Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indie. Pokaż wszystkie posty

piątek, 7 maja 2021

Za co koronawirus nie lubi Indii?

 

Dziś pragnę podzielić się pewną refleksją dotyczącą sposobu w jaki państwowa propaganda zachęca nas, byśmy nie wierzyli różnego rodzaju oszustom i w czasie pandemii dbali o siebie i innych. Poniższy tekst ukazuje się też dzisiaj w „Warszawskiej Gazecie” i mam tylko nadzieję, że nikt nie zrozumie go jako zachęty do tego by zrzucić te cholerne maski i pokazać światu, jacy to jesteśmy wolni i niezależni.      

 

 

       Gdy chodzi o Indie, swoją wiedzę ograniczam do dwóch informacji. Pierwsza z nich jest krótka i, jak mówią Anglicy, „to the point”, czyli że tam mieszka niemal półtora miliarda ludzi. Druga z nich wymaga dłuższej wypowiedzi. Otóż pewien znajomy Hindus, żyjący i pracujący w Polsce, opowiadał, że w najbliższym czasie będzie musiał wrócić do Indii, by zająć się kwestią ożenku swoich trzech sióstr. Rzecz w tym, że one wszystkie są w odpowiednim wieku i to właśnie zadaniem rodziny pozostaje znalezienie – oraz opłacenie –  odpowiedniego męża, a to akurat na nim, jako na kimś kto zyskał odpowiednią finansową pozycję, spoczywa ów obowiązek. Głównym problemem jednak pozostaje to, że ponieważ jedna z owych sióstr nieszczęśliwie jest niepełnosprawna, i nie dość że nie ma szans na wydanie jej za mąż, to ona stanowi dla rodziny bardzo poważne towarzyskie obciążenie, to trzeba będzie ją zabić. Znajomy to powiedział zupełnie poważnie, bez śladu ironii. Normalnie tak jak się informuje o tym, co słychać i jak się sprawy mają.

        Dziś z kolei media podały informację, że papież Franciszek modli się o to by Indie, jak słyszymy, ogarnięte klęską pandemii koronawirusa, Pan Bóg raczył wyrwać z objęć owego nieszczęścia. A ja słucham zarówno słów Franciszka, jak i codziennych komunikatów na temat wspomnianego nieszczęścia, i oto czego się dowiaduję. Otóż dzisiejsze Indie, podczas gdy w liczbach bezwzględnych rejestrują mniej przypadków śmierci wywołanej plagą koronawirusa niż Stany Zjednoczone, czy Brazylia, to w relacji zgonów do liczby mieszkańców zajmują 115 miejsce, wyprzedzając nawet tak gwałtownie reklamowaną przez przeciwników szczepionek Szwecję, która, tak na marginesie, dumnie zajmuje 32 miejsce na świecie, nie wspominając o  naszej kochanej Polsce.

      W tej sytuacji więc, ja mam parę, moim zdaniem ważnych, uwag. Otóż, nie zapominając oczywiście o tym, że Indie to jest cywilizacja, która zawsze może nas czymś zaskoczyć, chciałbym zwrócić uwagę na to że jeśli w półtoramiliardowym kraju dziennie z powodu koronawirusa umiera trzy tysiące osób, to jest to informacja z naszego punktu widzenia kompletnie nieistotna. Oczywiście jest też bardzo możliwe, że tych ludzi umiera tam dziennie 300 tysięcy, tyle że oni w kompletnej ciszy nikną w zgiełku owych mordowanych kalekich sióstr, no ale skoro tak, to po ciężką cholerę zawracać nam głowę danymi, których jedynym celem, jak sądzę, jest zachęcenie jak największej liczby Polaków do tego, by skorzystali z Narodowego Programu Szczepień, z tym jednym, kompletnie absurdalnym argumentem, że oto w ciągu minionej doby w wyniku zarażenia koronawirusem w Indiach zmarło 3 tys. osób? Na kim ta liczba ma zrobić wrażenie? Na ludziach, którzy uważają, że nie ma żadnej pandemii?

         Gdy chodzi o mnie, niezmiennie noszę maseczkę i czekam na wyznaczony dla mnie termin szczepienia, kiedy jednak słyszę te modlitwy za Indie, to czuję się trochę dziwnie.



środa, 16 sierpnia 2017

Hinduja, czyli dzieci Bollywoodu

       Parokrotnie już tu o tym wspominałem, ale ponieważ za każdym razem wiekszość z nas uparcie traktowała owe deklaracje jako żart, lub, co gorsza, prowokację, powtórzę to raz jeszcze: ja od wielu już lat nie dość że książek nie czytam, to wręcz ich nie biorę do ręki. Powtarzam więc to i niezmiennie zapewniam, że to nie jest ani prowokacja, ani żart, lecz czysta prawda: od wielu, wielu już lat, książek nie czytam, a jeśli nagle zapragnę jakichś ekstra wzruszeń, to puszczam sobie jakąś starą piosenkę, ewentualnie idę z moim synem do kina.
       Czemu tak? Otóż odpowiedź, wbrew pozorom, jest bardzo prosta. Moim zdaniem – i jak najbardziej biorę pod uwagę taką możliwość, że jest to wynik mojej coraz bardziej zaawansowanej starości i tego wszystkiego, co ona w sposób naturalny niesie – jestem głęboko przekonany, że po tych wszystkich literackich emocjach, jakich doznałem, będac jeszcze najpierw dzieckiem, a następnie młodzieńcem, gdy chodzi o tak zwaną „literaturę”, nic ciekawego mnie nie czeka. Jestem bowiem bardzo mocno przekonany, że kierunek, w jakim w ostatnich latach poszedł świat, ostatecznie i nieodwołalnie zabił to, co dotychczas nazywaliśmy – i to zarówno gdy chodzi o literaturę, jak i każdy inny rodzaj sztuki twórczej – geniuszem. Czy to gdy chodzi o sztuki plastyczne, czy o muzykę, czy o teatr, czy wreszcie o wspomnianą literaturę, dziś mamy do czynienia wyłącznie z jakimś ponurym przekrętem, którego jedynym celem jest wyłudzenie tak zwanej „kasy”, a praktycznie ostatnim towarem, o którym można powiedzieć, że jest do przyjęcia, jest film. I lepiej już nie będzie.
      Nie czytam książek, a więc nie mam też pojęcia, w jakim kierunku rozwija się współczesna polska, ale też światowa, literatura. Ostatnie informacje, jakie udało mi się zupełnym przypadkiem uzyskać, wskazywały na to, że emocje miłośników książki krążą między dupczeniem Kuczoka, a pijaństwem Twardocha, ostatnio jednak przeczytałem na blogu Coryllusa, że oni wszyscy uznali, że liczą się jednak wartości i dziś każda kolejna współczesna polska powieść rozpoczyna się od lotniczej katastrofy, by następnie przejść w rozważania nad sensem życia. A to by wskazywało na to, że kiedy oni już się napili, podupczyli i wyrzygali, wsiedli w samolot, by pojechać na targi do Londynu, nagle się przestraszyli, że co to będzie, gdy nagle coś się tam zepsuje i oni zlecą z tych 10 tysięcy kilometrów na mordę, no i znaleźli kolejny temat. Przepraszam bardzo, ale jaki ja mam powód, by się tym czymś ekscytować?
      Oczywiście mamy wolność, każdy z nas robi co chce i szuka satysfakcji tam, gdzie ma ochotę, i nikomu nic do tego. Jeśli jest jednak ktoś, kto czuje, że stanął przed ścianą i nie wie, jak się w tej nowej sytuacji odnaleźć, polecam księgarnię pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie wszystko jest takie jak kiedyś. Weźmy choćby moje wyprawy na dziewiąty krąg:

       
     Te akurat refleksje, w odróżnieniu chyba od wszystkich poprzednich, będą nosić nieco wesołą nutę. I to nawet nie dlatego, że ich bohaterowie zajmują dalsze miejsca w odpowiednich rankingach, ale przez to, że tym razem bardzo niebezpiecznie zbliżamy się do czegoś co popularnie określa się nazwą „Bollywood”, i to wcale niekoniecznie dlatego, że właśnie zamknęliśmy temat Al-Waleed bin Talal bin Abdulaziz al Sauda. No ale nie uprzedzajmy zdarzeń.
      We wcześniejszym tekście zwróciłem uwagę na zadziwiający bardzo fakt, że wbrew powszechnemu przekonaniu, że największe fortuny zgromadzone są na Bliskim Wschodzie, pozostając w rękach naftowych szejków, wśród najzamożniejszych ludzi na świecie wcale nie jest tak łatwo znaleźć osoby pochodzące z tamtego rejonu, a pierwszy arabski miliarder na liście „Forbesa”, biznesmen z Arabii Saudyjskiej, członek rodziny królewskiej, Al-Waleed bin Talal bin Abdulaziz al Saud, zajmuje tam miejsce dopiero w czwartej dziesiątce. A i to, gdyby się przyjrzeć jego finansowej karierze, chociaż faktycznie na jej początku stał handel ropą, dziś on niemal wyłącznie żyje z przejmowania różnorakich biznesów i handlu akcjami. Ropa się tam za bardzo nawet nie pojawia. Jeśli natomiast chcemy zobaczyć, jak wygląda biznes naftowy, powinniśmy się raczej udać do Teksasu – a jak ktoś ma ochotę na żarty to na stadion Chelsea, czy do niedawna choćby i do Poznania – a nie dusić w upale Bliskiego Wschodu.
      Jest jednak jeszcze coś, co być może zastanawia jeszcze bardziej, niż ów przedziwny arabski mit, a mianowicie dający się z łatwością zauważyć brak na czołowych miejscach we wszelkich finansowych rankingach przedstawicieli Zjednoczonego Królestwa. Jak jeszcze przyjdzie nam wspomnieć przy okazji refleksji na temat rodziny Rostchildów, absolutnym centrum finansowym świata jest londyńskie City, którego zarówno administracyjny, jak i polityczny status sprawia, że kiedy przyjeżdża tam brytyjska królowa, to jej przywódcza rola się automatycznie kończy, i jeśli ktoś się tam ma komuś kłaniać, to prędzej ona powoływanemu przez Rotschildów burmistrzowi i jego Radzie, niż oni jej. A zatem, łatwo stąd wysnuć wniosek, że z tą potęgą Brytyjskiego Imperium wcale nie jest tak, jak się przywykło sądzić. No ale żeby wśród faktycznych właścicieli naszego świata byli Szwedzi, Francuzi, Niemcy, Włosi, Hiszpanie, Brazylijczycy, ale już nie Brytyjczycy, i tak robi wrażenie, należy przyznać, trochę dziwne.
        Na szczęście i tu, podobnie ja tyle razy wcześniej, okazuje się, że pozory mylą, no i że przede wszystkim wystarczy stracić jeden drobny element, by przy okazji utracić cały sens, a więc prawdę. Wystarczy bowiem odwołać się do opinii wyrażonej jeszcze setki lat temu przez pierwszego doradcę królowej Elżbiety I, niejakiego Johna Dee, by zrozumieć, że z punktu widzenia Imperium, potęga Korony nie zna granic. A zatem, czy mamy do czynienia ze Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Australią, Indiami, Rosją, Afryką, Południową Ameryką, czy nawet i Chinami, to wszystko są tereny, gdzie wpływy Korony są w ten czy inny sposób decydujące. Nawet jeśli tylko na poziomie języka, bez którego żaden z owych rejonów nie będzie w stanie prowadzić swoich interesów, a więc i istnieć. To po pierwsze. Po drugie natomiast – podobnie jak się to ma w przypadku tak wpływowych rodzin, jak opisywani tu już Rockefellerowie czy Rotschildowie – nikt z nas tak naprawdę nie wie, jak wielkim majątkiem dysponuje dziś dynastia Windsorów. Nikt z nas nie ma bladego pojęcia, jaki majątek netto posiadają Elżbieta II z mężem, ich rodzeństwo i dzieci, oraz dzieci ich dzieci. Wystarczy może zwrócić uwagę na fakt, że wedle bardzo poważnych szacunków, narodzona zaledwie parę miesięcy temu księżniczka Charlotte już dziś dysponuje majątkiem w wysokości ponad miliarda dolarów. Tylko dzięki temu, że się urodziła i stała się czwartym w kolejce kandydatem do tronu. Bo, powtórzmy za Johnem Dee to raz jeszcze: Imperium nie zna granic i to ono decyduje kto jest jego przedstawicielem, kto jego sługą, a kto ma stać w kolejce i czekać na wezwanie, choćby po to, by Imperium zabawiać.
      Oto w tych dniach z 69 miejsca rankingu „Forbesa” na miejsce 76 spadli bracia Hinduja z majątkiem 14,2 miliardów dolarów, tym samym przesuwając na owej liście Wielką Brytanię o kilka dobrych pozycji. Kim są zatem owi bracia Hinduja? Przede wszystkim, i to należy podkreślić już na samym początku, są to wedle oficjalnych szacunków najbogatsi dziś Brytyjczycy, a jednocześnie Hindusi, których Imperium zgodziło się traktować jak swój narodowy skarb, i to skarb na tyle cenny, że, jak głosi publiczna plotka, Srichand P. Hinduja, najważniejsza osoba w międzynarodowym konglomeracie Hinduja Group, jej prezes i główny udziałowiec, może sobie pozwolić na tego rodzaju ekstrawagancję, że gdy zostaje zaproszony na bankiet do brytyjskiej królowej – co mu się zdarza stosunkowo często – jako oddany abstynent i wegetarianin, pojawia się tam z własnym jedzeniem.
      A wszystko zaczęło się w roku 1914, kiedy niejaki Parmanand Deepchand Hinduja uruchomił w Mumbai w Indiach rodzinną firmę produkującą i handlującą tekstyliami, która z miejsca zaczęła odnosić takie sukcesy, że już w roku 1919  rodzina mogła otworzyć swoje oddziały w Iranie. Srihand urodził się, jako drugi syn Parmananda w roku 1935 na terenie dzisiejszego Pakistanu i właściwie od pierwszego momentu, gdy był w stanie pracować, przejął swoją część rodzinnych biznesowych obowiązków zarówno w kraju, jak i w Teheranie, gdzie rodzina pozostała aż do roku 1979, kiedy to islamska rewolucja zmusiła właścicieli do tego, by przenieść interesy do Europy.
      Prawdziwy jednak początek owej nieprawdopodobnej wręcz kariery związany jest – jakżeby inaczej – z tym, co stanowi o kulturze Indii i o jej bardzo szczególnej, ale jednak wielkości, a więc czymś, co znane jest pod nazwą Bollywood. Otóż na początku lat 60-tych Hinduja nabył prawa do dystrybucji za granicą wielkiego przeboju indyjskiego kina pod tytułem „Sangam”. Uznał Hinduja, że najlepiej będzie skoncentrować się na dystrybucji filmu na rynkach bliskowschodnich i dzięki niezwykłemu sukcesowi owej historii, zarobił swoje pierwsze miliony.
        „Sangam” nie tylko był jednym z pierwszych bollywoodzkich filmów nakręconych w kolorze, ale przede wszystkim jako pierwszy wykorzystał w swojej historii sceny z Europy, a więc z Wenecji, Paryża, Londynu, czy Genewy, co w następnych latach stało się w tej dziwnej sztuce tradycją. Warto tu może opowiedzieć choć bardzo krótko fabułę tego filmu, a to głównie dlatego, że ona, jak mało co, pokazuje, czym tak naprawdę jest kariera i życie braci Hinduja. A to z kolei dlatego, że pod pewnym szczególnym względem, oni faktycznie wyglądają jak wyjęci żywcem z bollywoodzkiego filmu.
      Otóż Sundara, biednego sierotę z marginesu, oraz jego kolegę Gopala łączy od dziecka wielka i szczera przyjaźń. Podczas gdy Sundar prowadzi swoje zwykłe, biedne życie, Gopal zdobywa wykształcenie, w konsekwencji wyjeżdża na studia do Londynu, a następnie, już jako niezwykle zdolny prawnik, wraca do Indii i ponownie spotyka się ze swoim ubogim kolegą. Problemem jest jednak to, że i jeden i drugi kochają się w również znanej im od dziecka dziewczynie imieniem Radha. Dziewczyna także, tyle że już potajemnie, kocha obu mężczyzn, jednak jej rodzice, ze względu na niski status społeczny Sundera, od początku oczywiście stawiają na Gopala. Aby pokazać potencjalnym teściom, że on też zasługuje na rękę ich córki, Sunder udaje się na wojskowe szkolenie, by zostać pilotem myśliwców, a następnie wyrusza na wojnę w Kaszmirze. Tam niestety ginie, co sprawia oczywiście, że Gopal może już bezpiecznie wyznać swoją miłość ukochanej. Szczęśliwa para planuje małżeństwo, kiedy nagle okazuje się, że Sunder jednak nie umarł i stęskniony wraca do dwojga najbliższych mu osób, a więc do ukochanej i przyjaciela… I tak dalej, i tak dalej.
       To więc był faktyczny początek, jednak już chwilę potem, zapewne z wykorzystaniem pieniędzy zarobionych na Półwyspie Arabskim na owej poruszającej historii, pojawiły się interesy kolejne, i to wciąż na linii Indie – Iran, tak z pozoru bez znaczenia, jak eksport cebuli i ziemniaków, czy rudy żelaza. 
      Jak już wspomnieliśmy, w roku 1979, w obawie przed muzułmańskim szaleństwem, bracia Hundaja poczuli się zmuszeni do opuszczenia Iranu i przenieśli interesy do Europy. Srichand Hinduja z bratem Gopichandem polecieli do Londynu, by tam dalej zajmować się eksportem, ich brat Prakash zamieszkał w Genewie, skąd mógł bardziej skutecznie zarządzać finansami firmy, natomiast najmłodszy z braci, Ashok, pozostał na miejscu w Indiach i stamtąd już doglądał spraw w wymiarze lokalnym.
      Po wykupieniu w latach 80-tych od brytyjskiego Leylanda Ashok Leyland, oraz Gulf Oil od Chevrona, a później, już w latach 90-tych, po otwarciu banków w Szwajcarii i Indiach, Hinduja stają się jednymi z największych potentatów indyjskiego biznesu, obok takich potęg, jak Tata, Birla, czy Ambani.  W roku 2012, za ponad miliard dolarów, Grupa wykupuje w całości największego na świecie producenta ciekłych metali, amerykańską firmę Houghton International. W roku 2013 „Financial Times” informuje, że – znany nam bardzo dobrze i w Polsce –  Lakshmi Mittal stracił właśnie swoją pozycję najbogatszego Azjaty, a tym samym najbogatszego Brytyjczyka, na rzecz właśnie SP Hinduji. W tym samym roku, „Forbes Life” ogłasza, że wart 500 milionów dolarów dom Hinduji na londyńskiej Carlton House Terrace tuż obok Buckingham Palace jest trzecią najdroższą prywatną rezydencją na świecie.
      Nie jest łatwo określić, czym zajmuje się Hinduja Group, bo oni mają na oko wszystko, co przynosi pieniądze, natomiast niewątpliwie sama nazwa kojarzy się przede wszystkim z Ashok Leyland, drugą pod względem wielkości indyjską firmą produkującą samochody, czwartym największym na świecie producentem autobusów i szesnastym na świecie producentem ciężarówek. W swoich sześciu fabrykach, Ashok Leyland produkuje również części zamienne do samochodów, oraz silniki, jednych i drugich sprzedając rocznie tysiące. Gdy chodzi o produkcję autobusów, wedle wewnętrznych szacunków, Ashok Leyland przewozi dziennie ponad 60 milionów pasażerów, a więc więcej niż cała indyjska kolej.
       Jednak i tu interesy braci Hinduja wcale nie ograniczają się do tych autobusów. Inwestycje prowadzone są na najróżniejszych kierunkach, w efekcie czego można powiedzieć, że Hinduja Group to praktycznie dziś wszystko, od banków, przez ropę, IT, handel nieruchomościami, chemię, aż po zwykłą rozrywkę. Abyśmy mogli jednak zyskać choćby drobne pojęcie na temat zakresu prowadzonych przez braci Hinduja operacji, wystarczy rzucić okiem na takie choćby interesy jak: Hinduja Bank (Switzerland) Ltd, IndusInd Bank, Hinduja Global Solutions Ltd, Gulf Oil Corporation Ltd, P D Hinduja National Hospital and Medical Research Centre i wiele, wiele innych.
      I choć to jest to, co braci doprowadziło do dzisiejszej pozycji, przy tym wszystkim jednak, jak sądzę, wypada wciąż pamiętać o tym jak to się wszystko tak naprawdę zaczęło. Bo ile byśmy nie mieli przed sobą tych banków, tych rezydencji, tych, kompanii naftowych, zawsze na pierwszym planie pojawią się czterej niemal identyczni Hindusi w tych swoich czarnych garniturach, w okrągłych okularach, z całą tą swoją indyjską aurą, no i tamten film o dwóch kolegach i ich ślicznej koleżance. Dlaczego tak? Bo jak się zastanowić, to na początku tego wszystkiego zawsze jest to coś, co z jednej strony sprawia, że to Bollywood, a nie Hollywood reprezentuje najbardziej spektakularny przemysł filmowy na świecie, a z drugiej, że to Indie tak naprawdę mają dziś najwięcej na świecie milionerów. I proszę nie mieć do mnie pretensji, że nie wiem jak to się dzieje i dlaczego.
       Kilka lat temu w lokalnej indyjskiej prasie pojawiło się zdanie: „Słyszałem plotki na temat tego, ile oni wydają na same kwiaty, jednak nie mogę ich tu opublikować, bo bracia Hinduja by się za mnie wzięli na poważnie”. W związku z czym ta informacja? Otóż w styczniu 2006 roku bracia Hinduja postanowili ożenić trzech swoich synów. Wszystkich na raz. Podczas jednego przedstawienia, jednej imprezy, jednego biznesowego gestu. Jeśli ktoś ma choćby minimalne pojęcie na temat kultury Indii, nawet jeśli tylko zaczerpnięte z filmów takich jak wspomniany wcześniej „Sangam”, wie, że ślub w Indiach to nie żarty. Jeśli ktoś wie, jak zawzięty potrafi być Hindus z miliardami dolarów na koncie, nie zdziwi się też, że kiedy pewnemu dziennikarzowi po wielu miesiącach starań o uzyskanie wywiadu od braci Hinduja, a więc od pana SP, pana GP, panów Prakasha i Ashoka, kiedy wywiad był już gotowy do publikacji, okazało się, że zanim to nastąpi, należy z niego usunąć informację, że rozmowa odbywała się w pokoju z żyrandolem i perskim dywanem. Jeśli wreszcie ktoś wie, czym dla Hindusa z miliardami na koncie jest ślub syna i paru jeszcze bratanków, przyjmie jako rzecz oczywistą, że tam nikt się oszczędzać nie będzie. I tak też było 15 stycznia 2009 roku, kiedy to na uroczystość zaślubin trzech młodych Hinduja w Royal Western India Turf Club stawiło się wprawdzie zaledwie 10 tysięcy najbardziej bliskich przyjaciół rodziny, tyle że jednocześnie –  tak się akurat przy okazji złożyło – wszystkich najważniejszych ludzi w Indiach.
     Jak relacjonował sytuację redaktor „Daily in Bombay” Rajiv Bajaj, Hundaja „zaprosili wszystkich, każdego ministra w rządzie w Delhi, każdego gubernatora wszystkich 26 stanów, każdego parlamentarzystę, każdego bardziej liczącego się dziennikarza i oczywiście wszystkich najważniejszych przedsiębiorców. W najbardziej ekskluzywnych hotelach w Bombaju zarezerwowano 500 pokoi dla gości, którzy przybyli z Londynu, Genewy i z Bliskiego oraz Dalekiego Wschodu. Zaproszenia na wspólną uroczystość były zdobione prawdziwym srebrem i złotem, a jakby tego było mało, po otwarciu koperty, można było wysłuchać specjalnie zaaranżowanej na tę okazje melodii. Do każdego zaproszenia dołączona została specjalna, 48-stronicowa, książeczka z cytatami z Księgi Wedy. Na każdym zaproszeniu, małymi literkami na samym dole było napisane: ‘Prosimy o nie przynoszenie prezentów’”.
      Jeszcze czego, prawda? A jakie to by miały być prezenty? Eliksir na nieśmiertelność?
      Wielu obserwatorów twierdzi, że tego typu okazje bracia Hinduja traktują, jako kolejny sposób na umocnienie swojej pozycji w świecie finansów. Inni jednak, jak choćby popularny indyjski powieściopisarz Shoba De sugeruje, że Hinduja to zwykłe „buractwo”. „Miałem okazję ich poznać”, mówi. „Oni mi się wciąż mylą. Przypominają mi te rosyjskie babuszki, gdzie po otwarciu jednej, pokazuje się kolejna. Możliwe że to przez te identyczne czarne garnitury i identyczne okulary”.
     Shoba, mimo zaproszenia, nie zjawił się na uroczystości. „Nie chadzam do cyrku”, oświadczył.
      Wedle doniesień medialnych, dwa z owych trzech małżeństw zaaranżowanych zostało przez rodziców wyłącznie na podstawie horoskopów, natomiast trzecie, między synem GP, Dheerajem oraz Shalini Chandiramani, córką pewnego dystrybutora filmowego z Maroka, to coś niemal równie wielkiego, bo autentyczna miłość. A trzeba przyznać, że czegoś takiego jak prawdziwa miłość wszyscy oni byli spragnieni przynajmniej od czasu, gdy kilka lat wcześniej 22-letni syn Srichanda Dharam zakochał się w pewnej urodzonej w Anglii Hindusce, w tajemnicy przed rodziną się z nią ożenił i z którą, kiedy okazało się, że rodzina jest jednak bardzo niezadowolona, wspólnie postanowili popełnić bardzo spektakularne samobójstwo. Oboje zakochani wyjechali gdzieś w odludne miejsce na Oceanie Indyjskim, tam zamknęli się w drewnianej chałupie, chałupę podpalili, i tyle dobrego, że dziewczyna w ostatniej chwili spanikowała i uciekła z tego piekła.
       I to jest, moim zdaniem, cała prawda o braciach Hinduja i w ogóle o kodzie kulturowym, który oni reprezentują. Przy okazji też, można się zastanawiać, dlaczego ktoś taki jak Brytyjczycy, starannie ukrywając swoje sukcesy finansowe, do reprezentowania Imperium na tym akurat poziomie wysyłają akurat Hindusów. No ale powiedzmy, że to nie nasz problem.


To jest zaledwie jedna z historii przedstawionych w tej książce. Jeśli ktoś ma ochotę, wystarczy że zajrzy tu, a stamtąd już droga bardzo prosta.

wtorek, 15 lipca 2014

Czego nie pozwalają nam wiedzieć antykwaryści z City

W swoim dzisiejszym wpisie http://coryllus.salon24.pl/596269,cymelia-czyli-o-zydach-i-ich-aspiracjach, opisuje Coryllus zjawisko, co do którego dotychczas mogliśmy mieć zaledwie pewne podejrzenia, o którego istnieniu mieliśmy wystarczająco wiele informacji, które jednak wciąż pozostawało bardziej w sferze domysłów, niż czystych dowodów. Mam tu na myśli istnienie i działalność czegoś, co można nazwać mafią antykwaryczną. Powołując się na informacje zawarte w książce Karola Estreichera o pewnym zapomnianym krakowskim antykwariuszu Fabianie Himmelblau, pisze Coryllus tak:
„Czy już rozumiecie jaka jest funkcja profesorów uniwersyteckich? Jeszcze nie? To Wam ją objaśnię, otóż chodzi o to, by biorąc pieniądze z budżetu nieistniejącego w żadnym poza podatkowym wymiarem państwa, utrzymywać w głowach ludzi fikcję o przeszłej wielkości tego państwa. Celowi temu służą śmieci wymiecione z antykwariatu starego Fabiana, które dziś uchodzą za cymelia. Dlaczego – spytacie – uniwersytet sam nie zajmie się poszukiwaniem i gromadzeniem rzeczy naprawdę wartościowych? Dlaczego – jeśli już nie może tego robić – nie zajmie się edycją źródeł, a niechby i tak nędznych, jak te które otrzymał z łaski starego Fabiana, tak żeby chociaż zaburzyć te dziwne układy panujące na rynku treści ważnych, a naszym umysłom dać jakąś prawdziwą pożywkę, a nie makulaturę? Otóż uniwersytet nie może tego zrobić, bo wtedy do drzwi pana rektora zapukają koledzy Fabiana Himmelblaua uzbrojeni w szpadryny i noże. I skończą się żarty. Rynek antykwaryczny bowiem to sprawa poważna, o wiele poważniejsza niż narkotyki i ropa. Możecie się o tym sami przekonać kupując zapomnianą książkę Karola Estreichera, pod tytułem ‘Nie od razu Kraków zbudowano’”.
O co chodzi? Mówiąc krótko o to, co tak ładnie opisał George Orwell w zdaniu: „Kto kontroluje teraźniejszość, ten kontroluje przeszłość, a kto kontroluje przeszłość, kontroluje przyszłość”, a co na interesującą nas dziś kwestię przekłada się tak: „Kto kontroluje antykwariaty, kontroluje przeszłość i definiuje przyszłość”. Szczerze polecam dzisiejszą notkę Coryllusa, natomiast od siebie chciałbym jeszcze raz nawiązać do książki Roya Moxhama traktującej o Wielkim Indyjskim Żywopłocie, oraz naturalnie mojego tekstu, poświęconego tej samej sprawie, a opublikowanego w najnowszym numerze „Szkoły Nawigatorów”. Jak może pamiętamy, ów żywopłot to zjawisko we współczesnym świecie niezwykłe w sposób podwójny: z jednej bowiem strony, mówimy o konstrukcji, która pod względem rangi i znaczenia może się równać tylko z Wielkim Murem Chińskim, a z drugiej, dzięki oczywistemu spiskowi tego właśnie, co Coryllus określił, jako mafię antykwaryczną, pozostaje niemal całkowicie nieznana. W XIX wieku Brytyjczycy przecięli kolonialne Indie z północy na południe naturalnym żywopłotem, wysokim i szerokim na cztery metry, ciągnącym się przez niemal 3 tysiące kilometrów, następnie, po wielu latach, ów „mur” rozebrali, na jego miejscu pobudowali drogi i autostrady, a wszelkie informacje na jego temat ukryli tak, by zwykły świat nigdy na temat jego istnienia nie usłyszał jednego słowa. Bardzo ciekawa jest historia, jak zatem jest to możliwe, że dziś, przynajmniej tutaj na tym blogu, o owym zywopłocie rozmawiamy? Posłuchajmy zatem samego Moxhama, człowieka, który przebił tę ścianę:
„Na rogu Charring Cross Road i Lichfield Street, w samym centrum Londynu, znajduje się antykwariat – Quinto. Przypadkowe kolekcje, często w bardzo kiepskim stanie, rzadko dają szanse na trafienie czegoś naprawdę wartościowego. Książki są najczęściej tanie, w dodatku zawsze można się jeszcze potargować. Pierwszy raz udałem się do Indii w roku 1992 i od tego czasu wracałem tam regularnie co rok. W miarę jak coraz bardziej interesowałem się kulturą i historią tego kraju, coraz więcej też na jego temat czytałem. Niektóre z tych książek były nowe, niektóre używane, ja jednak zawsze starałem się trzymać z daleka od drogich antykwariatów. Mimo to od czasu do czasu potrafiłem znaleźć coś prawdziwie rzadkiego i tak też było w przypadku Quinto.
To tam właśnie pod koniec roku 1995 za całe 25 funtów kupiłem ‘Rambles and Recollections of an Indian Official’, książkę napisaną przez Sir W.H. Cleemana. Jak na pozycję wydaną w roku 1893, z licznymi pieczątkami którejś z londyńskich bibliotek, oba pięknie oprawione w oliwkowy materiał tomy były w bardzo dobrym stanie. Z mojego punktu widzenia, 25 funtów to bardzo dużo pieniędzy – więcej, niż kiedykolwiek wcześniej zapłaciłem za używaną książkę – zachwycił mnie jednak tytuł. Miałem natomiast szczęście, że nigdy nie miałem ani dość pieniędzy, ani też zwyczaju, by kupować pierwsze wydania. Sytuację, w której pierwsze wydanie jest bardziej cenione od wydań kolejnych, gdzie i usunięte są błędy, a sam tekst jest często znacznie rozszerzony, zawsze uważałem za wyjątkowo absurdalną.
Książka Cleemana stanowiła fascynującą relację z podróży autora po Indiach w czasów ostatnich lat rządów Kompanii Wschodnioindyjskiej. Wędrując przez środkowe Indie na czele karawany prowadzonej przez słonie i konie, opisując napotkanych ludzi, głód i plemienne walki, religijne ceremonie i rytualne palenie wdów, miejscowych bandytów, trucicieli oraz czarowników, autor w pewnym momencie zamieścił rozdział zatytułowany „Cło w Indiach i formy jego egzekucji”, opisując tam głównie przypadki wymuszania przez celników na przemytnikach łapówek. Refleksje te zostały spisane, gdy karawana przemierzała okolice Horalu między Delhi a Agrą, można było się więc domyślać, że przewożony towar był obkładany podatkiem celnym, kiedy przekraczał granicę między zachodnimi prowincjami a Brytyjskimi Indiami… tyle że ja nigdy wcześniej nie słyszałem o tym, by punkty celne były stawiane setki kilometrów od wybrzeża, w samym sercu Indii.
Był to rozdział niezwykle interesujący. Co jednak zwróciło moją uwagę w sposób szczególny, to przypis dodany do kolejnego wydania przez któregoś z kolonialnych urzędników, cytującego jeszcze innego urzędnika, wuja Lyttona Stracheya, Sir Johna Stratcheya:„W celu zabezpieczenia skutecznego pobierania cła na sól, stopniowo skonstruowany został potężny system, któremu w całym cywilizowanym świecie nie dałoby się przeciwstawić niczego porównywalnego. Zbudowano granicę celną, która w roku 1869 przebiegała przez całe Indie od Indusu do Mahanadi w Madrasie, długa na 2300 mil, a więc wyznaczająca odległość z Londynu do Konstantynopola, pilnowana przez 12 tysięcy urzędników, utowrzoną głównie z potężnego, niemożliwego do przejścia żywopłotu złożonego z ciernistych drzew i krzewów”.
Żywopłot? Niemożliwe? Przejrzałem wszystkie dostępne historie Indii i nie znalazłem w nich jakiegokolwiek odniesienia do czegoś tego typu. Jest oczywiste, że biorąc pod uwagę kwestię podatku solnego i jego znaczenia od samego początku aż do uzyskania niepodległości, coś takiego musi mieć swoja rangę. Przecież mówimy o żywopłocie o wielkości nadzwyczajnej; mamy na myśli żywopłot, który musiał istnieć w świadomości dziadków ludzi wciąż jeszcze żyjących. Nie ma możliwości, żeby coś takiego mogło ulec kompletnemu zapomnieniu. Może Strachey się pomylił? Może ktoś go źle zacytował?
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności, właśnie rozpoczynałem pracę konserwatora w bibliotece Univeristy of London. Przez kilka pierwszych miesięcy byłem tak zajęty, że nie miałem czasu i możliwości, by zajmować się swoimi osobistymi obsesjami. Również, jako że nie byłem zawodowym bibliotekarzem, potrzebowałem też nieco czasu, by nauczyć się obsługi choćby podstawowego systemu katalogowania informacji. W końcu, gdy zacząłem przeszukiwać katalogi, nie znalazłem nic. Dopiero w kwietniu 1996, w jednym z bardzo starych, papierowych, jeszcze nie wprowadzonych do pamięci komputera katalogów, trafiłem na pozycję sygnowaną przez Lyttona Stratcheya i jego brata Richarda, a zatytułowaną ‘The Finances and Public Works of India, 1869-1881’”.
W ten sposób Roy Moxham zaczyna swoją niezwykłą książkę o indyjskim żywopłocie, a dalej już mamy tylko kolejne tropy, a więc najpierw wizytę w India Office Records, gdzie Moxhamowi udostępniono stare roczniki urzędowych raportów dotyczących polityki celnej z lat Imperium, w których ostatecznie udało mu się odnaleźć wszystkie szczegóły tego niebywałego projektu, a następnie już kolejne wyjazdy do Indii w poszukiwaniu czy to ludzi, czy choćby miejsc, które odkryją przed nim ewentualne jego ślady. I tak własnie rozpoczęła się żmudna, trwająca kolejne cztery lata praca, zakończona powstaniem książki „The Great Hedge of India”. Do dziś, jedynej pozycji – pomijając głęboko ukryte w tysiącach kilometrów bibliotecznych półek archiwalne dokumenty – odsłaniającej ten niezwykły projekt Imperialnej Brytanii. Jak pisze sam Moxham, „tej tak bardzo ekscentrycznej demonstracji brytyjskiego obłędu”.
Ma więc rację Orwell, kiedy nam powtarza swoje słowa na temat metod kontroli zarówno dnia dzisiejszego, jak i wczorajszego, ale przed wszystkim jutra. Ma rację też Coryllus, kiedy zwraca nam uwagę na to, jak skutecznie ową kontrolę realizuje się dziś. No i wreszcie też my z całą pewnością mamy rację, mając na nich oko i nie spuszczając go z każdego ruchu tych czarnych rąk.

Jeszcze raz zachęcam wszystkich do korzystania z oferty księgarni Coryllusa pod adresem www.coryllus.pl, gdzie wciąż jeszcze jest do nabycia trzeci numer „Szkoły Nawigatorów” ze wspomnianym tekstem na temat indyjskiej soli.Przy okazji bardzo prosze o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...