Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Beata Szydło. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Beata Szydło. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 18 marca 2021

Czego Borys Budka uczy swoją małą córeczkę?

 

      Szczerze powiedziawszy, nie bardzo paliłem się do tego, by to akurat redaktor Michał Rachoń pomagał mi w opisywaniu różnego rodzaju politycznych zjawisk, no ale ponieważ nie umiałem znaleźć odpowiedniej nazwy, która by łączyła media takie jak TVN24, „Gazeta Wyborcza”, czy „Onet”, uznałem, że zaproponowane przez niego określenie „Zjednoczona Korporacja Mediów Trzeciej RP”, choć nieco może za długie, może ostatecznie być, zwłaszcza jest tu parę słów do powiedzenia. Otóż, jak pewnie większość z Państwa wie, wczoraj najpierw agorowy portal OKO Press, a następnie wszystkie inne zaprzyjaźnione media podały informację, że syn premier Szydło, kiedyś bardzo młody, praktycznie niedoszły ksiądz, oraz człowiek przy pomocy strasznego kłamstwa i wyprodukowanej w redakcjach plotki doprowadzony do praktycznego nerwowego załamania, po latach pracuje w jednej z prywatnych firm pod nowym nazwiskiem, jako tak zwany przedstawiciel handlowy. Jak znamy możliwości wspomnianych redaktorów, właściwie sama ta informacja wystarczyłaby do tego, by uruchomić przeciwko byłemu księdzu kolejną falę hejtu, no ale tu jeszcze wisienką na torcie okazało się to, że udziały we wspomnianej firmie ma nadzwyczaj ostatnio popularny Daniel Obajtek, a robotę swojemu synowi najprawdopodobniej załatwiła mama.

       Nowego nazwiska syna pani premier wprawdzie nie ujawniono, wyjaśniając, że zainteresowane osoby prosiły by tego nie robić i zastępując je skróconą formą Tymoteusz X, natomiast oczywiście gdzie się tylko dało poinformowano, że jeśli komuś na tym zależy, to bez problemu znajdzie odpowiednie informacje w Internecie, szukając informacji pod charakterystycznym imieniem.

        Czy były ksiądz Szydło, pracując na swoim nowym stanowisku, coś ukradł, ewentualnie kogoś oszukał? Oczywiście danych na ten temat póki co nie ma. Czy może on tę pracę otrzymał w sposób nielegalny? Tego też akurat nikt nie sugeruje. A może jego tam nikt nie lubi? A może pojawiły się nowe-stare informacje odnośnie jego kochanki i nieślubnego dziecka? Tu też akurat nic się nie nie dzieje. Chodzi tylko o to, że pracuje, ma inne nazwisko, że jak kto chce, może je ustalić, no i że pracę mu prawdopodobnie załatwiła mama. No i o to, że wiadomość jest i jeśli popatrzy się na reakcje w Internecie i poza nim, można już wiedzieć, że jest bardzo dużo osób, których najnowsze losy księdza Tymoteusza zainteresowały na tyle mocno, że część z nich życzy mu nawet śmierci, a sam Borys Budka w Sejmie zasugerował, że „syn byłej premier Szydło specjalnie zmienił nazwisko, by móc w tajemnicy okradać polskie państwo”.

       I tak to się kręci, a jeśli my się wciąż jeszcze czemuś dziwimy, to to już naprawdę jest tylko nasza wina. W końcu mieliśmy wystarczająco dużo czasu, by na tego typu zachowanie nawet nie specjalnie marszczyć brew. A jeśli ja dziś o tym piszę, to wyłącznie dlatego, że jak ktoś bardzo inteligentnie zauważył, wprawdzie autorstwo owego „dziennikarskiego śledztwa” zostało przypisane portalowi OKO Press oraz osobiście redaktor Biance Mikołajewskiej, jak się okazuje, byłej żonie niesławnego agenta Niemczyka, ale za to sama informacja ukazała się w Internecie niemal dokładnie w tej samej minucie, podana przez wszystkie główne redakcje tworzące wspomniane na początku Zjednoczoną Korporację Mediów Trzeciej RP. I to nie podana tak, jak to się zwykle w Internecie czyni, że ktoś wrzuca wiadomość, a inni podają ją dalej. Redaktorzy „Gazety Wyborczej”, „Onetu”, „Newsweeka”, „Polityki” i wszelkich innych możliwych tytułów podali wiadomość o synu Beaty Szydło jako swoją własną, w wersji jednobrzmiącej, z tą samą sensacyjną nutą. Dokładnie o tej samej co do minuty porze.

       No i jeszcze raz chciałbym wspomnieć Borysa Budkę, który jako pierwszy na tym poziomie skomentował tę wiadomość: Syn Beaty Szydło zmienił nazwisko, by bezkarnie okradać polskie państwo. Mnie osobiście nie potrzeba już nic więcej.




piątek, 8 grudnia 2017

O marnych szansach na rekonstrukcję myślenia

      Oczywiście, jest całkiem prawdopodobne, że coś przegapiłem – w końcu nie jest tak, że śledzę wszystkie, ukazujące się tu i tam, komentarze na temat stanu polskiej polityki – jednak z tego, co zdążyłem zaobserwować, gdy chodzi o powody zapowiadanej od pewnego czasu rekonstrukcji rządu, dosłownie nikt nie zwrócił uwagi na coś, co w moim odczuciu jest czymś tak oczywistym, że aż mi jest niezręcznie o tym pisać. Mamy panią premier, która cieszy się bardzo dużym i coraz większym społecznym zaufaniem, mamy rząd, którego notowania utrzymują się na stale wysokim poziomie, autoryzujące ów rząd Prawo i Sprawiedliwość w sondażach osiąga kolejne rekordy i, jak wiele na to wskazuje, w wyborach za dwa lata ma dużą szansę osiągnąć większość pozwalającą mu na zmianę Konstytucji, a co może jeszcze ważniejsze, opozycja jest w totalnej rozsypce i, jak można przypuszczać, przez wiele najbliższych lat na politycznej scenie nie pojawi się żadna nowa siła, która by była w mocy zmienić układ rządzący, a Jarosław Kaczyński ni stąd ni z owąd wpada na pomysł, by zmienić premiera? A w jakim to niby celu?
     Słuchałem przez kilka ostatnich dni analiz wypowiadanych przez najważniejszych politycznych komentatorów, którzy próbowali udzielić odpowiedzi na to pytanie i praktycznie wszyscy oni najpierw wyrażali zdzwienie, że owa wymiana premier Szydło na czy to ministra Morawieckiego, czy też nawet samego Jarosława Kaczyńskiego, jest w ogóle rozważana, następnie informowali, że podobnie jak dla nich, owe plany są też kompletnie niezrozumiałe dla większości społeczeństwa, by wreszcie sugerować, że tu może chodzić o to, że skoro Dobra Zmiana osiągnęła zamierzone sukcesy w polityce społecznej i w wymiarze sprawiedliwości, teraz przyszedł czas na przyspieszenie gospodarcze i tu premier Morawiecki byłby znacznie lepszy od Beaty Szydło. Na pierwsze miejsce przy tym wysunął się znany nam skądinąd red. Stankiewicz, który w Onecie podał siedem powodów owej zmiany, z których mnie osobiście najbardziej podobaja się te, że „Kaczyński uważa Morawickiego za wizjonera”, a jednoczesnie „nie jest dla Kaczyńskiego zagrożeniem”.  Rozumiecie Państwo? Rząd w ciągu minionych dwóch lat odniósł wszelkie możliwe sukcesy, zyskał fantastyczne poparcie społeczne, premier Szydło jest, obok prezydenta Dudy, najbardziej lubianym przez Polaków politykiem, wspomniany Morawiecki ma wszelkie potrzebne kompetencje, by postępować wedle uznania, no a przy tym wszystkim, od kilku dobrych miesięcy, opozycja w Polsce wręcz żąda od Jarosława Kaczyńskiego, by wreszcie wyrzucił Szydło na zbitą twarz, bo ta kompromituje Polskę w Europie i na  świecie… no ale ponieważ Prezes uważa Morawieckiego za wizjonera, który mu nie zagraża, trzeba to całe towarzystwo rozpędzić na cztery wiatry i zrobć krok do przodu już w nowym rozdaniu. To nam właśnie próbują tłumaczyć najwybitniejsi polityczni eksperci. Przepraszam bardzo, ale czego ja nie zauważam?
     Otóż, moim akurat zdaniem, ja mam oko na wszystko, co ważne i wymagające mojej uwagi, a przy tym, w odróżnieniu od większości komentatorów, z tego co widzę, potrafię wyciągać wnioski. Oczywiście, mogę się mylić i nagle okaże się, że jest świetnie i żadnej rekonstrukcji robić nie trzeba. W końcu, nie posiadam swoich zaufanych informatorów, którzy podrzucają mi różne ściśle tajne wiadomości, a zatem wszystko co wiem, to są rzeczy pozyskane z tych czy innych mediów. Jednak to właśnie z tych mediów wiem, że co najmniej od lipca tego roku między prezydentem Dudą, a, nazwijmy to ogólnie, środowiskiem Prawa i Sprawiedliwości istnieje napięcie, które coraz bardziej się przeradza w bardzo poważny kryzys. I wcale tak naprawdę nie chodzi mi o to nieszczęsne weto, czy nawet o awanturę z ministrem Macierewiczem o generałów, ale ogólną atmosferę, której symbolem są nieustanne pretensje, a ostatnio wręcz wyzwiska, jakimi Prezydent jest zarzucany przez prawicowe media i niektórych polityków, z których chyba największe publiczne wrażenie zrobiło najpierw nazwanie Prezydenta przez dziennikarza „Gazety Polskiej” Lisiewicza „Dudaczewskim”, a tym samym oskarżenie Dudy o związki z WSI, a potem deklaracja samego Tomasza Sakiewicza, że on od Dudy woli już samego Tuska. Otóż, jestem głęboko przekonany, że dla projektu pod nazwą Dobra Zmiana nie ma większego zagrożenia – a tak naprawdę, jest to dziś zagrożenie jedyne – niż otwarty konflikt między dwoma ośrodkami, i dziś prezes Kaczyński, jeśli uważa podobnie jak ja, nie ma innego wyjścia, jak ustąpić Prezydentowi wszędzie tam, gdzie on sobie tego życzy, i to bez żadnej dyskusji. A zatem, na przykład, jeśli Prezydent uzależnia swoją współpracę z Dobrą Zmianą od tego, czy Beata Szydło, Antoni Macierewicz, Zbigniew Ziobro, czy nawet Patryk Jaki będą stali na jej czele, Prezes nie ma innego wyjścia, jak ich poświęcić, bo zwyczejnie bez nich sobie poradzi – bez Prezydenta nie.
      I tu akurat pojawia się problem, o którym od miesięcy,  a więc od czasu gdy kwestia rekonstrukcji rządu po raz pierwszy się pojawiła publicznie, wszyscy świetnie wiemy. Otóż z jednej strony, rekonstrukcja musi zostać przeprowadzona, a z drugiej, nie ma dobrego sposobu, by się choćby za nią zabrać. I nie oszukujmy się. Tu wcale nie najbardziej chodzi o ministrów Radziwiłła, Szyszkę, czy choćby nawet i Jurgiela. Oni akurat nikomu nie przeszkadzają. Podobnie, moim zdaniem, nie ma żadnego konfliktu między Prezydentem, a premier Szydło. Nie jestem nawet pewien, czy Prezydentowi przeszkadzają tak bardzo Zbigniew Ziobro z Patrykiem jakim. Ich obu akurat znamy na tyle, by wiedzieć, że jeśli tylko będzie trzeba, obaj się grzecznie podporządkują każdej decyzji i każdemu. Chodzi o Macierewicza, który osiągnął już taką, zarówno polityczną, jak i osobistą, pozycję że jego, bez ryzykowania kryzysu, którego Dobra Zmiana, a przy tym Polska, może nie przetrzymać, wyrzucić się nie da, a wszystko wskazuje na to, że pozostawić też nie można.  
     I teraz dochodzę do sedna moich rozważań. Otóż, moim zdaniem, Jarosław Kaczyński uznał, że jedynym sposobem na w miarę bezbolesne usunięcie Macierewicza, a tym samym na zapewnienie rządowi poparcia ze strony prezydenta, jest w pewnym sensie wymiana premiera, oraz całego rządu, w taki sposób, by Mateusz Morawiecki – oczywiście on, a nie sam Prezes – został premierem i jako taki dobrał sobie takich współpracowników, jakich uzna za stosowne. Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której odwołana bez żadnego wyraźnego powodu premier Beata Szydło z pokorą podporządkowuje się tej decyzji i ogłasza swoją gotowość pracy dla Polski na każdym wyznaczonym jej stanowisku, podobnie zachowują się wszyscy inni ministrowie, a Antoni Macierewicz dostaje ciężkiej cholery i wspólnie z zaprzyjaźnionymi mediami wszczyna wobec Kaczyńskiego karczemną awanturę i tego rodzaju zachowanie spotyka się ze społeczną akceptacją.
     Ktoś powie, że no dobrze. Niech będzie że mam rację i że faktycznie całe to zamieszanie z rekonstrukcją ma na celu zabranie Dudzie sprzed oczu Antoniego Macierewicza. Ale czy w takim razie tym bardziej ów upór nie świadczy przeciw Prezydentowi? Czy fakt, że prezydent Duda interes Polski postawił na szali dla swoich marnych kompleksów, nie dowodzi tego, że coś jednak jest na rzeczy w określeniu go przez Lisiewicza przezwiskiem Dudaczewski? Otóż wcale nie, i to wcale niekoniecznie dlatego, że, przy całym szacunku, interes nawet kogos takiego jak Antoni Macierewicz, w tym wszystkim stoi daleko niżej od interesu Polski. Ja do prezydenta Dudy mam swoje pretensje i to już od bardzo dawna, a więc choćby od czasu, gdy jedną z najbliższych mu osób okazał się Marcin Kędryna, że nie wspomnę o owej strasznej kompromitacji na zorganzowanej przez Zbigniewa Benbenka gali „Super Expressu”.  Nawet, choć bez specjalnego zaangażowania, mogę przyznać, że nic by się nie stało, gdyby on jednak w lipcu te ustawy podpisał. Jednoczesnie jednak jestem w stanie wyobrazić sobie, jak było nie było Prezydent RP się może czuć, gdy przez szereg kolejnych miesięcy jest traktowany przez Ministra Obrony Narodowej w ów znany nam wszystkim od niemal już 30 lat, a przy tym tak charakterystyczny, sposób. Przepraszam bardzo, ale nie trzeba być współpracownikiem Wojskowych Służb Informacyjnych, by stracić cierpliwość.
      A zatem, skoro nie można inaczej – a moim zdaniem, i wszystko na to wskazuje, że mam rację, inaczej się nie da – przyjdzie nam już wkrótce ministrowi Macierewiczowi powiedzieć „do widzenia się z panem” i daje słowo, że nie mam z tym jakiegoś szczególnego problemu, bo, jak już powiedziałem na początku tych refleksji, nic co dziś zrobi Prawo i Sprawiedliwość nie jest w stanie zmienić faktu, że przyszłość jest już zaplanowana na wiele następnych lat. Pomijając oczywiście otwartą wojnę z prezydentem Dudą. A zatem, śpijmy spokojnie i równie spokojnie czekajmy na to co przyniosą kolejne dni. A na święta, jak wiemy, i tak będzie ryba i tego możemy się zawsze bezpiecznie trzymać.

PS. Już po napisaniu tego tekstu dotarła do mnie oficjalna już wiadomość, że premier Szydło zostanie zastąpiona przez Mateusza Morawieckiego. A oni nadal robią mądre miny i gadają, gadają, gadają. Nic nie szkodzi.

Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl i do kupowania moich książek.  

       

wtorek, 4 kwietnia 2017

Wisienka na torcie, czyli opowieść o tym jak to na Wiertniczej postawili budę z rakiem

       Było tak, że klub piłkarski o nazwie Fala Międzyzdroje postanowił zorganizować zbiórkę charytatywną na leczenie piłkarza imieniem Dominik, który nieszczęśliwie zachorował na raka i, jak to często bywa, jego dalsze leczenie wymaga dziś znacznego finansowego wsparcia. Organizatorzy imprezy, by pomóc chłopakowi, którego podobno wszyscy w klubie bardzo lubią, zwrócili się o pomoc do wielu różnych znanych osób i instytucji, z których, jak się zdaje, najbardziej znaczącą była premier Beata Szydło. W odpowiedzi na apel, pani premier przekazała na licytację jedną ze swoich broszek i w wyniku przeprowadzonej na miejscu licytacji, broszka została kupiona przez jednego z darczyńców za 1,5 tys. złotych. Sprawę opisał portal tvn24.pl, a uczynił to pod dużym kolorowym zdjęciem Szydło z broszką i wielkim tytułem: „Poprosili o pomoc dla chorego na raka. Premier Szydło wysłała broszkę”. Czy te 1,5 tys. zostało przebite przez kogoś o większym geście, tego się od macherów z Wiertniczej nie dowiadujemy, jednak znając bardzo dobrze tak zwaną sztukę uprawiania propagandy, możemy się domyślić, że te 1,5 tys. to był faktycznie rekord.
      I chyba właśnie po to, by brak owej informacji, jakoś nam wynagrodzić, dalej jest już tylko lepiej. Podczas gdy z tytułu dowiadujemy się, że premier Szydło ową broszkę „wysłała”, ci już bardziej dociekliwi czytelnicy dowiadują się, że ona broszkę „odesłała”, i to wraz z „życzeniami zdrowia”. Dokładnie informacja brzmi następująco: „Organizatorzy napisali nawet prośbę do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W odpowiedzi, premiera odesłała broszkę z cyrkoniami i życzenia zdrowia dla Dominika”. I nie łudźmy się. To nie literówka. Tam w rzeczy samej jak byk stoi: „premiera”.
Dalej, najpierw pojawia się cytat z wypowiedzi jednego z organizatorów licytacji, że owa broszka to była „wisienka na torcie”, co autorzy informacji tytułują śródtytułem „Wisienka za 1,5 tys.”, by już w dalszej części tekstu poinformować, że choć broszkę „udało się sprzedać” za 1,5, ogólny wynik licytacji to aż 35 tysięcy, a ponieważ zbiórka będzie trwała do września, suma się z pewnością znacznie powiększy. No a my już się tylko możemy dodać komentarz, że tylko pod warunkiem, że się trafią bardziej hojni darczyńcy, niż „premiera z broszką za 1,5 tys.”
      Gdyby zresztą ktoś miał problemy ze zrozumieniem przekazu, Wiertnicza jak najbardziej zachęca do komentowania:
„Skromniutko, mniemałem, że ‘szefowa’ rządu ma większy gest”.
„Śmiechu warte. Przy jej dochodach i możliwościach to jałmużna zwykła”.
„Mogła dorzucić swoją trzynastkę i nagrody”,
no i wreszcie prawdziwa „wisienka”, w punkt i na temat:
„Pański gest”.
      W tej zatem sytuacji, ja też pozwolę sobie na mały komentarz. Ci cwaniacy z TVN-u doskonale wiedzieli, co robią, kupując w tym roku Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy wraz z całym jej inwentarzem. Tam za taką broszkę niewykluczone, że zamiast tego nędznego półtora patyka udałoby się dostać może jeszcze więcej niż za zdjęcie ze „skaczącą Dudową”, no i wówczas też sukces ten poszedłby tam gdzie jego miejsce, czyli na konto Owsiaka, TVN-u i tego wybitnego filantropa. A o tym, że ta wisienka to była w gruncie rzeczy nędzna jałmużna nikt by się nawet nie zająknął. Tak to bowiem jest z ową dobroczynnością, że bilans musi wyjść co najmniej na zero. Co najmniej.
      No i jeszcze coś. Niech oni może wreszcie spłoną.

Przypominam, że w księgarni na stronie www.coryllus.pl są do kupienia moje książki. Zachęcam do czytania.


sobota, 11 marca 2017

O samotnym mścicielu, walce w cieniu i zwykłych ludzkich emocjach

      Słowo daje, że jeszcze do wczoraj miałem szczery zamiar choćby jednym słowem nie zająknąć się na temat brukselskich wyborów Przewodniczącego Rady Europejskiej, a to z dwóch głównych powodów. Przede wszystkim ja nie widzę najmniejszego powodu by angażować swoje emocje w coś tak z naszego, polskiego punktu widzenia nieistotnego, jak to, kto będzie szefem jednego z wielu urzędów tworzonych regularnie w ramach owej fikcji, jaką znamy pod nazwą Unii Europejskiej. I jest to dla mnie kompletnie bez znaczenia, czy owym przewodniczącym, prezydentem, czy komisarzem będzie Polak, Francuz, czy Niemiec, bo – powtarzam raz jeszcze – według mojego rozeznania, dla nas tu w Polsce, nie ma to najmniejszego znaczenia. Nasz sukces, czy porażka zależy bowiem wyłącznie od tego, jak my sobie będziemy radzić tu na miejscu. Oczywiście, jeśli ktoś obejmowanie tych stanowisk traktuje jako zaszczyt, czy prestiżowe wyróżnienie, proszę bardzo. Ja jednak w tej kwestii zachowuję pełną obojętność. I to nawet jeśli spojrzę na sprawę czysto po ludzku, a więc mając w tle Donalda Tuska. To bowiem, czy on tam spędzi jeszcze dwa i pół roku, a potem pojedzie do Londynu, by objąć stanowisko doradcy w jednym z banków, czy już pojutrze wróci do Polski, jest mi doskonale obojętne, bo każde z tych rozwiązań jest zarówno dobre, jak i złe. Nie wróci Tusk do Polski, trudno go będzie wybatożyć za to, co Polsce uczynił, wróci – będzie trzeba go codziennie oglądać, jak się wypowiada na tematy bieżące i tracić nerwy. Z drugiej strony, jeśli on wróci, miło będzie popatrzeć, jak się bierze za twarz ze Schetyną i Petru w walce o przywództwo i z każdym dniem coraz bardziej się zasusza i powoli niknie nam z oczu.
      A zatem, ów brak zainteresowania tematem jest pierwszym z powodów, dla których nie miałem ochoty się tu jakoś szczególnie napinać. Drugi powód to ten, że choć mam oczywiście świadomość, że to iż Prawo i Sprawiedliwość tak bardzo zaangażowało się w rozkręcenie tej awantury stanowi część szerszego planu, który, biorąc pod uwagę skalę tego zaangażowania, musi stanowić coś naprawdę dużego, niemniej jednak wszystko co mi chodzi po głowie na ten temat, to są czyste spekulacje, a – i tu wracam do wcześniejszych moich słów – ponieważ lokalny wynik tego, co się dzieje w Brukseli, nie ma dla nas żadnego znaczenia, jedyne co nam pozostaje to czekać na to, co się dopiero wydarzyć zamierza. A zatem czekam, a czytając siłą rzeczy te wszystkie analizy, jakich w sieci setki, jedynie wzruszam ramionami.
      No ale, mimo to, jak widać, siedzę dziś i piszę ten tekst i to zupełnie na poważnie. Powód tego jest prosty. Otóż wczoraj właśnie oglądałem w stacji TVN24 transmisję konferencji prasowej premier Szydło i proszę sobie wyobrazić, że kiedy ona już weszła na najwyższy poziom owej sztuki prowadzenia skutecznej polityki, który przed wielu jeszcze laty Eryk Mistewicz z prawdziwym wzruszeniem określał angielskim słowem „story”, stacja w pół zdania przerwała transmisję i bez słowa wyjaśnienia przeszła do dalszej części programu. Myślę, że potrafimy to sobie wyobrazić. Dziennikarz pyta Szydło o słowa prezydenta Francji w sprawie pozbawienia Polski unijnych dotacji, ona ze spokojnym uśmiechem na ustach najpierw oświadcza, że nie widzi najmniejszego powodu, by się przejmować szantażem ze strony polityka, który aktualnie uzyskuje społeczne poparcie na poziomie 4 procent i już za chwilę będzie nikim, a potem tym swoim cudownie płaczliwym tonem zaczyna opowiadać, jak to Polska nikomu nic nie zawdzięcza i nikogo o nic nie musi prosić, bo na swój sukces zapracowała talentem i ciężką pracą Polaków… i w tym momencie ta banda durni – ciach i ją kasuje.
      Dlaczego? Co takiego się stało, że oni tę wypowiedź w tym akurat momencie zdecydowali się ocenzurować? Otóż dla mnie sprawa jest jasna. Oni, w przeciwieństwie do nas, doskonale rozumieją, co się tutaj dzieje. Być może nawet jako jedyni, wiedzą, że wobec czegoś takiego nie mają żadnych szans. I nie ma najmniejszego znaczenia, w jaki sposób czy to opozycja, czy tak zwani „obiektywni” komentatorzy z prawej strony sceny politycznej będą oceniać działania naszego MSZ-u oraz ostateczny wynik tego szczytu, fakt pozostaje faktem, że dla każdego nieskażonego głupimi kompleksami umysłu, pozostaje rzeczą bezdyskusyjną, że Beata Szydło jest tu autentycznym bohaterem. I to bohaterem w wymiarze wręcz literackim. Kontekst, w jakim Prawo i Sprawiedliwość ją nie tylko tu, ale i w ogóle w pełni przydzielonej jej roli, umieściło, wywodzi się z najbardziej prostej tradycji westernu, gdzie samotny szeryf staje naprzeciwko bandy zbirów, przegrywa raz, przegrywa drugi raz, by w końcu, za trzecim razem ich wszystkich przy akompaniamencie oklasków wystrzelać jak psy. I przepraszam bardzo, ale to jest coś tak oczywistego, że aż wstyd o tym mówić. Normalnych ludzi nic nie obchodzą takie głupstwa, jak to, co sobie o Polsce będzie myślał świat, bo tak naprawdę im dłużej będzie słychać tamten rechot, tym bardziej obserwująca owe starcie jednego przeciw wszystkim publiczność będzie stała po stronie czegoś, co sama premier Szydło wielokrotnie i jak najbardziej celowo, określiła słowem „zasady”.
      Prawo i Sprawiedliwość ma za sobą osiem długich lat naprawdę ciężkiej walki, gdzie niemal wszystko niejednokrotnie wskazywało na to, że to już koniec i trzeba być kimś wyjątkowo tępym, by się wciąż trzymać owej idei. Proszę jednak zwrócić uwagę na to, że jeśli tak wiele osób przez tak długi czas cierpliwie czekało do tej ostatniej już sceny, to właśnie dlatego, że ów szczególny rodzaj emocji, tak pięknie wyrażony pamiętnym zdaniem „Nawet wtedy gdy wasze strzały przesłonią nam niebo, będziemy walczyć w cieniu”, jest czymś równie naturalnym, jak owo tak bardzo ludzkie pragnienie sprawiedliwości, oraz duma z tych, co sprawiedliwość wymierzają.
      Mimo tego więc, że wciąż jeszcze ton większości komentarzy jest zdecydowanie Prawu i Sprawiedliwości nieprzychylny, łatwo jest też zauważyć, że im częściej te głosy nadchodzą ze strony środowisk czysto opozycyjnych, tym bardziej można w nich rozpoznać ową nutę strachu, który się zwykle kryje za prostą wściekłością. No i oczywiście tym bardziej też można poczuć swąd czegoś na kształt klasycznego obłędu. Tak jak to miało miejsce podczas wspomnianej transmisji w telewizji TVN24. Niemal słyszę ten wrzask: „Wyłącz ją, kurwa, bo ja tu za chwilę oszaleję!”




Uprzejmie przypominam, że moje książki są do kupienia w księgarni pod adresem www.coryllus.pl. Zachęcam gorąco.

piątek, 20 listopada 2015

Kiedy Polska zacznie przyjmować uchodźców z Francji?

Determinacja oraz bezwzględność, z jaką rząd Prawa i Sprawiedliwości rozpoczął swoją misję, zrobiły wrażenie, jak się zdaje, nie tylko na mnie. To, co mamy okazję obserwować od pierwszej chwili, gdy rząd Beaty Szydło otrzymał wsparcie Parlamentu, stanowi pokaz siły, z jakim chyba nie mieliśmy oglądać od czerwca roku 1992, z tym, że o ile wówczas można było się spodziewać, że owa hucpa musi się kiedyś skończyć, dziś, jak wszystko na to wskazuje, przed Jarosławem Kaczyńskim i jego projektem świat stoi otworem. Z tego, co możemy zaobserwować, wynika, że – z powodów, o których wspomnę nieco później – tego, co przed nami, powstrzymać nie jest już w stanie nikt. I bardzo proszę, niech mi nikt nie mówi o „Gazecie Wyborczej”, o telewizji TVN24, czy o zapowiadanej bardzo silnej opozycji ze strony ugrupowania Ryszarda Petru i Platformy Obywatelskiej. To co tak wyraźnie widzimy, a więc przejmowanie państwa ze skutecznością dotychczas niespotykaną, to przede wszystkim coś, co musiało zostać autoryzowane na poziomie znacznie wyższym, niż ten, którego jest w stanie sięgnąć Donald Tusk, że już nie wspomnę o przewodniczącym Neumannie, no a poza tym, nie żartujmy – kogo obchodzi polityka, skoro i tak wszyscy spędzają czas w miejscowej galerii?
A zatem, wygląda na to, że tym razem uda się sprawy doprowadzić do końca, i to paradoksalnie dzięki tytanicznej wręcz pracy wykonanej przez ustępującą ekipę, która pokazała, że można naprawdę wszystko. A ja mam już tylko jedna refleksję. Jakież to okropne, że Paweł Kukiz ze swoimi ludźmi nie zorientowali się w sytuacji i w najbardziej kluczowym momencie postanowili głosować przeciwko rządowi. Ja jestem w stanie zrozumieć, że w 2005 roku biedny Andrzej Lepper się tak fatalnie pomylił, i że Roman Giertych ze swoimi chłopakami uznali, że to ich czas właśnie nadszedł. W końcu wtedy faktycznie wszystko się dopiero zaczynało. No ale dziś, kiedy wszystko jest takie przejrzyste? Co za wstyd!
Wczoraj na portalu wpolityce.pl ukazała się analiza zatytułowana „Ostre posunięcia na otwarcie kadencji pokazują, że zmiana będzie realna. Choć styl pozostawia nieco do życzenia”. Okazuje się, że „naszym” nie odpowiada styl. Jest władza, są decyzję, tylko czy nie byłoby lepiej, gdyby – rozumiem, że ze względu na opinię tak zwanej „władzy prawdziwej” – udało się zachować styl. Posłuchajcie więc, moi mili państwo: zarówno styl jak i treść mieliśmy przez minione osiem lat, z każdym miesiącem coraz bardziej, do tego stopnia, że dziś wszyscy zarówno jedno jak i drugie maję w dupie. Na starej i bardzo prostej zasadzie, że wszystko już było. Cokolwiek więc zrobią dziś Macierewicz z Ziobrą i Błaszczakiem na dokładkę, z błogosławieństwem pani premier Szydło, oraz oczywiście z upoważnienia pana prezesa Kaczyńskiego, może najwyżej zostać skrytykowane przez byłego premiera Marcinkiewicza w telewizyjnym programie Moniki Olejnik, i to też jedynie przez najbliższe tygodnie. I to wszystko. Jak już to zostało powiedziane, najistotniejsze decyzje zostały podjęte na szczeblu na tyle wysokim, że na jego widok, my tu, blogerzy Salonu24, nieskromnie zasłaniamy oczy.

Tyle dobrego, że książki są na miejscu. Przypominam i polecam: www.coryllus.pl.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...