśleć, co owo „wszystko” może oznaczać. To już nie będzie zwykłe podpalanie samochodów i plądrowanie sklepów, ale prawdziwa wojna. Prawdziwa.

     Czemu ja się przejmuję tak bardzo tą ich sytuacją? Oczywiście trochę dlatego, że zawsze lubiłem Amerykę z jej całym takim czy innym bagażem, i chciałbym żeby jej się jak najlepiej powodziło, a jakoś nie mogę uwierzyć, że owo powodzenie zapewni im ledwo żywy socjalista-pedofil. Przede wszystkim chodzi mi o to, że nie mogę nie widzieć dramatycznego wręcz podobieństwa między tym, co się dzieje tam, a tym co przeżywamy tu na miejscu. I nawet nie chodzi mi o te wciąż nie do końca powyzdychane demonstracje i kolejne skierowane przeciwko Polsce brukselskie inicjatywy. Mam tu na myśli cały ów nastrój, jaki towarzyszy z każdym dniem coraz szybciej rosnącej liczbie zakażeń, a przede wszystkim zgonów, który tak znakomicie w swoim szaleństwie określił wspominiany przeze mnie parę dni temu prof. Simon, mówiąc o demonstrującej młodzieży: „Oni nie walczą z pandemią; oni walczą o wolność”. On oczywiście miał na języku te dzieci, ale jestem pewien, że w głębi duszy równiez siebie i całe to liczne towarzystwo, z którym się tak bardzo czuje związany: oto przyszedł dla nich czas, kiedy oni mają głęboko w nosie nie tylko pandemię, ale w ogóle wszystko co im się tam zmieści – oni walczą o wolność. On i wielu, wielu innych – polityków, dziennikarzy, lekarzy, artystów, profesorów, nauczycieli, sędziów, uczniów, pisarzy – gotowi są przypłacić wywalczenie owej wolności życiem.   

      Kiedy patrzę na te demonstrujące tłumy, kiedy czytam komentarze na takich portalach jak onet.pl, czy tvn24.pl, to widzę coś, czego dotychczas nie widziałem: tu już się, jak śpiewał nasz wielki mistrz Wiesław Gołas: „psia nędza, nikt nie oszczędza”. A ja do tego dodam, że nie dość że nie oszczędza; tam już wszyscy uznali, że nie ma ani Boga, ani Szatana, tylko owa wolność, którą oni zdobędą dziś, albo już za chwilę.

       I to jest oczywiście bardzo ciekawe. Jak już wspomniałem, odnoszę wrażenie, że to co się dzieje dziś w Polsce, bardzo przypomina to co obserwujemy w Filladelfii choćby, jednak tu akurat mam refleksje jeszcze bardziej złożone, a jednocześnie ponure. Otóż kiedy wybuchła pandemia, w pierwszej chwili bacznie obserwowałem rozwój wypadków, by wreszcie wysnuć hipotezę, że – i przyznaję się bez bicia, że nie jestem w stanie przedstawić na to żadnych nie dość że dowodów, to nawet logicznej argumentacji – to co się dzieje ma na celu nie dopuszczenie do tego, by Donald Trump utrzymał prezydenturę. Takie miałem i mam przeczucie i ono nie dość że mnie ani na chwilę nie opuszcza, to jeszcze dziś szczególnie mocno dręczy. W jakiś to przedziwny sposób, którego nie jestem w stanie rozgryźć, ktoś zdecydował, że dziś świat nie potrzebuje niczego więcej jak tego, by Donald Trump nie mieszkał przez kolejne cztery lata jako prezydent Stanów Zjednoczonych. Czemu to jest takie ważne? Oczywiście tego nie wiemy. Jednak kiedy dziś, gdy piszę ten tekst, dzienna liczba zakażeń w Stanach osiągnęła poziom 124 tys., co jak się zdaje przekracza dwukrotnie to co w najgorszych dniach oni mieli dotychczas, a w Polsce zbliżamy się do 500 zgonów dziennie, co stanowi połowę dotychczasowej liczby, to nie potrafię nie wiązać jednego z drugim. Zwłaszcza gdy czytając bieżące doniesienia, dowiaduję się, że raptowny przyrost oddanych głosów na Joe Bidena jest wynikiem przede wszystkim wzrostu zakażeń, a na wzrost zakażeń w Polsce nie ma jakiegokolwiek wpływu ten tłum wariatek i ich kolegów na ulicach.

       Przepraszam bardzo, ale niech mi, proszę, nikt nie mówi, że oto mamy dzień jak co dzień.  Cały świat oczywiście walczy z pandemią, ale są dwa kraje na świecie: Polska i Stany Zjednoczone, gdzie mamy do czynienia z autentycznym kataklizmem. I znów, niech mi nikt nie mówi, że nic się nie dzieje. Ja śledzę przebieg codziennych wydarzeń, oglądam TVP Info, obserwuję, jak się zachowują „Gazeta Wyborcza”, TVN24 oraz Onet, wyglądam przez okno na ulicę i nie mogę się powstrzymać od myśli, że jeszcze parę dni, a to wszystko się skończy. Albo i nie. Jedyne co jest w tym pocieszające, to to że wtedy nadal prezydentami będą Donald Trump i Andrzej Duda.

       A jeśli ktoś mnie zapyta, o co się tak naprawdę toczy walka, to odpowiadam: Diabeł jeden wie. No i oni.




Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...